Hindistan’da dünyanın en büyük çiftçi eylemleri yaşanıyor. Yaklaşık 250 milyon çiftçi Neo-liberal tarım politikasına karşı ayaklandı. Gerçi Hint milleti epeydir Neo-liberal ve Hinducu Narendra Modi yönetimine karşı ayakta. Geçen yıl ağustos ayında Keşmir’in statüsü iptal edilince özellikle Keşmir bölgesinde birtakım büyük protestolar yaşandı. Ardından kasım ayında da Müslümanları Hint vatandaşı saymayan yeni bir vatandaşlık yasası çıkınca ülkenin dört bir yanında bu yasa aleyhinde eylemler düzenlendi.

Modi Dönemi

Bu yaşanan protestolar her ne kadar yeni çıkmış gibi gözükse de aslında büyük bir birikmiş hoşnutsuzluğun ardından başladı. 16 Mayıs 2014’te açıklanan seçim sonuçlarıyla Hindistan’da Narendra Modi önderliğinde Bharatiya Janata Party (Hindistan Halk Partisi) dönemi başladı. Bu dönemin ilk zamanları Modi’nin miras aldığı Kongre Partisi politikaları bir adım öne götürmesinden ibaretti. Hindistan, BRICS’i kuran ülkelerden biriydi ve Rusya, Çin gibi ülkelerle ilişkileri ilerliyordu. Savunma alanında Rusya ile geçmişten gelen sıkı bağları vardı. SU-57 uçağını Rusya ve Hindistan birlikte yapmaktaydılar. Ancak bu politikalar bir süreç dahilinde terk edilmeye başlandı. Şu anda da Hindistan ve Çin’in ilişkileri Aksai Keşmir denilen bölge nedeniyle bir hayli gergin durumda.

İç politikada da Narendra Modi ve BJP’nin bir diğer önderi Amit Shah hem neoliberal anlayışlarla hazırlanan yasaları hem de Müslüman azınlığı dışlayan yasaları Hint milletine dayatmaya başladılar. Bu yasalardan özellikle Müslüman azınlığının aleyhine olanlar geçen sene büyük infiallere neden oldu. Ancak Hint milletinin Modi yönetiminden hoşnutsuzluğu sadece yıllardan boyu kaynaşmış oldukları ve Hint milletinin artık ayrılmaz bir parçası olan Müslümanların dışlanmasıyla sınırlı değildi.

Atlantik Rotasına Tepki

Modi yönetimi Hindistan’ın Avrasya’da durmadan ilerleyen rotasını Atlantik’e doğru kırmaya başladı. Bu da hem Hint milletinin iki ayrı uca parçalanmasını hem de neoliberal ekonomi politikalarını Hindistan’ın önüne getirdi. Bu politikaların bir yansıması olan “Yeni Tarım Yasalarından” bahsedeceğiz. Ancak, Atlantik rotasına giren Hindistan ilk hamlelerini dış politikada yaptı. Yıllardır bir sorun olan Keşmir’de çözüme Kongre Partisi döneminde çok yakınlaşmışken Keşmir’in statüsünü iptal etti. Avrasya rotasında ilerleyen Pakistan ile zaten mevcut olan düşmanlığını körükledi. Orada çözümsüzlüğün ve uzlaşmacılığın kapısını tekrar araladı. Sadece Pakistan değil, Keşmir bölgesinin yüzde yirmilik bir kısmına (Aksai Çin diye geçmektedir) egemen olan Çin ile de dış politikada bir Aksai Keşmir açmazı yarattı. Buradaki sınır anlaşmazlıklarını bahane edip elli dokuz Çin şirketinin Hindistan’da faaliyet göstermesini yasakladı. Bu şirketlerin ABD’li muadillerinin önünü açtı. Hint hükümetinin Hindistan’ın yaşam yeri olan Avrasya’dan çıkıp çökmekte olan Atlantik’e yönelmesi bunu da Hinduçulukla birleştirmesi Hint milletinde haklı bir tepkisellik doğurdu. Daha önce bahsettiğimiz neoliberal yasalarda bu hoşnutsuzluğu katladı. Onlardan en büyüğü olan “Yeni Tarım Yasalarına” karşı da Hint milleti ayaklandı.

Yeni Tarım Yasası

Yukarıda bahsettiğimiz Yeni Tarım Yasaları aslında iki ayrı yasadan oluşan bir bütündür. Bu yasalar “Çiftçilerin Ürün Satış ve Ticaretinin Teşvik Edilmesi ve Kolaylaştırılması Yasası”, “Çiftçileri Koruma ve Güçlendirmeye Yönelik Fiyat Güvenceli Tarım Hizmetleri Yasası” olarak adlandırılan düzenlemelerdir. Bu iki yasa bir bütün olarak 20 Eylül günü Hindistan Meclisi’nin üst kanadı olan Rajya Sabha’dan geçti. Bu yasaların içeriği esasında çok uzun ve detaylı ama yakıcı olan kısmı ise ürün taban fiyatı uygulamasının kaldırılmasıdır. Bu uygulamada devlet bir ürünün taban fiyatını belirliyor ve şirketler de bu fiyat üzerinden ürünü alıyor. Yasa bir ürünün fiyatını belirleme yetkisi de çitçinin direkt diyalog kuracağı büyük kurumsal şirketlerin insafına bırakıyor. Kendi yetkisini şirketlere veriyor ve neoliberalizm olarak adlandırdığımız devleti küçültme yoluna gidiyor. Devleti tarımdan soyutluyor. Bugün Hint çiftçilerin genel itirazı da zaten yasanın bu kısmınadır. Mahsullerin fiyatının büyük şirketlerin insafına bırakılmasını istemiyorlar. Modi Hükümeti’nin Hindistan’ın vatandaşını piyasaya kurban etmeyen devletçi birikimini yıkmaya çalıştığını ifade ediyorlar. Bu da ekim ayında yaklaşık iki yüz elli milyon çiftçinin katıldığı büyük bir halk ayaklanmasına neden oldu.

Çiftçilerin Talepleri

Çiftçiler çok net bir taleple ayaklandılar: Bu yasaların iptali. Bu yasaların ülke tarımını uluslararası şirketlere kurban edileceğinin farkındalar. Sadece bu kısa erimli neden de değil yukarıda tarif ettiğimiz gibi bu sürecin götüreceği yerin devletin küçülmesi olduğunun da bilincindeler. Bu sebeple de halk hareketi ülkenin dört bir yanına yayılmış durumda (Tabii özellikle çiftçilerin yoğun olduğu Pencap eyaletinde). Hükümet birkaç kez yasada “küçük değişiklikler” önerdi ancak çiftçilerin bunu kabul etmeye pek niyetleri yok. Meselenin kökünden çözülmesini istiyorlar. Hükümetin vereceği tavizleri de pek önemsemiyorlar. Şimdilik ne çiftçiler tarafından atılmış ya da ileride atılacak somut bir “geri adım” yok. 

Çiftçiler geri adım atmadıkça hükümetin aldığı tedbirler de sertleşiyor. Çiftçiler başkent Yeni Delhi’ye girmek için Delhi-Chalo (Haydi Delhi’ye) sloganı etrafında buluştular. Onlar başkente girmek istediklerinde karşılarında büyük bir polis kuvveti buldular. Öncü bir kuvvet başkente gidebildi ama büyük çoğunluk Haryana – Delhi sınırında bekliyor (Not: Haryana, Pencap ile Delhi arasında bir eyalet). Delhi-Chalo hareketi bir aydır devam ediyor. Tutuklamalar da bir hayli artmış durumda. En son polis departmanı Yeni Delhi yönetiminde bölgede bulunan 9 stadyumun geçici olarak hapishaneye dönüştürülmesini talep etti. Bu talep kabul edilmese de tutuklamaların boyutu hakkında bizlere bilgi veriyor. Tüm bu tedbirlere hatta stadyumları hapishane yaptıracak boyuta varan tutuklamalara rağmen çiftçiler mücadelelerine devam ediyorlar. Eylemlere katılan kişi sayı da her geçen gün artıyor. Hükümet de ise “anlaşabiliriz” sesleri yükselmeye başladı. Burada hükümetin direnci kırılmaya başlıyor. Hatta birkaç kez çiftçiler ile görüştüler ama daha önce de belirttiğim gibi çiftçilerin basit ricatlara kanmak gibi düşünceleri yok. Çiftçiler her geçen gün taleplerinin kabul edilmesine yaklaşıyorlar ama önlerinde çok yakıcı bir sorun var.

Çiftçilerin Önündeki Sorun

Şu an bu eylemlerin bir öncü partisi bulunmuyor. Belli başlı bölgelerde belli başlı önderler var denebilir. Ancak Kongre Partisi (Gandhi – Nehru Partisi) genel olarak protestolara destek veriyor ve kitlenin liderliğini yapmaya çalışıyor. Ancak, çeşitli sol partiler de bu büyük çiftçi kitlesinin içinde bulunuyor. Ortak bir liderlik bulunmuyor. Zaten genel hareketin içine yöneltilen en kapsamlı eleştiri de bu: Somut talepleri ileten tek bir önderliğin olmaması. Bu da Delhi-Chalo hareketini birden fazla parçası olan dağınık bir yapı olarak gösteriyor. Burada da BJP (Bharatiya Janata Party) bu dağınık gücü hemencecik yenebileceği yönünde bir propaganda ile aslında kendini olduğundan daha kuvvetli gösteriyor. Onun için çitçilerin önünde ilk önce bu liderlik sorunun çözülmesi bulunuyor. Yoksa bu talepler dağınık ses şeklinde kalacak. Burada gördüğümüz kadarıyla ortak bir liderlik yaratmak için çabalar var ama bu çabaların biraz daha hızlanması lazım. 

Bu eylemler sadece iki yasa üzerinden çıkan eylemler değiller. Böyle okursak çok büyük bir yanılgıya düşeriz. Daha önce de ifade ettiğim bu eylemler gibi Hint milletinin Hindistan’ın Atlantik rotasında payanda olmasına bir tepkisi. Hint milleti çözümün Asya milletlerinin yarattığı devletçi birikimde olduğunu görüyor. Atlantik’in artık allarla boyanmış “serbestliğini” istemiyor. Devletin piyasada denetleyici ve düzenleyici olduğu, kendi insanına sahip çıktığı düzeni istiyor. Sadece bu değil Atlantik’in Hindistan’da milleti etnik – dinsel kalıplar üzerinden parçalayan politikalarına karşı da çok büyük bir direnç oluşuyor. Tüm bunlar da çok basit bir denklemi ortaya koyuyor. Bu eylemler başarılı olursa Hindistan’ın Atlantik’e payanda olmasının önü kesilir. Hindistan Asya’daki onurlu yerini tekrar alır. O sebeple buradan çıkacak başarı Avrasya Cephesi’nin bir başarısı olacaktır.  

Emre Kaya

Uluslararası İlişkiler Büro Yöneticisi

Kaynakça:

1. https://en.wikipedia.org/wiki/2020_Indian_farmers%27_protest

2. https://www.ndtv.com/india-news/farmers-protest-live-updates-farmers-observe-shradhanjali-diwas-for-those-who-died-during-protest-2341118

3. https://www.ndtv.com/india-news/farmers-protest-not-affiliated-to-any-political-party-group-writes-to-pm-modi-2341031

4. https://sputniknews.com/india/202009281080597952-new-agriculture-laws-are-death-sentence-for-indian-farmers-says-opposition-figure-rahul-gandhi/

5. https://www.indyturk.com/node/289711/dünyadan-sesler/yeni-tarım-yasaları-kırsal-hindistanı-yoksullaştıracak-ve-sistemi

6. https://www.aa.com.tr/tr/dunya/hindistanda-yeni-tarim-reformunu-protesto-eden-ciftciler-ulke-capinda-grev-karari-aldi/2069192

7. https://www.indyturk.com/node/278281/kitlesel-gösterilere-karşı-hindistan-polisinden-“stadyumları-hapishaneye-çevirelim”

tgb.gen.tr

Hindistan’da dünyanın en büyük çiftçi eylemleri yaşanıyor. Yaklaşık 250 milyon çiftçi Neo-liberal tarım politikasına karşı ayaklandı. Gerçi Hint milleti epeydir Neo-liberal ve Hinducu Narendra Modi yönetimine karşı ayakta. Geçen yıl ağustos ayında Keşmir’in statüsü iptal edilince özellikle Keşmir bölgesinde birtakım büyük protestolar yaşandı. Ardından kasım ayında da Müslümanları Hint vatandaşı saymayan yeni bir vatandaşlık yasası çıkınca ülkenin dört bir yanında bu yasa aleyhinde eylemler düzenlendi.

Modi Dönemi

Bu yaşanan protestolar her ne kadar yeni çıkmış gibi gözükse de aslında büyük bir birikmiş hoşnutsuzluğun ardından başladı. 16 Mayıs 2014’te açıklanan seçim sonuçlarıyla Hindistan’da Narendra Modi önderliğinde Bharatiya Janata Party (Hindistan Halk Partisi) dönemi başladı. Bu dönemin ilk zamanları Modi’nin miras aldığı Kongre Partisi politikaları bir adım öne götürmesinden ibaretti. Hindistan, BRICS’i kuran ülkelerden biriydi ve Rusya, Çin gibi ülkelerle ilişkileri ilerliyordu. Savunma alanında Rusya ile geçmişten gelen sıkı bağları vardı. SU-57 uçağını Rusya ve Hindistan birlikte yapmaktaydılar. Ancak bu politikalar bir süreç dahilinde terk edilmeye başlandı. Şu anda da Hindistan ve Çin’in ilişkileri Aksai Keşmir denilen bölge nedeniyle bir hayli gergin durumda.

İç politikada da Narendra Modi ve BJP’nin bir diğer önderi Amit Shah hem neoliberal anlayışlarla hazırlanan yasaları hem de Müslüman azınlığı dışlayan yasaları Hint milletine dayatmaya başladılar. Bu yasalardan özellikle Müslüman azınlığının aleyhine olanlar geçen sene büyük infiallere neden oldu. Ancak Hint milletinin Modi yönetiminden hoşnutsuzluğu sadece yıllardan boyu kaynaşmış oldukları ve Hint milletinin artık ayrılmaz bir parçası olan Müslümanların dışlanmasıyla sınırlı değildi.

Atlantik Rotasına Tepki

Modi yönetimi Hindistan’ın Avrasya’da durmadan ilerleyen rotasını Atlantik’e doğru kırmaya başladı. Bu da hem Hint milletinin iki ayrı uca parçalanmasını hem de neoliberal ekonomi politikalarını Hindistan’ın önüne getirdi. Bu politikaların bir yansıması olan “Yeni Tarım Yasalarından” bahsedeceğiz. Ancak, Atlantik rotasına giren Hindistan ilk hamlelerini dış politikada yaptı. Yıllardır bir sorun olan Keşmir’de çözüme Kongre Partisi döneminde çok yakınlaşmışken Keşmir’in statüsünü iptal etti. Avrasya rotasında ilerleyen Pakistan ile zaten mevcut olan düşmanlığını körükledi. Orada çözümsüzlüğün ve uzlaşmacılığın kapısını tekrar araladı. Sadece Pakistan değil, Keşmir bölgesinin yüzde yirmilik bir kısmına (Aksai Çin diye geçmektedir) egemen olan Çin ile de dış politikada bir Aksai Keşmir açmazı yarattı. Buradaki sınır anlaşmazlıklarını bahane edip elli dokuz Çin şirketinin Hindistan’da faaliyet göstermesini yasakladı. Bu şirketlerin ABD’li muadillerinin önünü açtı. Hint hükümetinin Hindistan’ın yaşam yeri olan Avrasya’dan çıkıp çökmekte olan Atlantik’e yönelmesi bunu da Hinduçulukla birleştirmesi Hint milletinde haklı bir tepkisellik doğurdu. Daha önce bahsettiğimiz neoliberal yasalarda bu hoşnutsuzluğu katladı. Onlardan en büyüğü olan “Yeni Tarım Yasalarına” karşı da Hint milleti ayaklandı.

