BOZGUNCULUK SORGUSU

VATAN SAVAŞININ BİR PARÇASI OLARAK BARIŞ PINARI HAREKATI

Uzun zamandır beklenen sınır ötesi operasyonumuz Barış Pınarı Harekatı ismiyle başladı. Başlayana kadar süren tartışmalar farklı biçimlerde bugün devam ediyor. Bu yazıyla harekata dair iki önemli soruyu irdeleyeceğiz:

1. Harekât haklı ve meşru mu?
2. Harekatın hedefi ne olmalı?

Türkiye’nin teröre karşı mücadelesi çok uzun zamandır sürüyor. Dönem dönem bitme noktasına gelen, büyük yaralar alan terör örgütleri özellikle açılım sürecinde tekrar güç toplamış, FETÖ benzeri diğer örgütlerle iş birliği yapmış ve giderek daha tehlikeli hale gelmişti. Buna karşı vatansever kuvvetlerin de mücadelesi kesilmeden yıllar boyunca sürdü. Bu azimli mücadelenin sonucunda, gidişatın Türkiye’nin aleyhine sonuçlanacağını fark eden iktidar hepimizin çok iyi bildiği üzere 24 Temmuz 2015 tarihi itibariyle hamlelerinin yönünü değiştirdi ve terörü kapsamlı şekilde hedef almaya başladı. O güne kadar yapılan hatalardan artık ders alınmıştı ve sorunu çözmek noktasında kesin irade gerekiyordu. Bu süreç Türk milletini vatan savaşına götürdü.

ABD’nin Türkiye’deki en önemli iki enstrümanına (FETÖ ve PKK) karşı amansız mücadele başladı. FETÖ unsurları devlet kurumlarından önce peyderpey tasfiye edildi. Askeriyeden tasfiyesi yaklaşınca son fırsat olarak başarısız bir darbe girişiminde bulundu ve topyekûn tasfiye süreci başladı. Türkiye’nin vatansever kuvvetlerini zindanlara atarken “Türkiye bağırsaklarını temizliyor.” ifadesinden memnuniyet duyanlar ve o kumpas sürecinin mimarları artık hapislerdeki yerlerini buluyorlardı. Türkiye’nin bağırsaklarındaki Amerikancı solucanlar temizleniyordu.

Bağırsak solucanları fıtratları gereği parazit yaşarlar. Türkiye’nin içten içe kanını emen bu organizmalar artık tarihin çöplüğüne karışıyor. Türkiye’nin terörle mücadelesi bununla da sınırlı kalmadı yargı, ekonomi, eğitim gibi birçok alanda FETÖ mensuplarından arınma süreci başladı hatta büyük oranda tamamlandı denebilir.

ABD güdümlü bir diğer terör enstrümanı PKK ve ona bağlı kurum ya da kişilere karşı da Türkiye önemli adımlar attı, atmaya devam ediyor. Terörle iltisaklı vekillerin tutuklanması, terörle iltisaklı belediyelere geçici görevlendirme yapılması hafızalarımızda en canlı şekilde yer tutuyor. Türkiye emperyalizme karşı mücadelesi yalnızca askeri mevziiyle sınırlı değil aynı zamanda ekonomik, kültürel, diplomatik alanlarda da sürüyor. Barış Pınarı Harekatı’nı da teröre karşı farklı alanlarda yürütülen mücadelenin askeri parçası olarak ele almak ve diğer mücadele alanlarıyla beraber düşünmek lazım. Stratejiye uyumlu ve tutarlı tavır ancak bütüncül bakış açısıyla mümkündür.

Düşmanımızı iyi tanıyalım, Barış Pınarı Harekâtına karşı açıklamalar yapanlar da meseleye böyle bakıyorlar. Türkiye’de adaleti kötüleyerek FETÖ’cü tutukluları masumlaştırmaya, HDP’yi demokratik ilan ederek PKK terör örgütünden ayrı tutmaya ve Barış Pınarı Harekâtına karşı çıkarken Türkiye’yi uluslararası alanda yalnızlaştırmaya ve cephe gerisinde gedik oluşturmaya çalışıyorlar. Suyu bulandırmak ve o bulanık suda av yapmak peşindeler. Trump’ın küstahça paylaşımlarından bile kendilerine eğlenecek nokta bulmaları da boşa değil. Bu farklılıkların tümü aslında emperyalizme karşı mücadelenin sekteye uğratılmasına hizmet ortak kümesinde toplanabilir. Bu onlar için ilkokul matematik kitaplarının başlangıç konularından olan evrensel kümedir.

Bu evrensel kümenin içerisindeki Barış Pınarı Harekâtı kümesini ele alacak olursak küme elemanları arasında şunlar kolaylıkla gösterilebilir:

• Terörün bu noktaya gelmesinden Erdoğan hükümeti sorumlu şimdi onlar mı bu sorunu çözecek?
• Türkiye’yi sadece üç-beş ülke destekliyor koca dünya karşımızda böyle harekât mı olur?

BOZGUNCUDAN ÖĞRETMEN, DOKTOR, EBEVEYN OLUR MU?

İlk soru ancak değişime inanmayan, hayatta kendisinden başkasına güvenmeyen, başkalarının başarısızlığından -bu Türkiye’nin zararına da olsa- zevk duyan, mücadele etmekten kaçınan ve bunu hayat felsefesi haline getirmiş kişilerin kolaylıkla söyleyebileceği türden bir soru. Bu kişilerin öğretmen, doktor veya ebeveyn olduğunu varsayalım.

Öğretmen oldukları senaryoda çok tembel bir öğrencileri var. Öğrenci uzun süre ödevlerini yapmıyor, derslerini dinlemiyor, sınavlardan başarısız sonuç alıyor. Sonra bir gün bu işin böyle gitmeyeceğini anlayıp hatalarından ders çıkarıyor, çalışmaya başlıyor ve öğretmeninden yardım istiyor. O öğretmen ona ne diyecek? “Derslerinin bu noktaya gelmesinden sen sorumlusun şimdi sen mi çözeceksin bu sorunu?” diyebilir mi? Amaç öğrencinin başarılı olmasıysa bunu dememesi gerekir. Fırsat varsa ona yardım elini uzatması gerekmez mi? O zaman esas soruya dönecek olursak o soruyu soranların amacı ne ki Türkiye’nin teröre karşı mücadelesine yardım eli uzatmaktan kaçıyorlar?

Doktor olduklarını senaryoda bir hastaları var, sağlığına dikkat etmiyor, alkol/sigara/uyuşturucu bağımlısı, tedaviden kaçıyor, reçeteleri uygulamıyor ve ölümle burun buruna geliyor. Ölüme ramak kala dahi “Doktor beni kurtar, ne dersen yapmaya hazırım, ilaçsa ilaç, perhizse perhiz, tedaviyse tedavi…” dediğinde doktor ona ne diyecek? “Hayır, sağlığının bu hale gelmesinden sen sorumlusun şimdi git geber!” mi? Amaç yaşamsa fırsat varken hasta ölüme teslim edilebilir mi? O zaman esas soruya dönecek olursak Türkiye’nin huzuru, refahı, vatandaşlarımızın can sağlığı teröre teslim mi edilir, teröre karşı mücadele mi edilir?

Son olarak ebeveyn senaryosunda haylaz bir çocuğu düşünelim. Sürekli yaramazlık peşinde, uslanmak bilmiyor, kendisine zarar veriyor, çevresine zarar veriyor, ailesini üzüyor, mahcup ediyor. Hayatın böyle geçmeyeceğini anladığında ana-babasının karşısına çıkıp “Ben çok hata yaptım, artık düzeltmek istiyorum, size yaraşır bir evlat olacağım.” dediğinde ailesi ne yapacak? “Hayır evladım, bu hale kendin getirdin şimdi toparlayacağını söyleyerek bizi inandıramazsın, senden bir halt olmaz, git başımızdan.” mı diyecek? Amaç çocuğu eğitmek, faydalı bir birey haline getirmekse böyle bir cümle kurabilir mi? Çocuğunu yalnızlığa, başarısızlığa, kötülüğe terk edebilir mi? Yoksa “Sen bizim evladımızsın, senin bu iyi olmak yolundaki bu mücadelende elbette biz de yanındayız ve sana yardıma hazırız.” mı der?

Türkiye de bizim vatanımız. Amacımız onu bağımsız, demokratik, müreffeh ve sağlıklı hale getirmek. Dolayısıyla bu amaçlara hizmet edecek faaliyetler kimden gelirse gelsin desteklemeliyiz. Hele ki yapılan faaliyetler yıllarca bizlerin bu amaçlara erişmek için önerdiği yöntemler/hamlelerse ve iktidara yıllarca bunları yapması için muhalefet ettiysek neden şimdi desteklemeyelim? Kendi görüşümüzde mi değişiklik oldu? Bizim için bu amaçlara erişmek açısından bir değişiklik olmadı. O zaman bu ortak ve yüce amaçlar kapsamındaki teröre karşı harekâtı desteklemek için insan seçenlere soralım:

Teröre karşı mücadelenin parçalarından biri olarak askerî harekât amaçlarınıza uygun bir yöntem olmaktan çıktı mı? Yoksa daha öncelikli amaçlarınız ve çıkarlarınız mı söz konusu?

