Işıkların açılmasıyla birlikte binada sanki davullar gümbürdüyordu. Hızlı adımlarla binada ilerleyen, ilerlerken sağa sola buyruklar savuran patronun ağzından çıkan her söz, sanki öküz derisinden yapılmış savaş davullarının çıkardığı sesler gibi yeri göğü inletiyordu. Patronun sabahları böyle gümbürdemesi binadaki çalışanların uykularının açılması için bir sinyalden çok daha fazlasıydı. İşte bu gürleyen davullar vasıtasıyla patron, dünyanın en ücra köşesinde dahi kurmaya çalıştığı hakimiyet seferine katılan her bir askerini tek tek uyarıyor, teşvik ediyordu. Asla yenilmez bir iradeye sahip olduğunu düşünen patron, çalınan davullar vasıtasıyla kapalı kapıları aşıyor, uyananların zihnine giriyor ve böylece kendinden kaynaklananlar hariç diğer tüm olası düşüncelerin önüne geçmiş, insanlara kendi iradesini dayatmış oluyordu.

Dünya piyasalarında kendi parasından başkasına yer vermek istemeyen, kendi ayakları üzerinde durmak isteyenlere hem silahla hem parayla diz çöktürmeye çalışmaktan kaçınmayan, dünya üzerindeki tüm ticaretin kendi parasıyla yapılmasını isteyen Amerikan Merkez Bankası’nın patronu Jerome Powell’ın herhangi bir sabahı böyle başlıyordur herhalde. Elbette ki onun kurmaylarına verdiği buyrukları, başka ülkelerin piyasalarına yön veren kararları kendi başına düşünüp tasarladığı şeyler değil. Özellikle 2.Dünya Savaşı’nın ardından Amerika Birleşik Devletleri’nin ülkü edindiği dünya jandarmalığı için on yıllardır benimsedikleri politikaların tezahürü o buyruklar ve kararlar.

MUTLAK HAKİMİYET İÇİN PARLAK IŞIKLAR

Nasıl ki Cengiz Han dünya üzerinde inşa etmeye çalıştığı mutlak hakimiyeti için çeşitli yasalar, katı kurallar ilan ettiyse ABD de hem ekonomik hem askeri anlamda mutlak hakimiyet kurmak için oyuna çeşitli kurallar koydu. Bu kuralları ihlal edenleri tespit etmek ve cezalandırmak içinse müfettişlerini kullandı. Bu müfettişler gerek ihbarlar ile gerekse türlü işkenceler ve cezalar ile genel kabul görmüş iktisat kurallarının uygulanmasını sağlamakla görevliydi. Görevlerini o kadar sahiplendiler o kadar içten yaptılar ki hepsi yurdu savunan birer kaleymiş gibi inşa edilen fabrikalarımıza bir bir kilit vuruldu. İzmir İktisat Kongre’sinde temelleri atılan devlet destekli yatırım ve istihdam projeleri sırayla terk edildi. Üreticimiz devletin sırtındaki kambur olarak görüldü.

ABD’nin ilan ettiği oyun kurallarında “üretim” yasaklı kelimeydi. İşte o müfettişlerin görevi üretimin en ufak işaretini gördükleri yerde bitiverip kah Ali Cengiz oyunlarıyla kandırıp, kah türlü işkenceler uygulayıp üretmeyi, kendi kendine yetmeyi düşünen herkese oyunun kurallarını hatırlatmaktı. Ali Cengiz oyunlarında o kadar becerikliydiler ki sipariş türküler bile yazdırdılar. O sipariş türküler ile zeytinyağlı yiyenlere margarini, basmadan fistan giyenlere ithal kumaşlı elbiseleri yavaş yavaş alıştırdılar. Sipariş türkülere kanmayanları ise büyük işkenceler ile pes ettirdiler. Sorgu odasında, gece gündüz demeden ışığa bakmakla cezalandırılan Aytmatov’un düşünce suçlusu karakteri Kuttıbayev gibi ışığa bakmakla cezalandırıldılar. Yasaklı kelimeyi ağzına alan çiftçimiz, sanayicimiz genel kabul görmüş iktisat kurallarının devam ettirilmesinin gereği olarak parlak ışıklara maruz bırakıldılar. Bu ışıklar öyle parlak, öyle canlıydılar ki sonsuz ışığın kaynağı Güneş bile onların yanında kibrit alevi gibi kalırdı. O ışıkları hiç ara vermeden üreticilerimizin gözlerine tuttular. O ışıklar ile gözlerini kan çanağına çevirdikleri üreticilerimize, tüketmenin karşı konulamaz hazzını yavaş yavaş zerk ettiler. Hatta o ışıklar o kadar parladı ki sadece üreticilerimizin değil vatandaşımızın dahi gözlerini aldı. Öyle ki olmayan bir parayı bile harcayacak hale getirildik. O ışıkları küçültüp cüzdanımıza koydular, adına da kredi kartı dediler. Kredi kartını bir kere kullananlar ise o ışıltılı dünyanın ayrılmaz bir parçası oldular.

SERBEST PİYASA TRENİ

O pasparlak, Güneş’ten bile daha parlak ışıklar zamanla gözlerimize öyle ıstırap vermeye başladı ki bir mezarın içi dahi olsa ışığın olmadığı bir dünyayı hayal eden Kuttıbayev gibi ışığa sırtımızı çevirmeyi ister hale geldik. Fakat müfettişler elbette ki gözlerimizi bir an olsun tüketimin ışıklarından almamıza izin vermeyecekti. Hem ülkeyi yönetenler dahi o ışıklara aldanıp türlü özelleştirmeler ile faiz ve döviz kuralları ile ABD’nin “Serbest Piyasa Treni” ne biletlerini almışlardı. Türkiye’yi küçük bir Amerika yapacağını ilan ederek bizi vagonumuza yerleştirenler -ve sonrasında gelenler- ne lokomotife ne de makiniste en ufak bir söz söylemiyordu. Tüm dünyayı fethetmeyi aklına koyan Cengiz Han’ın uçsuz bucaksız Sarı Özek bozkırını dolaşıp karşısına çıkan bütün boyları hakimiyeti altına alması gibi bu tren de önüne geleni ardına takıp ilerliyordu. Biz ise, gözleri kan çanağına dönmüş ıstırap içindeki üreticilerimizle birlikte camlarında parmaklıklar takılı vagonumuzda lokomotifin ardından ilerliyorduk.

PARMAKLIKLARIN ARDINDAKİ ÖZLEMLER

“Almatı’daki sorgu odasından Urenburg’a sevk edilmek için trene bindirilen Kuttıbayev’in aklında yalnızca Boranlı İstasyonu’ndaki evini, ailesini, dostlarını parmaklıklı vagonundan dahi olsa son kez görmek vardı Tren Boranlı İstasyonu’ndan geçerken parmaklıkların ardından bakan Kuttıbayev eşi Zaripa’yı, çocukları Ermek’i Daul’u ve dostu Yedigey’i gördü. Onları görür görmez içi tarif edilmez bir mutlulukla doldu.”

ABD’nin “Serbest Piyasa Treni”yle yaptığımız yolculuk bugün bizi 500 milyar dolara dayanan dış borca, iflas bayrağını elinde tutan sanayici ve tüccarlara, artarak ilerleyen genç işsizliğe ulaştırdı. Fakat bugün o vagonda yolculuk eden kime dokunsak bu böyle gitmez diyor Boranlı İstasyonu’na yaklaştıkça sevdiklerine duyduğu özlemi katbekat artan Kuttıbayev gibi bu yolculukta biz de üretmeye, çalışkanlığa, paylaşmaya duyduğumuz özlemleri her geçen an daha da arttırdık. Artık bu trenin de lokomotifin de bizi istediğimiz durağa götürmeyeceğini görüyoruz. Yıllarca gözümüze tutulan tüketim ışıklarına sırtımızı dönüyoruz. Üretmenin erdemlerini hep birlikte yeniden keşfedeceğimiz, üreterek mutluluğu, bolluğu, refahı paylaşacağımız günlerin içindeyiz.

Türk gençliği bu tarihi günlerde tarihi sorumluluklar almak için yine en önde. Geleceğimizi ilgilendiren üretim ve istihdam sorunlarını Çalışan Gençlik Üreten Türkiye Kurultayında tartışalım. Çözüm yollarını birlikte üretelim. Atılması gereken adımlara birlikte karar verelim. Üretmek, çalışmak, bolluğu ve bereketi paylaşmak isteyen herkesi 25 Aralık 2021 Cumartesi günü Hacettepe Üniversitesi Kongre ve Kültür Merkezi’ne bekliyor olacağız.

İbrahim TORAMAN

TGB Genel Sekreter Yardımcısı

Işıkların açılmasıyla birlikte binada sanki davullar gümbürdüyordu. Hızlı adımlarla binada ilerleyen, ilerlerken sağa sola buyruklar savuran patronun ağzından çıkan her söz, sanki öküz derisinden yapılmış savaş davullarının çıkardığı sesler gibi yeri göğü inletiyordu. Patronun sabahları böyle gümbürdemesi binadaki çalışanların uykularının açılması için bir sinyalden çok daha fazlasıydı. İşte bu gürleyen davullar vasıtasıyla patron, dünyanın en ücra köşesinde dahi kurmaya çalıştığı hakimiyet seferine katılan her bir askerini tek tek uyarıyor, teşvik ediyordu. Asla yenilmez bir iradeye sahip olduğunu düşünen patron, çalınan davullar vasıtasıyla kapalı kapıları aşıyor, uyananların zihnine giriyor ve böylece kendinden kaynaklananlar hariç diğer tüm olası düşüncelerin önüne geçmiş, insanlara kendi iradesini dayatmış oluyordu.

Dünya piyasalarında kendi parasından başkasına yer vermek istemeyen, kendi ayakları üzerinde durmak isteyenlere hem silahla hem parayla diz çöktürmeye çalışmaktan kaçınmayan, dünya üzerindeki tüm ticaretin kendi parasıyla yapılmasını isteyen Amerikan Merkez Bankası’nın patronu Jerome Powell’ın herhangi bir sabahı böyle başlıyordur herhalde. Elbette ki onun kurmaylarına verdiği buyrukları, başka ülkelerin piyasalarına yön veren kararları kendi başına düşünüp tasarladığı şeyler değil. Özellikle 2.Dünya Savaşı’nın ardından Amerika Birleşik Devletleri’nin ülkü edindiği dünya jandarmalığı için on yıllardır benimsedikleri politikaların tezahürü o buyruklar ve kararlar.

MUTLAK HAKİMİYET İÇİN PARLAK IŞIKLAR

Nasıl ki Cengiz Han dünya üzerinde inşa etmeye çalıştığı mutlak hakimiyeti için çeşitli yasalar, katı kurallar ilan ettiyse ABD de hem ekonomik hem askeri anlamda mutlak hakimiyet kurmak için oyuna çeşitli kurallar koydu. Bu kuralları ihlal edenleri tespit etmek ve cezalandırmak içinse müfettişlerini kullandı. Bu müfettişler gerek ihbarlar ile gerekse türlü işkenceler ve cezalar ile genel kabul görmüş iktisat kurallarının uygulanmasını sağlamakla görevliydi. Görevlerini o kadar sahiplendiler o kadar içten yaptılar ki hepsi yurdu savunan birer kaleymiş gibi inşa edilen fabrikalarımıza bir bir kilit vuruldu. İzmir İktisat Kongre’sinde temelleri atılan devlet destekli yatırım ve istihdam projeleri sırayla terk edildi. Üreticimiz devletin sırtındaki kambur olarak görüldü.

ABD’nin ilan ettiği oyun kurallarında “üretim” yasaklı kelimeydi. İşte o müfettişlerin görevi üretimin en ufak işaretini gördükleri yerde bitiverip kah Ali Cengiz oyunlarıyla kandırıp, kah türlü işkenceler uygulayıp üretmeyi, kendi kendine yetmeyi düşünen herkese oyunun kurallarını hatırlatmaktı. Ali Cengiz oyunlarında o kadar becerikliydiler ki sipariş türküler bile yazdırdılar. O sipariş türküler ile zeytinyağlı yiyenlere margarini, basmadan fistan giyenlere ithal kumaşlı elbiseleri yavaş yavaş alıştırdılar. Sipariş türkülere kanmayanları ise büyük işkenceler ile pes ettirdiler. Sorgu odasında, gece gündüz demeden ışığa bakmakla cezalandırılan Aytmatov’un düşünce suçlusu karakteri Kuttıbayev gibi ışığa bakmakla cezalandırıldılar. Yasaklı kelimeyi ağzına alan çiftçimiz, sanayicimiz genel kabul görmüş iktisat kurallarının devam ettirilmesinin gereği olarak parlak ışıklara maruz bırakıldılar. Bu ışıklar öyle parlak, öyle canlıydılar ki sonsuz ışığın kaynağı Güneş bile onların yanında kibrit alevi gibi kalırdı. O ışıkları hiç ara vermeden üreticilerimizin gözlerine tuttular. O ışıklar ile gözlerini kan çanağına çevirdikleri üreticilerimize, tüketmenin karşı konulamaz hazzını yavaş yavaş zerk ettiler. Hatta o ışıklar o kadar parladı ki sadece üreticilerimizin değil vatandaşımızın dahi gözlerini aldı. Öyle ki olmayan bir parayı bile harcayacak hale getirildik. O ışıkları küçültüp cüzdanımıza koydular, adına da kredi kartı dediler. Kredi kartını bir kere kullananlar ise o ışıltılı dünyanın ayrılmaz bir parçası oldular.

