Ahmet Minguzzi, Hakan Çakır, Hilal Özdemir ve bir çocuk tarafından öldürülen başka canlar… Yaşanan bu acı olaylar, sosyal medya ekranlarında ve haber bültenlerinde “suça sürüklenen çocuk” meselesini yeniden gündeme taşıdı. Bir bakıyoruz hırsızlıkta, bir bakıyoruz bıçaklı kavgada, kimi zaman da bir cinayet sonrasında duyuyoruz bu tanımı.

2024 yılında çocukların karıştığı olay sayısı, bir önceki yıla göre yüzde 9,8 artarak 612 bin 651’e ulaştı. Bu rakamlar toplumdaki öfkeyi artırırken, öfkenin büyük kısmı doğrudan suçu işleyen çocuğa yöneliyor: “Cezalar ağırlaştırılsın, ceza yaşı düşürülsün!” Oysa bu talep, asıl suçluyu gözlerden kaçırıyor. Çocuğu fail olarak gösterirken, onu bu yola sürükleyen asıl faili, yani toplumsal düzeni perdelemektedir.

“Suça sürüklenen çocuk” ifadesinin ardında aslında suça sürükleyen sistem vardır. O yüzden çözüm, suç işleyen çocuğa daha ağır cezalar yüklemek değil; bu çürümüş düzeni yargılamaktır. Çünkü mesele, çocukların neden suç işlediği sorusunda düğümleniyor. Bir çocuğu bıçakla ya da silahla dolaşmaya, gasp yapmaya, mafya liderlerine özenmeye iten sadece onun içindeki “kötülük” müdür? Elbette hayır. Çocuğu suçun kucağına iten; yoksulluğun, ihmalkârlığın, çaresizliğin, yozlaşmış kültürün ve çürümüş neoliberal sistemin dayattığı hayattır. Bu nedenle tartışmayı cezanın ağırlığında değil, çocuğu suça sürükleyen nedenlerde başlatmak gerekir.

Suça Sürükleyen Neoliberal Sistem

“Suça sürüklenen çocuk” olgusunu bireysel tercihlerle açıklamak, hakikati gözlerden kaçırmaktır. Çocuğu suçla karşı karşıya bırakan şey, tek tek çocukların kişisel seçimleri değil; onları kuşatan toplumsal düzenin dayattığı koşullardır. Bugün çocukların suça yönelmesinin ardında, neoliberal sistemin yarattığı büyük kriz yatmaktadır.

Neoliberal düzen, toplumsal bağları çözerek, dayanışmayı zayıflatarak ve çocukları sahipsiz bırakacak bir kültür inşa ederek işliyor. Bu düzenin merkezinde, bireyselleşme ve rekabeti mutlak değer haline getiren, başarıyı yalnızca para ve güç üzerinden tanımlayan bir zihniyet bulunuyor. Çocuğun gözünde güç, şiddet ve çıkar ilişkileri normalleşiyor; toplum ise bu çarpık değerleri yeniden üretiyor.

Aynı zamanda, neoliberal sistemin ekonomik boyutu da çocukları doğrudan etkiliyor. Güvencesiz emek, artan yoksulluk ve derinleşen eşitsizlik, ailelerin çocuklarını koruma gücünü zayıflatıyor. Sosyal devletin geri çekilmesi, en temel ihtiyaçların bile piyasanın insafına bırakılması, çocukları savunmasız bir hale getiriyor.
Bu tabloyu bütünlüklü görmek gerekiyor. Çünkü suça sürükleyen sistem yalnızca kültürel yozlaşma değildir; yalnızca ailelerin zayıflığı ya da eğitimdeki eksiklikler de değildir. Bunların her biri, aynı kaynaktan beslenen farklı yüzlerdir. Kültürün yozlaşması, ailenin çözülmesi, eğitimin umutsuzluk üretmesi… Hepsi neoliberal düzenin yarattığı yapısal sonuçlardır.

Dolayısıyla mesele, çocukları suça iten nedenleri tek tek ele almak kadar, bu nedenlerin üzerinde yükseldiği düzeni görmekle ilgilidir. Neoliberal sistem, her alanda yarattığı boşluklarla çocukları suçun kucağına bırakmaktadır. Bu düzen çözümsüzlüğe saplandıkça hırçınlaşmakta; hırçınlaştıkça da çocuklara ödettiği bedeller ağırlaşmaktadır.

Televizyonda “Kahraman”, Sokakta Suçlu

Neoliberal düzenin dayattığı kültürel değerler, paylaşımın yerine bireyciliği; dostluğun yerine çıkar ilişkilerini; emeğin yerine ise kısa yoldan güç ve para kazanmayı koyuyor. Böyle bir atmosferde suça, mafyaya ve şiddete duyulan ilgi giderek artıyor. Televizyon ekranlarında kahramanlaştırılan mafya liderleri ya da sosyal medyada fenomenleşen suçlular, çocukların gözünde yalnızca cazip değil, aynı zamanda meşru hale geliyor.

Ancak mesele yalnızca ekranlardaki kahramanlaştırma değil. Sokakta Daltonlar, Redkitler, Casperlar, Anucurlar ve Boyun gibi çeteler, uyuşturucu ticaretinden tetikçiliğe kadar bu kirli düzenin işlerinde özellikle çocukları kullanıyor. Çünkü çocuk, hem sistemin yarattığı çaresizlik içinde kolayca örgütlenebiliyor hem de ceza hukuku açısından “hafifletici” bir zırha sahip olduğu için bu kirli yapılara daha cazip geliyor. Çete liderleri, gençleri “sadakat”, “erkeklik” ve “güç” söylemleriyle etki altına alıyor; çocukların aidiyet arayışını kendi çıkarlarına alet olan bir “kimliğe” dönüştürüyor. Böylece çocuklar, daha ilkokul çağında uyuşturucu dağıtan, çete için kavga eden, gerektiğinde tetikçilik yapan “araçlara” dönüştürülüyor.

Televizyonda “adaleti kendi yöntemleriyle sağlayan kahramanlar” olarak parlatılan mafya figürleri, sokakta gerçek çetelerin eliyle çocukların hayatını zehirliyor. Sosyal medya da bu işlevi pekiştiriyor: silahı bir güç göstergesi gibi sunan videolar, suç öykülerini eğlence malzemesine çeviren içerikler, neoliberal kültürün “kolay başarı” idealiyle birleşince gençlerin dünyasına hızla sızıyor.,

Bu tablo, suç örgütlerinin yalnızca bireysel sapmalar değil; neoliberal düzenin ürettiği boşlukların üzerine kurulduğunu bir kez daha gösteriyor. Çeteler, devletin ve toplumun terk ettiği alanları dolduruyor; çocuklara bir “kimlik” ve “güç” sunarak aslında sistemin en yıkıcı sömürüsünü gerçekleştiriyor. Sonuçta ekranlarda romantize edilen mafya figürleri, sokakta gerçek çetelerin eliyle çocukların hayatına yıkım olarak iniyor.

Medyanın ve sosyal medyanın sorumluluğu bu noktada kritik. Reyting ve tıklanma uğruna şiddeti meşrulaştıran, mafyayı romantize eden ve suçu cazip hale getiren içerikler, neoliberal düzenin piyasa mantığının bir parçası olarak çocukların gerçeklik algısını biçimlendiriyor. Sonuç olarak, toplumsal sorunların kaynağını sorgulamayan bu yayıncılık anlayışı, düzenin kültürel alandaki en görünür suç ortaklarından biri haline geliyor.

Ailenin Boşluğu, Suçun Daveti

Çocuğu suça sürükleyen en görünür nedenlerden biri, aile ortamındaki boşluklar ve ihmallerdir. Ancak bu boşluk, yalnızca bireysel ailelerin zaafı değil; neoliberal düzenin toplumda yarattığı yıkımın doğrudan bir sonucudur.

Neoliberal sistem, aileleri ekonomik baskılarla zayıflatıyor. İşsizlik, güvencesiz ve uzun çalışma saatleri, sürekli artan geçim derdi; anne ve babayı çocuklarına vakit ayıramaz hale getiriyor. Aile, güven ve rehberlik sunması gerekirken, bu koşullar altında çocuk için çoğu zaman yalnızca bir barınma mekânına dönüşüyor. İlgi ve desteğin yerini yorgunluk, stres ve çaresizlik alıyor.

Bu ortamda aidiyet ihtiyacını karşılayamayan çocuk, yönünü başka mecralara çeviriyor. Sokaktaki çeteler, suç grupları ya da olumsuz arkadaş çevreleri, neoliberal düzenin bıraktığı boşluğu hızla dolduruyor. Çocuğa kısa vadede güç ve kabul hissi sunan bu yapılar, aslında sistemin ürettiği eksikliğin en tehlikeli “ikame kurumları” oluyor.

Dolayısıyla mesele yalnızca “aile ilgisizliği” değildir. Asıl sorun, aileyi toplumsal destekten mahrum bırakan, sosyal devleti geri çeken ve ebeveynleri tükenmişlik içinde çocuklarına yabancılaştıran neoliberal düzendir. Çocuğun aidiyet arayışının suçla kesişmesi, bu düzenin hem aileyi hem de toplumsal bağı çözmesinin kaçınılmaz sonucudur.