BOZGUNCULUK SINAVINDA SAYI PROBLEMLERİ

Gelelim ikinci soruya. Harekatın meşruluğunu sayıya bağlayanlar. Bu güruh için de sayısal fonksiyonlar ancak kendi çıkarlarına hizmet ettiğinde devreye alınıyor olmalı ki bu yönteme başvurmuş olsunlar. Millî Savunma Bakanlığı’nın açıklaması ortada. “Harekât, ülkemizin uluslararası hukuktan kaynaklanan hakları, BMGK’nin terörle mücadeleye yönelik özellikle 1373 (2001), 1624 (2005), 2170 (2014), 2178 (2014), 2249 (2015), 2254 (2015) sayılı kararları ve BM sözleşmesinin 51’inci maddesinde yer alan ‘Meşru Müdafaa Hakkı’ çerçevesinde, Suriye’nin toprak bütünlüğüne saygılı olarak icra edilmektedir.” MSB, harekatın meşruiyeti için illa ki bir sayı arayacak olanlar işte bu sayılara baksın diyor aslında. Türk milleti de teröre karşı mücadelede meşruiyet sorgulayanlara, sayı gözetenlere cevabı yıllar içerisinde veriyor. Bu beladan ötürü kaybettiğimiz “sayısız” vatan evladı, heba olan “sayısız” ekonomik zarar… Bu sayılara bakmayanlar kaç ülke kınadı diye bakıyor? Yetmiyor, destekleyen ülkeleri beğenmiyor; elinden gelse destekleyenlerin sayısını da düşürecek ki tezini güçlendirsin. Onlara sormak lazım:

• Mustafa Kemal milli mücadeleye başladığında destekleyenlerin sayısı azdı karşı çıkanlar ise fazla ve hâkim kuvvettiler, Atatürk’ün mücadelesi gayrimeşru muydu?
• Türkiye Kurtuluş Savaşı’na girdiğinde karşısında onlarca kuvvet vardı, ülke sayısı açısından azdık o zaman meşru değil miydik?
• ABD, Kore’ye savaş ilan ettiğinde BM milletlerden onlarca ülkenin desteğini aldı o zaman Kore’deki vahşet meşru mu?
• HDP, terörle iltisaklı olmasına rağmen 6 milyon oy alıyorsa meşru mudur? O zaman 20 milyonun üzerinde oy alan AK Parti ve Erdoğan meşruluk sorgulamasından muaf mı tutulmalı?

Bu sorulara dürüstçe verilen yanıtlar siyasi tavrınızı belirler. Sizinle benzer yanıtlar veren de siyasi müttefiklerinizi, moda tabirle söyleyecek olursak “Kimler, kimlerle yan yana geliyor?” de diyebiliriz. Bu yan yana gelişler için “Kadere bak!” da denemez çünkü kaderden kaynaklı da değil bilinçli tercihlerin sonucu.

NİHAİ ZAFER İÇİN İŞTE GELİYOR HAREKÂT

Gelelim yazıda irdeleyeceğimiz ikinci konuya. Bu harekatın hedefi, çerçevesi nasıl olmalı? Harekatı beslemek için cephe gerisinde, diplomasi cephesinde ve diğer mevzilerde neler yapmak gerek?

Öncelikle bu harekatın hedefinin ülkemizin sınır güvenliğini sağlamak amacıyla ve bu amaca uygun olarak sınıra yakın bölgede terör unsurlarının temizlenmesi olduğunu baştan belirtelim. Milli Savunma Bakanlığı da bu amaç ve hedefi “Fırat Kalkanı Harekâtı ve Zeytin Dalı Harekâtı’nda olduğu gibi, harekâtın planlama ve icrasında sadece teröristler ile bunlara ait barınak, sığınak, mevzii, silah, araç ve gereçler hedef alınmakta, sivil/masum kişilerin ve harekât bölgesindeki tarihi, kültürel, dini yapılar, altyapı tesisleri ile bölgede bulunması muhtemel dost ve müttefik ülke unsurlarının zarar görmemesi için her türlü dikkat ve hassasiyet gösterilmektedir.” açıklamasıyla ifade etmişti. Bu açıklamada geçmiş harekatlara yapılan atıf çok önemli. O harekatları hatırlarsak Fırat Kalkanı ile TSK 3 binden fazla DEAŞ’lı teröristi etkisiz hale getirirken, Zeytin Dalı ile de bölgedeki halkı PKK ve türevleri olan PYD-YPG terör örgütlerinin zulmünden kurtarmıştı. Bu harekatlar başladığı zaman da bozguncu koro harekatlara karşı benzer açıklamaları yapmıştı. Bunun bir işgal veya soykırım girişimi olduğunu dillendirmişti fakat harekatlar tamamlanmasına rağmen bu sonuçların ortaya çıkmaması bu iddiaları geçersiz kılmaya yeterli. O yüzden MSB’nin geçmiş harekatlara atıfta bulunması büyük önem arz ediyor. Sivilleri bahane ederek kendilerine koruma kalkanı oluşturmaya çalışan teröristler ise tersine sınıra yakın yerleşim noktalarımıza hedef gözetmeksizin taciz ateşi açarak sivil kayıplarına sebebiyet veriyor. Bu yazı yazılırken etkisiz hale getirilen terörist sayısının 525 olduğunu belirtmek de faydalı olacaktır. Çünkü bir zamanlar da askeri operasyonlar için “dağı-taşı bombalıyorlar” şeklinde söylemleriyle bozgunculuk yapanlar popülerdi. Ayrıca sayı üzerinden meşruiyet sorgulaması yapanlar için de bu sayı anlam ifade edecektir. Suriye’nin bir bataklık olduğunu ifade ederek Mehmetçiğe ve milletimize güven vermek yerine onları kokutmaya gayret edenleri de unutmamak lazım.

Orayı bataklık diye ifade edenler sadece ayak basanı içine çekeceğini ve boğacağını vurgulamaya gayret ediyor. Bozgunculuk yapmak istediğiniz zaman her yol mubah tabii. Özellikle Amerikan sineması tarafından pompalanan bu bataklık korkusu şimdi de Amerikan işbirlikçileri tarafından askeri harekatımız için metafor olarak kullanılmaya çalışılıyor. Oysaki bataklık bilimsel olarak batmanızın pek de mümkün olmadığı bir forma sahip. Bu bozguncular bilimi eğip bükmeyi bilirken gerçekleri ise görmezden geliyor ve harekatımıza haklı gerekçeler bulmaya hizmet ediyorlar sağ olsunlar. Suriye’nin kuzeyi bir bataklıktır doğru ancak batmak üzere korkulacak bir bataklık değil kurutulup temizlenecek bir bataklık. Çünkü sinek küçüktür ama mide bulandırır ve sineklerle mücadelenin en verimli yolu bataklığı kurutmaktır. Türk Silahlı Kuvvetleri’nin Suriye’nin kuzeyinde teröristlere karşı yaptığı da budur.

Yazıyı sonlandırırken harekatın nihai zafere giden yolda bir basamak olduğunu hatırlatalım. Güvenli bölge önerisinin kalıcı çözüme hizmet etmeyeceğini de öngörmeliyiz. Çünkü güvenli bölge önerisi teröristlere geriye çekilin demek. Onun yerine teröre kaçacak nokta bırakmamak üzere onu çevreleyen kuvvetlerle (Suriye devleti ve meşru hükümetiyle) görüşerek ilerlenmesi istikrarlı çözümü sağlayacaktır. Bu gelişme aynı gelişme aynı zamanda Türkiye’nin sınırlarını korumasını güçlendirecek ve meşruiyetini de artıracaktır. Ayrıca güvenli bölge önerisinin hukuki, ticari, kurumsal, adli, askerî açıdan hangi devletin denetiminde olacağı bir muamma. Bu muammanın çözümü emperyalizme karşı direnen devletlerin uluslararası mutabakatıyla mümkün.

Bugün ABD ile yapılan mutabakat kazanımdır ancak eksik bir kazanımdır.

Türkiye, Mehmetçiğin silahlı kararlılığı ve zor gücü sayesinde PKK/YPG terörüne karşı belli mevzileri kazanmış ve ABD’ye bu mevzileri kabul ettirmiştir. PKK/YPG, beş gün içinde 32 kilometre güneye çekilecek, ağır silahları toplanacak, mevzileri tahrip edilecektir. Mutabakatın uygulanmaması durumunda, Türkiye Barış Pınarı Harekâtını sürdürecektir.

Ancak Türkiye’nin amacı ve çözümü süpürmek değil bitirmek olmalıdır. Bunun için de Suriye’yle anlaşmak şarttır. Dolaylı yürütülen terörden arındırma ortaklığı doğrudan yürütülmeli ve teröre nihai son verilmelidir.

Bu yolda Mehmetçiğin gözünü arkada bırakmamak için cephe gerisini de sağlam tutmalıyız. Başta görevdeki askerlerimiz olmak üzere milletimizin yolu açık olsun.

