15 Temmuz 2016 yılı Türk-Amerikan savaşının dönüm noktasıydı. Ordu içerisine yerleştirilmiş olan Gladyo Türkiye’de darbe girişiminde bulunmuş ve başarısız olmuştu. 15 Temmuz’un ardından Türkiye ordu, emniyet, yargı ve birçok kurumda darbe girişiminde bulunan FETÖ’yü temizledi. 2014 Silivri duvarlarının yıkılmasıyla başlayan FETÖ’nün yani irticanın temizlenmesi süreciyle birlikte Türkiye yeniden Atatürk rotasına girmeye başladı. Atatürk rotasına giren Türkiye, Suriye’nin kuzeyinde Amerika’nın kara gücü olan PKK’nın üzerine yürüdü, Mavi Vatan’da Amerika, İsrail, Yunanistan’ın planlarını bozarak denizlerdeki egemenlik hakkını korudu. Türkiye irticadan temizlendikçe bağımsızlığıyla buluştu.

Yaratıcı Yıkıcılığın Yeni Arayışı Üçüncü Gemi Seçeneği

ABD seçimlerinde Biden “Erdoğan’ı yıkmak için; Muhalefet örgütlenmeli. Bazı konularda ona bedel ödetmeliyiz. Muhalefeti desteğimizi açıkça göstermeliyiz. Erdoğan’ı yenmeleri için cesaretlendirmeliyiz. Kürtlerle ilgili; Bir yol haritamız olduğunu ilan etmeliyiz.1” sözlerini söylemiş Türkiye’de muhalefete göz kırpmıştı.

Türkiye’de artık saflar belirginleşti. Aynı gemide olan vatanseverler ve ABD gemisinde olan Biden taraftarları arasında mücadele devam ediyor. Her geçen gün çetinleşen bu saflaşmada üçüncü gemi tartışmalarının ortaya atılması da bizzat ABD tarafından ortaya atılan yaratıcı yıkıcılık kampanyasına hizmet etmektedir. Bu durumun benzerini Kurtuluş savaşı yıllarında da görüyoruz. Bir gemi Mustafa Kemal ve arkadaşlarının gemisiyken, diğer cephe İngiliz emperyalizminin güdümündeki kuvvetlerdi. Üçüncü gemi olarak Çerkez Ethem düzenli ordu kurulmasına karşı çıkmış ve bunun üzerine yaptığı Gediz harekatıyla da Türk tarafında bozguna neden oluyordu. Günümüze geldiğimizde ise vatansever ve Biden’cı gemi seçenekleri dışında bir gemi daha açılmaya çalışıyor. Bunlar savaşan Türkiye’de sipere girmekten çekinen, korkaklar tarafından oluşturuluyor.

Üçüncü gemi olarak tarif edilen cephenin başını da Veryansın ekibi çekiyor. Çerkez Ethem gibi emperyalizme karşı hareket etmek isterlerken tam tersine emperyalizme hizmet ediyorlar. Yurtiçi ve yurtdışı analizler yapılan haber sitesinde özellikle ordumuz üzerinden yapılan haberlerde savaşan ordumuzu yıpratmaktadır. Ordu içersin de irtica var haberi yaparak 15 Temmuz’dan günümüze kadar devam eden irticayı bitirmeye yönelik çalışmaları görmezden gelmek savaşan ordumuzu bozguna uğratmaktadır.

Bozgunculuğun Yeni Merkezi Veryansın

Veryansın haber sitesinin son olaylarda yaptığı haberlere baktığımızda bozgunluğun merkezi olduğunu görebiliyoruz. Gelin birlikte bu bozguncu haberlere bir yakından bakalım.

–          25 Mart’taki “Tekke’deki Gizemli Apolet!” haber başlığında “Üç fotoğraf, beş soru…” üzerinde şu soruları soruyor. “1) Bu devlet aracı bir tuğgeneral/tuğamiral – tümgeneral/tümamiral aracı mı?, 2) Burası tekke mi, tekke ise hangi tekke?, 3) Bu sarık hangi tarikatın sarığı, Menzil mi İskenderpaşa tarikatının mı? 4) Bu üniformayla namaz kılan bir amiral mi yoksa sıradan bir vatandaş mı?, 5) Türk Silahlı Kuvvetler’de madalyalardan kaldırılan Atatürk rozeti yerine bu sarık mı konulacak ya da hangi sarık konulacak?2 Sorularını soruyor. Bu sorular üzerinden de ordu içerisine irtica yerleştiriliyor. Atatürk siliniyor söylemleriyle bozgunculuk faaliyeti yürütüyorlar. PKK’yı ezen, Mavi Vatan’da, Kafkaslarda başarı elde eden Türk ordusunun bu başarılarını görmezden gelmek Veryansını bozgunculuğun merkezi yapmıştır.

–          Bozgunculuğu 5 Nisan’da Bülent Esinoğlu’nun “Yolculuk Amerika’ya” yazısına bakarak görebiliriz. Esinoğlu Türkiye’nin “dün itibariyle operasyonlar takviminin içine girdiğini” düşünüyor yazının devamında ise “Şimdiye dek yaşadığımız olağan olmayan süreçlerin ötesinde, yeni bir zor ve şiddet dönemine girildiğini ve Amerika’nın yeniden dünya egemenliği stratejisinin gereği olarak Karadeniz’in bir Amerikan Gölü olma şartının olduğunu öne sürüyor3. Esinoğlu’nun yazmış olduğu yazıda gerçeklerin olmadığını görüyoruz. Çünkü ABD bölgede kaybetmiştir. Trump’ın 8 trilyon dolar harcadıklarını ve ABD’nin “Ortadoğu’ya girerek ülke tarihinde bugüne kadar verilmiş en kötü kararı4” olduğunu açıkladığında kaybettiğini ifade ediyordu. Aynı zamanda ABD seçimlerinin sonuçlarının ardından yaşanan Kongre binası baskını ABD’nin kaybetmesinin sonucuydu kaybeden ABD kendi içerisine sıkıştı. Bugün Biden ile başlayan “America is back” söylemi de kaybetmiş Amerika profilini yıkmak için ortaya atılmıştır. Bozgunculukta tam olarak burada başlamaktadır. Amerika dünyada ve kendi içerisinde yenilirken Türkiye’nin tekrardan yolculuğunun Amerika’ya dönmesi mümkün değildir.

–          Bildiri yazan 104 amiralin on dördü hakkında gözaltı kararının çıkmasının ardından Veryansın kitlesinde Nihat Genç’in 5 Kasım 2019’daki videosuna atıf yapılarak “İkinci Ergenekon5” geldi söylemleri ortaya atılmaya başladı. Halbuki “İkinci Ergenekon”un geldiği bir durumda söz konusu değil. 15 Temmuz 2016’dan sonra 100 binin üzerinde irticacı yargılanırken, ordu içerisinden 21 bin irticacı temizlenirken, Türkiye, ABD ile cephe cepheye savaşırken Türkiye’de ikinci bir Ergenekon tertibi kuracak güç yok. Çünkü Türkiye’de vatanseverlere kumpas Amerikancılar iktidardayken gerçekleşir.

Bozgunun Sonu

İkinci Kurtuluş Savaşımızdan geçtiğimiz günlerde ülkemiz her geçen gün yeni bir tehditle karşı karşıya gelmektedir. ABD, ülkemizi ateşten çembere almak istemektedir. Yunanistan’ın Dedeağaç-Girit hattına yığınak yaparak Karadeniz üzerinden Türkiye ve Rusya’yı tehdit etmektedir. ABD’nin Girit’e yaptığı yığınaklarda Türkiye’yi Akdeniz’de de çembere almaktadır. AB ve ABD ile birlikte hareket eden Arap ülkeleri de Türkiye’yi bu çembere almaya çalışmaktadır. Türkiye bu mücadeleleri verirken sarıldığı tek kuvvet Atatürk olmuştur.

Türkiye’de belirli dönemlerde belirlenen bozgun faaliyetleri farklı kesimler tarafından yönetiliyor. Boğaziçi eylemeleri ve İstanbul sözleşmesi eylemlerine baktığımızda bu bozguncu faaliyeti ABD tarafından fonlanan derneklerin ve gazetelerin yönettiğini bizzat görebiliyoruz. Bugün ise bu bozguncu faaliyetler Veryansın haber sitesinden yönetiliyor.

Türkiye savaş cenderesinden geçtiği bu dönemde her olaya yorumda bulunan ama suya sabuna dokunmayan bir üçüncü gemi tartışması oluşturulmuştur. Sorumluluk sahibi olmayan bozguncu faaliyetlerin merkezi olan Veryansın bu bozguncu faaliyetleriyle Biden’ın gemisinde yer almışlardır. Savaşan orduya güvensizlik yaratan, NATO’nun kuruluş yıl dönümünde bildiri yayınladı diye hemen Amerika’ya dönüş yapıldı algısının yapılması savaşan Türkiye’ye güvensizlik yaratmaya yöneliktir. Bu çabayla birlikte bozgun kampanyasını yapanlar başarısızlığın pususuna yatmışlardır.

Ali Rıza Yığ

TGB Denizli İl Başkanı-GYK Üyesi

Kaynakça

1.       https://www.aydinlik.com.tr/haber/abd-himayesinde-muhalefet-216026

2.       https://www.veryansintv.com/tekkedeki-gizemli-apolet

3.       https://www.veryansintv.com/yolculuk-amerikaya

4.       https://www.veryansintv.com/2-ergenekon-kumpasi-geliyor

15 Temmuz 2016 yılı Türk-Amerikan savaşının dönüm noktasıydı. Ordu içerisine yerleştirilmiş olan Gladyo Türkiye’de darbe girişiminde bulunmuş ve başarısız olmuştu. 15 Temmuz’un ardından Türkiye ordu, emniyet, yargı ve birçok kurumda darbe girişiminde bulunan FETÖ’yü temizledi. 2014 Silivri duvarlarının yıkılmasıyla başlayan FETÖ’nün yani irticanın temizlenmesi süreciyle birlikte Türkiye yeniden Atatürk rotasına girmeye başladı. Atatürk rotasına giren Türkiye, Suriye’nin kuzeyinde Amerika’nın kara gücü olan PKK’nın üzerine yürüdü, Mavi Vatan’da Amerika, İsrail, Yunanistan’ın planlarını bozarak denizlerdeki egemenlik hakkını korudu. Türkiye irticadan temizlendikçe bağımsızlığıyla buluştu.

Yaratıcı Yıkıcılığın Yeni Arayışı Üçüncü Gemi Seçeneği

ABD seçimlerinde Biden “Erdoğan’ı yıkmak için; Muhalefet örgütlenmeli. Bazı konularda ona bedel ödetmeliyiz. Muhalefeti desteğimizi açıkça göstermeliyiz. Erdoğan’ı yenmeleri için cesaretlendirmeliyiz. Kürtlerle ilgili; Bir yol haritamız olduğunu ilan etmeliyiz.1” sözlerini söylemiş Türkiye’de muhalefete göz kırpmıştı.

Türkiye’de artık saflar belirginleşti. Aynı gemide olan vatanseverler ve ABD gemisinde olan Biden taraftarları arasında mücadele devam ediyor. Her geçen gün çetinleşen bu saflaşmada üçüncü gemi tartışmalarının ortaya atılması da bizzat ABD tarafından ortaya atılan yaratıcı yıkıcılık kampanyasına hizmet etmektedir. Bu durumun benzerini Kurtuluş savaşı yıllarında da görüyoruz. Bir gemi Mustafa Kemal ve arkadaşlarının gemisiyken, diğer cephe İngiliz emperyalizminin güdümündeki kuvvetlerdi. Üçüncü gemi olarak Çerkez Ethem düzenli ordu kurulmasına karşı çıkmış ve bunun üzerine yaptığı Gediz harekatıyla da Türk tarafında bozguna neden oluyordu. Günümüze geldiğimizde ise vatansever ve Biden’cı gemi seçenekleri dışında bir gemi daha açılmaya çalışıyor. Bunlar savaşan Türkiye’de sipere girmekten çekinen, korkaklar tarafından oluşturuluyor.