SERBEST PİYASA TRENİ

O pasparlak, Güneş’ten bile daha parlak ışıklar zamanla gözlerimize öyle ıstırap vermeye başladı ki bir mezarın içi dahi olsa ışığın olmadığı bir dünyayı hayal eden Kuttıbayev gibi ışığa sırtımızı çevirmeyi ister hale geldik. Fakat müfettişler elbette ki gözlerimizi bir an olsun tüketimin ışıklarından almamıza izin vermeyecekti. Hem ülkeyi yönetenler dahi o ışıklara aldanıp türlü özelleştirmeler ile faiz ve döviz kuralları ile ABD’nin “Serbest Piyasa Treni” ne biletlerini almışlardı. Türkiye’yi küçük bir Amerika yapacağını ilan ederek bizi vagonumuza yerleştirenler -ve sonrasında gelenler- ne lokomotife ne de makiniste en ufak bir söz söylemiyordu. Tüm dünyayı fethetmeyi aklına koyan Cengiz Han’ın uçsuz bucaksız Sarı Özek bozkırını dolaşıp karşısına çıkan bütün boyları hakimiyeti altına alması gibi bu tren de önüne geleni ardına takıp ilerliyordu. Biz ise, gözleri kan çanağına dönmüş ıstırap içindeki üreticilerimizle birlikte camlarında parmaklıklar takılı vagonumuzda lokomotifin ardından ilerliyorduk.

PARMAKLIKLARIN ARDINDAKİ ÖZLEMLER

“Almatı’daki sorgu odasından Urenburg’a sevk edilmek için trene bindirilen Kuttıbayev’in aklında yalnızca Boranlı İstasyonu’ndaki evini, ailesini, dostlarını parmaklıklı vagonundan dahi olsa son kez görmek vardı Tren Boranlı İstasyonu’ndan geçerken parmaklıkların ardından bakan Kuttıbayev eşi Zaripa’yı, çocukları Ermek’i Daul’u ve dostu Yedigey’i gördü. Onları görür görmez içi tarif edilmez bir mutlulukla doldu.”

ABD’nin “Serbest Piyasa Treni”yle yaptığımız yolculuk bugün bizi 500 milyar dolara dayanan dış borca, iflas bayrağını elinde tutan sanayici ve tüccarlara, artarak ilerleyen genç işsizliğe ulaştırdı. Fakat bugün o vagonda yolculuk eden kime dokunsak bu böyle gitmez diyor Boranlı İstasyonu’na yaklaştıkça sevdiklerine duyduğu özlemi katbekat artan Kuttıbayev gibi bu yolculukta biz de üretmeye, çalışkanlığa, paylaşmaya duyduğumuz özlemleri her geçen an daha da arttırdık. Artık bu trenin de lokomotifin de bizi istediğimiz durağa götürmeyeceğini görüyoruz. Yıllarca gözümüze tutulan tüketim ışıklarına sırtımızı dönüyoruz. Üretmenin erdemlerini hep birlikte yeniden keşfedeceğimiz, üreterek mutluluğu, bolluğu, refahı paylaşacağımız günlerin içindeyiz.

Türk gençliği bu tarihi günlerde tarihi sorumluluklar almak için yine en önde. Geleceğimizi ilgilendiren üretim ve istihdam sorunlarını Çalışan Gençlik Üreten Türkiye Kurultayında tartışalım. Çözüm yollarını birlikte üretelim. Atılması gereken adımlara birlikte karar verelim. Üretmek, çalışmak, bolluğu ve bereketi paylaşmak isteyen herkesi 25 Aralık 2021 Cumartesi günü Hacettepe Üniversitesi Kongre ve Kültür Merkezi’ne bekliyor olacağız.

İbrahim TORAMAN

TGB Genel Sekreter Yardımcısı

AK Parti Milletvekili Hamza Dağ dün öğle saatlerinde, yakın kadrajdan çekilmiş, üzerinde Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın isminin kısaltmasının da yazılı olduğu karton kahve bardağı fotoğrafını “A’dan Z’ye gençlik fotoğrafı” yazısını da iliştirerek Twitter üzerinden paylaştı. Fotoğrafın arka planında ise Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın bir önceki gün, 81 ilden üniversite kazanan gençler ile birlikte Mersin’de gerçekleştirdiği buluşmada arkasında yer alan hippi minibüs bulunuyordu.

Geçtiğimiz haftalarda Cumhuriyet Halk Partisi Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu da Twitter üzerinden paylaştığı videosunda Türk gençliğine vaatlerini sıralamıştı. Cumhuriyet Halk Partisi iktidarının ilk 6 ayında Türk gençliğini, sıfır ÖTV ile alacakları cep telefonu ve PlayStation 5’lerin beklediğini söylemiş yine aynı şekilde gençlerin ilk sıfır otomobilini de sıfır ÖTV ile alacağını vaat etmişti.

AJANSLARIN TASAVVUR ETTİĞİ GENÇLİK
Yukarıda yer alan iki örnek hem iktidar hem de ana muhalefet partisinin yaptığı -büyük oranda ajanslara yaptırdığı- gençlik tahlilinin ve gençliğe yönelik politikalarının aynı bakış açısının ürünü olduğunu ortaya koyuyor. Türk gençliği hem iktidar hem de muhalefet tarafından popüler kültürün ve küreselleşmenin kucağına itilmiş. Her ikisinin de gençlik için vaadi daha çok oyun, daha çok küreselleşme, daha çok tüketim. Alfabenin 29 harfinden uygun gördüklerinin sonuna kuşak kelimesini ekleyip, gençliği kalıplara sığdırmak da cabası.

Reklam ajanslarının yönlendirmesi ve sosyal medyada daha çok beğeni alma yarışı sistem partilerini gençliğin esas sorunlarını saptayıp ve sorunlara çözüm bulmaktan her geçen gün daha da uzaklaştırıyor. Fahiş ev kiraları yüzünden henüz kendine kalacak yer bulamayan gençlere ÖTV’siz PlayStation vaat etmenin ya da dumanı tüten kahve fotoğrafı paylaşmanın izahatı bu olsa gerek. Gençliğin sorunlarının yanı sıra karakterini de analiz eden bu ajansların, anket firmalarının ve siyasilerin bir diğer yanılgısı da burada ortaya çıkıyor.

Z ÇUVALI
Siyasilerin, ajansların, anket firmalarının en gözde kavramı “Z kuşağı”. Z kuşağı diye anlatılmak istenen gençlik genellikle 2000 yılı ve sonrasında doğan gençleri kapsıyor. Aslında Z kuşağının özellikleri ve karakteri değil, Türk gençliğinin özellikleri ve karakteri tartışılıyor.

Z çuvalına herkes bir şey dolduruyor. Sınıfsal özelliklerin -bilinçli ve bilinçsiz- olarak göz ardı edildiği bu tanımlamada bütün gençler tek tip. Hepsinin özgüveni çok yüksek, hepsi asi, hepsinin teknolojiyle arası çok iyi, hepsi apolitik ama aynı zamanda hepsi aşırı muhalif (!). Bu çuvala herkes bir şey koyuyor ama Türk gençliğinin yüzlerce yıldır markası ve mayası olan vatanseverlik kavramı kendisine yer bulamıyor.

Türk gençliğini harflerle kalıba sokup, Türkiye’nin sorunlarından koparıp sosyal medyaya hapsetmeye kalkanlara Türkiye Gençlik Birliği’nin yürüttüğü Mavi Vatan kampanyasına gönüllü olan, HDP’nin kapatılması için imza veren on binlerce genci hatırlatıyoruz. Sadece bu gönüllülerin ve imzacıların “Z Kuşağı” diye tanımladıkları yaş aralığında olması bile bu kavramın ne denli suni olduğunu ve gerçeklerden uzak tespitlere dayandığını göstermekte. Yine “Z Kuşağı” gençlerine yakıştırılan sürekli tüketen damgasına karşı Türk gençliğinin talebinin üretmek olduğunu üniversitelerdeki sıra arkadaşlarımızdan, mahallemizde birlikte büyüdüğümüz arkadaşlarımızın bizzat kendilerinden duyuyoruz. Türkiye Gençlik Birliği’nin geçtiğimiz ay düzenlediği Üretim Kampı’na katılan sözde “Z Kuşağına” mensup, her sabah 6’da uyanıp süt sağan, tarlaya hasada giden, peynir salça yapan “Türkiye’nin geleceğini üreticilerimizle birlikte kuracağız” diyen üniversiteli ve liseli genç arkadaşlarımızdan biliyoruz  

HİPPİ MİNİBÜSLE AŞILAMAYAN SORUNLAR
Türkiye’nin sorunlarını kendi sorunu bilen ve çözümü için elini taşın altına koymaktan geri durmayan Türk gençliğini duyarsız ilan eden, gençliği çözümün dışında tutan ve neoliberal kültürün kucağına atan politikaların ne gençlik nezdinde karşılığı ne de gençliğin sorunlarına çözümü var. Gençliğe iş bulacak, gençliği üretimin merkezine oturtacak, gelecek kaygısını giderecek politikalar hippi minibüsün bagajında değil Atatürk devrimlerinde saklı. Gençliğin kendi geleceğini ön plana koyup ülkesinin geleceğini yok saydığını savunan, vatanından, Atatürk’ten, milli değerlerinden koparmak isteyen söylemlerin karşısında ne mutlu ki, nice tecrübeleri yaşamış ve bizlere doğruyu gösteren büyük kuşaklarımız ve gençliğin temsilcisi, üreten Türkiye’nin üreten gençliğin teşkilatı TGB var. 

İbrahim Toraman

TGB Genel Sekreter Yardımcısı

AK Parti Milletvekili Hamza Dağ dün öğle saatlerinde, yakın kadrajdan çekilmiş, üzerinde Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın isminin kısaltmasının da yazılı olduğu karton kahve bardağı fotoğrafını “A’dan Z’ye gençlik fotoğrafı” yazısını da iliştirerek Twitter üzerinden paylaştı. Fotoğrafın arka planında ise Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın bir önceki gün, 81 ilden üniversite kazanan gençler ile birlikte Mersin’de gerçekleştirdiği buluşmada arkasında yer alan hippi minibüs bulunuyordu.

Geçtiğimiz haftalarda Cumhuriyet Halk Partisi Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu da Twitter üzerinden paylaştığı videosunda Türk gençliğine vaatlerini sıralamıştı. Cumhuriyet Halk Partisi iktidarının ilk 6 ayında Türk gençliğini, sıfır ÖTV ile alacakları cep telefonu ve PlayStation 5’lerin beklediğini söylemiş yine aynı şekilde gençlerin ilk sıfır otomobilini de sıfır ÖTV ile alacağını vaat etmişti.

AJANSLARIN TASAVVUR ETTİĞİ GENÇLİK
Yukarıda yer alan iki örnek hem iktidar hem de ana muhalefet partisinin yaptığı -büyük oranda ajanslara yaptırdığı- gençlik tahlilinin ve gençliğe yönelik politikalarının aynı bakış açısının ürünü olduğunu ortaya koyuyor. Türk gençliği hem iktidar hem de muhalefet tarafından popüler kültürün ve küreselleşmenin kucağına itilmiş. Her ikisinin de gençlik için vaadi daha çok oyun, daha çok küreselleşme, daha çok tüketim. Alfabenin 29 harfinden uygun gördüklerinin sonuna kuşak kelimesini ekleyip, gençliği kalıplara sığdırmak da cabası.

Reklam ajanslarının yönlendirmesi ve sosyal medyada daha çok beğeni alma yarışı sistem partilerini gençliğin esas sorunlarını saptayıp ve sorunlara çözüm bulmaktan her geçen gün daha da uzaklaştırıyor. Fahiş ev kiraları yüzünden henüz kendine kalacak yer bulamayan gençlere ÖTV’siz PlayStation vaat etmenin ya da dumanı tüten kahve fotoğrafı paylaşmanın izahatı bu olsa gerek. Gençliğin sorunlarının yanı sıra karakterini de analiz eden bu ajansların, anket firmalarının ve siyasilerin bir diğer yanılgısı da burada ortaya çıkıyor.

Z ÇUVALI
Siyasilerin, ajansların, anket firmalarının en gözde kavramı “Z kuşağı”. Z kuşağı diye anlatılmak istenen gençlik genellikle 2000 yılı ve sonrasında doğan gençleri kapsıyor. Aslında Z kuşağının özellikleri ve karakteri değil, Türk gençliğinin özellikleri ve karakteri tartışılıyor.

Z çuvalına herkes bir şey dolduruyor. Sınıfsal özelliklerin -bilinçli ve bilinçsiz- olarak göz ardı edildiği bu tanımlamada bütün gençler tek tip. Hepsinin özgüveni çok yüksek, hepsi asi, hepsinin teknolojiyle arası çok iyi, hepsi apolitik ama aynı zamanda hepsi aşırı muhalif (!). Bu çuvala herkes bir şey koyuyor ama Türk gençliğinin yüzlerce yıldır markası ve mayası olan vatanseverlik kavramı kendisine yer bulamıyor.

