Atatürk, birçok konuşmasında “Türklüğün yüksek medeni vasfından bahseder. O vasıf, devlet ve imparatorluklar birikiminden, 1876’da Genç Osmanlıların yarattığı, 1908’de İttihat ve Terakki Cemiyeti’nin sürdürdüğü devrim geleneğinden yoğrularak Türk milletinin içinden Mustafa Kemalleri çıkarmıştır. Mustafa Kemal önderliğinde Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran Türkiye halkı Türk milleti olarak ezilen Doğu’ya örnek olmuş, çürümüş bir imparatorluğun kalıntılarından bağımsız bir devlet yaratabilmiştir.

Aldığı emanetin farkında olan Türk milleti, bugün ilelebet payidar kalması için ant içtiği devletinin 100. yaşını kutlamaya hazırlanıyor. 100. yıla, emperyalizme karşı vatan savaşı, borçlanmaya karşı üretim mücadelesi vererek giriyoruz. Türkiye, yeniden Atatürk’ü keşfediyor ve Kemalist Devrimi tamamlama iradesiyle hareket ediyor. Bugünlerde, 23 Nisan 1920’ye giden süreci anlamak hiç olmadığı kadar önem kazanıyor.

ÇÖL SANILAN ALEMDEKİ SAKLI HAYAT

Atatürk’ün hayatını özetlemek için tek kelimelik bir hakkımız olsa o kelime muhtemelen “teşkilat” olur. Samsun’a çıkmadan önce, 4 Şubat 1919’da Alemdar Gazetesi’ne verdiği röportajda söylediği cümle her şeyi anlatır: “Çöl sanılan bu alemde saklı ve kuvvetli hayat vardır. O, Türk milletidir. Eksik olan şey teşkilattır. Bu teşkilat organize edilebilirse vatan da millet de kurtulur.” Nitekim Samsun’a çıktıktan sonra ilan edilen Amasya Genelgesi’nde, Sivas’ta toplanmak üzere yapılacak bir kongre çağrısı, gene bu teşkilatçılığın ürünüdür.

Atatürk sırtını Türk milletine ve milletin kurtuluş azmine dayamıştır. O azim, işgallerden sonra ülkenin her yerinde Müdafaa-i Hukuk Cemiyetleri kurmuştur.

Yapılması gereken, birbirinden bağımsız hareket eden bu yapıları tek bir merkezde toplamaktır. Bunun yolu da ülkenin işgal altındaki topraklarına uzak olan Sivas’ta bir kongre toplayarak bu merkezi kurmaktır.

Kurulan yerel cemiyetlerden Doğu Anadolu Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti, Atatürk Samsun’a çıkmadan evvel, 10 Temmuz’da yapılmak üzere Erzurum’da bir kongre kararı almıştır. Atatürk bu kongreyi de fırsat olarak bilmektedir. Ancak Erzurum Kongresi’ne değinmeden önce yaşanan birkaç olayı anlatmakta fayda var.

SİNE-İ MİLLETE DÖNME KARARI

Atatürk’ün Kurtuluş Savaşı boyunca yaşadığı önemli kırılma anlarından biri askerlikten istifa etmesidir. Atatürk, Samsun’a bir devlet görevlisi olarak gelmişti. Yetkileriyle Anadolu’daki komutanlıkları yönetmek ve halkı daha rahat kazanabilmek için mümkün mertebe bu sıfatı üzerinde taşımak istiyordu. Ayrıca asi ilan edilmesi halkı ikna etmekte oluşacak zorlukla birlikte kendi saflarında da bozulma yaratabilirdi. Ne var ki, İngilizlerin baskısı üzerine 8 Haziran’da İstanbul’a geri çağırılmıştı, kısa sürede görevden alınacağını da tahmin edebiliyordu. Ancak, bu süreyi uzatmak için de elinden geldiğince çabalıyordu. Hatta istifa etmeden 3 gün önce, 5 Temmuz’da, Sivas’ta padişahın tahta çıkışının yıldönümü olması vesilesiyle cülus töreni dahi düzenlemişti. Atatürk’ün sivil olma konusunda “Sivil olursak, her şey biter Rauf. Devlet, makam ve mesnedinin başka bir değeri vardır. Anadolu’da mücadele, bir askeri mücadele olacaktır. Bu mücadelede emir vermek için resmi salahiyet ister” dediğini Rauf Orbay anılarında aktarmaktadır. 8/9 Temmuz gecesi padişah tarafından telgraf başına çağırılır. Uzun süren bir konuşma sonunda görevden alınacağını anladığı anda atik davranarak “Milletin bağrında, bir ferd-i mücahit olarak çalışacağını” belirterek görevinden istifa eder.

KONGRE ÖNCESİ GİZLİ TOPLANTI

Erzurum’da Atatürk’e katılıp hayatının sonuna kadar onun yanında kalan Mazhar Müfit Kansu anılarında Erzurum Kongresi’nden birkaç gün önce yapılan gizli bir toplantıdan bahseder. Toplantıda Atatürk haricinde Rauf Orbay, Kazım Dirik, Hüsrev Gerede, Dr. Refik Saydam, Kazım Karabekir bulunmaktadır. Atatürk bu toplantıda ülkenin geleceği için oluşan çeşitli fikirleri etraflıca anlatır ve kendi fikrini şöyle ifade eder:

“Arkadaşlar, tek tedbir; Hakimiyet-i Milliye’ye dayanan, kayıtsız şartsız müstakil bir Türk Devleti teşkil etmektir” Bunun yöntemini ise şöyle açıklar: “Memlekette ve elimizde tek tepe ve kurşun kalıncaya kadar mücadele etmek azmimiz daima kalacaktır ve kalmak mecburiyetindedir”

Sabaha kadar süren toplantının ardından Atatürk, toplantıda bulunanlardan ölmeyi göze alarak hazır bulunduklarının sözünü almıştır.

BÜYÜK BİR ESER: ERZURUM KONGRESİ

Atatürk’ün “Tarih, bu kongremizi az görülen ve büyük bir eser olarak kaydedecektir” dediği Erzurum Kongresi planlanandan 13 gün sonra, 23 Temmuz’da başladı.

Atatürk, Kurtuluş Savaşı boyunca 2 çeşit mücadele vermiştir. Bunlardan biri, emperyalistlere ve işbirlikçisi Osmanlı Sarayı’na karşı mücadeledir. Diğeri de çözümü yanlış yerde arayan iyi niyetli vatanseverlere karşı verilen mücadeledir. İşte kongre süreçlerini Atatürk açısından, ikincisiyle açıklamak mümkündür. Kongrenin henüz başında katılımcıların birçoğu, Mustafa Kemal asi ilan edildiğinden Milli Mücadele’yi kötü göstereceği düşüncesiyle onun başkan olmasını istememiştir çünkü ona karşı yürütülen propaganda onun asi olduğunu gerekçe olarak almaktadır. Ne var ki, 14 gün süren kongreye Atatürk başkanlık etmiş ve “Milli sınırlar içinde vatan bir bütündür, parçalanamaz”, ” Manda ve himaye kabul edilemez”, “Kuva-yı Milliye’yi etkin, milli iradeyi egemen kılmak esastır” gibi bir dizi önemli kararlar almıştır. Kongre sonunda tüzük uyarınca bir Heyet-i Temsiliye kurulmuş, başkanlığına Atatürk seçilmiştir.

Şimdi sıra tüm Türkiye’den gelecek delegelerle toplanacak Sivas Kongresi’nde aynı kararları geçirmektir ancak Sivas Kongresi’ne giden sürece değinmeden önce Atatürk’ün başından iki olayı anlatmak burada önemlidir.

BU MİLLETLE NELER YAPILMAZ

Bunlardan ilki, Erzurum yolunda yaşanır. Atatürk ve arkadaşları yolda mola vermiş, dinlenmektedir. Bu sırada bir kağnı kafilesi geçer, başındaki adam dinlenenleri görür ve önemli kişiler olduklarını anlayarak elini göğsüne götürerek selam verir. Atatürk sorar:

-Ağa böyle nereden geliyorsun?
-Rus gelirken muhacir olmuştum. Çukurova’da idim. Şimdi köyüme dönüyorum.
-Yoksa oralarda geçinemedin mi?
-Hayır paşa… Çukurova cennet gibi yer… Bize tarla da verdiler. Rahattık. Yalnız son günlerde bizim Erzurum’u Ermenilere vereceklermiş sözü çıktı. Geldim ki göreyim, kimin malını kime verecekler!

Atatürk yanındakilere:
– “Bu milletle neler yapılmaz” der.

ÖLEN OLURSA ONLARLA İLGİLENİLMEYECEK

Diğeri ise Sivas yolunda yaşanır. Erzurum’dan Sivas’a gidildiği sırada bir grup eşkiyanın yolu kapadığı öğrenilir. İki seçenek vardır; ya birkaç gün beklenecek ve yol temizlenecek ya da ölümü göze alarak o yoldan geçilecek! Atatürk, Sivas’a zamanında varmazsa çıkacak dedikodulardan dolayı işlerin alt üst olabileceğinden korkuyordu. Bu sebeple ikinci yolu seçti ve arabalara önlem olarak mitralyöz yerleştirildikten sonra şu emri verdi:
” Vurulan, ölen olursa, onlarla ilgilenilmeyecek, yola devam edilecek”

1915 yılında Çanakkale’de verdiği emrin bir benzerini tarih, Sivas yolunda bir kez daha verdirecekti. Neyse ki bir tehlike yaşanmadan Sivas’a varıldı.

Ölümü göze alan önderler ve her şeyini vermeye hazır fedakar bir halk olduğu için yapılması gereken, bu ikisi arasındaki bağı sağlayacak teşkilatı kurmaktı. Bu teşkilat, Sivas Kongresi’nde hayat buldu.

CUMHURİYETİN TEMELİ: SİVAS KONGRESİ

Atatürk’ün “Biz cumhuriyetin temellerini burada attık” dediği Sivas Kongresi, 4 Eylül 1919’da 40’a yakın delegeyle açıldı. Kongreye giden süreç bin bir zorlukla atlatılmıştı. Nitekim, bir Fransız binbaşısı Sivas’a gelerek Sivas Valisi’ni kongrenin yapılmaması konusunda uyarmış, Atatürk ise Fransızların kongreyi engelleyecek gücü olmamasını tespit etmesinden dolayı hazırlıklar devam etmiştir. Ayrıca, kongre öncesinde Osmanlı Sarayı’ndan Fevzi Çakmak önderliğinde Mustafa Kemalleri uyarmak için gönderilen bir Heyet-i Nasıha vardır. Hatta, Atatürk bu olaydan dolayı Ankara’ya gelene kadar Fevzi Paşa’ya çok kızgındır.

Sivas’taki kongre, Erzurum’da olduğu gibi kongre başkanının kim olacağı tartışmalarıyla başladı. Yoğun geçen tartışmalar sonucu 3 kişi dışında Atatürk herkesin oyunu alarak başkan seçildi.

MANDA TARTIŞMALARI

Kongrede en çok konuşulan konu Amerikan mandasına girme meselesidir. İyi niyetli ama çaresiz vatanseverlik ile tam bağımsızlığı esas alan vatanseverlik burada çarpışmıştır.

Atatürk’ün en yakınındakiler bile bu konuda çeşitli tereddütler barındırmaktadır. Örneğin Atatürk’le Samsun’a çıkan Refet Bele şunları söylemiştir:
“20. yüzyılda 500 Milyon Lira borcu, yıkılmış bir ülkesi; ve ancak 10-15 Milyon Lira geliri olan bir millet için, bir dış yardım olmaksızın hayatını sürdürme imkanı olamaz”

İstanbul’da büyük yararlılıklar göstermiş Karakol Cemiyeti’nin kurucusu Kara Vasıf ise:
“Onlar uçakla havada uçuyorlar, biz henüz kağnıdan kurtulamıyoruz. Onlar dretnot (savaş gemisi) yapıyor, biz yelkenli bir gemi bile yapamıyoruz; bu durumda bugün bağımsızlığımızı kurtarsak bile yine günün sonunda bizi bölerler”

Amerikan mandasını savunan diğer kişilerin dayanak noktaları ise, ABD’nin Filipinler gibi vahşi bir ülkeyi medenileştirdiği, bizim de 15-20 sene mandada kalıp sonra da ülke bütünlüğünü koruyarak mandadan ayrılmamız gerektiği yönündeydi.