Hakkı Erman Ergincan

TLB Genel Başkanı

tgb.gen.tr

BOZGUNCULUK SORGUSU

VATAN SAVAŞININ BİR PARÇASI OLARAK BARIŞ PINARI HAREKATI

Uzun zamandır beklenen sınır ötesi operasyonumuz Barış Pınarı Harekatı ismiyle başladı. Başlayana kadar süren tartışmalar farklı biçimlerde bugün devam ediyor. Bu yazıyla harekata dair iki önemli soruyu irdeleyeceğiz:

1. Harekât haklı ve meşru mu?
2. Harekatın hedefi ne olmalı?

Türkiye’nin teröre karşı mücadelesi çok uzun zamandır sürüyor. Dönem dönem bitme noktasına gelen, büyük yaralar alan terör örgütleri özellikle açılım sürecinde tekrar güç toplamış, FETÖ benzeri diğer örgütlerle iş birliği yapmış ve giderek daha tehlikeli hale gelmişti. Buna karşı vatansever kuvvetlerin de mücadelesi kesilmeden yıllar boyunca sürdü. Bu azimli mücadelenin sonucunda, gidişatın Türkiye’nin aleyhine sonuçlanacağını fark eden iktidar hepimizin çok iyi bildiği üzere 24 Temmuz 2015 tarihi itibariyle hamlelerinin yönünü değiştirdi ve terörü kapsamlı şekilde hedef almaya başladı. O güne kadar yapılan hatalardan artık ders alınmıştı ve sorunu çözmek noktasında kesin irade gerekiyordu. Bu süreç Türk milletini vatan savaşına götürdü.

ABD’nin Türkiye’deki en önemli iki enstrümanına (FETÖ ve PKK) karşı amansız mücadele başladı. FETÖ unsurları devlet kurumlarından önce peyderpey tasfiye edildi. Askeriyeden tasfiyesi yaklaşınca son fırsat olarak başarısız bir darbe girişiminde bulundu ve topyekûn tasfiye süreci başladı. Türkiye’nin vatansever kuvvetlerini zindanlara atarken “Türkiye bağırsaklarını temizliyor.” ifadesinden memnuniyet duyanlar ve o kumpas sürecinin mimarları artık hapislerdeki yerlerini buluyorlardı. Türkiye’nin bağırsaklarındaki Amerikancı solucanlar temizleniyordu.

Bağırsak solucanları fıtratları gereği parazit yaşarlar. Türkiye’nin içten içe kanını emen bu organizmalar artık tarihin çöplüğüne karışıyor. Türkiye’nin terörle mücadelesi bununla da sınırlı kalmadı yargı, ekonomi, eğitim gibi birçok alanda FETÖ mensuplarından arınma süreci başladı hatta büyük oranda tamamlandı denebilir.

ABD güdümlü bir diğer terör enstrümanı PKK ve ona bağlı kurum ya da kişilere karşı da Türkiye önemli adımlar attı, atmaya devam ediyor. Terörle iltisaklı vekillerin tutuklanması, terörle iltisaklı belediyelere geçici görevlendirme yapılması hafızalarımızda en canlı şekilde yer tutuyor. Türkiye emperyalizme karşı mücadelesi yalnızca askeri mevziiyle sınırlı değil aynı zamanda ekonomik, kültürel, diplomatik alanlarda da sürüyor. Barış Pınarı Harekatı’nı da teröre karşı farklı alanlarda yürütülen mücadelenin askeri parçası olarak ele almak ve diğer mücadele alanlarıyla beraber düşünmek lazım. Stratejiye uyumlu ve tutarlı tavır ancak bütüncül bakış açısıyla mümkündür.

Düşmanımızı iyi tanıyalım, Barış Pınarı Harekâtına karşı açıklamalar yapanlar da meseleye böyle bakıyorlar. Türkiye’de adaleti kötüleyerek FETÖ’cü tutukluları masumlaştırmaya, HDP’yi demokratik ilan ederek PKK terör örgütünden ayrı tutmaya ve Barış Pınarı Harekâtına karşı çıkarken Türkiye’yi uluslararası alanda yalnızlaştırmaya ve cephe gerisinde gedik oluşturmaya çalışıyorlar. Suyu bulandırmak ve o bulanık suda av yapmak peşindeler. Trump’ın küstahça paylaşımlarından bile kendilerine eğlenecek nokta bulmaları da boşa değil. Bu farklılıkların tümü aslında emperyalizme karşı mücadelenin sekteye uğratılmasına hizmet ortak kümesinde toplanabilir. Bu onlar için ilkokul matematik kitaplarının başlangıç konularından olan evrensel kümedir.

Bu evrensel kümenin içerisindeki Barış Pınarı Harekâtı kümesini ele alacak olursak küme elemanları arasında şunlar kolaylıkla gösterilebilir:

• Terörün bu noktaya gelmesinden Erdoğan hükümeti sorumlu şimdi onlar mı bu sorunu çözecek?
• Türkiye’yi sadece üç-beş ülke destekliyor koca dünya karşımızda böyle harekât mı olur?

BOZGUNCUDAN ÖĞRETMEN, DOKTOR, EBEVEYN OLUR MU?

İlk soru ancak değişime inanmayan, hayatta kendisinden başkasına güvenmeyen, başkalarının başarısızlığından -bu Türkiye’nin zararına da olsa- zevk duyan, mücadele etmekten kaçınan ve bunu hayat felsefesi haline getirmiş kişilerin kolaylıkla söyleyebileceği türden bir soru. Bu kişilerin öğretmen, doktor veya ebeveyn olduğunu varsayalım.

Öğretmen oldukları senaryoda çok tembel bir öğrencileri var. Öğrenci uzun süre ödevlerini yapmıyor, derslerini dinlemiyor, sınavlardan başarısız sonuç alıyor. Sonra bir gün bu işin böyle gitmeyeceğini anlayıp hatalarından ders çıkarıyor, çalışmaya başlıyor ve öğretmeninden yardım istiyor. O öğretmen ona ne diyecek? “Derslerinin bu noktaya gelmesinden sen sorumlusun şimdi sen mi çözeceksin bu sorunu?” diyebilir mi? Amaç öğrencinin başarılı olmasıysa bunu dememesi gerekir. Fırsat varsa ona yardım elini uzatması gerekmez mi? O zaman esas soruya dönecek olursak o soruyu soranların amacı ne ki Türkiye’nin teröre karşı mücadelesine yardım eli uzatmaktan kaçıyorlar?

Doktor olduklarını senaryoda bir hastaları var, sağlığına dikkat etmiyor, alkol/sigara/uyuşturucu bağımlısı, tedaviden kaçıyor, reçeteleri uygulamıyor ve ölümle burun buruna geliyor. Ölüme ramak kala dahi “Doktor beni kurtar, ne dersen yapmaya hazırım, ilaçsa ilaç, perhizse perhiz, tedaviyse tedavi…” dediğinde doktor ona ne diyecek? “Hayır, sağlığının bu hale gelmesinden sen sorumlusun şimdi git geber!” mi? Amaç yaşamsa fırsat varken hasta ölüme teslim edilebilir mi? O zaman esas soruya dönecek olursak Türkiye’nin huzuru, refahı, vatandaşlarımızın can sağlığı teröre teslim mi edilir, teröre karşı mücadele mi edilir?

Son olarak ebeveyn senaryosunda haylaz bir çocuğu düşünelim. Sürekli yaramazlık peşinde, uslanmak bilmiyor, kendisine zarar veriyor, çevresine zarar veriyor, ailesini üzüyor, mahcup ediyor. Hayatın böyle geçmeyeceğini anladığında ana-babasının karşısına çıkıp “Ben çok hata yaptım, artık düzeltmek istiyorum, size yaraşır bir evlat olacağım.” dediğinde ailesi ne yapacak? “Hayır evladım, bu hale kendin getirdin şimdi toparlayacağını söyleyerek bizi inandıramazsın, senden bir halt olmaz, git başımızdan.” mı diyecek? Amaç çocuğu eğitmek, faydalı bir birey haline getirmekse böyle bir cümle kurabilir mi? Çocuğunu yalnızlığa, başarısızlığa, kötülüğe terk edebilir mi? Yoksa “Sen bizim evladımızsın, senin bu iyi olmak yolundaki bu mücadelende elbette biz de yanındayız ve sana yardıma hazırız.” mı der?

Türkiye de bizim vatanımız. Amacımız onu bağımsız, demokratik, müreffeh ve sağlıklı hale getirmek. Dolayısıyla bu amaçlara hizmet edecek faaliyetler kimden gelirse gelsin desteklemeliyiz. Hele ki yapılan faaliyetler yıllarca bizlerin bu amaçlara erişmek için önerdiği yöntemler/hamlelerse ve iktidara yıllarca bunları yapması için muhalefet ettiysek neden şimdi desteklemeyelim? Kendi görüşümüzde mi değişiklik oldu? Bizim için bu amaçlara erişmek açısından bir değişiklik olmadı. O zaman bu ortak ve yüce amaçlar kapsamındaki teröre karşı harekâtı desteklemek için insan seçenlere soralım:

Teröre karşı mücadelenin parçalarından biri olarak askerî harekât amaçlarınıza uygun bir yöntem olmaktan çıktı mı? Yoksa daha öncelikli amaçlarınız ve çıkarlarınız mı söz konusu?