Üretimden Kopuk Okullar, Suçla Tanışan Çocuklar

Çocukları suça sürükleyen bir başka önemli etken, eğitim sisteminin çıkmazlarıdır. Ancak bu çıkmaz, yalnızca pedagojik bir yetersizlikten ibaret değildir; neoliberal düzenin eğitim alanında dayattığı piyasa mantığının ürünüdür.

Neoliberal sistem, eğitimi toplumsal bir hak olmaktan çıkarıp piyasaya bağlı bir hizmete dönüştürdü. Özel okullar, kurslar ve sınav sektörü, gençliğin geleceğini belirleyen bir ticaret alanına dönüştü. Devlet okulları ise üretimden ve hayattan kopuk, umut vermeyen, niteliksiz bir yapıya mahkûm edildi. Sonuçta eğitim, çocuklara yalnızca bir diploma veriyor ama hayatlarını inşa edebilecekleri bir yol sunmuyor.

Bu umutsuzluk boşluğunu sokak dolduruyor. Eğitimde gelecek göremeyen gençler, kendini var etmenin yolunu suça, hızlı para kazanma yollarına ya da şiddet kültürünün sunduğu sahte “güç” imgelerine yönelerek buluyor. Suç böylece, neoliberal düzenin çocuklara sunduğu “alternatif kariyer modeli” haline geliyor.
Eğitim sisteminin üretimden kopukluğu, yalnızca işsizlik ya da mesleksizlik değil; aynı zamanda aidiyetsizlik ve değersizlik duygusu da üretiyor. Çocuğun zihninde şu algı yerleşiyor: “Okul bana gelecek vaat etmiyor; sokak bana hemen güç, para ve kimlik sunuyor.” Bu algı, neoliberal düzenin eğitimde yarattığı en yıkıcı sonuçlardan biridir.

Gerçekte mesele, gençlerin eğitimsiz kalması değil; neoliberal düzenin onları bilinçli biçimde geleceksiz bırakmasıdır. Çünkü geleceksiz kalan gençlik, suça daha kolay sürüklenir ve düzen böylece kendi krizlerini çocukların sırtına yükleyerek sürdürür.

Katiller Yaratan Sistemi Görmezden Gelmek

Çocuk suça karıştığında, özellikle bir cana kıydığı zaman toplum olarak öfkeyle tepki veriyor ve sıkça şu talepleri ortaya atıyoruz: “Cezalar ağırlaştırılsın, ceza yaşı düşürülsün!” Bu yaklaşım, kısa vadede gözle görülür bir çözüm gibi görünse de, sorunun köküne dokunmuyor; aksine çocuğu suçun merkezine yerleştiriyor ve sistemi görünmez kılıyor.

Çocuğu fail olarak cezalandırmak, suçu önlemiyor; sadece suçu işleyen çocuğu, sistemin ihmaliyle birlikte cezalandırıyor. Asıl çözüm, onu suçun yoluna iten koşulları ortadan kaldırmakta yatıyor: Yetersiz sosyal devlet, ihmâl edilmiş aileler, üretimden kopuk eğitim, yozlaşmış kültürel temsiller ve eksik denetim mekanizmaları…

Ne var ki tartışmanın eksik kalan bir boyutu var: Islah. Bugün “suça sürüklenen çocuk” meselesi, ceza eksenli tartışmalar içinde ıslah kavramını tamamen geri plana itmiş durumda. Direkt dile getirilmese de, çocuğun işlediği suçun niteliği üzerinden yargılanması, toplumun ondan tamamen vazgeçmesi anlamına geliyor. Bir çocuğu yalnızca “katil” olarak etiketlemek, aslında o çocuğun yeniden kazanılabileceği ihtimalini de silmek demektir.

Oysa her çocuk, koşullar değiştiğinde dönüşebilir. Neoliberal düzenin çocukları yalnızca suç ve şiddetle temas eden aktörler haline getirmesi, onların bu düzen içinde geri dönülemez kayıplar olduğunu göstermez. Tam tersine, çocukların dönüşümü ancak düzenin de dönüşmesiyle mümkündür. Çünkü bir çocuk yeniden kazanıldığında, bu sadece bireysel bir rehabilitasyon değil; aynı zamanda toplumsal yapının yenilenmesi anlamına gelir.

Toplumun geleceği yalnızca “parlak zekâlar”a değil; suça sürüklenmiş ama yeniden kazanılabilecek bütün çocuklara bağlıdır. Bu yüzden mesele, çocuklardan vazgeçmek değil; onların yeniden topluma kazandırılabileceği yolları inşa etmektir. Islah kurumlarının işlevsizleştirilmesi, aslında toplumu kendi geleceğinden vazgeçmeye zorlamaktadır.

Neoliberal düzen, cezayı tek çözüm gibi sunarak aslında ıslahı ortadan kaldırıyor. Çocuklardan vazgeçen bir toplum, kendi geleceğini de terk etmiş olur. Gerçek çözüm ise cezayı ağırlaştırmak değil; sistemi dönüştürmek, çocuğun dönüşümünü mümkün kılacak sosyal mekanizmaları yeniden inşa etmektir. Ancak bu şekilde “katiller yaratan sistem”e karşı gerçek bir müdahale geliştirilebilir.

Önce Sistemi Yargılayalım!

Sonuç olarak, son zamanlarda sosyal medyada tartışılan “suça sürüklenen çocuk” kavramı, sorunun yanlış odakta ele alındığını gösteriyor. Çocuklar suçun öznesi gibi görünse de, gerçekte onları bu noktaya iten toplumsal, kültürel ve ekonomik koşullar var. Yoksulluk, aile ihmali, eğitim sistemindeki kopukluk, medyanın şiddeti cazip hâle getirmesi ve kamucu bir devletin yoksunluğu… Tüm bunlar, neoliberal düzenin topluma dayattığı sonuçlardır.

Bugün çocuklardan hesap sormak, aslında neoliberal sistemin işlediği suçları örtmektir. Çünkü çocukları suça sürükleyen şey onların kişisel kötülüğü değil; neoliberal düzenin yoksullaştıran, aileyi çözen, eğitimi geleceksizleştiren, kültürü yozlaştıran işleyişidir. Sorunu çözmek için çocuğu cezalandırmak yerine, bu düzeni yargılamak ve dönüştürmek gerekir.

Gerçek çözüm; kamucu bir devletin yeniden inşasında; eğitimin piyasa mantığından kurtarılmasında; ailelere ekonomik ve sosyal destek sağlanmasında; medyanın reyting uğruna şiddeti parlatmasının engellenmesindedir. Çocukları suçla değil hayatla buluşturacak bir düzen kurmadıkça, suça sürüklenen çocuk olgusu yeniden üretilecektir.

Özetle, mesele çocuğu suçlu görmek değil; neoliberal düzenin yarattığı suç ortamını sorgulamak ve dönüştürmektir. Çünkü bu çözümsüz düzen artık hırçınlaşmıştır. Ve hırçınlaşan düzenin bedelleri, en ağır biçimde çocuklara ödetilmektedir. Gerçek adalet, önce çocuğu değil sistemi sanık sandalyesine oturtmakla mümkündür.

Ahmet Minguzzi, Hakan Çakır, Hilal Özdemir ve bir çocuk tarafından öldürülen başka canlar… Yaşanan bu acı olaylar, sosyal medya ekranlarında ve haber bültenlerinde “suça sürüklenen çocuk” meselesini yeniden gündeme taşıdı. Bir bakıyoruz hırsızlıkta, bir bakıyoruz bıçaklı kavgada, kimi zaman da bir cinayet sonrasında duyuyoruz bu tanımı.

2024 yılında çocukların karıştığı olay sayısı, bir önceki yıla göre yüzde 9,8 artarak 612 bin 651’e ulaştı. Bu rakamlar toplumdaki öfkeyi artırırken, öfkenin büyük kısmı doğrudan suçu işleyen çocuğa yöneliyor: “Cezalar ağırlaştırılsın, ceza yaşı düşürülsün!” Oysa bu talep, asıl suçluyu gözlerden kaçırıyor. Çocuğu fail olarak gösterirken, onu bu yola sürükleyen asıl faili, yani toplumsal düzeni perdelemektedir.

“Suça sürüklenen çocuk” ifadesinin ardında aslında suça sürükleyen sistem vardır. O yüzden çözüm, suç işleyen çocuğa daha ağır cezalar yüklemek değil; bu çürümüş düzeni yargılamaktır. Çünkü mesele, çocukların neden suç işlediği sorusunda düğümleniyor. Bir çocuğu bıçakla ya da silahla dolaşmaya, gasp yapmaya, mafya liderlerine özenmeye iten sadece onun içindeki “kötülük” müdür? Elbette hayır. Çocuğu suçun kucağına iten; yoksulluğun, ihmalkârlığın, çaresizliğin, yozlaşmış kültürün ve çürümüş neoliberal sistemin dayattığı hayattır. Bu nedenle tartışmayı cezanın ağırlığında değil, çocuğu suça sürükleyen nedenlerde başlatmak gerekir.

