Aslında Almanya’nın en tarihi şehirlerindendir Hanau. Sokaklarında yürüdüğünüzde her adımında izine rastlarsınız. Her dönemle ilgili anısı vardır kentin. 1800’lü yılların başında Napoleon Bonaparte buradaki bir otelde ikamet etmiştir mesela; Alman bağımsızlık hareketinin ve milliyetçiliğinin oluşumunda tarihi öneme sahiptir. 1813 yılında bugünkü Lamboy Ormanı’ndaki savaşı kaybederler ama bağımsızlık ve ulusal birlik anlayışı Hanau halkında yer edinir. Alman millileşme hareketinde derin yeri olan jimnastik kulüplerinin ilk kurulduğu yerlerdendir Hanau, hatta Hessen Elektörlüğüne karşı isyanın merkezidir. Yaklaşık 900 yıllık tarihinde yetiştirdiği en tanınmış evlatları muhtemelen dil biliminin en önemli temsilcileri olan Grimm kardeşlerdir.

HANAU HALKININ IRKÇILIKLA İMTİHANI

19 Şubat akşamı gerçekleşen hain saldırı, kentin köklü tarihine bir hançer gibi girdi. 100 bin nüfuslu kentin her köşesinde bugün hayatını kaybedenlerin fotoğraflarına, anılarına yakılan mumlara, çiçeklere ve farklı ülke bayraklarına rastlarsınız. Arkamızdan geçen bir Türk annesi telefonda oğlunu sıkı sıkı tembihliyor: “Durumu biliyorsun, sakın geç kalma! Aklım sende kalmasın…” Çeşit çeşit esnafla yaptığımız sohbetlerde söylenen sözler de hep aynı: Çarşı hiç bu kadar boş olmamıştı…

Biz Hanau’a gittiğimizde olayın üzerinden 1 hafta geçmişti. Saldırı hala kentin gündemine hakim. Gazetelere baktığımızda belediyenin aldığı önlemlerden eyaletin danışma hattına, derneklerin açıklamalarından federal hükümetin anma ziyaretlerine kadar olay birinci sayfada. Göçmen nüfus tedirgin fakat sorular da bir hayli fazla.

DEVLETİN DERİNLİKLERİNDE BİR ALTYAPI

İkinci Dünya Savaşından sonra Alman tarihinin aslında başlıca özeti, Sovyetler’e karşı neoliberal Atlantik sistemi ile ittifak arayışıdır. Bu ittifak öylesine ileri gidiyordu ki eski Nazi bürokratları istihbarat başkanlığına (BND kurucusu Reinhard Gehlen) ya da başbakanlığa (Kurt Georg Kiesinger) bile getiriliyordu. ABD’nin denetiminde yeniden kurulan Alman Federal Cumhuriyeti tam bir çelişkiler ülkesine dönüşüyordu. Nasyonal Sosyalist Yer altı (NSU) çetesinin deşifre olması aslında tam olarak bu ittifak altyapısının ifşasıdır.

2011 yılının 4 Kasım tarihine gidiyoruz. Doğu Almanya’nın Zwickau kentinde bir karavanda yaşanan patlama, sadece 1990’ların sonundan itibaren Almanya’da yaşanan cinayet serisinin sahiplerini değil, daha da vahimi, Uwe Böhnhardt, Uwe Mundlos ile Beate Zschäpe üçlüsünün iç istihbarat (Verfassungsschutz) bağlantılarına rağmen hiçbir soruşturma geçirmemiş olmaları, tersine istihbaratın adamları tarafından desteklendikleri hatta finanse edildiklerini açığa çıkardı. Farklı eyaletlerde ve federal çapta yürütülen soruşturmalarda iç istihbarat tarafından tutulan evrakların çetenin ifşasından bir hafta sonra imha edilmiş olduğu tespit edildi. 2013-2018 yılları arasında Münih’te yürütülen dava ise çetenin işlediği suçları cezalandırmış olsa da istihbarat bağlantılarının üzerinde devlet güvenliğini tehlikeye atma gerekçesiyle gidilmedi. Halbuki tetikçilerin uluslararası Neonazi yapılanmalarına varan bağlantıları ile işledikleri suçlar, FBI ve DIA’ya kadar uzanıyor. Bu arada Hessen eyaletinin iç istihbarat teşkilatı Hessen Verfassungsschutz 2014 yılında kendi içinde hazırladığı NSU raporunu 120 yıl boyunca gizli tutma kararı aldı.

ALMANYA’NIN YÜKSELİŞİNDEKİ SIR: EMPERYALİZME TESLİM OLMAK!

Almanyalı Türkler kamuoyunca yürütülen baskıların defalarca kez hedefi oldu. Karen Foggların öngördükleri ve AB-ABD emperyalizmine alan sağlayacak milli kimliklerden arındırma siyaseti, Almanya’da hayli hayli uygulanıyor. Öyle ki tepeden bakan bu anlayış bugün bölgemizdeki PKK gibi terör örgütlerini Batıda meşrulaştıracak hale getirdi. Afganistan’da, Irak’ta petrol uğruna yürütülen vekalet savaşları, istihbarat destekli çetelerin yol açtığı tahribatlar, bununla birlikte süregelen mülteci sorunu ve Avrupa’nın her yerinde artan sağ partilerin oy oranları hep el ele yürüyor. Sistematik ayrımcılık, toplum içindeki ön yargıların daha da büyümesine sebep oluyor.

Gazeteci Günther Wallraff’ın 1985’de yayınlanan En Alttakiler isimli araştırması güncelliğini hiç yitirmedi. Halbuki Almanya 70 yıldır göç alan bir ülke. Doğu ile Batının 1949 yılında resmi olarak birbirinden ayrılmasından sonra Almanya Federal Cumhuriyeti yeniden inşa edilebilmek için müttefiklerin etkisi altına girmek zorundaydı. Hitler faşizminin ardından “özgür ülkeler” liberalizmi öngörüyor, Almanya’ya yeni anayasasını dayatıyordu. NSDAP üyesi bürokratlar ancak ABD-İngiltere-Fransa üçlüsüne sadakat yemini ettikten sonra görevlerinde kalıyor, Nazicilik zihinlerden güya tamamen siliniyordu. Zaten savaşla yıkılan üretim merkezleri, Alman halkının evsiz kalmasına yol açmış, milyonlarca insan işini kaybetmişti. Almanya yeniden üretime geçmek zorundaydı.

İkinci Dünya Savaşı, geleneksel imparatorluklarla Alman emperyalizminin arasındaki rekabeti ilelebet çözecek bir savaştı. Nitekim Hitler Almanya’sının yenilgisi, ittifak kuvvetlerini tehdit eden milliyetçi akımı bir daha geri gelmemek üzere silmiş, toplum dengesini ABD’nin küreselleşmeci hedeflerinin payandalığına getirmişti. Zemin hazırdı. Şimdi sırada acil iş gücü sorununu çözecek ve Alman milliyetçiliğini dizginleyecek bir çözüm vardı. İşte İtalya, İspanya, Yunanistan ve Türkiye’den işçi alımı bu dönemde başladı. Almanların yapmadıkları en ağır işleri yurt dışından gelen yabancı işçiler yapacaktı. Göç ile birlikte emperyalizmin ezdiği milletler şimdi artık Almanya’da ezilecekti.

NEOLİBERALİZMİN YARATTIĞI KUTUPLAŞMA

Hanau’un göçmen nüfusu %35’in üzerinde. Alman nüfusundaki demografik değişim her yıl daha da sert bir şekilde boy gösteriyor. Buna paralel olarak yabancı düşmanı fikirleriyle tanınan aşırı sağcı Cumhuriyetçiler Partisi (Die Republikaner) son yerel seçimlerde 5 belediye meclis üyesi çıkarmış. Partinin neonazi çeteleriyle bağlantısı olan ırkçı NPD ile ortak çalışmaları olduğu biliniyor.¹ Partinin Hessen Eyalet Başkanı, Hanau ilçe belediyesinin önde gelenlerinden.

Aşırı sağın artan oyları sadece Hanau’a özgü değil. Leipzig Üniversitesi’nin Kasım 2018’de yayınlanan bir araştırması, yabancı düşmanlığının arttığını gösteriyor. Araştırmaya göre katılımcıların %36’sı göçmenlere karşı ön yargılı. Doğu ile Batının birleşmesinden sonra özelleştirme ve kemer sıkma politikalarının sebep olduğu işsizlik ve yoğun göç kaybının yaşandığı doğu eyaletlerinde bu ön yargı ve yabancı karşıtı görüşler, batı eyaletlerinin karşısında daha da yüksek (%31 / %22).² Bertelsmann Vakfı’nın bir araştırması bu durumu doğruluyor: Halkın popülist söylemlere karşı olumlu bakışı artıyor. Alternatif Parti’nin (AfD) aldığı oylar da bununla açıklanıyor. ³

Araştırmaları tasdikleyecek nitelikte Hanau sokaklarında dolaştığımızda üzerimizde bazı bakışlar hissediyoruz. Girdiğimiz bir büfede oturan Almanların konuşmaları biz girince duruyor. Gözler pencereden dışarı yöneliyor. Başka bir mekânda olayın tanıklarıyla tanışıyoruz. Aralarında saldırıdan sonra İslamiyete geçen bir genç de var. Elindeki cep telefonunda bize Spiegel dergisinin farklı sayılarında işlenen İslam konulu kapaklardan oluşan bir kolajı gösteriyor ve ekliyor: “Bu saldırı ilk değil, son da olmayacak.”

MERKEL: IRKÇILIK BİR ZEHİRDİR

Hanau saldırısının görgü tanıklarında ciddi bir endişe ve güvensizlik gördük. Görüştüğümüz tanıkların hepsi saldırganın arabasında bir kişiyi daha gördüklerini belirtiyor. Aynı evde yaşayan saldırganın babası ise polis operasyonunun ardından akıl hastanesine yatırılıyor. Şu ana kadar herhangi bir ifadesi gün yüzüne çıkmış değil fakat saldırganın babasının etkisi altında kaldığı sıkça ifade ediliyor. Saldırganı teşhis etmek için polise başvuran tanıkların başvurusu da reddediliyor.
Özellikle Hanau halkında ırkçılığa karşı hassasiyet artmış durumda. Siyasilerin açıklamalarını dikkatle okuyorlar fakat hiçbiri güven verici bulunmuyor. Merkel’in “ırkçılık bir zehirdir, nefret bir zehirdir ve toplumumuzun içinde yaşamakta” açıklaması kabul görüyor fakat ırkçı teröre karşı önlem alınamaması da devamlı bilinçlerde yatıyor. NSU davasının avukatlarına NSU 2.0 imzasıyla gelen tehdit mektupları da emniyet içerisindeki ırkçı fikirler taşıyan memurlara kadar ulaşmıştı. Hessen Eyaleti İçişleri Bakanlığı da şubat ayında 13 memura karşı soruşturma yürütüldüğünü açıklamıştı.⁴ Saldırganın hedefinde nargile kafelerin olması da tesadüf değil. Yabancı düşmanı söylemleriyle tanınan Alternatif Parti’nin parti içi bültenlerinde bu kafelerin hedef alındığı biliniyor.⁵

HANAU’DA DÜĞÜMLENEN SORULAR

NSU tetikçileri ile birlikte derin devletin ifşası Almanya’da bir iç güvenlik krizi yarattı. Bu krizin etkileri hala sürüyor. Uzun zamandır Berlin siyaseti ile yerel yönetimler güvenlik birimlerinde reform yapılmasını tartışıyor fakat Hanau saldırısını engelleyen olmadı. Halbuki Tobias Rathjen daha önce polise şüpheli şikayetlerde bulunmuş bir isim.

