Siz hangi bilimi savunanlardansınız?

Mavi gezegenimiz 2020’nin ilk günlerinden itibaren oldukça bulaşıcı bir virüs ile karşı karşıya. Dünyamız bu tehlikeye karşı büyük bir savaş vermekte, bu savaş neticesinde kayıplarımız da olmaktadır. Geçtiğimiz her gün, her saat, her saniye koronavirüs daha da bulaşıcı olmakta, bilim insanlarımız ise bu soruna çözüm bulabilmek için canla başla çalışmaktadır.

Türkiye’de Virüs ile Savaşın Karargahı Bilim Kurulu

Alanında yetkin isimlerin bulunduğu Bilim Kurulu, şu ana kadar büyük sınavlardan geçti. Özellikle virüs ülkemize geldikten sonra canla başla savaşan, gecesini gündüzüne katan, kaybettiğimiz vatandaşlarımıza sayı olarak değil can olarak bakan bir heyetten bahsediyoruz.

Virüsün ortaya çıkmasından bu yana mücadele veren Bilim Kurulu, özellikle Enfeksiyon Hastalıkları ve Klinik Mikrobiyoloji uzmanlarının çoğunluğu ile oluşuyor.

Bilim Kurulu, bu tehlikeli sürecin aktarılmasında şeffaf olmaya özen gösterdiğini bütün milletimize kanıtladı. Özellikle bu süreçte, Sağlık Bakanlığı’nın ve koronavirüs ile mücadelenin merkezinde yani sahada çalışan sağlık emekçilerimizin yanında beliren bir Türk milleti var. Kurulan bu birlik ve beraberlik sağlık çalışanlarımıza moral olmaktadır. Yaşadığımız bu çetin süreci en az vaka ve en az ölüm ile atlatabilmenin koşulu ise birlikten, beraberlikten geçmektedir.

Kurulan bu birliğe ve beraberliğe, set vurmaya çalışan çok kişinin olduğunu görmekteyiz. Basında ve kamuoyunda Bilim Kurulu’nu zedeleyerek zevzeklerin sözlerini daha dinlenir hale getirenler, aslında korona virüsünden daha tehlikeli bir hale gelen “muhalefetçilik hastalığı”na yakalanmış birkaç virüs yayan şahıslardır.

Korona virüsü ile siyaseti birbirine karıştırmak, siyasetin insan için yapılıp yapılmadığının şüphesine kapılmamıza sebebiyet yaratır. Bu mücadeleyi bile şova dökmek ise, ahlaksızlıktır.

Bir Gemide İki Kaptan Olmaz!

27 Mart tarihinde Ekrem İmamoğlu, sosyal medya hesaplarından korona virüsü ile mücadele amaçlı Birlikte Başaracağız başlıklı bir duyuru paylaştı. Çoğu büyükşehir belediye başkanlarımızın verdiği mücadeleye Sn. Ekrem İmamoğlu’nun da dahil olması bizi mutlu etti. Fakat diğer belediye başkanlarından ayıran bir madde vardı, o da İstanbul Bilim Kurulu’nun açıldığıydı.

Mevcut Bilim Kurulumuz varken, İstanbul Bilim Kurulu’nun açılmasının sebebi nedir?

Mevcut Bilim Kurulumuz yetersiz midir ki yeni bir Bilim Kurulu açıldı?

Alternatif İstanbul Bilim Kurulu, mevcut Bilim Kurulumuzun aldığı kararların ötesine mi geçecektir?

16 milyon İstanbullu hangi Bilim Kurulunun önerilerini uygulayacaktır?

Bir gemide iki kaptan olur mu?

Aslında İstanbul Bilim Kurulu’nu kurmak, Bilim Kurulu’nu karalama kampanyasına katılmaktır. Aslında 16 milyon İstanbulluya yapılabilecek en büyük kötülüktür. Çift başlılık yaratılıp Bilim Kurulu’na olan güveni kırmak, yıpratmak Türk milletine zarar verir.

Hemen bir gün sonra sosyal medyada #BilimKuruluİstifa söylemleri paylaşıldı. Bilimveaydinlanma.org sitesinin açıklamasıyla birlikte sosyal medya çalışması yürütüldü. Açıklamayı okuduğumuzda ise şunu fark ettik:  Ne bir çözüm, ne de öneri var. Tamamen saldırı, tamamen provokasyon. Peki, nedir bunların derdi? Neden Bilim Kurulu’na saldırmak isterler?

Muhalefetçilik Hastalığı > Korona Virüsü

Öyle güruhlar var ki, birilerine muhalefet etmeden, saldırmadan duramazlar. Dünyadaki varlıklarını ‘karşıt görüş’ olmakla devam ettiren bu kuvvetler, özellikle başarılı yürüyen her işin karşısındadırlar. Çünkü başarının olduğu yerde o gruplar yoktur.

Bilim Kurulu, Türk milleti ile birleşmiştir. Bilim Kurulu düşmanlığını ise bu durumda bile siyasi çıkarlar amaçlayan kişiler yapmaktadır.

Türk milletinin bu yalanlara, bu durumdan bile siyasi çıkar arayanlara, halk sağlını değil kendi menfaatini düşünenlere karnı toktur. Bu süreçte ülkemizin birliğini ve bütünlüğünü bozmak isteyenler, istediklerini başaramayacaklardır.

Bilim Kurulu’nun önderliğinde, birlik ve beraberlik ruhuyla gelecek sağlıklı günlere.

Tedbir, virüsten güçlüdür.

Barış DİKMEN

TGB GYK Üyesi

TGB Denizli İl Başkanı

tgb.gen.tr

Siz hangi bilimi savunanlardansınız?

Mavi gezegenimiz 2020’nin ilk günlerinden itibaren oldukça bulaşıcı bir virüs ile karşı karşıya. Dünyamız bu tehlikeye karşı büyük bir savaş vermekte, bu savaş neticesinde kayıplarımız da olmaktadır. Geçtiğimiz her gün, her saat, her saniye koronavirüs daha da bulaşıcı olmakta, bilim insanlarımız ise bu soruna çözüm bulabilmek için canla başla çalışmaktadır.

Türkiye’de Virüs ile Savaşın Karargahı Bilim Kurulu

Alanında yetkin isimlerin bulunduğu Bilim Kurulu, şu ana kadar büyük sınavlardan geçti. Özellikle virüs ülkemize geldikten sonra canla başla savaşan, gecesini gündüzüne katan, kaybettiğimiz vatandaşlarımıza sayı olarak değil can olarak bakan bir heyetten bahsediyoruz.

Virüsün ortaya çıkmasından bu yana mücadele veren Bilim Kurulu, özellikle Enfeksiyon Hastalıkları ve Klinik Mikrobiyoloji uzmanlarının çoğunluğu ile oluşuyor.

Bilim Kurulu, bu tehlikeli sürecin aktarılmasında şeffaf olmaya özen gösterdiğini bütün milletimize kanıtladı. Özellikle bu süreçte, Sağlık Bakanlığı’nın ve koronavirüs ile mücadelenin merkezinde yani sahada çalışan sağlık emekçilerimizin yanında beliren bir Türk milleti var. Kurulan bu birlik ve beraberlik sağlık çalışanlarımıza moral olmaktadır. Yaşadığımız bu çetin süreci en az vaka ve en az ölüm ile atlatabilmenin koşulu ise birlikten, beraberlikten geçmektedir.

Kurulan bu birliğe ve beraberliğe, set vurmaya çalışan çok kişinin olduğunu görmekteyiz. Basında ve kamuoyunda Bilim Kurulu’nu zedeleyerek zevzeklerin sözlerini daha dinlenir hale getirenler, aslında korona virüsünden daha tehlikeli bir hale gelen “muhalefetçilik hastalığı”na yakalanmış birkaç virüs yayan şahıslardır.