Suça Sürükleyen Neoliberal Sistem

“Suça sürüklenen çocuk” olgusunu bireysel tercihlerle açıklamak, hakikati gözlerden kaçırmaktır. Çocuğu suçla karşı karşıya bırakan şey, tek tek çocukların kişisel seçimleri değil; onları kuşatan toplumsal düzenin dayattığı koşullardır. Bugün çocukların suça yönelmesinin ardında, neoliberal sistemin yarattığı büyük kriz yatmaktadır.

Neoliberal düzen, toplumsal bağları çözerek, dayanışmayı zayıflatarak ve çocukları sahipsiz bırakacak bir kültür inşa ederek işliyor. Bu düzenin merkezinde, bireyselleşme ve rekabeti mutlak değer haline getiren, başarıyı yalnızca para ve güç üzerinden tanımlayan bir zihniyet bulunuyor. Çocuğun gözünde güç, şiddet ve çıkar ilişkileri normalleşiyor; toplum ise bu çarpık değerleri yeniden üretiyor.

Aynı zamanda, neoliberal sistemin ekonomik boyutu da çocukları doğrudan etkiliyor. Güvencesiz emek, artan yoksulluk ve derinleşen eşitsizlik, ailelerin çocuklarını koruma gücünü zayıflatıyor. Sosyal devletin geri çekilmesi, en temel ihtiyaçların bile piyasanın insafına bırakılması, çocukları savunmasız bir hale getiriyor.
Bu tabloyu bütünlüklü görmek gerekiyor. Çünkü suça sürükleyen sistem yalnızca kültürel yozlaşma değildir; yalnızca ailelerin zayıflığı ya da eğitimdeki eksiklikler de değildir. Bunların her biri, aynı kaynaktan beslenen farklı yüzlerdir. Kültürün yozlaşması, ailenin çözülmesi, eğitimin umutsuzluk üretmesi… Hepsi neoliberal düzenin yarattığı yapısal sonuçlardır.

Dolayısıyla mesele, çocukları suça iten nedenleri tek tek ele almak kadar, bu nedenlerin üzerinde yükseldiği düzeni görmekle ilgilidir. Neoliberal sistem, her alanda yarattığı boşluklarla çocukları suçun kucağına bırakmaktadır. Bu düzen çözümsüzlüğe saplandıkça hırçınlaşmakta; hırçınlaştıkça da çocuklara ödettiği bedeller ağırlaşmaktadır.

Televizyonda “Kahraman”, Sokakta Suçlu

Neoliberal düzenin dayattığı kültürel değerler, paylaşımın yerine bireyciliği; dostluğun yerine çıkar ilişkilerini; emeğin yerine ise kısa yoldan güç ve para kazanmayı koyuyor. Böyle bir atmosferde suça, mafyaya ve şiddete duyulan ilgi giderek artıyor. Televizyon ekranlarında kahramanlaştırılan mafya liderleri ya da sosyal medyada fenomenleşen suçlular, çocukların gözünde yalnızca cazip değil, aynı zamanda meşru hale geliyor.

Ancak mesele yalnızca ekranlardaki kahramanlaştırma değil. Sokakta Daltonlar, Redkitler, Casperlar, Anucurlar ve Boyun gibi çeteler, uyuşturucu ticaretinden tetikçiliğe kadar bu kirli düzenin işlerinde özellikle çocukları kullanıyor. Çünkü çocuk, hem sistemin yarattığı çaresizlik içinde kolayca örgütlenebiliyor hem de ceza hukuku açısından “hafifletici” bir zırha sahip olduğu için bu kirli yapılara daha cazip geliyor. Çete liderleri, gençleri “sadakat”, “erkeklik” ve “güç” söylemleriyle etki altına alıyor; çocukların aidiyet arayışını kendi çıkarlarına alet olan bir “kimliğe” dönüştürüyor. Böylece çocuklar, daha ilkokul çağında uyuşturucu dağıtan, çete için kavga eden, gerektiğinde tetikçilik yapan “araçlara” dönüştürülüyor.

Televizyonda “adaleti kendi yöntemleriyle sağlayan kahramanlar” olarak parlatılan mafya figürleri, sokakta gerçek çetelerin eliyle çocukların hayatını zehirliyor. Sosyal medya da bu işlevi pekiştiriyor: silahı bir güç göstergesi gibi sunan videolar, suç öykülerini eğlence malzemesine çeviren içerikler, neoliberal kültürün “kolay başarı” idealiyle birleşince gençlerin dünyasına hızla sızıyor.,

Bu tablo, suç örgütlerinin yalnızca bireysel sapmalar değil; neoliberal düzenin ürettiği boşlukların üzerine kurulduğunu bir kez daha gösteriyor. Çeteler, devletin ve toplumun terk ettiği alanları dolduruyor; çocuklara bir “kimlik” ve “güç” sunarak aslında sistemin en yıkıcı sömürüsünü gerçekleştiriyor. Sonuçta ekranlarda romantize edilen mafya figürleri, sokakta gerçek çetelerin eliyle çocukların hayatına yıkım olarak iniyor.

Medyanın ve sosyal medyanın sorumluluğu bu noktada kritik. Reyting ve tıklanma uğruna şiddeti meşrulaştıran, mafyayı romantize eden ve suçu cazip hale getiren içerikler, neoliberal düzenin piyasa mantığının bir parçası olarak çocukların gerçeklik algısını biçimlendiriyor. Sonuç olarak, toplumsal sorunların kaynağını sorgulamayan bu yayıncılık anlayışı, düzenin kültürel alandaki en görünür suç ortaklarından biri haline geliyor.

Ailenin Boşluğu, Suçun Daveti

Çocuğu suça sürükleyen en görünür nedenlerden biri, aile ortamındaki boşluklar ve ihmallerdir. Ancak bu boşluk, yalnızca bireysel ailelerin zaafı değil; neoliberal düzenin toplumda yarattığı yıkımın doğrudan bir sonucudur.

Neoliberal sistem, aileleri ekonomik baskılarla zayıflatıyor. İşsizlik, güvencesiz ve uzun çalışma saatleri, sürekli artan geçim derdi; anne ve babayı çocuklarına vakit ayıramaz hale getiriyor. Aile, güven ve rehberlik sunması gerekirken, bu koşullar altında çocuk için çoğu zaman yalnızca bir barınma mekânına dönüşüyor. İlgi ve desteğin yerini yorgunluk, stres ve çaresizlik alıyor.

Bu ortamda aidiyet ihtiyacını karşılayamayan çocuk, yönünü başka mecralara çeviriyor. Sokaktaki çeteler, suç grupları ya da olumsuz arkadaş çevreleri, neoliberal düzenin bıraktığı boşluğu hızla dolduruyor. Çocuğa kısa vadede güç ve kabul hissi sunan bu yapılar, aslında sistemin ürettiği eksikliğin en tehlikeli “ikame kurumları” oluyor.

Dolayısıyla mesele yalnızca “aile ilgisizliği” değildir. Asıl sorun, aileyi toplumsal destekten mahrum bırakan, sosyal devleti geri çeken ve ebeveynleri tükenmişlik içinde çocuklarına yabancılaştıran neoliberal düzendir. Çocuğun aidiyet arayışının suçla kesişmesi, bu düzenin hem aileyi hem de toplumsal bağı çözmesinin kaçınılmaz sonucudur.

Üretimden Kopuk Okullar, Suçla Tanışan Çocuklar

Çocukları suça sürükleyen bir başka önemli etken, eğitim sisteminin çıkmazlarıdır. Ancak bu çıkmaz, yalnızca pedagojik bir yetersizlikten ibaret değildir; neoliberal düzenin eğitim alanında dayattığı piyasa mantığının ürünüdür.

Neoliberal sistem, eğitimi toplumsal bir hak olmaktan çıkarıp piyasaya bağlı bir hizmete dönüştürdü. Özel okullar, kurslar ve sınav sektörü, gençliğin geleceğini belirleyen bir ticaret alanına dönüştü. Devlet okulları ise üretimden ve hayattan kopuk, umut vermeyen, niteliksiz bir yapıya mahkûm edildi. Sonuçta eğitim, çocuklara yalnızca bir diploma veriyor ama hayatlarını inşa edebilecekleri bir yol sunmuyor.

Bu umutsuzluk boşluğunu sokak dolduruyor. Eğitimde gelecek göremeyen gençler, kendini var etmenin yolunu suça, hızlı para kazanma yollarına ya da şiddet kültürünün sunduğu sahte “güç” imgelerine yönelerek buluyor. Suç böylece, neoliberal düzenin çocuklara sunduğu “alternatif kariyer modeli” haline geliyor.
Eğitim sisteminin üretimden kopukluğu, yalnızca işsizlik ya da mesleksizlik değil; aynı zamanda aidiyetsizlik ve değersizlik duygusu da üretiyor. Çocuğun zihninde şu algı yerleşiyor: “Okul bana gelecek vaat etmiyor; sokak bana hemen güç, para ve kimlik sunuyor.” Bu algı, neoliberal düzenin eğitimde yarattığı en yıkıcı sonuçlardan biridir.

Gerçekte mesele, gençlerin eğitimsiz kalması değil; neoliberal düzenin onları bilinçli biçimde geleceksiz bırakmasıdır. Çünkü geleceksiz kalan gençlik, suça daha kolay sürüklenir ve düzen böylece kendi krizlerini çocukların sırtına yükleyerek sürdürür.