2013 yılından beri silah ruhsatı taşıyan Rathjen, Federal Savcılıkça da biliniyor. 2002 ve 2004 yıllarında Hanau canisi, istihbarat ajanlarının peşinde olduğu gerekçesiyle polise başvurmuş. Geriye bıraktığı 24 sayfalık bir mektup ile mükemmel İngilizce konuştuğu bir videoda ABD halkına yönelik uyarılarda bulunuyor, devleti gizli bir üst yapının yönettiğini savunuyor. Son aylarda gelişen saldırıların ardından toplumsal kutuplaşma 9 can alıyor. Resmî açıklamalar, saldırganın daha sonra anne-babasının evine giderek önce annesini, sonra kendisini öldürdüğü yönünde fakat akıllardaki soru şu: Polis neden ancak 5 saat sonra eve operasyon düzenliyor?

NSU çetesinin işlediği cinayet serisi Ceska markalı silahlarla işlenmişti. Evde ölü bulunan Rathjen de olaydan birkaç hafta önce kiraladığı Ceska markalı tabancanın yanında ölü bulunuyor. Saldırganın 2018 yılında ABD’de Neonazi örgütleriyle temasta olduğu biliniyor. Mektubunu ve videolarını Neonazilerin kullandıkları internet sitelerinde paylaşıyor. Buna rağmen güvenlik birimlerinin soruşturma yürütmemeleri neyle açıklanabilir?

ESAS ÇELİŞKİ: EMPERYALİZM!

Özellikle 2015 yılındaki göç akımından bu yana siyasi söylemler daha da sertleşmiş durumda. Emperyalizmin Batı Asya halkına kazdığı çukurun içine yine emperyalizmin kendisi düşüyor. Sesi ise son olarak Hanau’dan geliyor. Irkçı fikirler ırk ya da kimlik tanımıyor, bunu en son Kassel Valisi Walther Lübcke’ye yönelik saldırı gösterdi fakat saldırganların izini sürünce birbirine benzeyen rastlantılar ortaya çıkıyor. Özellikle saldırganların akli dengesine yönelik kamuoyunda öne çıkan haberler düşündürüyor. Halbuki olaydan daha iki hafta önce merkezi Minden olmak üzere Almanya çapında Oslo veya Christchurch saldırılarına benzer saldırılar planlayan bir çete çökertilmişti. Öte yandan saldırganların uluslararası bağlantıları da asıl meseleye yönelik ipucu veriyor.

Dünya düzeni değişiyor ve Almanya da bu değişimin merkezinde. Schröder hükümetinin Doğu ile Batı Almanya’nın bütünleşmesine yönelik siyaseti ile Irak Savaşına katılmama kararından bu yana ırkçı terör daha da aktifleşmiş durumda. Hele ki 2015’ten bu yana oluşan mülteci akımındaki dengesizlik özellikle yoksul kesimde tepkilere yol açıyor. Öte yandan Almanya, Avrupa Birliği üzerinden denge politikalarına ağırlık vermiş durumda. ABD ve Almanya arasındaki dinleme krizi ile ekonomik savaş gündemi, Berlin’i her geçen gün daha da fazla Asya ülkelerine doğru yöneltiyor. Bugün Almanya’nın en büyük ticaret ortağı Çin olmuş durumda fakat devletin ideolojik çizgisi, hegemonyacı anlayışı tetikliyor. Bu anlayış Alman toplumuna da nüfuz etmiş durumda.

Hani demiştik ya ikinci paragrafta Almanya çelişkiler ülkesine dönüşüyor diye… İşte o sorunun esas kaynağını tanımlamadan ırkçılığa karşı bir panzehir bulunamaz. Hastayı iyileştirmek için teşhisi doğru koymak gerek: Esas zehir Almanya’da da emperyalizmdir. Ve ırkçı terör de emperyalist Gladyo’nun tetik çekmesidir.

Can Çakır
TGB Almanya Başkan Vekili
TGB GYK Üyesi

1- https://www.hessenschau.de/politik/warum-ein-republikaner-in-hanau-den-landesehrenbrief-erhielt,republikaner-hanau-landesehrenbrief-100.html.
2- https://www.sueddeutsche.de/politik/auslaenderfeindlichkeit-muslime-studie-rechtsextremismus-1.4199261.
3- https://www.sueddeutsche.de/politik/populismus-deutschland-studie-1.4152096.
4- https://www.zeit.de/gesellschaft/zeitgeschehen/2020-02/polizei-hessen-rechtsextremismus-vorwuerfe-studie.
5- https://de.qantara.de/inhalt/rassistischer-terror-in-deutschland-nie-wieder-hoffentlich

tgb.gen.tr

Aslında Almanya’nın en tarihi şehirlerindendir Hanau. Sokaklarında yürüdüğünüzde her adımında izine rastlarsınız. Her dönemle ilgili anısı vardır kentin. 1800’lü yılların başında Napoleon Bonaparte buradaki bir otelde ikamet etmiştir mesela; Alman bağımsızlık hareketinin ve milliyetçiliğinin oluşumunda tarihi öneme sahiptir. 1813 yılında bugünkü Lamboy Ormanı’ndaki savaşı kaybederler ama bağımsızlık ve ulusal birlik anlayışı Hanau halkında yer edinir. Alman millileşme hareketinde derin yeri olan jimnastik kulüplerinin ilk kurulduğu yerlerdendir Hanau, hatta Hessen Elektörlüğüne karşı isyanın merkezidir. Yaklaşık 900 yıllık tarihinde yetiştirdiği en tanınmış evlatları muhtemelen dil biliminin en önemli temsilcileri olan Grimm kardeşlerdir.

HANAU HALKININ IRKÇILIKLA İMTİHANI

19 Şubat akşamı gerçekleşen hain saldırı, kentin köklü tarihine bir hançer gibi girdi. 100 bin nüfuslu kentin her köşesinde bugün hayatını kaybedenlerin fotoğraflarına, anılarına yakılan mumlara, çiçeklere ve farklı ülke bayraklarına rastlarsınız. Arkamızdan geçen bir Türk annesi telefonda oğlunu sıkı sıkı tembihliyor: “Durumu biliyorsun, sakın geç kalma! Aklım sende kalmasın…” Çeşit çeşit esnafla yaptığımız sohbetlerde söylenen sözler de hep aynı: Çarşı hiç bu kadar boş olmamıştı…

Biz Hanau’a gittiğimizde olayın üzerinden 1 hafta geçmişti. Saldırı hala kentin gündemine hakim. Gazetelere baktığımızda belediyenin aldığı önlemlerden eyaletin danışma hattına, derneklerin açıklamalarından federal hükümetin anma ziyaretlerine kadar olay birinci sayfada. Göçmen nüfus tedirgin fakat sorular da bir hayli fazla.

DEVLETİN DERİNLİKLERİNDE BİR ALTYAPI

İkinci Dünya Savaşından sonra Alman tarihinin aslında başlıca özeti, Sovyetler’e karşı neoliberal Atlantik sistemi ile ittifak arayışıdır. Bu ittifak öylesine ileri gidiyordu ki eski Nazi bürokratları istihbarat başkanlığına (BND kurucusu Reinhard Gehlen) ya da başbakanlığa (Kurt Georg Kiesinger) bile getiriliyordu. ABD’nin denetiminde yeniden kurulan Alman Federal Cumhuriyeti tam bir çelişkiler ülkesine dönüşüyordu. Nasyonal Sosyalist Yer altı (NSU) çetesinin deşifre olması aslında tam olarak bu ittifak altyapısının ifşasıdır.

2011 yılının 4 Kasım tarihine gidiyoruz. Doğu Almanya’nın Zwickau kentinde bir karavanda yaşanan patlama, sadece 1990’ların sonundan itibaren Almanya’da yaşanan cinayet serisinin sahiplerini değil, daha da vahimi, Uwe Böhnhardt, Uwe Mundlos ile Beate Zschäpe üçlüsünün iç istihbarat (Verfassungsschutz) bağlantılarına rağmen hiçbir soruşturma geçirmemiş olmaları, tersine istihbaratın adamları tarafından desteklendikleri hatta finanse edildiklerini açığa çıkardı. Farklı eyaletlerde ve federal çapta yürütülen soruşturmalarda iç istihbarat tarafından tutulan evrakların çetenin ifşasından bir hafta sonra imha edilmiş olduğu tespit edildi. 2013-2018 yılları arasında Münih’te yürütülen dava ise çetenin işlediği suçları cezalandırmış olsa da istihbarat bağlantılarının üzerinde devlet güvenliğini tehlikeye atma gerekçesiyle gidilmedi. Halbuki tetikçilerin uluslararası Neonazi yapılanmalarına varan bağlantıları ile işledikleri suçlar, FBI ve DIA’ya kadar uzanıyor. Bu arada Hessen eyaletinin iç istihbarat teşkilatı Hessen Verfassungsschutz 2014 yılında kendi içinde hazırladığı NSU raporunu 120 yıl boyunca gizli tutma kararı aldı.

ALMANYA’NIN YÜKSELİŞİNDEKİ SIR: EMPERYALİZME TESLİM OLMAK!

Almanyalı Türkler kamuoyunca yürütülen baskıların defalarca kez hedefi oldu. Karen Foggların öngördükleri ve AB-ABD emperyalizmine alan sağlayacak milli kimliklerden arındırma siyaseti, Almanya’da hayli hayli uygulanıyor. Öyle ki tepeden bakan bu anlayış bugün bölgemizdeki PKK gibi terör örgütlerini Batıda meşrulaştıracak hale getirdi. Afganistan’da, Irak’ta petrol uğruna yürütülen vekalet savaşları, istihbarat destekli çetelerin yol açtığı tahribatlar, bununla birlikte süregelen mülteci sorunu ve Avrupa’nın her yerinde artan sağ partilerin oy oranları hep el ele yürüyor. Sistematik ayrımcılık, toplum içindeki ön yargıların daha da büyümesine sebep oluyor.

