Hayat bir çelişkiler silsilesi. Cebimizdeki para kardeşimizin istediği gofrete yetmediğinde, yıllarca gemi tamircisi olarak çalışan tanıdığımız asbest solumaktan kanser olduğunda, mahalleye yayılan gece sapığı dedikodusundan dolayı gece yarılarını dolmuş durağında annemizin işten dönmesini bekleyerek geçirdiğimizde hayatın çelişkileri bilincimizi deştikçe deşer. Kaygılarımızın nedenlerinin yok olup yerine güzelliklerin geldiği bir dünyayı özledikçe, var olması için yollar aramaya başlarız. Kaygılarımızı paylaştığını düşündüğümüz insanlarla yan yana gelmek, örgütlü olmak bu arayışın bağlandığı noktadır. Örgütlü olmak, ideoloji sahibi olmaktır. İdeolojimiz benliğimize doğrudan nüfuz eder, hayatı kavrayışımızdan alışkanlıklarımıza kadar bize şekil verir. O nedenle hayatidir.

Dünyayı yorumlarken pusula bellememiz gereken tek şey vardır: Bilimsellik. Bireysel çelişkileri, toplumun geniş kesiminin içinde olduğu durumları bilimsel şekilde yorumlamamak, esas sorunu görmeyip onun yankılarından büyük anlamlar çıkarmak ve sonunda sorunu bölük pörçük gördüğü için çözümü de ayrışmışlıkta aramak dipsiz bir kanyonun yapay çiçekli yoluna girmektir. Bugün geniş kitleler içerisinde bu yanlış yöntem “sivil toplumculuk” esvabıyla dolanıyor. Sivil toplumcu anlayışın diline pelesenk olan kavramlar hepimize tanıdık gelir; kadın-erkek eşitliği, temiz bir dünya, özgürlük, barış vb. Aklı başında olan hiçbir insan bu sorunları yok saymaz zaten. Kim çıkıp “Erkekler kadınları az öldürüyor daha vahşi katletsin” ya da “Ağrı Dağı’nı oyup içine dev bir otel yapalım” der? Kimse. Bunu gören emperyalizm, meşhur “böl-parçala-yönet”ini sivil toplumculuk eliyle yürütüyor. Ulus devletleri hedef alan emperyalizm, devletin imha edilmesi ve bu yolla sosyal güvencenin kendisinin yönettiği tarikat ve cemaatler gibi unsurlarca sağlanmasını istiyor. Bunun için en önemli ihtiyacı ulus kimliğinin silinip yerine etnik, cinsi, mezhepsel kimliklerle ayrışmış gruplar. Türkiye’de bu oyunun baş aktörleri FETÖ ve PKK idi. FETÖ, sosyal devletin kurumlarının (ekonomi, hizmet, güvenlik, adalet vb.) cemaatleşmesi ve devlet aygıtının tasfiyesi görevini üstleniyordu. PKK da, emperyalizmin verdiği uluslararası görevler ve fesatlığın yanında, kitleler içinde sözde meşrulaşmak için “devrimcilik” kavramını sivil toplumculuğun fırınında pişiriyor. Bireyleri bugünün baş çelişkisiyle olan mücadeleden uzaklaştırıp, dar kimliklere sıkıştırmak için yapay savaş alanları yaratıyor.

PKK’nın şekere buladığı kurşunlarını görüyoruz ve konuşuyoruz. Devletlerin nabzına göre şerbet vermeyi strateji belleyen PKK, bireyleri avcuna almanın da çeşitli yollarını yapıyor. Gençliğin dünyayı değiştirme iradesini suistimal etmeye çalışan araçlarıyla bölücü terör, kendini sözüm ona normalleştiriyor. Biz bu araçlarla üniversitelerde aktif mücadele yürütüyoruz, bu nedenle PKK’nın yalanları ve gerçeklerini iyi tanıyoruz. PKK mevzisine düşmeyi “ti”ye alanlar, o planların içinde bulunanlardan başkaları değil. Bu nedenle “Üniversitelerde PKK ile karşı karşıyayız” dediğimizde, ayaklarımızı yere basarak ve kendimizden emin şekilde bu açıklamayı yapıyoruz. Şimdi birlikte PKK’nın bal kabağından bombalarına bakalım, nereden çıktıklarını öğrenmeye çalışalım.

21. yüzyıl kendisinden bir kuşak büyük atasından çok önemli bir miras aldı: Emperyalizmle mücadele. 20. yüzyılın çağ açan devrimleri, ezen milletlerle ezilenlerin çelişkisini kavrayan ve bunu halkına mal eden milli önderliklerin ürünüdür. Sovyet Devrimi basit bir hükümdar-halk çelişkisinin değil, milli devletin emperyalist prangadan boşanması ve hakça yaşam iradesinin sonucudur. Kurtuluş Savaşı’mızda milletimizi birleştiren parola bağımsızlıktı, emperyalizme karşı vatan savunmasıydı. Bu devrimlerin tüm başarılı ilerlemeleri, antiemperyalizmden geçiyor. Günümüzde de baş düşman yine aynıdır, bulunduğumuz cephe de dolayısı ile değişmemiştir. Bu nedenle bugünün çelişkisi olan emperyalizm-ezilen milletler çatışmasını kavrayamayanlar devrimciliğin karşısında gericilikle yan yana konumlanır. PKK, emperyalizmin en çok hedef aldığı Batı Asya ülkelerini, Türkiye, İran, Irak, Suriye’yi baş düşman olarak konumlandırıyor. Emperyalizmin bir numaralı hedeflerine düşman olan emperyalizmle dost olmak zorundadır, hem ezenle hem de ezilenle çatışmak mümkün değildir. PKK, emperyalizmle kol kola olduğu için gericidir, bu gericiliği tarihi sınıf mücadeleleri tarihi olarak yorumlamamasındandır. Dar milliyetçilik sınıf mücadelesiyle ters düşüyor. “Sınıf mücadelesi” verdiğini sanıp günümüzde milli sınıfların ortak mücadelesini görmek istemeyenler de, kendilerini 19. yüzyılın gelişmiş kapitalist ülkelerinde hayal ettikçe, burjuvazi-proletarya çelişkisi fetişizminden kurtulmadıkça, emperyalizmle mücadelenin biricik yolu olan milli devletin savunulması olgusunu kabul etmedikçe PKK’nın kucağına düşecekler. “Halkların Özgürlüğü” sloganları atarak, solculuğu vatanseverlikten ayırarak bir şeyler yapmaya çalışanların PKK’ya dayandığı kolon budur.