Yeni Tarım Yasası

Yukarıda bahsettiğimiz Yeni Tarım Yasaları aslında iki ayrı yasadan oluşan bir bütündür. Bu yasalar “Çiftçilerin Ürün Satış ve Ticaretinin Teşvik Edilmesi ve Kolaylaştırılması Yasası”, “Çiftçileri Koruma ve Güçlendirmeye Yönelik Fiyat Güvenceli Tarım Hizmetleri Yasası” olarak adlandırılan düzenlemelerdir. Bu iki yasa bir bütün olarak 20 Eylül günü Hindistan Meclisi’nin üst kanadı olan Rajya Sabha’dan geçti. Bu yasaların içeriği esasında çok uzun ve detaylı ama yakıcı olan kısmı ise ürün taban fiyatı uygulamasının kaldırılmasıdır. Bu uygulamada devlet bir ürünün taban fiyatını belirliyor ve şirketler de bu fiyat üzerinden ürünü alıyor. Yasa bir ürünün fiyatını belirleme yetkisi de çitçinin direkt diyalog kuracağı büyük kurumsal şirketlerin insafına bırakıyor. Kendi yetkisini şirketlere veriyor ve neoliberalizm olarak adlandırdığımız devleti küçültme yoluna gidiyor. Devleti tarımdan soyutluyor. Bugün Hint çiftçilerin genel itirazı da zaten yasanın bu kısmınadır. Mahsullerin fiyatının büyük şirketlerin insafına bırakılmasını istemiyorlar. Modi Hükümeti’nin Hindistan’ın vatandaşını piyasaya kurban etmeyen devletçi birikimini yıkmaya çalıştığını ifade ediyorlar. Bu da ekim ayında yaklaşık iki yüz elli milyon çiftçinin katıldığı büyük bir halk ayaklanmasına neden oldu.

Çiftçilerin Talepleri

Çiftçiler çok net bir taleple ayaklandılar: Bu yasaların iptali. Bu yasaların ülke tarımını uluslararası şirketlere kurban edileceğinin farkındalar. Sadece bu kısa erimli neden de değil yukarıda tarif ettiğimiz gibi bu sürecin götüreceği yerin devletin küçülmesi olduğunun da bilincindeler. Bu sebeple de halk hareketi ülkenin dört bir yanına yayılmış durumda (Tabii özellikle çiftçilerin yoğun olduğu Pencap eyaletinde). Hükümet birkaç kez yasada “küçük değişiklikler” önerdi ancak çiftçilerin bunu kabul etmeye pek niyetleri yok. Meselenin kökünden çözülmesini istiyorlar. Hükümetin vereceği tavizleri de pek önemsemiyorlar. Şimdilik ne çiftçiler tarafından atılmış ya da ileride atılacak somut bir “geri adım” yok. 

Çiftçiler geri adım atmadıkça hükümetin aldığı tedbirler de sertleşiyor. Çiftçiler başkent Yeni Delhi’ye girmek için Delhi-Chalo (Haydi Delhi’ye) sloganı etrafında buluştular. Onlar başkente girmek istediklerinde karşılarında büyük bir polis kuvveti buldular. Öncü bir kuvvet başkente gidebildi ama büyük çoğunluk Haryana – Delhi sınırında bekliyor (Not: Haryana, Pencap ile Delhi arasında bir eyalet). Delhi-Chalo hareketi bir aydır devam ediyor. Tutuklamalar da bir hayli artmış durumda. En son polis departmanı Yeni Delhi yönetiminde bölgede bulunan 9 stadyumun geçici olarak hapishaneye dönüştürülmesini talep etti. Bu talep kabul edilmese de tutuklamaların boyutu hakkında bizlere bilgi veriyor. Tüm bu tedbirlere hatta stadyumları hapishane yaptıracak boyuta varan tutuklamalara rağmen çiftçiler mücadelelerine devam ediyorlar. Eylemlere katılan kişi sayı da her geçen gün artıyor. Hükümet de ise “anlaşabiliriz” sesleri yükselmeye başladı. Burada hükümetin direnci kırılmaya başlıyor. Hatta birkaç kez çiftçiler ile görüştüler ama daha önce de belirttiğim gibi çiftçilerin basit ricatlara kanmak gibi düşünceleri yok. Çiftçiler her geçen gün taleplerinin kabul edilmesine yaklaşıyorlar ama önlerinde çok yakıcı bir sorun var.

Çiftçilerin Önündeki Sorun

Şu an bu eylemlerin bir öncü partisi bulunmuyor. Belli başlı bölgelerde belli başlı önderler var denebilir. Ancak Kongre Partisi (Gandhi – Nehru Partisi) genel olarak protestolara destek veriyor ve kitlenin liderliğini yapmaya çalışıyor. Ancak, çeşitli sol partiler de bu büyük çiftçi kitlesinin içinde bulunuyor. Ortak bir liderlik bulunmuyor. Zaten genel hareketin içine yöneltilen en kapsamlı eleştiri de bu: Somut talepleri ileten tek bir önderliğin olmaması. Bu da Delhi-Chalo hareketini birden fazla parçası olan dağınık bir yapı olarak gösteriyor. Burada da BJP (Bharatiya Janata Party) bu dağınık gücü hemencecik yenebileceği yönünde bir propaganda ile aslında kendini olduğundan daha kuvvetli gösteriyor. Onun için çitçilerin önünde ilk önce bu liderlik sorunun çözülmesi bulunuyor. Yoksa bu talepler dağınık ses şeklinde kalacak. Burada gördüğümüz kadarıyla ortak bir liderlik yaratmak için çabalar var ama bu çabaların biraz daha hızlanması lazım. 

Bu eylemler sadece iki yasa üzerinden çıkan eylemler değiller. Böyle okursak çok büyük bir yanılgıya düşeriz. Daha önce de ifade ettiğim bu eylemler gibi Hint milletinin Hindistan’ın Atlantik rotasında payanda olmasına bir tepkisi. Hint milleti çözümün Asya milletlerinin yarattığı devletçi birikimde olduğunu görüyor. Atlantik’in artık allarla boyanmış “serbestliğini” istemiyor. Devletin piyasada denetleyici ve düzenleyici olduğu, kendi insanına sahip çıktığı düzeni istiyor. Sadece bu değil Atlantik’in Hindistan’da milleti etnik – dinsel kalıplar üzerinden parçalayan politikalarına karşı da çok büyük bir direnç oluşuyor. Tüm bunlar da çok basit bir denklemi ortaya koyuyor. Bu eylemler başarılı olursa Hindistan’ın Atlantik’e payanda olmasının önü kesilir. Hindistan Asya’daki onurlu yerini tekrar alır. O sebeple buradan çıkacak başarı Avrasya Cephesi’nin bir başarısı olacaktır.  

Emre Kaya

Uluslararası İlişkiler Büro Yöneticisi

Kaynakça:

1. https://en.wikipedia.org/wiki/2020_Indian_farmers%27_protest

2. https://www.ndtv.com/india-news/farmers-protest-live-updates-farmers-observe-shradhanjali-diwas-for-those-who-died-during-protest-2341118

3. https://www.ndtv.com/india-news/farmers-protest-not-affiliated-to-any-political-party-group-writes-to-pm-modi-2341031

4. https://sputniknews.com/india/202009281080597952-new-agriculture-laws-are-death-sentence-for-indian-farmers-says-opposition-figure-rahul-gandhi/

5. https://www.indyturk.com/node/289711/dünyadan-sesler/yeni-tarım-yasaları-kırsal-hindistanı-yoksullaştıracak-ve-sistemi

6. https://www.aa.com.tr/tr/dunya/hindistanda-yeni-tarim-reformunu-protesto-eden-ciftciler-ulke-capinda-grev-karari-aldi/2069192

7. https://www.indyturk.com/node/278281/kitlesel-gösterilere-karşı-hindistan-polisinden-“stadyumları-hapishaneye-çevirelim”

tgb.gen.tr

Türkiye 17-25 Aralık 2013 tarihinden itibaren yeni bir rotaya girdi. Devletin kadrolarından emperyalizmin maşaları olan Fetullahçılar temizlenmeye başlandı. 24 Temmuz 2015 tarihinde ise Amerikan emperyalizminin Batı Asya’daki kara gücü olan PKK’ya karşı silahlı mücadele tekrardan başladı. Türkiye emperyalizmin karşısında Batı Asya – Avrasya rotasında bu tarihlerden itibaren emin adımlarla ilerliyor. Bu ilerlemelerle paralel olarak ülkemiz bölgesel siyasette emperyalizmin aleyhine adımlar attı (Irak ve İran’la izlenen yapıcı politikalar, Libya’da geliştirdiğimiz ilişkiler ve Suriye ile artık ilişkilerin belli bir noktaya gelmesi gibi örnekler verilebilir) fakat artık rahatlıkla çöktüğünü saptığımız, emperyalizm de bunlara karşılık vermeye çabalıyor. Emperyalizm Batı Asya’da karşı ataklar yaparken henüz emperyalist kuvvetlerle bağını kesemeyen ülkeleri birer maşa olarak kullanıyor. Fakat görüyoruz ki Batı Asya ülkeleri birer birer emperyalizmin denetiminden çıkıyorlar. Bölgemizde emperyalizmin tam müttefiki sayılabilecek iki ülke kalmış durumda bunlardan biri Suudi Arabistan diğeri ise son zamanlarda ülkemize karşı fazlaca saldırganlaşan Birleşik Arap Emirlikleri.

Birleşik Arap Emirlikleri’nin Tarihçesi

XVI. yüzyılın başlarından itibaren Basra körfezinde baş gösteren Portekiz tehlikesi karşısında Osmanlı Devleti şu an Birleşik Arap Emirlikleri’nin hâkim olduğu bölge ile ilgilenmeye başlamış, Basra ve Lahsâ’nın alınmasıyla körfezin güney kıyıları da Osmanlı hâkimiyetine girmiştir. Ancak Osmanlı Devleti’nin bölge ile ilgisini azaltması üzerine başta İngilizler olmak üzere diğer Avrupa devletleri Arap kabileleriyle temas kurmaya başladılar ve bazı ticaret ve saldırmazlık antlaşmaları imzaladılar. İngilizlerin bölgeye gelişi, XIX. yüzyılın başlarında Doğu Hindistan Şirketi’nin Basra körfezinde faaliyette bulunmasıyla başlar. Sahil kesiminden kendi gemilerine karşı düzenlenen saldırılar üzerine İngiliz kuvvetleri 1819’da Re’sülhayme’deki limanlara hücum etti. Gemilere saldırılmaması konusunda İngilizlerle sahil şeyhleri arasında 1820’de bir antlaşma imzalandı ve bu tarihten itibaren körfezdeki İngiliz varlığı kuzeye doğru yöneldi. 1892’de İngilizlerin sahil şeyhleriyle yaptığı yeni bir antlaşmayla İngiltere’nin emirlikler üzerindeki nüfuzu daha da arttı; iç işlerinde serbest olan emirlikler dış işleri ve savunmada İngiliz yönetimine bağlı kaldılar. İngiltere bölgede kendini menfaatlerini korumak ve özellikle petrol aramalarını güven altına almak için kendi kumandası altında 1950’de “Uman sahili askerleri” adıyla askerî bir güç oluşturdu. Batı Asya’da ülkeler İngiliz emperyalizmine birer birer ayaklanınca orada doğan bir boşluğun sonucu olarak 30 Mart 1968’de bir antlaşma imzalandı ve Arap Emirlikleri Birliği’nin kurulması ile ilgili karar alındı.¹

6 emirliğin birleşmesiyle Birleşik Arap Emirlikleri 2 Aralık 1971’de kuruldu. Başta kabul etmediyse de Re’sülhayme’nin şeyhi 1972’nin şubat ayında konfederasyona katılmaya karar verdi. Böylelikle bugünkü Birleşik Arap Emirlikleri kurulmuş oldu.

BAE’nin Türkiye’ye ve diğer Batı Asya’daki Ülkelerine Saldırıları

Ülkemizin emperyalist Atlantik sisteminden kopmaya başladığı andan itibaren Birleşik Arap Emirlikleri ile ilişkileri hayli gerildi. 2013 öncesi neredeyse aramızdan su sızmazken Türkiye’nin Atlantik sisteminden kopmasıyla BAE dış politikada açıkça Türkiye düşmanlığı yapmaya başladı. Özellikle Astana Süreci’nin başlaması ve Katar’ın Türkiye ile yakın ilişkiler geliştirmesi BAE ile aramızdaki ipleri kopardı. Bu da ilk paragraftaki iddialı tezi kuvvetlendiriyor. Ayrıca düşmanlığının sınırı sadece Türkiye ile sınırlı kalmadı, BAE diğer Batı Asya ülkelerinde Amerikan destekli çeşitli terör örgütlerine de maddi destek sağladı.

BAE’nin Türkiye Düşmanlığı

Yukarıda da bahsettiğimiz BAE’nin Türkiye düşmanlığı tezini kanıtlamak dünyanın en az emek isteyen işlerinin başında gelmektedir. BAE Türkiye’nin aleyhinde savaşan kim varsa ayrım gözetmeksizin onu desteklemiştir. Burada BAE, Amerikan’ın nefesinin tıkandığı yerde PKK ve FETÖ’ye can suyu olma görevini kendi önüne koymuştur. Bu bölümde BAE’nin Türkiye karşıtlığı yalnızca birkaç haberle desteklenecektir.

2017 yılında BAE’nin finanse ettiği Arab Weekly platformu üzerinde kaynak sağlanan Türkçe, İngilizce ve Arapça yayın yapan Ahval isimli internet sitesinin genel yayın yönetmenliği görevine firari FETÖcü Yavuz Baydar getirildi. Baydar sözde Libya kaynaklarına dayanarak sitede Libya’da gizli görevde olduğunu iddia ettiği kişilerin isimlerini ve görevlerini paylaştı. Ardından da onları hedef aldı. Sitenin İngilizce versiyonunun başına da yine FETÖ ile iltisaklı İlhan Tanır getirildi.²

Ekim 2017’de Suudi Arabistan’ın Körfez İşlerinden Sorumlu Devlet Bakanı Samir Sebhan, ABD’nin Koalisyon Özel Temsilcisi Brett McGurk’la beraber Rakka’da PYD/YPG militanlarıyla koordinasyon toplantısı gerçekleştirdi. Burada Birleşik Arap Emirlikleri’nden gelen yetkililer de hazır bulundu. Aralık 2019’da BAE, terör örgütü elebaşlarından biri olan ve Türkiye’nin kırmızı bültenle aradığı Mazlum Kobani kod adlı Ferhat Abdi Şahin’i Abu Dabi’de ağırlanmaktan çekinmedi. Ocak 2018’de Suriye’nin Afrin bölgesini PYD/YPG unsurlarından arındırmaya yönelik başlatılan Zeytin Dalı harekâtına BAE çok sert tepki gösterdi. BAE’nin Dışişlerinden Sorumlu Devlet Bakanı Enver Gargaş Ankara’nın yürüttüğü harekâtın Arap ulusal güvenliğini tehdit ettiğini ileri sürerek, Arap ülkelerini Türkiye karşısında birleşmeye davet etti. Aynı şekilde BAE, Fırat Kalkanı harekâtı başlandığında da Türkiye’yi kınadı. BAE ve Suudi Arabistan’ın etkisindeki Arap Birliği de bir kınama yayınladı.³

Suriye’de BAE’nin PKK – PYD’ye verdiği destek sadece kınamalarla sınırlı değil. Haseke, Ayn el-Arab, Münbiç, Tel Abyad ve Rasul Ayn kentlerinde PYD’nin inşa etmek istediği on iki gözlem noktasına BAE ve Suudi Arabistan sponsor oldu.⁴ Başta söylediğimiz gibi ABD’nin sermayesinin yetmediği yerlerde Birleşik Arap Emirlikleri ve Suudi Arabistan teröre can simidi olmaktadırlar.