Gazeteci Günther Wallraff’ın 1985’de yayınlanan En Alttakiler isimli araştırması güncelliğini hiç yitirmedi. Halbuki Almanya 70 yıldır göç alan bir ülke. Doğu ile Batının 1949 yılında resmi olarak birbirinden ayrılmasından sonra Almanya Federal Cumhuriyeti yeniden inşa edilebilmek için müttefiklerin etkisi altına girmek zorundaydı. Hitler faşizminin ardından “özgür ülkeler” liberalizmi öngörüyor, Almanya’ya yeni anayasasını dayatıyordu. NSDAP üyesi bürokratlar ancak ABD-İngiltere-Fransa üçlüsüne sadakat yemini ettikten sonra görevlerinde kalıyor, Nazicilik zihinlerden güya tamamen siliniyordu. Zaten savaşla yıkılan üretim merkezleri, Alman halkının evsiz kalmasına yol açmış, milyonlarca insan işini kaybetmişti. Almanya yeniden üretime geçmek zorundaydı.

İkinci Dünya Savaşı, geleneksel imparatorluklarla Alman emperyalizminin arasındaki rekabeti ilelebet çözecek bir savaştı. Nitekim Hitler Almanya’sının yenilgisi, ittifak kuvvetlerini tehdit eden milliyetçi akımı bir daha geri gelmemek üzere silmiş, toplum dengesini ABD’nin küreselleşmeci hedeflerinin payandalığına getirmişti. Zemin hazırdı. Şimdi sırada acil iş gücü sorununu çözecek ve Alman milliyetçiliğini dizginleyecek bir çözüm vardı. İşte İtalya, İspanya, Yunanistan ve Türkiye’den işçi alımı bu dönemde başladı. Almanların yapmadıkları en ağır işleri yurt dışından gelen yabancı işçiler yapacaktı. Göç ile birlikte emperyalizmin ezdiği milletler şimdi artık Almanya’da ezilecekti.

NEOLİBERALİZMİN YARATTIĞI KUTUPLAŞMA

Hanau’un göçmen nüfusu %35’in üzerinde. Alman nüfusundaki demografik değişim her yıl daha da sert bir şekilde boy gösteriyor. Buna paralel olarak yabancı düşmanı fikirleriyle tanınan aşırı sağcı Cumhuriyetçiler Partisi (Die Republikaner) son yerel seçimlerde 5 belediye meclis üyesi çıkarmış. Partinin neonazi çeteleriyle bağlantısı olan ırkçı NPD ile ortak çalışmaları olduğu biliniyor.¹ Partinin Hessen Eyalet Başkanı, Hanau ilçe belediyesinin önde gelenlerinden.

Aşırı sağın artan oyları sadece Hanau’a özgü değil. Leipzig Üniversitesi’nin Kasım 2018’de yayınlanan bir araştırması, yabancı düşmanlığının arttığını gösteriyor. Araştırmaya göre katılımcıların %36’sı göçmenlere karşı ön yargılı. Doğu ile Batının birleşmesinden sonra özelleştirme ve kemer sıkma politikalarının sebep olduğu işsizlik ve yoğun göç kaybının yaşandığı doğu eyaletlerinde bu ön yargı ve yabancı karşıtı görüşler, batı eyaletlerinin karşısında daha da yüksek (%31 / %22).² Bertelsmann Vakfı’nın bir araştırması bu durumu doğruluyor: Halkın popülist söylemlere karşı olumlu bakışı artıyor. Alternatif Parti’nin (AfD) aldığı oylar da bununla açıklanıyor. ³

Araştırmaları tasdikleyecek nitelikte Hanau sokaklarında dolaştığımızda üzerimizde bazı bakışlar hissediyoruz. Girdiğimiz bir büfede oturan Almanların konuşmaları biz girince duruyor. Gözler pencereden dışarı yöneliyor. Başka bir mekânda olayın tanıklarıyla tanışıyoruz. Aralarında saldırıdan sonra İslamiyete geçen bir genç de var. Elindeki cep telefonunda bize Spiegel dergisinin farklı sayılarında işlenen İslam konulu kapaklardan oluşan bir kolajı gösteriyor ve ekliyor: “Bu saldırı ilk değil, son da olmayacak.”

MERKEL: IRKÇILIK BİR ZEHİRDİR

Hanau saldırısının görgü tanıklarında ciddi bir endişe ve güvensizlik gördük. Görüştüğümüz tanıkların hepsi saldırganın arabasında bir kişiyi daha gördüklerini belirtiyor. Aynı evde yaşayan saldırganın babası ise polis operasyonunun ardından akıl hastanesine yatırılıyor. Şu ana kadar herhangi bir ifadesi gün yüzüne çıkmış değil fakat saldırganın babasının etkisi altında kaldığı sıkça ifade ediliyor. Saldırganı teşhis etmek için polise başvuran tanıkların başvurusu da reddediliyor.
Özellikle Hanau halkında ırkçılığa karşı hassasiyet artmış durumda. Siyasilerin açıklamalarını dikkatle okuyorlar fakat hiçbiri güven verici bulunmuyor. Merkel’in “ırkçılık bir zehirdir, nefret bir zehirdir ve toplumumuzun içinde yaşamakta” açıklaması kabul görüyor fakat ırkçı teröre karşı önlem alınamaması da devamlı bilinçlerde yatıyor. NSU davasının avukatlarına NSU 2.0 imzasıyla gelen tehdit mektupları da emniyet içerisindeki ırkçı fikirler taşıyan memurlara kadar ulaşmıştı. Hessen Eyaleti İçişleri Bakanlığı da şubat ayında 13 memura karşı soruşturma yürütüldüğünü açıklamıştı.⁴ Saldırganın hedefinde nargile kafelerin olması da tesadüf değil. Yabancı düşmanı söylemleriyle tanınan Alternatif Parti’nin parti içi bültenlerinde bu kafelerin hedef alındığı biliniyor.⁵

HANAU’DA DÜĞÜMLENEN SORULAR

NSU tetikçileri ile birlikte derin devletin ifşası Almanya’da bir iç güvenlik krizi yarattı. Bu krizin etkileri hala sürüyor. Uzun zamandır Berlin siyaseti ile yerel yönetimler güvenlik birimlerinde reform yapılmasını tartışıyor fakat Hanau saldırısını engelleyen olmadı. Halbuki Tobias Rathjen daha önce polise şüpheli şikayetlerde bulunmuş bir isim.

2013 yılından beri silah ruhsatı taşıyan Rathjen, Federal Savcılıkça da biliniyor. 2002 ve 2004 yıllarında Hanau canisi, istihbarat ajanlarının peşinde olduğu gerekçesiyle polise başvurmuş. Geriye bıraktığı 24 sayfalık bir mektup ile mükemmel İngilizce konuştuğu bir videoda ABD halkına yönelik uyarılarda bulunuyor, devleti gizli bir üst yapının yönettiğini savunuyor. Son aylarda gelişen saldırıların ardından toplumsal kutuplaşma 9 can alıyor. Resmî açıklamalar, saldırganın daha sonra anne-babasının evine giderek önce annesini, sonra kendisini öldürdüğü yönünde fakat akıllardaki soru şu: Polis neden ancak 5 saat sonra eve operasyon düzenliyor?

NSU çetesinin işlediği cinayet serisi Ceska markalı silahlarla işlenmişti. Evde ölü bulunan Rathjen de olaydan birkaç hafta önce kiraladığı Ceska markalı tabancanın yanında ölü bulunuyor. Saldırganın 2018 yılında ABD’de Neonazi örgütleriyle temasta olduğu biliniyor. Mektubunu ve videolarını Neonazilerin kullandıkları internet sitelerinde paylaşıyor. Buna rağmen güvenlik birimlerinin soruşturma yürütmemeleri neyle açıklanabilir?

ESAS ÇELİŞKİ: EMPERYALİZM!

Özellikle 2015 yılındaki göç akımından bu yana siyasi söylemler daha da sertleşmiş durumda. Emperyalizmin Batı Asya halkına kazdığı çukurun içine yine emperyalizmin kendisi düşüyor. Sesi ise son olarak Hanau’dan geliyor. Irkçı fikirler ırk ya da kimlik tanımıyor, bunu en son Kassel Valisi Walther Lübcke’ye yönelik saldırı gösterdi fakat saldırganların izini sürünce birbirine benzeyen rastlantılar ortaya çıkıyor. Özellikle saldırganların akli dengesine yönelik kamuoyunda öne çıkan haberler düşündürüyor. Halbuki olaydan daha iki hafta önce merkezi Minden olmak üzere Almanya çapında Oslo veya Christchurch saldırılarına benzer saldırılar planlayan bir çete çökertilmişti. Öte yandan saldırganların uluslararası bağlantıları da asıl meseleye yönelik ipucu veriyor.

Dünya düzeni değişiyor ve Almanya da bu değişimin merkezinde. Schröder hükümetinin Doğu ile Batı Almanya’nın bütünleşmesine yönelik siyaseti ile Irak Savaşına katılmama kararından bu yana ırkçı terör daha da aktifleşmiş durumda. Hele ki 2015’ten bu yana oluşan mülteci akımındaki dengesizlik özellikle yoksul kesimde tepkilere yol açıyor. Öte yandan Almanya, Avrupa Birliği üzerinden denge politikalarına ağırlık vermiş durumda. ABD ve Almanya arasındaki dinleme krizi ile ekonomik savaş gündemi, Berlin’i her geçen gün daha da fazla Asya ülkelerine doğru yöneltiyor. Bugün Almanya’nın en büyük ticaret ortağı Çin olmuş durumda fakat devletin ideolojik çizgisi, hegemonyacı anlayışı tetikliyor. Bu anlayış Alman toplumuna da nüfuz etmiş durumda.

Hani demiştik ya ikinci paragrafta Almanya çelişkiler ülkesine dönüşüyor diye… İşte o sorunun esas kaynağını tanımlamadan ırkçılığa karşı bir panzehir bulunamaz. Hastayı iyileştirmek için teşhisi doğru koymak gerek: Esas zehir Almanya’da da emperyalizmdir. Ve ırkçı terör de emperyalist Gladyo’nun tetik çekmesidir.

Can Çakır
TGB Almanya Başkan Vekili
TGB GYK Üyesi

1- https://www.hessenschau.de/politik/warum-ein-republikaner-in-hanau-den-landesehrenbrief-erhielt,republikaner-hanau-landesehrenbrief-100.html.
2- https://www.sueddeutsche.de/politik/auslaenderfeindlichkeit-muslime-studie-rechtsextremismus-1.4199261.
3- https://www.sueddeutsche.de/politik/populismus-deutschland-studie-1.4152096.
4- https://www.zeit.de/gesellschaft/zeitgeschehen/2020-02/polizei-hessen-rechtsextremismus-vorwuerfe-studie.
5- https://de.qantara.de/inhalt/rassistischer-terror-in-deutschland-nie-wieder-hoffentlich

tgb.gen.tr

Berlin, PKK’yı çiziyor!

Bir Amerikan tankı, Suriye’nin kuzeyinde bir yolda ilerliyor. İçindeki askerlerin omuzlarında YPG sembolleri var. Yani terör örgütü PKK’nın Suriye uzantısının işaretleri. Alman Birinci Kanal’ı bilineni gösteriyor: ABD ve PKK ittifak halinde. Nasıl olur da Marksist ve antiemperyalist olduğunu iddia eden bir örgüt, emperyalist deyince ilk akla gelen “Sam Amca” ile ittifak kurabilir? Alman devlet kanalı ARD, 26 Ekim günü yayınladığı Panorama programında bu soruya cevap arıyor.