Üçüncü gemi olarak tarif edilen cephenin başını da Veryansın ekibi çekiyor. Çerkez Ethem gibi emperyalizme karşı hareket etmek isterlerken tam tersine emperyalizme hizmet ediyorlar. Yurtiçi ve yurtdışı analizler yapılan haber sitesinde özellikle ordumuz üzerinden yapılan haberlerde savaşan ordumuzu yıpratmaktadır. Ordu içersin de irtica var haberi yaparak 15 Temmuz’dan günümüze kadar devam eden irticayı bitirmeye yönelik çalışmaları görmezden gelmek savaşan ordumuzu bozguna uğratmaktadır.

Bozgunculuğun Yeni Merkezi Veryansın

Veryansın haber sitesinin son olaylarda yaptığı haberlere baktığımızda bozgunluğun merkezi olduğunu görebiliyoruz. Gelin birlikte bu bozguncu haberlere bir yakından bakalım.

–          25 Mart’taki “Tekke’deki Gizemli Apolet!” haber başlığında “Üç fotoğraf, beş soru…” üzerinde şu soruları soruyor. “1) Bu devlet aracı bir tuğgeneral/tuğamiral – tümgeneral/tümamiral aracı mı?, 2) Burası tekke mi, tekke ise hangi tekke?, 3) Bu sarık hangi tarikatın sarığı, Menzil mi İskenderpaşa tarikatının mı? 4) Bu üniformayla namaz kılan bir amiral mi yoksa sıradan bir vatandaş mı?, 5) Türk Silahlı Kuvvetler’de madalyalardan kaldırılan Atatürk rozeti yerine bu sarık mı konulacak ya da hangi sarık konulacak?2 Sorularını soruyor. Bu sorular üzerinden de ordu içerisine irtica yerleştiriliyor. Atatürk siliniyor söylemleriyle bozgunculuk faaliyeti yürütüyorlar. PKK’yı ezen, Mavi Vatan’da, Kafkaslarda başarı elde eden Türk ordusunun bu başarılarını görmezden gelmek Veryansını bozgunculuğun merkezi yapmıştır.

–          Bozgunculuğu 5 Nisan’da Bülent Esinoğlu’nun “Yolculuk Amerika’ya” yazısına bakarak görebiliriz. Esinoğlu Türkiye’nin “dün itibariyle operasyonlar takviminin içine girdiğini” düşünüyor yazının devamında ise “Şimdiye dek yaşadığımız olağan olmayan süreçlerin ötesinde, yeni bir zor ve şiddet dönemine girildiğini ve Amerika’nın yeniden dünya egemenliği stratejisinin gereği olarak Karadeniz’in bir Amerikan Gölü olma şartının olduğunu öne sürüyor3. Esinoğlu’nun yazmış olduğu yazıda gerçeklerin olmadığını görüyoruz. Çünkü ABD bölgede kaybetmiştir. Trump’ın 8 trilyon dolar harcadıklarını ve ABD’nin “Ortadoğu’ya girerek ülke tarihinde bugüne kadar verilmiş en kötü kararı4” olduğunu açıkladığında kaybettiğini ifade ediyordu. Aynı zamanda ABD seçimlerinin sonuçlarının ardından yaşanan Kongre binası baskını ABD’nin kaybetmesinin sonucuydu kaybeden ABD kendi içerisine sıkıştı. Bugün Biden ile başlayan “America is back” söylemi de kaybetmiş Amerika profilini yıkmak için ortaya atılmıştır. Bozgunculukta tam olarak burada başlamaktadır. Amerika dünyada ve kendi içerisinde yenilirken Türkiye’nin tekrardan yolculuğunun Amerika’ya dönmesi mümkün değildir.

–          Bildiri yazan 104 amiralin on dördü hakkında gözaltı kararının çıkmasının ardından Veryansın kitlesinde Nihat Genç’in 5 Kasım 2019’daki videosuna atıf yapılarak “İkinci Ergenekon5” geldi söylemleri ortaya atılmaya başladı. Halbuki “İkinci Ergenekon”un geldiği bir durumda söz konusu değil. 15 Temmuz 2016’dan sonra 100 binin üzerinde irticacı yargılanırken, ordu içerisinden 21 bin irticacı temizlenirken, Türkiye, ABD ile cephe cepheye savaşırken Türkiye’de ikinci bir Ergenekon tertibi kuracak güç yok. Çünkü Türkiye’de vatanseverlere kumpas Amerikancılar iktidardayken gerçekleşir.

Bozgunun Sonu

İkinci Kurtuluş Savaşımızdan geçtiğimiz günlerde ülkemiz her geçen gün yeni bir tehditle karşı karşıya gelmektedir. ABD, ülkemizi ateşten çembere almak istemektedir. Yunanistan’ın Dedeağaç-Girit hattına yığınak yaparak Karadeniz üzerinden Türkiye ve Rusya’yı tehdit etmektedir. ABD’nin Girit’e yaptığı yığınaklarda Türkiye’yi Akdeniz’de de çembere almaktadır. AB ve ABD ile birlikte hareket eden Arap ülkeleri de Türkiye’yi bu çembere almaya çalışmaktadır. Türkiye bu mücadeleleri verirken sarıldığı tek kuvvet Atatürk olmuştur.

Türkiye’de belirli dönemlerde belirlenen bozgun faaliyetleri farklı kesimler tarafından yönetiliyor. Boğaziçi eylemeleri ve İstanbul sözleşmesi eylemlerine baktığımızda bu bozguncu faaliyeti ABD tarafından fonlanan derneklerin ve gazetelerin yönettiğini bizzat görebiliyoruz. Bugün ise bu bozguncu faaliyetler Veryansın haber sitesinden yönetiliyor.

Türkiye savaş cenderesinden geçtiği bu dönemde her olaya yorumda bulunan ama suya sabuna dokunmayan bir üçüncü gemi tartışması oluşturulmuştur. Sorumluluk sahibi olmayan bozguncu faaliyetlerin merkezi olan Veryansın bu bozguncu faaliyetleriyle Biden’ın gemisinde yer almışlardır. Savaşan orduya güvensizlik yaratan, NATO’nun kuruluş yıl dönümünde bildiri yayınladı diye hemen Amerika’ya dönüş yapıldı algısının yapılması savaşan Türkiye’ye güvensizlik yaratmaya yöneliktir. Bu çabayla birlikte bozgun kampanyasını yapanlar başarısızlığın pususuna yatmışlardır.

Ali Rıza Yığ

TGB Denizli İl Başkanı-GYK Üyesi

Kaynakça

1.       https://www.aydinlik.com.tr/haber/abd-himayesinde-muhalefet-216026

2.       https://www.veryansintv.com/tekkedeki-gizemli-apolet

3.       https://www.veryansintv.com/yolculuk-amerikaya

4.       https://www.veryansintv.com/2-ergenekon-kumpasi-geliyor

“Mesleği milletin iradesini hâkim kılmaktır.”* 

Mustafa Kemal, Milli Mücadele yıllarında daima basına önem vermiştir. Bu doğrultuda kongreler ve savaş döneminde İrade-i Milliye, Hakimiyet-i Milliye ve Anadolu Ajansı’nı kurarak Milli Mücadele’nin önemini ve Anadolu’nun Türk milletine ait olduğunu vurgulamıştır. Basının önemiyle ilgili Mustafa Kemal Atatürk, 1 Mart 1922’de TBMM’yi açarken yapmış olduğu konuşmasında, “Basın milletin müşterek sesidir. Bir milleti aydınlatma ve doğru yolu göstermede, bir millete muhtaç olduğu fikri gıdayı vermekte, özetle bir milletin saadet hedefi olan müşterek istikamette yürümesini teminde basın, başlı başına bir kuvvet, bir mektep, bir rehberdir”¹ demiştir. Zorlu savaş yıllarında Türk basını İstanbul hükümetinin ve İngiliz emperyalizminin yayınlarına karşı mücadele etmiş ve Kurtuluş savaşının haklılığını tüm dünyaya duyurmuştur. Ulusal Kanal, işte İrade-i Milliye, Hakimiyet-i Milliye ve Anadolu Ajansı’nın Milli Mücadele’de üstlendiği görevin bugünkü koşullarda devamcısıdır.

Halkın Kanalı

Türkiye’nin NATO’ya girmesiyle birlikte basın yabancı devletlerin sermayeleriyle desteklenmiş ve onların sözcüsü konumuna düşmüştür. Türkiye’nin emperyalizmle kafa kafaya geldiği 90’lı yıllarda tıpkı Milli Mücadele yıllarındaki gibi mücadeleyi tüm yurda yayacak ve aydınlatacak bir yayın organına ihtiyaç duyulmuştu. Tüm bu ihtiyaçların belirginleştiği süreçte Ulusal Kanal o ateşten gömleği giymek için görevinin başına geçti.

29 Ekim 2000 tarihinde Ulusal Kanal yayın hayatına başladı. Yayına başladığı günden bugüne Türk milletine hizmet eden Ulusal Kanal, geçtiğimiz 20 yıla sayısız başarı sığdırmıştır. Bu başarılar sıralamak gerekirse; 2003 yılındaki ABD dayatması olan 1 Mart Tezkeresine karşı yapmış olduğu yayınlarla ve propagandayla Türk milletine gerçeği göstermiş olan Ulusal Kanal bu tezkerenin geçmemesi için büyük çaba harcamıştı. Yasaklanan milli bayram kutlamalarını ekranlara taşıyarak Türk milletine güven ve umut olmuştu. Ergenekon ve Balyoz davalarıyla Türk ordusuna ve Türkiye’nin vatansever, devrimci birikimine kurulan kumpaslara karşı Silivri önlerindeki o şanlı direnişleri halka göstererek vatanseverlerin özgürlüklerine kavuşmasına önderlik etmişti. 15 Temmuz FETÖ darbe girişiminde ise herkesten önce darbenin Amerikancı, Fethullahçı bir darbe girişimi olduğunu duyurmuş ve Türk milletini mücadeleye sevk etmiştir. Ulusal Kanal 20 yıllık yayın hayatı boyunca daima Türk milletinin ve devletinin çıkarlarına yönelik yayınlar yapmıştır. 

Ulusal Kanal sınır boylarında savaşan Mehmetçiğimizin, Diyarbakır’da evlat nöbeti tutan analarımızın, tarlada çalışan çiftçimizin, fabrikada çalışan işçimizin, emperyalizme karşı savaş mazlum milletlerin ve Türk gençliğinin daima sesi olmuştur. Aynı zamanda halkımız da Ulusal Kanal’ın ayakta kalması ve gelişmesi için büyük çaba göstermiştir. Ulusal Kanal halkıyla çıkar temeline dayanmayan bir ilişki kurmuştur. Yeri gelmiş TGB okulundan mezun olanlar Ulusal Kanal’ın fedakar emekçileri olmuştur.

Mustafa Kemal Atatürk’ün 1922’te Mecliste yapmış olduğu konuşma günümüz itibariyle Ulusal Kanal’ı tanımlamaktadır. Çünkü Ulusal Kanal kurulduğu andan itibaren millet iradesini hâkim kılmanın temeli üzerinde hareket etmiştir.

Var Mısın?

Türkiye’nin milli kanalını olan Ulusal Kanal’ı Digiturk ve Tivibu’ya taşımak için, 5 milyon evi ve yaklaşık 20 milyon insanı daha aydınlatmak için, Türkiye’nin en güvenilir kanalı olan Ulusal Kanal’ı halkımızla daha fazla buluşturmak için biz de “Var Mısın?” diyoruz. Ulusal Kanal’ın bu iki yayın platformuna girebilmesi için gerekli olan 3 buçuk milyon Türk lirasının toplanmasında Türkiye Gençlik Birliği yöneticileri ve üyeleri olarak bizler de görevliyiz. Halkın kanalı olan Ulusal Kanal’ı elbirliğiyle Türkiye’nin bir numaralı kanalı yapmak için bizler hazırız.