Korona virüsü ile siyaseti birbirine karıştırmak, siyasetin insan için yapılıp yapılmadığının şüphesine kapılmamıza sebebiyet yaratır. Bu mücadeleyi bile şova dökmek ise, ahlaksızlıktır.

Bir Gemide İki Kaptan Olmaz!

27 Mart tarihinde Ekrem İmamoğlu, sosyal medya hesaplarından korona virüsü ile mücadele amaçlı Birlikte Başaracağız başlıklı bir duyuru paylaştı. Çoğu büyükşehir belediye başkanlarımızın verdiği mücadeleye Sn. Ekrem İmamoğlu’nun da dahil olması bizi mutlu etti. Fakat diğer belediye başkanlarından ayıran bir madde vardı, o da İstanbul Bilim Kurulu’nun açıldığıydı.

Mevcut Bilim Kurulumuz varken, İstanbul Bilim Kurulu’nun açılmasının sebebi nedir?

Mevcut Bilim Kurulumuz yetersiz midir ki yeni bir Bilim Kurulu açıldı?

Alternatif İstanbul Bilim Kurulu, mevcut Bilim Kurulumuzun aldığı kararların ötesine mi geçecektir?

16 milyon İstanbullu hangi Bilim Kurulunun önerilerini uygulayacaktır?

Bir gemide iki kaptan olur mu?

Aslında İstanbul Bilim Kurulu’nu kurmak, Bilim Kurulu’nu karalama kampanyasına katılmaktır. Aslında 16 milyon İstanbulluya yapılabilecek en büyük kötülüktür. Çift başlılık yaratılıp Bilim Kurulu’na olan güveni kırmak, yıpratmak Türk milletine zarar verir.

Hemen bir gün sonra sosyal medyada #BilimKuruluİstifa söylemleri paylaşıldı. Bilimveaydinlanma.org sitesinin açıklamasıyla birlikte sosyal medya çalışması yürütüldü. Açıklamayı okuduğumuzda ise şunu fark ettik:  Ne bir çözüm, ne de öneri var. Tamamen saldırı, tamamen provokasyon. Peki, nedir bunların derdi? Neden Bilim Kurulu’na saldırmak isterler?

Muhalefetçilik Hastalığı > Korona Virüsü

Öyle güruhlar var ki, birilerine muhalefet etmeden, saldırmadan duramazlar. Dünyadaki varlıklarını ‘karşıt görüş’ olmakla devam ettiren bu kuvvetler, özellikle başarılı yürüyen her işin karşısındadırlar. Çünkü başarının olduğu yerde o gruplar yoktur.

Bilim Kurulu, Türk milleti ile birleşmiştir. Bilim Kurulu düşmanlığını ise bu durumda bile siyasi çıkarlar amaçlayan kişiler yapmaktadır.

Türk milletinin bu yalanlara, bu durumdan bile siyasi çıkar arayanlara, halk sağlını değil kendi menfaatini düşünenlere karnı toktur. Bu süreçte ülkemizin birliğini ve bütünlüğünü bozmak isteyenler, istediklerini başaramayacaklardır.

Bilim Kurulu’nun önderliğinde, birlik ve beraberlik ruhuyla gelecek sağlıklı günlere.

Tedbir, virüsten güçlüdür.

Barış DİKMEN

TGB GYK Üyesi

TGB Denizli İl Başkanı

tgb.gen.tr

Dün sabah acı bir olayla uyandık. Çocuklarına bakamadığını, çocuklarının aç olduğunu ve iş isteğini belirten baba, Hatay Valiliği önünde kendini yaktı. Hastaneye sevk edilirken ne yazık ki geçirdiği kalp krizi sonucu yaşamını kaybetti.

Baba; “çok bunaldım, çocuklarım aç” sözleriyle herkesin vicdanını sarstı.

Sarsılan yalnız vicdanlarımız değil, sistemin ta kendisidir. İnsanımızı intihara kadar sürükleyen bu sistem çatırdamaktadır.

Ekonomi yıllardır alarm veriyor. Dışa bağımlı ekonomi modeli kurumlarımızı, insanımızı adeta kemirdi. Ne yazık ki ekonomin kötü gidişi hepimizi derinden etkilemektedir.

Ekonomik çıkmazlar, sıcak para ekonomisinin iflası, dış ve iç borç yükü ile krizin faturası çalışan kesime yüklenerek, iç pazarın daha da daralmasına sebebiyet yaratmıştır. Bununla birlikte işsizlik artmakta, aileler bunalmaktadır. Fabrikalar, iş yerleri kapanıyor, işçiler ekmek derdiyle yanıyor. Bir yılda işsiz sayısındaki artış 1 milyon 309 bin.

24 Ocak 1980 kararları yani “Dünya ekonomisiyle bütünleşiyoruz” diye ilan ettikleri yeni ekonomi politikasının çöküşü ile karşı karşıyayız. KİT’leri özelleştirdik, çiftçiye destek akçalarını kaldırdık. Gümrükleri indirdik, yabancı paranın giriş çıkışı serbest bıraktık. Üretmek yerine satın almayı, fabrikaları özelleştirmeye karar verdik. Kısacası bırakınız yapsınlar bırakınız geçsinler dedik.

Sonucunda ise, ülkemizin ekonomisini yabancı tekellere terk ettik, fabrikalarımızı özelleştirdik. Peki milletimizin durumu ne oldu?

Üreticinin haline bakıyoruz, evlerde kaynayan tencerenin içine bakıyoruz, akşam evine ekmek götüremeyen, işsiz babanın ve ananın ıstırabına bakıyoruz.

Üniversiteyi bitirip de hâlâ işsiz gezip anadan babadan harçlık isteyen gencimizin utancına bakıyoruz. İflas eden fabrika ve dükkân sahibinin çaresizliğine bakıyoruz. Artan suçlara, yitirilen umutlara bakıyoruz.

Bu durumlarla beraber paralel hareket eden, özellikle ne zaman böyle acı durumlar yaşansa belli bir grup üzerinden sahaya sürülen “Bu ülkenin çivisi çıktı” veya “Bu ülkeden bir şey olmaz!” söylemleri. Çivisi çıkan güzel ülkemiz değil, sistemin çarklarıdır. Her şart altında ülkemizi karalama kampanyasına girmek, çözümü ıskalamaktır. Bozgunculuk çözümü değil, karamsarlığı getirir. Ülkemizin ihtiyacı karamsarlık yayanlara değil, çözümü gösterenleredir. Yaşanan bu olayda gösteriyor ki, ülkemiz artık eski ekonomik modellerle devam edemez. Sıcak para ekonomisinin iflası bizlere bir kez daha üreten ve kamucu ekonominin zorunluluğunu göstermiştir.

BU DÜZEN BÖYLE GİTMEZ!

Ülkemizde bu acı olaylar yaşandıkça daha da fazla haykırıyoruz! Bu sisteme kinimizi daha da diri tutuyoruz. Ülkemizi bu zorluklardan kurtarmanın biricik çözümü üretimdir. Ülkemizin üreticileri ile birlikte bu zorlukları, doğru programda birleşerek aşacağız. Ülkemizi refaha götürene kadar o babanın sorumluğu bu yazıyı yazanda ve okuyanda olmaya devam edecektir!

Barış Dikmen

TGB Denizli İl Başkanı

tgb.gen.tr

Dün sabah acı bir olayla uyandık. Çocuklarına bakamadığını, çocuklarının aç olduğunu ve iş isteğini belirten baba, Hatay Valiliği önünde kendini yaktı. Hastaneye sevk edilirken ne yazık ki geçirdiği kalp krizi sonucu yaşamını kaybetti.