Bu soru, haberi hazırlayan Stefan Buchen ve Karaman Yavuz’u ABD’ye, Colorado’ya götürüyor. Aspen Enstitüsü’nün düzenlediği bir güvenlik konferansına katılan ABD’nin Suriye’deki işgal güçleri komutanı Raymond Thomas anlatıyor: “PKK’nın yöneticileri ile direkt olarak görüştüm. Dedim ki; Arkadaşlar, tabela isminizi değiştirmelisiniz. Ertesi gün dediler ki: “Artık ismimiz Suriye Demokratik Güçleri.” ‘Demokrasi’ kelimesinin de bir şekilde yeni ismin içine sıkıştırılmasını çok akıllıca bir fikir buldum.”

ARD, PKK’yı ifşa ediyor. Alman devlet televizyonu, terör örgütünün ABD taşeronu olduğunu açıkça anlatıyor ve ekliyor: ABD’nin 15 yılda Ortadoğu’da yürüttüğü müdahale politikası, bölge ülkelerinde daha büyük krizlere ve yeni etnik çatışmalara yol açıyor. PKK da burada taşeron olarak kullanılıyor.

VERFASSUNGSSCHUTZ: ALMANYA İÇİN DE TEHLİKE

Almanya, ABD’den ve PKK’dan çıkan riskin farkında. Nitekim kendi ülkesi için de tehlike arz ediyor. Bu tehlike, Alman iç istihbarat (Verfassungsschutz) raporlarından da belli oluyor; PKK’nın 2016 yılında karıştığı şiddet içerikli eylemlerin kaynağının genel olarak PKK olduğunu ifade ediyor. [1] Bundan dolayı da zaten PKK 1993 yılından beri Almanya’da yasak. Buna rağmen hala faaliyetlerine devam etmesi ve hedefe yönelik saldırıları, daha mart ayında yasaklı PKK sembolleri listesinin Alman İçişleri Bakanlığınca genişletilmesine sebep olmuştu fakat yine de Eylül ayında Köln’deki bir eylemde Abdullah Öcalan posterlerinin açılması, İçişleri Bakanlığı’nın yasaklar listesini yeniden gündeme getirdi. [2]

Almanya’da PKK her ne kadar yasak olsa da sembolleri kullanılmakta ve faaliyetleri devam etmekte. Örgüt burada Nav-Dem isimli dernekler üzerinden çalışıyor. 2016 Verfassungsschutz raporuna göre PKK’nın Almanya’da 14.000 üyesi bulunmakta. [3] Öyle ki 24 Temmuz 2015’te başlatılan vatan savaşından sonra kamuoyunda “Suriye’deki özgürlük savaşçıları” olarak lanse edilen PKK’ya yönelik yasağın kaldırılması bile tartışılmaya başlanmış, PKK terör örgütü Almanya’da salonfähig [4] olmaya başlamış, örgüt kamuoyunda Türkiye’ye karşı bir koz olarak kullanılmaya başlanmıştı. Dolayısıyla son gelişmeleri Almanya’nın siyasetindeki bir değişiklik olarak yorumlayabiliriz.

EN ÇOK İZLENEN PROGRAM

Geçtiğimiz hafta perşembe günü yayınlanan Panorama programı, Almanya’nın o gün en çok izlenen haber programı oldu. Öyle ki üç milyon kişi Alman ekranları başında PKK’nın gerçek yüzünü izledi.

Örgüt bundan memnun değil. Şimdiye kadar kendisine kol kanat geren ülke, örgütü terk etmekte. Bundan dolayı PKK, Almanya’yı da her fırsatta hedef almakta. Bir sonraki eylemleri için yaptıkları çağrının hedefinde de ona göre Alman meclisi var. Öte yandan programın yayınlanmasından üç gün sonra Bielefeld’deki bir dernek lokaline yapılan saldırıyla birlikte Almanya’yı istikrarsızlaştırma politikası yürüteceklerini gösteriyorlar.

PKK, Almanya sahasını kaybetmekte. Bunu fark eden örgüt, Almanya’da her geçen gün daha da saldırganlaşıyor. Almanya da bunun farkında. Öyle ki, örgütün ABD ile olan iş birliğini açığa çıkarıyor. Önümüzdeki günlerde Almanya, PKK’nın daha fazla üstüne gidecekmiş gibi duruyor.

Almanya, ABD’den kopuyor mu?

Yukarıda  değinmiştik: Alman devlet kanalı ARD, ABD taşeronu PKK’yı ifşa etti. Şimdiye kadar terör örgütünün üzerine kol kanat geren Almanya, örgütün ipliğini kamuoyunda pazara çıkarıyor. Bu durum, Almanya’nın politikalarında değişiklik olarak algılanabilir…

ABD’DEN BAĞIMSIZ DIŞ POLİTİKA

Almanya’da Trump Amerikası’na karşı sesler, Donald Trump’ın başkan seçildiği Kasım 2016’dan bu yana yükselişte. Başta önceki dönem Meclis Başkanı Norbert Lammert ve Cumhurbaşkanı Frank-Walter Steinmeier olmak üzere farklı isimlerin, ABD’nin politikalarının belirsizliğine dikkat çekmeleri ve buna paralel olarak yapılan “güçlü Avrupa Birliği” vurgusu, Almanya’nın çokkutupluluğu benimsediğini göstermekte. Son olarak Rusya ile yapılan enerji anlaşmaları ve Almanya’nın Çin ile olan ticaret hacminin diğer ülkeleri geride bırakması bu yönde belirleyici.

Ayrıca Almanya’nın İran ile yakın ilişkiler kurması da ABD yönelişinin karşısında durmakta. ABD Başkanı Donald Trump, İran ile imzalanan nükleer anlaşmayı her fırsatta hedef alırken, Almanya’nın İran ile olan ticari ilişkileri 2016 yılında bir önceki yıla göre %22 artış gösterdi. [5] Geçtiğimiz Pazar günü Frankfurter Allgemeine gazetesinde çıkan haberde ise Alman, İngiliz ve Fransız diplomatların Washington’da ABD Kongresi’nin İran’a karşı devreye sokmayı planladığı yaptırım paketine karşı lobi çalışmaları yürüttükleri belirtiliyor. Yeni yaptırım paketinden ise İran ile ticari ilişkiler kuran kurumların ABD ile ilişkileri olumsuz yönde etkilenecek. Bundan dolayı Kasım ayı başında AB Dışişleri Bakanı Mogherini’nin ABD’ye seyahat etmesi gündemde. Öte yandan ABD Başkanı Donald Trump geçtiğimiz hafta Almanya’nın İran ile ilişkilerine karşı saygısını belirtmesi ve Almanya Başbakanı Angela Merkel ile olan dostluğunu vurgulaması, Almanya’nın ABD’ye rağmen siyaset yürüttüğünün son göstergesi. [6]

Türk-Alman İlişkilerinin Seyri

Almanya ve Türkiye ilişkileri Avrasya geleceği için büyük önem taşıyor. İki ülke arasındaki ilişkiler, son zamanlarda zorlu bir süreçten geçmekte. 24 Temmuz 2015’ten beri yürütülen vatan savaşına ilişkin Alman kamuoyundaki yorumlar ve 2 Haziran 2016 günü Alman Meclisi’nce kabul edilen Ermeni Soykırımı yalanı tasarısı, iki ülke arasında gerginliklere yol açmıştı. Özellikle 15 Temmuz darbesinden sonra Almanya’nın FETÖ ve PKK’ya kucak açmış olması, Türkiye’nin ve Almanyalı Türklerin güven kaybına sebep olmuştu. Bunun yanı sıra Milli İstihbarat Teşkilatı’nın ve Diyanet İşleri Türk İslam Birliği’nin Almanya’da rahatsızlık uyandıran faaliyetleri de aradaki gerginliği hala devam ettirmekte.

Fakat hiç kuşkusuz, iki ülkenin birbirine ihtiyacı var. Almanya, Türkiye’nin en önemli ticaret ortaklarından. Aynı şekilde Türklerin 50 yıldan fazladır süregelen göç tarihi, iki toplum arasındaki ilişkileri derinden etkilemekte.

Almanya bu durumun farkında. İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra harap haldeki ülkenin yeniden inşa edilmesinde Türklerin katkısı inkar edilemez. Aynı zamanda Hitler faşizminden kaçan Yahudi bilim adamlarına Atatürk Türkiye’sinin kucak açması, iki ülke bağlarını koparılamaz bir boyuta getirmiştir.

Almanya, Batı Asya’da etkin olmak istiyorsa başta Türkiye olmak üzere bölge ülkeleriyle de ittifak kurmak zorunda. Kurulduğumuzda bu yana Türkiye Gençlik Birliği olarak Almanya’ya bu gerçeği her fırsatta hatırlattık. Yaptığımız Mehmetçik eylemlerimiz Alman kamuoyunda her zaman büyük yankı uyandırdı. Gerçek yüzlerini ifşa etmemizden rahatsız olan Almanya’daki terör uzantıları ise en yakından gerçek yüzlerini gösterdiler. Yaptıkları saldırılarla Almanya için de barındırdıkları tehlikeyi gösterdiler ve hala da göstermekteler.

İki ülke arasındaki ilişkilerin düzelmesine yönelik işaretleri ise bir süredir Almanya’nın en etkili siyasetçileri ve yayın organlarınca verilmekte. Dışişleri Bakanı Sigmar Gabriel’in 30 Haziran günü yaptığı “Türkiye bizi PKK konusunda uyarmakta haklı” açıklaması [7] ve Eylül ayında Frankfurter Allgemeine, Tageszeitung ve Welt gibi birbirinden farklı yayın organlarında çıkan FETÖ ve PKK konusunda Türkiye’nin haklı olduğu tartışmaları, Almanya’nın yönelişine yeni bir ivme kazandırmakta.

GÖREVLERE HAZIRIZ!

Zaman geçiyor. Geçen zamanla birlikte Almanya da olgunlaşıyor. Süreç lehimizde ilerliyor. Almanya, geçmişin hatalarını birer birer fark ediyor.Almanya’da yaşayan Türk gençleri olarak bizler de bu sürecin önemli bir parçasıyız.

Dünyadaki ABD hegemonyasına karşı yükselen yeni çok kutuplu dünya düzeninde Almanya ve Türkiye’ye önemli roller düşüyor. İki ülkenin de çıkarları Avrasya’da yeşeriyor.  Bizler de bu ortak çıkara hizmet edecek ve Avrasya uygarlıklarını yükseltecek olan her türlü göreve hazırız.

Can Çakır

TGB Almanya Genel Sekreteri

Kaynakça:

1. 2016 Verfassungsschutz raporu.

2. http://www.dw.com/tr/alman-içişleri-bakanlığından-pkk-açıklaması/a-40567795.

3. 2016 Verfassungsschutz raporu, s. 217.

4. Meşrulaştırma.

5. http://www.auswaertiges- amt.de/DE/Aussenpolitik/Laender/Laenderinfos/Iran/Bilateral_node.html#doc337586bodyText2.