Kongrede Bekir Sami Bey ve Rauf Beyler de mandayı savunmuşlardır. Hatta Rauf Orbay, manda değil, niyetin belli olması açısından Amerikan mandası denmesi taraftarıdır.

11 Eylül’de kongre sona erdiğinde bu mesele Erzurum’da olduğu gibi “İç ve dış bağımsızlığı ve yurdumuzun bütünlüğü korunmak şartıyla işgal emeli beslemeyen herhangi bir devletin yardımını memnunlukla karşılarız” kararıyla kayda geçmiştir.

Kongrede alınan bir diğer önemli karar ise, yerellerde faaliyet gösteren derneklerin Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti adıyla birleştirilmesi olmuştur. Bu sayede mücadeleyi yönetecek tek bir beyinden oluşan, birbirine bağlı olarak çalışan bir teşkilat kurulabilmiştir.

ALMAMIZ GEREKEN DERS VE BİZE DÜŞEN GÖREVLER

Her işin başına teşkilatı koyan Atatürk, Milli Meclis’e giden yolun taşlarını da kongrelerle ve sonucunda kurulan Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti ile döşemiştir. Nitekim, Atatürk’ün Genel Başkanlığını yürüttüğü CHF, 2. Parti Kongresi’ni 1927 yılında yapmıştır ve bu 1923’ten sonraki ilk parti kongresidir. Çünkü, Atatürk CHF’nin ilk kongresinin tarihini 4 Eylül 1919 olarak tanımlar. Bu tarih, Sivas Kongresi’nin başladığı ve sonucunda Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti’nin kurulduğu kongrenin tarihidir. Yani Atatürk, Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti’nin adını değiştirerek Cumhuriyet Halk Fırkası yapmıştır.

Buradan çıkan sonuç, kurtuluşun kuruluşu getirdiği yönünde değil, kuruluşun kurtuluşu getirdiği yönündedir. Kurtuluş sonucunda bir teşkilat ve onun yönettiği devlet kurulmamıştır. Bir teşkilat ve onun yönettiği devlet kurulduğu için kurtuluş gelmiştir. Eğer bir devletiniz ve onu yöneten teşkilatınız yoksa ülkenin dört bir yanından gelen Mehmetçikle düzenli bir ordu kurmak mümkün müdür? Eğer halkın her yerine temas edebilen bir teşkilatınız yoksa Tekalif-i Milliye emirleriyle “iki öküzün biri”ni almak mümkün müdür?

Atatürk’ün başlattığı mücadele sonucu bugün bizlere ulaşan emanet, Türk gençliğinin ve onun teşkilatı TGB’nin elinde yükselmektedir. 100 sene öncesinden bugüne çıkarmamız gereken ders, vatanseverliğin iyi niyetlerle değil, gerçeklerle yapıldığı ve her işin başının teşkilatlı bir yapı bünyesinde bulunmaktan geçtiğidir. Türk Devrimi’nin 100. Yılı kutlu olsun!

Emre Oflaz – TGB GYK Üyesi

Kaynakça:
Atay, Falih Rıfkı, Çankaya, Pozitif Yayınları, İstanbul, 2008
Atatürk, Mustafa Kemal, Nutuk, BS Yayın, İstanbul, 2014
Aydemir, Şevket Süreyya, Tek Adam c.2, Remzi Kitabevi, İstanbul, 2004

tgb.gen.tr

Atatürk, birçok konuşmasında “Türklüğün yüksek medeni vasfından bahseder. O vasıf, devlet ve imparatorluklar birikiminden, 1876’da Genç Osmanlıların yarattığı, 1908’de İttihat ve Terakki Cemiyeti’nin sürdürdüğü devrim geleneğinden yoğrularak Türk milletinin içinden Mustafa Kemalleri çıkarmıştır. Mustafa Kemal önderliğinde Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran Türkiye halkı Türk milleti olarak ezilen Doğu’ya örnek olmuş, çürümüş bir imparatorluğun kalıntılarından bağımsız bir devlet yaratabilmiştir.

Aldığı emanetin farkında olan Türk milleti, bugün ilelebet payidar kalması için ant içtiği devletinin 100. yaşını kutlamaya hazırlanıyor. 100. yıla, emperyalizme karşı vatan savaşı, borçlanmaya karşı üretim mücadelesi vererek giriyoruz. Türkiye, yeniden Atatürk’ü keşfediyor ve Kemalist Devrimi tamamlama iradesiyle hareket ediyor. Bugünlerde, 23 Nisan 1920’ye giden süreci anlamak hiç olmadığı kadar önem kazanıyor.

ÇÖL SANILAN ALEMDEKİ SAKLI HAYAT

Atatürk’ün hayatını özetlemek için tek kelimelik bir hakkımız olsa o kelime muhtemelen “teşkilat” olur. Samsun’a çıkmadan önce, 4 Şubat 1919’da Alemdar Gazetesi’ne verdiği röportajda söylediği cümle her şeyi anlatır: “Çöl sanılan bu alemde saklı ve kuvvetli hayat vardır. O, Türk milletidir. Eksik olan şey teşkilattır. Bu teşkilat organize edilebilirse vatan da millet de kurtulur.” Nitekim Samsun’a çıktıktan sonra ilan edilen Amasya Genelgesi’nde, Sivas’ta toplanmak üzere yapılacak bir kongre çağrısı, gene bu teşkilatçılığın ürünüdür.

Atatürk sırtını Türk milletine ve milletin kurtuluş azmine dayamıştır. O azim, işgallerden sonra ülkenin her yerinde Müdafaa-i Hukuk Cemiyetleri kurmuştur.

Yapılması gereken, birbirinden bağımsız hareket eden bu yapıları tek bir merkezde toplamaktır. Bunun yolu da ülkenin işgal altındaki topraklarına uzak olan Sivas’ta bir kongre toplayarak bu merkezi kurmaktır.

Kurulan yerel cemiyetlerden Doğu Anadolu Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti, Atatürk Samsun’a çıkmadan evvel, 10 Temmuz’da yapılmak üzere Erzurum’da bir kongre kararı almıştır. Atatürk bu kongreyi de fırsat olarak bilmektedir. Ancak Erzurum Kongresi’ne değinmeden önce yaşanan birkaç olayı anlatmakta fayda var.

SİNE-İ MİLLETE DÖNME KARARI

Atatürk’ün Kurtuluş Savaşı boyunca yaşadığı önemli kırılma anlarından biri askerlikten istifa etmesidir. Atatürk, Samsun’a bir devlet görevlisi olarak gelmişti. Yetkileriyle Anadolu’daki komutanlıkları yönetmek ve halkı daha rahat kazanabilmek için mümkün mertebe bu sıfatı üzerinde taşımak istiyordu. Ayrıca asi ilan edilmesi halkı ikna etmekte oluşacak zorlukla birlikte kendi saflarında da bozulma yaratabilirdi. Ne var ki, İngilizlerin baskısı üzerine 8 Haziran’da İstanbul’a geri çağırılmıştı, kısa sürede görevden alınacağını da tahmin edebiliyordu. Ancak, bu süreyi uzatmak için de elinden geldiğince çabalıyordu. Hatta istifa etmeden 3 gün önce, 5 Temmuz’da, Sivas’ta padişahın tahta çıkışının yıldönümü olması vesilesiyle cülus töreni dahi düzenlemişti. Atatürk’ün sivil olma konusunda “Sivil olursak, her şey biter Rauf. Devlet, makam ve mesnedinin başka bir değeri vardır. Anadolu’da mücadele, bir askeri mücadele olacaktır. Bu mücadelede emir vermek için resmi salahiyet ister” dediğini Rauf Orbay anılarında aktarmaktadır. 8/9 Temmuz gecesi padişah tarafından telgraf başına çağırılır. Uzun süren bir konuşma sonunda görevden alınacağını anladığı anda atik davranarak “Milletin bağrında, bir ferd-i mücahit olarak çalışacağını” belirterek görevinden istifa eder.

KONGRE ÖNCESİ GİZLİ TOPLANTI

Erzurum’da Atatürk’e katılıp hayatının sonuna kadar onun yanında kalan Mazhar Müfit Kansu anılarında Erzurum Kongresi’nden birkaç gün önce yapılan gizli bir toplantıdan bahseder. Toplantıda Atatürk haricinde Rauf Orbay, Kazım Dirik, Hüsrev Gerede, Dr. Refik Saydam, Kazım Karabekir bulunmaktadır. Atatürk bu toplantıda ülkenin geleceği için oluşan çeşitli fikirleri etraflıca anlatır ve kendi fikrini şöyle ifade eder:

“Arkadaşlar, tek tedbir; Hakimiyet-i Milliye’ye dayanan, kayıtsız şartsız müstakil bir Türk Devleti teşkil etmektir” Bunun yöntemini ise şöyle açıklar: “Memlekette ve elimizde tek tepe ve kurşun kalıncaya kadar mücadele etmek azmimiz daima kalacaktır ve kalmak mecburiyetindedir”

Sabaha kadar süren toplantının ardından Atatürk, toplantıda bulunanlardan ölmeyi göze alarak hazır bulunduklarının sözünü almıştır.

BÜYÜK BİR ESER: ERZURUM KONGRESİ

Atatürk’ün “Tarih, bu kongremizi az görülen ve büyük bir eser olarak kaydedecektir” dediği Erzurum Kongresi planlanandan 13 gün sonra, 23 Temmuz’da başladı.

Atatürk, Kurtuluş Savaşı boyunca 2 çeşit mücadele vermiştir. Bunlardan biri, emperyalistlere ve işbirlikçisi Osmanlı Sarayı’na karşı mücadeledir. Diğeri de çözümü yanlış yerde arayan iyi niyetli vatanseverlere karşı verilen mücadeledir. İşte kongre süreçlerini Atatürk açısından, ikincisiyle açıklamak mümkündür. Kongrenin henüz başında katılımcıların birçoğu, Mustafa Kemal asi ilan edildiğinden Milli Mücadele’yi kötü göstereceği düşüncesiyle onun başkan olmasını istememiştir çünkü ona karşı yürütülen propaganda onun asi olduğunu gerekçe olarak almaktadır. Ne var ki, 14 gün süren kongreye Atatürk başkanlık etmiş ve “Milli sınırlar içinde vatan bir bütündür, parçalanamaz”, ” Manda ve himaye kabul edilemez”, “Kuva-yı Milliye’yi etkin, milli iradeyi egemen kılmak esastır” gibi bir dizi önemli kararlar almıştır. Kongre sonunda tüzük uyarınca bir Heyet-i Temsiliye kurulmuş, başkanlığına Atatürk seçilmiştir.

Şimdi sıra tüm Türkiye’den gelecek delegelerle toplanacak Sivas Kongresi’nde aynı kararları geçirmektir ancak Sivas Kongresi’ne giden sürece değinmeden önce Atatürk’ün başından iki olayı anlatmak burada önemlidir.

BU MİLLETLE NELER YAPILMAZ

Bunlardan ilki, Erzurum yolunda yaşanır. Atatürk ve arkadaşları yolda mola vermiş, dinlenmektedir. Bu sırada bir kağnı kafilesi geçer, başındaki adam dinlenenleri görür ve önemli kişiler olduklarını anlayarak elini göğsüne götürerek selam verir. Atatürk sorar:

-Ağa böyle nereden geliyorsun?
-Rus gelirken muhacir olmuştum. Çukurova’da idim. Şimdi köyüme dönüyorum.
-Yoksa oralarda geçinemedin mi?
-Hayır paşa… Çukurova cennet gibi yer… Bize tarla da verdiler. Rahattık. Yalnız son günlerde bizim Erzurum’u Ermenilere vereceklermiş sözü çıktı. Geldim ki göreyim, kimin malını kime verecekler!