Türk gençliğini harflerle kalıba sokup, Türkiye’nin sorunlarından koparıp sosyal medyaya hapsetmeye kalkanlara Türkiye Gençlik Birliği’nin yürüttüğü Mavi Vatan kampanyasına gönüllü olan, HDP’nin kapatılması için imza veren on binlerce genci hatırlatıyoruz. Sadece bu gönüllülerin ve imzacıların “Z Kuşağı” diye tanımladıkları yaş aralığında olması bile bu kavramın ne denli suni olduğunu ve gerçeklerden uzak tespitlere dayandığını göstermekte. Yine “Z Kuşağı” gençlerine yakıştırılan sürekli tüketen damgasına karşı Türk gençliğinin talebinin üretmek olduğunu üniversitelerdeki sıra arkadaşlarımızdan, mahallemizde birlikte büyüdüğümüz arkadaşlarımızın bizzat kendilerinden duyuyoruz. Türkiye Gençlik Birliği’nin geçtiğimiz ay düzenlediği Üretim Kampı’na katılan sözde “Z Kuşağına” mensup, her sabah 6’da uyanıp süt sağan, tarlaya hasada giden, peynir salça yapan “Türkiye’nin geleceğini üreticilerimizle birlikte kuracağız” diyen üniversiteli ve liseli genç arkadaşlarımızdan biliyoruz  

HİPPİ MİNİBÜSLE AŞILAMAYAN SORUNLAR
Türkiye’nin sorunlarını kendi sorunu bilen ve çözümü için elini taşın altına koymaktan geri durmayan Türk gençliğini duyarsız ilan eden, gençliği çözümün dışında tutan ve neoliberal kültürün kucağına atan politikaların ne gençlik nezdinde karşılığı ne de gençliğin sorunlarına çözümü var. Gençliğe iş bulacak, gençliği üretimin merkezine oturtacak, gelecek kaygısını giderecek politikalar hippi minibüsün bagajında değil Atatürk devrimlerinde saklı. Gençliğin kendi geleceğini ön plana koyup ülkesinin geleceğini yok saydığını savunan, vatanından, Atatürk’ten, milli değerlerinden koparmak isteyen söylemlerin karşısında ne mutlu ki, nice tecrübeleri yaşamış ve bizlere doğruyu gösteren büyük kuşaklarımız ve gençliğin temsilcisi, üreten Türkiye’nin üreten gençliğin teşkilatı TGB var. 

İbrahim Toraman

TGB Genel Sekreter Yardımcısı

Türkiye, 2014 baharında Silivri Duvarlarını yıkmasıyla birlikte 1945 yılından beri bileklerinde taşıdığı ABD zincirini kırdı. 24 Temmuz 2015’te başlayan askerî harekâtla PKK’yı, kazdığı hendeklere gömen Türkiye’nin, Atlantik Sisteminden kopup Yükselen Asya uygarlığının öncü konumlarında yer almaya yöneldiği tarihi bir sürecin içindeyiz. İşte bu süreç hem Türkiye’de hem de dünyadaki yansımalarıyla devrim alametlerinin belirdiği süreçtir.

BİRİNCİ ALAMET: ÇINAR AĞACININ KÖKÜ TOPRAKTAN KOPUYOR

“…

Vadenin irişip çattığını bildiler,
kavaklar titreşip yere eğildiler,
ve çınar ağaçları
gördüler haykıraraktan,
köklerinin yılan ölüleri gibi
koptuğunu topraktan.
…”

2.Dünya Savaşı’ndan sonra dünyadaki üretimin yüzde ellisini gerçekleştiren ABD için bugün bu oran yalnızca yüzde 15 düzeylerinde. ABD’nin kurduğu dolar saltanatı yıkılıyor. ABD dünyanın her yerinde verdiği mücadeleleri kaybediyor. Bugün karşımızda Batı Asya’nın, Uzakdoğu’nun, Afrika’nın mazlum milletlerine diş geçiremeyen, Suriye ve Irak’ı bölemeyen, İkinci İsrail projesi hüsranla sonuçlanan, Afganistan’da gerçekleştirdiği 20 yıllık işgal sonucunda kargo uçaklarına binip kaçmak zorunda kalan bir ABD var. ABD’nin dünyaya ektiği, suladığı büyüttüğü emperyalizm ağacının kökleri topraktan koptu. Susuz kaldı ve ölüme terkedildi. İşte yerin yedi kat altından uğultuları duyulan devrimin, ilk alameti budur. ABD ve onun temsil ettiği sömürü sistemi kaybetmiştir.

İKİNCİ ALAMET: HARAM SEVAP OLDU, SEVAP HARAMDIR

…
Çok alâmetler belirdi, vakit tamamdır.
Haram sevaboldu, sevap haramdır.
Ak kurt, kara tahtayı daha bir yol kemirir
…
Türkiye’nin 1945 sonrası içerisine girdiği Atlantik sisteminin çarkları durdu, işlemez hale geldi. Sistemin merkezi ABD’nin kendisinde bile çözüm kalmadı. Tüketime, borçlanmaya dayalı ekonomik politikalar felaketlere yol açtı. Atlantik sisteminin sevapları; borcu borçla kapatmak, üretmeden tüketmek, üreticiyi kambur görmek, bölge ülkelerine düşmanlık siyasetleri artık haram oldu. Üreticiyi baş tacı yapacak, devletçi ekonomi politikaları inşa etmek, güvenliğimiz için komşularımızla iş birliği yapmak yani sistemin haramları ise sevap oldu.

Atlantik sisteminin içinde oluşan ve büyüyen sorunların artık sistem içi seçeneklerle çözülememesi, günü kurtaran politikaların çiftçiyi, zanaatkarı, sanayiciyi, gençliği tatmin etmemesi köklü ve devrimci çözümlerin kendisini dayatmasına ve Türk milletinin önünde tek seçenek olarak belirmesine sebep oldu. Devrimci, kökten çözümler önümüzdeki tek seçenektir.

ÜÇÜNCÜ ALAMET: KABİL HAVALİMANINDAN İNŞA EDİLEN YENİ DÜNYA
“…
ve duyuldu kabuğuna tık ettiği civcivin.
Duyuldu uykusundan uyandığı
zincirinden başka kaybedecek şeyi olmayan devin.
…”

ABD’nin 20 yıllık işgalini sona erdiren ve Afganistan’ın bağımsızlığını kurtaran Taliban, Kabil Havalimanı’nı ve Afganistan’ı yeniden inşa etmek için Çin’i, Rusya’yı, Türkiye’yi, İran’ı Afganistan’a çağırıyor. Taliban’ın davetiyle Afganistan’da inşa edilecek olan yalnızca havalimanları, apartmanlar, yollar, köprüler değil Afganistan’da inşa edilecek olan yeni bir dünyanın tezahürüdür.

ABD’nin tüm dünyadaki işgallerinde tekmeyle, mermiyle, tecavüzle kurmaya çalıştığı “medeniyet” in sonu geldi. Eski dünya ABD’ye kulluk vaat ederken, Yeni Dünya hepimize beylik vaat ediyor. Kurulmakta olan Yeni Dünya, yeni bir uygarlıktır. Asya’dan yükselen bu uygarlık, bireyci değil toplumcudur. Özel çıkarcılıkla değil, kamuculukla birlikte yükseliştedir. Yeni Dünyada, hegemonyacılığın yeri yoktur. Paylaşarak birleşmenin erdemi, yükselen değerdir.

Türkiye’nin Yeni Dünyadaki yerini alması, büyük karardır, köklü çözümdür. Türkiye, 2014 baharında Silivri duvarlarının yıkılmasıyla zincirlerini kırmış ve Avrasya’ya yönelmiştir. Bu yöneliş devrimin en esaslı alametlerindendir.

DÖRDÜNCÜ ALAMET: ÜRETİCİ AYAĞA KALKIYOR
“…
Medet yoktur, bakma geri.
Kantarma zapteyleyemez oldu beygiri.
…
Gider, böyle gider, dahi gider
bu âteş yolların durağı yok mu?
…”

1980’lerden gelen Serbest Ekonomi Politikası ile birlikte Türkiye’nin gümrükleri kaldırılarak dış sanayinin filleri Türkiye piyasasına sokuldu. Ülkemizdeki esnaf, sanayici, çiftçi korumasız bırakıldı. Üreticilerimiz kambur ilan edildi, KİT’ler kapatıldı ve üretimden uzaklaştık.

Geldiğimiz noktada Türkiye’nin sanayicileri fabrika bacalarını tüttürmek, çiftçileri ekip biçmek için elektrik, su gibi temel ihtiyaçlarının karşılanmasını istiyor. Konyalı çiftçiler tarlalarına su gelsin diye ayaklanıyor, Diyarbakır’da çiftçiler DEDAŞ’a başkaldırıyor. Avşar’da, Güdül’de, Kızıltepe’de köylülerimiz üretmelerinin önündeki engellerin kaldırılmasını istiyor. Eski sistemden medet ummak, sadaka ekonomisi ile günü kurtarmak geride kaldı. Kime dokunsak böyle gitmez diyor. Türkiye’nin bugün yaşadığı sorunların kaynağı Atlantik sisteminin ateşlerle kaplı yollarının, çözümlerinin durduğu günlerdeyiz. Üreticilerin haykırışları Türkiye’deki devrim alametlerinin bir diğeridir.

ATATÜRK GENÇLİĞİ GÖREV BAŞINA!

“…
Çekin ki körükleri
ocağa girdi demir.
Bir ateş külçesi düştü buzların ortasına.
Alâmetler belirdi, kıyamet alâmetleridir.
Haberdir, erişmekte kaynayan su galeyan noktasına.
…”

Türkiye’nin önündeki sorunların çözümü ancak köklü devrimler ile mümkündür. Devrimin alametlerine her geçen gün bir yenisi eklenmektedir. Bu koşullar altında zorluklara karşı Atatürk gibi olmak ve Atatürk gibi yapmak önümüzdeki sürecin parolasıdır.

Türkiye Gençlik Birliği 15 yıldır Türk milletine umut oldu. Zorluklara karşı Atatürk gibi cesur oldu, sorunların çözümüne Atatürk’ün gözünden baktı. Tüm bunları yaparken her zaman Atatürk gibi teşkilatlı, her koşulda Atatürk gibi teşkilatçı oldu. Vatansever ve Atatürkçü tüm gençlere sesleniyoruz! Türkiye’de baş gösteren devrim sürecine üniversitelerde önderlik etmek için Türkiye Gençlik Birliği çatısı altında birleşelim. Özlemini kurduğumuz Atatürk Türkiye’sini birlikte inşa edelim.

Türkiye Gençlik Birliği Üyelik Formu: https://tgb.gen.tr/uye-ol

İbrahim TORAMAN
Türkiye Gençlik Birliği Genel Sekreter Yardımcısı

Türkiye, 2014 baharında Silivri Duvarlarını yıkmasıyla birlikte 1945 yılından beri bileklerinde taşıdığı ABD zincirini kırdı. 24 Temmuz 2015’te başlayan askerî harekâtla PKK’yı, kazdığı hendeklere gömen Türkiye’nin, Atlantik Sisteminden kopup Yükselen Asya uygarlığının öncü konumlarında yer almaya yöneldiği tarihi bir sürecin içindeyiz. İşte bu süreç hem Türkiye’de hem de dünyadaki yansımalarıyla devrim alametlerinin belirdiği süreçtir.

BİRİNCİ ALAMET: ÇINAR AĞACININ KÖKÜ TOPRAKTAN KOPUYOR

“…

Vadenin irişip çattığını bildiler,
kavaklar titreşip yere eğildiler,
ve çınar ağaçları
gördüler haykıraraktan,
köklerinin yılan ölüleri gibi
koptuğunu topraktan.
…”

2.Dünya Savaşı’ndan sonra dünyadaki üretimin yüzde ellisini gerçekleştiren ABD için bugün bu oran yalnızca yüzde 15 düzeylerinde. ABD’nin kurduğu dolar saltanatı yıkılıyor. ABD dünyanın her yerinde verdiği mücadeleleri kaybediyor. Bugün karşımızda Batı Asya’nın, Uzakdoğu’nun, Afrika’nın mazlum milletlerine diş geçiremeyen, Suriye ve Irak’ı bölemeyen, İkinci İsrail projesi hüsranla sonuçlanan, Afganistan’da gerçekleştirdiği 20 yıllık işgal sonucunda kargo uçaklarına binip kaçmak zorunda kalan bir ABD var. ABD’nin dünyaya ektiği, suladığı büyüttüğü emperyalizm ağacının kökleri topraktan koptu. Susuz kaldı ve ölüme terkedildi. İşte yerin yedi kat altından uğultuları duyulan devrimin, ilk alameti budur. ABD ve onun temsil ettiği sömürü sistemi kaybetmiştir.

İKİNCİ ALAMET: HARAM SEVAP OLDU, SEVAP HARAMDIR

…
Çok alâmetler belirdi, vakit tamamdır.
Haram sevaboldu, sevap haramdır.
Ak kurt, kara tahtayı daha bir yol kemirir
…
Türkiye’nin 1945 sonrası içerisine girdiği Atlantik sisteminin çarkları durdu, işlemez hale geldi. Sistemin merkezi ABD’nin kendisinde bile çözüm kalmadı. Tüketime, borçlanmaya dayalı ekonomik politikalar felaketlere yol açtı. Atlantik sisteminin sevapları; borcu borçla kapatmak, üretmeden tüketmek, üreticiyi kambur görmek, bölge ülkelerine düşmanlık siyasetleri artık haram oldu. Üreticiyi baş tacı yapacak, devletçi ekonomi politikaları inşa etmek, güvenliğimiz için komşularımızla iş birliği yapmak yani sistemin haramları ise sevap oldu.

Atlantik sisteminin içinde oluşan ve büyüyen sorunların artık sistem içi seçeneklerle çözülememesi, günü kurtaran politikaların çiftçiyi, zanaatkarı, sanayiciyi, gençliği tatmin etmemesi köklü ve devrimci çözümlerin kendisini dayatmasına ve Türk milletinin önünde tek seçenek olarak belirmesine sebep oldu. Devrimci, kökten çözümler önümüzdeki tek seçenektir.

ÜÇÜNCÜ ALAMET: KABİL HAVALİMANINDAN İNŞA EDİLEN YENİ DÜNYA
“…
ve duyuldu kabuğuna tık ettiği civcivin.
Duyuldu uykusundan uyandığı
zincirinden başka kaybedecek şeyi olmayan devin.
…”

ABD’nin 20 yıllık işgalini sona erdiren ve Afganistan’ın bağımsızlığını kurtaran Taliban, Kabil Havalimanı’nı ve Afganistan’ı yeniden inşa etmek için Çin’i, Rusya’yı, Türkiye’yi, İran’ı Afganistan’a çağırıyor. Taliban’ın davetiyle Afganistan’da inşa edilecek olan yalnızca havalimanları, apartmanlar, yollar, köprüler değil Afganistan’da inşa edilecek olan yeni bir dünyanın tezahürüdür.