Katiller Yaratan Sistemi Görmezden Gelmek

Çocuk suça karıştığında, özellikle bir cana kıydığı zaman toplum olarak öfkeyle tepki veriyor ve sıkça şu talepleri ortaya atıyoruz: “Cezalar ağırlaştırılsın, ceza yaşı düşürülsün!” Bu yaklaşım, kısa vadede gözle görülür bir çözüm gibi görünse de, sorunun köküne dokunmuyor; aksine çocuğu suçun merkezine yerleştiriyor ve sistemi görünmez kılıyor.

Çocuğu fail olarak cezalandırmak, suçu önlemiyor; sadece suçu işleyen çocuğu, sistemin ihmaliyle birlikte cezalandırıyor. Asıl çözüm, onu suçun yoluna iten koşulları ortadan kaldırmakta yatıyor: Yetersiz sosyal devlet, ihmâl edilmiş aileler, üretimden kopuk eğitim, yozlaşmış kültürel temsiller ve eksik denetim mekanizmaları…

Ne var ki tartışmanın eksik kalan bir boyutu var: Islah. Bugün “suça sürüklenen çocuk” meselesi, ceza eksenli tartışmalar içinde ıslah kavramını tamamen geri plana itmiş durumda. Direkt dile getirilmese de, çocuğun işlediği suçun niteliği üzerinden yargılanması, toplumun ondan tamamen vazgeçmesi anlamına geliyor. Bir çocuğu yalnızca “katil” olarak etiketlemek, aslında o çocuğun yeniden kazanılabileceği ihtimalini de silmek demektir.

Oysa her çocuk, koşullar değiştiğinde dönüşebilir. Neoliberal düzenin çocukları yalnızca suç ve şiddetle temas eden aktörler haline getirmesi, onların bu düzen içinde geri dönülemez kayıplar olduğunu göstermez. Tam tersine, çocukların dönüşümü ancak düzenin de dönüşmesiyle mümkündür. Çünkü bir çocuk yeniden kazanıldığında, bu sadece bireysel bir rehabilitasyon değil; aynı zamanda toplumsal yapının yenilenmesi anlamına gelir.

Toplumun geleceği yalnızca “parlak zekâlar”a değil; suça sürüklenmiş ama yeniden kazanılabilecek bütün çocuklara bağlıdır. Bu yüzden mesele, çocuklardan vazgeçmek değil; onların yeniden topluma kazandırılabileceği yolları inşa etmektir. Islah kurumlarının işlevsizleştirilmesi, aslında toplumu kendi geleceğinden vazgeçmeye zorlamaktadır.

Neoliberal düzen, cezayı tek çözüm gibi sunarak aslında ıslahı ortadan kaldırıyor. Çocuklardan vazgeçen bir toplum, kendi geleceğini de terk etmiş olur. Gerçek çözüm ise cezayı ağırlaştırmak değil; sistemi dönüştürmek, çocuğun dönüşümünü mümkün kılacak sosyal mekanizmaları yeniden inşa etmektir. Ancak bu şekilde “katiller yaratan sistem”e karşı gerçek bir müdahale geliştirilebilir.

Önce Sistemi Yargılayalım!

Sonuç olarak, son zamanlarda sosyal medyada tartışılan “suça sürüklenen çocuk” kavramı, sorunun yanlış odakta ele alındığını gösteriyor. Çocuklar suçun öznesi gibi görünse de, gerçekte onları bu noktaya iten toplumsal, kültürel ve ekonomik koşullar var. Yoksulluk, aile ihmali, eğitim sistemindeki kopukluk, medyanın şiddeti cazip hâle getirmesi ve kamucu bir devletin yoksunluğu… Tüm bunlar, neoliberal düzenin topluma dayattığı sonuçlardır.

Bugün çocuklardan hesap sormak, aslında neoliberal sistemin işlediği suçları örtmektir. Çünkü çocukları suça sürükleyen şey onların kişisel kötülüğü değil; neoliberal düzenin yoksullaştıran, aileyi çözen, eğitimi geleceksizleştiren, kültürü yozlaştıran işleyişidir. Sorunu çözmek için çocuğu cezalandırmak yerine, bu düzeni yargılamak ve dönüştürmek gerekir.

Gerçek çözüm; kamucu bir devletin yeniden inşasında; eğitimin piyasa mantığından kurtarılmasında; ailelere ekonomik ve sosyal destek sağlanmasında; medyanın reyting uğruna şiddeti parlatmasının engellenmesindedir. Çocukları suçla değil hayatla buluşturacak bir düzen kurmadıkça, suça sürüklenen çocuk olgusu yeniden üretilecektir.

Özetle, mesele çocuğu suçlu görmek değil; neoliberal düzenin yarattığı suç ortamını sorgulamak ve dönüştürmektir. Çünkü bu çözümsüz düzen artık hırçınlaşmıştır. Ve hırçınlaşan düzenin bedelleri, en ağır biçimde çocuklara ödetilmektedir. Gerçek adalet, önce çocuğu değil sistemi sanık sandalyesine oturtmakla mümkündür.

2015 yılından bu zamana dek Türk askerinin ve Türk polisinin kararlı mücadelesi sonucunda fiilen etkisiz hale getirilen PKK, bir anlamda yaşayan cenazeye dönüşmüştü. Bu gerçeği gören Abdullah Öcalan’ın PKK’ya yönelik Türkiye Cumhuriyeti devleti ve Türk milletiyle bütünleşme stratejisi taşıyan çağrıları sonucunda PKK kendini feshetti ve silah bıraktı ancak bu süreç, yalnızca fırsatlar değil, aynı zamanda yeni tehditleri de beraberinde getirdi. ABD ve İsrail, Türkiye’nin bütünleşmesi yönündeki ilerleyişini sekteye uğratmak amacıyla harekete geçti, sözde “milliyetçilik” ya da “solculuk” maskesiyle sahaya sürdükleri aktörler aracılığıyla yeni bir ayrılıkçılık kampanyası başlattı.

PKK’nın silah bırakması, Türküyle Kürdüyle milletimizin bütünleşmesi için bir zemin oluştururken; bu birlik ihtimalinden rahatsız olan emperyalist merkezler, toplumu etnik kamplara ayırmayı hedefleyen yeni bir psikolojik savaş süreci başlatmıştır. Bu süreçte Zafer Partisi ve İYİ Parti gibi sahte milliyetçiler ile TİP gibi sahte solcular, ABD-İsrail eksenli bu senaryoda ortak rol üstlenmektedir. Amaçları, Türk milletinin asli unsurlarından biri olan Kürt yurttaşlarımızı milletten koparmak; milliyetçilik kavramını ırkçılığa indirgemek ve Cumhuriyet Devrimi’nin en büyük kazanımlarından biri olan milletleşme sürecini tersine çevirmektir.
İşte bu yazıda, Türk milletinin nasıl tarihsel olarak oluştuğunu, Cumhuriyet’in bu süreçteki birleştirici rolünü ve neden bugün “Türk de biziz, Kürt de biziz, hepimiz Türk milletiyiz” demenin bir tercihten değil, bir tarihsel zorunluluktan kaynaklandığını anlatacağım.

Milletin Doğuşu, Milletleşmenin Oluşumu

Türk milletinin oluşumunu kavrayabilmek için öncelikle “millet” ve “milletleşme” kavramlarının ne anlama geldiğini açıklamak gerekir. Millet kavramı, yalnızca ortak bir etnik kökene dayanan bir topluluğu değil; aynı zamanda ortak bir dil, tarih, kültür, değerler bütünü ve gelecek idealinde birleşen toplulukların, siyasal bir bütünlük ve ortak aidiyet duygusu etrafında örgütlenmesini ifade eder. Millet kavramı, özellikle modern ulus-devletlerin tarih sahnesine çıktığı dönemde anlam ve biçim kazanmıştır. Buna bağlı olarak milletleşme ise, bir toplumun bu siyasal ve kültürel bütünlüğe ulaşma sürecidir. Her milletin milletleşme süreci, o toplumun kendi tarihsel, sosyal ve ekonomik koşullarına bağlı olarak farklılık gösterir. Ancak bu süreçlerin ortak paydası, feodal yapının çözülmesi ve kapitalist üretim tarzının gelişmeye başlamasıyla yaşanan toplumsal dönüşümlerdir. Bu dönüşümün en çarpıcı ivmesi, 1789 Fransız Devrimi’nde kendini göstermiştir. Devrim, krallığın tebaasını bir milletin eşit yurttaşları haline getirerek halk egemenliğine dayalı bir ulus anlayışının önünü açmıştır. Böylece dinsel ve feodal aidiyetlerin yerine, ortak kamusal değerler ve siyasal haklar etrafında şekillenen yeni bir millet anlayışı doğmuştur.

Bu tarihsel çerçeve, hem milletin hem de milletleşmenin yalnızca kültürel değil, aynı zamanda siyasal ve toplumsal bir inşa süreci olduğunu ortaya koyar. Türk milletinin oluşumu da işte bu tarihsel bağlam içinde, özgün bir gelişim çizgisi izleyerek gerçekleşmiştir.

Vatan Olmadan Millet Olmaz!

“Vatan” düşüncesi, halkların tarihsel olarak geliştirdikleri birlikte yaşama iradesini, feodalizm, sömürgeci kapitalizm ve emperyalizme karşı verdikleri mücadele ortamında somutlaştırmalarıyla ortaya çıkmıştır.