BAE Batı Asya’nın İstikrarını Engelliyor

Birleşik Arap Emirlikleri’nin Batı Asya’da saldırdığı tek devlet biz değiliz. Ülkemize karşı giriştiği PKK yardımlar esasen üniter Suriye’ye de büyük bir düşmanlık gösterdiğinin kanıtı. BAE bütün Suriye’den değil parçalara bölünmüş ve petrol havzalarını ABD’nin ve kendisinin finanse ettiği kuklalarının yönetmesinden yanadır. Bugünlerde sıkça duyduğumuz üzere BAE, yine ABD’ye bağlı olarak yürüttüğü politika gereğince Libya’da da hem Türkiye’ye hem de Libya devletine karşıt bir politika izliyor.

Libya’da özellikle Türkiye’nin de dâhil olmasıyla meşru hükümet istikrarı sağlama rotasına girmiş bulunuyor. Burada Hafter çeşitli dengelerin de değişmesiyle yavaş yavaş yalnızlaşıyor. Yine Suriye örneğinde olduğu gibi burada ABD’nin nefesinin tükendiği yerlerde Birleşik Arap Emirlikleri Hafter’e can simidi olmaya çalışıyor.

Örneğin Belçika’da Fransızca yayın yapan Le Vif gazetesinin haberine göre oldukça zor günler yaşayan Sudan’da faaliyet gösteren “Black Shield” adındaki Birleşik Arap Emirlikleri fonlu şirket petrol bölgelerinde çalışacak güvenlik görevlisi aradığına dair ilanlar yayımlıyor. Burada çalışacak kişilere de dolgun bir maaş teklif ediyor. İşe alınan kişilerin aktardıklarına göre Sudan’daki kişiler BAE’ye götürüldükten sonra pasaportlarına el konulmuş ve Libya’da Giyati bölgesinde yoğun askeri bir eğitime tâbi tutulmuşlardır. Daha sonra bu kişiler Libya’nın Ras Lanuf bölgesine nakledilmiş. Burada ise mağdurlar, zırhlı araçlar ve ağır silahlarla donatılmış kişiler tarafından karşılanmışlardır.⁵ Yakın zamanlarda çıkan Hafter’in Sudan’dan gelen paralı askerlerinin nereden kaynaklandığının bir kanıtı olarak bu haber BAE’nin Libya’da neler yapmak istediğini de bizlere anlatmaktadır. Libya’da Hafter’i finansal açıdan destekleyen BAE, Hafter’in fabrikaları bombalamasına, sivilleri öldürmesine yahut geri çekildiği yerlerdeki evlere mayın döşemesine ise hiçbir şekilde itiraz etmemektedir.

BAE sadece Türkiye, Suriye ve Libya’ya düşmanca politikalar yürütmüyor, diğer ülkelere karşı da saldırgan tutum alıyor. Örneğin Yemen de BAE’nin emperyalizmin değnekçiliğini yaptığı politikaların hedefi olmuştur. Yemen, BAE’nin şu an en fazla saldırdığı ülke konumundadır. Yemen’de Güney Geçiş Konseyi (BAE destekli) ile meşru Yemen hükümeti arasında bir ateşkes sağlanmış durumdaydı fakat 26 Nisan 2020 tarihinde GGK Aden merkezli özerklik ilan etti. Daha önce güney ve meşru hükümet arasındaki çatışmalarda özellikle Suudi Arabistan etkin rol oynarken yeni durumda politikası emperyalizme can vermek olan BAE, Yemen’de saldırganlaşmaya başlamıştır. Birçok uzman ise BAE’nin amacının Yemen’in güney bölgesini kontrol etmek istediğini ve Aden Körfezi’nin nimetlerinden yararlanmak istediğini saptadı.⁶ Bu politikası çerçevesinde BAE hiçbir şekilde Yemen’de uzlaşmıyor. Hem Yemen’e hem de yukarıda saydığım diğer ülkelere karşı düşmanca tavrını sürdürüyor.

Sonuç

Yukarıdaki gelişmelerin ışığında saptayabileceğimiz şekilde Birleşik Arap Emirlikleri’nin Batı Asya’da kendine biçtiği rol iki madde ile özetlenebilir: Tükendiği yerde ABD’ye can simidi olmak ve bununla bağlantılı olarak Batı Asya’da küçük emperyalist bir güç olarak belirmek. Ülkeleri parçalamaya çalışması, büyük emperyalist güçlerin finans havuzlarının tıkandığı yerde terör örgütlerine yeni krediler açması ve Atlantik’in etki alanında çıkan ülkelere bölgede karşıt politikalar geliştirmesi bu amaçlarla izah edilebilir. Batı Asya ülkeleri her geçen gün emperyalizmin boyunduruğundan kurtulurken BAE’nin bu topraklarda başarı şansı yoktur. Türkiye, Suriye, Libya, Yemen ve BAE’nin düşmanca faaliyetler yürüttüğü emperyalizme direnen diğer ülkeler kararlı: Bölgemiz ABD’yi de onun Batı Asya’daki iş birlikçilerini de sırtında taşımayacaktır.

Emre Kaya
TGB Ankara İl Yöneticisi

Dipnotlar
1- https://islamansiklopedisi.org.tr/birlesik-arap-emirlikleri
2- https://www.ahaber.com.tr/dunya/2020/02/13/iste-birlesik-arap-emirlikleri-gercegi-fetonun-de-icinde-yer-aldigi-turkiye-karsiti-lobilere
3- https://www.aa.com.tr/tr/analiz/korfezin-turkiye-karsiti-politikalarinda-yeni-sahne-suriye/1812837
4- https://tgb.gen.tr/dunya/korfez-den-teror-orgutu-pkk-ya-destek-27525
5- https://www.aa.com.tr/tr/dunya/bae-sudanlilari-is-vaadiyle-kandirarak-libyaya-gonderiyor/1825992
6- https://www.aa.com.tr/tr/analiz/adende-ozerklik-ilaniyla-yemen-yeniden-bolunmenin-esiginde/1824452

tgb.gen.tr

Türkiye 17-25 Aralık 2013 tarihinden itibaren yeni bir rotaya girdi. Devletin kadrolarından emperyalizmin maşaları olan Fetullahçılar temizlenmeye başlandı. 24 Temmuz 2015 tarihinde ise Amerikan emperyalizminin Batı Asya’daki kara gücü olan PKK’ya karşı silahlı mücadele tekrardan başladı. Türkiye emperyalizmin karşısında Batı Asya – Avrasya rotasında bu tarihlerden itibaren emin adımlarla ilerliyor. Bu ilerlemelerle paralel olarak ülkemiz bölgesel siyasette emperyalizmin aleyhine adımlar attı (Irak ve İran’la izlenen yapıcı politikalar, Libya’da geliştirdiğimiz ilişkiler ve Suriye ile artık ilişkilerin belli bir noktaya gelmesi gibi örnekler verilebilir) fakat artık rahatlıkla çöktüğünü saptığımız, emperyalizm de bunlara karşılık vermeye çabalıyor. Emperyalizm Batı Asya’da karşı ataklar yaparken henüz emperyalist kuvvetlerle bağını kesemeyen ülkeleri birer maşa olarak kullanıyor. Fakat görüyoruz ki Batı Asya ülkeleri birer birer emperyalizmin denetiminden çıkıyorlar. Bölgemizde emperyalizmin tam müttefiki sayılabilecek iki ülke kalmış durumda bunlardan biri Suudi Arabistan diğeri ise son zamanlarda ülkemize karşı fazlaca saldırganlaşan Birleşik Arap Emirlikleri.

Birleşik Arap Emirlikleri’nin Tarihçesi

XVI. yüzyılın başlarından itibaren Basra körfezinde baş gösteren Portekiz tehlikesi karşısında Osmanlı Devleti şu an Birleşik Arap Emirlikleri’nin hâkim olduğu bölge ile ilgilenmeye başlamış, Basra ve Lahsâ’nın alınmasıyla körfezin güney kıyıları da Osmanlı hâkimiyetine girmiştir. Ancak Osmanlı Devleti’nin bölge ile ilgisini azaltması üzerine başta İngilizler olmak üzere diğer Avrupa devletleri Arap kabileleriyle temas kurmaya başladılar ve bazı ticaret ve saldırmazlık antlaşmaları imzaladılar. İngilizlerin bölgeye gelişi, XIX. yüzyılın başlarında Doğu Hindistan Şirketi’nin Basra körfezinde faaliyette bulunmasıyla başlar. Sahil kesiminden kendi gemilerine karşı düzenlenen saldırılar üzerine İngiliz kuvvetleri 1819’da Re’sülhayme’deki limanlara hücum etti. Gemilere saldırılmaması konusunda İngilizlerle sahil şeyhleri arasında 1820’de bir antlaşma imzalandı ve bu tarihten itibaren körfezdeki İngiliz varlığı kuzeye doğru yöneldi. 1892’de İngilizlerin sahil şeyhleriyle yaptığı yeni bir antlaşmayla İngiltere’nin emirlikler üzerindeki nüfuzu daha da arttı; iç işlerinde serbest olan emirlikler dış işleri ve savunmada İngiliz yönetimine bağlı kaldılar. İngiltere bölgede kendini menfaatlerini korumak ve özellikle petrol aramalarını güven altına almak için kendi kumandası altında 1950’de “Uman sahili askerleri” adıyla askerî bir güç oluşturdu. Batı Asya’da ülkeler İngiliz emperyalizmine birer birer ayaklanınca orada doğan bir boşluğun sonucu olarak 30 Mart 1968’de bir antlaşma imzalandı ve Arap Emirlikleri Birliği’nin kurulması ile ilgili karar alındı.¹

6 emirliğin birleşmesiyle Birleşik Arap Emirlikleri 2 Aralık 1971’de kuruldu. Başta kabul etmediyse de Re’sülhayme’nin şeyhi 1972’nin şubat ayında konfederasyona katılmaya karar verdi. Böylelikle bugünkü Birleşik Arap Emirlikleri kurulmuş oldu.

BAE’nin Türkiye’ye ve diğer Batı Asya’daki Ülkelerine Saldırıları

Ülkemizin emperyalist Atlantik sisteminden kopmaya başladığı andan itibaren Birleşik Arap Emirlikleri ile ilişkileri hayli gerildi. 2013 öncesi neredeyse aramızdan su sızmazken Türkiye’nin Atlantik sisteminden kopmasıyla BAE dış politikada açıkça Türkiye düşmanlığı yapmaya başladı. Özellikle Astana Süreci’nin başlaması ve Katar’ın Türkiye ile yakın ilişkiler geliştirmesi BAE ile aramızdaki ipleri kopardı. Bu da ilk paragraftaki iddialı tezi kuvvetlendiriyor. Ayrıca düşmanlığının sınırı sadece Türkiye ile sınırlı kalmadı, BAE diğer Batı Asya ülkelerinde Amerikan destekli çeşitli terör örgütlerine de maddi destek sağladı.

BAE’nin Türkiye Düşmanlığı

Yukarıda da bahsettiğimiz BAE’nin Türkiye düşmanlığı tezini kanıtlamak dünyanın en az emek isteyen işlerinin başında gelmektedir. BAE Türkiye’nin aleyhinde savaşan kim varsa ayrım gözetmeksizin onu desteklemiştir. Burada BAE, Amerikan’ın nefesinin tıkandığı yerde PKK ve FETÖ’ye can suyu olma görevini kendi önüne koymuştur. Bu bölümde BAE’nin Türkiye karşıtlığı yalnızca birkaç haberle desteklenecektir.

2017 yılında BAE’nin finanse ettiği Arab Weekly platformu üzerinde kaynak sağlanan Türkçe, İngilizce ve Arapça yayın yapan Ahval isimli internet sitesinin genel yayın yönetmenliği görevine firari FETÖcü Yavuz Baydar getirildi. Baydar sözde Libya kaynaklarına dayanarak sitede Libya’da gizli görevde olduğunu iddia ettiği kişilerin isimlerini ve görevlerini paylaştı. Ardından da onları hedef aldı. Sitenin İngilizce versiyonunun başına da yine FETÖ ile iltisaklı İlhan Tanır getirildi.²

Ekim 2017’de Suudi Arabistan’ın Körfez İşlerinden Sorumlu Devlet Bakanı Samir Sebhan, ABD’nin Koalisyon Özel Temsilcisi Brett McGurk’la beraber Rakka’da PYD/YPG militanlarıyla koordinasyon toplantısı gerçekleştirdi. Burada Birleşik Arap Emirlikleri’nden gelen yetkililer de hazır bulundu. Aralık 2019’da BAE, terör örgütü elebaşlarından biri olan ve Türkiye’nin kırmızı bültenle aradığı Mazlum Kobani kod adlı Ferhat Abdi Şahin’i Abu Dabi’de ağırlanmaktan çekinmedi. Ocak 2018’de Suriye’nin Afrin bölgesini PYD/YPG unsurlarından arındırmaya yönelik başlatılan Zeytin Dalı harekâtına BAE çok sert tepki gösterdi. BAE’nin Dışişlerinden Sorumlu Devlet Bakanı Enver Gargaş Ankara’nın yürüttüğü harekâtın Arap ulusal güvenliğini tehdit ettiğini ileri sürerek, Arap ülkelerini Türkiye karşısında birleşmeye davet etti. Aynı şekilde BAE, Fırat Kalkanı harekâtı başlandığında da Türkiye’yi kınadı. BAE ve Suudi Arabistan’ın etkisindeki Arap Birliği de bir kınama yayınladı.³

Suriye’de BAE’nin PKK – PYD’ye verdiği destek sadece kınamalarla sınırlı değil. Haseke, Ayn el-Arab, Münbiç, Tel Abyad ve Rasul Ayn kentlerinde PYD’nin inşa etmek istediği on iki gözlem noktasına BAE ve Suudi Arabistan sponsor oldu.⁴ Başta söylediğimiz gibi ABD’nin sermayesinin yetmediği yerlerde Birleşik Arap Emirlikleri ve Suudi Arabistan teröre can simidi olmaktadırlar.

BAE Batı Asya’nın İstikrarını Engelliyor

Birleşik Arap Emirlikleri’nin Batı Asya’da saldırdığı tek devlet biz değiliz. Ülkemize karşı giriştiği PKK yardımlar esasen üniter Suriye’ye de büyük bir düşmanlık gösterdiğinin kanıtı. BAE bütün Suriye’den değil parçalara bölünmüş ve petrol havzalarını ABD’nin ve kendisinin finanse ettiği kuklalarının yönetmesinden yanadır. Bugünlerde sıkça duyduğumuz üzere BAE, yine ABD’ye bağlı olarak yürüttüğü politika gereğince Libya’da da hem Türkiye’ye hem de Libya devletine karşıt bir politika izliyor.