ABD’nin tüm dünyadaki işgallerinde tekmeyle, mermiyle, tecavüzle kurmaya çalıştığı “medeniyet” in sonu geldi. Eski dünya ABD’ye kulluk vaat ederken, Yeni Dünya hepimize beylik vaat ediyor. Kurulmakta olan Yeni Dünya, yeni bir uygarlıktır. Asya’dan yükselen bu uygarlık, bireyci değil toplumcudur. Özel çıkarcılıkla değil, kamuculukla birlikte yükseliştedir. Yeni Dünyada, hegemonyacılığın yeri yoktur. Paylaşarak birleşmenin erdemi, yükselen değerdir.

Türkiye’nin Yeni Dünyadaki yerini alması, büyük karardır, köklü çözümdür. Türkiye, 2014 baharında Silivri duvarlarının yıkılmasıyla zincirlerini kırmış ve Avrasya’ya yönelmiştir. Bu yöneliş devrimin en esaslı alametlerindendir.

DÖRDÜNCÜ ALAMET: ÜRETİCİ AYAĞA KALKIYOR
“…
Medet yoktur, bakma geri.
Kantarma zapteyleyemez oldu beygiri.
…
Gider, böyle gider, dahi gider
bu âteş yolların durağı yok mu?
…”

1980’lerden gelen Serbest Ekonomi Politikası ile birlikte Türkiye’nin gümrükleri kaldırılarak dış sanayinin filleri Türkiye piyasasına sokuldu. Ülkemizdeki esnaf, sanayici, çiftçi korumasız bırakıldı. Üreticilerimiz kambur ilan edildi, KİT’ler kapatıldı ve üretimden uzaklaştık.

Geldiğimiz noktada Türkiye’nin sanayicileri fabrika bacalarını tüttürmek, çiftçileri ekip biçmek için elektrik, su gibi temel ihtiyaçlarının karşılanmasını istiyor. Konyalı çiftçiler tarlalarına su gelsin diye ayaklanıyor, Diyarbakır’da çiftçiler DEDAŞ’a başkaldırıyor. Avşar’da, Güdül’de, Kızıltepe’de köylülerimiz üretmelerinin önündeki engellerin kaldırılmasını istiyor. Eski sistemden medet ummak, sadaka ekonomisi ile günü kurtarmak geride kaldı. Kime dokunsak böyle gitmez diyor. Türkiye’nin bugün yaşadığı sorunların kaynağı Atlantik sisteminin ateşlerle kaplı yollarının, çözümlerinin durduğu günlerdeyiz. Üreticilerin haykırışları Türkiye’deki devrim alametlerinin bir diğeridir.

ATATÜRK GENÇLİĞİ GÖREV BAŞINA!

“…
Çekin ki körükleri
ocağa girdi demir.
Bir ateş külçesi düştü buzların ortasına.
Alâmetler belirdi, kıyamet alâmetleridir.
Haberdir, erişmekte kaynayan su galeyan noktasına.
…”

Türkiye’nin önündeki sorunların çözümü ancak köklü devrimler ile mümkündür. Devrimin alametlerine her geçen gün bir yenisi eklenmektedir. Bu koşullar altında zorluklara karşı Atatürk gibi olmak ve Atatürk gibi yapmak önümüzdeki sürecin parolasıdır.

Türkiye Gençlik Birliği 15 yıldır Türk milletine umut oldu. Zorluklara karşı Atatürk gibi cesur oldu, sorunların çözümüne Atatürk’ün gözünden baktı. Tüm bunları yaparken her zaman Atatürk gibi teşkilatlı, her koşulda Atatürk gibi teşkilatçı oldu. Vatansever ve Atatürkçü tüm gençlere sesleniyoruz! Türkiye’de baş gösteren devrim sürecine üniversitelerde önderlik etmek için Türkiye Gençlik Birliği çatısı altında birleşelim. Özlemini kurduğumuz Atatürk Türkiye’sini birlikte inşa edelim.

Türkiye Gençlik Birliği Üyelik Formu: https://tgb.gen.tr/uye-ol

İbrahim TORAMAN
Türkiye Gençlik Birliği Genel Sekreter Yardımcısı

Cumhuriyet Gazetesi yazarı Mehmet Ali Güller 4 Ocak günü köşesinde yazdığı “Üç Denizde İzlenecek Strateji” başlıklı yazısında “Mavi Vatan’ı MEB’leri dahil ederek 464 bin kilometrekarelik alana çıkarmak hem gerçekçi değildir, hem hukuki değildir, hem de uygulanabilir değildir.” ifadelerini kullanmış ve MEB’lerin Mavi Vatan olmadığını dile getirmiştir.

MEB’den Vazgeçmek Ankara’dan Vazgeçmektir          

Münhasır Ekonomik Bölge (MEB) kavramı karasularının başlangıcından itibaren 200 deniz mili alan genişliğindeki canlı ve canlı olmayan kaynaklar üzerinde kıyı ülkelerin bazı ekonomik haklar elde etmesidir. MEB kavramı Kıta sahanlığı haklarını da içermektedir. 1982 Birleşmiş Milletler Deniz Hukuku Sözleşmesi (BMDHS) ile uluslararası hukuka girmiştir. MEB, kıyı devletine deniz yatağı sularında deniz yatağında, bölge toprak altında canlı ve cansız kaynakların yönetimi konusunda (araştırma, işletme, muhafaza gibi) haklar tanıdığı gibi aynı şekilde akıntı, rüzgâr gibi enerji kazanımı sağlanacak alanların da kullanımına dair egemen haklar verir. (1)           

Doğu Akdeniz’de ilan ettiğimiz MEB’ler doğalgaz, petrol gibi enerji kaynaklarını da barındıran bölgeler. ABD ve NATO üyesi ülkelerin Doğu Akdeniz’de bulunması, namlularını Türkiye’ye çevirmesinin sebeplerindendir. Enerji için her yıl ortalama olarak 50 milyar dolar harcıyoruz. Enerji temininin ülke dışından, yabancı şirketler ve devletler üzerinden yapılması her sene 50 Milyar doları ülke dışına çıkarmak demek. MEB ilan ettiğimiz bölgelerde bulunan doğalgaz, petrol gibi kaynakların bizzat Türkiye ve Türk enerji şirketleri tarafından çıkarılması, işlenmesi ve dağıtılması ekonomik anlamda büyük kazanımları beraberinde getirecektir. MEB’leri Mavi Vatan’dan çıkaralım demek bu kazanımları reddetmek demektir. Bir nevi Zonguldak’ın altında yatan kömürleri çıkarmayalım demektir.

MEB kavramı ayrıca kıta sahanlığı haklarını da içerdiğinden, MEB’leri Mavi Vatan’dan çıkaralım demek, ilgili bölgelerde kıta sahanlığımızdan da vazgeçelim demektir. Hatta ve hatta Antalya’dan, Hakkari’den, Ankara’dan vazgeçelim demekle eş değerdir. Zira kara sınırlarımızın güvenliği ve bütünlüğü Mavi Vatan sınırlarımızdan geçmekte. Burada vereceğimiz en ufak taviz sınırlarımızın güvenliğinin tehlike altına girmesi demektir. Mavi Vatan’ımızdaki sorun MEB bölgelerini haritadan çıkarmak değil Mavi Vatanımıza yönelik emperyalist tehdidi alt etmektir. MEB’den vazgeçmek namlularını Türkiye’ye çeviren kuvvetleri mutlu eder.

Jeopolitik Kimin İçin Çıkmaz?

Mehmet Ali Güller aynı yazıda jeopolitikçiliği çıkmaz olarak nitelemekte ve Türkiye’yi komşuları ile sorunlu ve yalnız bir ülke haline getirdiğini iddia etmekte. Jeopolitik başlı başına bir tercih değil zorunluluktur. Mehmet Ali Güller’in gözden kaçırdığı nokta budur. Bugün Doğu Akdeniz’de ve Ege’de ABD ve NATO tarafından Türkiye’ye yöneltilen tehditleri, ABD ve NATO ile çözebileceğimizi düşünmek hayalcilik olur. Tehdidin kaynağı ile sorunu çözemeyiz.

ABD ve NATO’nun tehditleri aynı zamanda Türkiye’nin komşularını da içeriyor. O zaman bu tehditlere karşı kader birliğimizin olduğu komşularımızla iş birliğini hayata geçirmek de bir zorunluluk olarak karşımızda duruyor. Güller’in hata olarak gördüğü jeopolitiğin başarılarını; Suriye’nin bütünlüğü için Türkiye, Rusya ve İran tarafından oluşturulan Astana sürecinde, İdlib’in güvenliği için atılan Türk-Rus ortak devriyesinde, referanduma karşı yapılan Türkiye-Irak ortak tatbikatında ve Karabağ’da zafer getiren Türkiye, Rusya, Azerbaycan ortaklığında gördük. Jeopolitiğe karşı çıkmak Türkiye’nin geleceğini ABD ve NATO’ya bırakmaktır. Türkiye için esas çıkmaz NATO’da kalmaktır. Türkiye’nin uyguladığı Jeopolitik ise Türkiye için değil Türkiye’yi tehdit eden ABD ve NATO için çıkmaz.

Güller Kimin için Açacak?

Mavi Vatan’ın güvenliği için verdiğimiz mücadelede MEB’leri haritadan çıkaralım demek ABD ve NATO’nun isteklerini yerine getirmek demektir. Doğu Akdeniz’deki enerji kaynaklarını sömürmek isteyen Atlantik kuvvetleri ile ortak temennide bulunmak demektir. ABD ve NATO’nun sebep olduğu tehditleri ABD ve NATO ile iş birliği yaparak değil jeopolitiğin gerektirdiklerini uygulayarak bertaraf edebiliriz. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin, Doğu Akdeniz’in, Ege’nin ve Karadeniz’in güvenliğini ancak bu şekilde sağlayabiliriz. NATO ve AB ile ilişkileri düzeltmek ve bir çıkış yolu aramak boşa kürek çekmektir. MEB’lerden vazgeçersek ABD ve NATO’nun yüzünde Güller açacaktır. Ancak bu aynı zamanda; Mavi Vatan’daki haklarımızdan, enerji kaynaklarımızdan, bağımsızlığımızdan vazgeçmek olacaktır.

Ne ordumuz ne milletimiz ne de Türk gençliği Türkiye düşmanlarının yüzünde güller açmasına izin vermeyecektir. Mavi Vatan’ımızda zaferler yakındır.

İbrahim Toraman | TGB Konya İl Başkanı

Dipnot: [1] Yaycı, Cihat. “Sorular ve Cevaplar ile Münhasır Ekonomik Bölge (MEB) Kavramı.” Deniz Basımevi Müdürlüğü (2019)

tgb.gen.tr

Cumhuriyet Gazetesi yazarı Mehmet Ali Güller 4 Ocak günü köşesinde yazdığı “Üç Denizde İzlenecek Strateji” başlıklı yazısında “Mavi Vatan’ı MEB’leri dahil ederek 464 bin kilometrekarelik alana çıkarmak hem gerçekçi değildir, hem hukuki değildir, hem de uygulanabilir değildir.” ifadelerini kullanmış ve MEB’lerin Mavi Vatan olmadığını dile getirmiştir.

MEB’den Vazgeçmek Ankara’dan Vazgeçmektir          

Münhasır Ekonomik Bölge (MEB) kavramı karasularının başlangıcından itibaren 200 deniz mili alan genişliğindeki canlı ve canlı olmayan kaynaklar üzerinde kıyı ülkelerin bazı ekonomik haklar elde etmesidir. MEB kavramı Kıta sahanlığı haklarını da içermektedir. 1982 Birleşmiş Milletler Deniz Hukuku Sözleşmesi (BMDHS) ile uluslararası hukuka girmiştir. MEB, kıyı devletine deniz yatağı sularında deniz yatağında, bölge toprak altında canlı ve cansız kaynakların yönetimi konusunda (araştırma, işletme, muhafaza gibi) haklar tanıdığı gibi aynı şekilde akıntı, rüzgâr gibi enerji kazanımı sağlanacak alanların da kullanımına dair egemen haklar verir. (1)           

Doğu Akdeniz’de ilan ettiğimiz MEB’ler doğalgaz, petrol gibi enerji kaynaklarını da barındıran bölgeler. ABD ve NATO üyesi ülkelerin Doğu Akdeniz’de bulunması, namlularını Türkiye’ye çevirmesinin sebeplerindendir. Enerji için her yıl ortalama olarak 50 milyar dolar harcıyoruz. Enerji temininin ülke dışından, yabancı şirketler ve devletler üzerinden yapılması her sene 50 Milyar doları ülke dışına çıkarmak demek. MEB ilan ettiğimiz bölgelerde bulunan doğalgaz, petrol gibi kaynakların bizzat Türkiye ve Türk enerji şirketleri tarafından çıkarılması, işlenmesi ve dağıtılması ekonomik anlamda büyük kazanımları beraberinde getirecektir. MEB’leri Mavi Vatan’dan çıkaralım demek bu kazanımları reddetmek demektir. Bir nevi Zonguldak’ın altında yatan kömürleri çıkarmayalım demektir.

MEB kavramı ayrıca kıta sahanlığı haklarını da içerdiğinden, MEB’leri Mavi Vatan’dan çıkaralım demek, ilgili bölgelerde kıta sahanlığımızdan da vazgeçelim demektir. Hatta ve hatta Antalya’dan, Hakkari’den, Ankara’dan vazgeçelim demekle eş değerdir. Zira kara sınırlarımızın güvenliği ve bütünlüğü Mavi Vatan sınırlarımızdan geçmekte. Burada vereceğimiz en ufak taviz sınırlarımızın güvenliğinin tehlike altına girmesi demektir. Mavi Vatan’ımızdaki sorun MEB bölgelerini haritadan çıkarmak değil Mavi Vatanımıza yönelik emperyalist tehdidi alt etmektir. MEB’den vazgeçmek namlularını Türkiye’ye çeviren kuvvetleri mutlu eder.