6. http://www.faz.net/aktuell/politik/trumps-praesidentschaft/donald-trump-deutschland-soll-ruhig-weiter- geschaefte-mit-iran-machen-15259203.html.

7. http://www.dw.com/tr/gabriel-türkiyeden-defalarca-somut-kanıt-talep-ettik/a-39499341.

tgb.gen.tr

Berlin, PKK’yı çiziyor!

Bir Amerikan tankı, Suriye’nin kuzeyinde bir yolda ilerliyor. İçindeki askerlerin omuzlarında YPG sembolleri var. Yani terör örgütü PKK’nın Suriye uzantısının işaretleri. Alman Birinci Kanal’ı bilineni gösteriyor: ABD ve PKK ittifak halinde. Nasıl olur da Marksist ve antiemperyalist olduğunu iddia eden bir örgüt, emperyalist deyince ilk akla gelen “Sam Amca” ile ittifak kurabilir? Alman devlet kanalı ARD, 26 Ekim günü yayınladığı Panorama programında bu soruya cevap arıyor.

Bu soru, haberi hazırlayan Stefan Buchen ve Karaman Yavuz’u ABD’ye, Colorado’ya götürüyor. Aspen Enstitüsü’nün düzenlediği bir güvenlik konferansına katılan ABD’nin Suriye’deki işgal güçleri komutanı Raymond Thomas anlatıyor: “PKK’nın yöneticileri ile direkt olarak görüştüm. Dedim ki; Arkadaşlar, tabela isminizi değiştirmelisiniz. Ertesi gün dediler ki: “Artık ismimiz Suriye Demokratik Güçleri.” ‘Demokrasi’ kelimesinin de bir şekilde yeni ismin içine sıkıştırılmasını çok akıllıca bir fikir buldum.”

ARD, PKK’yı ifşa ediyor. Alman devlet televizyonu, terör örgütünün ABD taşeronu olduğunu açıkça anlatıyor ve ekliyor: ABD’nin 15 yılda Ortadoğu’da yürüttüğü müdahale politikası, bölge ülkelerinde daha büyük krizlere ve yeni etnik çatışmalara yol açıyor. PKK da burada taşeron olarak kullanılıyor.

VERFASSUNGSSCHUTZ: ALMANYA İÇİN DE TEHLİKE

Almanya, ABD’den ve PKK’dan çıkan riskin farkında. Nitekim kendi ülkesi için de tehlike arz ediyor. Bu tehlike, Alman iç istihbarat (Verfassungsschutz) raporlarından da belli oluyor; PKK’nın 2016 yılında karıştığı şiddet içerikli eylemlerin kaynağının genel olarak PKK olduğunu ifade ediyor. [1] Bundan dolayı da zaten PKK 1993 yılından beri Almanya’da yasak. Buna rağmen hala faaliyetlerine devam etmesi ve hedefe yönelik saldırıları, daha mart ayında yasaklı PKK sembolleri listesinin Alman İçişleri Bakanlığınca genişletilmesine sebep olmuştu fakat yine de Eylül ayında Köln’deki bir eylemde Abdullah Öcalan posterlerinin açılması, İçişleri Bakanlığı’nın yasaklar listesini yeniden gündeme getirdi. [2]

Almanya’da PKK her ne kadar yasak olsa da sembolleri kullanılmakta ve faaliyetleri devam etmekte. Örgüt burada Nav-Dem isimli dernekler üzerinden çalışıyor. 2016 Verfassungsschutz raporuna göre PKK’nın Almanya’da 14.000 üyesi bulunmakta. [3] Öyle ki 24 Temmuz 2015’te başlatılan vatan savaşından sonra kamuoyunda “Suriye’deki özgürlük savaşçıları” olarak lanse edilen PKK’ya yönelik yasağın kaldırılması bile tartışılmaya başlanmış, PKK terör örgütü Almanya’da salonfähig [4] olmaya başlamış, örgüt kamuoyunda Türkiye’ye karşı bir koz olarak kullanılmaya başlanmıştı. Dolayısıyla son gelişmeleri Almanya’nın siyasetindeki bir değişiklik olarak yorumlayabiliriz.

EN ÇOK İZLENEN PROGRAM

Geçtiğimiz hafta perşembe günü yayınlanan Panorama programı, Almanya’nın o gün en çok izlenen haber programı oldu. Öyle ki üç milyon kişi Alman ekranları başında PKK’nın gerçek yüzünü izledi.

Örgüt bundan memnun değil. Şimdiye kadar kendisine kol kanat geren ülke, örgütü terk etmekte. Bundan dolayı PKK, Almanya’yı da her fırsatta hedef almakta. Bir sonraki eylemleri için yaptıkları çağrının hedefinde de ona göre Alman meclisi var. Öte yandan programın yayınlanmasından üç gün sonra Bielefeld’deki bir dernek lokaline yapılan saldırıyla birlikte Almanya’yı istikrarsızlaştırma politikası yürüteceklerini gösteriyorlar.

PKK, Almanya sahasını kaybetmekte. Bunu fark eden örgüt, Almanya’da her geçen gün daha da saldırganlaşıyor. Almanya da bunun farkında. Öyle ki, örgütün ABD ile olan iş birliğini açığa çıkarıyor. Önümüzdeki günlerde Almanya, PKK’nın daha fazla üstüne gidecekmiş gibi duruyor.

Almanya, ABD’den kopuyor mu?

Yukarıda  değinmiştik: Alman devlet kanalı ARD, ABD taşeronu PKK’yı ifşa etti. Şimdiye kadar terör örgütünün üzerine kol kanat geren Almanya, örgütün ipliğini kamuoyunda pazara çıkarıyor. Bu durum, Almanya’nın politikalarında değişiklik olarak algılanabilir…

ABD’DEN BAĞIMSIZ DIŞ POLİTİKA

Almanya’da Trump Amerikası’na karşı sesler, Donald Trump’ın başkan seçildiği Kasım 2016’dan bu yana yükselişte. Başta önceki dönem Meclis Başkanı Norbert Lammert ve Cumhurbaşkanı Frank-Walter Steinmeier olmak üzere farklı isimlerin, ABD’nin politikalarının belirsizliğine dikkat çekmeleri ve buna paralel olarak yapılan “güçlü Avrupa Birliği” vurgusu, Almanya’nın çokkutupluluğu benimsediğini göstermekte. Son olarak Rusya ile yapılan enerji anlaşmaları ve Almanya’nın Çin ile olan ticaret hacminin diğer ülkeleri geride bırakması bu yönde belirleyici.

Ayrıca Almanya’nın İran ile yakın ilişkiler kurması da ABD yönelişinin karşısında durmakta. ABD Başkanı Donald Trump, İran ile imzalanan nükleer anlaşmayı her fırsatta hedef alırken, Almanya’nın İran ile olan ticari ilişkileri 2016 yılında bir önceki yıla göre %22 artış gösterdi. [5] Geçtiğimiz Pazar günü Frankfurter Allgemeine gazetesinde çıkan haberde ise Alman, İngiliz ve Fransız diplomatların Washington’da ABD Kongresi’nin İran’a karşı devreye sokmayı planladığı yaptırım paketine karşı lobi çalışmaları yürüttükleri belirtiliyor. Yeni yaptırım paketinden ise İran ile ticari ilişkiler kuran kurumların ABD ile ilişkileri olumsuz yönde etkilenecek. Bundan dolayı Kasım ayı başında AB Dışişleri Bakanı Mogherini’nin ABD’ye seyahat etmesi gündemde. Öte yandan ABD Başkanı Donald Trump geçtiğimiz hafta Almanya’nın İran ile ilişkilerine karşı saygısını belirtmesi ve Almanya Başbakanı Angela Merkel ile olan dostluğunu vurgulaması, Almanya’nın ABD’ye rağmen siyaset yürüttüğünün son göstergesi. [6]

Türk-Alman İlişkilerinin Seyri

Almanya ve Türkiye ilişkileri Avrasya geleceği için büyük önem taşıyor. İki ülke arasındaki ilişkiler, son zamanlarda zorlu bir süreçten geçmekte. 24 Temmuz 2015’ten beri yürütülen vatan savaşına ilişkin Alman kamuoyundaki yorumlar ve 2 Haziran 2016 günü Alman Meclisi’nce kabul edilen Ermeni Soykırımı yalanı tasarısı, iki ülke arasında gerginliklere yol açmıştı. Özellikle 15 Temmuz darbesinden sonra Almanya’nın FETÖ ve PKK’ya kucak açmış olması, Türkiye’nin ve Almanyalı Türklerin güven kaybına sebep olmuştu. Bunun yanı sıra Milli İstihbarat Teşkilatı’nın ve Diyanet İşleri Türk İslam Birliği’nin Almanya’da rahatsızlık uyandıran faaliyetleri de aradaki gerginliği hala devam ettirmekte.

Fakat hiç kuşkusuz, iki ülkenin birbirine ihtiyacı var. Almanya, Türkiye’nin en önemli ticaret ortaklarından. Aynı şekilde Türklerin 50 yıldan fazladır süregelen göç tarihi, iki toplum arasındaki ilişkileri derinden etkilemekte.

Almanya bu durumun farkında. İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra harap haldeki ülkenin yeniden inşa edilmesinde Türklerin katkısı inkar edilemez. Aynı zamanda Hitler faşizminden kaçan Yahudi bilim adamlarına Atatürk Türkiye’sinin kucak açması, iki ülke bağlarını koparılamaz bir boyuta getirmiştir.

Almanya, Batı Asya’da etkin olmak istiyorsa başta Türkiye olmak üzere bölge ülkeleriyle de ittifak kurmak zorunda. Kurulduğumuzda bu yana Türkiye Gençlik Birliği olarak Almanya’ya bu gerçeği her fırsatta hatırlattık. Yaptığımız Mehmetçik eylemlerimiz Alman kamuoyunda her zaman büyük yankı uyandırdı. Gerçek yüzlerini ifşa etmemizden rahatsız olan Almanya’daki terör uzantıları ise en yakından gerçek yüzlerini gösterdiler. Yaptıkları saldırılarla Almanya için de barındırdıkları tehlikeyi gösterdiler ve hala da göstermekteler.

İki ülke arasındaki ilişkilerin düzelmesine yönelik işaretleri ise bir süredir Almanya’nın en etkili siyasetçileri ve yayın organlarınca verilmekte. Dışişleri Bakanı Sigmar Gabriel’in 30 Haziran günü yaptığı “Türkiye bizi PKK konusunda uyarmakta haklı” açıklaması [7] ve Eylül ayında Frankfurter Allgemeine, Tageszeitung ve Welt gibi birbirinden farklı yayın organlarında çıkan FETÖ ve PKK konusunda Türkiye’nin haklı olduğu tartışmaları, Almanya’nın yönelişine yeni bir ivme kazandırmakta.

GÖREVLERE HAZIRIZ!

Zaman geçiyor. Geçen zamanla birlikte Almanya da olgunlaşıyor. Süreç lehimizde ilerliyor. Almanya, geçmişin hatalarını birer birer fark ediyor.Almanya’da yaşayan Türk gençleri olarak bizler de bu sürecin önemli bir parçasıyız.