Baba; “çok bunaldım, çocuklarım aç” sözleriyle herkesin vicdanını sarstı.

Sarsılan yalnız vicdanlarımız değil, sistemin ta kendisidir. İnsanımızı intihara kadar sürükleyen bu sistem çatırdamaktadır.

Ekonomi yıllardır alarm veriyor. Dışa bağımlı ekonomi modeli kurumlarımızı, insanımızı adeta kemirdi. Ne yazık ki ekonomin kötü gidişi hepimizi derinden etkilemektedir.

Ekonomik çıkmazlar, sıcak para ekonomisinin iflası, dış ve iç borç yükü ile krizin faturası çalışan kesime yüklenerek, iç pazarın daha da daralmasına sebebiyet yaratmıştır. Bununla birlikte işsizlik artmakta, aileler bunalmaktadır. Fabrikalar, iş yerleri kapanıyor, işçiler ekmek derdiyle yanıyor. Bir yılda işsiz sayısındaki artış 1 milyon 309 bin.

24 Ocak 1980 kararları yani “Dünya ekonomisiyle bütünleşiyoruz” diye ilan ettikleri yeni ekonomi politikasının çöküşü ile karşı karşıyayız. KİT’leri özelleştirdik, çiftçiye destek akçalarını kaldırdık. Gümrükleri indirdik, yabancı paranın giriş çıkışı serbest bıraktık. Üretmek yerine satın almayı, fabrikaları özelleştirmeye karar verdik. Kısacası bırakınız yapsınlar bırakınız geçsinler dedik.

Sonucunda ise, ülkemizin ekonomisini yabancı tekellere terk ettik, fabrikalarımızı özelleştirdik. Peki milletimizin durumu ne oldu?

Üreticinin haline bakıyoruz, evlerde kaynayan tencerenin içine bakıyoruz, akşam evine ekmek götüremeyen, işsiz babanın ve ananın ıstırabına bakıyoruz.

Üniversiteyi bitirip de hâlâ işsiz gezip anadan babadan harçlık isteyen gencimizin utancına bakıyoruz. İflas eden fabrika ve dükkân sahibinin çaresizliğine bakıyoruz. Artan suçlara, yitirilen umutlara bakıyoruz.

Bu durumlarla beraber paralel hareket eden, özellikle ne zaman böyle acı durumlar yaşansa belli bir grup üzerinden sahaya sürülen “Bu ülkenin çivisi çıktı” veya “Bu ülkeden bir şey olmaz!” söylemleri. Çivisi çıkan güzel ülkemiz değil, sistemin çarklarıdır. Her şart altında ülkemizi karalama kampanyasına girmek, çözümü ıskalamaktır. Bozgunculuk çözümü değil, karamsarlığı getirir. Ülkemizin ihtiyacı karamsarlık yayanlara değil, çözümü gösterenleredir. Yaşanan bu olayda gösteriyor ki, ülkemiz artık eski ekonomik modellerle devam edemez. Sıcak para ekonomisinin iflası bizlere bir kez daha üreten ve kamucu ekonominin zorunluluğunu göstermiştir.

BU DÜZEN BÖYLE GİTMEZ!

Ülkemizde bu acı olaylar yaşandıkça daha da fazla haykırıyoruz! Bu sisteme kinimizi daha da diri tutuyoruz. Ülkemizi bu zorluklardan kurtarmanın biricik çözümü üretimdir. Ülkemizin üreticileri ile birlikte bu zorlukları, doğru programda birleşerek aşacağız. Ülkemizi refaha götürene kadar o babanın sorumluğu bu yazıyı yazanda ve okuyanda olmaya devam edecektir!

Barış Dikmen

TGB Denizli İl Başkanı

tgb.gen.tr

Her tarafı birkaç sene öncesine kadar işgal edilmiş, büyük savaşların verildiği, herkesin göz koyduğu bir devlet…
Devletin ‘sahipleri’ önlerine getirilen bölücü maddeleri kabul etmiş, savaşlardan bitap düşmüş bir millet…
Buna karşılık milletin azim ve kararını keşfeden ve örgütleyip şahlandıran bir hükümet, Ankara Hükümeti…
İşte o Ankara Hükümeti belki de en büyük sınavlardan birisine 96 sene önce İsmet İnönü önderliğinde çıkmıştı.
İşin kötü tarafı ise İsmet İnönü masaya oturduğunda nerede ne yapacağı, hangi konuya nasıl tepki verileceği İngiliz istihbaratının eline çoktan geçmişti bile. Bütün bu olumsuzluklara rağmen İngiliz raporlarındaki deyimle ‘İnatçı İsmet’ ve arkadaşları Mustafa Kemal Atatürk’ün ve Ankara Hükümeti’nin aldığı kararlardan taviz vermeden Lozan’dan büyük bir zafer ile ayrıldılar. Kimsesiz ve sahipsiz kalan ata yurdunu tekrardan Türk Milletine armağan ettiler.
Başarının mimarı Atatürk’ün dediği gibi “Bu antlaşma, Türk ulusuna karşı, yüzyıllardan beri hazırlanmış ve Sevr antlaşmasıyla tamamlandığı sanılmış, büyük bir suikastın çöküşünü anlatan bir belgedir. Osmanlı dönemi tarihinde benzeri görülmemiş bir siyasal zafer eseridir.”

LOZAN NEDEN TÜRK MİLLETİNİN TAPUSU?

Türk milletinin Lozan Antlaşması’nın Türk tarihi içindeki eşsiz önemini anlamak için maddeler halinde hangi cephelerde neler kazandığımızı incelememiz gerekir.

KAPİTÜLASYONLAR SORUNU
Kapitülasyon, “geçici ya da sürekli tanınmış ayrıcalık, hak” anlamına geliyordu. Bu “hakka” sahip olan Avrupalı devletler, kendi ülkelerine yarar sağlamak amacıyla, Osmanlı Devleti’nde sadece ayrıcalık kazanmakla yetinmeyip devlet işlerine de karışmaya başlamıştı. Osmanlı devletinin egemenliğini ve ekonomisini sınırlayarak etkisiz hale getiren kapitülasyonlar, Türk tüccarlarının malları yabancı tüccarların malları ile rekabet edecek gücü elinden almıştı. Bu nedenle Türk tüccarlar ve esnaflar iş yapamaz, vergilerini bile ödeyemez duruma gelmişti. Kapitülasyonlarda Türk milletine yapılan en büyük darbelerden birisi de kabotaj hakkının da yabancı devletlere bırakılması idi. Bu nedenle kendi karasularında kendi gemilerini işletemeyen Türk Milleti denizcilikte de egemenliğini yitirmişti.
Kapitülasyonların kaldırılmasıyla yabancı devletlere verilen ayrıcalıklar son bulmuş, ekonomiden siyasete Türk milleti öz vatanında kendi egemenliğini kurma hakkını kapitülasyonların kaldırılmasıyla kazanmıştır. Yabancı devletlerin devlet işlerine karışma dönemi sona ermiş, Türk Milletinin çıkarları doğrultusunda hareket edilmesinin önü açılmıştır. Ülkemizde faaliyet gösteren ticaret kuruluşlarına Türkiye Cumhuriyeti yasalarına uyma zorunluluğu getirilmiştir. Kapitülasyonların kaldırılmasıyla Türk Milleti ekonomik özgürlüğüne kavuşmuştur!