Atatürk yanındakilere:
– “Bu milletle neler yapılmaz” der.

ÖLEN OLURSA ONLARLA İLGİLENİLMEYECEK

Diğeri ise Sivas yolunda yaşanır. Erzurum’dan Sivas’a gidildiği sırada bir grup eşkiyanın yolu kapadığı öğrenilir. İki seçenek vardır; ya birkaç gün beklenecek ve yol temizlenecek ya da ölümü göze alarak o yoldan geçilecek! Atatürk, Sivas’a zamanında varmazsa çıkacak dedikodulardan dolayı işlerin alt üst olabileceğinden korkuyordu. Bu sebeple ikinci yolu seçti ve arabalara önlem olarak mitralyöz yerleştirildikten sonra şu emri verdi:
” Vurulan, ölen olursa, onlarla ilgilenilmeyecek, yola devam edilecek”

1915 yılında Çanakkale’de verdiği emrin bir benzerini tarih, Sivas yolunda bir kez daha verdirecekti. Neyse ki bir tehlike yaşanmadan Sivas’a varıldı.

Ölümü göze alan önderler ve her şeyini vermeye hazır fedakar bir halk olduğu için yapılması gereken, bu ikisi arasındaki bağı sağlayacak teşkilatı kurmaktı. Bu teşkilat, Sivas Kongresi’nde hayat buldu.

CUMHURİYETİN TEMELİ: SİVAS KONGRESİ

Atatürk’ün “Biz cumhuriyetin temellerini burada attık” dediği Sivas Kongresi, 4 Eylül 1919’da 40’a yakın delegeyle açıldı. Kongreye giden süreç bin bir zorlukla atlatılmıştı. Nitekim, bir Fransız binbaşısı Sivas’a gelerek Sivas Valisi’ni kongrenin yapılmaması konusunda uyarmış, Atatürk ise Fransızların kongreyi engelleyecek gücü olmamasını tespit etmesinden dolayı hazırlıklar devam etmiştir. Ayrıca, kongre öncesinde Osmanlı Sarayı’ndan Fevzi Çakmak önderliğinde Mustafa Kemalleri uyarmak için gönderilen bir Heyet-i Nasıha vardır. Hatta, Atatürk bu olaydan dolayı Ankara’ya gelene kadar Fevzi Paşa’ya çok kızgındır.

Sivas’taki kongre, Erzurum’da olduğu gibi kongre başkanının kim olacağı tartışmalarıyla başladı. Yoğun geçen tartışmalar sonucu 3 kişi dışında Atatürk herkesin oyunu alarak başkan seçildi.

MANDA TARTIŞMALARI

Kongrede en çok konuşulan konu Amerikan mandasına girme meselesidir. İyi niyetli ama çaresiz vatanseverlik ile tam bağımsızlığı esas alan vatanseverlik burada çarpışmıştır.

Atatürk’ün en yakınındakiler bile bu konuda çeşitli tereddütler barındırmaktadır. Örneğin Atatürk’le Samsun’a çıkan Refet Bele şunları söylemiştir:
“20. yüzyılda 500 Milyon Lira borcu, yıkılmış bir ülkesi; ve ancak 10-15 Milyon Lira geliri olan bir millet için, bir dış yardım olmaksızın hayatını sürdürme imkanı olamaz”

İstanbul’da büyük yararlılıklar göstermiş Karakol Cemiyeti’nin kurucusu Kara Vasıf ise:
“Onlar uçakla havada uçuyorlar, biz henüz kağnıdan kurtulamıyoruz. Onlar dretnot (savaş gemisi) yapıyor, biz yelkenli bir gemi bile yapamıyoruz; bu durumda bugün bağımsızlığımızı kurtarsak bile yine günün sonunda bizi bölerler”

Amerikan mandasını savunan diğer kişilerin dayanak noktaları ise, ABD’nin Filipinler gibi vahşi bir ülkeyi medenileştirdiği, bizim de 15-20 sene mandada kalıp sonra da ülke bütünlüğünü koruyarak mandadan ayrılmamız gerektiği yönündeydi.

Kongrede Bekir Sami Bey ve Rauf Beyler de mandayı savunmuşlardır. Hatta Rauf Orbay, manda değil, niyetin belli olması açısından Amerikan mandası denmesi taraftarıdır.

11 Eylül’de kongre sona erdiğinde bu mesele Erzurum’da olduğu gibi “İç ve dış bağımsızlığı ve yurdumuzun bütünlüğü korunmak şartıyla işgal emeli beslemeyen herhangi bir devletin yardımını memnunlukla karşılarız” kararıyla kayda geçmiştir.

Kongrede alınan bir diğer önemli karar ise, yerellerde faaliyet gösteren derneklerin Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti adıyla birleştirilmesi olmuştur. Bu sayede mücadeleyi yönetecek tek bir beyinden oluşan, birbirine bağlı olarak çalışan bir teşkilat kurulabilmiştir.

ALMAMIZ GEREKEN DERS VE BİZE DÜŞEN GÖREVLER

Her işin başına teşkilatı koyan Atatürk, Milli Meclis’e giden yolun taşlarını da kongrelerle ve sonucunda kurulan Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti ile döşemiştir. Nitekim, Atatürk’ün Genel Başkanlığını yürüttüğü CHF, 2. Parti Kongresi’ni 1927 yılında yapmıştır ve bu 1923’ten sonraki ilk parti kongresidir. Çünkü, Atatürk CHF’nin ilk kongresinin tarihini 4 Eylül 1919 olarak tanımlar. Bu tarih, Sivas Kongresi’nin başladığı ve sonucunda Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti’nin kurulduğu kongrenin tarihidir. Yani Atatürk, Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti’nin adını değiştirerek Cumhuriyet Halk Fırkası yapmıştır.

Buradan çıkan sonuç, kurtuluşun kuruluşu getirdiği yönünde değil, kuruluşun kurtuluşu getirdiği yönündedir. Kurtuluş sonucunda bir teşkilat ve onun yönettiği devlet kurulmamıştır. Bir teşkilat ve onun yönettiği devlet kurulduğu için kurtuluş gelmiştir. Eğer bir devletiniz ve onu yöneten teşkilatınız yoksa ülkenin dört bir yanından gelen Mehmetçikle düzenli bir ordu kurmak mümkün müdür? Eğer halkın her yerine temas edebilen bir teşkilatınız yoksa Tekalif-i Milliye emirleriyle “iki öküzün biri”ni almak mümkün müdür?

Atatürk’ün başlattığı mücadele sonucu bugün bizlere ulaşan emanet, Türk gençliğinin ve onun teşkilatı TGB’nin elinde yükselmektedir. 100 sene öncesinden bugüne çıkarmamız gereken ders, vatanseverliğin iyi niyetlerle değil, gerçeklerle yapıldığı ve her işin başının teşkilatlı bir yapı bünyesinde bulunmaktan geçtiğidir. Türk Devrimi’nin 100. Yılı kutlu olsun!

Emre Oflaz – TGB GYK Üyesi

Kaynakça:
Atay, Falih Rıfkı, Çankaya, Pozitif Yayınları, İstanbul, 2008
Atatürk, Mustafa Kemal, Nutuk, BS Yayın, İstanbul, 2014
Aydemir, Şevket Süreyya, Tek Adam c.2, Remzi Kitabevi, İstanbul, 2004

tgb.gen.tr

2011 yılında dönemin başbakanı Recep Tayyip Erdoğan tarafından kamuoyuna “çılgın proje” olarak sunulan Kanal İstanbul, çalışmalarının aktif olarak başlayacağı gerekçesiyle yeniden gündemimize geldi.

Karadeniz’i Marmara’ya bağlama hedefiyle 45 km uzunluğunda, 150 m genişliğinde ve 25 m derinliğinde olması planlanan Kanal İstanbul, projenin olması gerektiğini savunanlar tarafından İstanbul Boğazı’ndaki trafiği rahatlatmak ve olası gemi kazalarını önlemek amacıyla yapıldığı söylenen bir proje.
Ne var ki, projeyi detaylıca incelediğimizde olumsuz yanlarının olumlu yanlarına göre oldukça ağır bastığını görmekteyiz. Birkaç başlıca örnek sıralamak gerekirse;

Ekonomik Zorluk

Projenin öngörülen toplam maliyeti 75 Milyar TL tutarında. Ekonomimizin sıcak paraya olan bağımlılığını kırmak için üretimin öneminin toplum katında git gide anlaşıldığı bu dönemde, bahsedilen miktarın bu projeye harcanması sadece israf olacaktır (üstelik, ÇED raporuna göre projenin yapılacağı alanın %52’si tarım arazisidir). Üretime harcamak yerine böyle bir tutarı betona gömmek, küstah bir şekilde “Ekonominizi mahvederim” tweeti atan ABD Başkanı Trump’ın yüzünü güldürecektir. Ülkemiz ekonomik yatırımlarını yerli otomobil ve tankta olduğu gibi yatırıma yöneltmelidir.

Deprem Sonrasında Savunmasız Bırakıyor

Proje, olası bir İstanbul depreminde, şehrin mevcut altyapısını göz önünde bulundurarak hesaplarsak, oluşacak zarara kuvvet çarpanı etkisi verecektir. Trakya ve oluşturulacak olan İstanbul Adası arasındaki köprülerin zarar görmesi halinde depremzedelere ilkyardımın ulaşması daha da zorlaşacak ve gecikecektir. Üstelik, halihazırda altyapı yetersizliği bulunan şehirde yeni açılacak alanlarla beraber altyapı sorunu daha da artacak ve olası depremde potansiyel zarar artacaktır.
Projeyi savunanların gemi kazalarını önleme argümanını yukarıda söylemiştik. Oysa, İstanbul Boğazı’nda gerçekleşen son büyük kaza 1994 yılında yaşandı. Gelişen teknoloji sayesinde 25 senedir kaza yaşanmıyor. Alınacak yeni önlemlerle risk sıfıra inebilir.

İstanbul’un Nüfus ve Su Sorunu Artacak

Proje sonrası, zaten yeterince kalabalık olan şehrin nüfusunun 2 Milyon kişi daha artacağı tahmin ediliyor. Bu durum sadece İstanbul’un nüfusunun artması anlamına değil, sürekli göç veren Anadolu’nun daha da boşalması anlamına geliyor. Aynı zamanda 2 Milyon kişinin İstanbul’a gelmesi demek, istihdam yaratmak için daha fazla harcama yapmak demek. Olası bir deprem durumunda daha fazla kişinin hayatı riske girmiş olacak. Yani proje sadece 75 Milyar TL harcamayı değil, sonrasında oluşacak durumlar için çok daha fazla harcama yapılmasını gerektiriyor.

Projeyle birlikte, İstanbullulara yılda 70 Milyon metreküp içme suyu sağlayan Sazlıdere Barajı yok olacak. Halihazırda su sorunu çeken İstanbul’da bu sorun daha da artacak. Mevcut projede bu soruna çözüm olarak herhangi bir öneride bulunulmuyor.

Kanalın yapılması halinde akacak olan Karadeniz suyu Küçükçekmece Gölünü (Tatlı su gölü) dolduracak, dip çamurunu Marmara Denizine taşıyacaktır. Marmara Denizi daha da kirlenecektir.

Gemi Trafiği Her Geçen Yıl Artmıyor

Projeyi savunanlar İstanbul Boğazı’ndan yıllık geçen gemi miktarının her yıl artacağını ve bunun da trafiğe yol açacağını söylüyor. Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığının verileri aşağıdaki gibidir;

2007 yılında 56.606
2008 yılında 54.396
2011 yılında 49.798
2013 yılında 46.532
2016 yılında 42.553
2018 yılında 41.103

(Detaylı bilgiler için Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığının sitesini ziyaret edebilirsiniz)

Rakamlardan da görüleceği üzere, ÇED raporunda belirtildiği gibi gemi geçişinin 2030’da 65 bin, 2050’de 95 bin, 2070’te 115 bine çıkacağı iddiası gerçek değil. Burada önemli bir etken olarak Bakü-Tiflis-Ceyhan Boru Hattı’nı söyleyebiliriz. Petrol taşımacılığı eskisi gibi gemilerle değil, boru hatlarıyla yapılıyor. Yakın zamanda açılması planlanan Samsun-Ceyhan Boru Hattı’yla beraber boğazdan geçecek gemi sayısının daha da azalacağını söylemek yanlış olmaz.

