Günlerden bir gün, kalabalık bir aile ev sahibi olmaya karar vermiş ve ev aramaya başlamışlar.

Uzun uğraşların sonucunda nihayet bir ev bulmuşlar. Ev dışarıdan süslü gözükmesinin yanında pek de güven vermiyormuş. Aile bireyleri içten içe huzursuzlarmış fakat yine de ev sahibiyle görüşelim demişler. Ev sahibi Washington doğumlu yabancı biri imiş. Eve bakmak için sözleşmişler.

Ev sahibi gelmiş, merdivenlerden çıkana kadar evi öve öve bitirememiş. Ev sahibi, 6 odası ve 1 kileri olan ev için, “Ailenizle adeta yaşama yeniden başlamış gibi hissedeceksiniz” diye atıp tutuyormuş.

Velhasıl dairenin önüne gelinmiş. Çok süslü bir daire kapısı aileyi bekliyormuş. Ama o da ne; ev sahibi kapıyı açtıktan sonra hemen bir kapı daha çıkmış. İlk bakışta gözükmeyen 2. kapı, ilk kapının aksine yıkık dökük, harabe gibi bir kapıymış. Aile, daha önceden de birkaç defa denk geldikleri bu kapıyı görünce tedirgin olmuş. Üstelik ev sahibinin elinde geçmişten kalma kan izleri varmış. Bu da huzursuzluğu iyice artırmış.

Ev sahibi ikinci kapıyı da açmış ve aile fikir edinmek amaçlı daireyi gezmeye başlamış.

İlk odaya girildiğinde odanın 6 tane camı olduğu fakat camlarının hepsinin kırık olduğu görülmüş. İçerisi buz gibiymiş. Ev sahibi, “Bu odanın mazisi çok eski, 1930’larda çok mühim kişiler otururdu burada. Tabi şimdi eser yok onlardan” demiş.

İkinci odaya girildiğinde odanın su bastığı görülmüş. Oda kendini, çok da olimpik olmayan bir havuza terfi ettirmiş. Ev sahibi, “Bu istisna bir durum. Buraya sel suyu girebilir mi hiç” demiş. Yanındaki yardımcısı da, “Sıkar abi” diyerek destek çıkmış.

Üçüncü odada ise, odanın laminant parkeleri kalkmış. O kadar kalkmış ki odaya girmek mümkün değil. Ev sahibi, havaya kalkan laminant parkeleri göstererek, “Bu evinizin bereketleneceği ve borç harç bir şekilde elinize para geçeceğinin kanıtı” demiş. Aile ev sahibinin söylediğinin bereket mi şer mi olduğunu anlayamamış.

Dördüncü odanın duvarları dökülmüş. Hem de o kadar dökülmüş ki tuğlalardan dışarısı gözükür hale gelmiş. Odada tuğlalara asılı büyük beden ve kolları epeyce kıvrılmış ceketler varmış. Ev sahibi, “Bakmayın yıkık dökük olduğuna, bu odayı eskiden pek mühim mevkilerde bulunan bir kişi kullanıyordu” demiş.

Beşinci odanın ise kapısından tutun fayanslarına kadar her tarafı kırılmış. Her şey bin parçaya bölünmüş. Ev sahibi, evle birlikte bir koli bandı bir de gül suyu hediye edeceğini ve buranın kutsal bir oda olduğunu, kendi kendini onaracağını söylemiş.

Aile, ilk 5 odanın şokunu atlatamadan 6. ya giderken odalara nispeten uzak olan sağdaki kapı ilgilerini çekmiş. Ev sahibi, bu bölmenin kapısını zor tutuyormuş ve dayanacak gücü kalmamış. Kapıyı açar açmaz dışarı fırlayan farelere aldırış etmeden, “Burası kiler. Bu evin her şeyidir kiler fakat çok ortalarda gözükmez. Bakın ne güzel çiçekler var. Çiçeklerin altına bakmayın ama lüzumsuz şeyler var orada” demiş. “Odalar kileri çok sevmesine rağmen, eve bakmaya gelen olunca kileri kendilerinden ayrı tutarlar” diye de eklemiş.

Evin her yerinin döküldüğünü gören ve ev sahibinin tavırlarından rahatsız olan aile, 6. odayı görmeye tenezzül dahi etmemiş. Çökmek üzere olan bir evi allayıp pullayıp ailenin önüne seçenek olarak koyan ev sahibinin dolandırıcı ve sahtekar olduğu ortaya çıkmış.

Aile, hızlı adımlarla daireyi ve binayı terk etmiş. Bir de ne olsun, aile çıkar çıkmaz bir gürültü, halihazırda sallanan bina çökmüş. Ev sahibi de binanın altında kalmış.

Ne olduğunu anlayamayan aileye, sokaktan geçen aklıselim bir insan yol göstermiş: “Önünüze seçenek olarak konmaya çalışılan bu binada oturmayı kabul etseydiniz hem size layık olmayan odalarda nefes almaya çalışacaktınız, hem de çöken binanın altında kalacaktınız. Siz siz olun güvenliğinizi tehdit eden, arkanızdan kuyunuzu kazan ve sizi ölüme mahkum eden ev sahipleriyle iş yapmayın.”

Ata Ogün Kaplan

TGB Başkanlık Kurulu Üyesi

Kırmızı Beyaz Dergisi Genel Yayın Yönetmeni

Günlerden bir gün, kalabalık bir aile ev sahibi olmaya karar vermiş ve ev aramaya başlamışlar.

Uzun uğraşların sonucunda nihayet bir ev bulmuşlar. Ev dışarıdan süslü gözükmesinin yanında pek de güven vermiyormuş. Aile bireyleri içten içe huzursuzlarmış fakat yine de ev sahibiyle görüşelim demişler. Ev sahibi Washington doğumlu yabancı biri imiş. Eve bakmak için sözleşmişler.

Ev sahibi gelmiş, merdivenlerden çıkana kadar evi öve öve bitirememiş. Ev sahibi, 6 odası ve 1 kileri olan ev için, “Ailenizle adeta yaşama yeniden başlamış gibi hissedeceksiniz” diye atıp tutuyormuş.

Velhasıl dairenin önüne gelinmiş. Çok süslü bir daire kapısı aileyi bekliyormuş. Ama o da ne; ev sahibi kapıyı açtıktan sonra hemen bir kapı daha çıkmış. İlk bakışta gözükmeyen 2. kapı, ilk kapının aksine yıkık dökük, harabe gibi bir kapıymış. Aile, daha önceden de birkaç defa denk geldikleri bu kapıyı görünce tedirgin olmuş. Üstelik ev sahibinin elinde geçmişten kalma kan izleri varmış. Bu da huzursuzluğu iyice artırmış.

Ev sahibi ikinci kapıyı da açmış ve aile fikir edinmek amaçlı daireyi gezmeye başlamış.

İlk odaya girildiğinde odanın 6 tane camı olduğu fakat camlarının hepsinin kırık olduğu görülmüş. İçerisi buz gibiymiş. Ev sahibi, “Bu odanın mazisi çok eski, 1930’larda çok mühim kişiler otururdu burada. Tabi şimdi eser yok onlardan” demiş.

İkinci odaya girildiğinde odanın su bastığı görülmüş. Oda kendini, çok da olimpik olmayan bir havuza terfi ettirmiş. Ev sahibi, “Bu istisna bir durum. Buraya sel suyu girebilir mi hiç” demiş. Yanındaki yardımcısı da, “Sıkar abi” diyerek destek çıkmış.

Üçüncü odada ise, odanın laminant parkeleri kalkmış. O kadar kalkmış ki odaya girmek mümkün değil. Ev sahibi, havaya kalkan laminant parkeleri göstererek, “Bu evinizin bereketleneceği ve borç harç bir şekilde elinize para geçeceğinin kanıtı” demiş. Aile ev sahibinin söylediğinin bereket mi şer mi olduğunu anlayamamış.

Dördüncü odanın duvarları dökülmüş. Hem de o kadar dökülmüş ki tuğlalardan dışarısı gözükür hale gelmiş. Odada tuğlalara asılı büyük beden ve kolları epeyce kıvrılmış ceketler varmış. Ev sahibi, “Bakmayın yıkık dökük olduğuna, bu odayı eskiden pek mühim mevkilerde bulunan bir kişi kullanıyordu” demiş.

Beşinci odanın ise kapısından tutun fayanslarına kadar her tarafı kırılmış. Her şey bin parçaya bölünmüş. Ev sahibi, evle birlikte bir koli bandı bir de gül suyu hediye edeceğini ve buranın kutsal bir oda olduğunu, kendi kendini onaracağını söylemiş.

Aile, ilk 5 odanın şokunu atlatamadan 6. ya giderken odalara nispeten uzak olan sağdaki kapı ilgilerini çekmiş. Ev sahibi, bu bölmenin kapısını zor tutuyormuş ve dayanacak gücü kalmamış. Kapıyı açar açmaz dışarı fırlayan farelere aldırış etmeden, “Burası kiler. Bu evin her şeyidir kiler fakat çok ortalarda gözükmez. Bakın ne güzel çiçekler var. Çiçeklerin altına bakmayın ama lüzumsuz şeyler var orada” demiş. “Odalar kileri çok sevmesine rağmen, eve bakmaya gelen olunca kileri kendilerinden ayrı tutarlar” diye de eklemiş.

Evin her yerinin döküldüğünü gören ve ev sahibinin tavırlarından rahatsız olan aile, 6. odayı görmeye tenezzül dahi etmemiş. Çökmek üzere olan bir evi allayıp pullayıp ailenin önüne seçenek olarak koyan ev sahibinin dolandırıcı ve sahtekar olduğu ortaya çıkmış.

Aile, hızlı adımlarla daireyi ve binayı terk etmiş. Bir de ne olsun, aile çıkar çıkmaz bir gürültü, halihazırda sallanan bina çökmüş. Ev sahibi de binanın altında kalmış.

Ne olduğunu anlayamayan aileye, sokaktan geçen aklıselim bir insan yol göstermiş: “Önünüze seçenek olarak konmaya çalışılan bu binada oturmayı kabul etseydiniz hem size layık olmayan odalarda nefes almaya çalışacaktınız, hem de çöken binanın altında kalacaktınız. Siz siz olun güvenliğinizi tehdit eden, arkanızdan kuyunuzu kazan ve sizi ölüme mahkum eden ev sahipleriyle iş yapmayın.”

Ata Ogün Kaplan

TGB Başkanlık Kurulu Üyesi

Kırmızı Beyaz Dergisi Genel Yayın Yönetmeni

Bildiğiniz üzere Rusya ile Ukrayna arasında sıcak günler yaşanıyor. Aslında taraflara Asya ile Atlantik de diyebiliriz zira yaşananlar Asya medeniyetinin Atlantik sistemine karşı bağımsızlık ve var olma mücadelesinden başka bir şey değil.

1949’da kurulan – bizim de 1952’de dahil olduğumuz – NATO, sözde Sovyet tehdidine karşı kurulmuştu. Aslında tek amaç, iki kutuplu dünyada yaşayan ülkeleri tümüyle ABD denetimi altına almak ve Sovyetler Birliği’ni yıkmaktı. Sovyetler Birliği 1991 yılında yıkıldı fakat sözde Sovyet tehdidine karşı kurulan NATO dağıtılmadı. Dağıtılmanın aksine NATO kademeli olarak genişletildi ve Türkiye ile Rusya’yı kuşatmak için kullanıldı.

Rusya’nın tüm uyarılarına rağmen 2004 senesinde Bulgaristan ve Romanya NATO’ya alınarak Atlantik tehdidi Karadeniz’e taşındı. Günümüzde ise ABD, Ukrayna ve Gürcistan’ı NATO’ya alarak, Atlantik sistemine karşı mücadele eden Türkiye ve Rusya’yı tamamıyla kuşatmak istiyor. Rusya’nın bağımsızlığını ve egemenliğini sınırından tehdit etmek isteyen ABD’nin sonu gelmez kışkırtmalarına Rusya, Donetsk Halk Cumhuriyeti ve Luhansk Halk Cumhuriyetini tanıyarak cevap verdi.

ABD’nin NATO üzerinden, başta Türkiye ve Rusya olmak üzere Asya ülkelerini kuşatma planına gönüllü eleman olan Ukrayna ise yapayalnız kalmış durumda. Ne onu ateşe süren ABD ne de Eyfel Kulesini sarı maviye boyamak dışında başka şey yapamayan Avrupa Ukrayna’nın yanında oluyor.

Girizgahı daha da uzatmadan asıl söylemek istediğimize gelelim.

ABD kışkırtmasıyla başlayan olaylar tam anlamıyla bir savaşa yol açmasa da askeri tesislerin silahla imhasına ve çeşitli çatışmalara neden oluyor. Yazılı, görsel ve sosyal medyada ise bir “üfürükçülük” yapılıyor: “Savaşa Hayır!”