Ali Rıza YIĞ

TGB Denizli İl Başkanı

*Hakimiyet-i Milliye gazetesinin sloganı

DİPNOT:

1. https://www.tbmm.gov.tr/tarihce/ataturk_konusma/1d3yy.htm

tgb.gen.tr

“Mesleği milletin iradesini hâkim kılmaktır.”* 

Mustafa Kemal, Milli Mücadele yıllarında daima basına önem vermiştir. Bu doğrultuda kongreler ve savaş döneminde İrade-i Milliye, Hakimiyet-i Milliye ve Anadolu Ajansı’nı kurarak Milli Mücadele’nin önemini ve Anadolu’nun Türk milletine ait olduğunu vurgulamıştır. Basının önemiyle ilgili Mustafa Kemal Atatürk, 1 Mart 1922’de TBMM’yi açarken yapmış olduğu konuşmasında, “Basın milletin müşterek sesidir. Bir milleti aydınlatma ve doğru yolu göstermede, bir millete muhtaç olduğu fikri gıdayı vermekte, özetle bir milletin saadet hedefi olan müşterek istikamette yürümesini teminde basın, başlı başına bir kuvvet, bir mektep, bir rehberdir”¹ demiştir. Zorlu savaş yıllarında Türk basını İstanbul hükümetinin ve İngiliz emperyalizminin yayınlarına karşı mücadele etmiş ve Kurtuluş savaşının haklılığını tüm dünyaya duyurmuştur. Ulusal Kanal, işte İrade-i Milliye, Hakimiyet-i Milliye ve Anadolu Ajansı’nın Milli Mücadele’de üstlendiği görevin bugünkü koşullarda devamcısıdır.

Halkın Kanalı

Türkiye’nin NATO’ya girmesiyle birlikte basın yabancı devletlerin sermayeleriyle desteklenmiş ve onların sözcüsü konumuna düşmüştür. Türkiye’nin emperyalizmle kafa kafaya geldiği 90’lı yıllarda tıpkı Milli Mücadele yıllarındaki gibi mücadeleyi tüm yurda yayacak ve aydınlatacak bir yayın organına ihtiyaç duyulmuştu. Tüm bu ihtiyaçların belirginleştiği süreçte Ulusal Kanal o ateşten gömleği giymek için görevinin başına geçti.

29 Ekim 2000 tarihinde Ulusal Kanal yayın hayatına başladı. Yayına başladığı günden bugüne Türk milletine hizmet eden Ulusal Kanal, geçtiğimiz 20 yıla sayısız başarı sığdırmıştır. Bu başarılar sıralamak gerekirse; 2003 yılındaki ABD dayatması olan 1 Mart Tezkeresine karşı yapmış olduğu yayınlarla ve propagandayla Türk milletine gerçeği göstermiş olan Ulusal Kanal bu tezkerenin geçmemesi için büyük çaba harcamıştı. Yasaklanan milli bayram kutlamalarını ekranlara taşıyarak Türk milletine güven ve umut olmuştu. Ergenekon ve Balyoz davalarıyla Türk ordusuna ve Türkiye’nin vatansever, devrimci birikimine kurulan kumpaslara karşı Silivri önlerindeki o şanlı direnişleri halka göstererek vatanseverlerin özgürlüklerine kavuşmasına önderlik etmişti. 15 Temmuz FETÖ darbe girişiminde ise herkesten önce darbenin Amerikancı, Fethullahçı bir darbe girişimi olduğunu duyurmuş ve Türk milletini mücadeleye sevk etmiştir. Ulusal Kanal 20 yıllık yayın hayatı boyunca daima Türk milletinin ve devletinin çıkarlarına yönelik yayınlar yapmıştır. 

Ulusal Kanal sınır boylarında savaşan Mehmetçiğimizin, Diyarbakır’da evlat nöbeti tutan analarımızın, tarlada çalışan çiftçimizin, fabrikada çalışan işçimizin, emperyalizme karşı savaş mazlum milletlerin ve Türk gençliğinin daima sesi olmuştur. Aynı zamanda halkımız da Ulusal Kanal’ın ayakta kalması ve gelişmesi için büyük çaba göstermiştir. Ulusal Kanal halkıyla çıkar temeline dayanmayan bir ilişki kurmuştur. Yeri gelmiş TGB okulundan mezun olanlar Ulusal Kanal’ın fedakar emekçileri olmuştur.

Mustafa Kemal Atatürk’ün 1922’te Mecliste yapmış olduğu konuşma günümüz itibariyle Ulusal Kanal’ı tanımlamaktadır. Çünkü Ulusal Kanal kurulduğu andan itibaren millet iradesini hâkim kılmanın temeli üzerinde hareket etmiştir.

Var Mısın?

Türkiye’nin milli kanalını olan Ulusal Kanal’ı Digiturk ve Tivibu’ya taşımak için, 5 milyon evi ve yaklaşık 20 milyon insanı daha aydınlatmak için, Türkiye’nin en güvenilir kanalı olan Ulusal Kanal’ı halkımızla daha fazla buluşturmak için biz de “Var Mısın?” diyoruz. Ulusal Kanal’ın bu iki yayın platformuna girebilmesi için gerekli olan 3 buçuk milyon Türk lirasının toplanmasında Türkiye Gençlik Birliği yöneticileri ve üyeleri olarak bizler de görevliyiz. Halkın kanalı olan Ulusal Kanal’ı elbirliğiyle Türkiye’nin bir numaralı kanalı yapmak için bizler hazırız.

Ali Rıza YIĞ

TGB Denizli İl Başkanı

*Hakimiyet-i Milliye gazetesinin sloganı

DİPNOT:

1. https://www.tbmm.gov.tr/tarihce/ataturk_konusma/1d3yy.htm

tgb.gen.tr

1914 yılında başlayan I. Dünya Savaşı’na Osmanlı Devleti hızlı bir giriş yapmıştı. İngiliz savaş gemisinden kaçan Breslau (Midilli) ve Goeben (Yavuz) gemileri İstanbul’a gelmişti. İstanbul’a gelen bu gemileri Osmanlı Devleti Almanya’dan satın aldığını söyleyerek isimlerini Yavuz ve Midilli olarak değiştirdi. Çok geçmeden bu iki gemi Rusya’nın Sivastopol ve Odessa limanlarını bombalamıştı. 1 Kasım 1914 tarihinde ise Rusya, Osmanlı Devleti’ne savaş ilan etmişti. Osmanlı Devleti böylelikle I. Dünya Savaşı’na girmiş oldu. Dört yıl boyunca farklı cephelerde savaşan Osmanlı, 1918 yılına gelindiğinde yenilmişti. Osmanlı’nın elinde bulundurduğu alanlara hakim olmak isteyen İtilaf Devletleri savaşın faturasını acımadan Sevr Antlaşması ile kesmeye çalışmıştı. Antlaşmaya göre Türkler; İç Anadolu’ya sıkıştırılacak, ordusu terhis edilecek, savaş sırasında kaybettiği topraklar üzerinde hak iddia edemeyecek, savaş suçlusu ve Ermeni tehciri konusu üzerinden yargılanacaktı. İşgal altında bulunan Osmanlı Devleti’nin başkenti İstanbul’da ise bir grup vatansever bu antlaşmayı yok sayıp yeni bir kurtuluş mücadelesinin fitilini ateşlemenin yollarını arıyorlardı.

Yeni Devletin Temelleri

19 Mayıs 1919 günü Mustafa Kemal Atatürk ve arkadaşları Samsun’a çıkmışlardı. İstanbul’da kaldığı 6 ay boyunca Anadolu’ya geçmek için milli mücadelenin planını yapan Mustafa Kemal Atatürk ve arkadaşları bütün şartları zorlamış ve en nihayetinde Samsun üzerinden Anadolu’ya geçmeyi başarmışlardı. Samsun’a çıkar çıkmaz çalışmalara başlayan Mustafa Kemal, 28 Mayıs’ta Havza Genelgesi’ni yayınlamıştı ve bu genelgede İzmir’in işgalinin protesto edilmesi gerektiğini ve ulusal bilincinin canlandırılması gerektiğini anlatıyordu. Havza Genelgesi’nin ardından sırasıyla Amasya Genelgesi, Erzurum Kongresi, Sivas Kongresi ve en sonunda Ankara’da TBMM’nin açılmasıyla yeni kurulacak devletin temelleri atılmıştı.

1914 yılından 1922 yılına kadar emperyalizme karşı savaşan Türk milleti Büyük Taarruz’la birlikte silahlı çatışmayı sona erdirmiş, Türk milleti zafer kazanmıştı. Bu zaferi artık hukuksal boyuta taşımak gerekiyordu. 28 Ekim 1922’de TBMM, Lozan’da yapılacak görüşmelere davet edildi.

Görüşmeler Öncesi Durum

İtilaf Devletleri sadece TBMM’yi davet etmemişti. İkilik yaratmak için İstanbul hükümetini de davet etmişti. Bunu öğrenen Mustafa Kemal ve arkadaşları 1 Kasım 1922’de Saltanatı kaldırmıştı. Görüşmeler esnasında hiçbir sorunla karşılaşmak istemiyorlardı. Görüşmelere ilk olarak Rauf Orbay katılmak istemişti. Fakat 1918 yılındaki Mondros Ateşkes Antlaşmasını Osmanlı Devleti adına imzaladığından dolayı onun gitmesine olumlu bakılmıyordu. Öte yandan son yıllarda Osmanlı diplomatlarının Avrupalı devletler karşısında çekingen tavırları Mustafa Kemal Atatürk’ün kafasında soru işaretleri yaratmıştı. Ona göre Lozan’da görüşmeye katılacak heyet, Türkiye’nin iktisadi ve mali bağımsızlığını gerçekleştirecek güçlü ve taviz vermeyecek kişiler olmalıydı. Bu doğrultuda Mudanya’da yaptığı çıkışlar ve başarılar sayesinde İsmet Paşa’nın gitmesi daha uygundu. Mustafa Kemal dönemin Dışişleri Bakanı Yusuf Kemal Bey’e gizli bir telgraf çekerek durumu anlatıp istifa etmesi gerektiğini yazıyordu ve onun yerine İsmet Paşa’nın Dışişleri Bakanı sıfatıyla görüşmelere katılması gerektiğini söylüyordu. Telgrafı aldıktan sonra Yusuf Kemal Bey sağlık sorunlarını göstererek istifa etmişti. Daha sonra yerine İsmet Paşa gelmişti. Çok geçmeden TBMM’de heyet seçimi ve uygulanacak siyaset belirlenmişti. Heyete İsmet Paşa (baş delege), Rıza Nur (ikinci delege) ve Hasan Saka (delege) seçilmişti. Görüşmelerde Misakı Milli’den taviz verilmeyecekti ve özellikle kapitülasyonlar, Ermeni yurdu ve boğazlar meselesinin kesinlikle Türk milletinin lehine gerçekleşmesi gerekiyordu. Bu konular Türk heyetinin kırmızısı çizgisi olmuştu.