BOZGUNCULUK SINAVINDA SAYI PROBLEMLERİ

Gelelim ikinci soruya. Harekatın meşruluğunu sayıya bağlayanlar. Bu güruh için de sayısal fonksiyonlar ancak kendi çıkarlarına hizmet ettiğinde devreye alınıyor olmalı ki bu yönteme başvurmuş olsunlar. Millî Savunma Bakanlığı’nın açıklaması ortada. “Harekât, ülkemizin uluslararası hukuktan kaynaklanan hakları, BMGK’nin terörle mücadeleye yönelik özellikle 1373 (2001), 1624 (2005), 2170 (2014), 2178 (2014), 2249 (2015), 2254 (2015) sayılı kararları ve BM sözleşmesinin 51’inci maddesinde yer alan ‘Meşru Müdafaa Hakkı’ çerçevesinde, Suriye’nin toprak bütünlüğüne saygılı olarak icra edilmektedir.” MSB, harekatın meşruiyeti için illa ki bir sayı arayacak olanlar işte bu sayılara baksın diyor aslında. Türk milleti de teröre karşı mücadelede meşruiyet sorgulayanlara, sayı gözetenlere cevabı yıllar içerisinde veriyor. Bu beladan ötürü kaybettiğimiz “sayısız” vatan evladı, heba olan “sayısız” ekonomik zarar… Bu sayılara bakmayanlar kaç ülke kınadı diye bakıyor? Yetmiyor, destekleyen ülkeleri beğenmiyor; elinden gelse destekleyenlerin sayısını da düşürecek ki tezini güçlendirsin. Onlara sormak lazım:

• Mustafa Kemal milli mücadeleye başladığında destekleyenlerin sayısı azdı karşı çıkanlar ise fazla ve hâkim kuvvettiler, Atatürk’ün mücadelesi gayrimeşru muydu?
• Türkiye Kurtuluş Savaşı’na girdiğinde karşısında onlarca kuvvet vardı, ülke sayısı açısından azdık o zaman meşru değil miydik?
• ABD, Kore’ye savaş ilan ettiğinde BM milletlerden onlarca ülkenin desteğini aldı o zaman Kore’deki vahşet meşru mu?
• HDP, terörle iltisaklı olmasına rağmen 6 milyon oy alıyorsa meşru mudur? O zaman 20 milyonun üzerinde oy alan AK Parti ve Erdoğan meşruluk sorgulamasından muaf mı tutulmalı?

Bu sorulara dürüstçe verilen yanıtlar siyasi tavrınızı belirler. Sizinle benzer yanıtlar veren de siyasi müttefiklerinizi, moda tabirle söyleyecek olursak “Kimler, kimlerle yan yana geliyor?” de diyebiliriz. Bu yan yana gelişler için “Kadere bak!” da denemez çünkü kaderden kaynaklı da değil bilinçli tercihlerin sonucu.

NİHAİ ZAFER İÇİN İŞTE GELİYOR HAREKÂT

Gelelim yazıda irdeleyeceğimiz ikinci konuya. Bu harekatın hedefi, çerçevesi nasıl olmalı? Harekatı beslemek için cephe gerisinde, diplomasi cephesinde ve diğer mevzilerde neler yapmak gerek?

Öncelikle bu harekatın hedefinin ülkemizin sınır güvenliğini sağlamak amacıyla ve bu amaca uygun olarak sınıra yakın bölgede terör unsurlarının temizlenmesi olduğunu baştan belirtelim. Milli Savunma Bakanlığı da bu amaç ve hedefi “Fırat Kalkanı Harekâtı ve Zeytin Dalı Harekâtı’nda olduğu gibi, harekâtın planlama ve icrasında sadece teröristler ile bunlara ait barınak, sığınak, mevzii, silah, araç ve gereçler hedef alınmakta, sivil/masum kişilerin ve harekât bölgesindeki tarihi, kültürel, dini yapılar, altyapı tesisleri ile bölgede bulunması muhtemel dost ve müttefik ülke unsurlarının zarar görmemesi için her türlü dikkat ve hassasiyet gösterilmektedir.” açıklamasıyla ifade etmişti. Bu açıklamada geçmiş harekatlara yapılan atıf çok önemli. O harekatları hatırlarsak Fırat Kalkanı ile TSK 3 binden fazla DEAŞ’lı teröristi etkisiz hale getirirken, Zeytin Dalı ile de bölgedeki halkı PKK ve türevleri olan PYD-YPG terör örgütlerinin zulmünden kurtarmıştı. Bu harekatlar başladığı zaman da bozguncu koro harekatlara karşı benzer açıklamaları yapmıştı. Bunun bir işgal veya soykırım girişimi olduğunu dillendirmişti fakat harekatlar tamamlanmasına rağmen bu sonuçların ortaya çıkmaması bu iddiaları geçersiz kılmaya yeterli. O yüzden MSB’nin geçmiş harekatlara atıfta bulunması büyük önem arz ediyor. Sivilleri bahane ederek kendilerine koruma kalkanı oluşturmaya çalışan teröristler ise tersine sınıra yakın yerleşim noktalarımıza hedef gözetmeksizin taciz ateşi açarak sivil kayıplarına sebebiyet veriyor. Bu yazı yazılırken etkisiz hale getirilen terörist sayısının 525 olduğunu belirtmek de faydalı olacaktır. Çünkü bir zamanlar da askeri operasyonlar için “dağı-taşı bombalıyorlar” şeklinde söylemleriyle bozgunculuk yapanlar popülerdi. Ayrıca sayı üzerinden meşruiyet sorgulaması yapanlar için de bu sayı anlam ifade edecektir. Suriye’nin bir bataklık olduğunu ifade ederek Mehmetçiğe ve milletimize güven vermek yerine onları kokutmaya gayret edenleri de unutmamak lazım.

Orayı bataklık diye ifade edenler sadece ayak basanı içine çekeceğini ve boğacağını vurgulamaya gayret ediyor. Bozgunculuk yapmak istediğiniz zaman her yol mubah tabii. Özellikle Amerikan sineması tarafından pompalanan bu bataklık korkusu şimdi de Amerikan işbirlikçileri tarafından askeri harekatımız için metafor olarak kullanılmaya çalışılıyor. Oysaki bataklık bilimsel olarak batmanızın pek de mümkün olmadığı bir forma sahip. Bu bozguncular bilimi eğip bükmeyi bilirken gerçekleri ise görmezden geliyor ve harekatımıza haklı gerekçeler bulmaya hizmet ediyorlar sağ olsunlar. Suriye’nin kuzeyi bir bataklıktır doğru ancak batmak üzere korkulacak bir bataklık değil kurutulup temizlenecek bir bataklık. Çünkü sinek küçüktür ama mide bulandırır ve sineklerle mücadelenin en verimli yolu bataklığı kurutmaktır. Türk Silahlı Kuvvetleri’nin Suriye’nin kuzeyinde teröristlere karşı yaptığı da budur.

Yazıyı sonlandırırken harekatın nihai zafere giden yolda bir basamak olduğunu hatırlatalım. Güvenli bölge önerisinin kalıcı çözüme hizmet etmeyeceğini de öngörmeliyiz. Çünkü güvenli bölge önerisi teröristlere geriye çekilin demek. Onun yerine teröre kaçacak nokta bırakmamak üzere onu çevreleyen kuvvetlerle (Suriye devleti ve meşru hükümetiyle) görüşerek ilerlenmesi istikrarlı çözümü sağlayacaktır. Bu gelişme aynı gelişme aynı zamanda Türkiye’nin sınırlarını korumasını güçlendirecek ve meşruiyetini de artıracaktır. Ayrıca güvenli bölge önerisinin hukuki, ticari, kurumsal, adli, askerî açıdan hangi devletin denetiminde olacağı bir muamma. Bu muammanın çözümü emperyalizme karşı direnen devletlerin uluslararası mutabakatıyla mümkün.

Bugün ABD ile yapılan mutabakat kazanımdır ancak eksik bir kazanımdır.

Türkiye, Mehmetçiğin silahlı kararlılığı ve zor gücü sayesinde PKK/YPG terörüne karşı belli mevzileri kazanmış ve ABD’ye bu mevzileri kabul ettirmiştir. PKK/YPG, beş gün içinde 32 kilometre güneye çekilecek, ağır silahları toplanacak, mevzileri tahrip edilecektir. Mutabakatın uygulanmaması durumunda, Türkiye Barış Pınarı Harekâtını sürdürecektir.

Ancak Türkiye’nin amacı ve çözümü süpürmek değil bitirmek olmalıdır. Bunun için de Suriye’yle anlaşmak şarttır. Dolaylı yürütülen terörden arındırma ortaklığı doğrudan yürütülmeli ve teröre nihai son verilmelidir.

Bu yolda Mehmetçiğin gözünü arkada bırakmamak için cephe gerisini de sağlam tutmalıyız. Başta görevdeki askerlerimiz olmak üzere milletimizin yolu açık olsun.

Hakkı Erman Ergincan

TLB Genel Başkanı

tgb.gen.tr

Yeni yıl için geçtiğimiz günlerde herkes iyi dileklerini sunuyor, yeni yıldan bambaşka beklentilerini açıklıyordu. Uçuk kaçık, bireysel beklentilerin yanı sıra naif ve toplumsal beklentiler de vardı: Dünya barışı, bölgede huzur, dostluk, mutluluk… Beklentilerin hayata geçirilmesi sadece dileyerek olmuyor tabii ki. Birilerinin elini taşın altına koyması, dilek ve arzuları için çabalaması, mücadele etmesi gerekiyor. 2018 nice güzel ihtimalle beraber büyük spor etkinliklerine de gebe ve görünen o ki spor, 2018’de güzel dileklerin yerine gelmesi için önemli bir araç olacak.