Bir diğer mesele, çözümsüzlüğü ve karamsarlığı yaymaktan başka bir görevi olmayan feminizm. Feminizm, emperyalizmin devrimci mücadeleye attığı bir nifak tohumudur, kadını toplumun bir parçası olmaktan çıkarıp gerçek sorunlarından bağımsız şekilde erkekle karşı karşıya getirmiş, böylece toplumu el ele verip emperyalizmle mücadele etmekten alıkoyup içeride yapay bir çelişki yaratmaya çalışmıştır. Varlık amacı, emperyalizmin sömürmek istediği ulusları en tali farklarına kadar ayrıştırmaktır. PKK’nın esasını oluşturan, tavizsiz olduğu “kimlik” siyaseti, en yaygın haliyle feminizmde vücut bulur. Öyle ki, Abdullah Öcalan feminizmi sözde bilimleştirmiş, adına da jineoloji (kadın bilimi) demiştir. PKK’nın çatı örgütü KCK da bu sözde bilimi “temel ilke” olarak benimsemiştir. Bir önemli şey feminizmin gerçeklerini ortaya çıkarmanın kadın sorununu yok saymak olarak algılanmamasıdır. Kadın sorunu vardır, çözülmelidir. Çözüm yolu ise kadını Cumhuriyet’in yaptığı gibi toplumun tamamıyla birleştirmek, öncüsü yapmaktır. Mustafa Kemal Atatürk önderliğindeki Türk devrimi bunu kadın-erkek, Türk-Kürt, cumhuriyetçi-muhafazakar tüm kesimleri birleştirerek emperyalizme karşı tek yumruk yapabildiği için başarmıştır. Dolayısıyla feminizmi savunanlar kadının toplumla birlikte özgürleşmesinin önüne ket vurup onu hayatın gerçeklerinden koparmaya çalışmakta, emperyalizme hizmet etmektedirler. “Feminist Mücadele” diyerek kadını ailesine, topluma, hayata yabancılaştıranların PKK’yla birleştikleri minder burasıdır.

Emperyalizmin “kimlik” kazandırdığı bir mesele de çevreciliktir. Bireyin odağını dar meselelere yoğunlaştırmak ve bu yolla kendisiyle mücadele eden cepheyi zayıflatmak için çevreci maskeyi takmaktan geri durmaz, bu nedenle çevrecilik de, feminizm gibi, devrimci mücadelenin sekteye uğratılması için önemli bir enstrümandır. PKK da, uşaklığını ettiği emperyalizmin bu enstrümanını canhıraş şekilde savunur. Yeşil Siyaset özellikle PKK’nın “gençlik örgütlenmesi” YDG-H tarafından kullanılmakta. Bu Yeşil Siyaset yeri geldiğinde öyle pazarlanıyor ki tüm sorunların kaynağı olarak ortaya çıkarılabiliyor, dünya çapında fenomenler yaratabiliyor. İnsanın doğaya olan gerekli müdahalesini karşısına alınca çevreciliğin Ortaçağ anlayışlarıyla birleşmesi kaçınılmaz. Bunun aslında PKK eylemlerine nasıl perde olarak kullanıldığını, terör örgütünün yaptığı doğa katliamlarında görüyoruz. Devlet kurumlarının yaptığı ihtiyaca yönelik girişimlere duygusal bir doğaseverlikle cepheden saldıranlar, PKK’nın yalnızca bir ay içinde Mersin’de, Edirne’de, Muğla’da, İzmir’de çıkardığı orman yangınlarıyla alakalı tek kelime etmiyorlar. Demek ki masum başlayan bu çevreci macera, PKK’ya paravan olarak rahatça katliam yapmasının zeminini hazırlıyor. “Doğanın Çocuğu” sıfatıyla sağda solda dolaşanlar, terörün gaddar doğa katliamlarına yataklık edip PKK’nın kamuflajı oluyorlar.

Bu alanları çoğaltabiliriz. Konunun esasını yakalamak açısından bu örnekler bize gösteriyor ki PKK, bireyin yaşama dair kaygılarını alıp manipüle ederek emperyalizmin sofrasına meze ediyor. Emperyalizme karşı birleşerek çözülecek sorunları bin bir parçaya bölerek yarattığı hayal dünyasından masumları çekip alıyor. Kendini bu bal kabağından bombalara düşkün edenler, güzel bir dünyanın hayalini kuran insanlardan binlerce kişinin dünyasını karartan canlı bombalara dönüşüyor. Etnisiteye, yaşam tarzına, cinsiyete sıkışan her türlü faaliyet PKK’nın kucağına düşmek, PKK’nın kucağına düşmek de doğrudan emperyalizmin oyuncağı olmaktır. Devrimci oyunu oynayıp gericiliğe hizmet etmektir. Hayat sayısız çelişki yaratır, bunları değiştirmenin yolu bugünü anlamak ve doğru mevzilenmekten geçiyor. Milletçe emperyalizme karşı birleşmek, bugün sorunları çözen formüldür, tünelin sonundaki ışıktır, yeni bir dünya var etmenin tek yoludur.