Biz bu yazımızda emperyalizmin “Savaşa Hayır!” tuzağını işleyeceğiz.

“Savaşa Hayır”ın Sinsiliği

Batı merkezli yayın organlarınca pompalanan ve olaya bihaber futbolcular, sanatçılar tarafından üzerine tivit atılan “Savaşa Hayır” propagandası ne anlama geliyor?

Elbette kimse savaş istemiyor. Maksadımız savaş çığırtkanlığı yapmak değil. Amacımız, büyük önderimiz Atatürk’ün, “Savaş zorunlu olmadıkça cinayettir” sözündeki “zorunluluğu” göstermek.

Girişte de bahsettiğimiz üzere ABD, sistemli olarak mazlum milletleri kuşatıyor. Bunun en acı örneklerini Irak, Suriye, Afganistan’da gördük. Milyonlarca insan ABD bombalarıyla can verdi, milyonlarca kadına ABD askerleri tarafından tecavüz edildi, oyun çağındaki çocuklar ABD uçaklarının hedefi oldu. Uzağa gitmeyelim derseniz 15 Temmuz 2016 gecesi Ankara ve İstanbul’da yaşadıklarımıza da bakabiliriz. ABD, FETÖ üzerinden ülkemizi işgal etmeye kalktı. Türk milleti olarak o gece Amerikan bombalarını gördük. NATO’nun generalleri milletimizin üstüne, milletimizin meclisine bomba yağdırdı. 251 vatandaşımız ABD bombalarıyla şehit oldu. Bugün o NATO generalleri hapishanelerimizde yatıyor.

İşte o ABD şimdi, işgalini, silahını, bombalarını başta Türkiye ve Rusya olmak üzere tüm bölgemize serpmek istiyor. NATO’nun Doğu’ya doğru genişlemek istemesinin sebebi budur. Türkiye ve Rusya, ABD tarafından işgal edilmek istenmektedir.  

Atatürk’ün sözündeki, “zorunlu savaş” işte tam da budur. Bizi yutmak isteyen emperyalizme karşı savaşmaya, “hayır” diyebilir miyiz? Atatürk, ülkemizi işgale gelen emperyalizme karşı, “Savaşa Hayır” dedi mi? 1919’da Atatürk’e, “En kötü barış en haklı savaştan iyidir” gibi bir safsatayı söyleyebilir miydiniz? Atatürk, düşman zırhlılarına bakıp, “Geldikleri gibi gitmeseler de olur, çünkü savaşa hayır” diyebilir miydi?

Türk milletini yok olmaktan kurtaran Kurtuluş Savaşı’na, “hayır” diyebilir misiniz?

Kahraman Mehmetçiğimizin, güneyimizdeki teröristleri temizlediği Fırat Kalkanı, Zeytin Dalı ve Barış Pınarı harekatlarına karşı durabilir misiniz? Yürekli olalım, mesele tam da budur.

Savaş, zalime karşıysa gereklidir. ABD’yi zalim olarak adlandırıyoruz. O zalim sizi de tehdit ediyorsa savaş sizin için de barışın ve kurtuluşun yoludur.

Her şeyden önce anlamamız gereken, bugün Rusya’nın yaşadığı kendini savunma mecburiyetini çok yakın zamanda biz de yaşayacağız. Gelecekten bilgi almıyoruz, bugünü okuyoruz. Üstelik zalim, kartlarını o kadar açıktan oynuyor ki görmeyene ya ahmak ya zalimden yana diyoruz.

ABD, Yunanistan’a devasa bir silah yığınağını yapıyor. Varlık mücadelesi verdiğimiz Mavi Vatanımız Doğu Akdeniz’de bize gözdağı vererek yaptığı tatbikatlarda büyük önderimiz Atatürk’ü ve Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı hedef tahtasına koyuyor. 15 Temmuz 2016’da Türkiye’yi işgal etmeye kalkıyor. ABD derin devletinin organlarından olan Rand Corporation’un raporlarında Erdoğan hükümetini devirmenin yolları anlatıyor. Bölücü terör örgütü PKK’ya binlerce tır silah veriyor. Türkiye düşmanı dernek ve kuruluşlara milyon dolarlar akıtıyor…

Aynı senaryo biçim olarak bire bir Rusya için de geçerli.

ABD, “Ben Türkiye’yi ve Rusya’yı kuşatıyorum” diye bas bas bağırıyor. Savaşa hayır öyle mi? Bir ülkenin bağımsızlığını ve egemenliğini savunmanın nesi yanlış? Açık konuşalım; bizi yutmak isteyen emperyalizme karşı savaşmaya hayır diyen, topraklarını düşmana açmış demektir. O nedenle belki de iyi niyetle paylaşılan “Savaşa hayır” dileklerinin kime hizmet ettiğini iyice tartmak gerekir.

“Savaşa Hayır”ın Zıttı Savaş Çığırtkanlığı Değildir

Savaşa hayır dememek savaş çığırtkanlığı yapmak anlamına gelmez. Savaşın sebebini ve sorumlusunu saptamak gerekir. Bugün – ismine savaş demesek de – Ukrayna’da yaşananların sorumlusu kimdir?  Söyleyelim; bugün yaşananların sorumlusu Ukrayna’da turuncu darbeler düzenleyerek hükümeti kendine bağlayan ve Ukrayna halkını ipe sapa gelmez NATO vaatleriyle, yok yere ateşe iten ABD’dir. Sorumlu, Ukraynalılar bölgede huzur ve güven içinde yaşayacakken, ABD’nin maaşlı elemanı olarak çalışan yöneticilerdir. Sorumlu, ABD fonlarıyla faaliyet yürüten Ukraynalı kimi dernek ve sivil toplum kuruluşlarıdır.

O nedenle, gerçekten Ukraynalı kardeşlerimizi düşünüyorsak NATO’ya karşı duracağız. NATO’nun bölgemizden temizlenmesi insanlığın nefes almasıdır. NATO’nun aldığı her darbe Türkiye’nin yararınadır. Çünkü NATO, bağımsızlığımıza, egemenliğimize, üretim ekonomimize, milli kültürümüze kısacası her yönümüze tehdittir.

Son olarak yalın gerçeği de söyleyelim; Ukrayna’nın geleceğinde de dünyadan farksız olarak NATO ve ABD efendiliği yoktur. Dolayısıyla Ukrayna’nın geleceği de Asya medeniyetinde mutlu ve huzurlu toplumdur.

Ata Ogün Kaplan

Kırmızı Beyaz Dergisi Genel Yayın Yönetmeni

TGB Başkanlık Kurulu Üyesi

Bildiğiniz üzere Rusya ile Ukrayna arasında sıcak günler yaşanıyor. Aslında taraflara Asya ile Atlantik de diyebiliriz zira yaşananlar Asya medeniyetinin Atlantik sistemine karşı bağımsızlık ve var olma mücadelesinden başka bir şey değil.

1949’da kurulan – bizim de 1952’de dahil olduğumuz – NATO, sözde Sovyet tehdidine karşı kurulmuştu. Aslında tek amaç, iki kutuplu dünyada yaşayan ülkeleri tümüyle ABD denetimi altına almak ve Sovyetler Birliği’ni yıkmaktı. Sovyetler Birliği 1991 yılında yıkıldı fakat sözde Sovyet tehdidine karşı kurulan NATO dağıtılmadı. Dağıtılmanın aksine NATO kademeli olarak genişletildi ve Türkiye ile Rusya’yı kuşatmak için kullanıldı.

Rusya’nın tüm uyarılarına rağmen 2004 senesinde Bulgaristan ve Romanya NATO’ya alınarak Atlantik tehdidi Karadeniz’e taşındı. Günümüzde ise ABD, Ukrayna ve Gürcistan’ı NATO’ya alarak, Atlantik sistemine karşı mücadele eden Türkiye ve Rusya’yı tamamıyla kuşatmak istiyor. Rusya’nın bağımsızlığını ve egemenliğini sınırından tehdit etmek isteyen ABD’nin sonu gelmez kışkırtmalarına Rusya, Donetsk Halk Cumhuriyeti ve Luhansk Halk Cumhuriyetini tanıyarak cevap verdi.

ABD’nin NATO üzerinden, başta Türkiye ve Rusya olmak üzere Asya ülkelerini kuşatma planına gönüllü eleman olan Ukrayna ise yapayalnız kalmış durumda. Ne onu ateşe süren ABD ne de Eyfel Kulesini sarı maviye boyamak dışında başka şey yapamayan Avrupa Ukrayna’nın yanında oluyor.

Girizgahı daha da uzatmadan asıl söylemek istediğimize gelelim.

ABD kışkırtmasıyla başlayan olaylar tam anlamıyla bir savaşa yol açmasa da askeri tesislerin silahla imhasına ve çeşitli çatışmalara neden oluyor. Yazılı, görsel ve sosyal medyada ise bir “üfürükçülük” yapılıyor: “Savaşa Hayır!”

Biz bu yazımızda emperyalizmin “Savaşa Hayır!” tuzağını işleyeceğiz.

“Savaşa Hayır”ın Sinsiliği

Batı merkezli yayın organlarınca pompalanan ve olaya bihaber futbolcular, sanatçılar tarafından üzerine tivit atılan “Savaşa Hayır” propagandası ne anlama geliyor?

Elbette kimse savaş istemiyor. Maksadımız savaş çığırtkanlığı yapmak değil. Amacımız, büyük önderimiz Atatürk’ün, “Savaş zorunlu olmadıkça cinayettir” sözündeki “zorunluluğu” göstermek.

Girişte de bahsettiğimiz üzere ABD, sistemli olarak mazlum milletleri kuşatıyor. Bunun en acı örneklerini Irak, Suriye, Afganistan’da gördük. Milyonlarca insan ABD bombalarıyla can verdi, milyonlarca kadına ABD askerleri tarafından tecavüz edildi, oyun çağındaki çocuklar ABD uçaklarının hedefi oldu. Uzağa gitmeyelim derseniz 15 Temmuz 2016 gecesi Ankara ve İstanbul’da yaşadıklarımıza da bakabiliriz. ABD, FETÖ üzerinden ülkemizi işgal etmeye kalktı. Türk milleti olarak o gece Amerikan bombalarını gördük. NATO’nun generalleri milletimizin üstüne, milletimizin meclisine bomba yağdırdı. 251 vatandaşımız ABD bombalarıyla şehit oldu. Bugün o NATO generalleri hapishanelerimizde yatıyor.

İşte o ABD şimdi, işgalini, silahını, bombalarını başta Türkiye ve Rusya olmak üzere tüm bölgemize serpmek istiyor. NATO’nun Doğu’ya doğru genişlemek istemesinin sebebi budur. Türkiye ve Rusya, ABD tarafından işgal edilmek istenmektedir.  

Atatürk’ün sözündeki, “zorunlu savaş” işte tam da budur. Bizi yutmak isteyen emperyalizme karşı savaşmaya, “hayır” diyebilir miyiz? Atatürk, ülkemizi işgale gelen emperyalizme karşı, “Savaşa Hayır” dedi mi? 1919’da Atatürk’e, “En kötü barış en haklı savaştan iyidir” gibi bir safsatayı söyleyebilir miydiniz? Atatürk, düşman zırhlılarına bakıp, “Geldikleri gibi gitmeseler de olur, çünkü savaşa hayır” diyebilir miydi?

Türk milletini yok olmaktan kurtaran Kurtuluş Savaşı’na, “hayır” diyebilir misiniz?

Kahraman Mehmetçiğimizin, güneyimizdeki teröristleri temizlediği Fırat Kalkanı, Zeytin Dalı ve Barış Pınarı harekatlarına karşı durabilir misiniz? Yürekli olalım, mesele tam da budur.

Savaş, zalime karşıysa gereklidir. ABD’yi zalim olarak adlandırıyoruz. O zalim sizi de tehdit ediyorsa savaş sizin için de barışın ve kurtuluşun yoludur.

Her şeyden önce anlamamız gereken, bugün Rusya’nın yaşadığı kendini savunma mecburiyetini çok yakın zamanda biz de yaşayacağız. Gelecekten bilgi almıyoruz, bugünü okuyoruz. Üstelik zalim, kartlarını o kadar açıktan oynuyor ki görmeyene ya ahmak ya zalimden yana diyoruz.

ABD, Yunanistan’a devasa bir silah yığınağını yapıyor. Varlık mücadelesi verdiğimiz Mavi Vatanımız Doğu Akdeniz’de bize gözdağı vererek yaptığı tatbikatlarda büyük önderimiz Atatürk’ü ve Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı hedef tahtasına koyuyor. 15 Temmuz 2016’da Türkiye’yi işgal etmeye kalkıyor. ABD derin devletinin organlarından olan Rand Corporation’un raporlarında Erdoğan hükümetini devirmenin yolları anlatıyor. Bölücü terör örgütü PKK’ya binlerce tır silah veriyor. Türkiye düşmanı dernek ve kuruluşlara milyon dolarlar akıtıyor…

Aynı senaryo biçim olarak bire bir Rusya için de geçerli.