Yukarıda da görüldüğü üzere, projenin olası zararları çok fazladır. Ancak projenin en önemli sorunlarından biri de Türkiye’nin boğazlardaki hakimiyetini garanti altına alan Montrö Boğazlar Sözleşmesi’nin yeniden tartışmaya açacak olmasındadır.

Karadeniz’de Barışa Darbe

Yukarıdaki etmenlerle birlikte incelediğimizde projenin belki de en büyük zararı, Montrö Boğazlar Sözleşmesi’ni yeniden tartışmaya açmakla oluyor.
Montrö Boğazlar Sözleşmesi, Lozan’dan kalan kısıtlamaların kaldırılarak Boğazlardaki hakimiyetin Türk egemenliğine geçmesine olanak veren 1936 yılında imzalanmış antlaşmadır. Bu antlaşmaya göre, Karadeniz’e sınırı olmayan hiçbir devlet 21 günden fazla Karadeniz’de savaş gemisi bulunduramaz, gemilerinin toplam tonajı 15.000 tonu geçemez ve Türkiye’den izin almadan hiçbir devlet boğazda savaş gemisini barındıramaz.

Kanal İstanbul projesi ise, Montrö Boğazlar Sözleşmesi’nde Marmara Denizi’nde aynı anda bulunacak savaş gemileriyle alakalı olarak açık bir hüküm bulunmadığından sözleşmenin koşullarını yeniden gündeme getirecek ve yabancı savaş gemilerinin hiçbir sınırlamaya maruz kalmadan Karadeniz’e çıkışına olanak tanıyacaktır. Bu sayede Akdeniz’de istediği gibi cirit atma hakkını kendinde gören ABD, aynı yığınağı Karadeniz’e de yapmaya çalışacaktır. Romanya, Bulgaristan ve Gürcistan’a binlerce asker gönderip, balistik füzeler yerleştirerek Rusya’yı kuşatmaya çalışan ABD, Karadeniz’e açıldığında bugün Suriye’nin kuzeyinde, Doğu Akdeniz’de verdiğimiz vatan savaşında yeni bir cephe daha açmış ve ülkemizin her yanını ateş çemberine almış olacaktır.

Montrö’yü tartışmaya açmak demek, savaşan Mehmetçiğin sırtını dayayacak bir alan bulamaması demektir. Yabancı bir ülkeye ait bir savaş gemisinin 21 günden fazla Karadeniz’de bulunmasını önleyen Montrö’nün yeniden tartışmaya açılmasında Türkiye’nin lehine olan bir şey var mıdır?

Mustafa Kemal Paşa, Kurtuluş Savaşı’nın stratejisini 4 Ekim 1920 günü Enver Paşa’ya yazdığı mektupta “doğuda dayanak yaratmak” şeklinde ifade etmiştir. (1) Bugün ülkemiz Doğu Akdeniz’de, Suriye’nin kuzeyinde Amerikan emperyalizmine karşı amansız bir mücadele yürütürken, ABD’nin ve NATO’nun giremediği tek deniz olan Karadeniz’in güvenliğini tartışmaya açmak demek, dayanak noktamızı kendi ellerimizle yıkmak demektir.

Montrö Kanal İstanbul’da Uygulanabilir mi?

Olası senaryolardan biri de Türkiye’nin masaya güçlü bir şekilde oturması halinde Montrö’nün maddelerini Kanal İstanbul için de geçerli kılması. Projenin savunucuları, Montrö Sözleşmesi gereğince ticari gemilerin Boğazlardan geçişi sırasında verdikleri ücretin çok az olduğunu söyleyerek Kanal İstanbul sayesinde bu ücretin makul seviyelere çekileceğini ve yüksek bir meblağ gelir elde edeceğimizi iddia etmekteler.

Oysa, çok basit bir soru gözlerimizin önüne geliyor bu durumda:

“Daha düşük ücretle Boğazdan geçmek varken neden bir gemi Kanal İstanbul’u kullansın?”

Bu soruya verilecek makul bir cevabı biz henüz bulamadık. Üstelik detaylı incelediğimizde gördük ki, Kanal İstanbul’a gerek kalmadan, hatta bir kuruş bile harcamadan, Boğazlardan elde ettiğimiz gelirleri 16 kat artırmak mümkün.

Montrö Boğazlar Sözleşmesi, altın frankına göre imzalanmış ve geçiş ücretleri bu para biriminin piyasa değerine göre belirlenmişti. Oysa ki Türkiye 1983 yılında altın frankını o günün dolar değerine sabitledi. Şu an baktığımızda ise o günkü piyasa değerine göre altın frankı bugün dolar karşısında 16 kat daha değerli. Bu da demek oluyor ki, Türkiye bu kararını iptal ettiği taktirde Boğazlardan bir senede 2 Milyar dolar kazanmak mümkün olacak.

Çılgın Projelerle Değil Akıllı Yatırımlara İhtiyacımız Var!

Sonuç olarak, diğer zararlarından hiç bahsetmeden sadece Montrö bazında incelediğimizde dahi Türkiye’nin bu projeden hiçbir çıkarı olmadığını, tam tersine Türkiye’ye zarar verecek bir durumla karşı karşıya olduğumuzu anlıyoruz. Eğer Montrö uygulanmayacaksa, bu durum Türkiye’nin toprak bütünlüğüne tehdit oluşturacak ve Karadeniz’deki barışı yok edecektir. Eğer Montrö uygulanacaksa, geçecek gemilerin çok daha maliyetli bir yolu tercih etmesinin hiçbir mantıklı açıklaması yoktur ve projeye ayrılan bütçe çöpe atılacaktır.

Mevcut iktidarımızın ve Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan’ın yapması gereken, vatan savaşımızda mevcut dayanak noktalarını yıpratmak değil dayanak noktalarımızı kuvvetlendirmek ve sıcak paraya olan bağımlılık dolayısıyla oluşan ekonomik buhran ortamında bütçeyi gelir getirmeyeceği belli olan betona değil, üretime harcamaktır. Çünkü bugün ülkemizin çılgın projelere değil, akıllı yatırımlara ihtiyacı vardır.

Emre Oflaz
TGB İstanbul İl Yöneticisi

KAYNAKÇA:

1- Sadi Borak, Atatürk’ün Özel Mektupları, s. 181; BTTD, sayı 72, s.5.

tgb.gen.tr

2011 yılında dönemin başbakanı Recep Tayyip Erdoğan tarafından kamuoyuna “çılgın proje” olarak sunulan Kanal İstanbul, çalışmalarının aktif olarak başlayacağı gerekçesiyle yeniden gündemimize geldi.

Karadeniz’i Marmara’ya bağlama hedefiyle 45 km uzunluğunda, 150 m genişliğinde ve 25 m derinliğinde olması planlanan Kanal İstanbul, projenin olması gerektiğini savunanlar tarafından İstanbul Boğazı’ndaki trafiği rahatlatmak ve olası gemi kazalarını önlemek amacıyla yapıldığı söylenen bir proje.
Ne var ki, projeyi detaylıca incelediğimizde olumsuz yanlarının olumlu yanlarına göre oldukça ağır bastığını görmekteyiz. Birkaç başlıca örnek sıralamak gerekirse;

Ekonomik Zorluk

Projenin öngörülen toplam maliyeti 75 Milyar TL tutarında. Ekonomimizin sıcak paraya olan bağımlılığını kırmak için üretimin öneminin toplum katında git gide anlaşıldığı bu dönemde, bahsedilen miktarın bu projeye harcanması sadece israf olacaktır (üstelik, ÇED raporuna göre projenin yapılacağı alanın %52’si tarım arazisidir). Üretime harcamak yerine böyle bir tutarı betona gömmek, küstah bir şekilde “Ekonominizi mahvederim” tweeti atan ABD Başkanı Trump’ın yüzünü güldürecektir. Ülkemiz ekonomik yatırımlarını yerli otomobil ve tankta olduğu gibi yatırıma yöneltmelidir.

Deprem Sonrasında Savunmasız Bırakıyor

Proje, olası bir İstanbul depreminde, şehrin mevcut altyapısını göz önünde bulundurarak hesaplarsak, oluşacak zarara kuvvet çarpanı etkisi verecektir. Trakya ve oluşturulacak olan İstanbul Adası arasındaki köprülerin zarar görmesi halinde depremzedelere ilkyardımın ulaşması daha da zorlaşacak ve gecikecektir. Üstelik, halihazırda altyapı yetersizliği bulunan şehirde yeni açılacak alanlarla beraber altyapı sorunu daha da artacak ve olası depremde potansiyel zarar artacaktır.
Projeyi savunanların gemi kazalarını önleme argümanını yukarıda söylemiştik. Oysa, İstanbul Boğazı’nda gerçekleşen son büyük kaza 1994 yılında yaşandı. Gelişen teknoloji sayesinde 25 senedir kaza yaşanmıyor. Alınacak yeni önlemlerle risk sıfıra inebilir.

İstanbul’un Nüfus ve Su Sorunu Artacak

Proje sonrası, zaten yeterince kalabalık olan şehrin nüfusunun 2 Milyon kişi daha artacağı tahmin ediliyor. Bu durum sadece İstanbul’un nüfusunun artması anlamına değil, sürekli göç veren Anadolu’nun daha da boşalması anlamına geliyor. Aynı zamanda 2 Milyon kişinin İstanbul’a gelmesi demek, istihdam yaratmak için daha fazla harcama yapmak demek. Olası bir deprem durumunda daha fazla kişinin hayatı riske girmiş olacak. Yani proje sadece 75 Milyar TL harcamayı değil, sonrasında oluşacak durumlar için çok daha fazla harcama yapılmasını gerektiriyor.

Projeyle birlikte, İstanbullulara yılda 70 Milyon metreküp içme suyu sağlayan Sazlıdere Barajı yok olacak. Halihazırda su sorunu çeken İstanbul’da bu sorun daha da artacak. Mevcut projede bu soruna çözüm olarak herhangi bir öneride bulunulmuyor.

Kanalın yapılması halinde akacak olan Karadeniz suyu Küçükçekmece Gölünü (Tatlı su gölü) dolduracak, dip çamurunu Marmara Denizine taşıyacaktır. Marmara Denizi daha da kirlenecektir.

Gemi Trafiği Her Geçen Yıl Artmıyor

Projeyi savunanlar İstanbul Boğazı’ndan yıllık geçen gemi miktarının her yıl artacağını ve bunun da trafiğe yol açacağını söylüyor. Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığının verileri aşağıdaki gibidir;

2007 yılında 56.606
2008 yılında 54.396
2011 yılında 49.798
2013 yılında 46.532
2016 yılında 42.553
2018 yılında 41.103

(Detaylı bilgiler için Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığının sitesini ziyaret edebilirsiniz)

Rakamlardan da görüleceği üzere, ÇED raporunda belirtildiği gibi gemi geçişinin 2030’da 65 bin, 2050’de 95 bin, 2070’te 115 bine çıkacağı iddiası gerçek değil. Burada önemli bir etken olarak Bakü-Tiflis-Ceyhan Boru Hattı’nı söyleyebiliriz. Petrol taşımacılığı eskisi gibi gemilerle değil, boru hatlarıyla yapılıyor. Yakın zamanda açılması planlanan Samsun-Ceyhan Boru Hattı’yla beraber boğazdan geçecek gemi sayısının daha da azalacağını söylemek yanlış olmaz.

Yukarıda da görüldüğü üzere, projenin olası zararları çok fazladır. Ancak projenin en önemli sorunlarından biri de Türkiye’nin boğazlardaki hakimiyetini garanti altına alan Montrö Boğazlar Sözleşmesi’nin yeniden tartışmaya açacak olmasındadır.