Lozan Görüşmeleri

20 Kasım 1922 tarihinde Mont Benon Gazinosu’nda açılış toplantısı gerçekleşmişti. Toplantının ilk gününden itibaren görüşmeye gelen devletlerin Türk heyetine karşı tavırları görüşmelerin zor geçeceğini göstermişti. Açılış toplantısında bütün devletlere konuşma hakkı verilirken Türk devletine verilmemişti, bunun üzerine İsmet Paşa kürsüye çıkarak “Eşitlik şartlarına titiz bir şekilde dikkat ettik (…) eşitliğin şartlarını dikkatle takip ediyoruz.” diyerek Türk devletini güçsüz gösterme çabalarına karşı çıkıyordu. Görüşmeler sırasında Osmanlı borçları, Boğazlar, Musul, azınlıklar ve kapitülasyonlar üzerinde uzun görüşmeler yapılmıştı. Ancak kapitülasyonların kaldırılması, İstanbul’un boşaltılması ve Musul konusunda bir türlü anlaşma sağlanamıyordu. İtilaf Devletleri TBMM heyetini savaşı kaybeden Osmanlı Devleti’yle aynı görüyordu. İsmet Paşa ise defalarca kez Lozan’da muzaffer bir devleti temsil ettiğini dile getirmişti. İsmet Paşa sadece görüşmelerde zorluk çekmiyordu. Görüşme aralarında Mustafa Kemal ile görüştükleri sırada İngiliz istihbaratı şifreli ve gizli telgrafları çözerek Türk heyetinin elindeki kozları önceden görüyor ve ona göre strateji belirliyordu. Bütün bu olumsuzluklara rağmen İsmet Paşa’nın kısa, sert ve net cevapları bazen görüşmeleri çıkmaza sürüklese de bazı konularda Türk heyetinin lehine sonuçlanıyordu. İngiltere’nin ise özellikle eski tip Osmanlı politikacılarından alışmış olduğu taviz koparma ve Osmanlı’yı masada kaybettirme siyaseti İsmet Paşa karşısında tutmamıştı. İsmet Paşa yeni Türkiye’nin siyasetini “Eski Türkiye maziye karışmıştır!” sözleriyle gösterdi. Lord Curzon buna karşılık “Türkiye’nin imza edeceği en iyi muahede budur. Eğer imza etmezse, Türkiye düşünsün. Asya’nın görülmez derinliklerinde kaybolur!” diyordu. Bu sözlere İsmet Paşa “Memleketimi esarete mahkûm eden bir vesikayı imzaya koymam!” diyerek cevap verdi. Ve Mustafa Kemal ile görüştükten sonra görüşmelerden ayrılarak yurda dönüş yaptı.

Mustafa Kemal Paşa’nın ordularına hazırlık emri vermesinin ardından “Yeni bir savaş mı çıkacak?” düşüncesi İtilaf devletlerinin akılına gelmişti. Yeni bir savaşı göze alamayacak olan İtilaf Devletleri TBMM’yi tekrar Lozan’a davet etmişti. 4 Şubat’ta ara verilen görüşmeler 23 Nisan 1923’te yeniden başlamıştı. 23 Nisan 1923’te başlayan görüşmeler yine yoğun geçmekteydi. Kapitülasyonlar, azınlık hakları ve Osmanlı borçları konuşulmuştu. Daha geniş imza yetkisine sahip olan İsmet Paşa kıvrak zekası ile Lozan’da sorunların üstesinden gelmişti. Nihayetinde 24 Temmuz 1923 tarihinde Lozan görüşmeleri kesin Türk zaferiyle sonuçlanmıştı.

Yeni Türk Devletini, bağımsız ve egemen olarak bütün dünyaya tescilleyen Lozan Barış Antlaşması, modern Türkiye’nin kurulmasının önündeki en büyük engelleri de ortadan kaldırmıştır. Lozan Barış Antlaşması Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin tapusudur.

Ali Rıza Yığ

TGB Denizli İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

1914 yılında başlayan I. Dünya Savaşı’na Osmanlı Devleti hızlı bir giriş yapmıştı. İngiliz savaş gemisinden kaçan Breslau (Midilli) ve Goeben (Yavuz) gemileri İstanbul’a gelmişti. İstanbul’a gelen bu gemileri Osmanlı Devleti Almanya’dan satın aldığını söyleyerek isimlerini Yavuz ve Midilli olarak değiştirdi. Çok geçmeden bu iki gemi Rusya’nın Sivastopol ve Odessa limanlarını bombalamıştı. 1 Kasım 1914 tarihinde ise Rusya, Osmanlı Devleti’ne savaş ilan etmişti. Osmanlı Devleti böylelikle I. Dünya Savaşı’na girmiş oldu. Dört yıl boyunca farklı cephelerde savaşan Osmanlı, 1918 yılına gelindiğinde yenilmişti. Osmanlı’nın elinde bulundurduğu alanlara hakim olmak isteyen İtilaf Devletleri savaşın faturasını acımadan Sevr Antlaşması ile kesmeye çalışmıştı. Antlaşmaya göre Türkler; İç Anadolu’ya sıkıştırılacak, ordusu terhis edilecek, savaş sırasında kaybettiği topraklar üzerinde hak iddia edemeyecek, savaş suçlusu ve Ermeni tehciri konusu üzerinden yargılanacaktı. İşgal altında bulunan Osmanlı Devleti’nin başkenti İstanbul’da ise bir grup vatansever bu antlaşmayı yok sayıp yeni bir kurtuluş mücadelesinin fitilini ateşlemenin yollarını arıyorlardı.

Yeni Devletin Temelleri

19 Mayıs 1919 günü Mustafa Kemal Atatürk ve arkadaşları Samsun’a çıkmışlardı. İstanbul’da kaldığı 6 ay boyunca Anadolu’ya geçmek için milli mücadelenin planını yapan Mustafa Kemal Atatürk ve arkadaşları bütün şartları zorlamış ve en nihayetinde Samsun üzerinden Anadolu’ya geçmeyi başarmışlardı. Samsun’a çıkar çıkmaz çalışmalara başlayan Mustafa Kemal, 28 Mayıs’ta Havza Genelgesi’ni yayınlamıştı ve bu genelgede İzmir’in işgalinin protesto edilmesi gerektiğini ve ulusal bilincinin canlandırılması gerektiğini anlatıyordu. Havza Genelgesi’nin ardından sırasıyla Amasya Genelgesi, Erzurum Kongresi, Sivas Kongresi ve en sonunda Ankara’da TBMM’nin açılmasıyla yeni kurulacak devletin temelleri atılmıştı.

1914 yılından 1922 yılına kadar emperyalizme karşı savaşan Türk milleti Büyük Taarruz’la birlikte silahlı çatışmayı sona erdirmiş, Türk milleti zafer kazanmıştı. Bu zaferi artık hukuksal boyuta taşımak gerekiyordu. 28 Ekim 1922’de TBMM, Lozan’da yapılacak görüşmelere davet edildi.

Görüşmeler Öncesi Durum

İtilaf Devletleri sadece TBMM’yi davet etmemişti. İkilik yaratmak için İstanbul hükümetini de davet etmişti. Bunu öğrenen Mustafa Kemal ve arkadaşları 1 Kasım 1922’de Saltanatı kaldırmıştı. Görüşmeler esnasında hiçbir sorunla karşılaşmak istemiyorlardı. Görüşmelere ilk olarak Rauf Orbay katılmak istemişti. Fakat 1918 yılındaki Mondros Ateşkes Antlaşmasını Osmanlı Devleti adına imzaladığından dolayı onun gitmesine olumlu bakılmıyordu. Öte yandan son yıllarda Osmanlı diplomatlarının Avrupalı devletler karşısında çekingen tavırları Mustafa Kemal Atatürk’ün kafasında soru işaretleri yaratmıştı. Ona göre Lozan’da görüşmeye katılacak heyet, Türkiye’nin iktisadi ve mali bağımsızlığını gerçekleştirecek güçlü ve taviz vermeyecek kişiler olmalıydı. Bu doğrultuda Mudanya’da yaptığı çıkışlar ve başarılar sayesinde İsmet Paşa’nın gitmesi daha uygundu. Mustafa Kemal dönemin Dışişleri Bakanı Yusuf Kemal Bey’e gizli bir telgraf çekerek durumu anlatıp istifa etmesi gerektiğini yazıyordu ve onun yerine İsmet Paşa’nın Dışişleri Bakanı sıfatıyla görüşmelere katılması gerektiğini söylüyordu. Telgrafı aldıktan sonra Yusuf Kemal Bey sağlık sorunlarını göstererek istifa etmişti. Daha sonra yerine İsmet Paşa gelmişti. Çok geçmeden TBMM’de heyet seçimi ve uygulanacak siyaset belirlenmişti. Heyete İsmet Paşa (baş delege), Rıza Nur (ikinci delege) ve Hasan Saka (delege) seçilmişti. Görüşmelerde Misakı Milli’den taviz verilmeyecekti ve özellikle kapitülasyonlar, Ermeni yurdu ve boğazlar meselesinin kesinlikle Türk milletinin lehine gerçekleşmesi gerekiyordu. Bu konular Türk heyetinin kırmızısı çizgisi olmuştu.

Lozan Görüşmeleri

20 Kasım 1922 tarihinde Mont Benon Gazinosu’nda açılış toplantısı gerçekleşmişti. Toplantının ilk gününden itibaren görüşmeye gelen devletlerin Türk heyetine karşı tavırları görüşmelerin zor geçeceğini göstermişti. Açılış toplantısında bütün devletlere konuşma hakkı verilirken Türk devletine verilmemişti, bunun üzerine İsmet Paşa kürsüye çıkarak “Eşitlik şartlarına titiz bir şekilde dikkat ettik (…) eşitliğin şartlarını dikkatle takip ediyoruz.” diyerek Türk devletini güçsüz gösterme çabalarına karşı çıkıyordu. Görüşmeler sırasında Osmanlı borçları, Boğazlar, Musul, azınlıklar ve kapitülasyonlar üzerinde uzun görüşmeler yapılmıştı. Ancak kapitülasyonların kaldırılması, İstanbul’un boşaltılması ve Musul konusunda bir türlü anlaşma sağlanamıyordu. İtilaf Devletleri TBMM heyetini savaşı kaybeden Osmanlı Devleti’yle aynı görüyordu. İsmet Paşa ise defalarca kez Lozan’da muzaffer bir devleti temsil ettiğini dile getirmişti. İsmet Paşa sadece görüşmelerde zorluk çekmiyordu. Görüşme aralarında Mustafa Kemal ile görüştükleri sırada İngiliz istihbaratı şifreli ve gizli telgrafları çözerek Türk heyetinin elindeki kozları önceden görüyor ve ona göre strateji belirliyordu. Bütün bu olumsuzluklara rağmen İsmet Paşa’nın kısa, sert ve net cevapları bazen görüşmeleri çıkmaza sürüklese de bazı konularda Türk heyetinin lehine sonuçlanıyordu. İngiltere’nin ise özellikle eski tip Osmanlı politikacılarından alışmış olduğu taviz koparma ve Osmanlı’yı masada kaybettirme siyaseti İsmet Paşa karşısında tutmamıştı. İsmet Paşa yeni Türkiye’nin siyasetini “Eski Türkiye maziye karışmıştır!” sözleriyle gösterdi. Lord Curzon buna karşılık “Türkiye’nin imza edeceği en iyi muahede budur. Eğer imza etmezse, Türkiye düşünsün. Asya’nın görülmez derinliklerinde kaybolur!” diyordu. Bu sözlere İsmet Paşa “Memleketimi esarete mahkûm eden bir vesikayı imzaya koymam!” diyerek cevap verdi. Ve Mustafa Kemal ile görüştükten sonra görüşmelerden ayrılarak yurda dönüş yaptı.

Mustafa Kemal Paşa’nın ordularına hazırlık emri vermesinin ardından “Yeni bir savaş mı çıkacak?” düşüncesi İtilaf devletlerinin akılına gelmişti. Yeni bir savaşı göze alamayacak olan İtilaf Devletleri TBMM’yi tekrar Lozan’a davet etmişti. 4 Şubat’ta ara verilen görüşmeler 23 Nisan 1923’te yeniden başlamıştı. 23 Nisan 1923’te başlayan görüşmeler yine yoğun geçmekteydi. Kapitülasyonlar, azınlık hakları ve Osmanlı borçları konuşulmuştu. Daha geniş imza yetkisine sahip olan İsmet Paşa kıvrak zekası ile Lozan’da sorunların üstesinden gelmişti. Nihayetinde 24 Temmuz 1923 tarihinde Lozan görüşmeleri kesin Türk zaferiyle sonuçlanmıştı.

Yeni Türk Devletini, bağımsız ve egemen olarak bütün dünyaya tescilleyen Lozan Barış Antlaşması, modern Türkiye’nin kurulmasının önündeki en büyük engelleri de ortadan kaldırmıştır. Lozan Barış Antlaşması Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin tapusudur.

Ali Rıza Yığ

TGB Denizli İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

“Eğer meşrutiyet olmasa idi, Cumhuriyet olmazdı. Resneli Niyazi gibi meşrutiyet önderlerine çok şey borçluyuz.”