Libya’da özellikle Türkiye’nin de dâhil olmasıyla meşru hükümet istikrarı sağlama rotasına girmiş bulunuyor. Burada Hafter çeşitli dengelerin de değişmesiyle yavaş yavaş yalnızlaşıyor. Yine Suriye örneğinde olduğu gibi burada ABD’nin nefesinin tükendiği yerlerde Birleşik Arap Emirlikleri Hafter’e can simidi olmaya çalışıyor.

Örneğin Belçika’da Fransızca yayın yapan Le Vif gazetesinin haberine göre oldukça zor günler yaşayan Sudan’da faaliyet gösteren “Black Shield” adındaki Birleşik Arap Emirlikleri fonlu şirket petrol bölgelerinde çalışacak güvenlik görevlisi aradığına dair ilanlar yayımlıyor. Burada çalışacak kişilere de dolgun bir maaş teklif ediyor. İşe alınan kişilerin aktardıklarına göre Sudan’daki kişiler BAE’ye götürüldükten sonra pasaportlarına el konulmuş ve Libya’da Giyati bölgesinde yoğun askeri bir eğitime tâbi tutulmuşlardır. Daha sonra bu kişiler Libya’nın Ras Lanuf bölgesine nakledilmiş. Burada ise mağdurlar, zırhlı araçlar ve ağır silahlarla donatılmış kişiler tarafından karşılanmışlardır.⁵ Yakın zamanlarda çıkan Hafter’in Sudan’dan gelen paralı askerlerinin nereden kaynaklandığının bir kanıtı olarak bu haber BAE’nin Libya’da neler yapmak istediğini de bizlere anlatmaktadır. Libya’da Hafter’i finansal açıdan destekleyen BAE, Hafter’in fabrikaları bombalamasına, sivilleri öldürmesine yahut geri çekildiği yerlerdeki evlere mayın döşemesine ise hiçbir şekilde itiraz etmemektedir.

BAE sadece Türkiye, Suriye ve Libya’ya düşmanca politikalar yürütmüyor, diğer ülkelere karşı da saldırgan tutum alıyor. Örneğin Yemen de BAE’nin emperyalizmin değnekçiliğini yaptığı politikaların hedefi olmuştur. Yemen, BAE’nin şu an en fazla saldırdığı ülke konumundadır. Yemen’de Güney Geçiş Konseyi (BAE destekli) ile meşru Yemen hükümeti arasında bir ateşkes sağlanmış durumdaydı fakat 26 Nisan 2020 tarihinde GGK Aden merkezli özerklik ilan etti. Daha önce güney ve meşru hükümet arasındaki çatışmalarda özellikle Suudi Arabistan etkin rol oynarken yeni durumda politikası emperyalizme can vermek olan BAE, Yemen’de saldırganlaşmaya başlamıştır. Birçok uzman ise BAE’nin amacının Yemen’in güney bölgesini kontrol etmek istediğini ve Aden Körfezi’nin nimetlerinden yararlanmak istediğini saptadı.⁶ Bu politikası çerçevesinde BAE hiçbir şekilde Yemen’de uzlaşmıyor. Hem Yemen’e hem de yukarıda saydığım diğer ülkelere karşı düşmanca tavrını sürdürüyor.

Sonuç

Yukarıdaki gelişmelerin ışığında saptayabileceğimiz şekilde Birleşik Arap Emirlikleri’nin Batı Asya’da kendine biçtiği rol iki madde ile özetlenebilir: Tükendiği yerde ABD’ye can simidi olmak ve bununla bağlantılı olarak Batı Asya’da küçük emperyalist bir güç olarak belirmek. Ülkeleri parçalamaya çalışması, büyük emperyalist güçlerin finans havuzlarının tıkandığı yerde terör örgütlerine yeni krediler açması ve Atlantik’in etki alanında çıkan ülkelere bölgede karşıt politikalar geliştirmesi bu amaçlarla izah edilebilir. Batı Asya ülkeleri her geçen gün emperyalizmin boyunduruğundan kurtulurken BAE’nin bu topraklarda başarı şansı yoktur. Türkiye, Suriye, Libya, Yemen ve BAE’nin düşmanca faaliyetler yürüttüğü emperyalizme direnen diğer ülkeler kararlı: Bölgemiz ABD’yi de onun Batı Asya’daki iş birlikçilerini de sırtında taşımayacaktır.

Emre Kaya
TGB Ankara İl Yöneticisi

Dipnotlar
1- https://islamansiklopedisi.org.tr/birlesik-arap-emirlikleri
2- https://www.ahaber.com.tr/dunya/2020/02/13/iste-birlesik-arap-emirlikleri-gercegi-fetonun-de-icinde-yer-aldigi-turkiye-karsiti-lobilere
3- https://www.aa.com.tr/tr/analiz/korfezin-turkiye-karsiti-politikalarinda-yeni-sahne-suriye/1812837
4- https://tgb.gen.tr/dunya/korfez-den-teror-orgutu-pkk-ya-destek-27525
5- https://www.aa.com.tr/tr/dunya/bae-sudanlilari-is-vaadiyle-kandirarak-libyaya-gonderiyor/1825992
6- https://www.aa.com.tr/tr/analiz/adende-ozerklik-ilaniyla-yemen-yeniden-bolunmenin-esiginde/1824452

tgb.gen.tr

Yirminci yüzyıl ezilen milletler için devrimler çağıydı: Türkiye’den Rusya’ya, oradan Çin’e ve en nihayetinde Hindistan’a. Devrim süreçlerinde emperyalistler bu ülkelerden kovuldu ve devrimci liderlerin önderliğinde yeni devletler inşa edilmeye başlandı. Liderler hem o milletlerin tarihlerinde hem de dünya tarihinde anıtsal bir yer edindiler. Bütün insanlığın hafızasına kazınan önderlerden biri de hiç şüphesiz Hindistan Ulusal Devrimi’nin lideri olan Mohandas Karamchand Gandhi’dir.

Gandhi’nin emperyalizme verdiği mücadele dünya devrim tarihindeki en uzun soluklu mücadelelerden biridir. 2 Ekim 1869 tarihinde o döneme göre durumu iyi olan bir ailenin oğlu olarak Porbandar’da dünyaya geldi. Çocukluğunda iyi bir eğitim aldı ve avukat olmak için 1888 yılında henüz 18 yaşındayken Londra’ya gitti. İşte Gandhi’nin emperyalizme karşı bilincinin oluşması, tıpkı bizler gibi, bu gençlik yıllarına rastlıyor. Emperyalizm olgusuyla emperyalizmin merkezi olan İngiltere’de hukuk okurken karşılaşan Gandhi ona karşı çetin bir mücadeleye girmeye karar veriyor ama ilk başlarda kendisini biçare bir genç olarak gördü. Bu yılgınlığını ise atması çok uzun sürmedi.

1906 yılında bir Hint firmasının avukatı olarak Güney Afrika’daki Natal şehrine gitti. Bu ülkedeki Hintler ile, henüz genç yaşında olmasına rağmen, Natal Hintler Kongresi’ni kurdu. Kendisi için örgütlü mücadeleye adımını bu hamle ile attı denilebilir. Bütün yaşamına bakıldığında görülür ki Gandhi hiçbir zaman tek başına mücadele vermemiştir. Her zaman örgütlü olmuştur. Çünkü farkındadır: örgütsüz bir mücadelenin başarıya ulaşma şansı yoktur. İlerleyen süreçte kurduğu bu örgüt, Gandhi’yi haksız çıkartmayarak, Hindistan’ın bağımsızlık mücadelesinin başat öznesi olacaktır.

Gandhi’nin Güney Afrika’da örgütü ile ektiği tohumlar sınır tanımaksızın Hindistan’da yeşermeye başladı. Onun kurduğu Natal Hintler Kongresi’nin üyeleri onun mücadelelerini Hindistan’a taşıyorlardı. Ayrıca Hindistan’ın milliyetçi basını da onun hamlelerini görmeye başlamıştı. Onun Güney Afrika’daki Hint ulusu için verdiği mücadele Hindistan’daki yurttaşları için çok önemliydi. Gandhi, Hindistan’a vardığı zaman artık bir liderdi. Örgütçü kişiliği ile Güney Afrika’da kurduğu Natal Hintler Kongresi’ni Hindistan Ulusal Kongresi adı altında tekrar kurdu. İşte bundan sonraki yaşamı mücadelesinin en çetin olduğu zamandır. Bundan sonra Gandhi artık örgütü ile bütünleşmiş vaziyettedir.

Çelikten Bir İç Cephe

Emperyalizme karşı savaş veren her devrimci gibi Gandhi ilk olarak içte çelikten bir cephe kurmaya çalıştı. Hindistan’ın tarihinden itibaren gelen derin Hindu – Müslüman ayrımını kaldırmak için var gücüyle çalışmaya başladı. Her büyük devrimcinin de bildiği gibi emperyalizm canavarına karşı birlik olunmazsa mücadele başarıya ulaşamayacağının farkındaydı. Devrim süreci içinde o, Hindu – Müslüman ayrımı yapmaksızın tüm Hintleri etrafında toplamakta başarılı oldu. Ayrılıkları en aza indirdi. Ortak düşmana karşı herkesle müttefik olmaya çalıştı. Bunun en büyük örneği ise Gandhi’nin büyük Hint Müslüman devrimci lider Muhammed Ali Cinnah ile kurduğu ittifaktır. Bu iki önder ayrılıklarını bir kenara bırakıp uluslarının bağımsızlığı için kendilerini sömüren bu büyük düşmana karşı beraber mücadele ettiler. Gandhi, Müslüman – Hindi kesimlerin dışında geniş bir siyasi yelpazeyi de Kongre Partisi altında birleştirdi. Temel amacı milletin bağımsız yaşaması için gerekli olan cepheyi kurmaktı. Cepheyi sağlamca kurduktan sonra milleti var etmek için de kendisi var gücüyle çalıştı.

Türk Devrimi’nin Verdiği İlham

Gandhi 1915 yılında ülkesi olan Hindistan’a döndü. Artık burada anavatanının bağımsızlığı için bir mücadeleye başladı. Bu mücadelenin başında büyük bir sorun vardı: aslında Gandhi ve arkadaşları bu mücadelenin tam anlamıyla başarıya ulaşacağını düşünmüyorlardı. Gandhi kafasında İngilizleri Tanrı yerine koymuştu. Gandhi’nin İngilizlere karşı verdiği mücadele eşit yurttaşlık hakları ve Hindistan’ın daha özerk olmasından ibaretti. İşte burada da Gandhi’nin imdadına başka bir devrim yetişti: Türk Devrimi. Türk devrimcilerinin İngilizleri yenmesi Hint devrimcileri için ilham kaynağı olmuştur. Gandhi, Türk Kurtuluş Savaşı’nın kafalarındaki heyulayı yıktığını şu sözlerle anlatıyordu: “Mustafa Kemal, İngilizleri yenene kadar biz onları yeryüzünün tanrısı sanıyorduk.” Türk Devrimi bu noktada pek çok mazlum millet devriminde olduğu gibi Hint Ulusal Devrimi’nin de ilham kaynağı olmuştur. Gandhi ve arkadaşlarının talebi başlangıçta özerklik statüsüyle sınırlıydı. Ancak muzaffer Türk devrimlerinin cesareti tüm mazlumlar dünyasını olduğu gibi onları da sardı. Artık talepleri özerklik değil tam bağımsızlık olacaktı. Bunu elde edene kadar durmayacaklardı. Yine Gandhi’nin de dediği gibi Türklerin kendilerini taşımak için İngilizler tarafından yapılan tabutlar Türkler tarafından İngilizlerin kafasına geçirilmişti. Aynısını Hint devrimciler de yapabilirdi. Bu inancı onların bilinçlerine Türk devrimcileri çıkartmıştır.

Gandhi, ilk ulusal ayaklanmayı başlattığında yıl 1919’du. Burada Gandhi maceracılığı mahkûm edip kitle çizgisini takip etti ve kitledeki aşırı sapmaları önledi. Hatta mücadeleyi daha iyi verebilmek için o anki eylemleri durdurdu. Meşhur tabirle o devrimci bir hamle ile üç adım atmak için iki adım geriye çekildi. Bu süreçte Gandhi örgütünü kitlenin etrafında biriktirdiği bir devrimci seçenek haline getirmek için uzun bir hazırlık sürecine girdi. Bu hazırlık süreci verdiği mücadeleden daha çok daha çetrefilli idi. Çünkü öncü kuvveti olmayan bir mücadelenin bir rüzgârdan başka bir şey olmadığının farkındaydı. Bu sebeple bu öncü kuvvetin çelik gibi olması gerekliydi. Bu çelikleşme sürecinde Gandhi örgütü içinde asla tek başına ben bilirimcilik oynamadı. Ortak akla her zaman güvendi.

Mücadelede Sabır ve Israr

Gandhi’nin bu büyük mücadelesinin anahtar kelimeleri sabır ve ısrardır. Gandhi ilk örgütünü kurduğunda yıl 1894’tü. Kongre Partisi’nin iktidara gelip Hindistan’ın bağımsız olması ise 1947 yılını bulmuştu. Bu süreçte Gandhi birçok kez kitlesel eylemlere önderlik etti. Tabii ki eşyanın tabiatı gereği bunlardan bazıları başarılı olurken bazıları ise başarısızlıkla sonuçlandı. Başarısızlıklarda Hint devrimcilerinde en ufak bir yılgınlık olmadı. Hatalarından ders aldılar ve daha iyi stratejiler izlediler. Başarılarda ise mağrurluk göstermediler. Daha iyisini yapmak için çabaladılar. Mücadele cephesini her zaman bir ileriye taşımaya çalıştılar. Akıllarında her zaman en büyük hedef vardı: Tam bağımsız Hindistan. Bu hedeflerinden bir adım aşağısını ise kabul etmediler.

Mücadelenin başarıya ulaşması kolay değildi. Yol zorluydu. Çiçeklerle dolu idi ama kayalıklıydı. Burada ne Gandhi’de ne de diğer devrimcilerde en ufak bir bezginlik yoktu. Her zaman kitle ile beraber hareket ettiler. Hiçbir zaman kitlenin dışında kendilerine bir dünya yaratmadılar. Hindistan Ulusal Devrimi’nin en kitlesel olduğu zaman ise hiç şüphe yok ki Tuz Yürüyüşü zamanıdır. 1930 yılında İngilizlerin artan ekonomik sorunlarının sonucu olarak Hindistan’da büyük bir tuz vergisi getirildi. Gandhi ise buna tepki olarak 60 bin kişi ile Hindistan’ın neredeyse bir ucundan diğer ucuna halkın kendi tuzunu üretmesi için uzun bir yürüyüşe çıktı. Hindistan’ın en büyük kitlesel eylemlerinden biri olan bu yürüyüş Hindistan’ın bağımsızlığında çok büyük bir dönüm noktası olmuştur. Onun emperyalizme verdiği bu mücadele her zaman kitle ile beraber devam etmiştir.

Hindistan’ın bağımsızlık mücadelesini detaylıca aktarırken sadece Gandhi’den bahsetmek elbette yeterli olmaz. Jawaharlal Nehru’dan da kısaca bahsetmek gerekir.. Nehru, Gandhi ile birlikte mücadelenin liderliğini yapmıştır. İki devrimci önder mücadelenin içinde iki yakın dost halini almışlardır. Kongre Partisi’nin kilit zamanlarda önemli yönelişler yapması başta onun sayesindedir. Mücadelesini verdiği sırada en iyi arkadaşı Gandhi’nin dahi yanlışlarını ona iletmekten geri durmamıştır.