Dünyadaki ABD hegemonyasına karşı yükselen yeni çok kutuplu dünya düzeninde Almanya ve Türkiye’ye önemli roller düşüyor. İki ülkenin de çıkarları Avrasya’da yeşeriyor.  Bizler de bu ortak çıkara hizmet edecek ve Avrasya uygarlıklarını yükseltecek olan her türlü göreve hazırız.

Can Çakır

TGB Almanya Genel Sekreteri

Kaynakça:

1. 2016 Verfassungsschutz raporu.

2. http://www.dw.com/tr/alman-içişleri-bakanlığından-pkk-açıklaması/a-40567795.

3. 2016 Verfassungsschutz raporu, s. 217.

4. Meşrulaştırma.

5. http://www.auswaertiges- amt.de/DE/Aussenpolitik/Laender/Laenderinfos/Iran/Bilateral_node.html#doc337586bodyText2.

6. http://www.faz.net/aktuell/politik/trumps-praesidentschaft/donald-trump-deutschland-soll-ruhig-weiter- geschaefte-mit-iran-machen-15259203.html.

7. http://www.dw.com/tr/gabriel-türkiyeden-defalarca-somut-kanıt-talep-ettik/a-39499341.

tgb.gen.tr

Gelişmeleri takip ettikçe anlattık; Batı sistemi çöküyor, Asya yükselişte. Çöktükçe saldırganlaştığını, saldırganlaştıkça da şehirlerimizde bombalar patlattığını yazmıştık. Terörün kravatlı elçilerine yapılan operasyonlara karşı demokrasi naralarıyla kendi özgürlüklerini haykırdıklarını dile getirmiştik fakat asıl darbeyi yine kendi içinden aldı Batı: İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra Marshall Yardımı’yla Avrupa’yı kendine bağlayan ABD, sisteme karşı en büyük tehdit olarak gördüğü Donald Trump’ı Beyaz Saray’a taşıdı.

Trump göreve geleli iki hafta oluyor. Özellikle bu ilk iki haftada imzaladığı tartışmalı kararnameler büyük yankı uyandırdı fakat bu kadarıyla da kalmadı. Neoliberalizmin çöktüğünü açıkça ilan etti.

YENİLGİNİN AYAK SESLERİ

Yıllardan beri süregelen bir süreç aslında söz konusu olan. Soğuk Savaşı’nın bitmesiyle birlikte her geçen gün daha fazla yayılan Amerikan emperyalizmi, Yugoslavya’nın parçalanması ve Irak Savaşı süreçlerinde kendi “demokrasilerini” dayatırken bombalarını yağdırdılar. Unuttukları tek bir şey vardı: özene bezene barış güvercini haline getirmeye çalıştıkları o bombalar, uçmak yerine Afganistan’ın, Irak’ın şehirlerine düşünce, Batı, kısa zamanda büyük bir karizma çizikliğiyle karşılaştı. Bush yönetimi, görev süresinin bitiminde o zamana kadar en sevilmeyen ABD başkanı olarak tarihe geçti.

Karizmayı yerine getirmek için göreve gelen Obama ise dışişleri bakanı olarak, Yugoslavya’nın parçalanmasına sebep olan Bill Clinton’un eşi Hillary Clinton’u göreve getirerek Batı Asya ve Kuzey Afrika coğrafyasının tümünde rejim değişikliklerine gidilmesine sebep oldu fakat en son bombalarını Suriye ve Libya’ya yağdırınca tarihin en büyük göç sorunuyla karşı karşıya kaldılar. Silahlarıyla savaşlar ihraç eden Batı, milyonlarca insan ve bir dizi terör olayı ithal etmek zorunda kaldı. Kendi refah düzeyini tehlikeye sokan emperyalizm, bu durum karşısında halkına hesap verme aşamasına geldi.

YÜKSELEN MİLLİYETÇİLİK VE DAYATMA DEĞERLER

Bundan dört sene önce bir skandalla Obama hükümeti, Almanya’da ağır bir darbe almıştı. Almanya Başbakanı Angela Merkel’in bile ABD istihbarat örgütü NSA tarafından dinlendiğini öğrenen halkın güveni derinden sarsılmıştı. Almanya’nın tepkisi ne mi oldu dersiniz? “Dostlar arasında dinleme olamaz”[1] ifadeleriyle Merkel süreci geçiştirerek halk içinde büyük bir güvensizliğe neden oldu.

Avrupa, kendini bu hale getiren ABD’ye karşı hiçbir zaman tavır almadı ki dinleme skandalı gibi en büyük güvensizliğin hakim olduğu bir dönemde bile susmayı tercih etti. Avrupa’nın neoliberalleri bu şekilde halkı karşılarına aldılar. Halk ise kendi çözümünü kendisi üretti: İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra Almanya’da sindirilen milliyetçilik yeniden öne çıktı.

Avrupa’nın sağ partileri her geçen gün daha da fazla güç kazanıyorlar. AfD’ler, Front National’ler anketlere göre bir sonraki seçimlerde hükümet belirleyici roller oynayacaklar. Bu durum karşısında ilk fırsatı yine “baba” ABD yakaladı: yüz binlerce Suriyelinin, Libyalının katili Hillary Clinton, Donald Trump’ın seçilmesiyle ağır bir darbe yedi.

BİLİNEN HATAYI İKİNCİ KEZ TEKRARLAMAK

Neoliberal sistem hatalarını görmemekte kararlı. Trump’ın göreve başlamasıyla birlikte yapılan yorumların hepsi istisnasız yenilgilerini kabul ettikleri yönünde. Başta Almanya’nın Cumhurbaşkanı Adayı, Eski Dışişleri Bakanı Frank-Walter Steinmeier olmak üzere Batı’nın istisnasız bütün düşünürleri, “20. yüzyılın dünya düzeni bitti”[2] ifadelerini kullanmaktalar. Süregelen uygulamalarla devam edemeyeceklerinin farkındalar. Çöken dünya düzeni karşısında Trump’ın eski “değerlere” döneceğini ümit ediyorlar.

2017 yılında Almanya ve Fransa’da seçim yılı. Almanya’nın sosyal demokratları, Eski Avrupa Birliği Parlamentosu Martin Schulz’u başbakanlığa aday gösterdi. Alman Hür Demokrat Parti Genel Başkanı Christian Lindner, devlet kanalı Phoenix’e vermiş olduğu bir demeçte Schulz’u koyu bir Avrupa merkeziyetçisi olarak tanımlamakta.[3] Halbuki dayattıkları ‘özgürlüklerle’ kendi çukurlarını kazmaktalar ama bunu hala kabullenmemek için büyük bir çaba göstermekteler.

Eh ne diyelim… yenilen pehlivan güreşe doymazmış!

Can Çakır
TGB Almanya Genel Sekreteri

Dipnot:

1. http://www.deutschlandfunk.de/spionageaffaere-ausspaehen-unter-freunden-das-geht.1773.de.html?dram:article_id=336484

2. http://www.bild.de/politik/inland/dr-frank-walter-steinmeier/die-alte-weltordnung-ist-vorueber-49896494.bild.html

3. https://www.google.com/urlsa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=5&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwie4IWFqfHRAhXkC5oKHcQzAMIQtwIIJjAE&url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3Djwv72CsasL8&usg=AFQjCNEz6id5qpsRp6hNJbaFC9Y1y7hg_A&sig2=3SD_lIYNaRh-nnXJjO5U7g&bvm=bv.146073913,d.bGs

tgb.gen.tr

Gelişmeleri takip ettikçe anlattık; Batı sistemi çöküyor, Asya yükselişte. Çöktükçe saldırganlaştığını, saldırganlaştıkça da şehirlerimizde bombalar patlattığını yazmıştık. Terörün kravatlı elçilerine yapılan operasyonlara karşı demokrasi naralarıyla kendi özgürlüklerini haykırdıklarını dile getirmiştik fakat asıl darbeyi yine kendi içinden aldı Batı: İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra Marshall Yardımı’yla Avrupa’yı kendine bağlayan ABD, sisteme karşı en büyük tehdit olarak gördüğü Donald Trump’ı Beyaz Saray’a taşıdı.

Trump göreve geleli iki hafta oluyor. Özellikle bu ilk iki haftada imzaladığı tartışmalı kararnameler büyük yankı uyandırdı fakat bu kadarıyla da kalmadı. Neoliberalizmin çöktüğünü açıkça ilan etti.

YENİLGİNİN AYAK SESLERİ

Yıllardan beri süregelen bir süreç aslında söz konusu olan. Soğuk Savaşı’nın bitmesiyle birlikte her geçen gün daha fazla yayılan Amerikan emperyalizmi, Yugoslavya’nın parçalanması ve Irak Savaşı süreçlerinde kendi “demokrasilerini” dayatırken bombalarını yağdırdılar. Unuttukları tek bir şey vardı: özene bezene barış güvercini haline getirmeye çalıştıkları o bombalar, uçmak yerine Afganistan’ın, Irak’ın şehirlerine düşünce, Batı, kısa zamanda büyük bir karizma çizikliğiyle karşılaştı. Bush yönetimi, görev süresinin bitiminde o zamana kadar en sevilmeyen ABD başkanı olarak tarihe geçti.

Karizmayı yerine getirmek için göreve gelen Obama ise dışişleri bakanı olarak, Yugoslavya’nın parçalanmasına sebep olan Bill Clinton’un eşi Hillary Clinton’u göreve getirerek Batı Asya ve Kuzey Afrika coğrafyasının tümünde rejim değişikliklerine gidilmesine sebep oldu fakat en son bombalarını Suriye ve Libya’ya yağdırınca tarihin en büyük göç sorunuyla karşı karşıya kaldılar. Silahlarıyla savaşlar ihraç eden Batı, milyonlarca insan ve bir dizi terör olayı ithal etmek zorunda kaldı. Kendi refah düzeyini tehlikeye sokan emperyalizm, bu durum karşısında halkına hesap verme aşamasına geldi.

YÜKSELEN MİLLİYETÇİLİK VE DAYATMA DEĞERLER

Bundan dört sene önce bir skandalla Obama hükümeti, Almanya’da ağır bir darbe almıştı. Almanya Başbakanı Angela Merkel’in bile ABD istihbarat örgütü NSA tarafından dinlendiğini öğrenen halkın güveni derinden sarsılmıştı. Almanya’nın tepkisi ne mi oldu dersiniz? “Dostlar arasında dinleme olamaz”[1] ifadeleriyle Merkel süreci geçiştirerek halk içinde büyük bir güvensizliğe neden oldu.

Avrupa, kendini bu hale getiren ABD’ye karşı hiçbir zaman tavır almadı ki dinleme skandalı gibi en büyük güvensizliğin hakim olduğu bir dönemde bile susmayı tercih etti. Avrupa’nın neoliberalleri bu şekilde halkı karşılarına aldılar. Halk ise kendi çözümünü kendisi üretti: İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra Almanya’da sindirilen milliyetçilik yeniden öne çıktı.