Haziran ayında tüm dünyanın gözlerini kilitleyeceği, uzak diyarlardan binlerce kilometre yol kat edip gelerek Dünya Kupası’nı izleyeceği Moskova’da Türkiye Milli Futbol Takımı maalesef olamayacak ama spor sadece futbol değildir diyenler için Şubat ayında büyük bir organizasyon mevcut: 2018 Kış Olimpiyatları. Bu sene Kore Cumhuriyeti’nin Pyeongchang şehrinde düzenlenecek olan etkinliklerde Türkiye sadece 1 branşta, artistik buz pateninde, 1 çift sporcuyla boy gösterecek; bu sporculardan biri Alper Uçar, diğeri ise Ukrayna kökenli Alisa Agafonova. Türkiye’nin uluslararası spor organizasyonlarındaki katılımının düşüklüğünü ele almak ve sporcularımıza başarı dilemek bir yana bu yazıda Kış Olimpiyatları’nın dünya barışına sağlaması muhtemel katkıdan bahsedeceğiz.

Türkiye gibi Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti (Kore DHC) de sadece artistik buz pateni dalında seçmeleri geçerek olimpiyatlara oyuncu gönderme hakkı kazandı. Ancak Kore’nin iki tarafında ki devletlerin arasındaki gerginlik, emperyalizmin Kore DHC’yi dünyanın geri kalanında izole etme çabası sebebiyle bu oyuncuların akreditasyonu yapılmadı, yapılamadı. Kore DHC Devlet Başkanı, aynı zamanda Kore İşçi Partisi Genel Sekreteri, Kim Jong Un’un yeni yıl mesajında Kış Olimpiyatları’nı görkemle düzenlenmek, Korelilerin birliğini ve gücünü göstermek için aradaki buzların erimesini ve 2018’in Kore için tarihi bir yıl olarak kayıtlara geçmesini arzuladığını vurgulayarak önemli bir adım attı. Bu adımı 2 yıldır kesik olan görüşme hattının tekrar açılmasına izin vermesi izledi ve önümüzdeki günlerde resmi görüşmelerin yapılarak Kore DHC heyetiyle beraber en azından 2 sporcunun olimpiyatlara katılımının sağlanması bekleniyor. Tabii ki bu süreçte en büyük pay sahiplerinden biri de 2017 Mayıs’ında göreve gelen ve geldiği günden beri eski başkanlara kıyasla Amerika’nın hegemonyasına karşı daha dik duran Kore Cumhuriyeti Devlet Başkanı Moon Jae-in.

ABD’nin provakasyonları sebebiyle tansiyonun zaman zaman yükseldiği kardeş Kore halkları için bu organizasyon bu yüzden büyük önem taşıyor. Ayrıca özellikle Kore DHC’nin yüksek önem verdiği, Kore Cumhuriyeti’nin kimi partilerince de savunulan yeniden birleşme/kavuşma politikası açısından da bu adım büyük önem arz ediyor. Bu gelişmeler karşısında ABD’nin tehdit ve kışkırtmaları da gecikmedi. Senatör Lindsey Graham’ın “Güney Kore’nin bunu reddedeceğine güveniyorum ve inanıyorum ki eğer Kuzey Kore katılırsa ABD Kış Olimpiyatları’na katılmayacaktır” sözleriyle hali hazırda sürdürdüğü ekonomik hegemonya ve yaptırımlara sportif tehditleri de ekledi. Tüm baskı ve yaptırımlarına rağmen Kore DHC’nin yükselişini engelleyemeyen ABD belki de yeni bir mağlubiyeti sportif alanda almaktan korkmaktadır. Kore’nin kahraman insanlarının 1950-1953 tarihleri arasında emperyalist işgalcilere nasıl direndikleri hafızalarda oldukça bu korkunun yaşanması normaldir. Ayrıca Kore DHC’li sporcuların olimpiyatlardaki başarı oranı da küçümsenecek boyutta değildir. Bugüne kadar katıldıkları 10 yaz olimpiyatında 16 altın, 16 gümüş, 22 bronz olmak üzere toplam 54, 8 kış olimpiyatında ise 1 gümüş, 1 bronz olmak üzere toplam 2 madalya ile ülkelerine dönmüşlerdir. Bu rakamlar popülasyon başına düşen madalya sıralamasında Kore DHC’yi 50. sıraya taşımış durumda. Bu listede ABD 43., Türkiye 65. sırada yer alıyor. Bu oranlara Kore DHC’nin birçok olimpiyatı boykot ederek katılmadığını yani madalya kazanma şansı bulamadığını göz önünde bulundurarak bakmak daha anlamlı sonuçlar verecektir. Bu liste bir ülkenin sporcu yetiştirmeye verilen değer ve dolaylı olarak ülkenin spor imkanlarının gelişmişliğini tespit etmek için oldukça faydalı. Kore DHC’nin olimpiyatlara sporcularını göndermek istemesi hakkında yürütülen kara propagandalara da cevap niteliği taşıyor. Hem ülkede spor müsabakalarının sonuçlarının doğru yansıtılmadığı hem de ülkenin açlıktan kırıldığı, vatandaşlarına bakamadığı gibi yalanlara bu etkinlikler sayesinde cevap verecektir.

Spor müsabakalarının milletler arasında dostluğa aracı olması olimpiyatların temel amaçları arasında yer alıyor. Günümüzdeki olimpiyat komitesinin resmi stratejilerinden birisi “spor aracılığıyla barış” olarak karşımıza çıkıyor. Sporun bencilliği, tüketimi, kavgacılığı ön plana çıkartmaya çalıştığı “modern çağda” barış, kardeşlik, dayanışma duygularını kaybetmediğini görmek insanlığa ümit veriyor. Batının hegemonyasını sporda da kırılmaya devam ediyor ve insanlığa ümit vere değerler doğudan yükseliyor.

Hakkı Erman Ergincan

Kırmızı Beyaz Dergisi Genel Yayın Yönetmeni

tgb.gen.tr

Yeni yıl için geçtiğimiz günlerde herkes iyi dileklerini sunuyor, yeni yıldan bambaşka beklentilerini açıklıyordu. Uçuk kaçık, bireysel beklentilerin yanı sıra naif ve toplumsal beklentiler de vardı: Dünya barışı, bölgede huzur, dostluk, mutluluk… Beklentilerin hayata geçirilmesi sadece dileyerek olmuyor tabii ki. Birilerinin elini taşın altına koyması, dilek ve arzuları için çabalaması, mücadele etmesi gerekiyor. 2018 nice güzel ihtimalle beraber büyük spor etkinliklerine de gebe ve görünen o ki spor, 2018’de güzel dileklerin yerine gelmesi için önemli bir araç olacak.

Haziran ayında tüm dünyanın gözlerini kilitleyeceği, uzak diyarlardan binlerce kilometre yol kat edip gelerek Dünya Kupası’nı izleyeceği Moskova’da Türkiye Milli Futbol Takımı maalesef olamayacak ama spor sadece futbol değildir diyenler için Şubat ayında büyük bir organizasyon mevcut: 2018 Kış Olimpiyatları. Bu sene Kore Cumhuriyeti’nin Pyeongchang şehrinde düzenlenecek olan etkinliklerde Türkiye sadece 1 branşta, artistik buz pateninde, 1 çift sporcuyla boy gösterecek; bu sporculardan biri Alper Uçar, diğeri ise Ukrayna kökenli Alisa Agafonova. Türkiye’nin uluslararası spor organizasyonlarındaki katılımının düşüklüğünü ele almak ve sporcularımıza başarı dilemek bir yana bu yazıda Kış Olimpiyatları’nın dünya barışına sağlaması muhtemel katkıdan bahsedeceğiz.

Türkiye gibi Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti (Kore DHC) de sadece artistik buz pateni dalında seçmeleri geçerek olimpiyatlara oyuncu gönderme hakkı kazandı. Ancak Kore’nin iki tarafında ki devletlerin arasındaki gerginlik, emperyalizmin Kore DHC’yi dünyanın geri kalanında izole etme çabası sebebiyle bu oyuncuların akreditasyonu yapılmadı, yapılamadı. Kore DHC Devlet Başkanı, aynı zamanda Kore İşçi Partisi Genel Sekreteri, Kim Jong Un’un yeni yıl mesajında Kış Olimpiyatları’nı görkemle düzenlenmek, Korelilerin birliğini ve gücünü göstermek için aradaki buzların erimesini ve 2018’in Kore için tarihi bir yıl olarak kayıtlara geçmesini arzuladığını vurgulayarak önemli bir adım attı. Bu adımı 2 yıldır kesik olan görüşme hattının tekrar açılmasına izin vermesi izledi ve önümüzdeki günlerde resmi görüşmelerin yapılarak Kore DHC heyetiyle beraber en azından 2 sporcunun olimpiyatlara katılımının sağlanması bekleniyor. Tabii ki bu süreçte en büyük pay sahiplerinden biri de 2017 Mayıs’ında göreve gelen ve geldiği günden beri eski başkanlara kıyasla Amerika’nın hegemonyasına karşı daha dik duran Kore Cumhuriyeti Devlet Başkanı Moon Jae-in.