BOĞAZLAR
Boğazlar Sorunu üzerinde en çok durulan konulardan biridir. Bu konu ilk görüşmelerde bir sonuca ulaşmasa da daha sonra çözüme kavuşturulmuş, Boğazların iki tarafındaki 15 – 20 kilometrelik alan askerden ve silahtan tamamen arındırılma kararı alınmıştır.
Boğazlar, Türklerin başkanlığını yaptığı komisyon kurulacak ve bu komisyon tarafından yönetilecektir. Ticaret gemileri bu boğazlardan barış zamanında serbest bir şekilde geçebilecek, savaş gemileri ise sınırlandırılacaktır.
Lozan’da çözülmesi mümkün olmadığı için taktik gereği geri adım atılan bu konu daha sonra 1936’da imzalanan Montrö Türk Boğazları Sözleşmesi’yle çözülmüştür.

BORÇLAR
Osmanlı’nın 1854 tarihinden beri aldığı borçlar artık ödenemez hale gelmişti. 1. Dünya Savaşı’ndan sonra yapılan Lozan Antlaşmasına göre TBMM heyeti Osmanlı’dan kalan borçları ödemeyi kabul etmiştir.
Kalan borçlar, ayrılan devletler arasında paylaştırılmış ve ödenmek üzere taksite bağlanmıştır (53. Madde). Kaybeden Osmanlı Devleti’nin bütün tazminatları Türkiye’ye ödettirilmeye çalışılmış, fakat sadece Türkiye topraklarıyla sınırlı kısmın payını taksitle ödenmesi kabul ettirilmiştir. Yani bizim istediğimiz gibi sonuçlanmış bir diğer maddedir. Yunan Hükümeti’nin, Türkiye Cumhuriyeti’ne tazminat ödemesi kararı verilmiştir; ancak ülkenin ekonomik bakımdan zayıf olması sebebiyle bu tazminatı ödeyemeyeceği düşünülerek, Karaağaç ve çevresinin tazminat olarak Türkiye’ye bırakılması kararlaştırılmıştır.
Borçların Türk Lirası ya da Fransız Frangı olarak ödenmesi kararına varılmıştır,
Osmanlının belini büken Düyun-u Umumiye İdaresi kaldırılmıştır.

MİSAK-I MİLLİ
Sevr Antlaşması’yla Türk milletine reva görülen, dört bir yanda esaret ve Anadolu içinde deniz görmeyen bir avuç topraktı. Bu, ezelden beri hür yaşamış bir milletin başına urgan geçirmek demekti.
Erzurum ve Sivas kongrelerinde şekillenen Misak-ı Milli yani Milli Ant, 28 Ocak 1920’de Meclis-i Mebusan’da kabul edildi. Mustafa Kemal Atatürk, Misak-ı Milli’yi koruyabileceğimiz vatan toprağı olarak adlandırılmıştı. Türk milleti, üzerinde hür yaşamak için ölümü göze aldığı vatanın sınırlarını çizmişti ve bunu ne pahasına olursa olsun savunmak için milletçe bir ant içmişti.
Kurtuluş Savaşı’nın hedefi, bu sözü tutmaktı. Nitekim tarihte eşi benzeri görülmemiş bir kahramanlıkla, Türk milleti yedi düvele karşı verdiği savaşı kazandı. Sırada, bütün dünyaya bu zaferi kabul ettirmek vardı. Lozan’da diplomasi alanında sürdürdüğümüz savaşın amacı buydu. Türkiye, sonunda o savaştan da galip çıkmasını bildi.
Sadece bayrakları bayrak yapan değil, antlaşmaları antlaşma yapan da üstündeki kandır. Lozan’da kağıtlara imzaladığımız mürekkep Türk Milletinin kanıydı.

LOZAN’A GÖLGE DÜŞÜRMEYE KALKANLAR
Böyle bir zafere gölge düşürmeye çalışan, hatta yetinmeyip büyük bir hezimet diyen ne yazık ki bir grup insan var. İthamları gerçeklikten yoksun, tarihi çarpıtmakla meşguller. Türkiye’nin vatan mücadelesine zarar verecek söylemleri kullananlar, Türkiye’deki birlik ve bütünlüğü yıpratmaktadır. Bu hareketler içerisinde bulunan insanların fikirleri, hem tarih hem siyaset terazisinde mahkum edilmelidir.
Bunun son örneğini, TBMM Anayasa Komisyonu Eski Başkanı, Anayasa Profesörü Burhan Kuzu’nun tweetinde görüyoruz. Türkçe kıtlığıyla tanıdığımız Kuzu, tarih bilgisinin de en az o kadar kıt olduğunu Lozan yorumuyla göstermiş oldu. Türkiye hakkı olan toprakları, iddia ettiği gibi masada bırakmadı, Atatürk’ün iradesiyle ve İnönü’nün önderliğinde aslanın ağzından aldı. Bu gerçeği çarpıtmaya kalkanlar, her zaman Türk milletini karşısına almıştır ve alacaktır.
Kendine “tarihçi” diyen bir safsata ustasının, Mustafa Armağan’ın Lozan iftiralarını, bu saldırıları en net şekilde ifade ettiği için ibret niyetine ele alıyoruz.
1) “Velhasıl Lozan’daki konferans Osmanlı topraklarının bölüşülmesi için toplandı ve Osmanlı topraklarının beşte dördünün tapusu orada el değiştirdi. Mesela madde 17 Mısır ve Sudan’ı verir İngilizlere, madde 20 Kıbrıs’ı. Bunu söyleyince gençlerin gözü açılıyor, “Vay canına, Lozan’a kadar Mısır ve Sudan bizim miymiş?” diyorlar. Evet evladım bizimdi ve daha neler ve nereler bizimdi bilseniz!”
Ve devam ediyor,
2) “Lozan’da ‘verdi, kabul etti, feragat etti, vazgeçti’ sözleri hep Türkiye için kullanılır. Toprak veren biz, toprak dediysem içinde Mısır ve Sudan gibi ülkeler var ülkeler. Feragat eden biz, vazgeçen biz (mesela Kıbrıs), kabul eden (ettirilen) taraf biz… Peki sürekli veren taraf biz isek Lozan’da ne tür bir zaferden bahsedebiliriz ki?”
Tarihi anlatırken sadece o dönemin haritası ile bakarsak, Mustafa Armağan olursunuz. Ve hep yanlış bilgiler verir verir durursunuz.
Mısır’da muhteşem bir hakimiyetimiz vardı gerçekten. Hele hele Sudan topraklarında “200.000 askerimiz” savaşmayı bekliyordu! Mısır’a karadan bağlantın kalmamış, askeri yönden İngilizlerin elinde bulunan topraklarda hak ilan etmeye çalışan bir devlet…
Ve bu durumlar gerçekleşirken Anadolu kan ağlıyordu. Ülke de savaşacak erkek kalmamış, en kötüsü de karşı tarafın askeri gücünün (savaşacak kuvvetinin) ne olduğu bilinmiyor. “Ne hakimiyetimiz varmış ama!” Sanki Ankara hükümeti, Mısır’ı keyfi olarak bırakmış gibi göstermeye çalışanlar hainlik yapmaktadır. Böyle bir zamanda yapılabilecek en mantıklı iş elimizde Anadolu topraklarını korumaktı. Yani pirince giderken eldeki bulgurdan da olmak vardı. Ankara Hükümeti bunu kesinlikle ve kesinlikle göze alamazdı.
Sonuçta dört bir yanı işgal edilmiş topraklar! Kurtuluş Savaşı mücadelesi ile ata yurdunu emperyalist devletlerden kurtarmış, tapusunu da Lozan’da tüm dünyanın önünde ilan etmiştir.
Kapitülasyonlardan ülkenin beli kırılmış halde idi, yırtılıp atıldı.
Toprak bütünlüğü diyebileceğimiz, hakimiyetimizin olduğu söylenen Orta Doğu ve Arap coğrafyasında toprak kalmamıştı. Bizim gibi gözüken (haritada) ama emperyalistlerin askerleri ile konumlanmış topraklardan medet ummayı vatanseverlik olarak göstermeye çalışıyorsunuz. Vatanseverlik o dönemde Türk Bayrağını ilelebet payidar kılabilmenin koşulunu yaratmaktı. Ankara Hükümeti o koşulu yaratıp, Türkiye Cumhuriyeti’ni ilelebet payidar kıldı!
Bu gibi şahıslar aynı zamanda Lozan hakkında Sevr’in hafifletilmiş hali olduğunu iddia ediyorlar. O iddialardan birkaçı şöyle.
3) “Sultan Vahidüddin’e onaylatamadıkları Sevr Antlaşması’nın yerine onun biraz hafifletilmişi olan Lozan’ı bu defa Ankara hükümetine kabul ettirdiler. İstanbul’daki resmen tanınmış devletin tasfiyesini Ankara hükümetine yaptırdılar. Peki bu adil ve hukuken geçerli bir muamele midir? Sizin anlayacağınız, bir bakkalı çırağına tasfiye ettirmek gibi bir şeydi bu.
Devleti olmayan bir hükümet! Garabeti düşünebiliyor musunuz? Öte yandan karşımızdakilerin hepsi tanınmış devletlerdi, bir tek biz hükümettik ve henüz tanınmamıştık ve rakiplerimizden devlet olma icazeti alabilmek için oturuyorduk masaya! Soruyorum: Bu durumda herhangi bir pazarlık şansımız olabilir miydi? Bu pozisyonda Lozan’da bir zafer kazanılabilir miydi? Kazanılamazdı ve kazanılamadı da. Ankara TBMM hükümeti, Türkiye Cumhuriyeti kurma iznini veya icazetini alabilmek için önüne sürülen bütün tavizleri vermek zorundaydı ve verdi de. Lozan onaylanmazsa tanınmamış bir ‘hükümet’ olarak kalacak ve ‘yeni hükümet’ gelip de müzakereleri yürütene kadar öyle kalacaktı.”
Evet, hiç kimse tanımıyordu Ankara hükümetini. Ama Mustafa Kemal Atatürk’ü ve İsmet İnönü’yü çok iyi biliyorlardı. Yedi düveli yere seren, güneşi batmaz denilen ülkelerin askerlerini bozguna uğratan, Türk milletinin makus talihini yenen, Ankara Hükümeti’nin temsilcisi İsmet İnönü vardı karşılarında. Bu toprakların sahibi biziz, sizin muhatabınız artık Ankara Hükümetidir diyen ses. Anadolu halkının temsilcisi olarak gidildi. Sevr’i imzalayan, savaşları kaybeden bir hükümet olarak gidilmedi. Eğilip bükülmedi Türk heyeti, ısrarlı bir şekilde vatanını savundu.