Avrupa’nın sağ partileri her geçen gün daha da fazla güç kazanıyorlar. AfD’ler, Front National’ler anketlere göre bir sonraki seçimlerde hükümet belirleyici roller oynayacaklar. Bu durum karşısında ilk fırsatı yine “baba” ABD yakaladı: yüz binlerce Suriyelinin, Libyalının katili Hillary Clinton, Donald Trump’ın seçilmesiyle ağır bir darbe yedi.

BİLİNEN HATAYI İKİNCİ KEZ TEKRARLAMAK

Neoliberal sistem hatalarını görmemekte kararlı. Trump’ın göreve başlamasıyla birlikte yapılan yorumların hepsi istisnasız yenilgilerini kabul ettikleri yönünde. Başta Almanya’nın Cumhurbaşkanı Adayı, Eski Dışişleri Bakanı Frank-Walter Steinmeier olmak üzere Batı’nın istisnasız bütün düşünürleri, “20. yüzyılın dünya düzeni bitti”[2] ifadelerini kullanmaktalar. Süregelen uygulamalarla devam edemeyeceklerinin farkındalar. Çöken dünya düzeni karşısında Trump’ın eski “değerlere” döneceğini ümit ediyorlar.

2017 yılında Almanya ve Fransa’da seçim yılı. Almanya’nın sosyal demokratları, Eski Avrupa Birliği Parlamentosu Martin Schulz’u başbakanlığa aday gösterdi. Alman Hür Demokrat Parti Genel Başkanı Christian Lindner, devlet kanalı Phoenix’e vermiş olduğu bir demeçte Schulz’u koyu bir Avrupa merkeziyetçisi olarak tanımlamakta.[3] Halbuki dayattıkları ‘özgürlüklerle’ kendi çukurlarını kazmaktalar ama bunu hala kabullenmemek için büyük bir çaba göstermekteler.

Eh ne diyelim… yenilen pehlivan güreşe doymazmış!

Can Çakır
TGB Almanya Genel Sekreteri

Dipnot:

1. http://www.deutschlandfunk.de/spionageaffaere-ausspaehen-unter-freunden-das-geht.1773.de.html?dram:article_id=336484

2. http://www.bild.de/politik/inland/dr-frank-walter-steinmeier/die-alte-weltordnung-ist-vorueber-49896494.bild.html

3. https://www.google.com/urlsa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=5&cad=rja&uact=8&ved=0ahUKEwie4IWFqfHRAhXkC5oKHcQzAMIQtwIIJjAE&url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3Djwv72CsasL8&usg=AFQjCNEz6id5qpsRp6hNJbaFC9Y1y7hg_A&sig2=3SD_lIYNaRh-nnXJjO5U7g&bvm=bv.146073913,d.bGs

tgb.gen.tr

Alıştık artık bazı şeylere… Ama kararlılığımızı değiştirmez.

Türk Ordusu, milletiyle el ele vermiş bir şekilde bölücülere, gericilere karşı mücadelesini sürdürüyor. Emperyalizmin taşeronları püskürtüldükçe daha da agresifleşiyorlar.

Perşembe günü gece yarısı Meclis’in kravatlı PKK’lıları göz altına alındı. Cumhuriyet Gazetesi’nin yönetimine karşı yapılan operasyonlardan kısa bir süre sonra gerçekleşen bu operasyonlarla birlikte Batı da ayağa kalktı. “Halkın iradesi”, “Demokrasi”, “Basın özgürlüğü” naraları havada uçuşurken ertesi sabah Diyarbakır’da patlayan bir bomba haberi geldi. Ne olduğu belliydi; Sahada kaybeden emperyalizm, taşeronları aracılığıyla şehirlerimizi havaya uçuruyor. Takip ettik Batı’daki taşeronları; “saldırıyı IŞİD üstlendi” açıklamaları geliyordu. Kısa bir süre sonra saldırganın tespit edilen kimliği açıklandı. PKK’nın evlatlarından TAK saldırıyı üstlenince sus pus oldular. Buna rağmen attıkları naralardan dem vurmaya devam ediyorlar.

Halbuki ne güzel şey değil mi… Demokrasi dediler, hendek kazdılar. “Analar ağlamasın” derken dağdaki teröriste kalkan olmaya kalktılar. Batı Asya’nın birliğini bozmak uğruna bombaları konuşturdular. Tabi ya, o bombalar da barış güvercinlerine ne kadar çok benziyorlar…

Peki ya milli iradeye ne demeli? Milletimizin ve ülkemizin bütünlüğünü bombalayanlara kalkan olan kravatlıları ifadeye çağıran mahkemenin davetine aldırmayanların herhangi bir milleti temsil etmeye yetkisi olabilir mi? Hadi onu geçtik, vekilliklerinin kravatlı eşkıyalıktan ibaret olduğunu kabul ettik… bir vekillik hukukun uygulanmasına engel olabilir mi? Net: Olamaz! Çağrıya uymayan getirilir. 4 Kasım’ın anlamı budur; hukukidir, halk adınadır.

Peki ya halkın kararını tanımayanlara ne demeli? “Türkiye’ye yönelik sert tepki” laflarıyla ortalığa salyalarını saçan Batı’nın “barış güvercinleri” Kantların, Marxların, Robespierrelerin, Rousseauların kemiklerini sızlatmıyorlar mı? Bu mu sizin özgürlüğünüz, barışınız? Halbuki ne kadar kolay Sykes-Picot ile, Sevr ile, BOP ile akrabaları birbirinden ayırmak, bölme projeleri uğruna milyonlarca insanı katletmek… Bu mu sizin “halkların kardeşliği” dediğiniz şey?

Bir taraftan da şaşırıyorum aslında; “Asker siyasetten uzaklaştırılıyor” diye sevinç çığlıkları atan, milletin yetiştirdiği yurtseverler kumpaslarla mahkum edilirken “objektif” yaklaşmaktan öteye gidemeyenleri çok iyi hatırlıyoruz! Eğer bu kadarsa sizin özgürlüğünüz, barışınız, teşekkür ediyoruz, almıyoruz! Sizin dayattığınız “özgürlüklere” karşı biz savaşacağız! Yurtta sulhu sağlayana, vatanın hürriyetini zorla alana kadar savaşacağız. Şundan emin olalım; gerçek özgürlüğü ve yurtta ve cihanda barışı sağlayacağımız gün bize sizden çok daha yakındır.

Can Çakır

TGB Uluslararası İlişkiler Bürosu Avrupa Masası Sorumlusu

can.cakir@gmx.net

tgb.gen.tr

Alıştık artık bazı şeylere… Ama kararlılığımızı değiştirmez.

Türk Ordusu, milletiyle el ele vermiş bir şekilde bölücülere, gericilere karşı mücadelesini sürdürüyor. Emperyalizmin taşeronları püskürtüldükçe daha da agresifleşiyorlar.

Perşembe günü gece yarısı Meclis’in kravatlı PKK’lıları göz altına alındı. Cumhuriyet Gazetesi’nin yönetimine karşı yapılan operasyonlardan kısa bir süre sonra gerçekleşen bu operasyonlarla birlikte Batı da ayağa kalktı. “Halkın iradesi”, “Demokrasi”, “Basın özgürlüğü” naraları havada uçuşurken ertesi sabah Diyarbakır’da patlayan bir bomba haberi geldi. Ne olduğu belliydi; Sahada kaybeden emperyalizm, taşeronları aracılığıyla şehirlerimizi havaya uçuruyor. Takip ettik Batı’daki taşeronları; “saldırıyı IŞİD üstlendi” açıklamaları geliyordu. Kısa bir süre sonra saldırganın tespit edilen kimliği açıklandı. PKK’nın evlatlarından TAK saldırıyı üstlenince sus pus oldular. Buna rağmen attıkları naralardan dem vurmaya devam ediyorlar.

Halbuki ne güzel şey değil mi… Demokrasi dediler, hendek kazdılar. “Analar ağlamasın” derken dağdaki teröriste kalkan olmaya kalktılar. Batı Asya’nın birliğini bozmak uğruna bombaları konuşturdular. Tabi ya, o bombalar da barış güvercinlerine ne kadar çok benziyorlar…

Peki ya milli iradeye ne demeli? Milletimizin ve ülkemizin bütünlüğünü bombalayanlara kalkan olan kravatlıları ifadeye çağıran mahkemenin davetine aldırmayanların herhangi bir milleti temsil etmeye yetkisi olabilir mi? Hadi onu geçtik, vekilliklerinin kravatlı eşkıyalıktan ibaret olduğunu kabul ettik… bir vekillik hukukun uygulanmasına engel olabilir mi? Net: Olamaz! Çağrıya uymayan getirilir. 4 Kasım’ın anlamı budur; hukukidir, halk adınadır.

Peki ya halkın kararını tanımayanlara ne demeli? “Türkiye’ye yönelik sert tepki” laflarıyla ortalığa salyalarını saçan Batı’nın “barış güvercinleri” Kantların, Marxların, Robespierrelerin, Rousseauların kemiklerini sızlatmıyorlar mı? Bu mu sizin özgürlüğünüz, barışınız? Halbuki ne kadar kolay Sykes-Picot ile, Sevr ile, BOP ile akrabaları birbirinden ayırmak, bölme projeleri uğruna milyonlarca insanı katletmek… Bu mu sizin “halkların kardeşliği” dediğiniz şey?

Bir taraftan da şaşırıyorum aslında; “Asker siyasetten uzaklaştırılıyor” diye sevinç çığlıkları atan, milletin yetiştirdiği yurtseverler kumpaslarla mahkum edilirken “objektif” yaklaşmaktan öteye gidemeyenleri çok iyi hatırlıyoruz! Eğer bu kadarsa sizin özgürlüğünüz, barışınız, teşekkür ediyoruz, almıyoruz! Sizin dayattığınız “özgürlüklere” karşı biz savaşacağız! Yurtta sulhu sağlayana, vatanın hürriyetini zorla alana kadar savaşacağız. Şundan emin olalım; gerçek özgürlüğü ve yurtta ve cihanda barışı sağlayacağımız gün bize sizden çok daha yakındır.

Can Çakır

TGB Uluslararası İlişkiler Bürosu Avrupa Masası Sorumlusu

can.cakir@gmx.net

tgb.gen.tr

Fransa’da kurulan 5. cumhuriyetin kurucusu Charles de Gaulle’un sözüydü: “İngiltere, ABD’nin Avrupa’daki Truva Atı’dır.”

Avrasya’nın yükseldiği bir dönemdeyiz. Moskova’dan Pekin’e, Ankara’dan Şam’a, Bağdat’a, Tahran’a bölge ülkeleri işbirliğine gidiyor. Özellikle Türkiye, 15 Temmuz Fethullahçı darbe girişiminin ardından Batı’dan kopma aşamasına geldi. Amerika ve Avrupa’nın, yıllardır “stratejik ortak” diye kandırdıkları ve bölmek için uğraştıkları ülkeler kendilerinden kopuyorlar.