ABD’nin provakasyonları sebebiyle tansiyonun zaman zaman yükseldiği kardeş Kore halkları için bu organizasyon bu yüzden büyük önem taşıyor. Ayrıca özellikle Kore DHC’nin yüksek önem verdiği, Kore Cumhuriyeti’nin kimi partilerince de savunulan yeniden birleşme/kavuşma politikası açısından da bu adım büyük önem arz ediyor. Bu gelişmeler karşısında ABD’nin tehdit ve kışkırtmaları da gecikmedi. Senatör Lindsey Graham’ın “Güney Kore’nin bunu reddedeceğine güveniyorum ve inanıyorum ki eğer Kuzey Kore katılırsa ABD Kış Olimpiyatları’na katılmayacaktır” sözleriyle hali hazırda sürdürdüğü ekonomik hegemonya ve yaptırımlara sportif tehditleri de ekledi. Tüm baskı ve yaptırımlarına rağmen Kore DHC’nin yükselişini engelleyemeyen ABD belki de yeni bir mağlubiyeti sportif alanda almaktan korkmaktadır. Kore’nin kahraman insanlarının 1950-1953 tarihleri arasında emperyalist işgalcilere nasıl direndikleri hafızalarda oldukça bu korkunun yaşanması normaldir. Ayrıca Kore DHC’li sporcuların olimpiyatlardaki başarı oranı da küçümsenecek boyutta değildir. Bugüne kadar katıldıkları 10 yaz olimpiyatında 16 altın, 16 gümüş, 22 bronz olmak üzere toplam 54, 8 kış olimpiyatında ise 1 gümüş, 1 bronz olmak üzere toplam 2 madalya ile ülkelerine dönmüşlerdir. Bu rakamlar popülasyon başına düşen madalya sıralamasında Kore DHC’yi 50. sıraya taşımış durumda. Bu listede ABD 43., Türkiye 65. sırada yer alıyor. Bu oranlara Kore DHC’nin birçok olimpiyatı boykot ederek katılmadığını yani madalya kazanma şansı bulamadığını göz önünde bulundurarak bakmak daha anlamlı sonuçlar verecektir. Bu liste bir ülkenin sporcu yetiştirmeye verilen değer ve dolaylı olarak ülkenin spor imkanlarının gelişmişliğini tespit etmek için oldukça faydalı. Kore DHC’nin olimpiyatlara sporcularını göndermek istemesi hakkında yürütülen kara propagandalara da cevap niteliği taşıyor. Hem ülkede spor müsabakalarının sonuçlarının doğru yansıtılmadığı hem de ülkenin açlıktan kırıldığı, vatandaşlarına bakamadığı gibi yalanlara bu etkinlikler sayesinde cevap verecektir.

Spor müsabakalarının milletler arasında dostluğa aracı olması olimpiyatların temel amaçları arasında yer alıyor. Günümüzdeki olimpiyat komitesinin resmi stratejilerinden birisi “spor aracılığıyla barış” olarak karşımıza çıkıyor. Sporun bencilliği, tüketimi, kavgacılığı ön plana çıkartmaya çalıştığı “modern çağda” barış, kardeşlik, dayanışma duygularını kaybetmediğini görmek insanlığa ümit veriyor. Batının hegemonyasını sporda da kırılmaya devam ediyor ve insanlığa ümit vere değerler doğudan yükseliyor.

Hakkı Erman Ergincan

Kırmızı Beyaz Dergisi Genel Yayın Yönetmeni

tgb.gen.tr

Ortadoğu’da karışıklık ivmesini kaybetmeden devam ediyor herkesin malum. Suriye’deki karışıklık son bulmadan Irak, ondan önce Yemen, daimi olarak Filistin, halen siyasi çözüme kavuşmuş değil. “Siyasi çözüm” kalıbı dilden dile bölgeye etki eden tüm taraflarca kullanılıyor. Sorun bir değil, dolayısıyla yöntem bir değil “çözümler” de bir değil haliyle. Çıkar dengeleri çözümleri farklılaştırıyor. Peki bu çıkarlar halkların çıkarlarıyla  örtüşecek mi, mazlum milletlere bir nebze olsun faydalı olacak mı? Yoksa bugünlerde araları daha çok gerilen ülkeler çözümü biraz daha ertelemek ve kendi çıkarlarını kabul ettirmek için zaman mı kazanacak? Gerçi bugüne kadar, özellikle Suriye’de, kendi çıkarları için zaman kazanmaya çalışanlar hep kaybetti, kaybetmeye devam ediyor. “Üç gün dedin, beş gün dedin, aylar oldu gelmedin.” sözleriyle “Saza Niye Gelmedin?” türküsünü çığırarak emperyalist kuvvetleri bölgede rol almaya davet edenler her geçen gün hüsranlarına yenilerini ekliyor.

ABD kamuoyunda başkanlık seçimlerinin yaklaşmasıyla Ortadoğu politikası eskisinden daha fazla tartışılır hale geldi. Tüm gözler çıkacak sonucu, oluşacak yeni ekibi, onların politik yönelim ve icraatlarını merakla bekliyor. Beklentiyi yüksek tutmaya gerek yok, ABD’nin genel emperyalist siyasi çizgisinde köklü bir değişikliğe sebep olmayacak iki aday da mazlum milletler için sorun teşkil etmeye devam edecek. Ancak detaylardaki ufak değişiklikler dahi birçok insanın geleceğini değiştirmeye uygun. İşte bu yüzden Suriye Ulusal Uzlaşma Bakanı Ali Haydar da gözlerini ABD seçimlerine çevirmiş durumda.[1] Suriye elbette tüm umutlarını bu seçimlere bağlamış değil, Suriye hükümeti mücadelesine ara vermeksizin devam ediyor ve milletinin çıkarına olacak şekilde siyasi çözümün en kısa vadede sonuca ulaşmasını istiyor. Siyasi çözümün gelmesi için uzlaşmayı bekledikleri Rusya ile ABD ise son günlerde ipleri gerdi. 

Soçi kentinde düzenlenen Valday Tartışma Kulübü’nün 13. toplantısında konuşan Rusya devlet başkanı Vladimir Putin, birtakım ülkelerin uluslararası konuları çözme konusunda isteksiz olduğunu görüyoruz, diyerek ABD’yi ve onun Suriye politikasını işaret etti.[2] Putin’in bu görüşüne bugüne kadar varılan anlaşmalara Obama tarafından riayet edilmemesi zemin oluşturuyor. Washington’daki bazı güçlerin buna sebep olduğunu iddia ediyor. En büyük tartışma konusu ise kimin terörist kimin demokratik muhalif güç olduğu konusunda. 12 Eylül’de açıklanan 7 günlük ateşkesin ılımlı muhaliflerle teröristlerin birbirinden ayrılması için yeteceğini düşünen ABD’nin bu işi başaramadan ateşkesi kendi saldırısıyla bozdu ve IŞİD’in saldırmasına zemin hazırladı, tüm bu olgular haliyle güvensizliğe yol açıyor. Bu toplantının ertesinde ise Rusya, BM’ye ABD’nin 2015 Ekim’inden beri sivil altyapı ve sağlık kurumlarına düzenlediği saldırıların listesini sunarak insanlık suçu işlediğini gözler önüne serdi. [3] Bu gelişmelerin ardından BM genel kurulunda yapılan İnsan Hakları Konseyine 14 yeni üye belirlenmesi için yapılan seçimlerinde ise Rusya tekrar seçilemezken, ABD seçildi. Hız kesmeden devam eden gelişmelere bir yenisi ABD-Rusya arasındaki plütonyum anlaşmasının askıya alınmasının Putin tarafından onaylanmasıyla eklendi. Daha önce parlamentonun alt kanadı Duma’da ardından üst kanadı Federasyon Konseyi’nde alınan karar böylece onaylanmış oldu. Buna sebep olan durumu Kremlin sözcüsü Dmitriy Peskov şu sözlerle açıklıkla dile getirdi: Bir hayli uzun bir süredir Rusya bu anlaşmayı kendi başına yerine getiriyordu. Fakat devlet başkanının kararında da belirtildiği gibi mevcut gerilim de göz önüne alındığında Rus tarafı bu durumun (anlaşmanın tek taraflı olarak yerine getirilmesi) devam ettirilmesinin mümkün olmadığını kanaatinde.[4]

Teröristlerle ılımlı muhaliflerin birbirinden ayrılması hususundaki tartışmaya dair Rusya Savunma Bakanı Sergey Şoygu da açıklamada bulunarak bu durumun siyasal sürecin başlamasını ve Suriye halkının barışçıl bir yaşama dönme olasılığını belirsiz bir zamana ertelediğini belirtti. ABD Dışişleri Bakanlığı sözcüsü John Kirby ise karşı çıkarak Rusya gibi düşünmediklerini, Esad’ı Suriye’nin geleceğinde görmek istemediklerini belirtti. [5] Sergey Lavrov, Yunanistan’a yaptığı gezide yaptığı açıklamada ABD Dışişleri Bakanı John Kerry’nin sözlerini hatırlatarak aynı hususta bir kez daha ABD’ye çağrıda bulundu.[6] Buna rağmen düzelme ihtimalini elden bırakmayan Lavrov, çözülemeyecek bir sorun olmadığını belirtti.[7] Bunların üzerine bir açıklamada Dışişleri Bakanımız Mevlüd Çavuşoğlu’ndan geldi. Nasıl ve hangi prensiplere göre bu ayrışmanın yaşanacağının belirsizlik taşıdığını belirten Çavuşoğlu, Suriye rejimini hedef alarak gecikmedeki asıl payın Esad’dan kaynaklandığını vurguladı.[8] Rusya parlamentosu üst kanadı Federasyonu Konseyi Enformasyon Politikası Komisyonu Başkanı Aleksey Puşkov, Çavuşoğlu’nun açıklamalarını cevapsız bırakmayarak “Türkiye Dışişleri Bakanı’nın Rossiya-24 kanalına verdiği mülakata bakılırsa, Ankara artık Suriye ve Esad ile ilgili görüş ayrılığı yüzünden Moskova ile ilişkilerini tehlike altına sokmayacak.”, dedi.[9]