Karadeniz’de Barışa Darbe

Yukarıdaki etmenlerle birlikte incelediğimizde projenin belki de en büyük zararı, Montrö Boğazlar Sözleşmesi’ni yeniden tartışmaya açmakla oluyor.
Montrö Boğazlar Sözleşmesi, Lozan’dan kalan kısıtlamaların kaldırılarak Boğazlardaki hakimiyetin Türk egemenliğine geçmesine olanak veren 1936 yılında imzalanmış antlaşmadır. Bu antlaşmaya göre, Karadeniz’e sınırı olmayan hiçbir devlet 21 günden fazla Karadeniz’de savaş gemisi bulunduramaz, gemilerinin toplam tonajı 15.000 tonu geçemez ve Türkiye’den izin almadan hiçbir devlet boğazda savaş gemisini barındıramaz.

Kanal İstanbul projesi ise, Montrö Boğazlar Sözleşmesi’nde Marmara Denizi’nde aynı anda bulunacak savaş gemileriyle alakalı olarak açık bir hüküm bulunmadığından sözleşmenin koşullarını yeniden gündeme getirecek ve yabancı savaş gemilerinin hiçbir sınırlamaya maruz kalmadan Karadeniz’e çıkışına olanak tanıyacaktır. Bu sayede Akdeniz’de istediği gibi cirit atma hakkını kendinde gören ABD, aynı yığınağı Karadeniz’e de yapmaya çalışacaktır. Romanya, Bulgaristan ve Gürcistan’a binlerce asker gönderip, balistik füzeler yerleştirerek Rusya’yı kuşatmaya çalışan ABD, Karadeniz’e açıldığında bugün Suriye’nin kuzeyinde, Doğu Akdeniz’de verdiğimiz vatan savaşında yeni bir cephe daha açmış ve ülkemizin her yanını ateş çemberine almış olacaktır.

Montrö’yü tartışmaya açmak demek, savaşan Mehmetçiğin sırtını dayayacak bir alan bulamaması demektir. Yabancı bir ülkeye ait bir savaş gemisinin 21 günden fazla Karadeniz’de bulunmasını önleyen Montrö’nün yeniden tartışmaya açılmasında Türkiye’nin lehine olan bir şey var mıdır?

Mustafa Kemal Paşa, Kurtuluş Savaşı’nın stratejisini 4 Ekim 1920 günü Enver Paşa’ya yazdığı mektupta “doğuda dayanak yaratmak” şeklinde ifade etmiştir. (1) Bugün ülkemiz Doğu Akdeniz’de, Suriye’nin kuzeyinde Amerikan emperyalizmine karşı amansız bir mücadele yürütürken, ABD’nin ve NATO’nun giremediği tek deniz olan Karadeniz’in güvenliğini tartışmaya açmak demek, dayanak noktamızı kendi ellerimizle yıkmak demektir.

Montrö Kanal İstanbul’da Uygulanabilir mi?

Olası senaryolardan biri de Türkiye’nin masaya güçlü bir şekilde oturması halinde Montrö’nün maddelerini Kanal İstanbul için de geçerli kılması. Projenin savunucuları, Montrö Sözleşmesi gereğince ticari gemilerin Boğazlardan geçişi sırasında verdikleri ücretin çok az olduğunu söyleyerek Kanal İstanbul sayesinde bu ücretin makul seviyelere çekileceğini ve yüksek bir meblağ gelir elde edeceğimizi iddia etmekteler.

Oysa, çok basit bir soru gözlerimizin önüne geliyor bu durumda:

“Daha düşük ücretle Boğazdan geçmek varken neden bir gemi Kanal İstanbul’u kullansın?”

Bu soruya verilecek makul bir cevabı biz henüz bulamadık. Üstelik detaylı incelediğimizde gördük ki, Kanal İstanbul’a gerek kalmadan, hatta bir kuruş bile harcamadan, Boğazlardan elde ettiğimiz gelirleri 16 kat artırmak mümkün.

Montrö Boğazlar Sözleşmesi, altın frankına göre imzalanmış ve geçiş ücretleri bu para biriminin piyasa değerine göre belirlenmişti. Oysa ki Türkiye 1983 yılında altın frankını o günün dolar değerine sabitledi. Şu an baktığımızda ise o günkü piyasa değerine göre altın frankı bugün dolar karşısında 16 kat daha değerli. Bu da demek oluyor ki, Türkiye bu kararını iptal ettiği taktirde Boğazlardan bir senede 2 Milyar dolar kazanmak mümkün olacak.

Çılgın Projelerle Değil Akıllı Yatırımlara İhtiyacımız Var!

Sonuç olarak, diğer zararlarından hiç bahsetmeden sadece Montrö bazında incelediğimizde dahi Türkiye’nin bu projeden hiçbir çıkarı olmadığını, tam tersine Türkiye’ye zarar verecek bir durumla karşı karşıya olduğumuzu anlıyoruz. Eğer Montrö uygulanmayacaksa, bu durum Türkiye’nin toprak bütünlüğüne tehdit oluşturacak ve Karadeniz’deki barışı yok edecektir. Eğer Montrö uygulanacaksa, geçecek gemilerin çok daha maliyetli bir yolu tercih etmesinin hiçbir mantıklı açıklaması yoktur ve projeye ayrılan bütçe çöpe atılacaktır.

Mevcut iktidarımızın ve Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan’ın yapması gereken, vatan savaşımızda mevcut dayanak noktalarını yıpratmak değil dayanak noktalarımızı kuvvetlendirmek ve sıcak paraya olan bağımlılık dolayısıyla oluşan ekonomik buhran ortamında bütçeyi gelir getirmeyeceği belli olan betona değil, üretime harcamaktır. Çünkü bugün ülkemizin çılgın projelere değil, akıllı yatırımlara ihtiyacı vardır.

Emre Oflaz
TGB İstanbul İl Yöneticisi

KAYNAKÇA:

1- Sadi Borak, Atatürk’ün Özel Mektupları, s. 181; BTTD, sayı 72, s.5.

tgb.gen.tr

Günlere anlam katıp onları tarihin birer parçası haline getiren, içinde yaşanan olaylar ve o olayların doğurduğu sonuçlardır. 4 Eylül 1919’un sıradan bir gün olmayıp kendini tarihe kazımasının sebebi de bir milletin ve akabinde Doğu milletlerinin tarihini değiştirecek kararların alınacağı Sivas Kongresi’nin açılış günü olmasıdır. Sivas Kongresi kararları, sadece 1919 yılı için değil, 100 yıl sonrasında, 2019’da da güncelliğini ve önemini korumaktadır.

Ülkemizin içinden geçtiği vatan savaşı sürecinde izlenecek rotayı saptamak için özellikle 100 sene öncesini iyi incelemek ve onu hayata uygulamak önemlidir. Çünkü, düşman aynı düşmandır. Sadece görünüşünü değiştirmiştir. Kimliğinde, oyun kurucu olarak Büyük Britanya yerine ABD, piyon olarak Yunanistan devleti yerine PKK/PYD ve FETÖ terör örgütleri yazmaktadır.

Üzerinden 100 yıl geçmesine rağmen bugünümüze ışık tutabilen kararları bir kez daha hatırlayalım:

1. Milli sınırları içinde vatan bölünmez bir bütündür, parçalanamaz.
2. Her türlü yabancı işgal ve müdahalesine karşı millet topyekûn kendisini savunacak ve direnecektir.
3. İstanbul Hükümeti, harici bir baskı karşısında memleketimizin herhangi bir parçasını terk mecburiyetinde kalırsa, vatanın bağımsızlığını ve bütünlüğünü temin edecek her türlü tedbir ve karar alınmıştır.
4. Kuvay-ı Milliye’yi tek kuvvet tanımak ve milli iradeyi hâkim kılmak temel esastır.
5. Manda ve himaye kabul edilemez.
6. Milli iradeyi temsil etmek üzere, Meclis-i Mebusan’ın derhal toplanması mecburidir.
7. Aynı gaye ile milli vicdandan doğan cemiyetler, “Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti” adı altında genel bir teşkilat olarak birleştirilmiştir.

Yukarıda sadece 7 madde yazıyor olmasına rağmen tüm maddeler oldukça kısadır ve içerisinde derin anlamlar taşımayacak kadar vermek istediği mesajı bizlere aktaran netliktedir. 100 yıl geçmesine rağmen bugün de hayati önem taşıyan mesajlar ve bu mesajlardan çıkarılacak dersler şunlardır:

1. Vatan bölünmez bir bütündür.
2. Her işin başı: Teşkilat
3. Ortak düşmana karşı en geniş cephe siyaseti

DEĞİŞMEZ İLKE: VATAN BÖLÜNMEZ BİR BÜTÜNDÜR

Yukarıda belirttiğimiz gibi, düşman aynı hedefe farklı araçlarla saldırmaktadır. Askeri, siyasi, ekonomik, kültürel… 100 sene öncekiyle düşman için aynı olan hedef “vatanın bölünmez bütünlüğü”dür. Vatan, sınırları kalemle çizilmiş topraklar değil, her karışında kendi köklerimizi bulduğumuz, emeğimizle suladığımız, ona olan sevgimizle yeşerttiğimiz topraklardır. Bir insanın vatansız kalması demek sadece şu anını değil, geçmişini ve geleceğini de kaybetmesi demektir. Dolayısıyla, vatanına sahip çıkmak insanın özsaygısı gereği edindiği bir tutumdur. Dün Sykes Picotlarla, Sevrlerle vatanımızı bölmeye çalışan emperyalizm; bugün Büyük Ortadoğu Projeleriyle (BOP), dünya pazarına açılma maskesiyle özelleştirmelerle, özgürlük ve barış maskesiyle Kürtçülük, tarikatçılık yayarak bölmeye çalışmaktadır. Unutulmaması gereken, her Sevr’in bir Lozan’ı olduğudur. Lozan’a giden yol Sivas Kongresi’nden, yani tam bağımsızlığa giden yol vatanın bölünmez bütünlüğünün kabulünden geçer.

HER İŞİN BAŞI: TEŞKİLAT

Kongreden tam 7 ay önce 4 Şubat 1919’da Alemdar Gazetesi’ne verdiği röportajda Mustafa Kemal Paşa şöyle diyor: “Çöl sanılan bu alemde saklı ve kuvvetli hayat vardır. O, Türk Milleti’dir. Eksik olan şey teşkilattır. Bu teşkilat organize edilebilirse vatan da millet de kurtulur.”

Lise yıllarında arkadaşlarıyla birlikte el yazısı gazete çıkartan, Abdülhamit İstibdadı tarafından sürüldüğü Şam’da bile Vatan ve Hürriyet Cemiyeti’ni kuran, bu cemiyeti kapatarak sayısı daha fazla olan İttihat ve Terakki’ye katılan, cemiyetin yönetimine karşıt görüşleri bulunmasına rağmen uzun yıllar hizmet eden, İstanbul’da kaldığı kısa sürede Ay Yıldız Cemiyeti’ni kuran Mustafa Kemal Paşa’nın önderliğinde yürütülen Sivas Kongresi’nin başladığı 4 Eylül günü, çöl sanılan alemdeki saklı hayatı açığa çıkarma günüdür, vatanı ve milleti kurtaracak teşkilatı organize etme günüdür.