Batı kan kaybediyor. Kaybettikçe de saldırganlaşıyor. Avrupa gündeminden başlıklarla bu saldırganlığı sizlere somutlayacağım.

Geçtiğimiz hafta Avrupa basınında devamlı gündemde olan bir konu vardı: Rusya karşıtlığı. Halep’te temizlenen teröristler, Almanların, Fransızların kanına dokundu anlaşılan… Nereden vuracaklarını şaşırmış gibiler. 5 Ekim’den beri haberlerde öne çıkan konu: Almanya, Rusya’ya yaptırım uygulamak istiyor. Fransa Dışişleri Bakanı Ayrault ise Rusya’yı Uluslararası Adalet Divanı’na şikayet etmeyi talep etmişti. Fransa, Birleşmiş Milletler Güvenlik Kurulu’nda Suriye ve Rusya’nın Halep’i kurtarma operasyonlarına yönelik Uluslararası Adalet Divanı’na soruşturma izni vermeyi teklif etmiş, Rusya ve Çin’in oylarıyla tasarı reddedilmişti.

Avrupa’nın Rusya’ya yönelik yaptırımları, Ukrayna Krizi’nden beri zaten vardı. Batı, Ukrayna’da kaybetti. Batı, Suriye’de kaybetti. Türk ordusu, PKK koridorunu engelledi. Suriye’nin bölünmesi için en temel şart olan Esad’ın devrilmesi hedefi boşa çıktı. İran, ticari görüşmeler için Tahran’a giden Almanya Başbakan Yardımcısı Sigmar Gabriel’e randevu vermedi, Garbiel, iki gün içinde Berlin’e geri dönmek zorunda kaldı.

Batılı devletler bu gelişmeler karşısında büyük bir şaşkınlık yaşıyorlar. Yenilmeye alışamadılar. Başta ABD ile aralarına mesafe giren Almanya ve Fransa da yeniden Rusya’ya karşı tavır almaya başladılar.

Geçen sene Fransa ve Almanya, başta Rusya olmak üzere, Avrasya ülkeleri ile görüşmeler yapıp, Suriye’de IŞİD ile mücadelede ortak yollar aramaya başladılar. Diğer yandan Almanya’nın gündeminde ABD istihbarat teşkilatı NSA’in dinleme skandalı vardı. Almanya ve ABD arasındaki ilişkiler bu skandal üzerine soğudu. Buna paralel olarak Alman Savunma Bakanı Ursula von der Leyen ve Fransa Dışişleri Bakanı Laurent Fabius, Rusya’nın Suriye operasyonunu destekleyen açıklamalar yapıyorlardı. Fabius, Rusya’nın IŞİD dışındaki diğer terör örgütlerine yönelik de operasyonlar yapmasını desteklerken bu açıklamalar en çok Amerika’yı ve Amerikancı neoliberalleri rahatsız etti.

Üç gün önce Frankfurter Allgemeine gazetesi ABD ve Avrupa arasında yürüyen bir ticari savaşa dikkat çekti. Özet: ABD’nin kendine biçtiği dünya jandarması rolü, ekonomik alanda da o kadar öteye gidiyor ki Avrupa ülkelerinin üretim alanlarına yönelik hamlelerde bulunuyor. Volkswagen’in emisyon skandalı, Avrupa Rekabet Kurulu’nun, Apple firmasının İrlanda’ya vergi ödeme zorunluluğunu belirtmesi ve en son Alman Merkez Bankası’nın kriz tehdidiyle karşı karşıya olması, Avrupa’ya karşı Amerika’nın açık bir operasyonuydu. ABD, Rusya ile yakınlaşan Almanya ve Fransa’ya gözdağı verdi. Krizle karşı karşıya kalan Avrupa ülkeleri ise Avrasya’ya sarılmak yerine ABD’yi kendine yakın tutmaya çalışıyorlar. Mülteci sorununa bölge ülkeleri ile çözüm bulma arayışındaki Angela Merkel’e karşı Alman medyası Merkel’in düşüşte olduğunu gösteren anketler yayımlıyor.

Kapitalizm, kendi içinde savaşıyor. Batı’nın karşısında Avrasya yükseliyor. Yükselirken de Batı panikliyor. Nereden saldıracağını bilemeyen Avrupa medyası bundan bir hafta önce Fransız Libération gazetesinde 2018’de Rusya’da düzenlenecek olan dünya kupasının nasıl engellenebileceği hakkında bir tartışma yürüttü. Önerdikleri, büyük ülkelerin Rusya’daki “insan hakları ihlallerini” gerekçe göstererek katılmamaları…

Batı’nın her alanda gerileyişi sürerken Avrasya’nın yükselmesinin ve bölgede Amerika’nın planlarının çökmesin sonuçlarını hep birlikte yaşıyoruz. Emperyalizmin savaş boruları çalıyor! Bizler de bu tarihi günlere şahitlik ediyoruz. Elbette sadece şahitlik etmekle kalmayacağız. Türkiye Gençlik Birliği’nin emperyalist girişimlere karşı tavrı kesindir: Emperyalizmi ülkemizden ve bölgemizden söküp atana kadar mücadelemize devam edeceğiz.

Can Çakır
TGB Uluslararası İlişkiler Bürosu Avrupa Masası Sorumlusu

tgb.gen.tr

Fransa’da kurulan 5. cumhuriyetin kurucusu Charles de Gaulle’un sözüydü: “İngiltere, ABD’nin Avrupa’daki Truva Atı’dır.”

Avrasya’nın yükseldiği bir dönemdeyiz. Moskova’dan Pekin’e, Ankara’dan Şam’a, Bağdat’a, Tahran’a bölge ülkeleri işbirliğine gidiyor. Özellikle Türkiye, 15 Temmuz Fethullahçı darbe girişiminin ardından Batı’dan kopma aşamasına geldi. Amerika ve Avrupa’nın, yıllardır “stratejik ortak” diye kandırdıkları ve bölmek için uğraştıkları ülkeler kendilerinden kopuyorlar.

Batı kan kaybediyor. Kaybettikçe de saldırganlaşıyor. Avrupa gündeminden başlıklarla bu saldırganlığı sizlere somutlayacağım.

Geçtiğimiz hafta Avrupa basınında devamlı gündemde olan bir konu vardı: Rusya karşıtlığı. Halep’te temizlenen teröristler, Almanların, Fransızların kanına dokundu anlaşılan… Nereden vuracaklarını şaşırmış gibiler. 5 Ekim’den beri haberlerde öne çıkan konu: Almanya, Rusya’ya yaptırım uygulamak istiyor. Fransa Dışişleri Bakanı Ayrault ise Rusya’yı Uluslararası Adalet Divanı’na şikayet etmeyi talep etmişti. Fransa, Birleşmiş Milletler Güvenlik Kurulu’nda Suriye ve Rusya’nın Halep’i kurtarma operasyonlarına yönelik Uluslararası Adalet Divanı’na soruşturma izni vermeyi teklif etmiş, Rusya ve Çin’in oylarıyla tasarı reddedilmişti.

Avrupa’nın Rusya’ya yönelik yaptırımları, Ukrayna Krizi’nden beri zaten vardı. Batı, Ukrayna’da kaybetti. Batı, Suriye’de kaybetti. Türk ordusu, PKK koridorunu engelledi. Suriye’nin bölünmesi için en temel şart olan Esad’ın devrilmesi hedefi boşa çıktı. İran, ticari görüşmeler için Tahran’a giden Almanya Başbakan Yardımcısı Sigmar Gabriel’e randevu vermedi, Garbiel, iki gün içinde Berlin’e geri dönmek zorunda kaldı.

Batılı devletler bu gelişmeler karşısında büyük bir şaşkınlık yaşıyorlar. Yenilmeye alışamadılar. Başta ABD ile aralarına mesafe giren Almanya ve Fransa da yeniden Rusya’ya karşı tavır almaya başladılar.

Geçen sene Fransa ve Almanya, başta Rusya olmak üzere, Avrasya ülkeleri ile görüşmeler yapıp, Suriye’de IŞİD ile mücadelede ortak yollar aramaya başladılar. Diğer yandan Almanya’nın gündeminde ABD istihbarat teşkilatı NSA’in dinleme skandalı vardı. Almanya ve ABD arasındaki ilişkiler bu skandal üzerine soğudu. Buna paralel olarak Alman Savunma Bakanı Ursula von der Leyen ve Fransa Dışişleri Bakanı Laurent Fabius, Rusya’nın Suriye operasyonunu destekleyen açıklamalar yapıyorlardı. Fabius, Rusya’nın IŞİD dışındaki diğer terör örgütlerine yönelik de operasyonlar yapmasını desteklerken bu açıklamalar en çok Amerika’yı ve Amerikancı neoliberalleri rahatsız etti.

Üç gün önce Frankfurter Allgemeine gazetesi ABD ve Avrupa arasında yürüyen bir ticari savaşa dikkat çekti. Özet: ABD’nin kendine biçtiği dünya jandarması rolü, ekonomik alanda da o kadar öteye gidiyor ki Avrupa ülkelerinin üretim alanlarına yönelik hamlelerde bulunuyor. Volkswagen’in emisyon skandalı, Avrupa Rekabet Kurulu’nun, Apple firmasının İrlanda’ya vergi ödeme zorunluluğunu belirtmesi ve en son Alman Merkez Bankası’nın kriz tehdidiyle karşı karşıya olması, Avrupa’ya karşı Amerika’nın açık bir operasyonuydu. ABD, Rusya ile yakınlaşan Almanya ve Fransa’ya gözdağı verdi. Krizle karşı karşıya kalan Avrupa ülkeleri ise Avrasya’ya sarılmak yerine ABD’yi kendine yakın tutmaya çalışıyorlar. Mülteci sorununa bölge ülkeleri ile çözüm bulma arayışındaki Angela Merkel’e karşı Alman medyası Merkel’in düşüşte olduğunu gösteren anketler yayımlıyor.

Kapitalizm, kendi içinde savaşıyor. Batı’nın karşısında Avrasya yükseliyor. Yükselirken de Batı panikliyor. Nereden saldıracağını bilemeyen Avrupa medyası bundan bir hafta önce Fransız Libération gazetesinde 2018’de Rusya’da düzenlenecek olan dünya kupasının nasıl engellenebileceği hakkında bir tartışma yürüttü. Önerdikleri, büyük ülkelerin Rusya’daki “insan hakları ihlallerini” gerekçe göstererek katılmamaları…

Batı’nın her alanda gerileyişi sürerken Avrasya’nın yükselmesinin ve bölgede Amerika’nın planlarının çökmesin sonuçlarını hep birlikte yaşıyoruz. Emperyalizmin savaş boruları çalıyor! Bizler de bu tarihi günlere şahitlik ediyoruz. Elbette sadece şahitlik etmekle kalmayacağız. Türkiye Gençlik Birliği’nin emperyalist girişimlere karşı tavrı kesindir: Emperyalizmi ülkemizden ve bölgemizden söküp atana kadar mücadelemize devam edeceğiz.

Can Çakır
TGB Uluslararası İlişkiler Bürosu Avrupa Masası Sorumlusu

tgb.gen.tr