Ortadoğu’da, özellikle de Suriye’de, kalıcı ve barışçıl çözümün gelmesi daha vakit alacağa benziyor. ABD başkanlık seçimlerinin bu sürece önemli etkide bulunacağı genel görüş. Rusya’nın bu seçimlerden pek beklentisi yok, dolayısıyla gerginliğin bitmesi de pek olası gözükmüyor. Kimin terörist kimin ılımlı muhalif olduğu konusu ise bizce net olsa da uzlaşmaya varacak taraflar açısından tam bir muamma. Örneğin Pentagon’un PYD’ye silah vermeyi geçici de olsa keseceği haberi geçtiğimiz günlerde yansıdı ancak PYD’ye karşı ABD’nin net bir tavrından bahsetmek mümkün değil. Rusya’da PYD’nin Moskova’daki temsilciliğini kapatmıştı ancak müttefikliğinin bozulduğunu söyleyemeyiz. PYD’yi terörist kategorisine almak konusunda tek baskı Türkiye’den geliyor, toplantılara dahil etmemeyi başararak önemli bir mevzi de kaydedilmiş durumda. IŞİD konusunda kafa karışıklığı kağıt üzerinde yok, tüm tarafların ortak düşmanı olarak beliriyor ve askeri müdahalelere bu zemin üzerinden meşruiyet oluşturularak devam ediliyor. Ancak ABD’nin kendi elleriyle bozduğu ateşkesin IŞİD’e alan açması düşündürücü olarak uluslararası kamuoyuna yansıyor. Cerablus operasyonu da böyle başladı ve terörist olarak tanımladığımız PYD’nin gidişatına da gem vurdu. Bu hamle emperyalist çıkarlar peşinde koşan ülkeleri de rahatsız etmişti hatırlarsanız. Sınıflandırmaları yaparken bu tarz olgular tarafları belirlemede büyük kolaylık sağlıyor. Bu operasyonda Türk kuvvetlerine yardımcı olan, sicili pek de temiz olmayan Özgür Suriye Ordusu, Rusya ve Suriye rejimi tarafından ılımlılar arasına konmuyor. Kısa vadede Türkiye’nin bütünlüğünü tehdit eden unsurları temizlemede işe yaramış olan ÖSO’ya –en azından bu yapısıyla– Suriye’nin geleceğinde yer verilmesi Rusya ve Esad’ın mücadelesi sürdükçe zor. Türkiye zamanında yaptığı yanlış stratejik hamleler dolayısıyla bu harekatı ÖSO ile yapmaya mecbur kaldı ancak Rusya’yla aranın düzelmesi, Esad’la tekrar görüşme kanalının açılması ümidi ilerleyen süreçte sınır güvenliğimizin korunmasında yeni ittifakların kapısını aralayacaktır, milletlerin çıkarına gelişmeler yaşanması için en güvenilir yol bu olacaktır. ABD seçimlerini Clinton’un kaybetmesi durumunda PYD’ye ve IŞİD’e karşı tavrın ve icraatların değişmesi işten bile değil. Belirsiz geçen bu süre ise Suriye hükümeti için faydalı olabilir.

Yükselen Asya kuvvetlerini, ABD’nin içinde bulunduğu seçim kaosunu, yıllardır direnen Esad rejimini ve çizgisinde gözle görülür bir değişiklik olan Türkiye hükümetini hesaba kattığımızda umutsuz olmak için hiçbir sebep yok. Suriye, Irak ve Libya’dan dersini almış durumda. Sadece Suriye de değil, tüm ezilen ulusların hafızasında canlı o operasyonlar. Bu yüzden emperyalistler Ortadoğu’da eskisi kadar muktedir değil. Çelişkiler gergin krizleri, krizler ise devrimci ihtimalleri meydana getirir diyerek şimdilik nokta koyalım.

Hakkı Erman Ergincan

tgb.gen.tr

Dipnot:

1. Mehmet Kıvanç’ın 02.11.2016 tarihli röportajı:  aydinlik.com.tr/turkiye/2016/suriye-ulusal-uzlasma-bakani-ali-haydar-sam-da-guclu-yonetim-turkiye-ye-guc-kadar

2. Valdai Discussion Club 13th Meeting tr.sputniknews.com/rusya/201610271025509566-putin-rusya-soci-valday-kulubu/
Ayrıca ABD başkanlık seçimlerini Rusya’nın siber saldırılarla manipüle etmeye çalıştığı yünündeki spekülasyonlara “Birileri ciddi olarak Rusya’nın Amerikan halkının seçimini etkileyebileceğini düşünüyor mu?Amerika bir muz cumhuriyeti mi ki? Amerika büyük güç. Eğer haklı değilsem lütfen beni düzeltin.” diyerek Amerika’yı güçsüz göstererek Rusya lehine faydalandı.
Bunlara karşın Ortadoğu’da kalkınma için -Türkiye’de ne sorunlara sebep olduğunu yakından bildiğimiz- Marshall planının yenisine ihtiyaç olduğunu ve devrimlerin değişim için yanlış bir yöntem olduğunu, evrimsel değişimle ilerlenmesi gerektiğini söylemesi devrimcilerin gözünden kaçmamalı.

3. Detaylı bilgi için: tr.sputniknews.com/rusya/201610281025531542-abd-savas-suclari-listesi/

4. Yazımızın konusu Kremlin tarafından teyit edilmiş oluyor tr.sputniknews.com/rusya/201610311025562236-putin-abd-imza-plutonyum-askiya-onayladi/

5. cnnturk.com/dunya/abdden-rusyaya-esad-tepkisi?toperStarEhJUS=1/

6. tr.sputniknews.com/rusya/201611021025597762-yunanistan-atina-rusya-lavrov-suriye/

7. tr.sputniknews.com/rusya/201611021025607435-lavrov-abd-rusya-iliski/

8. tr.sputniknews.com/turkiye/201611021025601948-cavusoglu-rossiya24-rusya-suriye-muhalid-terorist/

9. tr.sputniknews.com/rusya/201611021025610830-rusya-turkiye-suriye-esad-/

Ortadoğu’da karışıklık ivmesini kaybetmeden devam ediyor herkesin malum. Suriye’deki karışıklık son bulmadan Irak, ondan önce Yemen, daimi olarak Filistin, halen siyasi çözüme kavuşmuş değil. “Siyasi çözüm” kalıbı dilden dile bölgeye etki eden tüm taraflarca kullanılıyor. Sorun bir değil, dolayısıyla yöntem bir değil “çözümler” de bir değil haliyle. Çıkar dengeleri çözümleri farklılaştırıyor. Peki bu çıkarlar halkların çıkarlarıyla  örtüşecek mi, mazlum milletlere bir nebze olsun faydalı olacak mı? Yoksa bugünlerde araları daha çok gerilen ülkeler çözümü biraz daha ertelemek ve kendi çıkarlarını kabul ettirmek için zaman mı kazanacak? Gerçi bugüne kadar, özellikle Suriye’de, kendi çıkarları için zaman kazanmaya çalışanlar hep kaybetti, kaybetmeye devam ediyor. “Üç gün dedin, beş gün dedin, aylar oldu gelmedin.” sözleriyle “Saza Niye Gelmedin?” türküsünü çığırarak emperyalist kuvvetleri bölgede rol almaya davet edenler her geçen gün hüsranlarına yenilerini ekliyor.

ABD kamuoyunda başkanlık seçimlerinin yaklaşmasıyla Ortadoğu politikası eskisinden daha fazla tartışılır hale geldi. Tüm gözler çıkacak sonucu, oluşacak yeni ekibi, onların politik yönelim ve icraatlarını merakla bekliyor. Beklentiyi yüksek tutmaya gerek yok, ABD’nin genel emperyalist siyasi çizgisinde köklü bir değişikliğe sebep olmayacak iki aday da mazlum milletler için sorun teşkil etmeye devam edecek. Ancak detaylardaki ufak değişiklikler dahi birçok insanın geleceğini değiştirmeye uygun. İşte bu yüzden Suriye Ulusal Uzlaşma Bakanı Ali Haydar da gözlerini ABD seçimlerine çevirmiş durumda.[1] Suriye elbette tüm umutlarını bu seçimlere bağlamış değil, Suriye hükümeti mücadelesine ara vermeksizin devam ediyor ve milletinin çıkarına olacak şekilde siyasi çözümün en kısa vadede sonuca ulaşmasını istiyor. Siyasi çözümün gelmesi için uzlaşmayı bekledikleri Rusya ile ABD ise son günlerde ipleri gerdi. 