Gandhi bağımsızlıktan sonra da bir ulus var etme amacından bir an olsun vazgeçmemiştir. Ömrünün sonuna kadar Hindu, Müslüman ve Sihlerin olduğu bir Hint ulusu için çalışmıştır. Onun temellerini attığı ulus bugün hâlâ ayaktadır.

Gandhi sadece emperyalizm ile değil onun getirdikleri ile de savaşmıştır. Emperyalizmin geri bıraktığı Hindistan’da o yoksulluğa, bölünmeye ve kast düzeninin getirdiği dokunulmazlığa karşı da mücadele vermiştir. Bağımsızlıktan sonra her devrimci gibi o da yeni bir mücadelenin içine girdiğini erkenden fark etmiştir. Bu saydığım mücadelelerinde ise Gandhi Hindistan adına önemli başarılar kazanmıştır. Bugün Hindistan bu başarıların üzerinde ayakta durmaktadır.

Mücadelesinin yanında Gandhi devrimciler için bir öğretmendir. O hiçbir zaman lüks ve şatafat içinde olmamıştır. Sadelik onun tüm hayatının özetidir. Her zaman sade ve basittir. İhtiyacının ötesinde hiçbir mülkü olmamıştır.

Mücadelenin en geniş cepheyi kurduktan sonra verilmesi gerektiğini; bir mücadelede ısrar edip, ondan vazgeçmezsen ve bu mücadeleni bir örgüt ile verirsen onun ne şart altında olursa olsun başarıya ulaşacağını Mohandas Karamchand Gandhi bizlere hayatının her anı ile göstermiştir. O bu mücadelesi ile başta mazlum milletler olmak üzere bütün insanlığa öğretmen olmuştur. O, 30 Ocak 1948 tarihinde aramızdan ayrıldı ama öğrettikleri hâlâ bizlere yol göstermeye devam ediyor.

Emre Kaya
TGB Ankara İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

Yirminci yüzyıl ezilen milletler için devrimler çağıydı: Türkiye’den Rusya’ya, oradan Çin’e ve en nihayetinde Hindistan’a. Devrim süreçlerinde emperyalistler bu ülkelerden kovuldu ve devrimci liderlerin önderliğinde yeni devletler inşa edilmeye başlandı. Liderler hem o milletlerin tarihlerinde hem de dünya tarihinde anıtsal bir yer edindiler. Bütün insanlığın hafızasına kazınan önderlerden biri de hiç şüphesiz Hindistan Ulusal Devrimi’nin lideri olan Mohandas Karamchand Gandhi’dir.

Gandhi’nin emperyalizme verdiği mücadele dünya devrim tarihindeki en uzun soluklu mücadelelerden biridir. 2 Ekim 1869 tarihinde o döneme göre durumu iyi olan bir ailenin oğlu olarak Porbandar’da dünyaya geldi. Çocukluğunda iyi bir eğitim aldı ve avukat olmak için 1888 yılında henüz 18 yaşındayken Londra’ya gitti. İşte Gandhi’nin emperyalizme karşı bilincinin oluşması, tıpkı bizler gibi, bu gençlik yıllarına rastlıyor. Emperyalizm olgusuyla emperyalizmin merkezi olan İngiltere’de hukuk okurken karşılaşan Gandhi ona karşı çetin bir mücadeleye girmeye karar veriyor ama ilk başlarda kendisini biçare bir genç olarak gördü. Bu yılgınlığını ise atması çok uzun sürmedi.

1906 yılında bir Hint firmasının avukatı olarak Güney Afrika’daki Natal şehrine gitti. Bu ülkedeki Hintler ile, henüz genç yaşında olmasına rağmen, Natal Hintler Kongresi’ni kurdu. Kendisi için örgütlü mücadeleye adımını bu hamle ile attı denilebilir. Bütün yaşamına bakıldığında görülür ki Gandhi hiçbir zaman tek başına mücadele vermemiştir. Her zaman örgütlü olmuştur. Çünkü farkındadır: örgütsüz bir mücadelenin başarıya ulaşma şansı yoktur. İlerleyen süreçte kurduğu bu örgüt, Gandhi’yi haksız çıkartmayarak, Hindistan’ın bağımsızlık mücadelesinin başat öznesi olacaktır.

Gandhi’nin Güney Afrika’da örgütü ile ektiği tohumlar sınır tanımaksızın Hindistan’da yeşermeye başladı. Onun kurduğu Natal Hintler Kongresi’nin üyeleri onun mücadelelerini Hindistan’a taşıyorlardı. Ayrıca Hindistan’ın milliyetçi basını da onun hamlelerini görmeye başlamıştı. Onun Güney Afrika’daki Hint ulusu için verdiği mücadele Hindistan’daki yurttaşları için çok önemliydi. Gandhi, Hindistan’a vardığı zaman artık bir liderdi. Örgütçü kişiliği ile Güney Afrika’da kurduğu Natal Hintler Kongresi’ni Hindistan Ulusal Kongresi adı altında tekrar kurdu. İşte bundan sonraki yaşamı mücadelesinin en çetin olduğu zamandır. Bundan sonra Gandhi artık örgütü ile bütünleşmiş vaziyettedir.

Çelikten Bir İç Cephe

Emperyalizme karşı savaş veren her devrimci gibi Gandhi ilk olarak içte çelikten bir cephe kurmaya çalıştı. Hindistan’ın tarihinden itibaren gelen derin Hindu – Müslüman ayrımını kaldırmak için var gücüyle çalışmaya başladı. Her büyük devrimcinin de bildiği gibi emperyalizm canavarına karşı birlik olunmazsa mücadele başarıya ulaşamayacağının farkındaydı. Devrim süreci içinde o, Hindu – Müslüman ayrımı yapmaksızın tüm Hintleri etrafında toplamakta başarılı oldu. Ayrılıkları en aza indirdi. Ortak düşmana karşı herkesle müttefik olmaya çalıştı. Bunun en büyük örneği ise Gandhi’nin büyük Hint Müslüman devrimci lider Muhammed Ali Cinnah ile kurduğu ittifaktır. Bu iki önder ayrılıklarını bir kenara bırakıp uluslarının bağımsızlığı için kendilerini sömüren bu büyük düşmana karşı beraber mücadele ettiler. Gandhi, Müslüman – Hindi kesimlerin dışında geniş bir siyasi yelpazeyi de Kongre Partisi altında birleştirdi. Temel amacı milletin bağımsız yaşaması için gerekli olan cepheyi kurmaktı. Cepheyi sağlamca kurduktan sonra milleti var etmek için de kendisi var gücüyle çalıştı.

Türk Devrimi’nin Verdiği İlham

Gandhi 1915 yılında ülkesi olan Hindistan’a döndü. Artık burada anavatanının bağımsızlığı için bir mücadeleye başladı. Bu mücadelenin başında büyük bir sorun vardı: aslında Gandhi ve arkadaşları bu mücadelenin tam anlamıyla başarıya ulaşacağını düşünmüyorlardı. Gandhi kafasında İngilizleri Tanrı yerine koymuştu. Gandhi’nin İngilizlere karşı verdiği mücadele eşit yurttaşlık hakları ve Hindistan’ın daha özerk olmasından ibaretti. İşte burada da Gandhi’nin imdadına başka bir devrim yetişti: Türk Devrimi. Türk devrimcilerinin İngilizleri yenmesi Hint devrimcileri için ilham kaynağı olmuştur. Gandhi, Türk Kurtuluş Savaşı’nın kafalarındaki heyulayı yıktığını şu sözlerle anlatıyordu: “Mustafa Kemal, İngilizleri yenene kadar biz onları yeryüzünün tanrısı sanıyorduk.” Türk Devrimi bu noktada pek çok mazlum millet devriminde olduğu gibi Hint Ulusal Devrimi’nin de ilham kaynağı olmuştur. Gandhi ve arkadaşlarının talebi başlangıçta özerklik statüsüyle sınırlıydı. Ancak muzaffer Türk devrimlerinin cesareti tüm mazlumlar dünyasını olduğu gibi onları da sardı. Artık talepleri özerklik değil tam bağımsızlık olacaktı. Bunu elde edene kadar durmayacaklardı. Yine Gandhi’nin de dediği gibi Türklerin kendilerini taşımak için İngilizler tarafından yapılan tabutlar Türkler tarafından İngilizlerin kafasına geçirilmişti. Aynısını Hint devrimciler de yapabilirdi. Bu inancı onların bilinçlerine Türk devrimcileri çıkartmıştır.

Gandhi, ilk ulusal ayaklanmayı başlattığında yıl 1919’du. Burada Gandhi maceracılığı mahkûm edip kitle çizgisini takip etti ve kitledeki aşırı sapmaları önledi. Hatta mücadeleyi daha iyi verebilmek için o anki eylemleri durdurdu. Meşhur tabirle o devrimci bir hamle ile üç adım atmak için iki adım geriye çekildi. Bu süreçte Gandhi örgütünü kitlenin etrafında biriktirdiği bir devrimci seçenek haline getirmek için uzun bir hazırlık sürecine girdi. Bu hazırlık süreci verdiği mücadeleden daha çok daha çetrefilli idi. Çünkü öncü kuvveti olmayan bir mücadelenin bir rüzgârdan başka bir şey olmadığının farkındaydı. Bu sebeple bu öncü kuvvetin çelik gibi olması gerekliydi. Bu çelikleşme sürecinde Gandhi örgütü içinde asla tek başına ben bilirimcilik oynamadı. Ortak akla her zaman güvendi.

Mücadelede Sabır ve Israr

Gandhi’nin bu büyük mücadelesinin anahtar kelimeleri sabır ve ısrardır. Gandhi ilk örgütünü kurduğunda yıl 1894’tü. Kongre Partisi’nin iktidara gelip Hindistan’ın bağımsız olması ise 1947 yılını bulmuştu. Bu süreçte Gandhi birçok kez kitlesel eylemlere önderlik etti. Tabii ki eşyanın tabiatı gereği bunlardan bazıları başarılı olurken bazıları ise başarısızlıkla sonuçlandı. Başarısızlıklarda Hint devrimcilerinde en ufak bir yılgınlık olmadı. Hatalarından ders aldılar ve daha iyi stratejiler izlediler. Başarılarda ise mağrurluk göstermediler. Daha iyisini yapmak için çabaladılar. Mücadele cephesini her zaman bir ileriye taşımaya çalıştılar. Akıllarında her zaman en büyük hedef vardı: Tam bağımsız Hindistan. Bu hedeflerinden bir adım aşağısını ise kabul etmediler.

Mücadelenin başarıya ulaşması kolay değildi. Yol zorluydu. Çiçeklerle dolu idi ama kayalıklıydı. Burada ne Gandhi’de ne de diğer devrimcilerde en ufak bir bezginlik yoktu. Her zaman kitle ile beraber hareket ettiler. Hiçbir zaman kitlenin dışında kendilerine bir dünya yaratmadılar. Hindistan Ulusal Devrimi’nin en kitlesel olduğu zaman ise hiç şüphe yok ki Tuz Yürüyüşü zamanıdır. 1930 yılında İngilizlerin artan ekonomik sorunlarının sonucu olarak Hindistan’da büyük bir tuz vergisi getirildi. Gandhi ise buna tepki olarak 60 bin kişi ile Hindistan’ın neredeyse bir ucundan diğer ucuna halkın kendi tuzunu üretmesi için uzun bir yürüyüşe çıktı. Hindistan’ın en büyük kitlesel eylemlerinden biri olan bu yürüyüş Hindistan’ın bağımsızlığında çok büyük bir dönüm noktası olmuştur. Onun emperyalizme verdiği bu mücadele her zaman kitle ile beraber devam etmiştir.

Hindistan’ın bağımsızlık mücadelesini detaylıca aktarırken sadece Gandhi’den bahsetmek elbette yeterli olmaz. Jawaharlal Nehru’dan da kısaca bahsetmek gerekir.. Nehru, Gandhi ile birlikte mücadelenin liderliğini yapmıştır. İki devrimci önder mücadelenin içinde iki yakın dost halini almışlardır. Kongre Partisi’nin kilit zamanlarda önemli yönelişler yapması başta onun sayesindedir. Mücadelesini verdiği sırada en iyi arkadaşı Gandhi’nin dahi yanlışlarını ona iletmekten geri durmamıştır.

Gandhi bağımsızlıktan sonra da bir ulus var etme amacından bir an olsun vazgeçmemiştir. Ömrünün sonuna kadar Hindu, Müslüman ve Sihlerin olduğu bir Hint ulusu için çalışmıştır. Onun temellerini attığı ulus bugün hâlâ ayaktadır.

Gandhi sadece emperyalizm ile değil onun getirdikleri ile de savaşmıştır. Emperyalizmin geri bıraktığı Hindistan’da o yoksulluğa, bölünmeye ve kast düzeninin getirdiği dokunulmazlığa karşı da mücadele vermiştir. Bağımsızlıktan sonra her devrimci gibi o da yeni bir mücadelenin içine girdiğini erkenden fark etmiştir. Bu saydığım mücadelelerinde ise Gandhi Hindistan adına önemli başarılar kazanmıştır. Bugün Hindistan bu başarıların üzerinde ayakta durmaktadır.

Mücadelesinin yanında Gandhi devrimciler için bir öğretmendir. O hiçbir zaman lüks ve şatafat içinde olmamıştır. Sadelik onun tüm hayatının özetidir. Her zaman sade ve basittir. İhtiyacının ötesinde hiçbir mülkü olmamıştır.

Mücadelenin en geniş cepheyi kurduktan sonra verilmesi gerektiğini; bir mücadelede ısrar edip, ondan vazgeçmezsen ve bu mücadeleni bir örgüt ile verirsen onun ne şart altında olursa olsun başarıya ulaşacağını Mohandas Karamchand Gandhi bizlere hayatının her anı ile göstermiştir. O bu mücadelesi ile başta mazlum milletler olmak üzere bütün insanlığa öğretmen olmuştur. O, 30 Ocak 1948 tarihinde aramızdan ayrıldı ama öğrettikleri hâlâ bizlere yol göstermeye devam ediyor.

Emre Kaya
TGB Ankara İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

İngiltere, emperyalizm olgusu sahneye çıktıktan kısa bir süre sonra dünyanın en büyük emperyal gücü olmuştur. Bu sömürgen devlet Güney Doğu Asya’dan Kuzey Amerika’ya kadar dünyayı sömürdü. Bugün üç devletin (Hindistan, Pakistan ve Bangladeş) hüküm sürdüğü Hint alt kıtası da İngiltere’nin sömürdüğü onlarca bölgeden bir tanesiydi. Hintler, İngiliz sömürüsüne karşı zaman zaman etkili direniş hareketleri başlattılar. Mangal Pandey, Bhagat Singh, Gandhi, Nehru ve Cinnah gibi efsanevi liderler bu direniş hareketlerinin önderleri olarak örnek gösterilebilir. Bu arasız direniş 1947 yılında başarıya ulaştı ama 1947 yılında İngiltere Hint alt kıtasından giderken orada bağımsızlıklarını kazanan Hindistan ve Pakistan’ın kucağına nur topu (!) gibi bir sorun bıraktı: Keşmir’in bölüşümü sorunu.