Türkiye tarihinde de, millet en başta, belirli bir toprağa bağlı olarak, “vatan” tasavvurunu geliştirmiştir. Jön Türkler ile birlikte bu topraklara ait bir vatan toprağı fikri oluşmuştur; üzerinde birlikte yaşanılan, uğruna mücadele verilen ve gerektiğinde can verilen toprak parçası. Namık Kemal, “Vatan Yahut Silistre” eserinde bu bilinci işlemiştir. Yeni Osmanlılar hareketi, toprakların da Osmanlı menkulü değil, millete, “Yeni Osmanlılar”a ait olduğu anlayışını millete aşılıyordu.

Meşrutiyet Devrimi sürecinde Namık Kemal ve arkadaşlarının öncülüğünde şekillenen “vatan” anlayışının ardından, 19. yüzyılın sonlarıyla 20. yüzyılın başlarında “Türk” adı, Jön Türkler ve İttihat ve Terakki’nin yürüttüğü devrimci mücadeleler içinde halkı temsil eden ve devrimi gerçekleştirecek özne olarak öne çıktı. Türk ismi, Kurtuluş Savaşı ve Müdafaa-i Hukuk dönemiyle birlikte Cumhuriyet Devrimi sürecinde de milletleşme hamlesini gerçekleştiren halkın adı olarak tarihe mal oldu ve kalıcılaştı.

Türklerin milletleşme süreci, sömürgeciliğe ve emperyalizme karşı verilen mücadeleler olarak, Balkan Savaşı, I. Dünya Savaşı ve İstiklal Savaşı duraklarından geçerek Kemalist Devrim’le doruğuna ulaşmıştır.

Türk Milletinin Oluşumu

Osmanlı Devleti, asırlar boyunca farklı etnik ve mezhepsel toplulukları, din esasına dayalı bir “millet sistemi” içinde yönetti. Kürtler, Türkler, Araplar ve diğer milliyetler; Müslüman oldukları için aynı ümmet içinde yer alıyor, ama eşit yurttaş değil, padişahın kulları olarak tanımlanıyordu. Bu yapı, halkı bir millet haline getirecek siyasi ve hukuki temellerden yoksundu. İşte bu nedenle Osmanlı’nın çözülüşü yalnızca bir imparatorluğun çöküşü değil; bir milletin doğuşuna da zemin hazırlayan tarihsel bir süreci başlattı.

Mustafa Kemal Atatürk önderliğindeki Türk Devrimi, yalnızca bir kurtuluş savaşı değil, aynı zamanda bir milletleşme devrimidir. 1920’de Meclis’in kurulması ve ardından Cumhuriyet’in ilanı, Türkiye halkını “padişahın kulları” olmaktan çıkarıp eşit haklara sahip, ortak bir yurttaşlık paydasında birleşmiş bir millet haline getirmiştir.

1924 Anayasası’nda ifadesini bulan “Türkiye halkına, din ve ırk farkı gözetilmeksizin, vatandaşlık itibarıyla Türk denir” hükmü, işte bu devrimci dönüşümün hukuki temelidir. Böylece etnik aidiyetlerin ötesine geçen, siyasal bir kimlik olarak “Türk milleti” tanımlanmış ve Türkiye Cumhuriyeti’nin birleştirici harcı haline gelmiştir.

Kurtuluş Savaşı’nın lider kadrosu, başta Atatürk olmak üzere, Misak-ı Millî ve diğer anayasal belgelerde Türkler ile Kürtlerin hem farklı etnik kimliklere sahip olduklarını hem de birlikte aynı milleti oluşturduklarını açıkça vurgulamışlardır. Lozan görüşmeleri sırasında Türkiye’yi temsil eden İsmet İnönü, Türkiye’yi “Türklerin ve Kürtlerin ortak vatanı” olarak tanımlamıştır. Atatürk ise, Türk Milleti’ni şu şekilde tanımlamıştır:

“Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran Türkiye halkına Türk Milleti denir.”

Milletin oluşumu nasıl tarihsel bir süreç sonucu gerçekleşmişse, milletin adı da tarihsel koşullar içinde şekillenmiştir. “Türk Milleti” kimliği herhangi bir karar veya dayatma ile değil, tarihsel gelişmelerin ürünü olarak ortaya çıkmıştır. Türkler, tarih sahnesine çıktıkları ilk andan itibaren devlet kurma geleneğine sahip olmuş ve milletleşme sürecine yön vermiştir. Bu tarihsel rol, “Türk Milleti” adının benimsenmesini doğal ve kaçınılmaz kılmıştır.

Milleti Bir Arada Tutan Harç: Ortak Değerlerde Bütünleşme

Millet yalnızca nüfus sayımıyla tespit edilen bir topluluk değil; ortak değerler, ortak hatıralar ve ortak idealler etrafında birleşmiş bir siyasal ve kültürel varlıktır. Bir milleti oluşturan bireyleri birbirine bağlayan temel harç, yalnızca kan bağı ya da etnik köken değil; tarih boyunca birlikte yaşanmış acı ve sevinçler, ortak bir gelecek ülküsü ve bu ülkeyi gerçekleştirme iradesidir.

Türk milleti de bu çerçevede şekillenmiştir. Türk milletinin temelini oluşturan harç; Kurtuluş Savaşı’nda omuz omuza çarpışarak Türküyle Kürdüyle emperyalizme karşı döktüğümüz kandır. Aynı cephede emperyalizme karşı savaşmış olmanın verdiği kardeşlik, bu milletin ruhuna işlemiştir. Bizi millet yapan unsur; aynı sofraya oturabilmemizi, aynı türküyü söyleyebilmemizi, aynı bayrağın altında aynı vatan için mücadele edebilmemizi mümkün kılan ortak yaşanmışlıklardır.

Türk milleti, ortak bir dilin, ortak bir tarihin, ortak bir kültürün ve ortak bir vatanın üzerinde yükselmiştir. Ancak bütün bunların ötesinde en güçlü bağ, halkın ortaklaşa kurduğu Cumhuriyet’tir. Cumhuriyet, etnik ya da mezhepsel ayrımları değil, yurttaşlık temelinde eşitliği esas alarak Türk milletini inşa etmiş; bu inşa sürecinde en büyük harç, halkın ortak kader bilinci olmuştur.

Türk milletinin asli bir unsuru: Kürtler

Kürt halkı, Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş sürecinde yalnızca bir seyirci değil, doğrudan bu sürecin etkin bir kurucu unsuru olmuştur. Özellikle Birinci Dünya Savaşı’nın ardından, Anadolu’nun işgaline karşı yürütülen antiemperyalist Kurtuluş Savaşı’nda Kürtler, Türklerle birlikte ortak bir cephede yer almış, mücadeleye hem askeri hem de siyasal düzeyde katkı sunmuştur.

Bunun en açık göstergelerinden biri, 1919-1922 yılları arasında Kürtlerin Türklerle birlikte sürdürdüğü silahlı direniş olmuştur. Doğu Cephesi’ndeki çatışmalarda Kürtlerin önemli bir kısmı Türk birlikleriyle aynı safta yer almış, özellikle Sivas Kongresi sürecinde temsil edilen Kürt delegelerle birlikte ortak bir siyasi zemin oluşturulmuştur. Bu, Kürtlerin Türkiye’nin kuruluşundaki fiilî ve meşru temsiline işaret eder.

Kürtlerin desteği yalnızca Doğu Anadolu’yla sınırlı kalmamış; Musul vilayetinde 1919’dan itibaren İngiliz emperyalizmine karşı Şeyh Mahmut Berzenci öncülüğünde yürütülen mücadele de bu sürecin parçası olmuştur. Berzenci liderliğindeki Kürt isyanı, Revenduz bölgesinde 1920–1923 arasında devam etmiş, Yarbay Özdemir Bey komutasındaki birliklerle koordineli biçimde yürütülen bu direniş, Kurtuluş Savaşı’nın geniş cephelerinden biri olarak öne çıkmıştır. Bu örnek, Kürtlerin sadece Türkiye sınırları içinde değil, Musul gibi tartışmalı bölgelerde de Cumhuriyet lehine tutum aldığını açıkça ortaya koymaktadır.

TBMM’nin ilk döneminde de Kürtler, siyasi temsilleriyle yeni devletin inşasında doğrudan yer almışlardır. Kürt milletvekilleri Meclis’te görev almış, Lozan görüşmeleri öncesinde Kürtlerin desteği hem iç hem dış siyasette önemli bir referans noktası olarak değerlendirilmiştir. Nitekim Türkiye’nin Lozan heyetine başkanlık eden İsmet İnönü, bu desteği açık biçimde ifade ederek “Türklerle Kürtlerin temsilcisiyiz” demiştir. Bu açıklama, dönemin millet anlayışının etnik değil, ortak siyasal iradeye dayandığını göstermektedir.

Türkiye’nin bağımsızlığı için yürütülen mücadele, Türküyle Kürdüyle birlikte yürütülmüştür; bu birliktelik hem sahada hem de meclis zemininde vücut bulmuştur. Bugün Kürtlerin Türk milletinin dışına itilmesi için çalışanlar, aslında Kürtleri emperyalizmin güdümünde sahte kimlik projelerine mecbur bırakmak isteyenlerdir. Oysa Türk Devrimi ile kazanılan Türk milleti kimliği, Kürt halkının tarih boyunca elde ettiği en ileri mevzidir.