Can Aybars Bilgicier

TGB Ankara İl Yöneticisi

KAYNAKÇA:

1- Türkiye Solu ve PKK, Doğu Perinçek, Kaynak Yayınları.

2- PKK Terörünün Yeni Dinamikleri Radikalleşme ve Şehir Çatışması, Murat Yeşiltaş Necdet Özçelik, SETA Yayınları.

3- Sıradan Feminizm Erkek Düşmanlığı, Ercan Dalkılıç, Aydınlık Gazetesi 7 Ekim 2016.

4- Sivil Toplumculuğun İflası, Cemil Gözel, Teori Dergisi Ağustos 2016.

tgb.gen.tr

Hayat bir çelişkiler silsilesi. Cebimizdeki para kardeşimizin istediği gofrete yetmediğinde, yıllarca gemi tamircisi olarak çalışan tanıdığımız asbest solumaktan kanser olduğunda, mahalleye yayılan gece sapığı dedikodusundan dolayı gece yarılarını dolmuş durağında annemizin işten dönmesini bekleyerek geçirdiğimizde hayatın çelişkileri bilincimizi deştikçe deşer. Kaygılarımızın nedenlerinin yok olup yerine güzelliklerin geldiği bir dünyayı özledikçe, var olması için yollar aramaya başlarız. Kaygılarımızı paylaştığını düşündüğümüz insanlarla yan yana gelmek, örgütlü olmak bu arayışın bağlandığı noktadır. Örgütlü olmak, ideoloji sahibi olmaktır. İdeolojimiz benliğimize doğrudan nüfuz eder, hayatı kavrayışımızdan alışkanlıklarımıza kadar bize şekil verir. O nedenle hayatidir.

Dünyayı yorumlarken pusula bellememiz gereken tek şey vardır: Bilimsellik. Bireysel çelişkileri, toplumun geniş kesiminin içinde olduğu durumları bilimsel şekilde yorumlamamak, esas sorunu görmeyip onun yankılarından büyük anlamlar çıkarmak ve sonunda sorunu bölük pörçük gördüğü için çözümü de ayrışmışlıkta aramak dipsiz bir kanyonun yapay çiçekli yoluna girmektir. Bugün geniş kitleler içerisinde bu yanlış yöntem “sivil toplumculuk” esvabıyla dolanıyor. Sivil toplumcu anlayışın diline pelesenk olan kavramlar hepimize tanıdık gelir; kadın-erkek eşitliği, temiz bir dünya, özgürlük, barış vb. Aklı başında olan hiçbir insan bu sorunları yok saymaz zaten. Kim çıkıp “Erkekler kadınları az öldürüyor daha vahşi katletsin” ya da “Ağrı Dağı’nı oyup içine dev bir otel yapalım” der? Kimse. Bunu gören emperyalizm, meşhur “böl-parçala-yönet”ini sivil toplumculuk eliyle yürütüyor. Ulus devletleri hedef alan emperyalizm, devletin imha edilmesi ve bu yolla sosyal güvencenin kendisinin yönettiği tarikat ve cemaatler gibi unsurlarca sağlanmasını istiyor. Bunun için en önemli ihtiyacı ulus kimliğinin silinip yerine etnik, cinsi, mezhepsel kimliklerle ayrışmış gruplar. Türkiye’de bu oyunun baş aktörleri FETÖ ve PKK idi. FETÖ, sosyal devletin kurumlarının (ekonomi, hizmet, güvenlik, adalet vb.) cemaatleşmesi ve devlet aygıtının tasfiyesi görevini üstleniyordu. PKK da, emperyalizmin verdiği uluslararası görevler ve fesatlığın yanında, kitleler içinde sözde meşrulaşmak için “devrimcilik” kavramını sivil toplumculuğun fırınında pişiriyor. Bireyleri bugünün baş çelişkisiyle olan mücadeleden uzaklaştırıp, dar kimliklere sıkıştırmak için yapay savaş alanları yaratıyor.

PKK’nın şekere buladığı kurşunlarını görüyoruz ve konuşuyoruz. Devletlerin nabzına göre şerbet vermeyi strateji belleyen PKK, bireyleri avcuna almanın da çeşitli yollarını yapıyor. Gençliğin dünyayı değiştirme iradesini suistimal etmeye çalışan araçlarıyla bölücü terör, kendini sözüm ona normalleştiriyor. Biz bu araçlarla üniversitelerde aktif mücadele yürütüyoruz, bu nedenle PKK’nın yalanları ve gerçeklerini iyi tanıyoruz. PKK mevzisine düşmeyi “ti”ye alanlar, o planların içinde bulunanlardan başkaları değil. Bu nedenle “Üniversitelerde PKK ile karşı karşıyayız” dediğimizde, ayaklarımızı yere basarak ve kendimizden emin şekilde bu açıklamayı yapıyoruz. Şimdi birlikte PKK’nın bal kabağından bombalarına bakalım, nereden çıktıklarını öğrenmeye çalışalım.