Sorunun Tarihçesi

Aslında Hindistan ve Pakistan ayrışmasında çizgiler netti. Müslüman çoğunlukta olan yerler Pakistan’a, Hindu çoğunluklu olan yerlerse Hindistan’a bırakılacaktı. Keşmir halkının büyük çoğunluğuysa Müslümandı fakat Keşmir Racalığı’nın (Prensliğinin) yöneticisi Hinduydu. Asıl sorun da burada başladı. Keşmir’in yöneticisi konumunda bulunan Mihrace Hari Singh, Keşmir bölgesinin Hindistan’a bağlanmasına karar verdi (Bazı kaynaklara göre Keşmir’i para karşılığı satmıştır). Pakistan’da yer almak isteyen Keşmir halkı bu karara karşı bir isyan hareketi başlattı. Bunun üzerine Mihrace Hari Singh, Hint Ordusunu bölgeye davet etti. Pakistan’da buna karşılık olarak bölgeye asker gönderdi. Böylelikle Pakistan ile Hindistan arasında Keşmir meselesi sebebiyle 22 Ekim 1947’de ilk savaş başlamış oldu. Savaş, Birleşmiş Milletler’in ara bulucuğu ile 1 Ocak 1949’da son buldu. Ateşkesin şartı tüm Keşmir’de referandum yapılmasıydı ama Hindistan buna yanaşmadı. Keşmir, 1949 yılında Azad (Özgür) Keşmir (Pakistan) ve Cammu Keşmir (Hindistan) olarak ikiye ayrıldı. 1951 yılında Hindistan kendine ait bölgede bir oylama yaptı. Oylama sonucu olarak; Hindistan’da yer alınması sonucu çıktı fakat BM ve Pakistan bu oylamayı kabul etmedi. Onlar oylamanın tüm Keşmir’de yapılması gerektiğini savundular. Bir darbe ile Hint Ordusu Cammu Keşmir’in o devirdeki referandum yanlısı başbakanı Abdullah’ı devirip Hindistan yanlısı bir hükümeti göreve getirdi. Böylelikle yapılan oylama yeni hükümet tarafından kabul edildi. 1963 yılında Pakistan, Keşmir’in Karakurum bölgesini Çin’e devretti. Böylelikle Keşmir üç bölgeye ayrılmış oldu. Keşmir kaynaklı ikinci savaşsa 1965 yılında çıktı. Bu savaşta taraflar açısından gözle görülür bir ilerleme olmadı ve Taşkent Deklarasyonu ile savaş son buldu. 1999 yılında Pakistan ile Hindistan Keşmir için üçüncü defa karşı karşıya geldiler. Kargil Savaşı olarak adlandırılan bu savaşı Pakistan kazandı. 1999 yılından itibaren Keşmir bir sorun olarak belirli aralıklarla hem bu iki ülkenin hem de Avrasya’nın önüne geliyor. Şu an bölge için sıcak savaş söz konusu değil ama diplomatik olarak savaş devam ediyor. Hatta bu diplomatik savaş, arada henüz bir barış antlaşması olmadığı için, yer yer kendi yerini sıcak çatışmalara bırakıyor.

Cammu Keşmir’de Ne Oldu

Bugün Keşmir üç parçaya bölünmüş durumdadır. Keşmir’in yüzde 45’ine Hindistan, 35’ine Pakistan ve yüzde 20’sineyse Çin hâkim. Hindistan’ın hakimiyetinde bulunan Cammu Keşmir bölgesi için Hindistan Anayasasının 370. maddesi özel bir özerklik sağlıyordu. Hindistan Halk Partisi (Bharatiya Janata Party-BJP) lideri Narendra Modi seçim manifestosunda bu yasanın kaldırılacağı vaadinde bulundu ve BJP sandıktan yeniden birinci parti olarak çıkınca, ilk iş olarak bu vaadini uygulamaya koydu. Önce bu yasa 5 Ağustos 2019 tarihinde kalktı daha sonra Hindistan Ordusu Keşmir’e girdi. En nihayetinde Cammu Keşmir’in bir bölümü Ladakh Birlik Toprağı ilan edilerek bölge ikiye bölündü. Cammu Keşmir halkı bu bölünmenin ve bu yasa düzenlemesinin karşısında yer aldı. Pakistan ise hem Cammu Keşmir’deki bu durumu hem de Keşmir sorununu kökünden çözmekte kararlı bir tavır sergiliyor. Fakat, özellikle Pakistan Başbakanı Imran Khan’ın bu çabalarının aksine Hindistan esaslı bir çözüm için pek hevesli görünmüyor. Tabii bu meselede de, dünyadaki diğer meseleler gibi, çözüm cephesi ve kriz cephesi olarak iki cephe bulunuyor. Hindistan daha önce de ifade ettiğim gibi kriz cephesinde yer almayı seçiyor. Aslında kriz cephesini bizler çok iyi bilmekteyiz. Hindistan, Atlantik Cephesi’nden kopma sürecinin içinde ve bu süreç içinde fazlasıyla yalpalıyor. Bu sebeple süreç Hindistan’a karın ağrısı getiriyor. Hindistan ise maalesef esaslı çözümleri ertelemekten başka pek fazla bir şey yapmıyor. Hindistan bu süreç içinde gerektiği kadar cesur davranmıyor. Pakistan’ın bu sorunu çözmekteki kararlı tavrıysa gökten inme ya da kendisinden gelen bir tavır olarak değerlendirilemez. Avrasya Cephesi’ndeki yerini Hindistan’dan daha hızlı şekilde sağlamlaştıran Pakistan çözümden yana tavır alabiliyor. Burada Pakistan’ı Hindistan’ın önüne geçiren esas dinamik; dünyanın önünde yer alan ve her geçen gün kendini daha da fazla dayatan saflaşmada yerini gelişen dünyada daha hızlı belirlemesi. Hindistan ise burada belirli küçük sorunları devasa boyutlara getirerek, özellikle Çin ile yaşadığı Sikkim bölgesindeki bazı küçük sınır sorunlarını ve geçmişteki kavgaları, hem bu soruna bir kriz duvarı örüyor hem de tarihin trenini kaçırıyor. Hindistan’ın bu tavrı onu bölgesinde yalnızlaştırıyor ve bölgesinin gerçeklerinden koparıp; çöken Atlantik ile iş birliği yapmanın onu daha hızlı geliştireceğini düşündüğü bir hayal dünyasına taşıyor.

Çöken Atlantik Sistemi Yükselen İnsanlık Cephesi

Dünyada özellikle 80’li yıllardan itibaren kurulan ve 90’larda iyice kendini gösteren tek kutuplu dünya düzeni bugün çökmektedir. Tek kutuplu bu düzen çökerken onun başını çeken Atlantik Cephesi de baş aşağı yol almaktadır. Atlantik, ekonomik ve askeri olarak çeşitli cephelerde geri çekilmekte daha doğrusu yenilmektedir. Atlantik Cephesi üyesi ülkelerin ekonomik sıkıntıları o ülkelerin vatandaşlarını sokaklara dökmektedir (Şu zaman dilimi için Fransa buna bir örnek olarak gösterilebilir). Atlantik Cephesi’nin elebaşı ABD ise girdiği askeri savaşlardan hep yenilgi ile ayrılmaktadır. Aynı zamanda Atlantik kendi içinde de çekişmelerle boğuşmaktadır. Bunlara son günlerde ABD’de devletin içinde yaşanan tartışmalar ya da İngiltere’nin yaşadığı Brexit Krizi gibi örnekler verilebilir. Burada Avrasya ülkeleri hem ekonomik ilerlemeleriyle, özellikle Çin’in son yıllardaki hızlı büyümesi, hem de askeri zaferlerle, Türkiye’nin Güneydoğu bölgemiz ile Suriye’nin kuzeyinde ABD’nin taşeronlarına karşı aldığı zaferler ve Suriye Devleti’nin vatan savunmasındaki başarısı, Atlantik’in karşısına cesurca dikilmektedir. Avrasya işte bu özgüvenle karşılaştığı meseleleri akıllıca ve karşılıklı çıkar ilişkilerine bağlı kalarak çözebilmektedir.

Keşmir, 1947 yılından itibaren kimi defalar kısa zamanlı çözümlere kavuştu. Ama yine de bu çözümler maalesef öncekinden daha büyük çözümsüzlükleri doğurdu. Burada sevindirici olan şudur ki Keşmir bugün esaslı çözümün eşiğindedir. Dünyadaki krizlerin yaratıcısı olan ve yeni krizlere de gebe olan Atlantik Cephesi çözüldükçe Keşmir sorunu sonlanmaya bir o kadar daha yaklaşıyor. Bunlar milli devletleri birbirine düşürüp aradaki gerilimden yararlanan Atlantik’in son çırpınışları ve bu çırpınışlar çaresizliğin bir göstergesi olarak karşımızda duruyor.

Keşmir Sorununu Avrasya Çözer

Çözüm için somut olarak bu iki devletin de önünde tarihi fırsat duruyor. Avrasya Cephesi her meseleyi eşitlik temelinde çözüyor. Hiçbir mesele muallakta kalmıyor. İşte, Keşmir Avrasya’nın önünde bir düğüm olarak duruyor. Avrasya bu düğümü çözer. Türkiye, Çin ve Rusya Keşmir sorununu arabuluculuklarıyla çözebilecek kilit ülkeler. Özellikle Pakistan tarafını çözüme Türkiye ve Çin daha da fazla yaklaştırabilir. Hindistan tarafıysa Rusya aracılığıyla masaya kolaylıkla oturabilir. Atlantik’in ülkeleri birbirini düşüren formüllerinin aksine Avrasya Cephesi bu sorunu çok kısa zamanda çözüme kavuşturabilir. Burada hem Pakistan’ın hem de Hindistan’ın önünde tek görev durmaktadır: Avrasya Cephesi’ndeki yerlerini net olarak belirlemek.

Çok uzun zaman önce değil daha bir yıl önce birbiriyle kavgalı olan bu iki ülke, Hindistan ve Pakistan, aynı anda Şangay İş Birliği Örgütü’ne girdiler. Bu Avrasya Cephesi’nin tarihi zaferlerinden biri olarak tarihin sayfalarında yerini aldı. Burada ufak ufak nüvelerini veren barış ihtimali, bugün her saniye çökerken “ne koparsam kârdır” diyerek hareket eden Atlantik Cephesi tarafından ortadan kaldırılmak isteniyor. Burada Avrasya Cephesi ise takdire şayan bir şekilde hareket ediyor. Özellikle Türkiye son olaylarda meseleye hemen dahil olması ile hem Pakistan’la olan dostluğunu pekiştirdi hem de Avrasya’daki konumunu sağlamlaştırdı. Burada inşa edilen dostlukta Pakistan’ın da hakkı çok büyük. Özellikle Pakistan Adalet Hareketi (Pakistan Tehreek e-Insaaf–PTI) iktidara geldikten sonra Türkiye ve Pakistan dostluklarını pekiştirecek onlarca adıma imza attılar. Pakistan, Avrasya’daki diğer bir ülke olan Çin’le de ilişkilerini yine aynı dönemde her geçen gün ilerletti. Hindistan ise her ne kadar daha küçük adımlarla ilerse dahi o da Avrasya Cephesinin bir üyesi olma yolunda ilerlemek için özellikle Rusya ile iyi ilişkiler kuruyor. Bu iki devlet de çözümü bulabilecekleri yerin Avrasya olduğunun farkında. Tek fark biri diğerinden daha hızlı hareket edebiliyor.

Keşmir, 1947 yılından itibaren Hindistan ve Pakistan arasında bir çözümsüzlük duvarı olarak duruyor. Bu duvar Asya’nın bu güzel iki ülkesini tam üç kez karşı karşıya getirdi. Hem Pakistan hem de Hindistan acılarla boğuştu. Keşmir halkı da bu savaşlarda çok acılar çekti. Binlerce Keşmirli hayatını kaybetti ve yurdundan oldu. Fakat, yukarıdaki olgulara dayanarak rahatlıkla söylenebilir ki ufukta Keşmir sorununun çözümü duruyor. Atlantik’in ülkeler arasına uçurum getiren formüllerine karşı insanlığın yüz akı Avrasya heybetiyle dikiliyor. Bu sorunu Avrasya Cephesi bin bir elekten geçen birikimiyle çözecek.

Kashmir Zindabad! Pakistan Zindabad! Hindustan Zindabad!

Zindabad Avrasya!

Emre Kaya
TGB Ankara İl Yöneticisi

*Zindabad: Yaşasın

tgb.gen.tr

İngiltere, emperyalizm olgusu sahneye çıktıktan kısa bir süre sonra dünyanın en büyük emperyal gücü olmuştur. Bu sömürgen devlet Güney Doğu Asya’dan Kuzey Amerika’ya kadar dünyayı sömürdü. Bugün üç devletin (Hindistan, Pakistan ve Bangladeş) hüküm sürdüğü Hint alt kıtası da İngiltere’nin sömürdüğü onlarca bölgeden bir tanesiydi. Hintler, İngiliz sömürüsüne karşı zaman zaman etkili direniş hareketleri başlattılar. Mangal Pandey, Bhagat Singh, Gandhi, Nehru ve Cinnah gibi efsanevi liderler bu direniş hareketlerinin önderleri olarak örnek gösterilebilir. Bu arasız direniş 1947 yılında başarıya ulaştı ama 1947 yılında İngiltere Hint alt kıtasından giderken orada bağımsızlıklarını kazanan Hindistan ve Pakistan’ın kucağına nur topu (!) gibi bir sorun bıraktı: Keşmir’in bölüşümü sorunu.

Sorunun Tarihçesi

Aslında Hindistan ve Pakistan ayrışmasında çizgiler netti. Müslüman çoğunlukta olan yerler Pakistan’a, Hindu çoğunluklu olan yerlerse Hindistan’a bırakılacaktı. Keşmir halkının büyük çoğunluğuysa Müslümandı fakat Keşmir Racalığı’nın (Prensliğinin) yöneticisi Hinduydu. Asıl sorun da burada başladı. Keşmir’in yöneticisi konumunda bulunan Mihrace Hari Singh, Keşmir bölgesinin Hindistan’a bağlanmasına karar verdi (Bazı kaynaklara göre Keşmir’i para karşılığı satmıştır). Pakistan’da yer almak isteyen Keşmir halkı bu karara karşı bir isyan hareketi başlattı. Bunun üzerine Mihrace Hari Singh, Hint Ordusunu bölgeye davet etti. Pakistan’da buna karşılık olarak bölgeye asker gönderdi. Böylelikle Pakistan ile Hindistan arasında Keşmir meselesi sebebiyle 22 Ekim 1947’de ilk savaş başlamış oldu. Savaş, Birleşmiş Milletler’in ara bulucuğu ile 1 Ocak 1949’da son buldu. Ateşkesin şartı tüm Keşmir’de referandum yapılmasıydı ama Hindistan buna yanaşmadı. Keşmir, 1949 yılında Azad (Özgür) Keşmir (Pakistan) ve Cammu Keşmir (Hindistan) olarak ikiye ayrıldı. 1951 yılında Hindistan kendine ait bölgede bir oylama yaptı. Oylama sonucu olarak; Hindistan’da yer alınması sonucu çıktı fakat BM ve Pakistan bu oylamayı kabul etmedi. Onlar oylamanın tüm Keşmir’de yapılması gerektiğini savundular. Bir darbe ile Hint Ordusu Cammu Keşmir’in o devirdeki referandum yanlısı başbakanı Abdullah’ı devirip Hindistan yanlısı bir hükümeti göreve getirdi. Böylelikle yapılan oylama yeni hükümet tarafından kabul edildi. 1963 yılında Pakistan, Keşmir’in Karakurum bölgesini Çin’e devretti. Böylelikle Keşmir üç bölgeye ayrılmış oldu. Keşmir kaynaklı ikinci savaşsa 1965 yılında çıktı. Bu savaşta taraflar açısından gözle görülür bir ilerleme olmadı ve Taşkent Deklarasyonu ile savaş son buldu. 1999 yılında Pakistan ile Hindistan Keşmir için üçüncü defa karşı karşıya geldiler. Kargil Savaşı olarak adlandırılan bu savaşı Pakistan kazandı. 1999 yılından itibaren Keşmir bir sorun olarak belirli aralıklarla hem bu iki ülkenin hem de Avrasya’nın önüne geliyor. Şu an bölge için sıcak savaş söz konusu değil ama diplomatik olarak savaş devam ediyor. Hatta bu diplomatik savaş, arada henüz bir barış antlaşması olmadığı için, yer yer kendi yerini sıcak çatışmalara bırakıyor.