4 Eylül 1919 günü sadece Kurtuluş Savaşı’nı yapacak oluşumun kurulduğu gün değil, aynı zamanda Kemalist Devrim yolunda Türk Milleti’nde Türk Milleti’ne öncülük edecek teşkilatın organize edildiği gündür. Bakın 1931’de CHF 3. Genel Kongresi’nde Atatürk ne diyor:

-“Birinci genel kongremiz bundan on iki sene önce Sivas’ta bir okul dershanesinde yapılmıştı. Oraya gelen temsilciler, türlü takipler altında, birçok zorluklarla karşılaşmışlardı. Konuşmalarımız, iç ve dış düşmanların süngü ve idam tehditleri içinde yapılıyordu. Fakat Türk milletinin gerçek duygu ve isteklerini temsil ettiğine inanan kongre heyeti, millî görevini tamamlama gereğini her düşüncenin üstünde tuttu. Takip etmekte bulunduğumuz ilkelerin ilk temellerini belirledi. Ondan sonra da özveriyle ve kararlılıkla o temellerini üzerinde yürüdü başarılı oldu.” (CHF 3. Genel Kongresi Açılış Konuşması)

Türk Devrim Tarihinden ve Atatürk’ün hayatından birçok stratejik ve taktik hedef çıkartabiliriz, ancak tüm bu hedeflere giden yolda kullanılan araç tektir: Teşkilat

ORTAK DÜŞMANA KARŞI EN GENİŞ CEPHE

Her insan ve dolayısıyla her toplum önündeki sorunları çözerek ilerler. Bir insanın yemek yemesi de arkadaşlarıyla buluşarak sosyalleşmesi de onun temel ihtiyaçlarıdır. Ne var ki, karnı aç olan bir insanın önceliği arkadaşlarıyla buluşmak değil, karnını doyurmaktır. Toplum bazında baktığımızda ise toprakları işgal edilmiş, Yakup Kadri’nin Yaban romanında anlattığı üzere tezek yakarak ısınmaya çalışan, saçından bit ayıklayan insanların olduğu bir toplumda sağlık sistemindeki sıkıntılar veya eğitim müfredatındaki değişiklikler ikinci plandadır. Böyle bir toplumda öncelik, vatanı düşman işgalinden kurtarmaktır.

Atatürk’ü Atatürk yapan en önemli unsurlardan biri de tarihe bu şekilde yaklaşmasıdır. Hiçbir şey olduğu gibi kalmaz, insanların önündeki esas sorunlar değiştikçe saflaşmalar da değişir. Dünkü meselelerin saflaşmasıyla bugünkü meselelere çözüm üretmek bağnazlığa ve mağlubiyete yol açar.

1908’de padişaha karşı mücadele yürüten genç Osmanlı Subayı Mustafa Kemal, 1919’a gelindiğinde ise esas sorunu bir saltanat makamının varlığı değil, ülkesini düşman işgalinden kurtarmak olarak belirleyecek ve bu hedef doğrultusunda safları netleştirecektir.

Eğer Mustafa Kemal Paşa 1919 yılındayken hayata 1908’den baksa saraya damat olmak, hükümete harbiye nazırı olmak için çabalar mıydı?

Eğer 1908’in yanlışlarını, sırf kendi nefret hırsı yüzünden, 1919’un doğrularına yeğleseydi Padişah Vahdettin’i yanına çekmeye çalışır mıydı?

Biraz daha ileri sararsak;

Eğer 1919’daki saflaşmalarla hayata baksa, 1925’te Tekke ve Zaviyeleri kapatabilir miydi?

Eğer 4 Eylül 1919’dan baksa hayata – Sivas Kongresi sonrası aşağıdaki pozu verdiği – ülkeyi birlikte kurtardığı toprak ağalarının, şeyhlerin aleyhine olan (1. Meclis’in yarıya yakını toprak ağaları ve şeyhlerden oluşmaktadır) “Ağa, Şeyh gibi ünvanları kaldırma” kararını alabilir miydi?

SONUÇ

Sivas Kongresi’ni buradan anmamızı sağlayan vesile 4 Eylül 1919’un 100. Yıldönümü olması. Ancak, çıkardığımız dersleri incelediğimizde anlamamız gereken, onun bugünümüze tuttuğu ışık sayesinde tarihin mazisinde kalan bir hatıra değil, tekrar ve tekrar bilinçlerimize çıkarmamız gereken bir canlılığa sahip olduğudur.

Ülkemizin Doğu Akdeniz’den, Suriye’den kuşatılmaya çalışıldığı, ekonomik tehditlere maruz kaldığı bu dönemde parolamız; “vatanın bölünmez bütünlüğü”nü sağlamak ve kendi topraklarımızda Cumhuriyet değerleriyle yaşamak olmalıdır. Bunu sağlamanın yegane yolu, bizleri “düşmana karşı en geniş cephede buluşturan teşkilatta” buluşmaktır.

O teşkilat, sağ-sol demeden bütün Türk gençliğini birleştirmeye çalışan (TGB Temel İlkeler Bildirgesi) Türkiye Gençlik Birliği’dir.

Türkiye Gençlik Birliği, Sivas Kongresi’nde kurulan Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti’nin devamıdır, çöl sanılan bu alemdeki saklı hayattır.

Bu yazı vesilesiyle Sivas Kongresi’ni örgütleyen ve Kurtuluş Savaşımızı veren bütün şehitlerimizi saygıyla anıyoruz.

Emre OFLAZ

TGB İstanbul İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

Günlere anlam katıp onları tarihin birer parçası haline getiren, içinde yaşanan olaylar ve o olayların doğurduğu sonuçlardır. 4 Eylül 1919’un sıradan bir gün olmayıp kendini tarihe kazımasının sebebi de bir milletin ve akabinde Doğu milletlerinin tarihini değiştirecek kararların alınacağı Sivas Kongresi’nin açılış günü olmasıdır. Sivas Kongresi kararları, sadece 1919 yılı için değil, 100 yıl sonrasında, 2019’da da güncelliğini ve önemini korumaktadır.

Ülkemizin içinden geçtiği vatan savaşı sürecinde izlenecek rotayı saptamak için özellikle 100 sene öncesini iyi incelemek ve onu hayata uygulamak önemlidir. Çünkü, düşman aynı düşmandır. Sadece görünüşünü değiştirmiştir. Kimliğinde, oyun kurucu olarak Büyük Britanya yerine ABD, piyon olarak Yunanistan devleti yerine PKK/PYD ve FETÖ terör örgütleri yazmaktadır.

Üzerinden 100 yıl geçmesine rağmen bugünümüze ışık tutabilen kararları bir kez daha hatırlayalım:

1. Milli sınırları içinde vatan bölünmez bir bütündür, parçalanamaz.
2. Her türlü yabancı işgal ve müdahalesine karşı millet topyekûn kendisini savunacak ve direnecektir.
3. İstanbul Hükümeti, harici bir baskı karşısında memleketimizin herhangi bir parçasını terk mecburiyetinde kalırsa, vatanın bağımsızlığını ve bütünlüğünü temin edecek her türlü tedbir ve karar alınmıştır.
4. Kuvay-ı Milliye’yi tek kuvvet tanımak ve milli iradeyi hâkim kılmak temel esastır.
5. Manda ve himaye kabul edilemez.
6. Milli iradeyi temsil etmek üzere, Meclis-i Mebusan’ın derhal toplanması mecburidir.
7. Aynı gaye ile milli vicdandan doğan cemiyetler, “Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti” adı altında genel bir teşkilat olarak birleştirilmiştir.

Yukarıda sadece 7 madde yazıyor olmasına rağmen tüm maddeler oldukça kısadır ve içerisinde derin anlamlar taşımayacak kadar vermek istediği mesajı bizlere aktaran netliktedir. 100 yıl geçmesine rağmen bugün de hayati önem taşıyan mesajlar ve bu mesajlardan çıkarılacak dersler şunlardır:

1. Vatan bölünmez bir bütündür.
2. Her işin başı: Teşkilat
3. Ortak düşmana karşı en geniş cephe siyaseti

DEĞİŞMEZ İLKE: VATAN BÖLÜNMEZ BİR BÜTÜNDÜR

Yukarıda belirttiğimiz gibi, düşman aynı hedefe farklı araçlarla saldırmaktadır. Askeri, siyasi, ekonomik, kültürel… 100 sene öncekiyle düşman için aynı olan hedef “vatanın bölünmez bütünlüğü”dür. Vatan, sınırları kalemle çizilmiş topraklar değil, her karışında kendi köklerimizi bulduğumuz, emeğimizle suladığımız, ona olan sevgimizle yeşerttiğimiz topraklardır. Bir insanın vatansız kalması demek sadece şu anını değil, geçmişini ve geleceğini de kaybetmesi demektir. Dolayısıyla, vatanına sahip çıkmak insanın özsaygısı gereği edindiği bir tutumdur. Dün Sykes Picotlarla, Sevrlerle vatanımızı bölmeye çalışan emperyalizm; bugün Büyük Ortadoğu Projeleriyle (BOP), dünya pazarına açılma maskesiyle özelleştirmelerle, özgürlük ve barış maskesiyle Kürtçülük, tarikatçılık yayarak bölmeye çalışmaktadır. Unutulmaması gereken, her Sevr’in bir Lozan’ı olduğudur. Lozan’a giden yol Sivas Kongresi’nden, yani tam bağımsızlığa giden yol vatanın bölünmez bütünlüğünün kabulünden geçer.

HER İŞİN BAŞI: TEŞKİLAT

Kongreden tam 7 ay önce 4 Şubat 1919’da Alemdar Gazetesi’ne verdiği röportajda Mustafa Kemal Paşa şöyle diyor: “Çöl sanılan bu alemde saklı ve kuvvetli hayat vardır. O, Türk Milleti’dir. Eksik olan şey teşkilattır. Bu teşkilat organize edilebilirse vatan da millet de kurtulur.”

Lise yıllarında arkadaşlarıyla birlikte el yazısı gazete çıkartan, Abdülhamit İstibdadı tarafından sürüldüğü Şam’da bile Vatan ve Hürriyet Cemiyeti’ni kuran, bu cemiyeti kapatarak sayısı daha fazla olan İttihat ve Terakki’ye katılan, cemiyetin yönetimine karşıt görüşleri bulunmasına rağmen uzun yıllar hizmet eden, İstanbul’da kaldığı kısa sürede Ay Yıldız Cemiyeti’ni kuran Mustafa Kemal Paşa’nın önderliğinde yürütülen Sivas Kongresi’nin başladığı 4 Eylül günü, çöl sanılan alemdeki saklı hayatı açığa çıkarma günüdür, vatanı ve milleti kurtaracak teşkilatı organize etme günüdür.

4 Eylül 1919 günü sadece Kurtuluş Savaşı’nı yapacak oluşumun kurulduğu gün değil, aynı zamanda Kemalist Devrim yolunda Türk Milleti’nde Türk Milleti’ne öncülük edecek teşkilatın organize edildiği gündür. Bakın 1931’de CHF 3. Genel Kongresi’nde Atatürk ne diyor:

-“Birinci genel kongremiz bundan on iki sene önce Sivas’ta bir okul dershanesinde yapılmıştı. Oraya gelen temsilciler, türlü takipler altında, birçok zorluklarla karşılaşmışlardı. Konuşmalarımız, iç ve dış düşmanların süngü ve idam tehditleri içinde yapılıyordu. Fakat Türk milletinin gerçek duygu ve isteklerini temsil ettiğine inanan kongre heyeti, millî görevini tamamlama gereğini her düşüncenin üstünde tuttu. Takip etmekte bulunduğumuz ilkelerin ilk temellerini belirledi. Ondan sonra da özveriyle ve kararlılıkla o temellerini üzerinde yürüdü başarılı oldu.” (CHF 3. Genel Kongresi Açılış Konuşması)

Türk Devrim Tarihinden ve Atatürk’ün hayatından birçok stratejik ve taktik hedef çıkartabiliriz, ancak tüm bu hedeflere giden yolda kullanılan araç tektir: Teşkilat

ORTAK DÜŞMANA KARŞI EN GENİŞ CEPHE

Her insan ve dolayısıyla her toplum önündeki sorunları çözerek ilerler. Bir insanın yemek yemesi de arkadaşlarıyla buluşarak sosyalleşmesi de onun temel ihtiyaçlarıdır. Ne var ki, karnı aç olan bir insanın önceliği arkadaşlarıyla buluşmak değil, karnını doyurmaktır. Toplum bazında baktığımızda ise toprakları işgal edilmiş, Yakup Kadri’nin Yaban romanında anlattığı üzere tezek yakarak ısınmaya çalışan, saçından bit ayıklayan insanların olduğu bir toplumda sağlık sistemindeki sıkıntılar veya eğitim müfredatındaki değişiklikler ikinci plandadır. Böyle bir toplumda öncelik, vatanı düşman işgalinden kurtarmaktır.