21. yüzyıl kendisinden bir kuşak büyük atasından çok önemli bir miras aldı: Emperyalizmle mücadele. 20. yüzyılın çağ açan devrimleri, ezen milletlerle ezilenlerin çelişkisini kavrayan ve bunu halkına mal eden milli önderliklerin ürünüdür. Sovyet Devrimi basit bir hükümdar-halk çelişkisinin değil, milli devletin emperyalist prangadan boşanması ve hakça yaşam iradesinin sonucudur. Kurtuluş Savaşı’mızda milletimizi birleştiren parola bağımsızlıktı, emperyalizme karşı vatan savunmasıydı. Bu devrimlerin tüm başarılı ilerlemeleri, antiemperyalizmden geçiyor. Günümüzde de baş düşman yine aynıdır, bulunduğumuz cephe de dolayısı ile değişmemiştir. Bu nedenle bugünün çelişkisi olan emperyalizm-ezilen milletler çatışmasını kavrayamayanlar devrimciliğin karşısında gericilikle yan yana konumlanır. PKK, emperyalizmin en çok hedef aldığı Batı Asya ülkelerini, Türkiye, İran, Irak, Suriye’yi baş düşman olarak konumlandırıyor. Emperyalizmin bir numaralı hedeflerine düşman olan emperyalizmle dost olmak zorundadır, hem ezenle hem de ezilenle çatışmak mümkün değildir. PKK, emperyalizmle kol kola olduğu için gericidir, bu gericiliği tarihi sınıf mücadeleleri tarihi olarak yorumlamamasındandır. Dar milliyetçilik sınıf mücadelesiyle ters düşüyor. “Sınıf mücadelesi” verdiğini sanıp günümüzde milli sınıfların ortak mücadelesini görmek istemeyenler de, kendilerini 19. yüzyılın gelişmiş kapitalist ülkelerinde hayal ettikçe, burjuvazi-proletarya çelişkisi fetişizminden kurtulmadıkça, emperyalizmle mücadelenin biricik yolu olan milli devletin savunulması olgusunu kabul etmedikçe PKK’nın kucağına düşecekler. “Halkların Özgürlüğü” sloganları atarak, solculuğu vatanseverlikten ayırarak bir şeyler yapmaya çalışanların PKK’ya dayandığı kolon budur.

Bir diğer mesele, çözümsüzlüğü ve karamsarlığı yaymaktan başka bir görevi olmayan feminizm. Feminizm, emperyalizmin devrimci mücadeleye attığı bir nifak tohumudur, kadını toplumun bir parçası olmaktan çıkarıp gerçek sorunlarından bağımsız şekilde erkekle karşı karşıya getirmiş, böylece toplumu el ele verip emperyalizmle mücadele etmekten alıkoyup içeride yapay bir çelişki yaratmaya çalışmıştır. Varlık amacı, emperyalizmin sömürmek istediği ulusları en tali farklarına kadar ayrıştırmaktır. PKK’nın esasını oluşturan, tavizsiz olduğu “kimlik” siyaseti, en yaygın haliyle feminizmde vücut bulur. Öyle ki, Abdullah Öcalan feminizmi sözde bilimleştirmiş, adına da jineoloji (kadın bilimi) demiştir. PKK’nın çatı örgütü KCK da bu sözde bilimi “temel ilke” olarak benimsemiştir. Bir önemli şey feminizmin gerçeklerini ortaya çıkarmanın kadın sorununu yok saymak olarak algılanmamasıdır. Kadın sorunu vardır, çözülmelidir. Çözüm yolu ise kadını Cumhuriyet’in yaptığı gibi toplumun tamamıyla birleştirmek, öncüsü yapmaktır. Mustafa Kemal Atatürk önderliğindeki Türk devrimi bunu kadın-erkek, Türk-Kürt, cumhuriyetçi-muhafazakar tüm kesimleri birleştirerek emperyalizme karşı tek yumruk yapabildiği için başarmıştır. Dolayısıyla feminizmi savunanlar kadının toplumla birlikte özgürleşmesinin önüne ket vurup onu hayatın gerçeklerinden koparmaya çalışmakta, emperyalizme hizmet etmektedirler. “Feminist Mücadele” diyerek kadını ailesine, topluma, hayata yabancılaştıranların PKK’yla birleştikleri minder burasıdır.

Emperyalizmin “kimlik” kazandırdığı bir mesele de çevreciliktir. Bireyin odağını dar meselelere yoğunlaştırmak ve bu yolla kendisiyle mücadele eden cepheyi zayıflatmak için çevreci maskeyi takmaktan geri durmaz, bu nedenle çevrecilik de, feminizm gibi, devrimci mücadelenin sekteye uğratılması için önemli bir enstrümandır. PKK da, uşaklığını ettiği emperyalizmin bu enstrümanını canhıraş şekilde savunur. Yeşil Siyaset özellikle PKK’nın “gençlik örgütlenmesi” YDG-H tarafından kullanılmakta. Bu Yeşil Siyaset yeri geldiğinde öyle pazarlanıyor ki tüm sorunların kaynağı olarak ortaya çıkarılabiliyor, dünya çapında fenomenler yaratabiliyor. İnsanın doğaya olan gerekli müdahalesini karşısına alınca çevreciliğin Ortaçağ anlayışlarıyla birleşmesi kaçınılmaz. Bunun aslında PKK eylemlerine nasıl perde olarak kullanıldığını, terör örgütünün yaptığı doğa katliamlarında görüyoruz. Devlet kurumlarının yaptığı ihtiyaca yönelik girişimlere duygusal bir doğaseverlikle cepheden saldıranlar, PKK’nın yalnızca bir ay içinde Mersin’de, Edirne’de, Muğla’da, İzmir’de çıkardığı orman yangınlarıyla alakalı tek kelime etmiyorlar. Demek ki masum başlayan bu çevreci macera, PKK’ya paravan olarak rahatça katliam yapmasının zeminini hazırlıyor. “Doğanın Çocuğu” sıfatıyla sağda solda dolaşanlar, terörün gaddar doğa katliamlarına yataklık edip PKK’nın kamuflajı oluyorlar.