Cammu Keşmir’de Ne Oldu

Bugün Keşmir üç parçaya bölünmüş durumdadır. Keşmir’in yüzde 45’ine Hindistan, 35’ine Pakistan ve yüzde 20’sineyse Çin hâkim. Hindistan’ın hakimiyetinde bulunan Cammu Keşmir bölgesi için Hindistan Anayasasının 370. maddesi özel bir özerklik sağlıyordu. Hindistan Halk Partisi (Bharatiya Janata Party-BJP) lideri Narendra Modi seçim manifestosunda bu yasanın kaldırılacağı vaadinde bulundu ve BJP sandıktan yeniden birinci parti olarak çıkınca, ilk iş olarak bu vaadini uygulamaya koydu. Önce bu yasa 5 Ağustos 2019 tarihinde kalktı daha sonra Hindistan Ordusu Keşmir’e girdi. En nihayetinde Cammu Keşmir’in bir bölümü Ladakh Birlik Toprağı ilan edilerek bölge ikiye bölündü. Cammu Keşmir halkı bu bölünmenin ve bu yasa düzenlemesinin karşısında yer aldı. Pakistan ise hem Cammu Keşmir’deki bu durumu hem de Keşmir sorununu kökünden çözmekte kararlı bir tavır sergiliyor. Fakat, özellikle Pakistan Başbakanı Imran Khan’ın bu çabalarının aksine Hindistan esaslı bir çözüm için pek hevesli görünmüyor. Tabii bu meselede de, dünyadaki diğer meseleler gibi, çözüm cephesi ve kriz cephesi olarak iki cephe bulunuyor. Hindistan daha önce de ifade ettiğim gibi kriz cephesinde yer almayı seçiyor. Aslında kriz cephesini bizler çok iyi bilmekteyiz. Hindistan, Atlantik Cephesi’nden kopma sürecinin içinde ve bu süreç içinde fazlasıyla yalpalıyor. Bu sebeple süreç Hindistan’a karın ağrısı getiriyor. Hindistan ise maalesef esaslı çözümleri ertelemekten başka pek fazla bir şey yapmıyor. Hindistan bu süreç içinde gerektiği kadar cesur davranmıyor. Pakistan’ın bu sorunu çözmekteki kararlı tavrıysa gökten inme ya da kendisinden gelen bir tavır olarak değerlendirilemez. Avrasya Cephesi’ndeki yerini Hindistan’dan daha hızlı şekilde sağlamlaştıran Pakistan çözümden yana tavır alabiliyor. Burada Pakistan’ı Hindistan’ın önüne geçiren esas dinamik; dünyanın önünde yer alan ve her geçen gün kendini daha da fazla dayatan saflaşmada yerini gelişen dünyada daha hızlı belirlemesi. Hindistan ise burada belirli küçük sorunları devasa boyutlara getirerek, özellikle Çin ile yaşadığı Sikkim bölgesindeki bazı küçük sınır sorunlarını ve geçmişteki kavgaları, hem bu soruna bir kriz duvarı örüyor hem de tarihin trenini kaçırıyor. Hindistan’ın bu tavrı onu bölgesinde yalnızlaştırıyor ve bölgesinin gerçeklerinden koparıp; çöken Atlantik ile iş birliği yapmanın onu daha hızlı geliştireceğini düşündüğü bir hayal dünyasına taşıyor.

Çöken Atlantik Sistemi Yükselen İnsanlık Cephesi

Dünyada özellikle 80’li yıllardan itibaren kurulan ve 90’larda iyice kendini gösteren tek kutuplu dünya düzeni bugün çökmektedir. Tek kutuplu bu düzen çökerken onun başını çeken Atlantik Cephesi de baş aşağı yol almaktadır. Atlantik, ekonomik ve askeri olarak çeşitli cephelerde geri çekilmekte daha doğrusu yenilmektedir. Atlantik Cephesi üyesi ülkelerin ekonomik sıkıntıları o ülkelerin vatandaşlarını sokaklara dökmektedir (Şu zaman dilimi için Fransa buna bir örnek olarak gösterilebilir). Atlantik Cephesi’nin elebaşı ABD ise girdiği askeri savaşlardan hep yenilgi ile ayrılmaktadır. Aynı zamanda Atlantik kendi içinde de çekişmelerle boğuşmaktadır. Bunlara son günlerde ABD’de devletin içinde yaşanan tartışmalar ya da İngiltere’nin yaşadığı Brexit Krizi gibi örnekler verilebilir. Burada Avrasya ülkeleri hem ekonomik ilerlemeleriyle, özellikle Çin’in son yıllardaki hızlı büyümesi, hem de askeri zaferlerle, Türkiye’nin Güneydoğu bölgemiz ile Suriye’nin kuzeyinde ABD’nin taşeronlarına karşı aldığı zaferler ve Suriye Devleti’nin vatan savunmasındaki başarısı, Atlantik’in karşısına cesurca dikilmektedir. Avrasya işte bu özgüvenle karşılaştığı meseleleri akıllıca ve karşılıklı çıkar ilişkilerine bağlı kalarak çözebilmektedir.

Keşmir, 1947 yılından itibaren kimi defalar kısa zamanlı çözümlere kavuştu. Ama yine de bu çözümler maalesef öncekinden daha büyük çözümsüzlükleri doğurdu. Burada sevindirici olan şudur ki Keşmir bugün esaslı çözümün eşiğindedir. Dünyadaki krizlerin yaratıcısı olan ve yeni krizlere de gebe olan Atlantik Cephesi çözüldükçe Keşmir sorunu sonlanmaya bir o kadar daha yaklaşıyor. Bunlar milli devletleri birbirine düşürüp aradaki gerilimden yararlanan Atlantik’in son çırpınışları ve bu çırpınışlar çaresizliğin bir göstergesi olarak karşımızda duruyor.

Keşmir Sorununu Avrasya Çözer

Çözüm için somut olarak bu iki devletin de önünde tarihi fırsat duruyor. Avrasya Cephesi her meseleyi eşitlik temelinde çözüyor. Hiçbir mesele muallakta kalmıyor. İşte, Keşmir Avrasya’nın önünde bir düğüm olarak duruyor. Avrasya bu düğümü çözer. Türkiye, Çin ve Rusya Keşmir sorununu arabuluculuklarıyla çözebilecek kilit ülkeler. Özellikle Pakistan tarafını çözüme Türkiye ve Çin daha da fazla yaklaştırabilir. Hindistan tarafıysa Rusya aracılığıyla masaya kolaylıkla oturabilir. Atlantik’in ülkeleri birbirini düşüren formüllerinin aksine Avrasya Cephesi bu sorunu çok kısa zamanda çözüme kavuşturabilir. Burada hem Pakistan’ın hem de Hindistan’ın önünde tek görev durmaktadır: Avrasya Cephesi’ndeki yerlerini net olarak belirlemek.

Çok uzun zaman önce değil daha bir yıl önce birbiriyle kavgalı olan bu iki ülke, Hindistan ve Pakistan, aynı anda Şangay İş Birliği Örgütü’ne girdiler. Bu Avrasya Cephesi’nin tarihi zaferlerinden biri olarak tarihin sayfalarında yerini aldı. Burada ufak ufak nüvelerini veren barış ihtimali, bugün her saniye çökerken “ne koparsam kârdır” diyerek hareket eden Atlantik Cephesi tarafından ortadan kaldırılmak isteniyor. Burada Avrasya Cephesi ise takdire şayan bir şekilde hareket ediyor. Özellikle Türkiye son olaylarda meseleye hemen dahil olması ile hem Pakistan’la olan dostluğunu pekiştirdi hem de Avrasya’daki konumunu sağlamlaştırdı. Burada inşa edilen dostlukta Pakistan’ın da hakkı çok büyük. Özellikle Pakistan Adalet Hareketi (Pakistan Tehreek e-Insaaf–PTI) iktidara geldikten sonra Türkiye ve Pakistan dostluklarını pekiştirecek onlarca adıma imza attılar. Pakistan, Avrasya’daki diğer bir ülke olan Çin’le de ilişkilerini yine aynı dönemde her geçen gün ilerletti. Hindistan ise her ne kadar daha küçük adımlarla ilerse dahi o da Avrasya Cephesinin bir üyesi olma yolunda ilerlemek için özellikle Rusya ile iyi ilişkiler kuruyor. Bu iki devlet de çözümü bulabilecekleri yerin Avrasya olduğunun farkında. Tek fark biri diğerinden daha hızlı hareket edebiliyor.

Keşmir, 1947 yılından itibaren Hindistan ve Pakistan arasında bir çözümsüzlük duvarı olarak duruyor. Bu duvar Asya’nın bu güzel iki ülkesini tam üç kez karşı karşıya getirdi. Hem Pakistan hem de Hindistan acılarla boğuştu. Keşmir halkı da bu savaşlarda çok acılar çekti. Binlerce Keşmirli hayatını kaybetti ve yurdundan oldu. Fakat, yukarıdaki olgulara dayanarak rahatlıkla söylenebilir ki ufukta Keşmir sorununun çözümü duruyor. Atlantik’in ülkeler arasına uçurum getiren formüllerine karşı insanlığın yüz akı Avrasya heybetiyle dikiliyor. Bu sorunu Avrasya Cephesi bin bir elekten geçen birikimiyle çözecek.

Kashmir Zindabad! Pakistan Zindabad! Hindustan Zindabad!

Zindabad Avrasya!

Emre Kaya
TGB Ankara İl Yöneticisi

*Zindabad: Yaşasın

tgb.gen.tr

Vatan ve Hürriyet Şairi Namık Kemal, her vatansever Türk gencinin hislerinin babasıdır. O ki tüm cümlelerini vatan kaygısıyla söylemiş, hürriyet ile süslemiştir. Heyecanımızı ve bu güzel vatana duyduğumuz derin aşkımızı; onun cümlelerini kullanmadan anlatmak, onun tarihin sahnesine çıktığı andan itibaren, mümkün değildir. Onun her bir cümlesi bugün dahi Türk gencinin vatan aşkını büyütmektedir.

Hayatına Kısa Bir Bakış

Vatan ve Hürriyet Şairi Namık Kemal, 21 Aralık 1840 tarihinde Tekirdağ’da doğdu. Çocukluğunu dedesinin yanında çeşitli şehirlerde geçirdikten sonra 18 yaşında İstanbul’a geldi. Buraya geldiği yıl olan 1857’de Bab-ı Ali Tercüme Odası’nda stajyer olarak memurluğa başladı. Bu stajyerlik döneminde geleneksel olan Türk şiir biçimlerini ve Arap, Fars edebiyatlarını da derinlemesine öğrendi. 1861 yılında sadece yirmi paraya aldığı bir taş baskısı bir yazı sayesinde hayatı değişti. Aslında elindeki geleneksel Türk şiirinde var olan bir ilahiydi. İlahide şunlar yazmaktaydı:

“Hakk-ı tealâ azamet âleminin pâdişehi
Lâ-mekandır olamaz devletinin taht-gehi” *

Dizelerin sahibi İbrahim Şinasi’ydi. Namık Kemal, aradı araştırdı ve en sonunda Şinasi’yi buldu. Ona yardımcısı olmayı teklif etti. Kabul gördü. Bu andan itibaren Namık Kemal, işini askıya alıp Tasvir-i Efkar gazetesinde Şinasi ile birlikte çalışmaya başladı. Şinasi, Namık Kemal için bir hoca oldu. Namık Kemal de iyi bir öğrenciydi. Hocasından aldığı fikirlerin üstüne koydu. Zamanla iyi bir gazeteci olarak halk arasında tanındı.¹

1865 yılında Şinasi Avrupa’ya gitmek zorunda kalınca Tasvir-i Efkar’daki mücadeleyi tek başına daha ileri götürmeye çalıştı. Aynı dönemde kendi hayatında ve ülke çapında bir örgüt ihtiyacı görerek gelecekteki adı Genç Osmanlılar Cemiyeti olacak olan İttifak-ı Hamiyet adlı gizli teşkilatını arkadaşları ile kurdu. 1867 yılında da bu mücadeleye ket vurmak isteyenler tarafından Erzurum’a gönderilmek istendi ama o verdiği vatan mücadelesini daha ileriye taşımak adına Paris’in yolunu tuttu. Buradan da Londra’ya gitti. Londra’da Hürriyet gazetesini çıkartarak vatan mücadelesini oradan devam ettirdi. 1870 yılında yurda geri döndü. Burada İbret gazetesini çıkartmaya başladı. Yurt dışından döndüğünde Mısır Hidivi İsmail Paşa, Namık Kemal ve arkadaşlarına kendi propagandasını yapmak için para teklif etti. Fakat Namık Kemal bu teklifi kabul etmeyince Hidiv küplere bindi. Namık Kemal’e teklif ettiği parayı Abdülaziz ile sıkı ilişkileri olan Kuşçubaşı’ya vererek İbret’in kapatılmasını istedi. İbret gazetesinde Reşat Bey’in yazdığı borç almaya karşı yazdığı yazısı bahane gösterilerek kapatıldı.²

Namık Kemal sürgüne Gelibolu’ya gönderildi. Burada en meşhur eseri olan ve vatan aşkını kitlelere en güzel biçimde aktaran Vatan Yahut Silistire adlı eserini tamamladı. Bu eser 1873 yılında Gedikpaşa Tiyatrosu’nda oynandı. Bu oyun kitleleri harekete geçirdi. İstanbul sokakları doldu taştı. Vatan bilinci kitlelerle direkt olarak buluştu. Bunun sonucunda Namık Kemal önce tutuklandı ardında da Mağusa’ya sürgüne gönderildi. Namık Kemal, Mağusa’da çok zor şartlar altında yaşadı ve çeşitli hastalıklarla mücadele etti ama mücadelesinde en ufak bir yılgınlık göstermedi. Yıllardır verdiği mücadele önemli bir başarı kazandı ve 1876’da Meşrutiyet ilan edildi. Kendisi de Şura-yı Devlet (günümüzdeki Danıştay) üyesi oldu. Meclis-i Mebusan’ın kapatılmasından sonra bir süre tutuklu kaldı, ardında da Midilli’ye sürüldü. Midilli’den sonra Rodos ve Sakız Adası’nda da mutasarrıflık yaptı. Sakız Adası’nda geçirdiği hastalık sebebiyle 2 Aralık 1888 tarihinde henüz 48 yaşında yaşamını yitirdi. Gelibolu – Bolayır mevkiine gömüldü.