Mustafa Kemal Atatürk

Ahmet (Resneli) Niyazi, 1873 yılında, Manastır yakınlarındaki Resne kasabasında doğdu. Babası bölgenin önemli isimlerinden Ahmet Ağa’ydı. Babasının varlıklı olmasına rağmen Resneli Niyazi, Osmanlı Devleti’nin içinde bulunduğu durumdan rahatsız olarak Manastır Askeri İdadisi’ne yazıldı. Burada eğitimini tamamladıktan sonra Harbiye Mektebi’ne gitti ve buradan 1896 yılında teğmen rütbesi ile mezun oldu. Harbiye yıllarında Namık Kemal’in heyecanlı şiirleri ile tanışan Niyazi Bey, o şiirlerin etkisinde kalarak vatan sevgisiyle dolu olan ruhunu devrimlere hazırlıyordu. Karanlığa düştüğü anlarda Namık Kemal’in Hürriyet Kasidesi aklına geliyor ve sürekli önünü aydınlatıyordu.

1897 yılında Girit’te Türklere saldırılar olmuş ve Avrupalı devletlerin yardımıyla Girit, Yunanlılara verilmek istenmişti. Yunanlıların bu yayılmacı politikası üzerine Osmanlı İmparatorluğu, 17 Nisan 1897 yılında Yunanistan’a savaş ilan etti. Yaklaşık bir ay süren bu savaşa Resneli Niyazi Bey’in dahil olduğu birlikte katıldı. Beş Pınar savaşında kılıcını çekerek askerlerinin önünde kahramanca savaşarak bir bölük Yunan subay ve erlerini rehin alarak büyük başarı göstermiştir. Ardında bu esirlerin İstanbul’a götürme görevi ona verilir. İstanbul’a giderken yanına Kazım Paşa’nın 13 yaşındaki oğlu da vardır. İstanbul’da Resneli Niyazi Bey’e padişah tarafından rütbe ve padişah yaverliği nişanı verilir. Yanında gelen Kazım Paşa’nın oğluna ise iki rütbe ve 200 lira ödül verilir. Bu haksızlık ve devletin yozlaşması karşısında Resneli Niyazi, padişahın yaverlik nişanını kabul etmez. Bu olayı hatıralarına, “İstanbul’dan döndüğüm zaman inkılap fikrinin esası hakkındaki duygu ve kanaatlerim tamamlanmıştı. Özel bir vaziyetle İstanbul’a gönderilen ve esir ettiğim Yunan bölüğünü de İstanbul’a götürürken daha Manastır istasyonunda ordu kumandanın vekili ve diğer ordu büyüklerinin bana verilen vazife ve mevkiden yararlanmayı düşünerek oğullarını, yakınlarını kayırmak, millet hazinesinden para çarpmak peşinde olduklarını gördüm.” diyerek anlatmıştır. Bu durum karşısında Yunanlılara karşı vatanını savunmak için Makedonya’ya gitmek ister. Saray nişanı kabul etmemesi sonucunda ona bir ceza vererek cepheye göndermeyip Ohri taburuna gönderip orada depo memurluğu görevi verilir. Burada depo memurluğu görevi yaptığı süre boyunca halkla kaynaşmış ve gözlemler yapmıştır. Bu gözlemler sonucunda, Bulgarların olası bir isyan çıktığında çekinmeden katılacağını tespit etmiştir.

Çetelere Karşı Mücadele

Resneli Niyazi, 1903 yılında 3. Avcı Taburu başına getirildiğinde Balkanlarda durum şöyleydi; Türkler, Bulgarlar, Sırplar, Rumlar, Arnavutlar bu bölgede yaşamaktaydı. Avrupalı devletlerin kışkırtması vardı.  Bu kışkırtmanın amacı, Osmanlı İmparatorluğu’nu Balkanlardan atmaktı. Avrupalı devletlerin kışkırtması altında kalan diğer milletler, Müslüman Türk halkına saldırmaya başlamışlardı. Gerçekleşen saldırılar, halkın can ve mal güvenliğini tehlikeye sokmak, huzuru bozmak suretiyle halkı Osmanlı idaresinden uzaklaştırmak ve konsolosları kaçırıp, resmi daireleri yakarak ve zayıf bulunan askeri birliklere saldırılar düzenleyerek askerleri öldürmeye kadar giden eylemler başlamıştı. Saldırıların esas amacı, Osmanlı Devleti’ni zayıf göstererek bölgeye Avrupalı devletler tarafından müdahale edilmesiydi. II. Abdülhamit’in gerçekleşen olaylar karşısında bir şey yapmamasını Resneli Niyazi şöyle anlatmıştı: “Makedonya’da cereyan iden kanlı vakayi’a karşı hükümetin kayıtsızlığı hele ordunun mağduriyet ve sefâletine rıza gösteren vicdansızlığı arzu-yı inkılâbı esaslandırmış, ihtiyâc-ı inkılâbı umumileştirmişti.” Hükümet gerçekleşen olaylar karşısında Hüseyin Hilmi Paşa’yı görevlendirmişti ama onun göreve gelmesinin de bir etkisi olmamıştı. Halkın zulme uğraması ve Avrupalı devletlerin müdahalesi gibi sorunlar ortaya çıkınca harbiye mezunu, idealist ve vatansever Osmanlı subayları, çetecilik karşısında mücadeleye girişmeye başlamışlardı. Resneli Niyazi Bey’in bölgeyi iyi bilmesinden de kaynaklı Bulgar çetecilerine karşı amansız bir mücadele başlatmıştı. Mücadeleyi yürütürken bölge halkının yardımlarıyla çetelere karşı kısa sürede başarılar elde etmeye başlamıştı. Bu mücadelesi halk tarafından da benimsenmişti. Hem Müslüman Türkler hem de gayrimüslimler arasından da destekler gelmeye başlamıştı. Resneli Niyazi Bey’e karşı bir güven oluşmuştu. Çetelere karşı büyük bir üstünlük elde edildiğinde Bulgar çeteler, Rus konsolosundan yardım isteyerek Resneli Niyazi’nin görevden alınmasını istemişti. Rus konsolos bu isteği Hilmi Paşa’dan “rica etmişti” ve Resneli Niyazi görevinden alınmıştı. Yapılan araştırmalar sonucu hiçbir suçu görülmeyerek görevine iade edilmişti. Çetelere karşı giriştiği mücadele sonucunda Kolağası (kıdemli yüzbaşı) rütbesine yükselmişti.

İttihat ve Terakki’ye Katılışı

Harbiye yıllarından itibaren Namık Kemal, Mithat Paşa gibi isimlerden etkilenen Resneli Niyazi vatan ve hürriyet aşkıyla yanıp tutuşuyordu. Enver Bey (Paşa), Selanik’e gelip teşkilatın örgütlenme çalışmasına başlamıştı. Çalışmaları sırasında özellikle Makedonya çevresinde etkili bir isim olan Resneli Niyazi dikkatini çekmişti. Enver Bey’in önerisi ve kılavuzluğuyla teşkilata giren Resneli Niyazi, kısa süre içerisinde etkisi giderek artmış ve teşkilatın fedaisi olmuştu. Vatan ve hürriyet aşkını dindirecek bir teşkilatı bulan Resneli Niyazi, bu özlemini 1908 yılında giderecekti.

1908 Hürriyet Devrimi

            9 Haziran 1908 tarihinde Reval’de, İngiltere Kralı VII. Edward ile Rus Çarı II. Nicolas aralarında bir görüşme gerçekleştirmişti. Görüşmeler sırasında, Osmanlı toprağı olan Balkanlardaki demiryolları ve Makedonya’nın mevcut durumu konuşulmuştu. Osmanlı devletinin içinde ise bu görüşmelerin sonucunda Osmanlı’nın Balkanlardan atılması ve bir askeri bir müdahalenin geleceği şeklinde yorumlandı. Bütün bu olaylar karşısında, II. Abdülhamit’in bir şey yapmaması ve devam eden istibdat başka bir sürecin önünü açmıştı. Resneli Niyazi ve onun gibi vatansever subaylarda bu durum karşısında huzursuzlanmış ve bir an önce harekete geçme fikirleri belirmiştir. Dağa çıkıp Kanuni Esasi’nin tekrar ilan edilmesi fikrini ilk olarak Belediye Reis Cemal Bey ve Polis Komiseri Tahir Bey’e söylemiş, onların desteğini almıştır. İttihat ve Terakki Cemiyeti ile gerçekleştirdiği görüşmeler sonucunda dağa çıkması uygun görülmüş 3 Temmuz 1908 de Hürriyet ateşini Makedonya dağlarında yakmıştır.

            Dağa çıkmadan önce eşiyle birlikte iki çocuğunu da bacanağının yanına gönderen Resneli Niyazi, karısına yazdığı mektupta “Bizi vatan besledi, büyüttü. Vatan olmasa biz de yokuz demektir. Gerçi seni çok severim. Fakat toprak ve vatanımızı dünyada her şeyden ziyade severim. Ne yarar, her bir şey yine onların varlığıyla kaimdir. Baki ya ölüm ya vatanın kurtuluşu.” diyerek karısına ve çocuklarına veda eder. Bacanağına gönderdiği mektupta ise 200 vatan fedaisiyle vatanı için ölmeye gittiğini söyler.

3 Temmuz Cuma günü halk cuma namazındayken hareket eden Resneli Niyazi, dağa çıkmadan hemen önce kışlanın kasasında bulunan beş yüz kırk dört lira altmış dört kuruş parayı almış ve senet imzalayarak aldığı paraların yerine tekrar konacağını taahhüt etmiş, halka daima hesap verecek olduklarını göstermiştir. Ardından da kışlanın cephanesinde silah ve mühimmat alarak 200 vatan fedaisi adamıyla birlikte dağa çıkmıştır. Dağa çıkmasının ardında askerlerine yaptığı konuşmada “Vatanın kurtuluşu temin edilmedikçe dönmemeye, bu uğurda seve seve ölmeye, Türkün büyük karakterine yakışır bir emsal göstermeye hazır mısınız?” diyor ve onla birlikte yola çıkan adamları “hay hay ya ölüm ya vatanın kurtuluşu” diyerek bağırıyorlardı. Resneli Niyazi konuşmasını bitirirken “yaşasın millet” sloganları atılmaya başlamıştı. Resneli Niyazi dağa çıktıktan sonra Saray’a, Valiliğe ve Müfettiş-i Umumiye ’ye bildiriler göndermeye başlamıştır. Bu istekler Kanun-i Esasi’nin yeniden yürürlüğe girmesini istemekteydi eğer girmezse halkın bu isteği zorla yapacağını ve en kısa sürede Meclisi Mebusan’ın tekrar açılmasını istemektedir. Resneli Niyazi’nin ardından Enver Bey ve Eyüp Sabri beylerde adamlarıyla birlikte dağa çıkmıştır.

            Resneli Niyazi yayımladığı bildirilerin ardından harekete geçmiştir. Geçtiği köylerde konuşmalar gerçekleştirerek Kanun-i Esasi’nin ne olduğunu ne yapmak istediklerini ve cemiyeti anlatarak ilerlemiştir. Yaptığı konuşmalar ve toplantılar diğer köylerde duyulmuş gittiği her yerde halk tarafından coşkuyla karşılanmaya başlamıştır. II. Abdülhamit ilk başlarda askerler arasında çıkan bir sorun olarak algılasa da daha sonrasında işin ciddiyetinin farkına vararak Şemsi Paşa’yı Resneli Niyazi ve askerlerinin karşı harekete geçmekle görevlendirmiştir.