ABD, “Ben Türkiye’yi ve Rusya’yı kuşatıyorum” diye bas bas bağırıyor. Savaşa hayır öyle mi? Bir ülkenin bağımsızlığını ve egemenliğini savunmanın nesi yanlış? Açık konuşalım; bizi yutmak isteyen emperyalizme karşı savaşmaya hayır diyen, topraklarını düşmana açmış demektir. O nedenle belki de iyi niyetle paylaşılan “Savaşa hayır” dileklerinin kime hizmet ettiğini iyice tartmak gerekir.

“Savaşa Hayır”ın Zıttı Savaş Çığırtkanlığı Değildir

Savaşa hayır dememek savaş çığırtkanlığı yapmak anlamına gelmez. Savaşın sebebini ve sorumlusunu saptamak gerekir. Bugün – ismine savaş demesek de – Ukrayna’da yaşananların sorumlusu kimdir?  Söyleyelim; bugün yaşananların sorumlusu Ukrayna’da turuncu darbeler düzenleyerek hükümeti kendine bağlayan ve Ukrayna halkını ipe sapa gelmez NATO vaatleriyle, yok yere ateşe iten ABD’dir. Sorumlu, Ukraynalılar bölgede huzur ve güven içinde yaşayacakken, ABD’nin maaşlı elemanı olarak çalışan yöneticilerdir. Sorumlu, ABD fonlarıyla faaliyet yürüten Ukraynalı kimi dernek ve sivil toplum kuruluşlarıdır.

O nedenle, gerçekten Ukraynalı kardeşlerimizi düşünüyorsak NATO’ya karşı duracağız. NATO’nun bölgemizden temizlenmesi insanlığın nefes almasıdır. NATO’nun aldığı her darbe Türkiye’nin yararınadır. Çünkü NATO, bağımsızlığımıza, egemenliğimize, üretim ekonomimize, milli kültürümüze kısacası her yönümüze tehdittir.

Son olarak yalın gerçeği de söyleyelim; Ukrayna’nın geleceğinde de dünyadan farksız olarak NATO ve ABD efendiliği yoktur. Dolayısıyla Ukrayna’nın geleceği de Asya medeniyetinde mutlu ve huzurlu toplumdur.

Ata Ogün Kaplan

Kırmızı Beyaz Dergisi Genel Yayın Yönetmeni

TGB Başkanlık Kurulu Üyesi

Türkiye’miz zor süreçlerden geçiyor. Geçmiş yazılarımızda da değindiğimiz üzere son 40 yılı çok ağır şartlarda olmakla birlikte 75 yıldır içinde bulunduğumuz Atlantik çemberini yarıyoruz. Çemberi yarmanın en can alıcı noktası ekonomi. 75 yıldır zorla alıştırıldığımız üretmeden tüketme ve dışa bağımlılık üzerine kurulu sistemi terk etmenin ve bağımsız bir milli ekonomi kurmanın sancılarını yaşıyoruz.

Sayın Cumhurbaşkanın da tespit ettiği üzere bir Ekonomik Kurtuluş Savaşı veriyoruz. Bir başka deyişle, 2014’te Silivri duvarlarının yıkılmasıyla ateşlenen, 2015’te PKK’nın gömülmeye başlanması ve 2016 15 Temmuz’unda ABD’nin devletimiz içindeki müttefiki FETÖ’nün ezilmesiyle çağ atlayan İkinci Kurtuluş Savaşımızın ekonomi cephesini düşmandan temizliyoruz.

Bedel Ödeteceğiz

On yıllardır içinde bulunduğumuz Atlantik sisteminden çıkarken, sistemin pisliğinin, tortusunun ve ahlaksızlığının bazı fırsatçılara bulaştığını görüyoruz. Stokçuluk (milletin emeğini milletten esirgeme), zincir marketlerin malın kendi maliyet değeri üzerinden değil geleceğe dönük spekülatif tahminlerle belirlenen fahiş fiyat politikaları, özel elektrik şirketlerinin yanlış ve yüksek faturalandırmaları, köylüye borcu nedeniyle elektrik verilmemesi ve üretime balta vurulması, spekülasyonlar doğrultusunda paradan para kazanma… Liste uzayıp gidiyor. Sn. Cumhurbaşkanı Erdoğan ve devlet yetkililerimiz de aynı olguyu görüyorlar ki bu saydığımız veballeri işleyenlere, “bedel ödeteceğiz” diyorlar. Ödetelim tabii. Milletimizin sırtından kimse haksız kazanç elde edemesin.

Bedelin de ücretlendirmesi yapılıyor. Zincir marketlere yaklaşık 2 milyar TL, stokçulara 2 milyon TL, henüz açıklanmamışsa da elektrik şirketlerine de o kadar olsa gerek… Bu iyi niyetli cezalar başta caydırıcı bir çözüm gibi gözükse de gerçekten milletimizin dertlerine derman oluyor mu?

Asıl Bedeli Kim Ödüyor

Üst satırdaki soruya cevap verelim: Olmuyor! Zincir marketlere kesilen 2 milyar TL Ayçiçek yağının fiyatını düşürmüyor. 2 milyon TL’lik cezalar stokçuları durdurmuyor. Köylünün elektriği hala kesik; kentleri besleyecek köylü üretemiyor. Şehirler için de durum aynı; devlet elektrikten aldığı vergiyi indiriyor, özel dağıtım şirketi zam yapıyor. Belli merkezlerce dolar vurgunculuğu hala yapılıyor.

Maalesef asıl bedeli milletimiz ödüyor. Köylümüz üretemiyor. Elektrik ve su çiftçimizin nefesidir. Nefes olmadan yaşam olur mu? İşçimiz aldığı maaşı –bedel ödetilen- elektrik ve doğalgaz şirketlerine teslim ediyor. Kalanı da –yine bedel ödetilen- zincir marketlerin reyonuna bırakmak zorunda kalıyor. Devletimizin yurtlarında yer bulamayan öğrenci arkadaşlarımız burslarını, aileleri bir aylık alın terlerini fahiş fiyatlı özel yurtlara veya ederinin üzerinde kiralanan evlere veriyor. Daha da kötüsü yasadışı cemaat evleri ve yurtları bir seçenek haline gelebiliyor. İşte bu satırları yazdığımız sırada bir cemaat yurdunda kalan Enes Kara arkadaşımızın intihar haberini alıyoruz. Üstelik bu cemaat yurtlarında yaşanan ilk acı olay da değil.

Krizi emekçilerin, üretenlerin, gençlerin sırtına yüklemek bir milli güvenlik sorunudur. Geçtiğimiz günlerde ABD destekli ayaklanma girişimlerine sahne olan Kazakistan gibi Türkiye’de de CIA-Soros tarafından fonlanan çokça sivil toplum kuruluşu var. Türkiye çok güçlü bir ülke, elbette öyle ayaklanmalarla çökertilemez. Fakat ABD derin devleti raporlarında, “Erdoğan Hükümetini yıkmak için yaratıcı yıkıcılık programı uygulayacağız” tezleri yayımlanırken bu ihtimali göz ardı etmek de akıl karı değil.

İşin özü, milletimiz üzerinden haksız kazanç elde edenlere bedel ödetiyoruz, ödetelim de. Fakat bu köklü bir çözüm değil. Sorunu çözmüyor, sorunu erteliyor. Çözülmeyen sorun da asıl bedeli milletimize ödetmiş oluyor.

Yukarıda yazdıklarımız karamsar bir havanın esmesine sebep olmasın. Gerçeklerin ve içinde bulunduğumuz durumun zorluklar barındırması karamsar olacağımız anlamına gelmiyor. Türk milletinin tarihi zorlukları alt ederek var olma tarihidir. O nedenle olağanüstü iyimseriz. Çünkü milletimize güveniyoruz. Ülkemizin tarihini biliyoruz, potansiyelini görüyoruz. Türk gençliğinin ateşini hissediyoruz. Yalnızca bir çıkış yolu, bir program gerekiyor. O programı da müjdeliyoruz.

Devletçilikle Sisteme Bedel Ödetelim

Sn. Cumhurbaşkanı başta olmak üzere devlet yetkililerimizin, “bedel ödeteceğiz” vurgusu bir zorunluluğu gözler önüne seriyor: DEVLETÇİLİK! Bir başka deyişle kamuculuk. Neyle ödetiliyor o bedel? Devletin yaptırım gücüyle. Köklü ve kesin çözüm de buradan geçiyor.

Fırsatçıların, sahtekarların, dolar spekülasyoncuların, milletimizin alın teri üzerinden vurgun yapanların önünün kesilmesinin en kesin yolu bunların bağlı olduğu sisteme bedel ödetmektir. O da devletçilikle mümkündür.

Milli Savunma Sanayinde neden tarihi başarılara imza atıyoruz? Çünkü devlet kontrolünde işleyen bir üretim yapıyoruz. Tarım Kredi Kooperatifi Marketleri de buna güzel bir örnek. Şimdi elektrikten ulaşıma, öğrenci yurtlarından gıda sektörü ve marketçiliğe kadar her sektörde devlet hamlelerinin ve kontrolünün atakta olacağı bir süreçteyiz. Gümrük duvarlarımızı yükselteceğimiz bir döneme girdik. Döviz spekülasyonları ithalatı üretmekten daha pahalı kıldı. Neoliberal sistemin son tezi olan, “dışarıdan almak üretmekten daha ucuz” çözümsüzlüğü de çöktü.

Türkiye’nin çıkış yolu devletçilik ve milli üretimdir. Türkiye’ye diz çöktürmeye çalışanlara bedel ödetmenin yolu budur. Emperyalizme karşı verdiğimiz Ekonomik Kurtuluş Savaşının zafer yolu budur.

Ata Ogün KAPLAN
Kırmızı Beyaz Dergisi Genel Yayın Yönetmeni
TGB Başkanlık Kurulu Üyesi

Türkiye’miz zor süreçlerden geçiyor. Geçmiş yazılarımızda da değindiğimiz üzere son 40 yılı çok ağır şartlarda olmakla birlikte 75 yıldır içinde bulunduğumuz Atlantik çemberini yarıyoruz. Çemberi yarmanın en can alıcı noktası ekonomi. 75 yıldır zorla alıştırıldığımız üretmeden tüketme ve dışa bağımlılık üzerine kurulu sistemi terk etmenin ve bağımsız bir milli ekonomi kurmanın sancılarını yaşıyoruz.

Sayın Cumhurbaşkanın da tespit ettiği üzere bir Ekonomik Kurtuluş Savaşı veriyoruz. Bir başka deyişle, 2014’te Silivri duvarlarının yıkılmasıyla ateşlenen, 2015’te PKK’nın gömülmeye başlanması ve 2016 15 Temmuz’unda ABD’nin devletimiz içindeki müttefiki FETÖ’nün ezilmesiyle çağ atlayan İkinci Kurtuluş Savaşımızın ekonomi cephesini düşmandan temizliyoruz.

Bedel Ödeteceğiz

On yıllardır içinde bulunduğumuz Atlantik sisteminden çıkarken, sistemin pisliğinin, tortusunun ve ahlaksızlığının bazı fırsatçılara bulaştığını görüyoruz. Stokçuluk (milletin emeğini milletten esirgeme), zincir marketlerin malın kendi maliyet değeri üzerinden değil geleceğe dönük spekülatif tahminlerle belirlenen fahiş fiyat politikaları, özel elektrik şirketlerinin yanlış ve yüksek faturalandırmaları, köylüye borcu nedeniyle elektrik verilmemesi ve üretime balta vurulması, spekülasyonlar doğrultusunda paradan para kazanma… Liste uzayıp gidiyor. Sn. Cumhurbaşkanı Erdoğan ve devlet yetkililerimiz de aynı olguyu görüyorlar ki bu saydığımız veballeri işleyenlere, “bedel ödeteceğiz” diyorlar. Ödetelim tabii. Milletimizin sırtından kimse haksız kazanç elde edemesin.

Bedelin de ücretlendirmesi yapılıyor. Zincir marketlere yaklaşık 2 milyar TL, stokçulara 2 milyon TL, henüz açıklanmamışsa da elektrik şirketlerine de o kadar olsa gerek… Bu iyi niyetli cezalar başta caydırıcı bir çözüm gibi gözükse de gerçekten milletimizin dertlerine derman oluyor mu?