Bu alanları çoğaltabiliriz. Konunun esasını yakalamak açısından bu örnekler bize gösteriyor ki PKK, bireyin yaşama dair kaygılarını alıp manipüle ederek emperyalizmin sofrasına meze ediyor. Emperyalizme karşı birleşerek çözülecek sorunları bin bir parçaya bölerek yarattığı hayal dünyasından masumları çekip alıyor. Kendini bu bal kabağından bombalara düşkün edenler, güzel bir dünyanın hayalini kuran insanlardan binlerce kişinin dünyasını karartan canlı bombalara dönüşüyor. Etnisiteye, yaşam tarzına, cinsiyete sıkışan her türlü faaliyet PKK’nın kucağına düşmek, PKK’nın kucağına düşmek de doğrudan emperyalizmin oyuncağı olmaktır. Devrimci oyunu oynayıp gericiliğe hizmet etmektir. Hayat sayısız çelişki yaratır, bunları değiştirmenin yolu bugünü anlamak ve doğru mevzilenmekten geçiyor. Milletçe emperyalizme karşı birleşmek, bugün sorunları çözen formüldür, tünelin sonundaki ışıktır, yeni bir dünya var etmenin tek yoludur.

Can Aybars Bilgicier

TGB Ankara İl Yöneticisi

KAYNAKÇA:

1- Türkiye Solu ve PKK, Doğu Perinçek, Kaynak Yayınları.

2- PKK Terörünün Yeni Dinamikleri Radikalleşme ve Şehir Çatışması, Murat Yeşiltaş Necdet Özçelik, SETA Yayınları.

3- Sıradan Feminizm Erkek Düşmanlığı, Ercan Dalkılıç, Aydınlık Gazetesi 7 Ekim 2016.

4- Sivil Toplumculuğun İflası, Cemil Gözel, Teori Dergisi Ağustos 2016.

tgb.gen.tr

İnsan; yabancı olduğu her unsuru, içgüdüsel ve bilinçle gelen bir merakla keşif derdi içindedir. İçinde doğduğu dünyanın getirisi olan her şeyle ilgilenir. Bebekler bunu içgüdüleriyle gerçekleştirirler. Hiçbir fikre sahip olmadıkları onlarca cismi tanımak için onu tatmaya, duymaya, koklamaya çalışmaları bundandır. Zamanla insan çevresindeki objeleri tanır, onların işlevlerini öğrenir, kullanmaya ve geliştirmeye kafa yorar hale gelir. Bu, henüz dünyanın en yeni üyesiyken bilinçsizce yaptığı fakat maddeyi tanımanın esasını oluşturan eylem sayesindedir: Temas etme, değiştirme isteği. Böylece insan, içinde yaşadığı dünyayla uyumlu hale gelir. Bu tanıma süreci birtakım unsurlar için kısa ve orta vadelidir, bir noktadan sonra onun öğrenilecek ve genişletilecek alanı sınırlanır. Bazı şeyler ise, yapıları gereği, değişmeye ve olduğundan farklı hale gelmeye çok geniş sınırlarla yatkındır. Bu şeylerin başını, bir bebeğin dünya havasını ilk aldığında duyduğu hissin öznesi, yani insan çeker. İnsanın ve onun oluşturduğu toplumun, tanınma, öğrenilme, kafa yorma, yöntem geliştirme, müdahale etme sınırları tanımlanamayacak kadar geniştir ve insan bilinçle buluştuktan sonra sürekli bu karmaşık yapıya dair fikirler geliştirir. Toplum temas ettikçe insan, insan temas ettikçe toplum değişir. Bu değişim belli bir yaşa kadar toplum ağırlıklı devam eder. Bir süreden sonra, insan toplumu değiştirmede ağırlık koyar. İnsan bu değiştirici rolü ihtiyaç gördüğü oranda üstlenir. Toplumun bu müdahaleye ihtiyacı tartışılmazdır, çünkü toplumu var eden, “temel elementi” insan ve onun düşün dünyasıdır. Evrendeki tüm elementler(soygazlar hariç) bağ yapmaya yatkındır. Hepsi düzenli konuma ulaşmaya ve yeni bileşikler üretmeye uğraşır. İnsan da ancak diğer insanların fikir ve eylemleriyle birleşerek hayata anlamlı bir müdahalede bulunabilir. Toplumu değiştirmek, bir bütünü oluşturmak ve o bütünü beslemek yoluyla gerçekleşir.

Gençlik çağı, insanın hayatı ilk kez olgun olarak kavradığı ve dertlerini bu kavrayışla yönlendirdiği dönem olmakla birlikte hareket etmeye en yatkın olduğu – zihnin en berrak ve aynı zamanda gelişkin olduğu, geleceğe dair tasarı ve beklentilerin yoğunlaştığı dönem olması nedeniyle- çağdır. Tarih bu çıkarımı doğruluyor. Dünyadaki büyük değişimlerin fitili gençlik tarafından yakılmıştır. Halk, gençliğin eylemliliğinin yanında birleşmiştir. İttihat ve Terakki Cemiyeti’nin liderleri gençtir, bu liderler 1908 devrimine öncülük etmiştir. Mustafa Kemal yirmili yaşlarında teşkilatlanmış, devrimin rotasını çizmeye gençlik yıllarında başlamıştır. 68, bir gençlik hareketi olarak başlamış ve yanına Türkiye’nin emekçilerini alarak genişlemiştir. Toplumun dönüşümünde gençliğin dinamizmi önemli rol üstlenir. Bu nedenle gençliğin bu kabiliyeti kimileri için bir tehdittir.