VATANIMIZIN TAPUSU, KENDİ KANIMIZLA YAZILDI
Türkiye bağımsızlığını savaşarak kazanmış, devletler arası ilişkilerde varlığını tüm dünyaya kabul ettirmiştir. “Hasta adam” devri bitmiş, herkesin gözünü diktiği topraklardaki paylaşım sonra ermiştir. Sınırları çizilmiş, devlet meselelerine dışarıdan uzanan eller kırılmıştır. Kapitülasyonlar kesin olarak kaldırılmasıyla birlikte Türkiye ekonomik özgürlüğüne kavuşmuştur. Doğu’da emperyalizmin sopası ile kurulmak istenen Kürt ve Ermeni devletleri engellemiş, “Türkler ve Kürtler ayrılmaz bir bütündür” söylemini hayat buldurmuştur. Verilen bağımsızlık mücadelesi masada da kazanılarak hem Türk Milletine hem de Mazlum Milletlere umut olmuştur. Devrimlere uygun ortam hazırlanmış, Cumhuriyet’in kurulmaması için hiçbir sebep kalmamıştır. Türkiye’yi ele geçirmek için proje olan Sevr Antlaşması dönemi bitmiş, Türkiye istediği barışa Lozan ile kavuşmuştur!
Kısacası Lozan; Türk Milletinin küllerinden tekrar doğuş mücadelesi ile kurulan Türkiye Cumhuriyeti’nin tapu senedidir. Bu senedin mürekkebi Türk Milletinin kanıdır.

Barış Dikmen

TGB Denizli İl Başkanı

Kaynakça

1) Lozan Barış Konferansı Tutanakları/ takım 1/cilt 1/ Çeviren: Sehal Meray

2) DEMİRCİ SEVTAP/ Belgelerle Lozan

3) ÇEKİÇ Orhan / Lozan Belgeleri

4) Antlaşmalar.com Sevr/Lozan

5) https://www.yenisafak.com/yazarlar/mustafaarmagan/lozan-hezimettir-de-kac-sifir-gelin-bunu-tartisalim-2032199

6) https://antlasmalar.com/lozan-antlasmasi-ve-maddeleri/#Lozan_Antlasmasinin_Maddeleri

7) https://www.yenisafak.com/yazarlar/mustafaarmagan/lozan-hezimettir-de-kac-sifir-gelin-bunu-tartisalim-2032199

Her tarafı birkaç sene öncesine kadar işgal edilmiş, büyük savaşların verildiği, herkesin göz koyduğu bir devlet…
Devletin ‘sahipleri’ önlerine getirilen bölücü maddeleri kabul etmiş, savaşlardan bitap düşmüş bir millet…
Buna karşılık milletin azim ve kararını keşfeden ve örgütleyip şahlandıran bir hükümet, Ankara Hükümeti…
İşte o Ankara Hükümeti belki de en büyük sınavlardan birisine 96 sene önce İsmet İnönü önderliğinde çıkmıştı.
İşin kötü tarafı ise İsmet İnönü masaya oturduğunda nerede ne yapacağı, hangi konuya nasıl tepki verileceği İngiliz istihbaratının eline çoktan geçmişti bile. Bütün bu olumsuzluklara rağmen İngiliz raporlarındaki deyimle ‘İnatçı İsmet’ ve arkadaşları Mustafa Kemal Atatürk’ün ve Ankara Hükümeti’nin aldığı kararlardan taviz vermeden Lozan’dan büyük bir zafer ile ayrıldılar. Kimsesiz ve sahipsiz kalan ata yurdunu tekrardan Türk Milletine armağan ettiler.
Başarının mimarı Atatürk’ün dediği gibi “Bu antlaşma, Türk ulusuna karşı, yüzyıllardan beri hazırlanmış ve Sevr antlaşmasıyla tamamlandığı sanılmış, büyük bir suikastın çöküşünü anlatan bir belgedir. Osmanlı dönemi tarihinde benzeri görülmemiş bir siyasal zafer eseridir.”

LOZAN NEDEN TÜRK MİLLETİNİN TAPUSU?

Türk milletinin Lozan Antlaşması’nın Türk tarihi içindeki eşsiz önemini anlamak için maddeler halinde hangi cephelerde neler kazandığımızı incelememiz gerekir.