Tüm bu tehlikelere rağmen emin adımlarla ilerleyen Resneli Niyazi Bey ve adamları, Pleister tepesinden geçerken karşılarına bir geyik çıkar ve sürekli önlerinde yürümeye başlamıştır. Bu geyiğin ilahi bir işaret olduğu düşünülmüş ve bir şey yapılmamıştır. Bu geyik daha sonra Hürriyet Devrimi’nin sembolü olmuştur. II. Abdülhamit isyanı bastırmak üzere bu sefer Müşir Osman Paşa’yı göreve getirir. Cemiyet bu tehlikeli girişimi Resneli Niyazi’ye haber vererek Müşir Osman Paşa’yı etkisiz hale getirme görevi vermiştir. 22 Temmuz’da Manastır’a gelen Niyazi Bey, Müşir Osman Paşa’yı esir almıştır. Halkın desteğini de arkasına alan İttihat ve Terakki Cemiyeti, II. Abdülhamit’e karşı baskılarını arttırmıştır ve 24 Temmuz tarihinde Meşrutiyet ilan edilmiştir. Yüreğinde yanan vatan ve hürriyet fikirlerini Makedon dağlarında yakan Resneli Niyazi başarının ardından fedaileriyle birlikte geri dönmüştür.

Karşı Devrim Süreci

            1909 yılına gelindiğinde İttihat ve Terakki hükümete tam anlamıyla geçememiş ve tahtta II. Abdülhamit bulunuyordu. Bir süre sonra İttihat ve Terakki’nin İstanbul’daki durumundan faydalanan II. Abdülhamit yanlıları cemiyeti zayıf görerek bir isyan başlattı. İsyan neticesinde Cemiyet üyeleri ve onlara yakın gazetelere saldırılarda bulunulmaya başlandı. Bu durum karşısında Cemiyet, Makedonya’da bulunan 3. Ordudan yardım istedi. Harekât Ordusu adında bir ordu düzenlenerek Selanik’ten İstanbul’a harekete geçti. Ordunun komutanı Mahmut Şevket Paşa’ydı. Ordunun içerisinde Enver Paşa ve Resneli Niyaz gibi Hürriyet Devrimi kahramanlarının yanı sıra Mustafa Kemal’de bulunuyordu. Selanik’ten gelen bu ordu İstanbul’a girdi ve herhangi bir direnişle karşılaşmadı. Beş gün sonra Yeşilköy’de Millet Meclisi olarak toplanan meclis, II. Abdülhamit’i tahtan indirdi. Yerine geçen Mehmet Reşat’ın kılıç kuşanma töreninde Resneli Niyazi Bey’i gören halk onun geçişi sırasında büyük bir alkış tufanı koparmıştı.

Balkan Savaşı ve Ölümü

            31 Mart isyanın bastırılmasının ardından emekli olan Resneli Niyazi, belli bir süre Resne’nin gelişimi için bir okul ve hükümet konağı yapımı işine girmişti. 2 Ekim 1912 tarihinde Balkan devletleri, Makedonya’da geniş kapsamlı ıslahat yapılması gerektiğini hakkında Osmanlı’ya nota verdi. Osmanlı’nın verdiği cevap daha öncesinde onayladıkları ıslahatları yapacaklarını ama Osmanlı’nın Makedonya’daki egemenlik haklarından vazgeçmeyeceğini bildirmişti. Savaş için bahane arayan Balkan Devletleri için bu bir fırsat olmuştu. 8 Ekim 1912’de Karadağ, Osmanlı Devleti’ne savaş açmıştır. Onu ardından diğer devletlerde savaş açmıştır.

            Savaş başlayınca Osmanlı, Balkanlar’da savaşacak gönüllü birlikler oluşturur. Resneli Niyazi de gönüllü olan askerler arasındadır. 200 kişilik oluşturulan birliğin başına getirilen Resneli Niyazi, Cevdet Paşa’nın komutası altındadır. 4 yıl önce Abdülhamit istibdadına karşı dağa çıkan Resneli Niyazi 4 yıl sonra memleketini yabancılara karşı savunmak için dağa çıkmıştır. Savaş sırasında görevi Sırp ve Yunan kuvvetlerinin birleşmesini engellemeye çalışmak olacaktı. Osmanlı ordusunun Sırplara karşı aldığı yenilgilerin canlı şahidi olan Resneli Niyazi’nin savaş sırasında hastalığı iyice artmıştır. Tam bu sırada Osmanlı Devleti’nin dört devlete karşı savaşma gücünün yeterli olmaması sebebiyle barış görüşmelerine başlamıştır.

            Savaşın ardından 17 Nisan 1913’de İstanbul’a gitmek için Avlonya Limanı’na gelen Resneli Niyazi, akşam saatlerinde vapura binmek üzereyken Arnavut komitacıları tarafından şehit edilmiştir.

Ali Rıza YIĞ

TGB GYK Üyesi

tgb.gen.tr

“Eğer meşrutiyet olmasa idi, Cumhuriyet olmazdı. Resneli Niyazi gibi meşrutiyet önderlerine çok şey borçluyuz.”

Mustafa Kemal Atatürk

Ahmet (Resneli) Niyazi, 1873 yılında, Manastır yakınlarındaki Resne kasabasında doğdu. Babası bölgenin önemli isimlerinden Ahmet Ağa’ydı. Babasının varlıklı olmasına rağmen Resneli Niyazi, Osmanlı Devleti’nin içinde bulunduğu durumdan rahatsız olarak Manastır Askeri İdadisi’ne yazıldı. Burada eğitimini tamamladıktan sonra Harbiye Mektebi’ne gitti ve buradan 1896 yılında teğmen rütbesi ile mezun oldu. Harbiye yıllarında Namık Kemal’in heyecanlı şiirleri ile tanışan Niyazi Bey, o şiirlerin etkisinde kalarak vatan sevgisiyle dolu olan ruhunu devrimlere hazırlıyordu. Karanlığa düştüğü anlarda Namık Kemal’in Hürriyet Kasidesi aklına geliyor ve sürekli önünü aydınlatıyordu.

1897 yılında Girit’te Türklere saldırılar olmuş ve Avrupalı devletlerin yardımıyla Girit, Yunanlılara verilmek istenmişti. Yunanlıların bu yayılmacı politikası üzerine Osmanlı İmparatorluğu, 17 Nisan 1897 yılında Yunanistan’a savaş ilan etti. Yaklaşık bir ay süren bu savaşa Resneli Niyazi Bey’in dahil olduğu birlikte katıldı. Beş Pınar savaşında kılıcını çekerek askerlerinin önünde kahramanca savaşarak bir bölük Yunan subay ve erlerini rehin alarak büyük başarı göstermiştir. Ardında bu esirlerin İstanbul’a götürme görevi ona verilir. İstanbul’a giderken yanına Kazım Paşa’nın 13 yaşındaki oğlu da vardır. İstanbul’da Resneli Niyazi Bey’e padişah tarafından rütbe ve padişah yaverliği nişanı verilir. Yanında gelen Kazım Paşa’nın oğluna ise iki rütbe ve 200 lira ödül verilir. Bu haksızlık ve devletin yozlaşması karşısında Resneli Niyazi, padişahın yaverlik nişanını kabul etmez. Bu olayı hatıralarına, “İstanbul’dan döndüğüm zaman inkılap fikrinin esası hakkındaki duygu ve kanaatlerim tamamlanmıştı. Özel bir vaziyetle İstanbul’a gönderilen ve esir ettiğim Yunan bölüğünü de İstanbul’a götürürken daha Manastır istasyonunda ordu kumandanın vekili ve diğer ordu büyüklerinin bana verilen vazife ve mevkiden yararlanmayı düşünerek oğullarını, yakınlarını kayırmak, millet hazinesinden para çarpmak peşinde olduklarını gördüm.” diyerek anlatmıştır. Bu durum karşısında Yunanlılara karşı vatanını savunmak için Makedonya’ya gitmek ister. Saray nişanı kabul etmemesi sonucunda ona bir ceza vererek cepheye göndermeyip Ohri taburuna gönderip orada depo memurluğu görevi verilir. Burada depo memurluğu görevi yaptığı süre boyunca halkla kaynaşmış ve gözlemler yapmıştır. Bu gözlemler sonucunda, Bulgarların olası bir isyan çıktığında çekinmeden katılacağını tespit etmiştir.

Çetelere Karşı Mücadele

Resneli Niyazi, 1903 yılında 3. Avcı Taburu başına getirildiğinde Balkanlarda durum şöyleydi; Türkler, Bulgarlar, Sırplar, Rumlar, Arnavutlar bu bölgede yaşamaktaydı. Avrupalı devletlerin kışkırtması vardı.  Bu kışkırtmanın amacı, Osmanlı İmparatorluğu’nu Balkanlardan atmaktı. Avrupalı devletlerin kışkırtması altında kalan diğer milletler, Müslüman Türk halkına saldırmaya başlamışlardı. Gerçekleşen saldırılar, halkın can ve mal güvenliğini tehlikeye sokmak, huzuru bozmak suretiyle halkı Osmanlı idaresinden uzaklaştırmak ve konsolosları kaçırıp, resmi daireleri yakarak ve zayıf bulunan askeri birliklere saldırılar düzenleyerek askerleri öldürmeye kadar giden eylemler başlamıştı. Saldırıların esas amacı, Osmanlı Devleti’ni zayıf göstererek bölgeye Avrupalı devletler tarafından müdahale edilmesiydi. II. Abdülhamit’in gerçekleşen olaylar karşısında bir şey yapmamasını Resneli Niyazi şöyle anlatmıştı: “Makedonya’da cereyan iden kanlı vakayi’a karşı hükümetin kayıtsızlığı hele ordunun mağduriyet ve sefâletine rıza gösteren vicdansızlığı arzu-yı inkılâbı esaslandırmış, ihtiyâc-ı inkılâbı umumileştirmişti.” Hükümet gerçekleşen olaylar karşısında Hüseyin Hilmi Paşa’yı görevlendirmişti ama onun göreve gelmesinin de bir etkisi olmamıştı. Halkın zulme uğraması ve Avrupalı devletlerin müdahalesi gibi sorunlar ortaya çıkınca harbiye mezunu, idealist ve vatansever Osmanlı subayları, çetecilik karşısında mücadeleye girişmeye başlamışlardı. Resneli Niyazi Bey’in bölgeyi iyi bilmesinden de kaynaklı Bulgar çetecilerine karşı amansız bir mücadele başlatmıştı. Mücadeleyi yürütürken bölge halkının yardımlarıyla çetelere karşı kısa sürede başarılar elde etmeye başlamıştı. Bu mücadelesi halk tarafından da benimsenmişti. Hem Müslüman Türkler hem de gayrimüslimler arasından da destekler gelmeye başlamıştı. Resneli Niyazi Bey’e karşı bir güven oluşmuştu. Çetelere karşı büyük bir üstünlük elde edildiğinde Bulgar çeteler, Rus konsolosundan yardım isteyerek Resneli Niyazi’nin görevden alınmasını istemişti. Rus konsolos bu isteği Hilmi Paşa’dan “rica etmişti” ve Resneli Niyazi görevinden alınmıştı. Yapılan araştırmalar sonucu hiçbir suçu görülmeyerek görevine iade edilmişti. Çetelere karşı giriştiği mücadele sonucunda Kolağası (kıdemli yüzbaşı) rütbesine yükselmişti.

İttihat ve Terakki’ye Katılışı

Harbiye yıllarından itibaren Namık Kemal, Mithat Paşa gibi isimlerden etkilenen Resneli Niyazi vatan ve hürriyet aşkıyla yanıp tutuşuyordu. Enver Bey (Paşa), Selanik’e gelip teşkilatın örgütlenme çalışmasına başlamıştı. Çalışmaları sırasında özellikle Makedonya çevresinde etkili bir isim olan Resneli Niyazi dikkatini çekmişti. Enver Bey’in önerisi ve kılavuzluğuyla teşkilata giren Resneli Niyazi, kısa süre içerisinde etkisi giderek artmış ve teşkilatın fedaisi olmuştu. Vatan ve hürriyet aşkını dindirecek bir teşkilatı bulan Resneli Niyazi, bu özlemini 1908 yılında giderecekti.