Günümüzde toplumu içinde yaşatan sistem, devamlılığını sağlamak için gençliği yalnızlaştırıyor, gündelik dertlerine boğuyor, kendine uyumlu yapıyor. Bu sistemin içindeki birey, hayatla alakalı dert sahibi olmayı, duyarlılık göstermeyi dahi bireysel kaygılarla, sığ yaklaşımlarla ele alıyor. Çevresi tarafından kabul görecek, çok mesai istemeyen konularda duyarlılık sahibi olmak bu nedenle yeterli hale geliyor. Öyle ki, İsveçli Greta Thunberg bir iklim aktivisti olarak pazarlandığında sanal mecrada “iklim hareketinin lideri” ilan ediliyor, fakat aynı kişi kalkıp PYD’ye destek paylaşımı yaptığında müsamaha görebiliyor. Ya da PKK İzmir’de, Muğla’da, Mersin’de ormanlarımızı ateşe verdiğinde, “sosyal medya aktivistleri”ni bambaşka gündemlerle ilgileniyor halde buluyoruz. Bu yüzeysellik kişileri farklı şekillerde kendi kimliğinden uzaklaştırıyor. Kimisi sistemin bir parçasına dönüşerek, doğduğundan beri geliştirdiği müdahaleci karakterini silikleştirip sıradanlaşıyor, kimisi bu çelişkilerin içinde tek başına durmaya çalışıp buhrana sürükleniyor. Bu iki seçeneği yaratan da düzenin ta kendisi ki böylece karşısında biriken, işlenen, eyleme dökülen bir başka unsur ortaya çıkmasının önünü alıyor. Savaşın böylesi berrak ve kritik olması, insanın geleceğini biçimlendirebilmesi ve hatta mevcut haliyle ömrünü sürdürebilmesi için sisteme karşı mücadeleye gövdeden, örgütlü şekilde girmesi gerekliliğini gözler önüne sermekte. Çünkü insanın tam anlamıyla özgürleşmesi, kendisini bireyci prangalarla hareketsizliğe zincirleyene karşı disiplinli şekilde mücadele etmesiyle mümkün olur. 

Gençlik, ufkunu sistemin çektiği çizgilerin içiyle sınırlandırdıkça kendisine ve topluma yabancılaşıyor. Bu çizgiler, insanın esas ihtiyaçlarının dışında, düzenin içinden üretilen yapma ihtiyaçlar yaratıyor ve bu ihtiyaçlar davranışlarımızı şekillendiriyor. Güzele ulaşmanın ayrıcalık olduğu bir düzende rekabet etmek, bu rekabeti insani değerlere ihtiyaç duymaksızın sürdürmenin, arkadaşının üstüne basarak yükselmenin, yanındakinin kötülüğüyle iyiye yaklaşmanın yolunu yapıyor. Güzelin ayrıcalığı, bizi fayda veren, yaratıcı, üretken varlıklar olmaktan çıkarıp maddi kazanım peşinde koşmaya, makam ve mertebe derdine düşmeye itiyor. Yaptığımız işte bir katma değer yaratmaya kafa yormamak, sorumluluk almaktan kaçmak, “gözlerimi kaparım vazifemiz yaparım” düşüncesiyle mesleğimizle uğraşmak ve sonuçta bizi insan yapan özelliklerimizden soyutlanmak, “insanlıktan çıkmak” bu yolun sonunda varacağımız noktadır. Buna karşı durmamak, insanı toplumdan ayrışan, onun kaygılarıyla birleşmeyen bir varlık haline getirip doyumsuzca varlığını sürdüren düzenin ekmeğini elinde bıçakla yağlamaktır. Topluma, insanlığa, fikir üretiminin varlığına, hiç yoksa kendi mutluluğuna kafa yoran her insan buna müdahale etmek ihtiyacı duyar. Bu ihtiyaç zaman zaman yüksek bir kavrayışla şekillense de çoğunlukla dönemlik manevi ve ekonomik kaygılarla ortaya çıkar. Bu kaygıları tatmin edecek orta ya da ufak boyutlu herhangi bir unsur, insanın müdahale ihtiyacını ötelemesine neden olur. Burada görmemiz gereken, bu ihtiyacın sürekliliğinin olduğu ve bizi her seferinde bir parmak daha derine çektiğidir. Bu yabancılaşmayla savaşmanın, kendi içimizdeki çelişkileri kökten çözmenin yolu, duvarın ardını görme iradesiyle, sorumluluktan korkmadan, fikirlerimizi eyleme dökme cesaretini toplayarak mücadele etmeye girişmektir. Unutmayalım ki, duvarlar tek yumrukla yıkılmaz, tek başına zıplayarak aşılmaz. Başarıya ulaşmanın kıstası, gidiş yolunu ne kadar geniş ve kuvvetli ördüğümüzdür.