KAPİTÜLASYONLAR SORUNU
Kapitülasyon, “geçici ya da sürekli tanınmış ayrıcalık, hak” anlamına geliyordu. Bu “hakka” sahip olan Avrupalı devletler, kendi ülkelerine yarar sağlamak amacıyla, Osmanlı Devleti’nde sadece ayrıcalık kazanmakla yetinmeyip devlet işlerine de karışmaya başlamıştı. Osmanlı devletinin egemenliğini ve ekonomisini sınırlayarak etkisiz hale getiren kapitülasyonlar, Türk tüccarlarının malları yabancı tüccarların malları ile rekabet edecek gücü elinden almıştı. Bu nedenle Türk tüccarlar ve esnaflar iş yapamaz, vergilerini bile ödeyemez duruma gelmişti. Kapitülasyonlarda Türk milletine yapılan en büyük darbelerden birisi de kabotaj hakkının da yabancı devletlere bırakılması idi. Bu nedenle kendi karasularında kendi gemilerini işletemeyen Türk Milleti denizcilikte de egemenliğini yitirmişti.
Kapitülasyonların kaldırılmasıyla yabancı devletlere verilen ayrıcalıklar son bulmuş, ekonomiden siyasete Türk milleti öz vatanında kendi egemenliğini kurma hakkını kapitülasyonların kaldırılmasıyla kazanmıştır. Yabancı devletlerin devlet işlerine karışma dönemi sona ermiş, Türk Milletinin çıkarları doğrultusunda hareket edilmesinin önü açılmıştır. Ülkemizde faaliyet gösteren ticaret kuruluşlarına Türkiye Cumhuriyeti yasalarına uyma zorunluluğu getirilmiştir. Kapitülasyonların kaldırılmasıyla Türk Milleti ekonomik özgürlüğüne kavuşmuştur!

BOĞAZLAR
Boğazlar Sorunu üzerinde en çok durulan konulardan biridir. Bu konu ilk görüşmelerde bir sonuca ulaşmasa da daha sonra çözüme kavuşturulmuş, Boğazların iki tarafındaki 15 – 20 kilometrelik alan askerden ve silahtan tamamen arındırılma kararı alınmıştır.
Boğazlar, Türklerin başkanlığını yaptığı komisyon kurulacak ve bu komisyon tarafından yönetilecektir. Ticaret gemileri bu boğazlardan barış zamanında serbest bir şekilde geçebilecek, savaş gemileri ise sınırlandırılacaktır.
Lozan’da çözülmesi mümkün olmadığı için taktik gereği geri adım atılan bu konu daha sonra 1936’da imzalanan Montrö Türk Boğazları Sözleşmesi’yle çözülmüştür.

BORÇLAR
Osmanlı’nın 1854 tarihinden beri aldığı borçlar artık ödenemez hale gelmişti. 1. Dünya Savaşı’ndan sonra yapılan Lozan Antlaşmasına göre TBMM heyeti Osmanlı’dan kalan borçları ödemeyi kabul etmiştir.
Kalan borçlar, ayrılan devletler arasında paylaştırılmış ve ödenmek üzere taksite bağlanmıştır (53. Madde). Kaybeden Osmanlı Devleti’nin bütün tazminatları Türkiye’ye ödettirilmeye çalışılmış, fakat sadece Türkiye topraklarıyla sınırlı kısmın payını taksitle ödenmesi kabul ettirilmiştir. Yani bizim istediğimiz gibi sonuçlanmış bir diğer maddedir. Yunan Hükümeti’nin, Türkiye Cumhuriyeti’ne tazminat ödemesi kararı verilmiştir; ancak ülkenin ekonomik bakımdan zayıf olması sebebiyle bu tazminatı ödeyemeyeceği düşünülerek, Karaağaç ve çevresinin tazminat olarak Türkiye’ye bırakılması kararlaştırılmıştır.
Borçların Türk Lirası ya da Fransız Frangı olarak ödenmesi kararına varılmıştır,
Osmanlının belini büken Düyun-u Umumiye İdaresi kaldırılmıştır.

MİSAK-I MİLLİ
Sevr Antlaşması’yla Türk milletine reva görülen, dört bir yanda esaret ve Anadolu içinde deniz görmeyen bir avuç topraktı. Bu, ezelden beri hür yaşamış bir milletin başına urgan geçirmek demekti.
Erzurum ve Sivas kongrelerinde şekillenen Misak-ı Milli yani Milli Ant, 28 Ocak 1920’de Meclis-i Mebusan’da kabul edildi. Mustafa Kemal Atatürk, Misak-ı Milli’yi koruyabileceğimiz vatan toprağı olarak adlandırılmıştı. Türk milleti, üzerinde hür yaşamak için ölümü göze aldığı vatanın sınırlarını çizmişti ve bunu ne pahasına olursa olsun savunmak için milletçe bir ant içmişti.
Kurtuluş Savaşı’nın hedefi, bu sözü tutmaktı. Nitekim tarihte eşi benzeri görülmemiş bir kahramanlıkla, Türk milleti yedi düvele karşı verdiği savaşı kazandı. Sırada, bütün dünyaya bu zaferi kabul ettirmek vardı. Lozan’da diplomasi alanında sürdürdüğümüz savaşın amacı buydu. Türkiye, sonunda o savaştan da galip çıkmasını bildi.
Sadece bayrakları bayrak yapan değil, antlaşmaları antlaşma yapan da üstündeki kandır. Lozan’da kağıtlara imzaladığımız mürekkep Türk Milletinin kanıydı.