1908 Hürriyet Devrimi

            9 Haziran 1908 tarihinde Reval’de, İngiltere Kralı VII. Edward ile Rus Çarı II. Nicolas aralarında bir görüşme gerçekleştirmişti. Görüşmeler sırasında, Osmanlı toprağı olan Balkanlardaki demiryolları ve Makedonya’nın mevcut durumu konuşulmuştu. Osmanlı devletinin içinde ise bu görüşmelerin sonucunda Osmanlı’nın Balkanlardan atılması ve bir askeri bir müdahalenin geleceği şeklinde yorumlandı. Bütün bu olaylar karşısında, II. Abdülhamit’in bir şey yapmaması ve devam eden istibdat başka bir sürecin önünü açmıştı. Resneli Niyazi ve onun gibi vatansever subaylarda bu durum karşısında huzursuzlanmış ve bir an önce harekete geçme fikirleri belirmiştir. Dağa çıkıp Kanuni Esasi’nin tekrar ilan edilmesi fikrini ilk olarak Belediye Reis Cemal Bey ve Polis Komiseri Tahir Bey’e söylemiş, onların desteğini almıştır. İttihat ve Terakki Cemiyeti ile gerçekleştirdiği görüşmeler sonucunda dağa çıkması uygun görülmüş 3 Temmuz 1908 de Hürriyet ateşini Makedonya dağlarında yakmıştır.

            Dağa çıkmadan önce eşiyle birlikte iki çocuğunu da bacanağının yanına gönderen Resneli Niyazi, karısına yazdığı mektupta “Bizi vatan besledi, büyüttü. Vatan olmasa biz de yokuz demektir. Gerçi seni çok severim. Fakat toprak ve vatanımızı dünyada her şeyden ziyade severim. Ne yarar, her bir şey yine onların varlığıyla kaimdir. Baki ya ölüm ya vatanın kurtuluşu.” diyerek karısına ve çocuklarına veda eder. Bacanağına gönderdiği mektupta ise 200 vatan fedaisiyle vatanı için ölmeye gittiğini söyler.

3 Temmuz Cuma günü halk cuma namazındayken hareket eden Resneli Niyazi, dağa çıkmadan hemen önce kışlanın kasasında bulunan beş yüz kırk dört lira altmış dört kuruş parayı almış ve senet imzalayarak aldığı paraların yerine tekrar konacağını taahhüt etmiş, halka daima hesap verecek olduklarını göstermiştir. Ardından da kışlanın cephanesinde silah ve mühimmat alarak 200 vatan fedaisi adamıyla birlikte dağa çıkmıştır. Dağa çıkmasının ardında askerlerine yaptığı konuşmada “Vatanın kurtuluşu temin edilmedikçe dönmemeye, bu uğurda seve seve ölmeye, Türkün büyük karakterine yakışır bir emsal göstermeye hazır mısınız?” diyor ve onla birlikte yola çıkan adamları “hay hay ya ölüm ya vatanın kurtuluşu” diyerek bağırıyorlardı. Resneli Niyazi konuşmasını bitirirken “yaşasın millet” sloganları atılmaya başlamıştı. Resneli Niyazi dağa çıktıktan sonra Saray’a, Valiliğe ve Müfettiş-i Umumiye ’ye bildiriler göndermeye başlamıştır. Bu istekler Kanun-i Esasi’nin yeniden yürürlüğe girmesini istemekteydi eğer girmezse halkın bu isteği zorla yapacağını ve en kısa sürede Meclisi Mebusan’ın tekrar açılmasını istemektedir. Resneli Niyazi’nin ardından Enver Bey ve Eyüp Sabri beylerde adamlarıyla birlikte dağa çıkmıştır.

            Resneli Niyazi yayımladığı bildirilerin ardından harekete geçmiştir. Geçtiği köylerde konuşmalar gerçekleştirerek Kanun-i Esasi’nin ne olduğunu ne yapmak istediklerini ve cemiyeti anlatarak ilerlemiştir. Yaptığı konuşmalar ve toplantılar diğer köylerde duyulmuş gittiği her yerde halk tarafından coşkuyla karşılanmaya başlamıştır. II. Abdülhamit ilk başlarda askerler arasında çıkan bir sorun olarak algılasa da daha sonrasında işin ciddiyetinin farkına vararak Şemsi Paşa’yı Resneli Niyazi ve askerlerinin karşı harekete geçmekle görevlendirmiştir.

Tüm bu tehlikelere rağmen emin adımlarla ilerleyen Resneli Niyazi Bey ve adamları, Pleister tepesinden geçerken karşılarına bir geyik çıkar ve sürekli önlerinde yürümeye başlamıştır. Bu geyiğin ilahi bir işaret olduğu düşünülmüş ve bir şey yapılmamıştır. Bu geyik daha sonra Hürriyet Devrimi’nin sembolü olmuştur. II. Abdülhamit isyanı bastırmak üzere bu sefer Müşir Osman Paşa’yı göreve getirir. Cemiyet bu tehlikeli girişimi Resneli Niyazi’ye haber vererek Müşir Osman Paşa’yı etkisiz hale getirme görevi vermiştir. 22 Temmuz’da Manastır’a gelen Niyazi Bey, Müşir Osman Paşa’yı esir almıştır. Halkın desteğini de arkasına alan İttihat ve Terakki Cemiyeti, II. Abdülhamit’e karşı baskılarını arttırmıştır ve 24 Temmuz tarihinde Meşrutiyet ilan edilmiştir. Yüreğinde yanan vatan ve hürriyet fikirlerini Makedon dağlarında yakan Resneli Niyazi başarının ardından fedaileriyle birlikte geri dönmüştür.

Karşı Devrim Süreci

            1909 yılına gelindiğinde İttihat ve Terakki hükümete tam anlamıyla geçememiş ve tahtta II. Abdülhamit bulunuyordu. Bir süre sonra İttihat ve Terakki’nin İstanbul’daki durumundan faydalanan II. Abdülhamit yanlıları cemiyeti zayıf görerek bir isyan başlattı. İsyan neticesinde Cemiyet üyeleri ve onlara yakın gazetelere saldırılarda bulunulmaya başlandı. Bu durum karşısında Cemiyet, Makedonya’da bulunan 3. Ordudan yardım istedi. Harekât Ordusu adında bir ordu düzenlenerek Selanik’ten İstanbul’a harekete geçti. Ordunun komutanı Mahmut Şevket Paşa’ydı. Ordunun içerisinde Enver Paşa ve Resneli Niyaz gibi Hürriyet Devrimi kahramanlarının yanı sıra Mustafa Kemal’de bulunuyordu. Selanik’ten gelen bu ordu İstanbul’a girdi ve herhangi bir direnişle karşılaşmadı. Beş gün sonra Yeşilköy’de Millet Meclisi olarak toplanan meclis, II. Abdülhamit’i tahtan indirdi. Yerine geçen Mehmet Reşat’ın kılıç kuşanma töreninde Resneli Niyazi Bey’i gören halk onun geçişi sırasında büyük bir alkış tufanı koparmıştı.

Balkan Savaşı ve Ölümü

            31 Mart isyanın bastırılmasının ardından emekli olan Resneli Niyazi, belli bir süre Resne’nin gelişimi için bir okul ve hükümet konağı yapımı işine girmişti. 2 Ekim 1912 tarihinde Balkan devletleri, Makedonya’da geniş kapsamlı ıslahat yapılması gerektiğini hakkında Osmanlı’ya nota verdi. Osmanlı’nın verdiği cevap daha öncesinde onayladıkları ıslahatları yapacaklarını ama Osmanlı’nın Makedonya’daki egemenlik haklarından vazgeçmeyeceğini bildirmişti. Savaş için bahane arayan Balkan Devletleri için bu bir fırsat olmuştu. 8 Ekim 1912’de Karadağ, Osmanlı Devleti’ne savaş açmıştır. Onu ardından diğer devletlerde savaş açmıştır.

            Savaş başlayınca Osmanlı, Balkanlar’da savaşacak gönüllü birlikler oluşturur. Resneli Niyazi de gönüllü olan askerler arasındadır. 200 kişilik oluşturulan birliğin başına getirilen Resneli Niyazi, Cevdet Paşa’nın komutası altındadır. 4 yıl önce Abdülhamit istibdadına karşı dağa çıkan Resneli Niyazi 4 yıl sonra memleketini yabancılara karşı savunmak için dağa çıkmıştır. Savaş sırasında görevi Sırp ve Yunan kuvvetlerinin birleşmesini engellemeye çalışmak olacaktı. Osmanlı ordusunun Sırplara karşı aldığı yenilgilerin canlı şahidi olan Resneli Niyazi’nin savaş sırasında hastalığı iyice artmıştır. Tam bu sırada Osmanlı Devleti’nin dört devlete karşı savaşma gücünün yeterli olmaması sebebiyle barış görüşmelerine başlamıştır.

            Savaşın ardından 17 Nisan 1913’de İstanbul’a gitmek için Avlonya Limanı’na gelen Resneli Niyazi, akşam saatlerinde vapura binmek üzereyken Arnavut komitacıları tarafından şehit edilmiştir.

Ali Rıza YIĞ

TGB GYK Üyesi

tgb.gen.tr

Manda sorunu, Milli Mücadele’nin başından itibaren Türk aydınları için birbirine dolandıkları bir düğüm olmuştur. Birinci Dünya Savaşı’nın ardından toplanan Paris Barış Konferansı’nda, gündeme manda sistemi gelmişti. Manda sistemi, görünüşte insancıl olarak gözükse de esasında sömürgeciliğin hukuki bir sisteme oturmuş haliydi. Bu sistemin gündeme gelmesinin ardından Osmanlı Devleti’nde Amerikan mandacılığını savunanlar ortaya çıkmıştı. Bunun sebebi de ülkenin beş farklı mandaya bölüneceğine tek mandada kalması fikri ve hilafet haklarının, saltanatın Osmanlı hanedanlığında kalmasıydı.

Amerikan mandasını seçmek kötünün iyisini seçmekti. Bütün bu olanlar devam ederken Mustafa Kemal ve arkadaşlarının Samsun’dan çıkarak başlatmış olduğu bir mücadele vardı. Manda fikri, Mustafa Kemal’in karşısına Erzurum Kongresi’nde çıktığında yanındaki arkadaşlarına, “Ben milletle kumar oynamam. Muvaffak olacağımızı biliyorum, artık milletlerin kendi kendilerini kurtarmaları devri gelmiştir. Müstemleke (sömürge) devri sona ermiştir.” diyerek manda fikrine karşı görüşünü belirtmişti.

Dönüm Noktası: Sivas Kongresi

Mustafa Kemal Sivas’a geldiğinde telgraf yağmuruna tutulmuştu. Mazhar Müfit Kansu bu durum üzerine, “Paşam, galiba Sivas’ta manda meselesi bizi çok üzecek ve yoracak.” dediğinde Mustafa Kemal, “Ahmaklar memleketi Amerikan mandasına, İngiliz himayesine terk etmekle kurtulacak sanıyorlar. Kendi rahatlarını temin etmek için bütün bir vatanı tarih boyunca devam edip gelen Türk istiklâlini feda ediyorlar.” diyerek tepkisini dile getirecekti. Sivas Kongresi’nin öncesinde Mustafa Kemal’in etrafında umutsuz, yılgın ve bozguncu birçok isim vardı. Bunlardan biri Halide Edip’ti. Yazdığı bir mektupta, “İtilaf Devleti’nin Türk topraklarını bir savaş ganimeti olarak gördüklerini ve İstanbul’daki aydınlar olarak bütün eski ve yeni Türkiye sınırlarını kapsamak üzere geçici bir Amerikan güdümünü katlanılabilir kötü durum olarak görmüyoruz.” diyordu.

Mandacılığı ateşli savunucularından bir diğer isimse Refet Bey’di. Sivas Kongresi’nde yaptığı bir konuşmada, “Amerikan mandasını tercih etmekte amacın, bütün toplumları esir eden, yürekleri, vicdanları söndüren İngiliz mandasından kurtulmak, ulusların vicdanlarına saygı gösteren Amerika’yı kabul etmektir. Asıl mesele para değildir. Manda ile bağımsızlık birbirine engel şeyler değildir… Yirminci yüzyılda 500 milyon lira borcu, yıkık bir yurdu, pek verimli olmayan bir toprağı ve ancak 10-15 milyon lira geliri olan bir ulus, dış yardım olmaksızın yaşayamaz. Eğer bundan sonra da bu durumda kalır ve dış yardımla kalkınmayacak olursak, belki ileride Yunanistan’ın saldırılarına karşı bile kendimizi koruyamayız… Bundan dolayı, Amerikan mandası her şeyden önce bir kefil ve destek bulmak için gereklidir” diyordu.