Asıl Bedeli Kim Ödüyor

Üst satırdaki soruya cevap verelim: Olmuyor! Zincir marketlere kesilen 2 milyar TL Ayçiçek yağının fiyatını düşürmüyor. 2 milyon TL’lik cezalar stokçuları durdurmuyor. Köylünün elektriği hala kesik; kentleri besleyecek köylü üretemiyor. Şehirler için de durum aynı; devlet elektrikten aldığı vergiyi indiriyor, özel dağıtım şirketi zam yapıyor. Belli merkezlerce dolar vurgunculuğu hala yapılıyor.

Maalesef asıl bedeli milletimiz ödüyor. Köylümüz üretemiyor. Elektrik ve su çiftçimizin nefesidir. Nefes olmadan yaşam olur mu? İşçimiz aldığı maaşı –bedel ödetilen- elektrik ve doğalgaz şirketlerine teslim ediyor. Kalanı da –yine bedel ödetilen- zincir marketlerin reyonuna bırakmak zorunda kalıyor. Devletimizin yurtlarında yer bulamayan öğrenci arkadaşlarımız burslarını, aileleri bir aylık alın terlerini fahiş fiyatlı özel yurtlara veya ederinin üzerinde kiralanan evlere veriyor. Daha da kötüsü yasadışı cemaat evleri ve yurtları bir seçenek haline gelebiliyor. İşte bu satırları yazdığımız sırada bir cemaat yurdunda kalan Enes Kara arkadaşımızın intihar haberini alıyoruz. Üstelik bu cemaat yurtlarında yaşanan ilk acı olay da değil.

Krizi emekçilerin, üretenlerin, gençlerin sırtına yüklemek bir milli güvenlik sorunudur. Geçtiğimiz günlerde ABD destekli ayaklanma girişimlerine sahne olan Kazakistan gibi Türkiye’de de CIA-Soros tarafından fonlanan çokça sivil toplum kuruluşu var. Türkiye çok güçlü bir ülke, elbette öyle ayaklanmalarla çökertilemez. Fakat ABD derin devleti raporlarında, “Erdoğan Hükümetini yıkmak için yaratıcı yıkıcılık programı uygulayacağız” tezleri yayımlanırken bu ihtimali göz ardı etmek de akıl karı değil.

İşin özü, milletimiz üzerinden haksız kazanç elde edenlere bedel ödetiyoruz, ödetelim de. Fakat bu köklü bir çözüm değil. Sorunu çözmüyor, sorunu erteliyor. Çözülmeyen sorun da asıl bedeli milletimize ödetmiş oluyor.

Yukarıda yazdıklarımız karamsar bir havanın esmesine sebep olmasın. Gerçeklerin ve içinde bulunduğumuz durumun zorluklar barındırması karamsar olacağımız anlamına gelmiyor. Türk milletinin tarihi zorlukları alt ederek var olma tarihidir. O nedenle olağanüstü iyimseriz. Çünkü milletimize güveniyoruz. Ülkemizin tarihini biliyoruz, potansiyelini görüyoruz. Türk gençliğinin ateşini hissediyoruz. Yalnızca bir çıkış yolu, bir program gerekiyor. O programı da müjdeliyoruz.

Devletçilikle Sisteme Bedel Ödetelim

Sn. Cumhurbaşkanı başta olmak üzere devlet yetkililerimizin, “bedel ödeteceğiz” vurgusu bir zorunluluğu gözler önüne seriyor: DEVLETÇİLİK! Bir başka deyişle kamuculuk. Neyle ödetiliyor o bedel? Devletin yaptırım gücüyle. Köklü ve kesin çözüm de buradan geçiyor.

Fırsatçıların, sahtekarların, dolar spekülasyoncuların, milletimizin alın teri üzerinden vurgun yapanların önünün kesilmesinin en kesin yolu bunların bağlı olduğu sisteme bedel ödetmektir. O da devletçilikle mümkündür.

Milli Savunma Sanayinde neden tarihi başarılara imza atıyoruz? Çünkü devlet kontrolünde işleyen bir üretim yapıyoruz. Tarım Kredi Kooperatifi Marketleri de buna güzel bir örnek. Şimdi elektrikten ulaşıma, öğrenci yurtlarından gıda sektörü ve marketçiliğe kadar her sektörde devlet hamlelerinin ve kontrolünün atakta olacağı bir süreçteyiz. Gümrük duvarlarımızı yükselteceğimiz bir döneme girdik. Döviz spekülasyonları ithalatı üretmekten daha pahalı kıldı. Neoliberal sistemin son tezi olan, “dışarıdan almak üretmekten daha ucuz” çözümsüzlüğü de çöktü.

Türkiye’nin çıkış yolu devletçilik ve milli üretimdir. Türkiye’ye diz çöktürmeye çalışanlara bedel ödetmenin yolu budur. Emperyalizme karşı verdiğimiz Ekonomik Kurtuluş Savaşının zafer yolu budur.

Ata Ogün KAPLAN
Kırmızı Beyaz Dergisi Genel Yayın Yönetmeni
TGB Başkanlık Kurulu Üyesi

Kardeş ülkemiz ve aynı zamanda Türk Devletleri Teşkilatı’ndan stratejik ortağımız Kazakistan’da birtakım ayaklanma girişimleri yaşanıyor. Gaz fiyatlarına gelen zamlar ve hayat pahalılığı üzerinden başlayan olayların, son günlerdeki gelişmelerle bu zeminin çok ötesinde, ABD’nin tertiplediği bir “turuncu kalkışma” girişimi olduğu gözüküyor.

Turuncu devrimlerin propaganda merkezi olan sosyal medyada her zamanki gibi asılsız iddialar, dünyanın akışına ters ezberler yayılıyor. Bu yalanlar, olayların arkasındaki emperyalizmi gizlemek için sistemli şekilde ortaya atılıyor. Yalanlara inanalar ve paylaşanlar bu sistemli saldırının bir parçası olmuş oluyorlar.

Biz bu yazımızda Avrasya’nın ve Türk Devletleri Teşkilatının önemli kuvvetlerinden Kazakistan’ı kimin düşürmek istediğini konu alacağız.

KAZAKİSTAN’IN OSMAN KAVALALARI

ABD’nin, hegemonyası altında tutmak istediği ülkelerde sivil toplum kuruluşu (NGO: Non-Governmental Organization) adıyla faaliyete soktuğu ajan yuvaları olduğunu çok yakından biliyoruz. Çok yakından diyoruz zira ülkemizde de Osman Kavala gibi ajanların yönettiği Açık Toplum Vakfı gibi örgütler bu kategoriye giriyor. Ülkenin ekonomisine, siyasetine, uluslararası politikalarına ve yargısına müdahil olmak için kurulan bu örgütlerin yakıcı görevi, ülkeler ABD yörüngesinden uzaklaştıkça belirginleşiyor. Bizzat ABD tarafından fonlanan bu örgütler, ülkelerin ABD yörüngesinden çıkma süreçlerini tersine çevirmek için turuncu devrim dediğimiz ayaklanmaları ve hükümet düşürme senaryolarını devreye sokuyorlar.  Finanse ettikleri kadın, gençlik, hayvan hakları, çevrecilik dernekleri de senaryoda başat rol oynuyor.

Kazakistan’da da bizzat CIA ve SOROS’un yönettiği Amerikancı STK’lar mevcut. STK kapsamındaki bu örgütleri, Sn. Sultan NURÇİLBEK’in bundan tam 2 sene önce Aydınlık Gazetesi’nde yazdığı yazıdan öğreniyoruz. (1)

Kazakistan’da faaliyet gösteren Yeni Kazakistan Hareketi, Uyan Kazakistan Hareketi, Özgürlük Kanatları ve bu örgütlerin temsilcilerinin oluşturduğu Cumhuriyet Hareketi adlı STK’ların CIA’nın altında çalışan ABD Uluslararası Kalkınma Ajansı (USAID) tarafından 2.2. milyon dolar tutarında fonlandığı tespit edilmişti. CIA imzası o kadar netti ki, Uyan Kazakistan Hareketi’nin 5 kurucusunda 4’ü Soros Vakfı ve diğer yabancı vakıfların üyesiydi.

Yine 2018 yılında Kazakistan gençliğini Amerikan çıkarları doğrultusunda yönlendirmek için, ABD’ye bağlı NED (National Endowment for Democracy – Demokrasi için Ulusal Bağış) tarafından finanse edilen “Kazakistan Gençlik Bilgilendirme Dairesi” adlı STK kuruldu. Tüm bu örgütler birbirine bağlı çalışıyordu.

Bu bilgileri alt alta koyduğumuz zaman bugün yaşanılan ayaklanmanın, bir Avrasya ülkesi olan ve zaman zaman kendince denge politikası izleyen Kazakistan’ı tamamıyla ABD’ye bağlamak ve Rusya sınırında koca bir ABD üssü kurmak için çıkarıldığını ve bir Turuncu Devrim girişimi olduğunu görüyoruz.

Yaşanan ayaklanmanın turuncu devrim tezgahı olduğunu FETÖ’cülerin yazdıklarından da tasdikliyoruz. FETÖ’cü firari Emre Uslu, “Bir Türk baharı öngörüyorum” diyor. Uslu bir şey görmüyor. Efendileri ona üfürüyor.

TÜRK DEVLETLERİ TEŞKİLATI’NDAN KİM RAHATSIZSA KIŞKIRTMANIN SORUMLUSU ODUR

Yukarıda belirttiğimiz üzere, turuncu devrimin propaganda merkezi sosyal medyadır. Sosyal medya hangi konuda olursa olsun herkesin bir uzman gibi konuşabileceği tek yerdir. Yeter ki bir hesabınız ve sizi rt’leyen birkaç hesap daha olsun…

Sokaklardaki ABD imzası sosyal medyada da karşımıza çıkıyor. Kazakistan’da yaşanan tehlikeli kışkırtmanın arkasındaki kuvvet olan ABD emperyalizmi gizleniyor ve Rusya hedef gösteriliyor. Böylelikle hem hedef şaşırtılıyor hem de ABD aklanıyor.

Başlığı Türk Devletleri Teşkilatı’ndan koyduk. Çünkü sosyal medyada hiçbir temele dayanmadan, yaşanan ayaklanmaları Türk Devletleri Teşkilatı’ndan rahatsız olan (?) Rusya’nın ateşlediği yalanı servis ediliyor. Servis edenlerin kim olduğunu biliyorsunuz.

Başlığı yineleyelim; Türk Devletleri Teşkilatı’ndan kim rahatsızsa Kazakistan’daki kışkırtmanın sorumlusu odur. Burada bir yanlış yok. Yanlış, Teşkilatın kime rahatsızlık verdiğini saptama noktasında.

Rusya, Türk Devletleri Teşkilatı’ndan rahatsız mı?

Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov, Türk Dünyası haritası için, “Soydaşlarınla ilişkilerini geliştirmekte yanlış bir şey yok” diyor. Yani Türk Devletleri Teşkilatı’nı destekliyor ve doğru buluyor. Kremlin Sözcüsü Peskov da “Türkler, Türk dünyası fikrini geliştiriyor. Bu normal bir şey” diyor.

Türk Devletleri Teşkilatı Aksakallılar Heyeti Başkanı olan Binali Yıldırım da, “Rusya ve Çin Türk Devletleri Teşkilatı’nın doğal üyesidir” diyor. Esasıyla Türk Devletleri Teşkilatı’nın Avrasya ve Asya cephesinin dışında olmadığı görülüyor.

O zaman kim rahatsız Teşkilatımızdan?

Avrasya ve Asya cephesinin düşmanı, Türklerin kahraman Mehmetçiğinin katili ABD rahatsız! Çünkü Türk Devletleri Teşkilatı Asya cephesini güçlendiriyor. ABD hegemonyasına karşı bayrağı daha da yükseğe taşıyor. Kazakistan’da yaşanan olaylarda Türk Devletleri Teşkilatı Onursal Başkanı Nazarbayev’in heykelinin yıkılması da buna bağlıdır.

TÜRKİYE’YE YÖNELEN TEHDİT

Türkiye olarak bizim de bu Turuncu Devrim tezgahından büyük dersler almamız gerekiyor. Bakmayın FETÖ alçaklarının firar ettikleri yerlerden, “sonunuz böyle olur” yazmalarına. Türkiye’ye hiçbir güç diz çöktüremez. Ama tabi bu olguyu bir ezber şeklinde tekrarlayarak değil güçlü Türkiye yolunda adımlar atarak sağlamlaştırabiliriz.

Kazakistan’da gördük; fonlanan medya kuruluşları ve kadın hakları, çevrecilik maskesiyle finanse edilen ajan dernekleri ciddi bir tehdit doğuruyor. Atalarımız ne güzel söylemiş: “Gavurun ekmeğini yiyen gavurun kılıcını sallar.” Türkiye bunun önüne geçmeli. Türkiye’de faaliyet gösteren kuruluşların yabancı merkezlerden veya ülkelerden fonlanması yasaklanmalı.