Atatürk’ü Atatürk yapan en önemli unsurlardan biri de tarihe bu şekilde yaklaşmasıdır. Hiçbir şey olduğu gibi kalmaz, insanların önündeki esas sorunlar değiştikçe saflaşmalar da değişir. Dünkü meselelerin saflaşmasıyla bugünkü meselelere çözüm üretmek bağnazlığa ve mağlubiyete yol açar.

1908’de padişaha karşı mücadele yürüten genç Osmanlı Subayı Mustafa Kemal, 1919’a gelindiğinde ise esas sorunu bir saltanat makamının varlığı değil, ülkesini düşman işgalinden kurtarmak olarak belirleyecek ve bu hedef doğrultusunda safları netleştirecektir.

Eğer Mustafa Kemal Paşa 1919 yılındayken hayata 1908’den baksa saraya damat olmak, hükümete harbiye nazırı olmak için çabalar mıydı?

Eğer 1908’in yanlışlarını, sırf kendi nefret hırsı yüzünden, 1919’un doğrularına yeğleseydi Padişah Vahdettin’i yanına çekmeye çalışır mıydı?

Biraz daha ileri sararsak;

Eğer 1919’daki saflaşmalarla hayata baksa, 1925’te Tekke ve Zaviyeleri kapatabilir miydi?

Eğer 4 Eylül 1919’dan baksa hayata – Sivas Kongresi sonrası aşağıdaki pozu verdiği – ülkeyi birlikte kurtardığı toprak ağalarının, şeyhlerin aleyhine olan (1. Meclis’in yarıya yakını toprak ağaları ve şeyhlerden oluşmaktadır) “Ağa, Şeyh gibi ünvanları kaldırma” kararını alabilir miydi?

SONUÇ

Sivas Kongresi’ni buradan anmamızı sağlayan vesile 4 Eylül 1919’un 100. Yıldönümü olması. Ancak, çıkardığımız dersleri incelediğimizde anlamamız gereken, onun bugünümüze tuttuğu ışık sayesinde tarihin mazisinde kalan bir hatıra değil, tekrar ve tekrar bilinçlerimize çıkarmamız gereken bir canlılığa sahip olduğudur.

Ülkemizin Doğu Akdeniz’den, Suriye’den kuşatılmaya çalışıldığı, ekonomik tehditlere maruz kaldığı bu dönemde parolamız; “vatanın bölünmez bütünlüğü”nü sağlamak ve kendi topraklarımızda Cumhuriyet değerleriyle yaşamak olmalıdır. Bunu sağlamanın yegane yolu, bizleri “düşmana karşı en geniş cephede buluşturan teşkilatta” buluşmaktır.

O teşkilat, sağ-sol demeden bütün Türk gençliğini birleştirmeye çalışan (TGB Temel İlkeler Bildirgesi) Türkiye Gençlik Birliği’dir.

Türkiye Gençlik Birliği, Sivas Kongresi’nde kurulan Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti’nin devamıdır, çöl sanılan bu alemdeki saklı hayattır.

Bu yazı vesilesiyle Sivas Kongresi’ni örgütleyen ve Kurtuluş Savaşımızı veren bütün şehitlerimizi saygıyla anıyoruz.

Emre OFLAZ

TGB İstanbul İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

Bugün çok küçük bir azınlığın mutluluğu, büyük bir çoğunluğun mutsuzluğu sayesindedir (dünyadaki en zengin 26 kişi ile en fakir 3.8 milyar kişinin serveti birbirine eşittir[1]). Ortada apaçık bir sömürü ve azınlık hegemonyası vardır. Bu mutlu azınlık, kurmuş olduğu hegemonyayı, tarih boyunca çoğunluk kesime gerçeği olduğu gibi değil de onu ters yüz ederek gösterdiği için kurmuştur. Diğer bir deyişle gerçeği değil yalanı aracı kılmış; insanların inançlarını, değerlerini ve ilkelerini kullanmıştır. Bu durum, insanlara zarar vermekle kalmamış, var olan sorunları daha da büyütmüştür. Eğer dünyada var olan sorunlara karşı doğru çözümü bulup onu uygulamak istiyorsak, elinde çok fazla imkan bulunduran bu örgütlü yalana karşı, gerçeği örgütleyeceğiz ve insanları gerçeklerden mahrum bırakmayacağız.

“Örgütlü Yalan”ın Ortaya Çıktığı Son Yer

Dünyanın en büyük petrol rezervlerine sahip olan Venezuela’da, 1998’de sosyalist lider Hugo Chavez’in başa geçmesi ve petrol şirketlerini millileştirmesi sonucu çıkarlarının zarara uğradığını gören ABD, o yıldan beri Venezuela düşmanlığını artırarak sürdürdü. ABD, 2002’de Chavez’e darbe girişiminde bulundu ancak halkın sokaklara inmesi sonucu bu girişim başarısızlıkla sonuçlandı. 2014 ve 2017 yıllarında Chavez’in siyasetlerini sürdürmekte kararlı olan halkı Maduro’ya karşı protesto gösterilerine kışkırttı ve gene başaramadı. 2014 yılında protestoları bastırmak için şiddet kullandığı iddiasıyla Venezuela’ya ambargo koydu ve enflasyon yüzde binlere kadar çıktı. 2018’de Maduro’ya konuşma yaptığı esnada drone ile suikast girişiminde bulundu. Son olarak 23 Ocak 2019 tarihinde Venezuela Ulusal Meclis Başkanı Juan Guaido, geçtiğimiz yıl yapılan ve Maduro’nun %68’lik oy oranıyla kazandığı Venezuela Devlet Başkanlığı seçimlerine hile karıştığı iddiasını ortaya atarak kendisini Devlet Başkanı ilan etti. ABD Başkanı Trump, attığı bir tweetle Guaido’yu Devlet Başkanıo larak tanıdığını açıkladı; ancak aynı sonu bir kez daha yaşadı. Uzun süredir ABD emperyalizmine direnen Venezuela halkı milyonlar halinde ülkenin her yerinde sokaklara döküldü ve bir kez daha Maduro’ya sahip çıktı. Venezuela halkının hükümete canı pahasına sahip çıkmasının, emperyalizmin ne olduğunun ve neler getirip neler götürdüğünün farkında olması haricindeki bir sebebi de ABD yalanlarının aksine, Chavez döneminde başlayan ve Maduro’yla da devam eden halkçı sosyalist (yoksullara eğitim seferberliği, sağlığın ücretsiz hale getirilmesi) politikalardır.

Petrolün Olduğu Yerde ABD’nin Yalanları da Olur

Senaryo oldukça tanıdık: “Diktatörü(!) bul, Demokrasiyi(!) getir”. ABD’nin bu senaryosunu daha önce birçok yerde gördük. Libya’da Kaddafi “insan katlediyor” deyip onu engellemek için Libyalıları bombala, Irak’ta “Saddam cehennem silahlarına sahip (Irak işgali sırasında İngiltere Başbakanlığı yapan Tony Blair 2016 yılında bunun gerçek olmadığını itiraf etti)” deyip dünyayı korumak için Iraklılara tecavüz et, Afganistan’da Taliban “kız çocuklarını okula yollamıyor” deyip oraya müdahale et ve dünyadaki eroin üretiminin %93’ünün Afganistan’da üretilmesini sağla. Hollywood stüdyolarında çektiğin görüntüleri, Suriye’de Esad “kimyasal silah kullanıyor” diye ortaya atıp PKK’yı meşrulaştırmaya çalıştır… Diktatörün(!) olduğu yerde yaşayacak insan bırakmayan ABD, doğal olarak insanların ezilmesini de engellemiş oluyor!

Peki, gittiği her yere kan, vahşet ve gözyaşı götüren ABD neden hala ambargo yüzünden ekonomik krize soktuğu Venezuela halkını düşünüyor ve halkın ezici çoğunluğunun oyunu alarak seçilen Maduro’yu gayrımeşru ilan ediyor?

Yukarıdaki resimde en büyük petrol rezervlerine sahip 10 ülkeyi görüyoruz. Sorunun cevabı da burada. Listeye baktığımızda ABD’nin kendisi hariç kalan 9 ülkeden hiçbiriyle ilişkisi normal değil. ABD, bu ülkelerin bir kısmına ya ambargo uygulamış (hatta doğrudan askeri müdahalede bulunmuş) ya da kendine bağlı birer uydu haline getirmiş. Durum böyleyken ABD’nin, dünya petrolünün %20’den fazlasına sahip bir ülkeye demokrasi taşımak istememesi imkansız olurdu!

Yalanlar Nasıl Yayılıyor?

Yazının başında da belirttiğimiz üzere yalan, gerçeğin ters yüz edilerek insanların değer yargılarının sömürülmesi ve mutlu azınlığın hegemonyasını sürdürmesi için bir araçtır. 24 Temmuz 2015’te Türk ordusunun PKK’yı hendeklere gömmesiyle başlayan süreçte “Erdoğan Kürtleri katlediyor” deniyor, çünkü PKK’nın aldığı her darbe ABD’nin 2. İsrail hayallerini suya düşürüyor ve ABD’den gelen dolarla çalışan STK’larla PKK’nın siyasi kolu HDP aracılığıyla bu yalan örgütlenmeye çalışılıyor. “Çin, Sinciang Uygur Özerk Bölgesi’nde milyonlarca Uygur’a işkence yapıyor” deniyor ve bu yalan gene ABD’den aldığı kaynaklarla Rabia Kadir ve Seyit Tümtürk gibiler tarafından dünyaya yayılıyor. Venezuela’da “Maduro halkını aç bırakıyor” deniyor ve ABD, işbirlikçileri ve Maduro’nun Türkiye sevgisini beğenmeyen, onun yerine ABD’den on binlerce TIR silah alan PKK/PYD’yi özgürlük savaşçısı olarak gören tatlı su solcularımız tarafından yayılmaya çabalanıyor. Irak, Libya, Afganistan, Suriye’de yapılmaya çalışılanlardan yukarıda zaten bahsettik.

Kısaca tüm bu yalanlar, yalanı ortaya atmaktan çıkarı olanlar ve bu çıkardan pay alan yerli işbirlikçiler tarafından yayılıyor.

Dünyadaki Saflaşmanın Venezuela Üzerindeki Yansıması ve Türkiye
Dünya yalanlarla değil gerçeklerle dönüyor, gerçekler önünde sonunda açığa çıkıyor. ABD’nin senelerce yalanlarla sürdürdüğü tek kutuplu hegemonyası, bugün gerçekler karşısında yenik düşüyor ve kendi çöküşünü hızlandırıyor. Olmayan diktatörler yaratıp, ülkelere demokrasi götürme bahanesini artık kimse yemiyor. Terör örgütlerini barış ve demokrasi savunucusu olarak göstermek artık tutmuyor. Ülkemizde ABD karşıtlığının %95’i aşması da bunu kanıtlıyor.

Çöken ABD yalanlarına karşı yükselen Avrasya gerçeği ise önümüzde duruyor. Suriye meselesi Cenevre’de değil Astana’da; Türkiye, İran ve Rusya tarafından görüşülüyor. 2. İsrail olan Barzanistan’a karşı Türkiye, Irak ve İran ortak tavır alarak bu girişimi bozguna uğratıyor. ABD, Suriye’den çekileceğini tüm dünyaya ilan ediyor. Bütün bu başarılar, bölge ülkelerinin fiili birlikteliğini pekiştiriyor.