Jeopolitik Kimin İçin Çıkmaz?

Mehmet Ali Güller aynı yazıda jeopolitikçiliği çıkmaz olarak nitelemekte ve Türkiye’yi komşuları ile sorunlu ve yalnız bir ülke haline getirdiğini iddia etmekte. Jeopolitik başlı başına bir tercih değil zorunluluktur. Mehmet Ali Güller’in gözden kaçırdığı nokta budur. Bugün Doğu Akdeniz’de ve Ege’de ABD ve NATO tarafından Türkiye’ye yöneltilen tehditleri, ABD ve NATO ile çözebileceğimizi düşünmek hayalcilik olur. Tehdidin kaynağı ile sorunu çözemeyiz.

ABD ve NATO’nun tehditleri aynı zamanda Türkiye’nin komşularını da içeriyor. O zaman bu tehditlere karşı kader birliğimizin olduğu komşularımızla iş birliğini hayata geçirmek de bir zorunluluk olarak karşımızda duruyor. Güller’in hata olarak gördüğü jeopolitiğin başarılarını; Suriye’nin bütünlüğü için Türkiye, Rusya ve İran tarafından oluşturulan Astana sürecinde, İdlib’in güvenliği için atılan Türk-Rus ortak devriyesinde, referanduma karşı yapılan Türkiye-Irak ortak tatbikatında ve Karabağ’da zafer getiren Türkiye, Rusya, Azerbaycan ortaklığında gördük. Jeopolitiğe karşı çıkmak Türkiye’nin geleceğini ABD ve NATO’ya bırakmaktır. Türkiye için esas çıkmaz NATO’da kalmaktır. Türkiye’nin uyguladığı Jeopolitik ise Türkiye için değil Türkiye’yi tehdit eden ABD ve NATO için çıkmaz.

Güller Kimin için Açacak?

Mavi Vatan’ın güvenliği için verdiğimiz mücadelede MEB’leri haritadan çıkaralım demek ABD ve NATO’nun isteklerini yerine getirmek demektir. Doğu Akdeniz’deki enerji kaynaklarını sömürmek isteyen Atlantik kuvvetleri ile ortak temennide bulunmak demektir. ABD ve NATO’nun sebep olduğu tehditleri ABD ve NATO ile iş birliği yaparak değil jeopolitiğin gerektirdiklerini uygulayarak bertaraf edebiliriz. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin, Doğu Akdeniz’in, Ege’nin ve Karadeniz’in güvenliğini ancak bu şekilde sağlayabiliriz. NATO ve AB ile ilişkileri düzeltmek ve bir çıkış yolu aramak boşa kürek çekmektir. MEB’lerden vazgeçersek ABD ve NATO’nun yüzünde Güller açacaktır. Ancak bu aynı zamanda; Mavi Vatan’daki haklarımızdan, enerji kaynaklarımızdan, bağımsızlığımızdan vazgeçmek olacaktır.

Ne ordumuz ne milletimiz ne de Türk gençliği Türkiye düşmanlarının yüzünde güller açmasına izin vermeyecektir. Mavi Vatan’ımızda zaferler yakındır.

İbrahim Toraman | TGB Konya İl Başkanı

Dipnot: [1] Yaycı, Cihat. “Sorular ve Cevaplar ile Münhasır Ekonomik Bölge (MEB) Kavramı.” Deniz Basımevi Müdürlüğü (2019)

tgb.gen.tr

Hayvan derilerinin çeşitli kullanım alanları vardır. Ancak vahşi niteliklere sahip bazı hayvanların derileri bir işe yaramaz, kullanılamaz. Atalarımız, vahşi niteliklere sahip bir hayvan olan ayının postunun soğuktan korumayacağını belirtmek aynı zamanda da yaptığı işler, takındığı tutum ile düşmanımız olan bir kimsenin de bize dost olamayacağını belirtmek adına “Ayıdan post, düşmandan dost olmaz” demiştir. 

Ülkemiz de kuruluşundan bu yana yaptığı faaliyetler takındığı tutumlar doğrultusunda dostlar, düşmanlar edinmiştir. Son olarak ABD’nin CAATSA yasası (ABD’nin Hasımlarıyla Yaptırımlar Yoluyla Mücadele Yasası) çerçevesinde Türkiye’ye uyguladığı yaptırımlar ile ülkemizi düşman safına yazdığını görmüş olduk. ABD Türkiye’yi resmi olarak düşman safına yazarken, ülkemizde yaptırım kararı ile birlikte yeniden “ABD ve NATO dostumuz mu düşmanımız mı?” tartışması alevlendi.

ABD’nin her anlamda içerisinde olduğu, yönlendirdiği bir organizasyon olan NATO’nun kuruluş amacını, bünyesinde olan ülkelerdeki örgütlenmesini, Türkiye ile olan ilişkilerini incelediğimizde NATO’nun Türkiye açısından hangi safta yer aldığını net olarak görebiliriz.

NATO’NUN KURULUŞU VE TÜRKİYE’NİN NATO ÜYELİĞİ

1949 yılında görünürde “Sovyet tehdidine karşı” kurulan NATO, yalnızca bir savunma örgütü olduğunu iddia eder fakat gerçekte ABD’nin Avrupa ve Batı Asya’yı ekonomik, siyasal ve askeri denetim altında tutmak için kurduğu bir örgüttür. 1991 yılında SSCB dağılmış aslında NATO’nun kurulma amacı ortadan kalkmıştı. Ancak NATO’nun faaliyetleri 1991 yılı itibariyle sonlanmamış aksine bünyesinde bulundurduğu ülkelerdeki faaliyetleri daha da hızlanmıştı. Bu basit denklemden bile çıkartılacağı üzere NATO bir savunma örgütü değil aksine ulus devletleri kontrol altına alma örgütüdür.

ABD’nin diktesi NATO’nun hizmetleri ile başlayan 2,5 milyon sivilin hayatını kaybettiği Kore Savaşı’na asker yollayarak üyelik diyetimizi ödemiş olduk ve bu savaştan sonra NATO, Türkiye’yi bünyesine kattı.

NATO’NUN TÜRKİYE’DEKİ ÖRGÜTLENMELERİ

ABD’nin resmi belgelere geçirdiği “düşük yoğunluklu savaş” stratejisi çerçevesinde yönetime el koymadan barış zamanı hizaya getirme operasyonlarına kadar çeşitli müdahale biçimleri tanımlamıştır. Bunlar hedef ülke içinde NATO’ya bağlı örgütlenen Gladyo vasıtasıyla gerçekleştirilir.

Türkiye’nin NATO’ya üye olduğu 1952 yılı içerisinde doğrudan Genelkurmay’a bağlı bir “Seferberlik Tetkik Kurulu” kurulmuştur. Daha sonra adı “Özel Harp Dairesi” olarak değiştirilmiştir. Türkiye’de Gladyo, bu yapı üzerinden örgütlenmeye başlamıştır. NATO yalnızca askeri alanda değil askeri ve sivil yapı ile örgütler/ajanslar olmak üzere üç resmi kanatta örgütlenir. Sivil ayağı olan Komünizmle Mücadele Dernekleri 1950 yılında faaliyete başlamıştır. Fethullah Gülen bu derneğin hem İzmir hem Erzurum şubesinin kurucuları arasında yer almıştır.

TÜRKİYE KARŞITI FAALİYETLER

Türkiye’nin siyasi yalnızlıktan kurtulma ve savunmasını sağlama kaygıları ile üye olduğu NATO’nun, Türkiye üzerinde yaptığı faaliyetleri yakından incelediğimizde ayıdan neden post olmayacağını bir kez daha görmüş oluruz. Zira NATO, Türkiye’yi savunmak bir yana dursun savunmasını ve bütünlüğünü zarara uğratmak için elinden geleni ardına koymamıştır. Ayı postu nasıl soğuktan korumuyorsa, NATO üyeliği de Türkiye’yi dış tehditlerden korumamış aksine tehditlere açık hale getirmiştir.

NATO’nun Gladyo marifetiyle Türkiye’de yaptığı ilk eylemi 6-7 Eylül 1955’de çıkan olaylardır. Kıbrıs sorununun çözümü için Yunanistan’la yapılan görüşmelerin baltalanması amacıyla bir provokasyon yapılmış, İstanbul Beyoğlu’nda yaşayan Rum esnafın dükkanları yağmalanmıştır.

12 Mart 1971’de yapılan darbeyle ordudan 1500 Atatürkçü, NATO karşıtı subay tasfiye edilmiştir. “Kontrgerilla karargahı” denilen Ziverbey Köşkü’nde bir işkence merkezi kurulmuş; 68 Gençlik Hareketi’nin başını çekenler ve ABD’nin Türkiye’de varlığına karşı çıkanlar işkence görmüştür.

12 Eylül 1980 Darbesi, CIA İstasyon Şefi’nin deyimiyle “bizim oğlanlar” tarafından yapılmıştır. ABD ve NATO’nun “bizim oğlanları” ise 1952 yılından beri ordu içerisinde faaliyet gösteren Gladyo yapılanmaları sayesinde ordumuzu içten kuşatmıştır. Ekonomik olarak da ABD ve NATO’nun dünya üzerinde dayattığı serbest ekonomi kurallarını içeren, Türkiye’nin ABD’nin küreselleşme stratejisine uyum sağlaması için elzem olan iktisadi 24 Ocak Kararları da bu darbenin sopasıyla uygulanmıştır.

90’lı yıllarda Muammer Aksoy, Çetin Emeç, Bahriye Üçok, Uğur Mumcu gibi Amerikan emperyalizmine karşı çıkan Atatürkçü aydınlarımıza “faili meçhul” suikastlar tertiplenmiştir. ABD’nin bölge planlarını bozan Jandarma Genel Komutanı Eşref Bitlis’in uçağı düşürülmüştür.

Türk ordusunu ve milli direncin kalelerini etkisiz hale getirmek için tertiplenen Ergenekon, Balyoz gibi kumpas davaları, ABD’de kararlaştırılmış, FETÖ ile NATO’nun eşgüdümüyle uygulanmıştır. Bu davalarda NATO ve Amerikan karşıtlığı, “suçun” tek ölçütü sayılmıştır.

15 Temmuz 2016 gecesinde darbe girişiminin merkezi İncirlik Üssü olmuştur. Ankara’yı bombalayan uçakların yakıt ikmali İncirlik’ten yapılmıştır. Darbe’nin bastırılmasından sonra ABD Merkezi Kuvvetler Komutanı General Joseph Votel, “ABD’nin Türk ordusundaki bir dizi en yakın müttefiklerinin hapse atıldığını” söylemiştir. Türkiye’de aranan FETÖ’cü subaylar NATO toplantılarında resmi görevli gibi ağırlanmışlardır.

Bu sayılan olaylarda NATO gizli el olarak rol alsa da NATO’nun, açıkça Türkiye’yi tehdit ettiği ve hedef aldığı hamleleri de olmuştur. En çarpıcı örneklerden biri 1992 yılında Türk Muavenet zırhlısının NATO Tatbikatı dönüşü vurulmasıdır. Bu olayda da birden çok yetkilinin onayıyla gerçekleşebilecek bir olay için “hata” denmiş ve Türkiye’den “özür” dilenmiştir. Gerçek neden ise Türk Donanması’nın ABD’den gemi almayı reddetmesidir. Aynı NATO, Norveç’te gerçekleşen Trident Javelin tatbikatı esnasındaki bir simülasyonda Mustafa Kemal Atatürk’ü ve Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ı hedef almıştı.

NATO BİZİ NATO’DAN MI KORUYOR?

Bugün de Türkiye’nin güvenliği ve bağımsızlığı için mücadele ettiği hangi cepheye bakarsak karşımızda NATO’yu görüyoruz. Doğu Akdeniz’de, NATO üyesi ülkeler Türkiye’ye karşı tatbikatlar düzenleyerek en meşru haklarımıza, Mavi Vatan’ımıza göz dikiyorlar. NATO’nun Türkiye karşıtlığı o denli yüksek ki Türk bandıralı ticaret gemimize Libya’ya silah taşıyor bahanesi ile baskın yapıyor. NATO Türkiye’ye karşı açıkça korsanlık yapıyor. Türkiye’ye yönelen tehditlerin bir diğerine Karabağ’da başlatılan savaşa da baktığımızda Ermenistan’ı kışkırtan, Paşinyan’a Türkiye karşıtı açıklamaları peşi sıra yaptıran kağıt üstündeki müttefikimiz ABD ve NATO. Aynı ABD ve NATO Suriye’nin kuzeyindeki PKK militanlarına tırlarca silah ve mühimmat vererek onlara askeri eğitimler vererek Türk askerinin üzerine sürüyor. Türkiye’nin mücadele verdiği her cephede ABD ve NATO karşımızdaki cephede yer alıyor. Türkiye’yi dış tehditlerden korumak ve güvenliğini sağlamak vaatleri ile ülkemize gelen NATO bugün güvenliğimiz açısından en büyük tehlikeyi oluşturuyor. NATO eğer Türkiye’yi tehditlerden korumak istiyorsa en başta kendinden koruması gerekiyor. NATO’nun bu tavrı ise bizi bölgemizdeki dostlarımızla, kader ortaklığımız olan ülkelerle yakınlaştırıyor. Bugün Karabağ’da Türkiye ile birlikte barışın tesis edilmesindeki en önemli kuvvet Rusya. Aynı Rusya ile Suriye’nin bütünlüğü ve bağımsızlığı için İdlib’de Türk ve Rus askerleri ortak nöbetler tutuyor. Suriye’deki istikrar ve barış için Türkiye-Rusya-İran anlaşma imzalıyor. Türkiye’ye karşı uygulanan yaptırımlara ilk tepkiyi Rusya ve İran gösteriyor. Hatırlamak gerekir ki ne Rusya ne de İran NATO üyesi ancak NATO’nun yarattığı güvenlik sorunlarımızı bu ülkeler ile birlikte çözüyoruz.