Denge politikası safsataları Türkiye’yi Atlantik sisteminin saldırılarına açık hale getiriyor. Denge politikası adı altında yapılan aslında Rusya ve Avrasya düşmanlığıdır. Türkiye’nin ekonomik, siyasi, askeri, toplumsal bakımdan tam bağımsızlığı Avrasya’dan ve Asya’dan geçiyor. Denge politikası, ABD’den yönelen tehditleri göğüsleyemediği gibi o tehditlere kucak açıyor.

Kazakistan konusunda net tutum alınmalı. ABD emperyalizminin Kazakistan’da tertiplediği senaryonun askeri biçimini 15 Temmuz’da gördük ve ezdik. ABD, Türkiye üzerine “yaratıcı yıkıcılık” senaryoları kurguluyor. Rand Corporation raporlarıyla bunları yayımlıyor. Kazakistan’daki senaryonun aynısı. O nedenle bugün Kazakistan meselesinde emperyalizme karşı net tavır koymalıyız. Bu tavır yarın vereceğimiz mücadelenin ön gösterimidir.

Kazakistan’ın, Turuncu Devrim tezgahını yeneceğini inanıyoruz. Bölgemize yönelen tehditlere karşı tüm bölge ülkeleri birleşelim. ABD bu birliğin karşısında diz çöker.

(1): https://aydinlik.com.tr/haber/kazakistan-da-ne-oluyor-aydinlik-iki-sene-once-uyarmisti-abd-kazakistan-da-darbenin-temelini-atiyor-270573-1

Ata Ogün KAPLAN

Kırmızı Beyaz Dergisi Genel Yayın Yönetmeni

TGB Başkanlık Kurulu Üyesi

Kardeş ülkemiz ve aynı zamanda Türk Devletleri Teşkilatı’ndan stratejik ortağımız Kazakistan’da birtakım ayaklanma girişimleri yaşanıyor. Gaz fiyatlarına gelen zamlar ve hayat pahalılığı üzerinden başlayan olayların, son günlerdeki gelişmelerle bu zeminin çok ötesinde, ABD’nin tertiplediği bir “turuncu kalkışma” girişimi olduğu gözüküyor.

Turuncu devrimlerin propaganda merkezi olan sosyal medyada her zamanki gibi asılsız iddialar, dünyanın akışına ters ezberler yayılıyor. Bu yalanlar, olayların arkasındaki emperyalizmi gizlemek için sistemli şekilde ortaya atılıyor. Yalanlara inanalar ve paylaşanlar bu sistemli saldırının bir parçası olmuş oluyorlar.

Biz bu yazımızda Avrasya’nın ve Türk Devletleri Teşkilatının önemli kuvvetlerinden Kazakistan’ı kimin düşürmek istediğini konu alacağız.

KAZAKİSTAN’IN OSMAN KAVALALARI

ABD’nin, hegemonyası altında tutmak istediği ülkelerde sivil toplum kuruluşu (NGO: Non-Governmental Organization) adıyla faaliyete soktuğu ajan yuvaları olduğunu çok yakından biliyoruz. Çok yakından diyoruz zira ülkemizde de Osman Kavala gibi ajanların yönettiği Açık Toplum Vakfı gibi örgütler bu kategoriye giriyor. Ülkenin ekonomisine, siyasetine, uluslararası politikalarına ve yargısına müdahil olmak için kurulan bu örgütlerin yakıcı görevi, ülkeler ABD yörüngesinden uzaklaştıkça belirginleşiyor. Bizzat ABD tarafından fonlanan bu örgütler, ülkelerin ABD yörüngesinden çıkma süreçlerini tersine çevirmek için turuncu devrim dediğimiz ayaklanmaları ve hükümet düşürme senaryolarını devreye sokuyorlar.  Finanse ettikleri kadın, gençlik, hayvan hakları, çevrecilik dernekleri de senaryoda başat rol oynuyor.

Kazakistan’da da bizzat CIA ve SOROS’un yönettiği Amerikancı STK’lar mevcut. STK kapsamındaki bu örgütleri, Sn. Sultan NURÇİLBEK’in bundan tam 2 sene önce Aydınlık Gazetesi’nde yazdığı yazıdan öğreniyoruz. (1)

Kazakistan’da faaliyet gösteren Yeni Kazakistan Hareketi, Uyan Kazakistan Hareketi, Özgürlük Kanatları ve bu örgütlerin temsilcilerinin oluşturduğu Cumhuriyet Hareketi adlı STK’ların CIA’nın altında çalışan ABD Uluslararası Kalkınma Ajansı (USAID) tarafından 2.2. milyon dolar tutarında fonlandığı tespit edilmişti. CIA imzası o kadar netti ki, Uyan Kazakistan Hareketi’nin 5 kurucusunda 4’ü Soros Vakfı ve diğer yabancı vakıfların üyesiydi.

Yine 2018 yılında Kazakistan gençliğini Amerikan çıkarları doğrultusunda yönlendirmek için, ABD’ye bağlı NED (National Endowment for Democracy – Demokrasi için Ulusal Bağış) tarafından finanse edilen “Kazakistan Gençlik Bilgilendirme Dairesi” adlı STK kuruldu. Tüm bu örgütler birbirine bağlı çalışıyordu.

Bu bilgileri alt alta koyduğumuz zaman bugün yaşanılan ayaklanmanın, bir Avrasya ülkesi olan ve zaman zaman kendince denge politikası izleyen Kazakistan’ı tamamıyla ABD’ye bağlamak ve Rusya sınırında koca bir ABD üssü kurmak için çıkarıldığını ve bir Turuncu Devrim girişimi olduğunu görüyoruz.

Yaşanan ayaklanmanın turuncu devrim tezgahı olduğunu FETÖ’cülerin yazdıklarından da tasdikliyoruz. FETÖ’cü firari Emre Uslu, “Bir Türk baharı öngörüyorum” diyor. Uslu bir şey görmüyor. Efendileri ona üfürüyor.

TÜRK DEVLETLERİ TEŞKİLATI’NDAN KİM RAHATSIZSA KIŞKIRTMANIN SORUMLUSU ODUR

Yukarıda belirttiğimiz üzere, turuncu devrimin propaganda merkezi sosyal medyadır. Sosyal medya hangi konuda olursa olsun herkesin bir uzman gibi konuşabileceği tek yerdir. Yeter ki bir hesabınız ve sizi rt’leyen birkaç hesap daha olsun…

Sokaklardaki ABD imzası sosyal medyada da karşımıza çıkıyor. Kazakistan’da yaşanan tehlikeli kışkırtmanın arkasındaki kuvvet olan ABD emperyalizmi gizleniyor ve Rusya hedef gösteriliyor. Böylelikle hem hedef şaşırtılıyor hem de ABD aklanıyor.

Başlığı Türk Devletleri Teşkilatı’ndan koyduk. Çünkü sosyal medyada hiçbir temele dayanmadan, yaşanan ayaklanmaları Türk Devletleri Teşkilatı’ndan rahatsız olan (?) Rusya’nın ateşlediği yalanı servis ediliyor. Servis edenlerin kim olduğunu biliyorsunuz.

Başlığı yineleyelim; Türk Devletleri Teşkilatı’ndan kim rahatsızsa Kazakistan’daki kışkırtmanın sorumlusu odur. Burada bir yanlış yok. Yanlış, Teşkilatın kime rahatsızlık verdiğini saptama noktasında.

Rusya, Türk Devletleri Teşkilatı’ndan rahatsız mı?

Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov, Türk Dünyası haritası için, “Soydaşlarınla ilişkilerini geliştirmekte yanlış bir şey yok” diyor. Yani Türk Devletleri Teşkilatı’nı destekliyor ve doğru buluyor. Kremlin Sözcüsü Peskov da “Türkler, Türk dünyası fikrini geliştiriyor. Bu normal bir şey” diyor.

Türk Devletleri Teşkilatı Aksakallılar Heyeti Başkanı olan Binali Yıldırım da, “Rusya ve Çin Türk Devletleri Teşkilatı’nın doğal üyesidir” diyor. Esasıyla Türk Devletleri Teşkilatı’nın Avrasya ve Asya cephesinin dışında olmadığı görülüyor.

O zaman kim rahatsız Teşkilatımızdan?

Avrasya ve Asya cephesinin düşmanı, Türklerin kahraman Mehmetçiğinin katili ABD rahatsız! Çünkü Türk Devletleri Teşkilatı Asya cephesini güçlendiriyor. ABD hegemonyasına karşı bayrağı daha da yükseğe taşıyor. Kazakistan’da yaşanan olaylarda Türk Devletleri Teşkilatı Onursal Başkanı Nazarbayev’in heykelinin yıkılması da buna bağlıdır.

TÜRKİYE’YE YÖNELEN TEHDİT

Türkiye olarak bizim de bu Turuncu Devrim tezgahından büyük dersler almamız gerekiyor. Bakmayın FETÖ alçaklarının firar ettikleri yerlerden, “sonunuz böyle olur” yazmalarına. Türkiye’ye hiçbir güç diz çöktüremez. Ama tabi bu olguyu bir ezber şeklinde tekrarlayarak değil güçlü Türkiye yolunda adımlar atarak sağlamlaştırabiliriz.

Kazakistan’da gördük; fonlanan medya kuruluşları ve kadın hakları, çevrecilik maskesiyle finanse edilen ajan dernekleri ciddi bir tehdit doğuruyor. Atalarımız ne güzel söylemiş: “Gavurun ekmeğini yiyen gavurun kılıcını sallar.” Türkiye bunun önüne geçmeli. Türkiye’de faaliyet gösteren kuruluşların yabancı merkezlerden veya ülkelerden fonlanması yasaklanmalı.

Denge politikası safsataları Türkiye’yi Atlantik sisteminin saldırılarına açık hale getiriyor. Denge politikası adı altında yapılan aslında Rusya ve Avrasya düşmanlığıdır. Türkiye’nin ekonomik, siyasi, askeri, toplumsal bakımdan tam bağımsızlığı Avrasya’dan ve Asya’dan geçiyor. Denge politikası, ABD’den yönelen tehditleri göğüsleyemediği gibi o tehditlere kucak açıyor.

Kazakistan konusunda net tutum alınmalı. ABD emperyalizminin Kazakistan’da tertiplediği senaryonun askeri biçimini 15 Temmuz’da gördük ve ezdik. ABD, Türkiye üzerine “yaratıcı yıkıcılık” senaryoları kurguluyor. Rand Corporation raporlarıyla bunları yayımlıyor. Kazakistan’daki senaryonun aynısı. O nedenle bugün Kazakistan meselesinde emperyalizme karşı net tavır koymalıyız. Bu tavır yarın vereceğimiz mücadelenin ön gösterimidir.

Kazakistan’ın, Turuncu Devrim tezgahını yeneceğini inanıyoruz. Bölgemize yönelen tehditlere karşı tüm bölge ülkeleri birleşelim. ABD bu birliğin karşısında diz çöker.

(1): https://aydinlik.com.tr/haber/kazakistan-da-ne-oluyor-aydinlik-iki-sene-once-uyarmisti-abd-kazakistan-da-darbenin-temelini-atiyor-270573-1

Ata Ogün KAPLAN

Kırmızı Beyaz Dergisi Genel Yayın Yönetmeni

TGB Başkanlık Kurulu Üyesi

Ülkemiz tam anlamıyla bir Ekonomik Kurtuluş Savaşı veriyor. Milli bağımsızlığın temeli olan bağımsız ekonomiyi kurma sürecindeyiz. Her savaşın cepheleri olur. Ekonomik Kurtuluş Savaşının da iki cephesi var. Bir yanda işçiler, çiftçiler, esnaflar, milli sanayiciler; en genel tabiriyle bu ülke için alın teri dökenler, üretenler var. Diğer yanda ise dolar vurguncuları, faiz komisyoncuları, mandacı iktisatçılar, Türkiye’yi yeniden Atlantik çukuruna atmak isteyen siyasi figürler var. 2. cepheye Türkiye düşmanı cephe de diyebiliriz çünkü saydığımız tüm zümreler Türkiye düşmanlığında birleşiyorlar.

Peki, Türkiye tarihinde açıklamalarıyla hükümetleri düşürmüş, darbelere zemin hazırlamış olan TÜSİAD (Türk Sanayicileri ve İş İnsanları Derneği) hangi cephede? Biz bu yazımızda, yaptığı açıklamayla rengini belli eden TÜSİAD’ın hangi cephede olduğunu işleyeceğiz.

BİZİ KURTARACAK OLAN NEDİR: FAİZ Mİ ÜRETİM Mİ?