Venezuela’da yaşanan son gelişmeler karşısında ülkeler tarafından alınan tavırlar da bu saflaşma doğrultusunda gerçekleşiyor. Özellikle ülkemiz açısından incelediğimizde gerek devlet düzeyinde gerek halk düzleminde Maduro’ya desteğin çok büyük olduğunu söyleyebiliriz. Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın 23 Ocak gecesi Maduro’yu ilk arayanlardan biri olması ve Twitter’da kısa sürede dünya gündemine giren #WeAreMaduro etiketiyle en çok etkileşimde bulunan ülkenin Türkiye olması bu desteğin somut örnekleridir[2]. Venezuela’da gerçekleşen darbe girişimi karşısında Maduro’yu destekleyen diğer ülkeleri incelediğimizde Rusya, İran, Çin ve Suriye ile bir kez daha aynı cephede buluştuğumuzu görüyoruz. Bu durum bir tesadüf değil, aynı tehdit karşısında birlik halinde hareket etmesi gereken ülkelerin kader ortaklığıdır. Venezuela’daki gelişmeler bize, bu ülkelerin sadece bulundukları bölgede değil, dünyanın neresinde olursa olsunlar sorunlara karşı çözümlerinin ortaklaştığını göstermektedir.

Hiç şüphesiz ABD, her geçen gün yenilgisini berraklaştırmakta ve insanın insanca yaşadığı bir dünyaya doğru yürüyüşümüzü hızlandırmaktadır. Bu yürüyüşün en önünde yer alan, yalana karşı gerçekle savaşan Venezuela’ya ve onun Devlet Başkanı Maduro’ya Türkiye Gençlik Birliği’nden bir kez daha selam olsun!

Emre Oflaz

TGB İstanbul İl Yönecitisici

TGB Boğaziçi Üniversitesi Birim Başkanı

Kaynakça
[1] https://www.aydinlik.com.tr/o-zaman-hep-birlikte-batsin-bu-dunya-huseyin-vodinali-kose-yazilari-ocak-2019
[2] https://tr.sputniknews.com/yasam/201901241037267424-maduroya-en-buyuk-sosyal-medya-destegi-turkiyeden/

tgb.gen.tr

Bugün çok küçük bir azınlığın mutluluğu, büyük bir çoğunluğun mutsuzluğu sayesindedir (dünyadaki en zengin 26 kişi ile en fakir 3.8 milyar kişinin serveti birbirine eşittir[1]). Ortada apaçık bir sömürü ve azınlık hegemonyası vardır. Bu mutlu azınlık, kurmuş olduğu hegemonyayı, tarih boyunca çoğunluk kesime gerçeği olduğu gibi değil de onu ters yüz ederek gösterdiği için kurmuştur. Diğer bir deyişle gerçeği değil yalanı aracı kılmış; insanların inançlarını, değerlerini ve ilkelerini kullanmıştır. Bu durum, insanlara zarar vermekle kalmamış, var olan sorunları daha da büyütmüştür. Eğer dünyada var olan sorunlara karşı doğru çözümü bulup onu uygulamak istiyorsak, elinde çok fazla imkan bulunduran bu örgütlü yalana karşı, gerçeği örgütleyeceğiz ve insanları gerçeklerden mahrum bırakmayacağız.

“Örgütlü Yalan”ın Ortaya Çıktığı Son Yer

Dünyanın en büyük petrol rezervlerine sahip olan Venezuela’da, 1998’de sosyalist lider Hugo Chavez’in başa geçmesi ve petrol şirketlerini millileştirmesi sonucu çıkarlarının zarara uğradığını gören ABD, o yıldan beri Venezuela düşmanlığını artırarak sürdürdü. ABD, 2002’de Chavez’e darbe girişiminde bulundu ancak halkın sokaklara inmesi sonucu bu girişim başarısızlıkla sonuçlandı. 2014 ve 2017 yıllarında Chavez’in siyasetlerini sürdürmekte kararlı olan halkı Maduro’ya karşı protesto gösterilerine kışkırttı ve gene başaramadı. 2014 yılında protestoları bastırmak için şiddet kullandığı iddiasıyla Venezuela’ya ambargo koydu ve enflasyon yüzde binlere kadar çıktı. 2018’de Maduro’ya konuşma yaptığı esnada drone ile suikast girişiminde bulundu. Son olarak 23 Ocak 2019 tarihinde Venezuela Ulusal Meclis Başkanı Juan Guaido, geçtiğimiz yıl yapılan ve Maduro’nun %68’lik oy oranıyla kazandığı Venezuela Devlet Başkanlığı seçimlerine hile karıştığı iddiasını ortaya atarak kendisini Devlet Başkanı ilan etti. ABD Başkanı Trump, attığı bir tweetle Guaido’yu Devlet Başkanıo larak tanıdığını açıkladı; ancak aynı sonu bir kez daha yaşadı. Uzun süredir ABD emperyalizmine direnen Venezuela halkı milyonlar halinde ülkenin her yerinde sokaklara döküldü ve bir kez daha Maduro’ya sahip çıktı. Venezuela halkının hükümete canı pahasına sahip çıkmasının, emperyalizmin ne olduğunun ve neler getirip neler götürdüğünün farkında olması haricindeki bir sebebi de ABD yalanlarının aksine, Chavez döneminde başlayan ve Maduro’yla da devam eden halkçı sosyalist (yoksullara eğitim seferberliği, sağlığın ücretsiz hale getirilmesi) politikalardır.

Petrolün Olduğu Yerde ABD’nin Yalanları da Olur

Senaryo oldukça tanıdık: “Diktatörü(!) bul, Demokrasiyi(!) getir”. ABD’nin bu senaryosunu daha önce birçok yerde gördük. Libya’da Kaddafi “insan katlediyor” deyip onu engellemek için Libyalıları bombala, Irak’ta “Saddam cehennem silahlarına sahip (Irak işgali sırasında İngiltere Başbakanlığı yapan Tony Blair 2016 yılında bunun gerçek olmadığını itiraf etti)” deyip dünyayı korumak için Iraklılara tecavüz et, Afganistan’da Taliban “kız çocuklarını okula yollamıyor” deyip oraya müdahale et ve dünyadaki eroin üretiminin %93’ünün Afganistan’da üretilmesini sağla. Hollywood stüdyolarında çektiğin görüntüleri, Suriye’de Esad “kimyasal silah kullanıyor” diye ortaya atıp PKK’yı meşrulaştırmaya çalıştır… Diktatörün(!) olduğu yerde yaşayacak insan bırakmayan ABD, doğal olarak insanların ezilmesini de engellemiş oluyor!

Peki, gittiği her yere kan, vahşet ve gözyaşı götüren ABD neden hala ambargo yüzünden ekonomik krize soktuğu Venezuela halkını düşünüyor ve halkın ezici çoğunluğunun oyunu alarak seçilen Maduro’yu gayrımeşru ilan ediyor?

Yukarıdaki resimde en büyük petrol rezervlerine sahip 10 ülkeyi görüyoruz. Sorunun cevabı da burada. Listeye baktığımızda ABD’nin kendisi hariç kalan 9 ülkeden hiçbiriyle ilişkisi normal değil. ABD, bu ülkelerin bir kısmına ya ambargo uygulamış (hatta doğrudan askeri müdahalede bulunmuş) ya da kendine bağlı birer uydu haline getirmiş. Durum böyleyken ABD’nin, dünya petrolünün %20’den fazlasına sahip bir ülkeye demokrasi taşımak istememesi imkansız olurdu!

Yalanlar Nasıl Yayılıyor?

Yazının başında da belirttiğimiz üzere yalan, gerçeğin ters yüz edilerek insanların değer yargılarının sömürülmesi ve mutlu azınlığın hegemonyasını sürdürmesi için bir araçtır. 24 Temmuz 2015’te Türk ordusunun PKK’yı hendeklere gömmesiyle başlayan süreçte “Erdoğan Kürtleri katlediyor” deniyor, çünkü PKK’nın aldığı her darbe ABD’nin 2. İsrail hayallerini suya düşürüyor ve ABD’den gelen dolarla çalışan STK’larla PKK’nın siyasi kolu HDP aracılığıyla bu yalan örgütlenmeye çalışılıyor. “Çin, Sinciang Uygur Özerk Bölgesi’nde milyonlarca Uygur’a işkence yapıyor” deniyor ve bu yalan gene ABD’den aldığı kaynaklarla Rabia Kadir ve Seyit Tümtürk gibiler tarafından dünyaya yayılıyor. Venezuela’da “Maduro halkını aç bırakıyor” deniyor ve ABD, işbirlikçileri ve Maduro’nun Türkiye sevgisini beğenmeyen, onun yerine ABD’den on binlerce TIR silah alan PKK/PYD’yi özgürlük savaşçısı olarak gören tatlı su solcularımız tarafından yayılmaya çabalanıyor. Irak, Libya, Afganistan, Suriye’de yapılmaya çalışılanlardan yukarıda zaten bahsettik.

Kısaca tüm bu yalanlar, yalanı ortaya atmaktan çıkarı olanlar ve bu çıkardan pay alan yerli işbirlikçiler tarafından yayılıyor.

Dünyadaki Saflaşmanın Venezuela Üzerindeki Yansıması ve Türkiye
Dünya yalanlarla değil gerçeklerle dönüyor, gerçekler önünde sonunda açığa çıkıyor. ABD’nin senelerce yalanlarla sürdürdüğü tek kutuplu hegemonyası, bugün gerçekler karşısında yenik düşüyor ve kendi çöküşünü hızlandırıyor. Olmayan diktatörler yaratıp, ülkelere demokrasi götürme bahanesini artık kimse yemiyor. Terör örgütlerini barış ve demokrasi savunucusu olarak göstermek artık tutmuyor. Ülkemizde ABD karşıtlığının %95’i aşması da bunu kanıtlıyor.

Çöken ABD yalanlarına karşı yükselen Avrasya gerçeği ise önümüzde duruyor. Suriye meselesi Cenevre’de değil Astana’da; Türkiye, İran ve Rusya tarafından görüşülüyor. 2. İsrail olan Barzanistan’a karşı Türkiye, Irak ve İran ortak tavır alarak bu girişimi bozguna uğratıyor. ABD, Suriye’den çekileceğini tüm dünyaya ilan ediyor. Bütün bu başarılar, bölge ülkelerinin fiili birlikteliğini pekiştiriyor.

Venezuela’da yaşanan son gelişmeler karşısında ülkeler tarafından alınan tavırlar da bu saflaşma doğrultusunda gerçekleşiyor. Özellikle ülkemiz açısından incelediğimizde gerek devlet düzeyinde gerek halk düzleminde Maduro’ya desteğin çok büyük olduğunu söyleyebiliriz. Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın 23 Ocak gecesi Maduro’yu ilk arayanlardan biri olması ve Twitter’da kısa sürede dünya gündemine giren #WeAreMaduro etiketiyle en çok etkileşimde bulunan ülkenin Türkiye olması bu desteğin somut örnekleridir[2]. Venezuela’da gerçekleşen darbe girişimi karşısında Maduro’yu destekleyen diğer ülkeleri incelediğimizde Rusya, İran, Çin ve Suriye ile bir kez daha aynı cephede buluştuğumuzu görüyoruz. Bu durum bir tesadüf değil, aynı tehdit karşısında birlik halinde hareket etmesi gereken ülkelerin kader ortaklığıdır. Venezuela’daki gelişmeler bize, bu ülkelerin sadece bulundukları bölgede değil, dünyanın neresinde olursa olsunlar sorunlara karşı çözümlerinin ortaklaştığını göstermektedir.

Hiç şüphesiz ABD, her geçen gün yenilgisini berraklaştırmakta ve insanın insanca yaşadığı bir dünyaya doğru yürüyüşümüzü hızlandırmaktadır. Bu yürüyüşün en önünde yer alan, yalana karşı gerçekle savaşan Venezuela’ya ve onun Devlet Başkanı Maduro’ya Türkiye Gençlik Birliği’nden bir kez daha selam olsun!

Emre Oflaz

TGB İstanbul İl Yönecitisici

TGB Boğaziçi Üniversitesi Birim Başkanı

Kaynakça
[1] https://www.aydinlik.com.tr/o-zaman-hep-birlikte-batsin-bu-dunya-huseyin-vodinali-kose-yazilari-ocak-2019
[2] https://tr.sputniknews.com/yasam/201901241037267424-maduroya-en-buyuk-sosyal-medya-destegi-turkiyeden/

tgb.gen.tr