LOZAN’A GÖLGE DÜŞÜRMEYE KALKANLAR
Böyle bir zafere gölge düşürmeye çalışan, hatta yetinmeyip büyük bir hezimet diyen ne yazık ki bir grup insan var. İthamları gerçeklikten yoksun, tarihi çarpıtmakla meşguller. Türkiye’nin vatan mücadelesine zarar verecek söylemleri kullananlar, Türkiye’deki birlik ve bütünlüğü yıpratmaktadır. Bu hareketler içerisinde bulunan insanların fikirleri, hem tarih hem siyaset terazisinde mahkum edilmelidir.
Bunun son örneğini, TBMM Anayasa Komisyonu Eski Başkanı, Anayasa Profesörü Burhan Kuzu’nun tweetinde görüyoruz. Türkçe kıtlığıyla tanıdığımız Kuzu, tarih bilgisinin de en az o kadar kıt olduğunu Lozan yorumuyla göstermiş oldu. Türkiye hakkı olan toprakları, iddia ettiği gibi masada bırakmadı, Atatürk’ün iradesiyle ve İnönü’nün önderliğinde aslanın ağzından aldı. Bu gerçeği çarpıtmaya kalkanlar, her zaman Türk milletini karşısına almıştır ve alacaktır.
Kendine “tarihçi” diyen bir safsata ustasının, Mustafa Armağan’ın Lozan iftiralarını, bu saldırıları en net şekilde ifade ettiği için ibret niyetine ele alıyoruz.
1) “Velhasıl Lozan’daki konferans Osmanlı topraklarının bölüşülmesi için toplandı ve Osmanlı topraklarının beşte dördünün tapusu orada el değiştirdi. Mesela madde 17 Mısır ve Sudan’ı verir İngilizlere, madde 20 Kıbrıs’ı. Bunu söyleyince gençlerin gözü açılıyor, “Vay canına, Lozan’a kadar Mısır ve Sudan bizim miymiş?” diyorlar. Evet evladım bizimdi ve daha neler ve nereler bizimdi bilseniz!”
Ve devam ediyor,
2) “Lozan’da ‘verdi, kabul etti, feragat etti, vazgeçti’ sözleri hep Türkiye için kullanılır. Toprak veren biz, toprak dediysem içinde Mısır ve Sudan gibi ülkeler var ülkeler. Feragat eden biz, vazgeçen biz (mesela Kıbrıs), kabul eden (ettirilen) taraf biz… Peki sürekli veren taraf biz isek Lozan’da ne tür bir zaferden bahsedebiliriz ki?”
Tarihi anlatırken sadece o dönemin haritası ile bakarsak, Mustafa Armağan olursunuz. Ve hep yanlış bilgiler verir verir durursunuz.
Mısır’da muhteşem bir hakimiyetimiz vardı gerçekten. Hele hele Sudan topraklarında “200.000 askerimiz” savaşmayı bekliyordu! Mısır’a karadan bağlantın kalmamış, askeri yönden İngilizlerin elinde bulunan topraklarda hak ilan etmeye çalışan bir devlet…
Ve bu durumlar gerçekleşirken Anadolu kan ağlıyordu. Ülke de savaşacak erkek kalmamış, en kötüsü de karşı tarafın askeri gücünün (savaşacak kuvvetinin) ne olduğu bilinmiyor. “Ne hakimiyetimiz varmış ama!” Sanki Ankara hükümeti, Mısır’ı keyfi olarak bırakmış gibi göstermeye çalışanlar hainlik yapmaktadır. Böyle bir zamanda yapılabilecek en mantıklı iş elimizde Anadolu topraklarını korumaktı. Yani pirince giderken eldeki bulgurdan da olmak vardı. Ankara Hükümeti bunu kesinlikle ve kesinlikle göze alamazdı.
Sonuçta dört bir yanı işgal edilmiş topraklar! Kurtuluş Savaşı mücadelesi ile ata yurdunu emperyalist devletlerden kurtarmış, tapusunu da Lozan’da tüm dünyanın önünde ilan etmiştir.
Kapitülasyonlardan ülkenin beli kırılmış halde idi, yırtılıp atıldı.
Toprak bütünlüğü diyebileceğimiz, hakimiyetimizin olduğu söylenen Orta Doğu ve Arap coğrafyasında toprak kalmamıştı. Bizim gibi gözüken (haritada) ama emperyalistlerin askerleri ile konumlanmış topraklardan medet ummayı vatanseverlik olarak göstermeye çalışıyorsunuz. Vatanseverlik o dönemde Türk Bayrağını ilelebet payidar kılabilmenin koşulunu yaratmaktı. Ankara Hükümeti o koşulu yaratıp, Türkiye Cumhuriyeti’ni ilelebet payidar kıldı!
Bu gibi şahıslar aynı zamanda Lozan hakkında Sevr’in hafifletilmiş hali olduğunu iddia ediyorlar. O iddialardan birkaçı şöyle.
3) “Sultan Vahidüddin’e onaylatamadıkları Sevr Antlaşması’nın yerine onun biraz hafifletilmişi olan Lozan’ı bu defa Ankara hükümetine kabul ettirdiler. İstanbul’daki resmen tanınmış devletin tasfiyesini Ankara hükümetine yaptırdılar. Peki bu adil ve hukuken geçerli bir muamele midir? Sizin anlayacağınız, bir bakkalı çırağına tasfiye ettirmek gibi bir şeydi bu.
Devleti olmayan bir hükümet! Garabeti düşünebiliyor musunuz? Öte yandan karşımızdakilerin hepsi tanınmış devletlerdi, bir tek biz hükümettik ve henüz tanınmamıştık ve rakiplerimizden devlet olma icazeti alabilmek için oturuyorduk masaya! Soruyorum: Bu durumda herhangi bir pazarlık şansımız olabilir miydi? Bu pozisyonda Lozan’da bir zafer kazanılabilir miydi? Kazanılamazdı ve kazanılamadı da. Ankara TBMM hükümeti, Türkiye Cumhuriyeti kurma iznini veya icazetini alabilmek için önüne sürülen bütün tavizleri vermek zorundaydı ve verdi de. Lozan onaylanmazsa tanınmamış bir ‘hükümet’ olarak kalacak ve ‘yeni hükümet’ gelip de müzakereleri yürütene kadar öyle kalacaktı.”
Evet, hiç kimse tanımıyordu Ankara hükümetini. Ama Mustafa Kemal Atatürk’ü ve İsmet İnönü’yü çok iyi biliyorlardı. Yedi düveli yere seren, güneşi batmaz denilen ülkelerin askerlerini bozguna uğratan, Türk milletinin makus talihini yenen, Ankara Hükümeti’nin temsilcisi İsmet İnönü vardı karşılarında. Bu toprakların sahibi biziz, sizin muhatabınız artık Ankara Hükümetidir diyen ses. Anadolu halkının temsilcisi olarak gidildi. Sevr’i imzalayan, savaşları kaybeden bir hükümet olarak gidilmedi. Eğilip bükülmedi Türk heyeti, ısrarlı bir şekilde vatanını savundu.

VATANIMIZIN TAPUSU, KENDİ KANIMIZLA YAZILDI
Türkiye bağımsızlığını savaşarak kazanmış, devletler arası ilişkilerde varlığını tüm dünyaya kabul ettirmiştir. “Hasta adam” devri bitmiş, herkesin gözünü diktiği topraklardaki paylaşım sonra ermiştir. Sınırları çizilmiş, devlet meselelerine dışarıdan uzanan eller kırılmıştır. Kapitülasyonlar kesin olarak kaldırılmasıyla birlikte Türkiye ekonomik özgürlüğüne kavuşmuştur. Doğu’da emperyalizmin sopası ile kurulmak istenen Kürt ve Ermeni devletleri engellemiş, “Türkler ve Kürtler ayrılmaz bir bütündür” söylemini hayat buldurmuştur. Verilen bağımsızlık mücadelesi masada da kazanılarak hem Türk Milletine hem de Mazlum Milletlere umut olmuştur. Devrimlere uygun ortam hazırlanmış, Cumhuriyet’in kurulmaması için hiçbir sebep kalmamıştır. Türkiye’yi ele geçirmek için proje olan Sevr Antlaşması dönemi bitmiş, Türkiye istediği barışa Lozan ile kavuşmuştur!
Kısacası Lozan; Türk Milletinin küllerinden tekrar doğuş mücadelesi ile kurulan Türkiye Cumhuriyeti’nin tapu senedidir. Bu senedin mürekkebi Türk Milletinin kanıdır.

Barış Dikmen

TGB Denizli İl Başkanı

Kaynakça

1) Lozan Barış Konferansı Tutanakları/ takım 1/cilt 1/ Çeviren: Sehal Meray

2) DEMİRCİ SEVTAP/ Belgelerle Lozan

3) ÇEKİÇ Orhan / Lozan Belgeleri

4) Antlaşmalar.com Sevr/Lozan

5) https://www.yenisafak.com/yazarlar/mustafaarmagan/lozan-hezimettir-de-kac-sifir-gelin-bunu-tartisalim-2032199

6) https://antlasmalar.com/lozan-antlasmasi-ve-maddeleri/#Lozan_Antlasmasinin_Maddeleri

7) https://www.yenisafak.com/yazarlar/mustafaarmagan/lozan-hezimettir-de-kac-sifir-gelin-bunu-tartisalim-2032199

Ekonomik süreçler ne kadar kötüye giderse işçi o kadar çok zorlanır. Dünyayı ellerinde tutan ve yaratan işçiler ekonomik darboğaza giriyor, haklarından oluyorlar. Yani işçinin yarattığı dünya, işçiyi hakkından eden dünya haline geliyor. Nasibini sadece işçiler almıyor tabiki de. Bu durum ortasında ülkemizin büyük bir kısmı ekonomik darboğaza ve çıkmaza giriyor. Yanlış politikalar ve üreticiye önem verilmemesi ise en önemli sebeplerinden.