Soçi kentinde düzenlenen Valday Tartışma Kulübü’nün 13. toplantısında konuşan Rusya devlet başkanı Vladimir Putin, birtakım ülkelerin uluslararası konuları çözme konusunda isteksiz olduğunu görüyoruz, diyerek ABD’yi ve onun Suriye politikasını işaret etti.[2] Putin’in bu görüşüne bugüne kadar varılan anlaşmalara Obama tarafından riayet edilmemesi zemin oluşturuyor. Washington’daki bazı güçlerin buna sebep olduğunu iddia ediyor. En büyük tartışma konusu ise kimin terörist kimin demokratik muhalif güç olduğu konusunda. 12 Eylül’de açıklanan 7 günlük ateşkesin ılımlı muhaliflerle teröristlerin birbirinden ayrılması için yeteceğini düşünen ABD’nin bu işi başaramadan ateşkesi kendi saldırısıyla bozdu ve IŞİD’in saldırmasına zemin hazırladı, tüm bu olgular haliyle güvensizliğe yol açıyor. Bu toplantının ertesinde ise Rusya, BM’ye ABD’nin 2015 Ekim’inden beri sivil altyapı ve sağlık kurumlarına düzenlediği saldırıların listesini sunarak insanlık suçu işlediğini gözler önüne serdi. [3] Bu gelişmelerin ardından BM genel kurulunda yapılan İnsan Hakları Konseyine 14 yeni üye belirlenmesi için yapılan seçimlerinde ise Rusya tekrar seçilemezken, ABD seçildi. Hız kesmeden devam eden gelişmelere bir yenisi ABD-Rusya arasındaki plütonyum anlaşmasının askıya alınmasının Putin tarafından onaylanmasıyla eklendi. Daha önce parlamentonun alt kanadı Duma’da ardından üst kanadı Federasyon Konseyi’nde alınan karar böylece onaylanmış oldu. Buna sebep olan durumu Kremlin sözcüsü Dmitriy Peskov şu sözlerle açıklıkla dile getirdi: Bir hayli uzun bir süredir Rusya bu anlaşmayı kendi başına yerine getiriyordu. Fakat devlet başkanının kararında da belirtildiği gibi mevcut gerilim de göz önüne alındığında Rus tarafı bu durumun (anlaşmanın tek taraflı olarak yerine getirilmesi) devam ettirilmesinin mümkün olmadığını kanaatinde.[4]

Teröristlerle ılımlı muhaliflerin birbirinden ayrılması hususundaki tartışmaya dair Rusya Savunma Bakanı Sergey Şoygu da açıklamada bulunarak bu durumun siyasal sürecin başlamasını ve Suriye halkının barışçıl bir yaşama dönme olasılığını belirsiz bir zamana ertelediğini belirtti. ABD Dışişleri Bakanlığı sözcüsü John Kirby ise karşı çıkarak Rusya gibi düşünmediklerini, Esad’ı Suriye’nin geleceğinde görmek istemediklerini belirtti. [5] Sergey Lavrov, Yunanistan’a yaptığı gezide yaptığı açıklamada ABD Dışişleri Bakanı John Kerry’nin sözlerini hatırlatarak aynı hususta bir kez daha ABD’ye çağrıda bulundu.[6] Buna rağmen düzelme ihtimalini elden bırakmayan Lavrov, çözülemeyecek bir sorun olmadığını belirtti.[7] Bunların üzerine bir açıklamada Dışişleri Bakanımız Mevlüd Çavuşoğlu’ndan geldi. Nasıl ve hangi prensiplere göre bu ayrışmanın yaşanacağının belirsizlik taşıdığını belirten Çavuşoğlu, Suriye rejimini hedef alarak gecikmedeki asıl payın Esad’dan kaynaklandığını vurguladı.[8] Rusya parlamentosu üst kanadı Federasyonu Konseyi Enformasyon Politikası Komisyonu Başkanı Aleksey Puşkov, Çavuşoğlu’nun açıklamalarını cevapsız bırakmayarak “Türkiye Dışişleri Bakanı’nın Rossiya-24 kanalına verdiği mülakata bakılırsa, Ankara artık Suriye ve Esad ile ilgili görüş ayrılığı yüzünden Moskova ile ilişkilerini tehlike altına sokmayacak.”, dedi.[9]

Ortadoğu’da, özellikle de Suriye’de, kalıcı ve barışçıl çözümün gelmesi daha vakit alacağa benziyor. ABD başkanlık seçimlerinin bu sürece önemli etkide bulunacağı genel görüş. Rusya’nın bu seçimlerden pek beklentisi yok, dolayısıyla gerginliğin bitmesi de pek olası gözükmüyor. Kimin terörist kimin ılımlı muhalif olduğu konusu ise bizce net olsa da uzlaşmaya varacak taraflar açısından tam bir muamma. Örneğin Pentagon’un PYD’ye silah vermeyi geçici de olsa keseceği haberi geçtiğimiz günlerde yansıdı ancak PYD’ye karşı ABD’nin net bir tavrından bahsetmek mümkün değil. Rusya’da PYD’nin Moskova’daki temsilciliğini kapatmıştı ancak müttefikliğinin bozulduğunu söyleyemeyiz. PYD’yi terörist kategorisine almak konusunda tek baskı Türkiye’den geliyor, toplantılara dahil etmemeyi başararak önemli bir mevzi de kaydedilmiş durumda. IŞİD konusunda kafa karışıklığı kağıt üzerinde yok, tüm tarafların ortak düşmanı olarak beliriyor ve askeri müdahalelere bu zemin üzerinden meşruiyet oluşturularak devam ediliyor. Ancak ABD’nin kendi elleriyle bozduğu ateşkesin IŞİD’e alan açması düşündürücü olarak uluslararası kamuoyuna yansıyor. Cerablus operasyonu da böyle başladı ve terörist olarak tanımladığımız PYD’nin gidişatına da gem vurdu. Bu hamle emperyalist çıkarlar peşinde koşan ülkeleri de rahatsız etmişti hatırlarsanız. Sınıflandırmaları yaparken bu tarz olgular tarafları belirlemede büyük kolaylık sağlıyor. Bu operasyonda Türk kuvvetlerine yardımcı olan, sicili pek de temiz olmayan Özgür Suriye Ordusu, Rusya ve Suriye rejimi tarafından ılımlılar arasına konmuyor. Kısa vadede Türkiye’nin bütünlüğünü tehdit eden unsurları temizlemede işe yaramış olan ÖSO’ya –en azından bu yapısıyla– Suriye’nin geleceğinde yer verilmesi Rusya ve Esad’ın mücadelesi sürdükçe zor. Türkiye zamanında yaptığı yanlış stratejik hamleler dolayısıyla bu harekatı ÖSO ile yapmaya mecbur kaldı ancak Rusya’yla aranın düzelmesi, Esad’la tekrar görüşme kanalının açılması ümidi ilerleyen süreçte sınır güvenliğimizin korunmasında yeni ittifakların kapısını aralayacaktır, milletlerin çıkarına gelişmeler yaşanması için en güvenilir yol bu olacaktır. ABD seçimlerini Clinton’un kaybetmesi durumunda PYD’ye ve IŞİD’e karşı tavrın ve icraatların değişmesi işten bile değil. Belirsiz geçen bu süre ise Suriye hükümeti için faydalı olabilir.

Yükselen Asya kuvvetlerini, ABD’nin içinde bulunduğu seçim kaosunu, yıllardır direnen Esad rejimini ve çizgisinde gözle görülür bir değişiklik olan Türkiye hükümetini hesaba kattığımızda umutsuz olmak için hiçbir sebep yok. Suriye, Irak ve Libya’dan dersini almış durumda. Sadece Suriye de değil, tüm ezilen ulusların hafızasında canlı o operasyonlar. Bu yüzden emperyalistler Ortadoğu’da eskisi kadar muktedir değil. Çelişkiler gergin krizleri, krizler ise devrimci ihtimalleri meydana getirir diyerek şimdilik nokta koyalım.

Hakkı Erman Ergincan

tgb.gen.tr

Dipnot:

1. Mehmet Kıvanç’ın 02.11.2016 tarihli röportajı:  aydinlik.com.tr/turkiye/2016/suriye-ulusal-uzlasma-bakani-ali-haydar-sam-da-guclu-yonetim-turkiye-ye-guc-kadar

2. Valdai Discussion Club 13th Meeting tr.sputniknews.com/rusya/201610271025509566-putin-rusya-soci-valday-kulubu/
Ayrıca ABD başkanlık seçimlerini Rusya’nın siber saldırılarla manipüle etmeye çalıştığı yünündeki spekülasyonlara “Birileri ciddi olarak Rusya’nın Amerikan halkının seçimini etkileyebileceğini düşünüyor mu?Amerika bir muz cumhuriyeti mi ki? Amerika büyük güç. Eğer haklı değilsem lütfen beni düzeltin.” diyerek Amerika’yı güçsüz göstererek Rusya lehine faydalandı.
Bunlara karşın Ortadoğu’da kalkınma için -Türkiye’de ne sorunlara sebep olduğunu yakından bildiğimiz- Marshall planının yenisine ihtiyaç olduğunu ve devrimlerin değişim için yanlış bir yöntem olduğunu, evrimsel değişimle ilerlenmesi gerektiğini söylemesi devrimcilerin gözünden kaçmamalı.

3. Detaylı bilgi için: tr.sputniknews.com/rusya/201610281025531542-abd-savas-suclari-listesi/

4. Yazımızın konusu Kremlin tarafından teyit edilmiş oluyor tr.sputniknews.com/rusya/201610311025562236-putin-abd-imza-plutonyum-askiya-onayladi/

5. cnnturk.com/dunya/abdden-rusyaya-esad-tepkisi?toperStarEhJUS=1/

6. tr.sputniknews.com/rusya/201611021025597762-yunanistan-atina-rusya-lavrov-suriye/

7. tr.sputniknews.com/rusya/201611021025607435-lavrov-abd-rusya-iliski/

8. tr.sputniknews.com/turkiye/201611021025601948-cavusoglu-rossiya24-rusya-suriye-muhalid-terorist/

9. tr.sputniknews.com/rusya/201611021025610830-rusya-turkiye-suriye-esad-/