Türk de biziz Kürt de biziz; Hepimiz Türk Milletiyiz!

Bugün Türkiye, tarihsel bir kırılma eşiğindedir. PKK’nın silah bırakmasıyla birlikte açılan kapı, Türkiye’nin bütünleşmesi için büyük bir fırsattır. Ancak bu fırsat, Türkiye’yi bölmek isteye ABD-İsrail’e karşı ideolojik netlikle ve devrimci kararlılıkla karşı konulursa değerlendirilebilir.

Cumhuriyet Devrimi, Türk milletini etnik ya da mezhepsel kimliklere göre değil, ortak bir kaderde birleşen bir siyasal birlik olarak tanımlamıştır. Bu tanımın içinde Türkünden Kürdüne; vatan topraklarında birlikte yaşayan ve bu vatan için savaşan herkes vardır. Bugün, Türk milletinin bütünleşme sürecini baltalamaya kalkan söylemler, ABD-İsrail senaryolarında birleşen sahte milliyetçilerle sahte solcular, aynı amaca hizmet etmektedir: Türkiye’yi zayıflatmak ve ABD-İsrail’in iktidar müdahalesine açık hale getirmek.

Millet, tarihin yarattığı en büyük devrimci kuvvettir; bu kuvvetin kurumsallaşması ise milli devletle mümkündür. Milletin siyasal ve toplumsal birliğini sağlayan milli devlet, aynı zamanda milletin ortak kaderini örgütleyen yapıdır. Bu nedenle bütünleşme süreci, aynı zamanda milli devletin güçlenmesi sürecidir. Emperyalizme karşı verilen bağımsızlık mücadelesi, ancak milletin bütünlüğü ve milli devletin sağlam temelleriyle başarıya ulaşabilir. Bu nedenle “Türk de biziz, Kürt de biziz, hepimiz Türk milletiyiz” sözü, bir temenni değil; tarihsel bir gerçekliktir ve siyasal bir zorunluluktur. Bu söz, yalnızca geçmişin mirasını değil, geleceğin birliğini de savunur.

Bugün, “Türkiyeli” gibi ifadelerle Türk milletini yeniden tanımlama cüreti gösterenlere karşı, Atatürk’ün devrimci çizgisinde birleşmek zorundayız. Çünkü Türk milletinin birliğini savunmak, yalnızca bir etnik grubun değil, vatanın bütünlüğüne inanan herkesin görevidir. Cumhuriyet’in kurucu çizgisine, halkçı ve birleştirici milliyetçiliğine, emperyalizme karşı ortak cepheye dönmenin zamanıdır.

2015 yılından bu zamana dek Türk askerinin ve Türk polisinin kararlı mücadelesi sonucunda fiilen etkisiz hale getirilen PKK, bir anlamda yaşayan cenazeye dönüşmüştü. Bu gerçeği gören Abdullah Öcalan’ın PKK’ya yönelik Türkiye Cumhuriyeti devleti ve Türk milletiyle bütünleşme stratejisi taşıyan çağrıları sonucunda PKK kendini feshetti ve silah bıraktı ancak bu süreç, yalnızca fırsatlar değil, aynı zamanda yeni tehditleri de beraberinde getirdi. ABD ve İsrail, Türkiye’nin bütünleşmesi yönündeki ilerleyişini sekteye uğratmak amacıyla harekete geçti, sözde “milliyetçilik” ya da “solculuk” maskesiyle sahaya sürdükleri aktörler aracılığıyla yeni bir ayrılıkçılık kampanyası başlattı.

PKK’nın silah bırakması, Türküyle Kürdüyle milletimizin bütünleşmesi için bir zemin oluştururken; bu birlik ihtimalinden rahatsız olan emperyalist merkezler, toplumu etnik kamplara ayırmayı hedefleyen yeni bir psikolojik savaş süreci başlatmıştır. Bu süreçte Zafer Partisi ve İYİ Parti gibi sahte milliyetçiler ile TİP gibi sahte solcular, ABD-İsrail eksenli bu senaryoda ortak rol üstlenmektedir. Amaçları, Türk milletinin asli unsurlarından biri olan Kürt yurttaşlarımızı milletten koparmak; milliyetçilik kavramını ırkçılığa indirgemek ve Cumhuriyet Devrimi’nin en büyük kazanımlarından biri olan milletleşme sürecini tersine çevirmektir.
İşte bu yazıda, Türk milletinin nasıl tarihsel olarak oluştuğunu, Cumhuriyet’in bu süreçteki birleştirici rolünü ve neden bugün “Türk de biziz, Kürt de biziz, hepimiz Türk milletiyiz” demenin bir tercihten değil, bir tarihsel zorunluluktan kaynaklandığını anlatacağım.

Milletin Doğuşu, Milletleşmenin Oluşumu

Türk milletinin oluşumunu kavrayabilmek için öncelikle “millet” ve “milletleşme” kavramlarının ne anlama geldiğini açıklamak gerekir. Millet kavramı, yalnızca ortak bir etnik kökene dayanan bir topluluğu değil; aynı zamanda ortak bir dil, tarih, kültür, değerler bütünü ve gelecek idealinde birleşen toplulukların, siyasal bir bütünlük ve ortak aidiyet duygusu etrafında örgütlenmesini ifade eder. Millet kavramı, özellikle modern ulus-devletlerin tarih sahnesine çıktığı dönemde anlam ve biçim kazanmıştır. Buna bağlı olarak milletleşme ise, bir toplumun bu siyasal ve kültürel bütünlüğe ulaşma sürecidir. Her milletin milletleşme süreci, o toplumun kendi tarihsel, sosyal ve ekonomik koşullarına bağlı olarak farklılık gösterir. Ancak bu süreçlerin ortak paydası, feodal yapının çözülmesi ve kapitalist üretim tarzının gelişmeye başlamasıyla yaşanan toplumsal dönüşümlerdir. Bu dönüşümün en çarpıcı ivmesi, 1789 Fransız Devrimi’nde kendini göstermiştir. Devrim, krallığın tebaasını bir milletin eşit yurttaşları haline getirerek halk egemenliğine dayalı bir ulus anlayışının önünü açmıştır. Böylece dinsel ve feodal aidiyetlerin yerine, ortak kamusal değerler ve siyasal haklar etrafında şekillenen yeni bir millet anlayışı doğmuştur.

Bu tarihsel çerçeve, hem milletin hem de milletleşmenin yalnızca kültürel değil, aynı zamanda siyasal ve toplumsal bir inşa süreci olduğunu ortaya koyar. Türk milletinin oluşumu da işte bu tarihsel bağlam içinde, özgün bir gelişim çizgisi izleyerek gerçekleşmiştir.

Vatan Olmadan Millet Olmaz!

“Vatan” düşüncesi, halkların tarihsel olarak geliştirdikleri birlikte yaşama iradesini, feodalizm, sömürgeci kapitalizm ve emperyalizme karşı verdikleri mücadele ortamında somutlaştırmalarıyla ortaya çıkmıştır.

Türkiye tarihinde de, millet en başta, belirli bir toprağa bağlı olarak, “vatan” tasavvurunu geliştirmiştir. Jön Türkler ile birlikte bu topraklara ait bir vatan toprağı fikri oluşmuştur; üzerinde birlikte yaşanılan, uğruna mücadele verilen ve gerektiğinde can verilen toprak parçası. Namık Kemal, “Vatan Yahut Silistre” eserinde bu bilinci işlemiştir. Yeni Osmanlılar hareketi, toprakların da Osmanlı menkulü değil, millete, “Yeni Osmanlılar”a ait olduğu anlayışını millete aşılıyordu.

Meşrutiyet Devrimi sürecinde Namık Kemal ve arkadaşlarının öncülüğünde şekillenen “vatan” anlayışının ardından, 19. yüzyılın sonlarıyla 20. yüzyılın başlarında “Türk” adı, Jön Türkler ve İttihat ve Terakki’nin yürüttüğü devrimci mücadeleler içinde halkı temsil eden ve devrimi gerçekleştirecek özne olarak öne çıktı. Türk ismi, Kurtuluş Savaşı ve Müdafaa-i Hukuk dönemiyle birlikte Cumhuriyet Devrimi sürecinde de milletleşme hamlesini gerçekleştiren halkın adı olarak tarihe mal oldu ve kalıcılaştı.

Türklerin milletleşme süreci, sömürgeciliğe ve emperyalizme karşı verilen mücadeleler olarak, Balkan Savaşı, I. Dünya Savaşı ve İstiklal Savaşı duraklarından geçerek Kemalist Devrim’le doruğuna ulaşmıştır.

Türk Milletinin Oluşumu

Osmanlı Devleti, asırlar boyunca farklı etnik ve mezhepsel toplulukları, din esasına dayalı bir “millet sistemi” içinde yönetti. Kürtler, Türkler, Araplar ve diğer milliyetler; Müslüman oldukları için aynı ümmet içinde yer alıyor, ama eşit yurttaş değil, padişahın kulları olarak tanımlanıyordu. Bu yapı, halkı bir millet haline getirecek siyasi ve hukuki temellerden yoksundu. İşte bu nedenle Osmanlı’nın çözülüşü yalnızca bir imparatorluğun çöküşü değil; bir milletin doğuşuna da zemin hazırlayan tarihsel bir süreci başlattı.