Hayatı birçok yönüyle kavrar, ilişkiler kurar ve böylece bir karakter sahibi oluruz. Fiziksel varlığımız, fikir varlığımızla anlam bulur. Fikir varlığımız onun doğruluğunu kabul ettiğimiz ölçüde devamlılık sağlar. Toplumun iyileriyle birleşir, yanlışlarına karşı fikir üretiriz. Bu yolla var ettiğimiz insan, esasında bu toplumun doğrudan öznesidir. İçinde yaşadığı toplumun yanlışlarıyla ilgili geliştirdiği fikirleri eyleme dökmenin, yani toplumu dönüştürmenin doğal özelliğimiz olduğunu konuştuk. Bu durumda, insanın toplumun tamamına hitap etmesi gerekir. Bunun doğal bir sınırı olduğunu, tek bir insanın toplumun tamamını devamlı şekilde etkileme ve harekete geçirme durumu olmadığını görüyoruz. Buradan önümüze çıkan açık bir sonuç bulunuyor: İnsan ancak beslenebileceği ve besleyebileceği, kendisinden daha büyük bir şeyle birleşirse topluma müdahale etme becerisini gösterir ve geliştirir. Ancak bu yolla kendisini gerçekleştirmenin gerçekliğini görebilir, mutluluğunu hissedebilir, ömrünü anlamlılaştırabilir.

Can Aybars

TGB Ankara İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

İnsan; yabancı olduğu her unsuru, içgüdüsel ve bilinçle gelen bir merakla keşif derdi içindedir. İçinde doğduğu dünyanın getirisi olan her şeyle ilgilenir. Bebekler bunu içgüdüleriyle gerçekleştirirler. Hiçbir fikre sahip olmadıkları onlarca cismi tanımak için onu tatmaya, duymaya, koklamaya çalışmaları bundandır. Zamanla insan çevresindeki objeleri tanır, onların işlevlerini öğrenir, kullanmaya ve geliştirmeye kafa yorar hale gelir. Bu, henüz dünyanın en yeni üyesiyken bilinçsizce yaptığı fakat maddeyi tanımanın esasını oluşturan eylem sayesindedir: Temas etme, değiştirme isteği. Böylece insan, içinde yaşadığı dünyayla uyumlu hale gelir. Bu tanıma süreci birtakım unsurlar için kısa ve orta vadelidir, bir noktadan sonra onun öğrenilecek ve genişletilecek alanı sınırlanır. Bazı şeyler ise, yapıları gereği, değişmeye ve olduğundan farklı hale gelmeye çok geniş sınırlarla yatkındır. Bu şeylerin başını, bir bebeğin dünya havasını ilk aldığında duyduğu hissin öznesi, yani insan çeker. İnsanın ve onun oluşturduğu toplumun, tanınma, öğrenilme, kafa yorma, yöntem geliştirme, müdahale etme sınırları tanımlanamayacak kadar geniştir ve insan bilinçle buluştuktan sonra sürekli bu karmaşık yapıya dair fikirler geliştirir. Toplum temas ettikçe insan, insan temas ettikçe toplum değişir. Bu değişim belli bir yaşa kadar toplum ağırlıklı devam eder. Bir süreden sonra, insan toplumu değiştirmede ağırlık koyar. İnsan bu değiştirici rolü ihtiyaç gördüğü oranda üstlenir. Toplumun bu müdahaleye ihtiyacı tartışılmazdır, çünkü toplumu var eden, “temel elementi” insan ve onun düşün dünyasıdır. Evrendeki tüm elementler(soygazlar hariç) bağ yapmaya yatkındır. Hepsi düzenli konuma ulaşmaya ve yeni bileşikler üretmeye uğraşır. İnsan da ancak diğer insanların fikir ve eylemleriyle birleşerek hayata anlamlı bir müdahalede bulunabilir. Toplumu değiştirmek, bir bütünü oluşturmak ve o bütünü beslemek yoluyla gerçekleşir.

Gençlik çağı, insanın hayatı ilk kez olgun olarak kavradığı ve dertlerini bu kavrayışla yönlendirdiği dönem olmakla birlikte hareket etmeye en yatkın olduğu – zihnin en berrak ve aynı zamanda gelişkin olduğu, geleceğe dair tasarı ve beklentilerin yoğunlaştığı dönem olması nedeniyle- çağdır. Tarih bu çıkarımı doğruluyor. Dünyadaki büyük değişimlerin fitili gençlik tarafından yakılmıştır. Halk, gençliğin eylemliliğinin yanında birleşmiştir. İttihat ve Terakki Cemiyeti’nin liderleri gençtir, bu liderler 1908 devrimine öncülük etmiştir. Mustafa Kemal yirmili yaşlarında teşkilatlanmış, devrimin rotasını çizmeye gençlik yıllarında başlamıştır. 68, bir gençlik hareketi olarak başlamış ve yanına Türkiye’nin emekçilerini alarak genişlemiştir. Toplumun dönüşümünde gençliğin dinamizmi önemli rol üstlenir. Bu nedenle gençliğin bu kabiliyeti kimileri için bir tehdittir.