Oysa doğru bir program ve millileşme atağı ile bu sorunlar çözülebilecek iken yerimizde saymaya devam ediyor ve hatta özel’leş’tirme politikaları ile iyice batıyoruz. Vatan savaşı veren bir ülkenin yapmaması gereken hataları yapıyor, tank yapan fabrikaları özelleştiriyoruz. Gördüğümüz durum karşısında gerçekten şaşırıyoruz. Ya bizim bilmediğimiz devletimizin fabrikaları var ya da bilmediğimiz kaynaklar var. Bu yapılanların açıklaması olamaz. Savaşan ülkenin fabrikası satılamaz! Savaşan ülkenin silahına dokunulamaz!

Geçtiğimiz günlerde Tank Palet Fabrikası işçilerinin Sakarya’da yaptığı mitingdeki açıklamalar Türkiye’nin durumunu özetler nitelikte. Çağrılar ve sorular net:

Tank yapılması lazımdı, yapılmadı mı?

Herkesin övün kaynağı olan fırtına obüsleri yapılması lazımdı, yapılmadı mı?

Milli tankımız olan Altay tankının yapılması lazımdı da yapılamaz mı denildi?

Ve hatta savaşan Mehmetçiğin yanına gidip sınır bölgesinde onarım çalışması yapılmadı mı?

Savaş sadece askerle verilmez. Savaş; işçisiyle, çiftçisiyle, memuruyla ve toplam olarak Türk milletiyle verilir. Vatan mücadelemizin her alanında alınteri olan Harb-İş emekçisiyle verilir. Gün, Mehmetçiğe moral verme, destek olma günüdür. Vatan mücadelesinden milli unsurlara zarar verecek adımları atmak, Mehmetçiğe moral aşılamaz.

Ülkemizin birliğe beraberliğe daha çok ihtiyacı olan bu günlerde, özellikle Türk-Amerikan savaşının doruk noktasını yaşadığımız bu günlerde ordu millet birlikteliğini korumak ve ilerletmek gerekmektedir.

Yukarıda da belirttiğimiz gibi Ülkemizin ekonomik sıkıntıları var ve acilen çözülmesi lazım. Bu yüzden ülkemizin kaleleri olan Fabrikaları özelleştirme politikası ile günü kurtarma gibi bir eylem içerisine girilmiştir. Ama unutulan bir şey vardır. Günü kurtaralım derken geleceği yok etmeyelim. Günü kurtaralım derken Türk Silahlı Kuvvetlerimizin ihtiyaçlarını taşeron firmalara bırakmayalım. Çünkü Türk silahlı Kuvvetleri Türk milletidir, Tankpalet fabrikası da Türk Milletinindir.

Ülkemizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün de dediği gibi her fabrika bir kaledir. Tankpalet fabrikası TSK’nın kalesidir, ve o kale özelleştirilemez. Tankpalet birilerinin değil, Türk Milletinindir.

TANK PALET TÜRKİYE’DİR!

Tank Palet işçileri, fabrikanın özelleştirilmesine karşı günlerdir mücadele ediyor. Bölgemiz emperyalizmin sürekli tehditi altındadır.

Bu tehditleri de Ordu-Millet birlikteliği ile yok edebiliriz. Bu tehditleri Milli fabrikalarla yok edebiliriz.

Milli savunmanın devlet eliyle geliştirilmesi bugün ülkemizin en önemli ihtiyacıdır. Özelleştirmeye karşı mücadele eden Türk işçisi yalnız değildir. Türk gençliği olarak bu mücadelede Tank Palet işçilerinin yanındayız. Tank Palet, Türkiye’dir.

Barış Dikmen

TGB Denizli İl Başkanı

tgb.gen.tr 

Ekonomik süreçler ne kadar kötüye giderse işçi o kadar çok zorlanır. Dünyayı ellerinde tutan ve yaratan işçiler ekonomik darboğaza giriyor, haklarından oluyorlar. Yani işçinin yarattığı dünya, işçiyi hakkından eden dünya haline geliyor. Nasibini sadece işçiler almıyor tabiki de. Bu durum ortasında ülkemizin büyük bir kısmı ekonomik darboğaza ve çıkmaza giriyor. Yanlış politikalar ve üreticiye önem verilmemesi ise en önemli sebeplerinden.

Oysa doğru bir program ve millileşme atağı ile bu sorunlar çözülebilecek iken yerimizde saymaya devam ediyor ve hatta özel’leş’tirme politikaları ile iyice batıyoruz. Vatan savaşı veren bir ülkenin yapmaması gereken hataları yapıyor, tank yapan fabrikaları özelleştiriyoruz. Gördüğümüz durum karşısında gerçekten şaşırıyoruz. Ya bizim bilmediğimiz devletimizin fabrikaları var ya da bilmediğimiz kaynaklar var. Bu yapılanların açıklaması olamaz. Savaşan ülkenin fabrikası satılamaz! Savaşan ülkenin silahına dokunulamaz!

Geçtiğimiz günlerde Tank Palet Fabrikası işçilerinin Sakarya’da yaptığı mitingdeki açıklamalar Türkiye’nin durumunu özetler nitelikte. Çağrılar ve sorular net:

Tank yapılması lazımdı, yapılmadı mı?

Herkesin övün kaynağı olan fırtına obüsleri yapılması lazımdı, yapılmadı mı?

Milli tankımız olan Altay tankının yapılması lazımdı da yapılamaz mı denildi?

Ve hatta savaşan Mehmetçiğin yanına gidip sınır bölgesinde onarım çalışması yapılmadı mı?

Savaş sadece askerle verilmez. Savaş; işçisiyle, çiftçisiyle, memuruyla ve toplam olarak Türk milletiyle verilir. Vatan mücadelemizin her alanında alınteri olan Harb-İş emekçisiyle verilir. Gün, Mehmetçiğe moral verme, destek olma günüdür. Vatan mücadelesinden milli unsurlara zarar verecek adımları atmak, Mehmetçiğe moral aşılamaz.

Ülkemizin birliğe beraberliğe daha çok ihtiyacı olan bu günlerde, özellikle Türk-Amerikan savaşının doruk noktasını yaşadığımız bu günlerde ordu millet birlikteliğini korumak ve ilerletmek gerekmektedir.

Yukarıda da belirttiğimiz gibi Ülkemizin ekonomik sıkıntıları var ve acilen çözülmesi lazım. Bu yüzden ülkemizin kaleleri olan Fabrikaları özelleştirme politikası ile günü kurtarma gibi bir eylem içerisine girilmiştir. Ama unutulan bir şey vardır. Günü kurtaralım derken geleceği yok etmeyelim. Günü kurtaralım derken Türk Silahlı Kuvvetlerimizin ihtiyaçlarını taşeron firmalara bırakmayalım. Çünkü Türk silahlı Kuvvetleri Türk milletidir, Tankpalet fabrikası da Türk Milletinindir.

Ülkemizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün de dediği gibi her fabrika bir kaledir. Tankpalet fabrikası TSK’nın kalesidir, ve o kale özelleştirilemez. Tankpalet birilerinin değil, Türk Milletinindir.

TANK PALET TÜRKİYE’DİR!

Tank Palet işçileri, fabrikanın özelleştirilmesine karşı günlerdir mücadele ediyor. Bölgemiz emperyalizmin sürekli tehditi altındadır.

Bu tehditleri de Ordu-Millet birlikteliği ile yok edebiliriz. Bu tehditleri Milli fabrikalarla yok edebiliriz.

Milli savunmanın devlet eliyle geliştirilmesi bugün ülkemizin en önemli ihtiyacıdır. Özelleştirmeye karşı mücadele eden Türk işçisi yalnız değildir. Türk gençliği olarak bu mücadelede Tank Palet işçilerinin yanındayız. Tank Palet, Türkiye’dir.

Barış Dikmen

TGB Denizli İl Başkanı

tgb.gen.tr