Mustafa Kemal Atatürk önderliğindeki Türk Devrimi, yalnızca bir kurtuluş savaşı değil, aynı zamanda bir milletleşme devrimidir. 1920’de Meclis’in kurulması ve ardından Cumhuriyet’in ilanı, Türkiye halkını “padişahın kulları” olmaktan çıkarıp eşit haklara sahip, ortak bir yurttaşlık paydasında birleşmiş bir millet haline getirmiştir.

1924 Anayasası’nda ifadesini bulan “Türkiye halkına, din ve ırk farkı gözetilmeksizin, vatandaşlık itibarıyla Türk denir” hükmü, işte bu devrimci dönüşümün hukuki temelidir. Böylece etnik aidiyetlerin ötesine geçen, siyasal bir kimlik olarak “Türk milleti” tanımlanmış ve Türkiye Cumhuriyeti’nin birleştirici harcı haline gelmiştir.

Kurtuluş Savaşı’nın lider kadrosu, başta Atatürk olmak üzere, Misak-ı Millî ve diğer anayasal belgelerde Türkler ile Kürtlerin hem farklı etnik kimliklere sahip olduklarını hem de birlikte aynı milleti oluşturduklarını açıkça vurgulamışlardır. Lozan görüşmeleri sırasında Türkiye’yi temsil eden İsmet İnönü, Türkiye’yi “Türklerin ve Kürtlerin ortak vatanı” olarak tanımlamıştır. Atatürk ise, Türk Milleti’ni şu şekilde tanımlamıştır:

“Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran Türkiye halkına Türk Milleti denir.”

Milletin oluşumu nasıl tarihsel bir süreç sonucu gerçekleşmişse, milletin adı da tarihsel koşullar içinde şekillenmiştir. “Türk Milleti” kimliği herhangi bir karar veya dayatma ile değil, tarihsel gelişmelerin ürünü olarak ortaya çıkmıştır. Türkler, tarih sahnesine çıktıkları ilk andan itibaren devlet kurma geleneğine sahip olmuş ve milletleşme sürecine yön vermiştir. Bu tarihsel rol, “Türk Milleti” adının benimsenmesini doğal ve kaçınılmaz kılmıştır.

Milleti Bir Arada Tutan Harç: Ortak Değerlerde Bütünleşme

Millet yalnızca nüfus sayımıyla tespit edilen bir topluluk değil; ortak değerler, ortak hatıralar ve ortak idealler etrafında birleşmiş bir siyasal ve kültürel varlıktır. Bir milleti oluşturan bireyleri birbirine bağlayan temel harç, yalnızca kan bağı ya da etnik köken değil; tarih boyunca birlikte yaşanmış acı ve sevinçler, ortak bir gelecek ülküsü ve bu ülkeyi gerçekleştirme iradesidir.

Türk milleti de bu çerçevede şekillenmiştir. Türk milletinin temelini oluşturan harç; Kurtuluş Savaşı’nda omuz omuza çarpışarak Türküyle Kürdüyle emperyalizme karşı döktüğümüz kandır. Aynı cephede emperyalizme karşı savaşmış olmanın verdiği kardeşlik, bu milletin ruhuna işlemiştir. Bizi millet yapan unsur; aynı sofraya oturabilmemizi, aynı türküyü söyleyebilmemizi, aynı bayrağın altında aynı vatan için mücadele edebilmemizi mümkün kılan ortak yaşanmışlıklardır.

Türk milleti, ortak bir dilin, ortak bir tarihin, ortak bir kültürün ve ortak bir vatanın üzerinde yükselmiştir. Ancak bütün bunların ötesinde en güçlü bağ, halkın ortaklaşa kurduğu Cumhuriyet’tir. Cumhuriyet, etnik ya da mezhepsel ayrımları değil, yurttaşlık temelinde eşitliği esas alarak Türk milletini inşa etmiş; bu inşa sürecinde en büyük harç, halkın ortak kader bilinci olmuştur.

Türk milletinin asli bir unsuru: Kürtler

Kürt halkı, Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş sürecinde yalnızca bir seyirci değil, doğrudan bu sürecin etkin bir kurucu unsuru olmuştur. Özellikle Birinci Dünya Savaşı’nın ardından, Anadolu’nun işgaline karşı yürütülen antiemperyalist Kurtuluş Savaşı’nda Kürtler, Türklerle birlikte ortak bir cephede yer almış, mücadeleye hem askeri hem de siyasal düzeyde katkı sunmuştur.

Bunun en açık göstergelerinden biri, 1919-1922 yılları arasında Kürtlerin Türklerle birlikte sürdürdüğü silahlı direniş olmuştur. Doğu Cephesi’ndeki çatışmalarda Kürtlerin önemli bir kısmı Türk birlikleriyle aynı safta yer almış, özellikle Sivas Kongresi sürecinde temsil edilen Kürt delegelerle birlikte ortak bir siyasi zemin oluşturulmuştur. Bu, Kürtlerin Türkiye’nin kuruluşundaki fiilî ve meşru temsiline işaret eder.

Kürtlerin desteği yalnızca Doğu Anadolu’yla sınırlı kalmamış; Musul vilayetinde 1919’dan itibaren İngiliz emperyalizmine karşı Şeyh Mahmut Berzenci öncülüğünde yürütülen mücadele de bu sürecin parçası olmuştur. Berzenci liderliğindeki Kürt isyanı, Revenduz bölgesinde 1920–1923 arasında devam etmiş, Yarbay Özdemir Bey komutasındaki birliklerle koordineli biçimde yürütülen bu direniş, Kurtuluş Savaşı’nın geniş cephelerinden biri olarak öne çıkmıştır. Bu örnek, Kürtlerin sadece Türkiye sınırları içinde değil, Musul gibi tartışmalı bölgelerde de Cumhuriyet lehine tutum aldığını açıkça ortaya koymaktadır.

TBMM’nin ilk döneminde de Kürtler, siyasi temsilleriyle yeni devletin inşasında doğrudan yer almışlardır. Kürt milletvekilleri Meclis’te görev almış, Lozan görüşmeleri öncesinde Kürtlerin desteği hem iç hem dış siyasette önemli bir referans noktası olarak değerlendirilmiştir. Nitekim Türkiye’nin Lozan heyetine başkanlık eden İsmet İnönü, bu desteği açık biçimde ifade ederek “Türklerle Kürtlerin temsilcisiyiz” demiştir. Bu açıklama, dönemin millet anlayışının etnik değil, ortak siyasal iradeye dayandığını göstermektedir.

Türkiye’nin bağımsızlığı için yürütülen mücadele, Türküyle Kürdüyle birlikte yürütülmüştür; bu birliktelik hem sahada hem de meclis zemininde vücut bulmuştur. Bugün Kürtlerin Türk milletinin dışına itilmesi için çalışanlar, aslında Kürtleri emperyalizmin güdümünde sahte kimlik projelerine mecbur bırakmak isteyenlerdir. Oysa Türk Devrimi ile kazanılan Türk milleti kimliği, Kürt halkının tarih boyunca elde ettiği en ileri mevzidir.

Türk de biziz Kürt de biziz; Hepimiz Türk Milletiyiz!

Bugün Türkiye, tarihsel bir kırılma eşiğindedir. PKK’nın silah bırakmasıyla birlikte açılan kapı, Türkiye’nin bütünleşmesi için büyük bir fırsattır. Ancak bu fırsat, Türkiye’yi bölmek isteye ABD-İsrail’e karşı ideolojik netlikle ve devrimci kararlılıkla karşı konulursa değerlendirilebilir.

Cumhuriyet Devrimi, Türk milletini etnik ya da mezhepsel kimliklere göre değil, ortak bir kaderde birleşen bir siyasal birlik olarak tanımlamıştır. Bu tanımın içinde Türkünden Kürdüne; vatan topraklarında birlikte yaşayan ve bu vatan için savaşan herkes vardır. Bugün, Türk milletinin bütünleşme sürecini baltalamaya kalkan söylemler, ABD-İsrail senaryolarında birleşen sahte milliyetçilerle sahte solcular, aynı amaca hizmet etmektedir: Türkiye’yi zayıflatmak ve ABD-İsrail’in iktidar müdahalesine açık hale getirmek.

Millet, tarihin yarattığı en büyük devrimci kuvvettir; bu kuvvetin kurumsallaşması ise milli devletle mümkündür. Milletin siyasal ve toplumsal birliğini sağlayan milli devlet, aynı zamanda milletin ortak kaderini örgütleyen yapıdır. Bu nedenle bütünleşme süreci, aynı zamanda milli devletin güçlenmesi sürecidir. Emperyalizme karşı verilen bağımsızlık mücadelesi, ancak milletin bütünlüğü ve milli devletin sağlam temelleriyle başarıya ulaşabilir. Bu nedenle “Türk de biziz, Kürt de biziz, hepimiz Türk milletiyiz” sözü, bir temenni değil; tarihsel bir gerçekliktir ve siyasal bir zorunluluktur. Bu söz, yalnızca geçmişin mirasını değil, geleceğin birliğini de savunur.