Namık Kemal’in Mücadelesi

Namık Kemal yukarıda bahsettiğim dönüm noktasından itibaren, Şinasi ile tanışması, her zaman mücadelesini sürdürmüştür. Bu mücadelesinin sadece bir gazete ile verilemeyeceğini hemencecik kavrayıp örgütünü kurmuştur. Bu mücadelesini de kendisine saklamak gibi bir niyeti olmadı. Her daim görüşlerini kitleye yayın yoluyla aktarmıştır. Söyleyeceklerini dolaylı aktarmak yerine doğrudan aktarmayı tercih etmiştir. Görüşlerini ifade etme hususunda ‘acaba’sı olmadı.

Onun bu mücadelesinde yavanlığa asla yer olmadı. Her daim hızlı ve durmaya asla müsaade etmeyen bir mücadeledir, Namık Kemal’in mücadelesi. Mücadelesinde ara verdiği bir dönem yoktur. Her zaman yer fark etmeksizin mücadelesine devam etti.

Namık Kemal’in mücadelesinde korkuya ve menfaate yer yoktur. O, bütün mücadelesi boyunca sürgünlerle ve yıldırma girişimleriyle karşılaştı. Bunlardan dolayı geriye bir adım dahi atmadı. Namık Kemal, dostlarının dahi “aman yapma Kemal!” demelerine aldırmadı. O, bakış açısını şöyle anlatmıştır: “Biz, yükümüzü bağladık, nereye isterlerse göndersinler. Sürgün korkusuyla inandığımız yoldan dönecek değiliz.”

Namık Kemal her zaman vatan safında yer almıştır. Londra’da iken Ziya Paşa ile arasının bozulması da bir vatan meselesi sebebiyle olmuştur. Namık Kemal, Mısır’daki ayrılıkçı harekete karşı, kendisine cefalar çektirmesine rağmen, merkezi hükümeti destekledi.³ Burada da sağlam bir çizgi oluşturdu. Hiçbir zaman kör bir muhaliflik davası gütmedi. Burada bilimsel ve akılcı bir bakış açısı oluşturdu. En baş çelişki olarak vatanın çıkarını koydu. Hürriyet davası da bu çıkarın çevresinde şekillendi. Vatan olmadığında hürriyetin bir anlamı olmadığının ve vatan davası verilmeden hürriyet davası olmayacağının farkındaydı. Bu sebeple de “önce vatan” anlayışını benimsedi.

Bugün Namık Kemal Olmak

Bugün Namık Kemal olmak, onun mücadelesini ileri taşımak ve onun mücadelesinin sıfatlarına sahip olmaktır. Namık Kemal’in mücadelesinin de sıfatları açıktır. Bugün her kim Namık Kemal’in izinde olduğunu iddia ediyorsa onun mücadelesi örgütlü, korkusuz, akılcı olmalı ve ana esasa vatanı koymalıdır.

Peki bugünün Namık Kemal’i kimdir?

Bugünün Namık Kemal’i tek bir kişi değildir ve olamaz. Bugün her kim vatandan yanaysa ve onun davasını veriyorsa Namık Kemal odur. Yani bugün aramızda bir Namık Kemal yoktur, Namık Kemaller vardır. Günün her saati Namık Kemal gibi vatanını düşünüp, toplumun en geniş kesimine vatan mücadelesini ulaştırmaya çalışanlar Namık Kemallerdir.

Bugün üniversitelerinde ve yaşam alanlarında Namık Kemal’in mücadelesinin sıfatlarını taşıyıp, onun gibi vatan için mücadele vermekten kaçınmayanlar Namık Kemallerdir. Bugün kör muhalefetçilik oynamayıp meselelerdeki cepheleşmeyi vatanın yararından koyanlar Namık Kemallerdir.

Bu saydığım özelliklere sahip olmayanlar Namık Kemal olamazlar. Hatta bırakın Namık Kemal olmayı ona bir sevgi dahi besleyemezler. Namık Kemal’e sevgi besleyenlere dahi karşı çıkarlar.

Namık Kemal’i anmak için ODTÜ’de toplanan vatanseverleri engellemeye çalışanlar, işte bu saydıklarıma dahildir. Her ne kadar sebep Namık Kemal değil deseler de sebep aslında tam olarak da hayatının her anında vatanı savunan Namık Kemal’dir. ODTÜ’nün vatanseverleri ise günümüzün Namık Kemallerine yaraşır bir biçimde bu etkinliği gerçekleştirdiler. Engellemeye çalışan sözde öğrenciler ya da idarecilere karşı tek vücut şeklinde hareket ederek Namık Kemallerin var olduğunu kanıtladılar.

Bugün Namık Kemal olmak, sen oydun sen buydun demeden en büyük ortak payda olan vatanda birleşmektir. Bugünün Namık Kemalleri vardır ve görev başındadır.

Emre Kaya
TGB Ankara İl Yöneticisi

Dipnotlar:

*Yüce Tanrı ululuk evrenin padişahıdır
Ne meskeni vardır ne başkenti

1- Topuz Hıfzı, Vatanı Sattık Bir Pula, İstanbul, Remzi Kitapevi, 2013, sayfa 17.

2- Topuz Hıfzı, Vatanı Sattık Bir Pula, İstanbul, Remzi Kitapevi, 2013, sayfa 91.

3- Namık Kemal, Sürgünde Muhalefet: Namık Kemal’in Hürriyet Gazetesi 1, Vakıfbank Kültür Yayınları, 2019, sayfa 27 .

tgb.gen.tr

Vatan ve Hürriyet Şairi Namık Kemal, her vatansever Türk gencinin hislerinin babasıdır. O ki tüm cümlelerini vatan kaygısıyla söylemiş, hürriyet ile süslemiştir. Heyecanımızı ve bu güzel vatana duyduğumuz derin aşkımızı; onun cümlelerini kullanmadan anlatmak, onun tarihin sahnesine çıktığı andan itibaren, mümkün değildir. Onun her bir cümlesi bugün dahi Türk gencinin vatan aşkını büyütmektedir.

Hayatına Kısa Bir Bakış

Vatan ve Hürriyet Şairi Namık Kemal, 21 Aralık 1840 tarihinde Tekirdağ’da doğdu. Çocukluğunu dedesinin yanında çeşitli şehirlerde geçirdikten sonra 18 yaşında İstanbul’a geldi. Buraya geldiği yıl olan 1857’de Bab-ı Ali Tercüme Odası’nda stajyer olarak memurluğa başladı. Bu stajyerlik döneminde geleneksel olan Türk şiir biçimlerini ve Arap, Fars edebiyatlarını da derinlemesine öğrendi. 1861 yılında sadece yirmi paraya aldığı bir taş baskısı bir yazı sayesinde hayatı değişti. Aslında elindeki geleneksel Türk şiirinde var olan bir ilahiydi. İlahide şunlar yazmaktaydı:

“Hakk-ı tealâ azamet âleminin pâdişehi
Lâ-mekandır olamaz devletinin taht-gehi” *

Dizelerin sahibi İbrahim Şinasi’ydi. Namık Kemal, aradı araştırdı ve en sonunda Şinasi’yi buldu. Ona yardımcısı olmayı teklif etti. Kabul gördü. Bu andan itibaren Namık Kemal, işini askıya alıp Tasvir-i Efkar gazetesinde Şinasi ile birlikte çalışmaya başladı. Şinasi, Namık Kemal için bir hoca oldu. Namık Kemal de iyi bir öğrenciydi. Hocasından aldığı fikirlerin üstüne koydu. Zamanla iyi bir gazeteci olarak halk arasında tanındı.¹

1865 yılında Şinasi Avrupa’ya gitmek zorunda kalınca Tasvir-i Efkar’daki mücadeleyi tek başına daha ileri götürmeye çalıştı. Aynı dönemde kendi hayatında ve ülke çapında bir örgüt ihtiyacı görerek gelecekteki adı Genç Osmanlılar Cemiyeti olacak olan İttifak-ı Hamiyet adlı gizli teşkilatını arkadaşları ile kurdu. 1867 yılında da bu mücadeleye ket vurmak isteyenler tarafından Erzurum’a gönderilmek istendi ama o verdiği vatan mücadelesini daha ileriye taşımak adına Paris’in yolunu tuttu. Buradan da Londra’ya gitti. Londra’da Hürriyet gazetesini çıkartarak vatan mücadelesini oradan devam ettirdi. 1870 yılında yurda geri döndü. Burada İbret gazetesini çıkartmaya başladı. Yurt dışından döndüğünde Mısır Hidivi İsmail Paşa, Namık Kemal ve arkadaşlarına kendi propagandasını yapmak için para teklif etti. Fakat Namık Kemal bu teklifi kabul etmeyince Hidiv küplere bindi. Namık Kemal’e teklif ettiği parayı Abdülaziz ile sıkı ilişkileri olan Kuşçubaşı’ya vererek İbret’in kapatılmasını istedi. İbret gazetesinde Reşat Bey’in yazdığı borç almaya karşı yazdığı yazısı bahane gösterilerek kapatıldı.²

Namık Kemal sürgüne Gelibolu’ya gönderildi. Burada en meşhur eseri olan ve vatan aşkını kitlelere en güzel biçimde aktaran Vatan Yahut Silistire adlı eserini tamamladı. Bu eser 1873 yılında Gedikpaşa Tiyatrosu’nda oynandı. Bu oyun kitleleri harekete geçirdi. İstanbul sokakları doldu taştı. Vatan bilinci kitlelerle direkt olarak buluştu. Bunun sonucunda Namık Kemal önce tutuklandı ardında da Mağusa’ya sürgüne gönderildi. Namık Kemal, Mağusa’da çok zor şartlar altında yaşadı ve çeşitli hastalıklarla mücadele etti ama mücadelesinde en ufak bir yılgınlık göstermedi. Yıllardır verdiği mücadele önemli bir başarı kazandı ve 1876’da Meşrutiyet ilan edildi. Kendisi de Şura-yı Devlet (günümüzdeki Danıştay) üyesi oldu. Meclis-i Mebusan’ın kapatılmasından sonra bir süre tutuklu kaldı, ardında da Midilli’ye sürüldü. Midilli’den sonra Rodos ve Sakız Adası’nda da mutasarrıflık yaptı. Sakız Adası’nda geçirdiği hastalık sebebiyle 2 Aralık 1888 tarihinde henüz 48 yaşında yaşamını yitirdi. Gelibolu – Bolayır mevkiine gömüldü.

Namık Kemal’in Mücadelesi

Namık Kemal yukarıda bahsettiğim dönüm noktasından itibaren, Şinasi ile tanışması, her zaman mücadelesini sürdürmüştür. Bu mücadelesinin sadece bir gazete ile verilemeyeceğini hemencecik kavrayıp örgütünü kurmuştur. Bu mücadelesini de kendisine saklamak gibi bir niyeti olmadı. Her daim görüşlerini kitleye yayın yoluyla aktarmıştır. Söyleyeceklerini dolaylı aktarmak yerine doğrudan aktarmayı tercih etmiştir. Görüşlerini ifade etme hususunda ‘acaba’sı olmadı.

Onun bu mücadelesinde yavanlığa asla yer olmadı. Her daim hızlı ve durmaya asla müsaade etmeyen bir mücadeledir, Namık Kemal’in mücadelesi. Mücadelesinde ara verdiği bir dönem yoktur. Her zaman yer fark etmeksizin mücadelesine devam etti.

Namık Kemal’in mücadelesinde korkuya ve menfaate yer yoktur. O, bütün mücadelesi boyunca sürgünlerle ve yıldırma girişimleriyle karşılaştı. Bunlardan dolayı geriye bir adım dahi atmadı. Namık Kemal, dostlarının dahi “aman yapma Kemal!” demelerine aldırmadı. O, bakış açısını şöyle anlatmıştır: “Biz, yükümüzü bağladık, nereye isterlerse göndersinler. Sürgün korkusuyla inandığımız yoldan dönecek değiliz.”

Namık Kemal her zaman vatan safında yer almıştır. Londra’da iken Ziya Paşa ile arasının bozulması da bir vatan meselesi sebebiyle olmuştur. Namık Kemal, Mısır’daki ayrılıkçı harekete karşı, kendisine cefalar çektirmesine rağmen, merkezi hükümeti destekledi.³ Burada da sağlam bir çizgi oluşturdu. Hiçbir zaman kör bir muhaliflik davası gütmedi. Burada bilimsel ve akılcı bir bakış açısı oluşturdu. En baş çelişki olarak vatanın çıkarını koydu. Hürriyet davası da bu çıkarın çevresinde şekillendi. Vatan olmadığında hürriyetin bir anlamı olmadığının ve vatan davası verilmeden hürriyet davası olmayacağının farkındaydı. Bu sebeple de “önce vatan” anlayışını benimsedi.

Bugün Namık Kemal Olmak

Bugün Namık Kemal olmak, onun mücadelesini ileri taşımak ve onun mücadelesinin sıfatlarına sahip olmaktır. Namık Kemal’in mücadelesinin de sıfatları açıktır. Bugün her kim Namık Kemal’in izinde olduğunu iddia ediyorsa onun mücadelesi örgütlü, korkusuz, akılcı olmalı ve ana esasa vatanı koymalıdır.

Peki bugünün Namık Kemal’i kimdir?

Bugünün Namık Kemal’i tek bir kişi değildir ve olamaz. Bugün her kim vatandan yanaysa ve onun davasını veriyorsa Namık Kemal odur. Yani bugün aramızda bir Namık Kemal yoktur, Namık Kemaller vardır. Günün her saati Namık Kemal gibi vatanını düşünüp, toplumun en geniş kesimine vatan mücadelesini ulaştırmaya çalışanlar Namık Kemallerdir.

Bugün üniversitelerinde ve yaşam alanlarında Namık Kemal’in mücadelesinin sıfatlarını taşıyıp, onun gibi vatan için mücadele vermekten kaçınmayanlar Namık Kemallerdir. Bugün kör muhalefetçilik oynamayıp meselelerdeki cepheleşmeyi vatanın yararından koyanlar Namık Kemallerdir.

Bu saydığım özelliklere sahip olmayanlar Namık Kemal olamazlar. Hatta bırakın Namık Kemal olmayı ona bir sevgi dahi besleyemezler. Namık Kemal’e sevgi besleyenlere dahi karşı çıkarlar.

Namık Kemal’i anmak için ODTÜ’de toplanan vatanseverleri engellemeye çalışanlar, işte bu saydıklarıma dahildir. Her ne kadar sebep Namık Kemal değil deseler de sebep aslında tam olarak da hayatının her anında vatanı savunan Namık Kemal’dir. ODTÜ’nün vatanseverleri ise günümüzün Namık Kemallerine yaraşır bir biçimde bu etkinliği gerçekleştirdiler. Engellemeye çalışan sözde öğrenciler ya da idarecilere karşı tek vücut şeklinde hareket ederek Namık Kemallerin var olduğunu kanıtladılar.

Bugün Namık Kemal olmak, sen oydun sen buydun demeden en büyük ortak payda olan vatanda birleşmektir. Bugünün Namık Kemalleri vardır ve görev başındadır.

Emre Kaya
TGB Ankara İl Yöneticisi

Dipnotlar:

*Yüce Tanrı ululuk evrenin padişahıdır
Ne meskeni vardır ne başkenti

1- Topuz Hıfzı, Vatanı Sattık Bir Pula, İstanbul, Remzi Kitapevi, 2013, sayfa 17.

2- Topuz Hıfzı, Vatanı Sattık Bir Pula, İstanbul, Remzi Kitapevi, 2013, sayfa 91.

3- Namık Kemal, Sürgünde Muhalefet: Namık Kemal’in Hürriyet Gazetesi 1, Vakıfbank Kültür Yayınları, 2019, sayfa 27 .

tgb.gen.tr