Bütün bu umutsuz konuşmaların ardından Tıbbiyeli Hikmet söz istemişti. Hikmet konuşmasında, “Mandayı kabul edemem. Eğer kabul edecek olanlar varsa, bunlar her kim olursa olsunlar şiddetle ret ve tahbik ederiz. Farz-i mahal manda fikrini siz kabul ederseniz sizi de ret eder, Mustafa Kemal’i vatan kurtarıcısı değil, vatan batırıcısı olarak adlandırır ve sizi telin ederiz.” diyerek yerine geçmişti. Tıbbiyeli Hikmet’in konuşması kongrenin üstünde büyük etki uyandırmıştı.

Mustafa Kemal’in önünde iki seçenek duruyordu ya mandacıları seçerek Amerikan mandasını kabul edecek ya da “Ya İstiklal Ya Ölüm” diyerek mücadelesini bağımsız bir devlet kurarak taçlandıracaktı. Tıbbiyeli Hikmet’in ardından Mustafa Kemal söz alarak, “Arkadaşlar gençliğe bakın, Türk milleti bünyesindeki asil kanın ifadesine dikkat edin! Gençler, vatanın bütün ümit ve istikbali size, genç nesillerin anlayış ve enerjisine bağlanmıştır. Evlat sen müsterih ol. Gençlik ile iftihar ediyorum ve Türk gençliğine güveniyorum. Bizler azınlıkta kalsak dahi, mandayı kabul etmeyeceğiz. Parolamız tektir ve değişmez; Ya istiklal, ya ölüm!” diyerek Milli Mücadele’yi zafere ulaştıracak kelimeleri söylüyordu. Geriye tek bir şey kalmıştı, o da mandater sistem üzerinde hala diretenleri ikna etmekti.

Mustafa Kemal, hiç kimsenin aklına gelmeyen soruyu sormuştu. Biz belki Amerikan mandasını istiyorduk fakat Amerika bizim mandasına girmemizi istiyor muydu? Bunun üzerine Amerikan senatosuna bu konu hakkında fikirlerini sormak üzere yazı gönderildi. Amerika konuyla alakalı komisyon gönderme kararı almıştı. Komisyon buradayken Wilson’un başkanlığının sona ermesi ve Amerika’nın yeniden içine dönmesi, Amerikan mandası sorununu ortadan kaldırmaya yardımcı olmuştu. Bütün olumsuzluklara rağmen Mustafa Kemal’in pes eden bir karakterinin olmaması onun bu büyük mücadelede başarılı olmasını sağlamıştır.

Atatürk’ün Mirası ve Gençlik

Mustafa Kemal’den bize birçok miras kalmıştır. Bu miraslardan biri, bize emanet ettiği Cumhuriyet mücadelesi ve bir diğeri de emperyalizme karşı durduğu tavırdır. Biz onun emanet ettiği Cumhuriyet’e sahip çıkmak istiyorsak bu mücadeleye daha da sıkı sarılmamız gerekmektedir. Suriye sınırımızda, mavi vatanımızda bizi tehdit eden emperyalizme karşı amansız mücadele etmemiz gerekmektedir. Devletimizin içerisinden emperyalizme destek veren günümüz mandacılarına karşı Tıbbiyeli Hikmet’in kararlı duruşuyla durmamız gerekmektedir.

Mustafa Kemal’in bize bıraktığı bir şey daha vardır, o da programıdır. Bu program, Altı Ok’tur. Altı Ok programı, Türkiye topraklarından çıkmış milli bir programdır ve hala yolumuzu aydınlatmaktadır. Mustafa Kemal, liseli zamanlardan itibaren hep teşkilatlıydı ve yaptığı işlerin hepsini teşkilatına borçluydu ve teşkilatsız hiçbir sonuca ulaşılamayacağını biliyordu. Günümüzde Atatürkçülerin en büyük görevi, Atatürk gibi teşkilatlı, Atatürk gibi teşkilatçı olmaktadır. Bu teşkilat da Türkiye Gençlik Birliği’dir.

Ali Rıza YIĞ

TGB Denizli İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

Manda sorunu, Milli Mücadele’nin başından itibaren Türk aydınları için birbirine dolandıkları bir düğüm olmuştur. Birinci Dünya Savaşı’nın ardından toplanan Paris Barış Konferansı’nda, gündeme manda sistemi gelmişti. Manda sistemi, görünüşte insancıl olarak gözükse de esasında sömürgeciliğin hukuki bir sisteme oturmuş haliydi. Bu sistemin gündeme gelmesinin ardından Osmanlı Devleti’nde Amerikan mandacılığını savunanlar ortaya çıkmıştı. Bunun sebebi de ülkenin beş farklı mandaya bölüneceğine tek mandada kalması fikri ve hilafet haklarının, saltanatın Osmanlı hanedanlığında kalmasıydı.

Amerikan mandasını seçmek kötünün iyisini seçmekti. Bütün bu olanlar devam ederken Mustafa Kemal ve arkadaşlarının Samsun’dan çıkarak başlatmış olduğu bir mücadele vardı. Manda fikri, Mustafa Kemal’in karşısına Erzurum Kongresi’nde çıktığında yanındaki arkadaşlarına, “Ben milletle kumar oynamam. Muvaffak olacağımızı biliyorum, artık milletlerin kendi kendilerini kurtarmaları devri gelmiştir. Müstemleke (sömürge) devri sona ermiştir.” diyerek manda fikrine karşı görüşünü belirtmişti.

Dönüm Noktası: Sivas Kongresi

Mustafa Kemal Sivas’a geldiğinde telgraf yağmuruna tutulmuştu. Mazhar Müfit Kansu bu durum üzerine, “Paşam, galiba Sivas’ta manda meselesi bizi çok üzecek ve yoracak.” dediğinde Mustafa Kemal, “Ahmaklar memleketi Amerikan mandasına, İngiliz himayesine terk etmekle kurtulacak sanıyorlar. Kendi rahatlarını temin etmek için bütün bir vatanı tarih boyunca devam edip gelen Türk istiklâlini feda ediyorlar.” diyerek tepkisini dile getirecekti. Sivas Kongresi’nin öncesinde Mustafa Kemal’in etrafında umutsuz, yılgın ve bozguncu birçok isim vardı. Bunlardan biri Halide Edip’ti. Yazdığı bir mektupta, “İtilaf Devleti’nin Türk topraklarını bir savaş ganimeti olarak gördüklerini ve İstanbul’daki aydınlar olarak bütün eski ve yeni Türkiye sınırlarını kapsamak üzere geçici bir Amerikan güdümünü katlanılabilir kötü durum olarak görmüyoruz.” diyordu.

Mandacılığı ateşli savunucularından bir diğer isimse Refet Bey’di. Sivas Kongresi’nde yaptığı bir konuşmada, “Amerikan mandasını tercih etmekte amacın, bütün toplumları esir eden, yürekleri, vicdanları söndüren İngiliz mandasından kurtulmak, ulusların vicdanlarına saygı gösteren Amerika’yı kabul etmektir. Asıl mesele para değildir. Manda ile bağımsızlık birbirine engel şeyler değildir… Yirminci yüzyılda 500 milyon lira borcu, yıkık bir yurdu, pek verimli olmayan bir toprağı ve ancak 10-15 milyon lira geliri olan bir ulus, dış yardım olmaksızın yaşayamaz. Eğer bundan sonra da bu durumda kalır ve dış yardımla kalkınmayacak olursak, belki ileride Yunanistan’ın saldırılarına karşı bile kendimizi koruyamayız… Bundan dolayı, Amerikan mandası her şeyden önce bir kefil ve destek bulmak için gereklidir” diyordu.

Bütün bu umutsuz konuşmaların ardından Tıbbiyeli Hikmet söz istemişti. Hikmet konuşmasında, “Mandayı kabul edemem. Eğer kabul edecek olanlar varsa, bunlar her kim olursa olsunlar şiddetle ret ve tahbik ederiz. Farz-i mahal manda fikrini siz kabul ederseniz sizi de ret eder, Mustafa Kemal’i vatan kurtarıcısı değil, vatan batırıcısı olarak adlandırır ve sizi telin ederiz.” diyerek yerine geçmişti. Tıbbiyeli Hikmet’in konuşması kongrenin üstünde büyük etki uyandırmıştı.

Mustafa Kemal’in önünde iki seçenek duruyordu ya mandacıları seçerek Amerikan mandasını kabul edecek ya da “Ya İstiklal Ya Ölüm” diyerek mücadelesini bağımsız bir devlet kurarak taçlandıracaktı. Tıbbiyeli Hikmet’in ardından Mustafa Kemal söz alarak, “Arkadaşlar gençliğe bakın, Türk milleti bünyesindeki asil kanın ifadesine dikkat edin! Gençler, vatanın bütün ümit ve istikbali size, genç nesillerin anlayış ve enerjisine bağlanmıştır. Evlat sen müsterih ol. Gençlik ile iftihar ediyorum ve Türk gençliğine güveniyorum. Bizler azınlıkta kalsak dahi, mandayı kabul etmeyeceğiz. Parolamız tektir ve değişmez; Ya istiklal, ya ölüm!” diyerek Milli Mücadele’yi zafere ulaştıracak kelimeleri söylüyordu. Geriye tek bir şey kalmıştı, o da mandater sistem üzerinde hala diretenleri ikna etmekti.

Mustafa Kemal, hiç kimsenin aklına gelmeyen soruyu sormuştu. Biz belki Amerikan mandasını istiyorduk fakat Amerika bizim mandasına girmemizi istiyor muydu? Bunun üzerine Amerikan senatosuna bu konu hakkında fikirlerini sormak üzere yazı gönderildi. Amerika konuyla alakalı komisyon gönderme kararı almıştı. Komisyon buradayken Wilson’un başkanlığının sona ermesi ve Amerika’nın yeniden içine dönmesi, Amerikan mandası sorununu ortadan kaldırmaya yardımcı olmuştu. Bütün olumsuzluklara rağmen Mustafa Kemal’in pes eden bir karakterinin olmaması onun bu büyük mücadelede başarılı olmasını sağlamıştır.

Atatürk’ün Mirası ve Gençlik

Mustafa Kemal’den bize birçok miras kalmıştır. Bu miraslardan biri, bize emanet ettiği Cumhuriyet mücadelesi ve bir diğeri de emperyalizme karşı durduğu tavırdır. Biz onun emanet ettiği Cumhuriyet’e sahip çıkmak istiyorsak bu mücadeleye daha da sıkı sarılmamız gerekmektedir. Suriye sınırımızda, mavi vatanımızda bizi tehdit eden emperyalizme karşı amansız mücadele etmemiz gerekmektedir. Devletimizin içerisinden emperyalizme destek veren günümüz mandacılarına karşı Tıbbiyeli Hikmet’in kararlı duruşuyla durmamız gerekmektedir.

Mustafa Kemal’in bize bıraktığı bir şey daha vardır, o da programıdır. Bu program, Altı Ok’tur. Altı Ok programı, Türkiye topraklarından çıkmış milli bir programdır ve hala yolumuzu aydınlatmaktadır. Mustafa Kemal, liseli zamanlardan itibaren hep teşkilatlıydı ve yaptığı işlerin hepsini teşkilatına borçluydu ve teşkilatsız hiçbir sonuca ulaşılamayacağını biliyordu. Günümüzde Atatürkçülerin en büyük görevi, Atatürk gibi teşkilatlı, Atatürk gibi teşkilatçı olmaktadır. Bu teşkilat da Türkiye Gençlik Birliği’dir.

Ali Rıza YIĞ

TGB Denizli İl Yöneticisi

tgb.gen.tr