TÜSİAD yaptığı açıklamada faiz indirimlerinin yanlış olduğunu savunuyor. Bu indirimler sonucunda yatırımların ve istihdamın düşeceğini ekliyor. Tüm bunlara, “genel kabul görmüş iktisat bilimi kuralları” diye kalıp bir cümleyle meşruiyet kazandırmaya çalışıyor. Türkiye gerçekleri ise bu çok bilmiş ve kabul görmüş (!) kuralların aksini söylüyor.

Ülkemizin önünde zorluklar var. Bu zorlukları TÜSİAD’ın, “genel kabul görmüş” diye açıkladığı kurallar önümüze getirdi. O kurallar devlet işletmelerini sattı, Kamu İktisadi Teşebbüslerini (KİT) özelleştirdi. Cumhuriyetin, “Her şeyi kendimizden bekleriz” felsefesi terk edilerek Türkiye dışa bağımlı bir ülke haline getirildi. Böylelikle dolar üzerinden devasa büyüklükte borçlanmalara gidildi. Yerli üretim engellendi. Ürettiğimizle borcumuzun faizini dahi ödeyemez duruma geldik.

Şimdi bu zorlukları aşacak programı tartışalım.

Faizin yüksek olduğu yerde üretim ve yatırım olmaz. Faizin yüksek olduğu yerde paradan para kazanmak -başka deyişle emeksiz kazanç- vardır. Kimse parasını üretim yapmak gibi nispeten meşakkatli yollarda değerlendirmez; yatırım yapmaz. Bunun devlet ekonomisine yansıması da sıcak para ihtiyacını doğurur. Çünkü üretimin olmadığı yerde faiz giderleri ancak küresel para efendilerinden gelecek sıcak parayla karşılanabilir. O efendiler de bedavaya akıtmıyor tabi sıcak parayı. Karşılığında Kıbrıs’tan elini, Doğu Akdeniz’den gemilerini çek diyor, sözde Kürdistan’a izin ver, Azerbaycan’ı yalnız bırak, topraklarını mazlum milletlere bomba yağdıracak ABD uçaklarına aç, kahraman Mehmetçiğin elini kolunu bağla…

Faizcinin, dolar vurguncusunun vatanı yoktur. Nerede faiz ve dolar vurgunculuğunun zemini oluşur oraya tüner. O nedenle milli bağımsızlıktan taviz vermekte gözünü kırpmaz.

Atatürk önderliğindeki genç Cumhuriyet de vatansız faizciye, tefeciye, vurguncuya karşı taviz vermemiştir. Atatürk’ün İktisat Vekili ve Türk Devriminin önder isimlerinden Mahmut Esat Bozkurt, “Tefecinin, faizcinin beni sövüp saymalarını bir şeref, bir bahtiyarlık sayarım. Fakat onlar överlerse o zaman kendimi bahtsız bulurum. Türk halkının, Türk köylüsünün derdine derman ararken bir Türk oğlunun uğrayacağı her hakaret, her ıstırap olsa olsa manevi bir zevktir. Köylümüzün hasımlarıyla sonuna kadar uğraşıp boğuşmak Türk aydınlarına borçların en kutsalıdır.” (1) der.

TÜSİAD’ın dayattığı programın çözümsüzlüğü budur. TÜSİAD’ı yöneten iş insanlarının zorluğu göğüsleyecek yüreği, yenilen emperyalizme karşı çıkacak cesareti yok. En önemlisi de ülkesini ve milletini düşünen bir siyasi ve ekonomik programları yok. Üreterek değil Türkiye’nin milli bağımsızlığından taviz vererek ceplerini doldurmak istiyorlar. Dünyanın dört bir yanında yenilen Amerikan emperyalizmini ve çöken dolar saltanatını (dolar saltanatının çöküşü ayrı bir yazı konusudur) görmüyorlar. Yenilmez ABD safsatası Kıbrıs’ı, Doğu Akdeniz’i feda edecek kadar perdelemiş gözlerini.

Bunların yanında TÜSİAD açıklamasında, “denenmekte olan ekonomik programıyla amaçlanan sonuçlara erişilemeyeceği netleşmiştir” diye buyuruyor. Hangi program bu kadar hızlı sonuç verebilir? Ekonomik Kurtuluş Savaşı veriyoruz diyoruz. Savaşlarda hemen sonuç alabiliyor musunuz? Atatürk, Kurtuluş Savaşı’nda 1919 Haziran’ında zafer ilan edebilir miydi?

TÜSİAD yetkilileri de biliyor bu işin böyle değerlendirilmeyeceğini. Mesele Ekonomik Kurtuluş Savaşına karşı güvensizlik ve başarısızlık algısı yaratmak.

Peki Türkiye’nin çıkış yolu nedir?

Doların TL karşısında değer kazanması günlük hayatımızı dahi derinden etkiliyor. Çünkü kullandığımız ürünlerin büyük çoğunluğu ithalat yoluyla önümüze geliyor.

Dövizin düşürülmesi, faiz artırımı gibi geçici ve çözümsüz adımlarla sağlanamaz. Bu kısır döngüden çıkmanın tek yolu dolara bağımlılığı bitirmektir. O da yerli ve milli üretimle mümkündür. O nedenle kesin çözümün reçetesi bellidir; Türkiye’nin önünde istihdam odaklı bir üretim ekonomisi var.

Dolar üzerinden aldığınız ürünleri ülkenizde üretirseniz doların artmasının bir anlamı kalmaz. Bunun en büyük örneği Çin Halk Cumhuriyetidir. 1 ABD Doları 6.3 Çin Yuanı ediyor fakat Çin ekonomisinin 5 yıl içinde dünyanın en büyük ekonomisi olması bekleniyor. Çünkü dolara bağımlılığı yok. Dolar 10 kat da değerli olsa etkilenmiyor.

Türkiye’nin üretim ekonomisini kurmak için, 70 yıldır içinde bulunduğu, siyasi ve askeri yönden koptuğu Atlantik sisteminden ekonomik olarak da kopması gerekiyor. Son 40 yılı çok ağır olmakla birlikte bu denli uzun bir üretmeme ve dışa bağımlılık alışkanlığını terk etmek zorluklar içeriyor. Önümüzdeki dönem devletçe ve milletçe mütevazı yaşayacağımız ve çok çalışacağımız bir dönem. Kuşkusuz Atatürk’ün dediği gibi, Türk milleti çalışkan bir millettir. Türk gençliği çalışmak ve üretmek için fırsat beklemektedir. Türk milletinin bu zorlukları aşmaya cesareti vardır. Kurtuluş Savaşı’nda ve devamında zorlukları nasıl aştıysak yine aşarız. Yeter ki doğru program olan üretim ekonomisini uygulayalım.

Ekonomik Kurtuluş Savaşımızı zafere götürecek kavramlar var: Planlı kalkınma, kamuculuk düzleminde karma ekonomi, disiplin…

Atatürk döneminde yaptığımız gibi planlı kalkınacağız. Önümüze 5, 10, 50 yıllık hedefler koyacağız. Ülkemizin dört bir yanına fabrikalar açacağız, başta gençlerimiz olmak üzere tüm vatandaşlarımıza istihdam sağlayacağız. Kamuculuğu gözettiğimiz fakat özel sektörün de katkı sunduğu karma ekonomiyi kuracağız. Türk milletine yakışır şekilde disiplinli olacağız ve çalışacağız. Türkiye’nin zorluklardan çıkış ve tam bağımsızlığı kazanma yolu bu programdan geçiyor.

ÇALIŞAN GENÇLİK ÜRETEN TÜRKİYE KURULTAYI
Türk gençliği olarak tüm bunları konuşmak, tartışmak ve yeni fikirler üretmek için, 62 üniversite topluluğunun çağrısıyla 25 Aralık’ta Hacettepe Üniversitesi’nde, Çalışan Gençlik Üreten Türkiye Kurultayı’nda buluşacağız. Çalışmak, üretmek ve Türkiye’nin geleceğine imza atmak isteyen tüm gençleri Çalışan Gençlik Üreten Türkiye Kurultayı’na davet ediyoruz.

Ata Ogün KAPLAN
Kırmızı Beyaz Dergisi Genel Yayın Yönetmeni

KAYNAKLAR
(1): Mahmut Esat Bozkurt, Toplu Eserler C.III, Kaynak Yayınları, Nisan 2015, İstanbul, S. 138.

Ülkemiz tam anlamıyla bir Ekonomik Kurtuluş Savaşı veriyor. Milli bağımsızlığın temeli olan bağımsız ekonomiyi kurma sürecindeyiz. Her savaşın cepheleri olur. Ekonomik Kurtuluş Savaşının da iki cephesi var. Bir yanda işçiler, çiftçiler, esnaflar, milli sanayiciler; en genel tabiriyle bu ülke için alın teri dökenler, üretenler var. Diğer yanda ise dolar vurguncuları, faiz komisyoncuları, mandacı iktisatçılar, Türkiye’yi yeniden Atlantik çukuruna atmak isteyen siyasi figürler var. 2. cepheye Türkiye düşmanı cephe de diyebiliriz çünkü saydığımız tüm zümreler Türkiye düşmanlığında birleşiyorlar.

Peki, Türkiye tarihinde açıklamalarıyla hükümetleri düşürmüş, darbelere zemin hazırlamış olan TÜSİAD (Türk Sanayicileri ve İş İnsanları Derneği) hangi cephede? Biz bu yazımızda, yaptığı açıklamayla rengini belli eden TÜSİAD’ın hangi cephede olduğunu işleyeceğiz.

BİZİ KURTARACAK OLAN NEDİR: FAİZ Mİ ÜRETİM Mİ?

TÜSİAD yaptığı açıklamada faiz indirimlerinin yanlış olduğunu savunuyor. Bu indirimler sonucunda yatırımların ve istihdamın düşeceğini ekliyor. Tüm bunlara, “genel kabul görmüş iktisat bilimi kuralları” diye kalıp bir cümleyle meşruiyet kazandırmaya çalışıyor. Türkiye gerçekleri ise bu çok bilmiş ve kabul görmüş (!) kuralların aksini söylüyor.

Ülkemizin önünde zorluklar var. Bu zorlukları TÜSİAD’ın, “genel kabul görmüş” diye açıkladığı kurallar önümüze getirdi. O kurallar devlet işletmelerini sattı, Kamu İktisadi Teşebbüslerini (KİT) özelleştirdi. Cumhuriyetin, “Her şeyi kendimizden bekleriz” felsefesi terk edilerek Türkiye dışa bağımlı bir ülke haline getirildi. Böylelikle dolar üzerinden devasa büyüklükte borçlanmalara gidildi. Yerli üretim engellendi. Ürettiğimizle borcumuzun faizini dahi ödeyemez duruma geldik.

Şimdi bu zorlukları aşacak programı tartışalım.

Faizin yüksek olduğu yerde üretim ve yatırım olmaz. Faizin yüksek olduğu yerde paradan para kazanmak -başka deyişle emeksiz kazanç- vardır. Kimse parasını üretim yapmak gibi nispeten meşakkatli yollarda değerlendirmez; yatırım yapmaz. Bunun devlet ekonomisine yansıması da sıcak para ihtiyacını doğurur. Çünkü üretimin olmadığı yerde faiz giderleri ancak küresel para efendilerinden gelecek sıcak parayla karşılanabilir. O efendiler de bedavaya akıtmıyor tabi sıcak parayı. Karşılığında Kıbrıs’tan elini, Doğu Akdeniz’den gemilerini çek diyor, sözde Kürdistan’a izin ver, Azerbaycan’ı yalnız bırak, topraklarını mazlum milletlere bomba yağdıracak ABD uçaklarına aç, kahraman Mehmetçiğin elini kolunu bağla…

Faizcinin, dolar vurguncusunun vatanı yoktur. Nerede faiz ve dolar vurgunculuğunun zemini oluşur oraya tüner. O nedenle milli bağımsızlıktan taviz vermekte gözünü kırpmaz.

Atatürk önderliğindeki genç Cumhuriyet de vatansız faizciye, tefeciye, vurguncuya karşı taviz vermemiştir. Atatürk’ün İktisat Vekili ve Türk Devriminin önder isimlerinden Mahmut Esat Bozkurt, “Tefecinin, faizcinin beni sövüp saymalarını bir şeref, bir bahtiyarlık sayarım. Fakat onlar överlerse o zaman kendimi bahtsız bulurum. Türk halkının, Türk köylüsünün derdine derman ararken bir Türk oğlunun uğrayacağı her hakaret, her ıstırap olsa olsa manevi bir zevktir. Köylümüzün hasımlarıyla sonuna kadar uğraşıp boğuşmak Türk aydınlarına borçların en kutsalıdır.” (1) der.