NATO’DAN ÇIKMAK BİR TERCİH MİDİR?

1952’den beri Türkiye’nin ulusal çıkarlarına, bağımsızlığına yönelik bütün faaliyetlerin merkez üssü ABD güdümlü NATO’dur. CAATSA yaptırımları ABD-NATO’nun Türkiye için yaptığı tek olumlu iştir diyebiliriz. Zira bu yaptırım ile birlikte Türkiye bu tehdidi bertaraf ettiğinde zayıflamak şöyle dursun, güçlenecektir. Bu yaptırım kararı özgüvenimizi, başı dik yaşama kararlılığımızı, kenetlenmemizi arttıracak bir gelişmedir. Aynı zamanda Türkiye’nin çıkarlarını savunan, eşitlik ve bağımsızlık temeline dayalı ittifaklar kurmasını hızlandıracaktır. Yaptırım kararı NATO ve ABD’nin Türkiye’ye bakışının resmi olarak ifadesi ve 50 yıllık ilişkilerin kısa ve net bir ifadesidir. Bir kez daha ayıdan post olmayacağı görülmüştür. Türkiye er ya da geç NATO’dan çıkacaktır. Bu bir tercih değil, zorunluluktur.

İbrahim Toraman
TGB Konya İl Başkanı

tgb.gen.tr

Hayvan derilerinin çeşitli kullanım alanları vardır. Ancak vahşi niteliklere sahip bazı hayvanların derileri bir işe yaramaz, kullanılamaz. Atalarımız, vahşi niteliklere sahip bir hayvan olan ayının postunun soğuktan korumayacağını belirtmek aynı zamanda da yaptığı işler, takındığı tutum ile düşmanımız olan bir kimsenin de bize dost olamayacağını belirtmek adına “Ayıdan post, düşmandan dost olmaz” demiştir. 

Ülkemiz de kuruluşundan bu yana yaptığı faaliyetler takındığı tutumlar doğrultusunda dostlar, düşmanlar edinmiştir. Son olarak ABD’nin CAATSA yasası (ABD’nin Hasımlarıyla Yaptırımlar Yoluyla Mücadele Yasası) çerçevesinde Türkiye’ye uyguladığı yaptırımlar ile ülkemizi düşman safına yazdığını görmüş olduk. ABD Türkiye’yi resmi olarak düşman safına yazarken, ülkemizde yaptırım kararı ile birlikte yeniden “ABD ve NATO dostumuz mu düşmanımız mı?” tartışması alevlendi.

ABD’nin her anlamda içerisinde olduğu, yönlendirdiği bir organizasyon olan NATO’nun kuruluş amacını, bünyesinde olan ülkelerdeki örgütlenmesini, Türkiye ile olan ilişkilerini incelediğimizde NATO’nun Türkiye açısından hangi safta yer aldığını net olarak görebiliriz.

NATO’NUN KURULUŞU VE TÜRKİYE’NİN NATO ÜYELİĞİ

1949 yılında görünürde “Sovyet tehdidine karşı” kurulan NATO, yalnızca bir savunma örgütü olduğunu iddia eder fakat gerçekte ABD’nin Avrupa ve Batı Asya’yı ekonomik, siyasal ve askeri denetim altında tutmak için kurduğu bir örgüttür. 1991 yılında SSCB dağılmış aslında NATO’nun kurulma amacı ortadan kalkmıştı. Ancak NATO’nun faaliyetleri 1991 yılı itibariyle sonlanmamış aksine bünyesinde bulundurduğu ülkelerdeki faaliyetleri daha da hızlanmıştı. Bu basit denklemden bile çıkartılacağı üzere NATO bir savunma örgütü değil aksine ulus devletleri kontrol altına alma örgütüdür.

ABD’nin diktesi NATO’nun hizmetleri ile başlayan 2,5 milyon sivilin hayatını kaybettiği Kore Savaşı’na asker yollayarak üyelik diyetimizi ödemiş olduk ve bu savaştan sonra NATO, Türkiye’yi bünyesine kattı.

NATO’NUN TÜRKİYE’DEKİ ÖRGÜTLENMELERİ

ABD’nin resmi belgelere geçirdiği “düşük yoğunluklu savaş” stratejisi çerçevesinde yönetime el koymadan barış zamanı hizaya getirme operasyonlarına kadar çeşitli müdahale biçimleri tanımlamıştır. Bunlar hedef ülke içinde NATO’ya bağlı örgütlenen Gladyo vasıtasıyla gerçekleştirilir.

Türkiye’nin NATO’ya üye olduğu 1952 yılı içerisinde doğrudan Genelkurmay’a bağlı bir “Seferberlik Tetkik Kurulu” kurulmuştur. Daha sonra adı “Özel Harp Dairesi” olarak değiştirilmiştir. Türkiye’de Gladyo, bu yapı üzerinden örgütlenmeye başlamıştır. NATO yalnızca askeri alanda değil askeri ve sivil yapı ile örgütler/ajanslar olmak üzere üç resmi kanatta örgütlenir. Sivil ayağı olan Komünizmle Mücadele Dernekleri 1950 yılında faaliyete başlamıştır. Fethullah Gülen bu derneğin hem İzmir hem Erzurum şubesinin kurucuları arasında yer almıştır.

TÜRKİYE KARŞITI FAALİYETLER

Türkiye’nin siyasi yalnızlıktan kurtulma ve savunmasını sağlama kaygıları ile üye olduğu NATO’nun, Türkiye üzerinde yaptığı faaliyetleri yakından incelediğimizde ayıdan neden post olmayacağını bir kez daha görmüş oluruz. Zira NATO, Türkiye’yi savunmak bir yana dursun savunmasını ve bütünlüğünü zarara uğratmak için elinden geleni ardına koymamıştır. Ayı postu nasıl soğuktan korumuyorsa, NATO üyeliği de Türkiye’yi dış tehditlerden korumamış aksine tehditlere açık hale getirmiştir.

NATO’nun Gladyo marifetiyle Türkiye’de yaptığı ilk eylemi 6-7 Eylül 1955’de çıkan olaylardır. Kıbrıs sorununun çözümü için Yunanistan’la yapılan görüşmelerin baltalanması amacıyla bir provokasyon yapılmış, İstanbul Beyoğlu’nda yaşayan Rum esnafın dükkanları yağmalanmıştır.

12 Mart 1971’de yapılan darbeyle ordudan 1500 Atatürkçü, NATO karşıtı subay tasfiye edilmiştir. “Kontrgerilla karargahı” denilen Ziverbey Köşkü’nde bir işkence merkezi kurulmuş; 68 Gençlik Hareketi’nin başını çekenler ve ABD’nin Türkiye’de varlığına karşı çıkanlar işkence görmüştür.

12 Eylül 1980 Darbesi, CIA İstasyon Şefi’nin deyimiyle “bizim oğlanlar” tarafından yapılmıştır. ABD ve NATO’nun “bizim oğlanları” ise 1952 yılından beri ordu içerisinde faaliyet gösteren Gladyo yapılanmaları sayesinde ordumuzu içten kuşatmıştır. Ekonomik olarak da ABD ve NATO’nun dünya üzerinde dayattığı serbest ekonomi kurallarını içeren, Türkiye’nin ABD’nin küreselleşme stratejisine uyum sağlaması için elzem olan iktisadi 24 Ocak Kararları da bu darbenin sopasıyla uygulanmıştır.

90’lı yıllarda Muammer Aksoy, Çetin Emeç, Bahriye Üçok, Uğur Mumcu gibi Amerikan emperyalizmine karşı çıkan Atatürkçü aydınlarımıza “faili meçhul” suikastlar tertiplenmiştir. ABD’nin bölge planlarını bozan Jandarma Genel Komutanı Eşref Bitlis’in uçağı düşürülmüştür.

Türk ordusunu ve milli direncin kalelerini etkisiz hale getirmek için tertiplenen Ergenekon, Balyoz gibi kumpas davaları, ABD’de kararlaştırılmış, FETÖ ile NATO’nun eşgüdümüyle uygulanmıştır. Bu davalarda NATO ve Amerikan karşıtlığı, “suçun” tek ölçütü sayılmıştır.

15 Temmuz 2016 gecesinde darbe girişiminin merkezi İncirlik Üssü olmuştur. Ankara’yı bombalayan uçakların yakıt ikmali İncirlik’ten yapılmıştır. Darbe’nin bastırılmasından sonra ABD Merkezi Kuvvetler Komutanı General Joseph Votel, “ABD’nin Türk ordusundaki bir dizi en yakın müttefiklerinin hapse atıldığını” söylemiştir. Türkiye’de aranan FETÖ’cü subaylar NATO toplantılarında resmi görevli gibi ağırlanmışlardır.

Bu sayılan olaylarda NATO gizli el olarak rol alsa da NATO’nun, açıkça Türkiye’yi tehdit ettiği ve hedef aldığı hamleleri de olmuştur. En çarpıcı örneklerden biri 1992 yılında Türk Muavenet zırhlısının NATO Tatbikatı dönüşü vurulmasıdır. Bu olayda da birden çok yetkilinin onayıyla gerçekleşebilecek bir olay için “hata” denmiş ve Türkiye’den “özür” dilenmiştir. Gerçek neden ise Türk Donanması’nın ABD’den gemi almayı reddetmesidir. Aynı NATO, Norveç’te gerçekleşen Trident Javelin tatbikatı esnasındaki bir simülasyonda Mustafa Kemal Atatürk’ü ve Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ı hedef almıştı.

NATO BİZİ NATO’DAN MI KORUYOR?

Bugün de Türkiye’nin güvenliği ve bağımsızlığı için mücadele ettiği hangi cepheye bakarsak karşımızda NATO’yu görüyoruz. Doğu Akdeniz’de, NATO üyesi ülkeler Türkiye’ye karşı tatbikatlar düzenleyerek en meşru haklarımıza, Mavi Vatan’ımıza göz dikiyorlar. NATO’nun Türkiye karşıtlığı o denli yüksek ki Türk bandıralı ticaret gemimize Libya’ya silah taşıyor bahanesi ile baskın yapıyor. NATO Türkiye’ye karşı açıkça korsanlık yapıyor. Türkiye’ye yönelen tehditlerin bir diğerine Karabağ’da başlatılan savaşa da baktığımızda Ermenistan’ı kışkırtan, Paşinyan’a Türkiye karşıtı açıklamaları peşi sıra yaptıran kağıt üstündeki müttefikimiz ABD ve NATO. Aynı ABD ve NATO Suriye’nin kuzeyindeki PKK militanlarına tırlarca silah ve mühimmat vererek onlara askeri eğitimler vererek Türk askerinin üzerine sürüyor. Türkiye’nin mücadele verdiği her cephede ABD ve NATO karşımızdaki cephede yer alıyor. Türkiye’yi dış tehditlerden korumak ve güvenliğini sağlamak vaatleri ile ülkemize gelen NATO bugün güvenliğimiz açısından en büyük tehlikeyi oluşturuyor. NATO eğer Türkiye’yi tehditlerden korumak istiyorsa en başta kendinden koruması gerekiyor. NATO’nun bu tavrı ise bizi bölgemizdeki dostlarımızla, kader ortaklığımız olan ülkelerle yakınlaştırıyor. Bugün Karabağ’da Türkiye ile birlikte barışın tesis edilmesindeki en önemli kuvvet Rusya. Aynı Rusya ile Suriye’nin bütünlüğü ve bağımsızlığı için İdlib’de Türk ve Rus askerleri ortak nöbetler tutuyor. Suriye’deki istikrar ve barış için Türkiye-Rusya-İran anlaşma imzalıyor. Türkiye’ye karşı uygulanan yaptırımlara ilk tepkiyi Rusya ve İran gösteriyor. Hatırlamak gerekir ki ne Rusya ne de İran NATO üyesi ancak NATO’nun yarattığı güvenlik sorunlarımızı bu ülkeler ile birlikte çözüyoruz.

NATO’DAN ÇIKMAK BİR TERCİH MİDİR?

1952’den beri Türkiye’nin ulusal çıkarlarına, bağımsızlığına yönelik bütün faaliyetlerin merkez üssü ABD güdümlü NATO’dur. CAATSA yaptırımları ABD-NATO’nun Türkiye için yaptığı tek olumlu iştir diyebiliriz. Zira bu yaptırım ile birlikte Türkiye bu tehdidi bertaraf ettiğinde zayıflamak şöyle dursun, güçlenecektir. Bu yaptırım kararı özgüvenimizi, başı dik yaşama kararlılığımızı, kenetlenmemizi arttıracak bir gelişmedir. Aynı zamanda Türkiye’nin çıkarlarını savunan, eşitlik ve bağımsızlık temeline dayalı ittifaklar kurmasını hızlandıracaktır. Yaptırım kararı NATO ve ABD’nin Türkiye’ye bakışının resmi olarak ifadesi ve 50 yıllık ilişkilerin kısa ve net bir ifadesidir. Bir kez daha ayıdan post olmayacağı görülmüştür. Türkiye er ya da geç NATO’dan çıkacaktır. Bu bir tercih değil, zorunluluktur.