Günümüzde toplumu içinde yaşatan sistem, devamlılığını sağlamak için gençliği yalnızlaştırıyor, gündelik dertlerine boğuyor, kendine uyumlu yapıyor. Bu sistemin içindeki birey, hayatla alakalı dert sahibi olmayı, duyarlılık göstermeyi dahi bireysel kaygılarla, sığ yaklaşımlarla ele alıyor. Çevresi tarafından kabul görecek, çok mesai istemeyen konularda duyarlılık sahibi olmak bu nedenle yeterli hale geliyor. Öyle ki, İsveçli Greta Thunberg bir iklim aktivisti olarak pazarlandığında sanal mecrada “iklim hareketinin lideri” ilan ediliyor, fakat aynı kişi kalkıp PYD’ye destek paylaşımı yaptığında müsamaha görebiliyor. Ya da PKK İzmir’de, Muğla’da, Mersin’de ormanlarımızı ateşe verdiğinde, “sosyal medya aktivistleri”ni bambaşka gündemlerle ilgileniyor halde buluyoruz. Bu yüzeysellik kişileri farklı şekillerde kendi kimliğinden uzaklaştırıyor. Kimisi sistemin bir parçasına dönüşerek, doğduğundan beri geliştirdiği müdahaleci karakterini silikleştirip sıradanlaşıyor, kimisi bu çelişkilerin içinde tek başına durmaya çalışıp buhrana sürükleniyor. Bu iki seçeneği yaratan da düzenin ta kendisi ki böylece karşısında biriken, işlenen, eyleme dökülen bir başka unsur ortaya çıkmasının önünü alıyor. Savaşın böylesi berrak ve kritik olması, insanın geleceğini biçimlendirebilmesi ve hatta mevcut haliyle ömrünü sürdürebilmesi için sisteme karşı mücadeleye gövdeden, örgütlü şekilde girmesi gerekliliğini gözler önüne sermekte. Çünkü insanın tam anlamıyla özgürleşmesi, kendisini bireyci prangalarla hareketsizliğe zincirleyene karşı disiplinli şekilde mücadele etmesiyle mümkün olur. 

Gençlik, ufkunu sistemin çektiği çizgilerin içiyle sınırlandırdıkça kendisine ve topluma yabancılaşıyor. Bu çizgiler, insanın esas ihtiyaçlarının dışında, düzenin içinden üretilen yapma ihtiyaçlar yaratıyor ve bu ihtiyaçlar davranışlarımızı şekillendiriyor. Güzele ulaşmanın ayrıcalık olduğu bir düzende rekabet etmek, bu rekabeti insani değerlere ihtiyaç duymaksızın sürdürmenin, arkadaşının üstüne basarak yükselmenin, yanındakinin kötülüğüyle iyiye yaklaşmanın yolunu yapıyor. Güzelin ayrıcalığı, bizi fayda veren, yaratıcı, üretken varlıklar olmaktan çıkarıp maddi kazanım peşinde koşmaya, makam ve mertebe derdine düşmeye itiyor. Yaptığımız işte bir katma değer yaratmaya kafa yormamak, sorumluluk almaktan kaçmak, “gözlerimi kaparım vazifemiz yaparım” düşüncesiyle mesleğimizle uğraşmak ve sonuçta bizi insan yapan özelliklerimizden soyutlanmak, “insanlıktan çıkmak” bu yolun sonunda varacağımız noktadır. Buna karşı durmamak, insanı toplumdan ayrışan, onun kaygılarıyla birleşmeyen bir varlık haline getirip doyumsuzca varlığını sürdüren düzenin ekmeğini elinde bıçakla yağlamaktır. Topluma, insanlığa, fikir üretiminin varlığına, hiç yoksa kendi mutluluğuna kafa yoran her insan buna müdahale etmek ihtiyacı duyar. Bu ihtiyaç zaman zaman yüksek bir kavrayışla şekillense de çoğunlukla dönemlik manevi ve ekonomik kaygılarla ortaya çıkar. Bu kaygıları tatmin edecek orta ya da ufak boyutlu herhangi bir unsur, insanın müdahale ihtiyacını ötelemesine neden olur. Burada görmemiz gereken, bu ihtiyacın sürekliliğinin olduğu ve bizi her seferinde bir parmak daha derine çektiğidir. Bu yabancılaşmayla savaşmanın, kendi içimizdeki çelişkileri kökten çözmenin yolu, duvarın ardını görme iradesiyle, sorumluluktan korkmadan, fikirlerimizi eyleme dökme cesaretini toplayarak mücadele etmeye girişmektir. Unutmayalım ki, duvarlar tek yumrukla yıkılmaz, tek başına zıplayarak aşılmaz. Başarıya ulaşmanın kıstası, gidiş yolunu ne kadar geniş ve kuvvetli ördüğümüzdür.

Hayatı birçok yönüyle kavrar, ilişkiler kurar ve böylece bir karakter sahibi oluruz. Fiziksel varlığımız, fikir varlığımızla anlam bulur. Fikir varlığımız onun doğruluğunu kabul ettiğimiz ölçüde devamlılık sağlar. Toplumun iyileriyle birleşir, yanlışlarına karşı fikir üretiriz. Bu yolla var ettiğimiz insan, esasında bu toplumun doğrudan öznesidir. İçinde yaşadığı toplumun yanlışlarıyla ilgili geliştirdiği fikirleri eyleme dökmenin, yani toplumu dönüştürmenin doğal özelliğimiz olduğunu konuştuk. Bu durumda, insanın toplumun tamamına hitap etmesi gerekir. Bunun doğal bir sınırı olduğunu, tek bir insanın toplumun tamamını devamlı şekilde etkileme ve harekete geçirme durumu olmadığını görüyoruz. Buradan önümüze çıkan açık bir sonuç bulunuyor: İnsan ancak beslenebileceği ve besleyebileceği, kendisinden daha büyük bir şeyle birleşirse topluma müdahale etme becerisini gösterir ve geliştirir. Ancak bu yolla kendisini gerçekleştirmenin gerçekliğini görebilir, mutluluğunu hissedebilir, ömrünü anlamlılaştırabilir.

Can Aybars

TGB Ankara İl Yöneticisi

tgb.gen.tr