TÜSİAD’ın dayattığı programın çözümsüzlüğü budur. TÜSİAD’ı yöneten iş insanlarının zorluğu göğüsleyecek yüreği, yenilen emperyalizme karşı çıkacak cesareti yok. En önemlisi de ülkesini ve milletini düşünen bir siyasi ve ekonomik programları yok. Üreterek değil Türkiye’nin milli bağımsızlığından taviz vererek ceplerini doldurmak istiyorlar. Dünyanın dört bir yanında yenilen Amerikan emperyalizmini ve çöken dolar saltanatını (dolar saltanatının çöküşü ayrı bir yazı konusudur) görmüyorlar. Yenilmez ABD safsatası Kıbrıs’ı, Doğu Akdeniz’i feda edecek kadar perdelemiş gözlerini.

Bunların yanında TÜSİAD açıklamasında, “denenmekte olan ekonomik programıyla amaçlanan sonuçlara erişilemeyeceği netleşmiştir” diye buyuruyor. Hangi program bu kadar hızlı sonuç verebilir? Ekonomik Kurtuluş Savaşı veriyoruz diyoruz. Savaşlarda hemen sonuç alabiliyor musunuz? Atatürk, Kurtuluş Savaşı’nda 1919 Haziran’ında zafer ilan edebilir miydi?

TÜSİAD yetkilileri de biliyor bu işin böyle değerlendirilmeyeceğini. Mesele Ekonomik Kurtuluş Savaşına karşı güvensizlik ve başarısızlık algısı yaratmak.

Peki Türkiye’nin çıkış yolu nedir?

Doların TL karşısında değer kazanması günlük hayatımızı dahi derinden etkiliyor. Çünkü kullandığımız ürünlerin büyük çoğunluğu ithalat yoluyla önümüze geliyor.

Dövizin düşürülmesi, faiz artırımı gibi geçici ve çözümsüz adımlarla sağlanamaz. Bu kısır döngüden çıkmanın tek yolu dolara bağımlılığı bitirmektir. O da yerli ve milli üretimle mümkündür. O nedenle kesin çözümün reçetesi bellidir; Türkiye’nin önünde istihdam odaklı bir üretim ekonomisi var.

Dolar üzerinden aldığınız ürünleri ülkenizde üretirseniz doların artmasının bir anlamı kalmaz. Bunun en büyük örneği Çin Halk Cumhuriyetidir. 1 ABD Doları 6.3 Çin Yuanı ediyor fakat Çin ekonomisinin 5 yıl içinde dünyanın en büyük ekonomisi olması bekleniyor. Çünkü dolara bağımlılığı yok. Dolar 10 kat da değerli olsa etkilenmiyor.

Türkiye’nin üretim ekonomisini kurmak için, 70 yıldır içinde bulunduğu, siyasi ve askeri yönden koptuğu Atlantik sisteminden ekonomik olarak da kopması gerekiyor. Son 40 yılı çok ağır olmakla birlikte bu denli uzun bir üretmeme ve dışa bağımlılık alışkanlığını terk etmek zorluklar içeriyor. Önümüzdeki dönem devletçe ve milletçe mütevazı yaşayacağımız ve çok çalışacağımız bir dönem. Kuşkusuz Atatürk’ün dediği gibi, Türk milleti çalışkan bir millettir. Türk gençliği çalışmak ve üretmek için fırsat beklemektedir. Türk milletinin bu zorlukları aşmaya cesareti vardır. Kurtuluş Savaşı’nda ve devamında zorlukları nasıl aştıysak yine aşarız. Yeter ki doğru program olan üretim ekonomisini uygulayalım.

Ekonomik Kurtuluş Savaşımızı zafere götürecek kavramlar var: Planlı kalkınma, kamuculuk düzleminde karma ekonomi, disiplin…

Atatürk döneminde yaptığımız gibi planlı kalkınacağız. Önümüze 5, 10, 50 yıllık hedefler koyacağız. Ülkemizin dört bir yanına fabrikalar açacağız, başta gençlerimiz olmak üzere tüm vatandaşlarımıza istihdam sağlayacağız. Kamuculuğu gözettiğimiz fakat özel sektörün de katkı sunduğu karma ekonomiyi kuracağız. Türk milletine yakışır şekilde disiplinli olacağız ve çalışacağız. Türkiye’nin zorluklardan çıkış ve tam bağımsızlığı kazanma yolu bu programdan geçiyor.

ÇALIŞAN GENÇLİK ÜRETEN TÜRKİYE KURULTAYI
Türk gençliği olarak tüm bunları konuşmak, tartışmak ve yeni fikirler üretmek için, 62 üniversite topluluğunun çağrısıyla 25 Aralık’ta Hacettepe Üniversitesi’nde, Çalışan Gençlik Üreten Türkiye Kurultayı’nda buluşacağız. Çalışmak, üretmek ve Türkiye’nin geleceğine imza atmak isteyen tüm gençleri Çalışan Gençlik Üreten Türkiye Kurultayı’na davet ediyoruz.

Ata Ogün KAPLAN
Kırmızı Beyaz Dergisi Genel Yayın Yönetmeni

KAYNAKLAR
(1): Mahmut Esat Bozkurt, Toplu Eserler C.III, Kaynak Yayınları, Nisan 2015, İstanbul, S. 138.

Cumhurbaşkanı Sn. Recep Tayyip Erdoğan, Kabine Toplantısı sonrası yaptığı açıklamada ülkemizin içinde bulunduğu ekonomik sorunlara değindi ve kapsamlı bir konuşma yaptı. Erdoğan önümüzdeki sorunlarla mücadele için “Ekonomik Kurtuluş Savaşı” tanımlamasını yaptı.
Biz yazımızda bu değerli tanımı işleyeceğiz.

ATLANTİK SİSTEMİNDEN ÇIKIŞIN SANCILARI
Her ekonomi yazısında yazdığımız gibi sonda söyleyeceğimizi başta söyleyelim: Türkiye, son 40 yılı olağanüstü ağır koşullar altında olmak üzere 1945’lerden bu yana içinde bulunduğu Atlantik sisteminden çıkıyor. Bu sistem bize üretmemeyi, sorumsuzca tüketmeyi dayattı. Üretmeden tüketmenin en büyük sonucu dışa bağımlılık oldu. Atlantik sistemi köylümüzü ve işçimizi devletin sırtındaki kambur olarak ilan etti. Esnafımız devasa büyüklükteki AVM’lerin, sanayicimiz küresel tekel şirketlerinin altında ezildi. Kamu İktisadi Teşebbüslerimiz (KİT) özelleştirildi. Devletimizin ekonomi üstündeki ağırlığı en aza indirildi. Türkiye’nin sorunlarına köklü çözümler üretenler değil, borç bulanlar, bir başka deyişle krizi bir nebze erteleyenler hükümet yapıldı. Üreticilerimizin kalkanı olan gümrük duvarları törenlerle yıkıldı. Pazarımız, yerli ürünlerimiz fırsat eşitsizliği yoluyla değersizleştirildi.
Son 40 yıla vurgu yapıyoruz çünkü 24 Ocak 1980 Kararları ve bu kararların silah kuvvetiyle uygulanmasını sağlayan 12 Eylül 1980 darbesi yukarıda yazdığımız süreci inanılmaz şekilde hızlandırdı ve acımasızlaştırdı.
Bu ekonomik sistemin, bu sıcak paranın musluktan akar gibi ülkemize aktığı sistemin koşulları vardı. Türkiye, bağımsızlığına hizmet edecek hiçbir işe girişmeyecekti. Ne zaman ki 2014’te FETÖ kumpası olan Silivri duvarları yıkıldı, 2015’te TSK, PKK’yı ezmeye başladı, 2016’da Amerikancı – Fethullahçı darbe girişimi ezildi, Fırat Kalkanı, Zeytin Dalı ve Barış Pınarı Harekatları yapıldı, Atlantik bağımlılığını sonlandırmak ve milli savunma sanayi atılımına hız vermek için Rusya’dan S-400 alındı, o zaman küresel sistemin Türkiye’ye akıttığı sıcak paralar durdu. Çünkü o paralar Türkiye’yi bölmek, bölgemizi koca bir Amerikan kolonisi haline getirmek için akıtılıyordu. Türkiye’yi bölmeye çalışan unsurların ezilmesi, bölgemizdeki terör elemanlarının etkisiz hale getirilmesi küresel piyasaların da ezilmesi anlamına geliyor. Bu şartlar altında Batı’nın Türkiye’ye sıcak para akıtmayacağı aşikar. Yaşadığımız süreç bu sistemden çıkışın sancılarıdır.
Peki nasıl aşılacak önümüzde duran sorunlar?

NEDEN EKONOMİK KURTULUŞ SAVAŞI
Sn. Cumhurbaşkanı Erdoğan konuşmasında, üretim, yatırım, istihdam ve ihracat odaklı bir ekonomik sistem kurmanın gerekliliğini vurguladı. Bu sistemi anlatmadan önce adını koymak gerekiyor. Bu sistemin adı Üretim Devrimi! Üretim Devrimi, Cumhuriyetimizin ilk yıllarında yaptığımız gibi onlarca sektörde yüzlerce fabrika açmak, ekilmedik tarla bırakmamak, esnafımızı yaşatmak, milli sanayicimizi aç gözlü küresel piyasaya teslim etmemek, KİT’leri yeniden açmak ve böylelikle genç istihdamı başta olmak üzere geniş bir istihdam atılımı başlatmak anlamına geliyor. Yerli ve milli üretim atılımı da bu programın içine giriyor. Üretim Devrimi programı yalnızca üretimle sağlanmıyor. Yeşil bir fonun üzerine basılan belli belirsiz yazıların olduğu ve ismine dolar denen kağıt parçasının denetlenmesi de bu programa dahil. Bizim gibi milli bağımsızlıklarını savaşarak kazanmış ve hala cephelerde savaşan mazlum devletler, ülkelerine giren ve çıkan dövizi sıkı denetim altına almazlarsa ekonomik krizlerin sonu gelmez.
Türkiye için köklü bir Üretim Devrimi dışındaki her seçenek küresel piyasaya talim olmakla sonuçlanır. Çünkü önümüzde iyi niyetli küçük hamlelerin aşamayacağı büyük sorunlar ve zorluklar var.
Çeperini yırttığımız ve içinden çıkmaya başladığımız Atlantik sistemi, yıllardır üzerimize dayatarak alışkanlığımız haline getirdiği yanlışların yanında bir de manipülasyonlar üzerinden Türkiye ekonomisini sıkıştırmaya çalışıyor. Kitlesel döviz oynamaları tam da buna işaret ediyor.
Yukarıda yazdıklarımızı düşününce “Kurtuluş Savaşı” tanımlaması daha da yerine oturuyor. Büyük önderimiz Atatürk’ün de dediği üzere, “Ekonomik bağımsızlık olmadan milli bağımsızlık olmaz.” Bir yandan kahraman Mehmetçiğimiz terör örgütlerini ezerken bir yandan da ekonomik bağımsızlığımız için mücadele veriyoruz. Her alanda İkinci Kurtuluş Savaşımızı yaşıyoruz.
Erdoğan, “Yüksek faiz – düşük kur kısır döngüsü yerine üretim, yatırım, istihdam, ihracat odaklı ekonomi politikamızla ülkemiz için en doğru olanı yapmakta kararlıyız.” diyor. Çok değerli açıklamalar. Fakat artık hızlıca harekete geçilmesi gerekiyor.
Dünya üzerinde lafla kazanılan bir kurtuluş savaşı bulunmuyor. Atatürk düşman askeri için, “Geldikleri gibi giderler” dedikten sonra meseleyi kapatmıyor. O nedenle ateşli konuşmalar yapıp bunların gereğini hayatın içinde uygulamamak daha büyük sorunlara yol açar. Üretim, yatırım, istihdam ve ihracat plansız programsız kendiliğinden olabilecek şeyler değil.
Açalım fabrikalarımızı! Ekelim tarlalarımızı! İşlesin tersanelerimiz! Paslanmasın tezgahlarımız! Devasa bir gençlik kaynağımız var, üretsin gençlerimiz! Üretim de, yatırım da, ihracat da böyle artar. İşsizliğin azalması ve bitmesi de buradan geçer.
Önümüzde savunma sanayisinde aslanlar gibi kazandığımız başarılar var. ABD tarafından uygulanan ambargoya karşı kendi S-İHA’larımızı, mühimmat ve araçlarımızı ürettik. O silahlar bugün PKK’yı tükenme noktasına getirdi.
Türkiye’ye karşı ABD ambargosu savunma sanayi alanı kadar belirgin olmasa da aslında her alanda uygulanıyor. Bu ambargoların bozguna uğratılması da Üretim Devriminden geçiyor.