İbrahim Toraman
TGB Konya İl Başkanı

tgb.gen.tr

4 Şubat 1902…

Prens Sabahattin’in çağrısı ile Osmanlı’nın Jön İhtilalcileri toplanıyor. Kongreye katılacak isimlerin, kongre için gerekli yol masrafı ve ikametgâh masrafları gibi maddi konuları Prens Sabahattin tarafından karşılanıyor. Katılımcı sayısının net olmadığı ve Prens Sabahattin yanlısı delegelerin çoğunluğu oluşturduğu kongrede esas itibariyle 2 fikir tartışılmıştır. Bunlar:

-Bir inkılap sadece yayın yoluyla başarılamaz; aynı zamanda ihtilal metodunu da kullanmak gerekir.
-İnkılabın başarılabilmesi için yabancı devletlerin de müdahale ve desteğini sağlamak gereklidir.

Çok sert tartışmaların yaşandığı kongrede “istibdat” rejimin yıkılması hususunda fikir birliği hâkimdi ve bu sebepten ötürü ihtilal metodu benimsenmişti. Esas tartışmalar ve fikir ayrılıkları ikinci madde olan yabancı devletlerin de müdahale ve desteği konusunda olmuştur. Prens Sabahaddin’in grubu ve özellikle gayrimüslim delegeler yabancı müdahalesini desteklemişlerdir ve bu nedenle onlara “Müdahaleciler” denmiştir. Ahmet Rıza Bey’in grubu ise yabancı müdahalesine şiddetle karşı çıkmışlardır ve onlara da “Âdemi Müdahaleciler (Müdahale karşıtları)” denmiştir.

Kongre sonunda Prens Sabahattin yanlısı delegelerin fazlalığı itibariyle Müdahaleci fikirler benimsenmiştir ancak kongreden birlik kararı çıkmamıştır. Bunun yanı sıra Müdahaleciler 4 maddelik karar almıştır:

-Abdülhamit’in baskı rejimi kabul edilemez.
-Osmanlı Devletinde yaşayan bütün insanlara eşit davranılacak ve eşit haklar verilecektir.
-1876 Kanuni Esasi geri getirilecek ve Osmanlı’nın birlik ve beraberliği öncelik olacaktır.
-Berlin Antlaşması’nın Osmanlı’yı ilgilendiren tüm kararları uygulanacak ve uluslar arası antlaşmalara saygı duyulacaktır.

Kongrede çoğunluğu ele geçiren ve 4 maddelik kararları çıkarmış olan ve emperyalizme yeşil ışık yakan Müdahaleciler Prens Sabahattin liderliğinde hemen Paris’te Teşebbüsü Şahsi ve Ademi Merkeziyet Cemiyeti’ni kurdular. Cemiyet adından da anlaşılacağı üzere liberal bir felsefe üzerine kurulu olup “ademi merkeziyet” ve “tevsii mezuniyet” dediği, yerel yönetim modelini benimsemiştir: Vilayet merkezindeki vali, mali ve adli amirler hükümet tarafından atanacaktı ancak vilayetin yönetimini valinin başkanlığında yerel halkın seçtiği bir meclis sürdürecekti.

Ahmet Rıza Bey liderliğindeki antiemperyalist Ademi Müdahaleciler ise Paris’te Terakki ve İttihat Cemiyetini kurdular. Ademi Müdahaleciler, ilk kongrede azınlık kalmalarına rağmen tutarlı politikalarının etkisiyle Rumeli’nde çok hızlı bir biçimde yayılmıştır ve kısa sürede çoğunluğu ele geçirmişlerdir.

1906 Eylül’ünde Selanik’te, üyelerinin çoğunluğunu askerlerin oluşturduğu Osmanlı Hürriyet Cemiyeti kurulmuştur. Kurucuları arasında İsmail Canbulat, Mithat Şükrü, Bursalı Tahrir ve Talat Bey gibi İkinci Meşrutiyet’in önemli isimleri de bulunuyordu. Bu cemiyet önce Mustafa Kemal’in de kurucularından olduğu Vatan ve Hürriyet Cemiyetiyle daha sonrasında 27 Eylül 1907 tarihinde Ademi Müdahalecilerin kurduğu Terakki ve İttihat Cemiyeti ile birleşmiştir. Bu birleşmeyle cemiyet bünyesine asker dahil ederek bir dönüm noktası yaşamıştır ve İkinci Meşrutiyetin başarılmasında büyük rol oynamıştır. Ayrıca ilerleyen yıllarda Kurtuluş Savaşı’nın ve Türk mucizesinin önderi olan Mustafa Kemal’in tarih sahnesine çıkmasına vesile olmuştur.

Osmanlı’da II. Abdülhamit’in baskı dönemi gittikçe artarken o dönemde yurt dışında olan Jön Türkler örgütlenme çalışmalarına ara vermeden devam ediyorlardı. Bu sırada Ermenilerin Taşnaksutyun partisi ilk olarak Prens Sabahattin’in Teşebbüsü Şahsi ve Ademi Merkeziyet Cemiyeti’ne daha sonra da Terakki ve İttihat Cemiyeti’ne artan baskı dönemine karşı tekrardan bir araya gelebilmek için bir toplantı yapılmasını istedi. Bu görüşmelerin sonucunda İkinci Jön Türk kongresi 15 Ekim 1907 tarihinde toplandı.

Dört gün devam eden kongre ikiye bölünmüş durumdaydı. Ahmet Rıza Bey’in grubu İttihat ve Terakki merkeziyetçi idare taraftarıydı. Prens Sabahattin’in grubu ise(Ermeniler ile birleşerek) ademi merkeziyeti savunuyordu.

Her iki taraf da artık kalemle mücadelenin belli bir yere kadar olduğuna ve kalemden başka daha radikal eylemlere de yönelmek gerektiğine inanması üzerine -her ne kadar Ahmet Rıza Bey’in revolisyoner (devrimci) eylem tarzına karşı çıkmasına rağmen- yirmi oturum süren kongre sonucunda üç noktada anlaşma sağlanmıştır. Padişahı tahttan feragate zorlamak, tüm Osmanlılar için eşitlik ve özgürlük temeline dayalı bir parlamento kurmak, bu amaçlara ulaşıcı yol ve politikaları tespit için sürekli bir komite kurmak. Bu maksatla, genel ayaklanma, silahlı ve silahsız direnme eylemleri, vergi ödememe, ordu içinde örgütlenme gibi eylemler yapılmasına karar alındı.

Osmanlı İttihat ve Terakki Cemiyetinin ilk defa 1907 senesinde kongrede ortaya koyduğu ihtilal modeli ordu ihtilali esasına dayanmaktaydı. Bunun dışında başka bir ihtilal metoduna yanaşılmamasının sebebi, uzun sürecek bir karışıklığın dış müdahaleyle sonuçlanabileceği ya da bu olmadan da ülkenin dağılabileceği düşüncesinden kaynaklanmaktadır.

1907 Kongresi istibdata karşı direnen güçlerin sağlamlaşmasında önemli bir rol oynadı. Kongrede daha ağır basan Osmanlı İttihat ve Terakki Cemiyeti ise yurt içinde ve yurt dışında bulduğu desteklerle gücünü pekiştirmeye devam etti. 2. Jön Türk Kongresinde merkeziyetçi idareyi ısrarla savunmaları ve silahlı mücadele yolunu benimsemeleri Osmanlı İttihat ve Terakki Cemiyetinin o günün koşullarında doğru mevzilenmesindendi. Kongreden yaklaşık 9 ay sonra, 24 Temmuz 1908 tarihinde Meşrutiyet devrimini Osmanlı İttihat ve Terakki Cemiyeti gerçekleştirdi. Kongrelerle bir araya gelen Jön Türkleri bir araya toparlamayı başaran İttihat ve Terakki Cemiyeti devrimin öncü partisi haline geldi.

Bunun yanı sıra bir de Prensin kurduğu siyasal hattın geldiği nokta vardır ki düşünmeye değer olmalı. Meşrutiyetin ilanından, 1908, hemen sonra Eylül ayında -ölen babasının cenazesini de yanına alarak- İstanbul’a dönmüş ve törenle karşılanmıştır. Hüzün verici olan bundan sonraya aittir. Kuruluşuna kendisin katılmadığı ancak teşvik ettiği, Adem-i Merkeziyet Cemiyet’i içerisinde yer alan arkadaşlarının kurduğu Ahrar Fırkası, 31 Mart 1909 gerici ayaklanmasında rol alınca tutuklanıp yargılanan Prens, beraat etmiş ancak dört sene sonra İttihatçıların sadrazamı Mahmut Şevket Paşa suikastında parmağı olduğu gerekçesiyle gıyabında idam cezasına çarptırılınca yurt dışına çıkmıştır. Dönüşü, Birinci Dünya Savaşı ertesinde olacaktır. Prens olmak iyi hoş ama bazen de başa bela olur. Cumhuriyet sonrası, 1924 yılında, hanedan üyeleri için çıkartılan yasa gereği vatandaşlıktan atılmıştır. Temelde emperyalizme evet diyen Prens ve grubu çizdiği yanlış siyasetin bedelini ödemiştir.

Bu iki programın çarpışmasında İttihat ve Terakki doğru mevzilendiği için mücadelede yılmadı ve Hürriyet Devrimini gerçekleştirdi. Aslında zamanı ilerlettiğimizde Cumhuriyet Devrimi, 27 Mayıs Devrimi, 68 gençliği gibi ülkemizin devrimci tarihinde yer etmiş dönemlerde de aynı geleneğin devam ettiğini görürüz. Diğer taraftan ise Prens Sabahattin’in görüşlerinin İstiklal Savaşının İngiliz Muhipleri Cemiyetinden farkı yoktur. İsimler değişir ancak program değişmez! Yabancı müdahalesini ve Türkiye’nin bütünlüğü yerine federasyonu savunmak yabancı ülkelerin işgaline zemin hazırlamaktan, bölünmekten başka bir şey ortaya çıkarmamaktadır.

Şu sıralar ABD’de görülmekte olan bir dava Türkiye’de basın yayın organları tarafından ilk sırada veriliyor. Bu Türkiye’de pek de alışık olduğumuz bir durum değil! Türkiye adeta ikiye bölünmüş durumda! Bir kesim ABD’nin hukuki nedenlerle değil, siyasi nedenlerle bu yola girdiğini savunuyor. ABD’nin amacının, “Türkiye’yi ve yöneticilerini köşeye sıkıştırmak” olduğunu ileri sürüyor. Diğer kesim ise bu davanın Türkiye’deki yolsuzlukları hedef aldığını iddia ediyor. Doğrudan olmasa bile dolaylı olarak bu davaya destek veriyor. Aslında ikircikli bir tavır sergiliyor. ABD’yi de eleştirirken, davanın açılmasından duyulan memnuniyet de açık seçik görülüyor. Bu kesimler davayı iktidara karşı etkili bir muhalefet malzemesi olarak görülüyor.

Günümüzün Prens Sabahaddinleri; hükümet ne yapıyorsa tersini söylemek üzerine kurulu bir politika yürütüyor. Türkiye’nin yarını ile değil, dünü ile uğraşıyorlar. İktidar umutlarını ABD ve AB’ye bağlamış durumdalar. Bunu da artık gizlemiyorlar. İktidar formülünü de “Trump kazanacak, Erdoğan gidecek, biz geleceğiz” diye özetliyorlar. Kendilerine iş olarak eline iliştirilmiş belgelerle hükümete yüklenmeyi seçmiş ve Prens Sabahaddin’in yaptığı gibi umudu emperyalistlerin elinde aramakta.

ABD’den gerçek anlamda adalet aramak, güneşin batıdan doğuşunu beklemek anlamına gelir. ABD’nin diğer ülkelere vereceği kan, gözyaşı, zulüm ve ihanetten başka hiçbir şey olamaz! ABD, zaten yolsuzluklardan beslenen bir ülkedir. Dünyanın her yerinde yolsuzluğa bulaşmış kişileri önemli mevkilere getirip tepe tepe kullanır. Sonra da buruşturup çöpe atar. Bu nedenle ABD’nin hukuk ve adalet adına bu davayı açtığını düşünmek bir yanılsamadır. ABD, son dönemlerde kendi çizgisinin dışına çıkan Türkiye’ye karşı harekete geçmiştir. Türkiye’ye karşı çeşitli cephelerde savaş açan ABD, şimdi de bu savaşı hukuk cephesinde sürdürmektedir. ABD’nin Rıza Sarraf’ı sanık konumundan tanık durumuna getirmesi, hiç şüphesiz bu şahsın Türkiye aleyhinde ABD’nin istediği şekilde ifade vereceği yönündeki emareleri güçlendirmektedir. ABD, bu yolla Türk Hükümeti’ni baskı altına alıp stratejik meselelerde taviz vermeye zorlayacaktır. Ayrıca Sarraf’ın muhtemel söylemlerinin Türkiye’de iç siyasette büyük bir dalga yaratacağını şimdiden söyleyebiliriz. Türkiye büyük bir ihtimalle uzun bir süre bu gündemle çalkalanacaktır. Batı hayranı muhalif gruplar bu hassas konuyu çeşitli yönleri ile kamuoyunun ilgisini çekecek bir formatta yayımlayacaktır. Emperyalistlerin verdiği silahlarla muhalefet yapanların Türk Milleti tarafından desteklenmediğini, siyasal hattını yanlış çizenlerin tarihin tozlu raflarında mağlup olarak yer edindiğini çokça gördük. Birileri emperyalizme evet diyorsa, siyaseten bedelini öder. Emperyalizm güdümünde ne adalet ne de hukuk ne de özgürlük mücadelesi verilebilir. Türk Milleti, tam bağımsızlık şiarıyla hareket eden Ahmet Rızalar’dan, Talat Paşalar’dan ve Mustafa Kemaller’den aldığı devrimci birikim ile emperyalizmi mahv ve nabut edecektir. Sonuçta tarih, tekerrürden ibarettir…

İbrahim Toraman

Selçuk Üniversitesi Atatürkçü Düşünce Topluluğu Başkanı

tgb.gen.tr

4 Şubat 1902…

Prens Sabahattin’in çağrısı ile Osmanlı’nın Jön İhtilalcileri toplanıyor. Kongreye katılacak isimlerin, kongre için gerekli yol masrafı ve ikametgâh masrafları gibi maddi konuları Prens Sabahattin tarafından karşılanıyor. Katılımcı sayısının net olmadığı ve Prens Sabahattin yanlısı delegelerin çoğunluğu oluşturduğu kongrede esas itibariyle 2 fikir tartışılmıştır. Bunlar:

-Bir inkılap sadece yayın yoluyla başarılamaz; aynı zamanda ihtilal metodunu da kullanmak gerekir.
-İnkılabın başarılabilmesi için yabancı devletlerin de müdahale ve desteğini sağlamak gereklidir.