MANDACILAR
Cumhurbaşkanı Sn. Erdoğan konuşmasında, Türkiye’nin her ekonomik atılımının önünün mandacılar tarafından kesilmeye çalışıldığını söyledi.
İçinde bulunduğumuz duruma Kurtuluş Savaşı diyorsak, mandacıların olacağı da kaçınılmaz bir gerçek. Peki kim bu mandacılar?
Bu mandacılar, Türkiye, 76 yıldır içinde bulunduğu Atlantik sisteminden çıkarken Türkiye’yi tekrardan bu çürümüş sisteme geri itmeye çalışanlardır. Türkiye için Duyunu Umumiye işlevi gören IMF’yle gizli toplantılar yapanlardır. Türkiye’yi AB ve ABD’ye şikayet edenlerdir. Chantam House’larda borç dilenenlerdir. ABD’den borç kapabilmek için milli davalarımızdan taviz vermek isteyenlerdir. Türkiye’nin nefes alacağı Asya iklimini Batı yalanlarıyla bozmaya çalışanlardır.
Yakup Kadri’nin Yaban romanında söylediği tarihi bir söz vardır: “İnsan Türk olur da nasıl (Mustafa) Kemal Paşa’dan yana olmaz?” Bu denklem bugün de geçerlidir. İnsan Türk olur da nasıl Üretim Devriminden, Tam Bağımsız Türkiye’den yana olmaz? Nasıl yabancı para babalarına ülkesini şikayet eder? Türkiye bir milli üretim hamlesi başlatmak için çabalarken nasıl IMF’yle kaçak toplantılar yapar? Türkiye, Atatürk’ü kaybedişimizin sonrasında üzerine zorla giydirilmiş Atlantik gömleğini yırtarken nasıl o gömleği dikmek için debelenir?

KESİN ÇÖZÜM
Türk milleti çalışkandır! Türk gençliği çalışkandır! Milletimiz ülkesini kalkındırmak, ailesini geçindirmek için iş istiyor. Görevlere hazır! Yeter ki fabrikalar açalım, ekilmedik tarla bırakmayalım, paslanmış tezgahlarımızı yenileyelim, Meslek Liselerimize gereken önemi verelim, dövizi sıkı denetim altına alalım.
Kurtuluş Savaşları vuruşa vuruşa kazanılır. Emperyalizmin dayatmalarına, spekülasyonlarına vereceğimiz cevap yukarıda anlattığımız Üretim Devrimidir!
Geniş tabanlı bir Üretenlerin Milli Hükümeti artık gözle görülüyor. Tam Bağımsız ve Üreten Türkiye bu gözle kuruluyor. Yükümüz ağır, kararlığımız tam! Tarihimize güveniyoruz, yarına umutla bakıyoruz!

Ata Ogün KAPLAN
Kırmızı Beyaz Dergisi Genel Yayın Yönetmeni

Cumhurbaşkanı Sn. Recep Tayyip Erdoğan, Kabine Toplantısı sonrası yaptığı açıklamada ülkemizin içinde bulunduğu ekonomik sorunlara değindi ve kapsamlı bir konuşma yaptı. Erdoğan önümüzdeki sorunlarla mücadele için “Ekonomik Kurtuluş Savaşı” tanımlamasını yaptı.
Biz yazımızda bu değerli tanımı işleyeceğiz.

ATLANTİK SİSTEMİNDEN ÇIKIŞIN SANCILARI
Her ekonomi yazısında yazdığımız gibi sonda söyleyeceğimizi başta söyleyelim: Türkiye, son 40 yılı olağanüstü ağır koşullar altında olmak üzere 1945’lerden bu yana içinde bulunduğu Atlantik sisteminden çıkıyor. Bu sistem bize üretmemeyi, sorumsuzca tüketmeyi dayattı. Üretmeden tüketmenin en büyük sonucu dışa bağımlılık oldu. Atlantik sistemi köylümüzü ve işçimizi devletin sırtındaki kambur olarak ilan etti. Esnafımız devasa büyüklükteki AVM’lerin, sanayicimiz küresel tekel şirketlerinin altında ezildi. Kamu İktisadi Teşebbüslerimiz (KİT) özelleştirildi. Devletimizin ekonomi üstündeki ağırlığı en aza indirildi. Türkiye’nin sorunlarına köklü çözümler üretenler değil, borç bulanlar, bir başka deyişle krizi bir nebze erteleyenler hükümet yapıldı. Üreticilerimizin kalkanı olan gümrük duvarları törenlerle yıkıldı. Pazarımız, yerli ürünlerimiz fırsat eşitsizliği yoluyla değersizleştirildi.
Son 40 yıla vurgu yapıyoruz çünkü 24 Ocak 1980 Kararları ve bu kararların silah kuvvetiyle uygulanmasını sağlayan 12 Eylül 1980 darbesi yukarıda yazdığımız süreci inanılmaz şekilde hızlandırdı ve acımasızlaştırdı.
Bu ekonomik sistemin, bu sıcak paranın musluktan akar gibi ülkemize aktığı sistemin koşulları vardı. Türkiye, bağımsızlığına hizmet edecek hiçbir işe girişmeyecekti. Ne zaman ki 2014’te FETÖ kumpası olan Silivri duvarları yıkıldı, 2015’te TSK, PKK’yı ezmeye başladı, 2016’da Amerikancı – Fethullahçı darbe girişimi ezildi, Fırat Kalkanı, Zeytin Dalı ve Barış Pınarı Harekatları yapıldı, Atlantik bağımlılığını sonlandırmak ve milli savunma sanayi atılımına hız vermek için Rusya’dan S-400 alındı, o zaman küresel sistemin Türkiye’ye akıttığı sıcak paralar durdu. Çünkü o paralar Türkiye’yi bölmek, bölgemizi koca bir Amerikan kolonisi haline getirmek için akıtılıyordu. Türkiye’yi bölmeye çalışan unsurların ezilmesi, bölgemizdeki terör elemanlarının etkisiz hale getirilmesi küresel piyasaların da ezilmesi anlamına geliyor. Bu şartlar altında Batı’nın Türkiye’ye sıcak para akıtmayacağı aşikar. Yaşadığımız süreç bu sistemden çıkışın sancılarıdır.
Peki nasıl aşılacak önümüzde duran sorunlar?

NEDEN EKONOMİK KURTULUŞ SAVAŞI
Sn. Cumhurbaşkanı Erdoğan konuşmasında, üretim, yatırım, istihdam ve ihracat odaklı bir ekonomik sistem kurmanın gerekliliğini vurguladı. Bu sistemi anlatmadan önce adını koymak gerekiyor. Bu sistemin adı Üretim Devrimi! Üretim Devrimi, Cumhuriyetimizin ilk yıllarında yaptığımız gibi onlarca sektörde yüzlerce fabrika açmak, ekilmedik tarla bırakmamak, esnafımızı yaşatmak, milli sanayicimizi aç gözlü küresel piyasaya teslim etmemek, KİT’leri yeniden açmak ve böylelikle genç istihdamı başta olmak üzere geniş bir istihdam atılımı başlatmak anlamına geliyor. Yerli ve milli üretim atılımı da bu programın içine giriyor. Üretim Devrimi programı yalnızca üretimle sağlanmıyor. Yeşil bir fonun üzerine basılan belli belirsiz yazıların olduğu ve ismine dolar denen kağıt parçasının denetlenmesi de bu programa dahil. Bizim gibi milli bağımsızlıklarını savaşarak kazanmış ve hala cephelerde savaşan mazlum devletler, ülkelerine giren ve çıkan dövizi sıkı denetim altına almazlarsa ekonomik krizlerin sonu gelmez.
Türkiye için köklü bir Üretim Devrimi dışındaki her seçenek küresel piyasaya talim olmakla sonuçlanır. Çünkü önümüzde iyi niyetli küçük hamlelerin aşamayacağı büyük sorunlar ve zorluklar var.
Çeperini yırttığımız ve içinden çıkmaya başladığımız Atlantik sistemi, yıllardır üzerimize dayatarak alışkanlığımız haline getirdiği yanlışların yanında bir de manipülasyonlar üzerinden Türkiye ekonomisini sıkıştırmaya çalışıyor. Kitlesel döviz oynamaları tam da buna işaret ediyor.
Yukarıda yazdıklarımızı düşününce “Kurtuluş Savaşı” tanımlaması daha da yerine oturuyor. Büyük önderimiz Atatürk’ün de dediği üzere, “Ekonomik bağımsızlık olmadan milli bağımsızlık olmaz.” Bir yandan kahraman Mehmetçiğimiz terör örgütlerini ezerken bir yandan da ekonomik bağımsızlığımız için mücadele veriyoruz. Her alanda İkinci Kurtuluş Savaşımızı yaşıyoruz.
Erdoğan, “Yüksek faiz – düşük kur kısır döngüsü yerine üretim, yatırım, istihdam, ihracat odaklı ekonomi politikamızla ülkemiz için en doğru olanı yapmakta kararlıyız.” diyor. Çok değerli açıklamalar. Fakat artık hızlıca harekete geçilmesi gerekiyor.
Dünya üzerinde lafla kazanılan bir kurtuluş savaşı bulunmuyor. Atatürk düşman askeri için, “Geldikleri gibi giderler” dedikten sonra meseleyi kapatmıyor. O nedenle ateşli konuşmalar yapıp bunların gereğini hayatın içinde uygulamamak daha büyük sorunlara yol açar. Üretim, yatırım, istihdam ve ihracat plansız programsız kendiliğinden olabilecek şeyler değil.
Açalım fabrikalarımızı! Ekelim tarlalarımızı! İşlesin tersanelerimiz! Paslanmasın tezgahlarımız! Devasa bir gençlik kaynağımız var, üretsin gençlerimiz! Üretim de, yatırım da, ihracat da böyle artar. İşsizliğin azalması ve bitmesi de buradan geçer.
Önümüzde savunma sanayisinde aslanlar gibi kazandığımız başarılar var. ABD tarafından uygulanan ambargoya karşı kendi S-İHA’larımızı, mühimmat ve araçlarımızı ürettik. O silahlar bugün PKK’yı tükenme noktasına getirdi.
Türkiye’ye karşı ABD ambargosu savunma sanayi alanı kadar belirgin olmasa da aslında her alanda uygulanıyor. Bu ambargoların bozguna uğratılması da Üretim Devriminden geçiyor.

MANDACILAR
Cumhurbaşkanı Sn. Erdoğan konuşmasında, Türkiye’nin her ekonomik atılımının önünün mandacılar tarafından kesilmeye çalışıldığını söyledi.
İçinde bulunduğumuz duruma Kurtuluş Savaşı diyorsak, mandacıların olacağı da kaçınılmaz bir gerçek. Peki kim bu mandacılar?
Bu mandacılar, Türkiye, 76 yıldır içinde bulunduğu Atlantik sisteminden çıkarken Türkiye’yi tekrardan bu çürümüş sisteme geri itmeye çalışanlardır. Türkiye için Duyunu Umumiye işlevi gören IMF’yle gizli toplantılar yapanlardır. Türkiye’yi AB ve ABD’ye şikayet edenlerdir. Chantam House’larda borç dilenenlerdir. ABD’den borç kapabilmek için milli davalarımızdan taviz vermek isteyenlerdir. Türkiye’nin nefes alacağı Asya iklimini Batı yalanlarıyla bozmaya çalışanlardır.
Yakup Kadri’nin Yaban romanında söylediği tarihi bir söz vardır: “İnsan Türk olur da nasıl (Mustafa) Kemal Paşa’dan yana olmaz?” Bu denklem bugün de geçerlidir. İnsan Türk olur da nasıl Üretim Devriminden, Tam Bağımsız Türkiye’den yana olmaz? Nasıl yabancı para babalarına ülkesini şikayet eder? Türkiye bir milli üretim hamlesi başlatmak için çabalarken nasıl IMF’yle kaçak toplantılar yapar? Türkiye, Atatürk’ü kaybedişimizin sonrasında üzerine zorla giydirilmiş Atlantik gömleğini yırtarken nasıl o gömleği dikmek için debelenir?

KESİN ÇÖZÜM
Türk milleti çalışkandır! Türk gençliği çalışkandır! Milletimiz ülkesini kalkındırmak, ailesini geçindirmek için iş istiyor. Görevlere hazır! Yeter ki fabrikalar açalım, ekilmedik tarla bırakmayalım, paslanmış tezgahlarımızı yenileyelim, Meslek Liselerimize gereken önemi verelim, dövizi sıkı denetim altına alalım.
Kurtuluş Savaşları vuruşa vuruşa kazanılır. Emperyalizmin dayatmalarına, spekülasyonlarına vereceğimiz cevap yukarıda anlattığımız Üretim Devrimidir!
Geniş tabanlı bir Üretenlerin Milli Hükümeti artık gözle görülüyor. Tam Bağımsız ve Üreten Türkiye bu gözle kuruluyor. Yükümüz ağır, kararlığımız tam! Tarihimize güveniyoruz, yarına umutla bakıyoruz!

Ata Ogün KAPLAN
Kırmızı Beyaz Dergisi Genel Yayın Yönetmeni