Çok sert tartışmaların yaşandığı kongrede “istibdat” rejimin yıkılması hususunda fikir birliği hâkimdi ve bu sebepten ötürü ihtilal metodu benimsenmişti. Esas tartışmalar ve fikir ayrılıkları ikinci madde olan yabancı devletlerin de müdahale ve desteği konusunda olmuştur. Prens Sabahaddin’in grubu ve özellikle gayrimüslim delegeler yabancı müdahalesini desteklemişlerdir ve bu nedenle onlara “Müdahaleciler” denmiştir. Ahmet Rıza Bey’in grubu ise yabancı müdahalesine şiddetle karşı çıkmışlardır ve onlara da “Âdemi Müdahaleciler (Müdahale karşıtları)” denmiştir.

Kongre sonunda Prens Sabahattin yanlısı delegelerin fazlalığı itibariyle Müdahaleci fikirler benimsenmiştir ancak kongreden birlik kararı çıkmamıştır. Bunun yanı sıra Müdahaleciler 4 maddelik karar almıştır:

-Abdülhamit’in baskı rejimi kabul edilemez.
-Osmanlı Devletinde yaşayan bütün insanlara eşit davranılacak ve eşit haklar verilecektir.
-1876 Kanuni Esasi geri getirilecek ve Osmanlı’nın birlik ve beraberliği öncelik olacaktır.
-Berlin Antlaşması’nın Osmanlı’yı ilgilendiren tüm kararları uygulanacak ve uluslar arası antlaşmalara saygı duyulacaktır.

Kongrede çoğunluğu ele geçiren ve 4 maddelik kararları çıkarmış olan ve emperyalizme yeşil ışık yakan Müdahaleciler Prens Sabahattin liderliğinde hemen Paris’te Teşebbüsü Şahsi ve Ademi Merkeziyet Cemiyeti’ni kurdular. Cemiyet adından da anlaşılacağı üzere liberal bir felsefe üzerine kurulu olup “ademi merkeziyet” ve “tevsii mezuniyet” dediği, yerel yönetim modelini benimsemiştir: Vilayet merkezindeki vali, mali ve adli amirler hükümet tarafından atanacaktı ancak vilayetin yönetimini valinin başkanlığında yerel halkın seçtiği bir meclis sürdürecekti.

Ahmet Rıza Bey liderliğindeki antiemperyalist Ademi Müdahaleciler ise Paris’te Terakki ve İttihat Cemiyetini kurdular. Ademi Müdahaleciler, ilk kongrede azınlık kalmalarına rağmen tutarlı politikalarının etkisiyle Rumeli’nde çok hızlı bir biçimde yayılmıştır ve kısa sürede çoğunluğu ele geçirmişlerdir.

1906 Eylül’ünde Selanik’te, üyelerinin çoğunluğunu askerlerin oluşturduğu Osmanlı Hürriyet Cemiyeti kurulmuştur. Kurucuları arasında İsmail Canbulat, Mithat Şükrü, Bursalı Tahrir ve Talat Bey gibi İkinci Meşrutiyet’in önemli isimleri de bulunuyordu. Bu cemiyet önce Mustafa Kemal’in de kurucularından olduğu Vatan ve Hürriyet Cemiyetiyle daha sonrasında 27 Eylül 1907 tarihinde Ademi Müdahalecilerin kurduğu Terakki ve İttihat Cemiyeti ile birleşmiştir. Bu birleşmeyle cemiyet bünyesine asker dahil ederek bir dönüm noktası yaşamıştır ve İkinci Meşrutiyetin başarılmasında büyük rol oynamıştır. Ayrıca ilerleyen yıllarda Kurtuluş Savaşı’nın ve Türk mucizesinin önderi olan Mustafa Kemal’in tarih sahnesine çıkmasına vesile olmuştur.

Osmanlı’da II. Abdülhamit’in baskı dönemi gittikçe artarken o dönemde yurt dışında olan Jön Türkler örgütlenme çalışmalarına ara vermeden devam ediyorlardı. Bu sırada Ermenilerin Taşnaksutyun partisi ilk olarak Prens Sabahattin’in Teşebbüsü Şahsi ve Ademi Merkeziyet Cemiyeti’ne daha sonra da Terakki ve İttihat Cemiyeti’ne artan baskı dönemine karşı tekrardan bir araya gelebilmek için bir toplantı yapılmasını istedi. Bu görüşmelerin sonucunda İkinci Jön Türk kongresi 15 Ekim 1907 tarihinde toplandı.

Dört gün devam eden kongre ikiye bölünmüş durumdaydı. Ahmet Rıza Bey’in grubu İttihat ve Terakki merkeziyetçi idare taraftarıydı. Prens Sabahattin’in grubu ise(Ermeniler ile birleşerek) ademi merkeziyeti savunuyordu.

Her iki taraf da artık kalemle mücadelenin belli bir yere kadar olduğuna ve kalemden başka daha radikal eylemlere de yönelmek gerektiğine inanması üzerine -her ne kadar Ahmet Rıza Bey’in revolisyoner (devrimci) eylem tarzına karşı çıkmasına rağmen- yirmi oturum süren kongre sonucunda üç noktada anlaşma sağlanmıştır. Padişahı tahttan feragate zorlamak, tüm Osmanlılar için eşitlik ve özgürlük temeline dayalı bir parlamento kurmak, bu amaçlara ulaşıcı yol ve politikaları tespit için sürekli bir komite kurmak. Bu maksatla, genel ayaklanma, silahlı ve silahsız direnme eylemleri, vergi ödememe, ordu içinde örgütlenme gibi eylemler yapılmasına karar alındı.

Osmanlı İttihat ve Terakki Cemiyetinin ilk defa 1907 senesinde kongrede ortaya koyduğu ihtilal modeli ordu ihtilali esasına dayanmaktaydı. Bunun dışında başka bir ihtilal metoduna yanaşılmamasının sebebi, uzun sürecek bir karışıklığın dış müdahaleyle sonuçlanabileceği ya da bu olmadan da ülkenin dağılabileceği düşüncesinden kaynaklanmaktadır.

1907 Kongresi istibdata karşı direnen güçlerin sağlamlaşmasında önemli bir rol oynadı. Kongrede daha ağır basan Osmanlı İttihat ve Terakki Cemiyeti ise yurt içinde ve yurt dışında bulduğu desteklerle gücünü pekiştirmeye devam etti. 2. Jön Türk Kongresinde merkeziyetçi idareyi ısrarla savunmaları ve silahlı mücadele yolunu benimsemeleri Osmanlı İttihat ve Terakki Cemiyetinin o günün koşullarında doğru mevzilenmesindendi. Kongreden yaklaşık 9 ay sonra, 24 Temmuz 1908 tarihinde Meşrutiyet devrimini Osmanlı İttihat ve Terakki Cemiyeti gerçekleştirdi. Kongrelerle bir araya gelen Jön Türkleri bir araya toparlamayı başaran İttihat ve Terakki Cemiyeti devrimin öncü partisi haline geldi.

Bunun yanı sıra bir de Prensin kurduğu siyasal hattın geldiği nokta vardır ki düşünmeye değer olmalı. Meşrutiyetin ilanından, 1908, hemen sonra Eylül ayında -ölen babasının cenazesini de yanına alarak- İstanbul’a dönmüş ve törenle karşılanmıştır. Hüzün verici olan bundan sonraya aittir. Kuruluşuna kendisin katılmadığı ancak teşvik ettiği, Adem-i Merkeziyet Cemiyet’i içerisinde yer alan arkadaşlarının kurduğu Ahrar Fırkası, 31 Mart 1909 gerici ayaklanmasında rol alınca tutuklanıp yargılanan Prens, beraat etmiş ancak dört sene sonra İttihatçıların sadrazamı Mahmut Şevket Paşa suikastında parmağı olduğu gerekçesiyle gıyabında idam cezasına çarptırılınca yurt dışına çıkmıştır. Dönüşü, Birinci Dünya Savaşı ertesinde olacaktır. Prens olmak iyi hoş ama bazen de başa bela olur. Cumhuriyet sonrası, 1924 yılında, hanedan üyeleri için çıkartılan yasa gereği vatandaşlıktan atılmıştır. Temelde emperyalizme evet diyen Prens ve grubu çizdiği yanlış siyasetin bedelini ödemiştir.

Bu iki programın çarpışmasında İttihat ve Terakki doğru mevzilendiği için mücadelede yılmadı ve Hürriyet Devrimini gerçekleştirdi. Aslında zamanı ilerlettiğimizde Cumhuriyet Devrimi, 27 Mayıs Devrimi, 68 gençliği gibi ülkemizin devrimci tarihinde yer etmiş dönemlerde de aynı geleneğin devam ettiğini görürüz. Diğer taraftan ise Prens Sabahattin’in görüşlerinin İstiklal Savaşının İngiliz Muhipleri Cemiyetinden farkı yoktur. İsimler değişir ancak program değişmez! Yabancı müdahalesini ve Türkiye’nin bütünlüğü yerine federasyonu savunmak yabancı ülkelerin işgaline zemin hazırlamaktan, bölünmekten başka bir şey ortaya çıkarmamaktadır.

Şu sıralar ABD’de görülmekte olan bir dava Türkiye’de basın yayın organları tarafından ilk sırada veriliyor. Bu Türkiye’de pek de alışık olduğumuz bir durum değil! Türkiye adeta ikiye bölünmüş durumda! Bir kesim ABD’nin hukuki nedenlerle değil, siyasi nedenlerle bu yola girdiğini savunuyor. ABD’nin amacının, “Türkiye’yi ve yöneticilerini köşeye sıkıştırmak” olduğunu ileri sürüyor. Diğer kesim ise bu davanın Türkiye’deki yolsuzlukları hedef aldığını iddia ediyor. Doğrudan olmasa bile dolaylı olarak bu davaya destek veriyor. Aslında ikircikli bir tavır sergiliyor. ABD’yi de eleştirirken, davanın açılmasından duyulan memnuniyet de açık seçik görülüyor. Bu kesimler davayı iktidara karşı etkili bir muhalefet malzemesi olarak görülüyor.

Günümüzün Prens Sabahaddinleri; hükümet ne yapıyorsa tersini söylemek üzerine kurulu bir politika yürütüyor. Türkiye’nin yarını ile değil, dünü ile uğraşıyorlar. İktidar umutlarını ABD ve AB’ye bağlamış durumdalar. Bunu da artık gizlemiyorlar. İktidar formülünü de “Trump kazanacak, Erdoğan gidecek, biz geleceğiz” diye özetliyorlar. Kendilerine iş olarak eline iliştirilmiş belgelerle hükümete yüklenmeyi seçmiş ve Prens Sabahaddin’in yaptığı gibi umudu emperyalistlerin elinde aramakta.

ABD’den gerçek anlamda adalet aramak, güneşin batıdan doğuşunu beklemek anlamına gelir. ABD’nin diğer ülkelere vereceği kan, gözyaşı, zulüm ve ihanetten başka hiçbir şey olamaz! ABD, zaten yolsuzluklardan beslenen bir ülkedir. Dünyanın her yerinde yolsuzluğa bulaşmış kişileri önemli mevkilere getirip tepe tepe kullanır. Sonra da buruşturup çöpe atar. Bu nedenle ABD’nin hukuk ve adalet adına bu davayı açtığını düşünmek bir yanılsamadır. ABD, son dönemlerde kendi çizgisinin dışına çıkan Türkiye’ye karşı harekete geçmiştir. Türkiye’ye karşı çeşitli cephelerde savaş açan ABD, şimdi de bu savaşı hukuk cephesinde sürdürmektedir. ABD’nin Rıza Sarraf’ı sanık konumundan tanık durumuna getirmesi, hiç şüphesiz bu şahsın Türkiye aleyhinde ABD’nin istediği şekilde ifade vereceği yönündeki emareleri güçlendirmektedir. ABD, bu yolla Türk Hükümeti’ni baskı altına alıp stratejik meselelerde taviz vermeye zorlayacaktır. Ayrıca Sarraf’ın muhtemel söylemlerinin Türkiye’de iç siyasette büyük bir dalga yaratacağını şimdiden söyleyebiliriz. Türkiye büyük bir ihtimalle uzun bir süre bu gündemle çalkalanacaktır. Batı hayranı muhalif gruplar bu hassas konuyu çeşitli yönleri ile kamuoyunun ilgisini çekecek bir formatta yayımlayacaktır. Emperyalistlerin verdiği silahlarla muhalefet yapanların Türk Milleti tarafından desteklenmediğini, siyasal hattını yanlış çizenlerin tarihin tozlu raflarında mağlup olarak yer edindiğini çokça gördük. Birileri emperyalizme evet diyorsa, siyaseten bedelini öder. Emperyalizm güdümünde ne adalet ne de hukuk ne de özgürlük mücadelesi verilebilir. Türk Milleti, tam bağımsızlık şiarıyla hareket eden Ahmet Rızalar’dan, Talat Paşalar’dan ve Mustafa Kemaller’den aldığı devrimci birikim ile emperyalizmi mahv ve nabut edecektir. Sonuçta tarih, tekerrürden ibarettir…

İbrahim Toraman

Selçuk Üniversitesi Atatürkçü Düşünce Topluluğu Başkanı

tgb.gen.tr