Bugün, “Türkiyeli” gibi ifadelerle Türk milletini yeniden tanımlama cüreti gösterenlere karşı, Atatürk’ün devrimci çizgisinde birleşmek zorundayız. Çünkü Türk milletinin birliğini savunmak, yalnızca bir etnik grubun değil, vatanın bütünlüğüne inanan herkesin görevidir. Cumhuriyet’in kurucu çizgisine, halkçı ve birleştirici milliyetçiliğine, emperyalizme karşı ortak cepheye dönmenin zamanıdır.

100 yılı aşkın süredir emperyalizmin hedefinde olan bu topraklarda yaşıyoruz. Harita üzerinde topraklarımızı paylaştıkları Sevr’den Kukla Kürdistan planlarına, zırhlıları ile dayandıkları Çanakkale Boğazı’ndan Doğu Akdeniz’e; emperyalizmin namlularının hedefinde daima Türkiye oldu. Bu 100 yılı aşkın süredir silahını doğrultmuş emperyalizmin karşısında teslimiyete değil, Mehmetçiğin silahına sarıldığımızda ise tarih Mehmetçiğin silahının zaferini yazdı. Emperyalizm ile olan bu mücadelede silahıyla Türkiye’yi teslim alamayan emperyalizm, dolarıyla ve kendisine uşaklıkla teslim aldığı hainlerle hedefinden hiçbir zaman şaşmadı. Türkiye’de iç cephede bölünme yaratarak mevzii kazanmak ve sonucunda iktidar olmak için düşmana askerlik yapacak bölücüleri kazanmasını bildi. Bunların adı dün Şeyh Sait gibi vatan hainleri oldu; bugün ise Halil Konakçı gibi bozguncular oldu. Hepsinin ortak noktası ise düşmana askerlik yapmak oldu.

Bu yazımızda, bugün Türk milletinin birliğini ve Türkiye’nin değerlerini hedef alarak iç cephede ABD emperyalizminin Türkiye’yi bölme planlarına hizmet eden Halil Konakçı gibi bozguncuları ele alacağız. Onların bölücülük saçan fetvalarının karşısında ise Mustafa Kemal’in yanında İttihatçı kimliğiyle saf tutan Rifat Börekçilerin vatanseverliğinin ihtiyacını vurgulayacağız.

İç Cepheyi Korumak Neden Belirleyici?

Mustafa Kemal Atatürk’ün Nutuk’ta vurguladığı gibi “Asıl olan iç cephedir.” Türkiye’yi emperyalist tehditlerden korumanın belirleyici bir mücadelesi, iç cephede birliği ve dirliği sağlamaktır.

ABD ve İsrail’in Türkiye’ye yönelik tehditleri, sadece Doğu Akdeniz’den Suriye’ye topyekün bir cephedeki planlarıyla sınırlı değil.  Türkiye gibi bir ülkeye doğrudan işgal girişimi yerine, Türkiye’nin iç cephesinde çatışmalar yaratarak Türkiye’yi bölme planlarını iç cepheden derinleştirmeyi amaçlamaktadır. Bu kapsamda, ABD destekli gericilik ve ABD destekli bölücülük, farklı toplumsal kesimlere hitap ederek Türkiye’nin iç cephesini iki farklı kutuptan tek bir amaç etrafında hedef almaktadır. Gericilik, dini ve geleneksel değerleri kullanarak muhafazakâr kesimleri etkilemeye ve onları emperyalist planlarına hizmet edecek şekilde yönlendirmeye çalışırken; bölücülük, “eşit yurttaşlık, demokrasi, özgürlük, anadilde eğitim” vb. kavramlar etrafında toplumun seküler diyeceğimiz kesimine nüfuz etmeye ve ayrıştırıcı politikalarla milli birliği zayıflatmaya odaklanmaktadır. Bu iki ayrı yönelim, farklı kamplara hitap etse de tek bir amaca yani ABD’nin Türkiye’yi iç cepheden bölme planlarına hizmet etmektedir.

Bütün dünyada “gölge CIA” olarak bilinen ABD’nin RAND Corporation örgütünün raporlarında da açıkça belirtildiği üzere, ABD’nin temel hedefi Türkiye içinde laik-anti laik gerilimi körükleyerek toplumu ayrıştırmak ve sözde kukla Kürdistan, özde 2. İsrail planına giden yolda iç cepheyi parçalamaktır. Bu süreçte, Halil Konakçı ve benzeri figürler, ABD destekli gericiliği ön plana çıkaran kuklalar olarak sahneye sürülmektedir.

Halil Konakçı Neyin Görevinde?

Düşmanlık beslediği Türkiye Cumhuriyeti’nde bir din adamı olan Halil Konakçı, Cumhuriyet’e ve devrimlerine, Türk Devrimi’nin öncülerine karşı bulunduğu söylemler ve hakaretlerle halen görevde olan bir provokatördür.

Gelin bu provokatörün “din görevi” altında neye hizmet ettiğine birkaç örnekle bakalım. 2023 yılındaki bir konuşmasında, “Hatay Türkiye topraklarına katıldığında yapılan ilk icraat ezanın yasaklanması oldu. Yani Fransız’ın yapmadığı zulmü bu topraklarda yaptılar.” dedi. Yine 2023 yılındaki bir söyleminde vatan haini Şeyh Sait’i “İslam kahramanı” ilan etti. 22 Ocak tarihindeki bir konuşmasında ise Türk Devrimi’nin öncüleri olan İttihatçıları, “Tüm hainler İttihat ve Terakki içinden çıktı. Talat, Cemal ve daha birçokları gibi” söylemleriyle hedef aldı.

Şehir şehir dolaşıp Cumhuriyet Devrimlerini, Türk gençliğinin kahramanlarını hedef göstererek topluma kin ve nefret saçan Halil Konakçı, hakkında birçok kez soruşturma başlatılsa da görevinden uzaklaştırılmamaktadır. Böylece provokatörlüğüne alan bularak ABD-İsrail’in Türkiye içerisindeki yıkıcılık faaliyetlerinde rol üstlenmeye devam etmektedir.

İç Cepheyi Bölmeye Kalkanlar Kimin Safında?

ABD emperyalizmi ve İsrail siyonizmi ile mücadele etmek isteyenlerin temel görevi, milliyetçi, sosyalist, Kemalist, muhafazakar, İslamcı herkesi aynı mücadele içinde birleştirmektir. Bu sebeple din adına Türk Devrimi’ne nefret kusanlar da, “şeriat geliyor” diyerek muhafazakarlara nefret kusanlar da farkında olmayarak ya da bilinçli bir şekilde ABD-İsrail planlarına alet olmaktadır.

Türkiye’ye yönelen ABD-İsrail tehditlerine karşı duruş göstermeyen millilik olur mu? İttihatçılara, Kemalist Devrim’e düşmanlık besleyen kime dostluk eder? Bunları sorgulamak şarttır.

Kemalist Devrim’i, İttihatçıları hedef alıyorsan; yerin Taşnak Cemiyeti’dir. Halil Konakçı ve onun gibileri, Türk milletinin bağımsızlık savaşına düşman olanlarla aynı safta bulunuyor!

Türk Milletinin Mücadelesinde Halil Konakçılara Yer Yok!

Emperyalizme karşı mücadelede başarı için iç cepheyi sağlam tutmanın önemini, tarihimiz bize hem kahramanlarımız hem de hainlerimiz ile göstermiştir. Göstermeye de devam etmektedir.

Türkiye’yi bölmeye yönelik emperyalist senaryolara karşı mücadelede, Mehmetçiğin silahı kadar Türk milletinin birlik içerisindeki başkaldırısı da önemlidir. Bölücülüğe geçit vermemekte birbirini tamamlayan iki ruhtur. Türk milletinin bu mücadelesinde ise Halil Konakçı gibi Cumhuriyet’in devrimlerine, önderlerine düşmanlık besleyenlere yer yoktur.

Bugün, Halil Konakçıların kışkırttığı bozguncu cephe ise mücadelesini düşmanla işbirliği tutan Şeyh Sait’e, Sait Molla’ya ve Vahdettin’in emriyle Kuvvacılara “ölüm fetvaları” çıkaran Mustafa Sabri Efendilere yaslamaktadır.

Dün olduğu gibi bugün de İttihatçılara düşmanlık besleyen o “hainlik” ruhu, ABD-İsrail’in Türkiye’deki iç cepheye yönelik planlarında FETÖ’ye dostluk, Türk milletine düşmanlıkta birleşmektedir.

İman Cephesini Vatan Cephesi İle Birleştiren İttihatçı: Rifat Börekçi

5 Mart günü, ilk Diyanet İşleri Başkanımız Mehmet Rifat Börekçi’nin 84. ölüm yıl dönümü. Bugün iç cephede Halil Konakçı gibi halkı kin ve nefrete sürükleyen sözde “din adamları” karşısında Rifat Börekçi’yi tanımanın, anlamanın ve rol model almanın önemi daha da yakıcı hale gelmiştir.

Rifat Börekçi, tarih sahnesine Milli Mücadele yıllarında, Ankara’da öne atılarak çıktı. İstanbul’un ölüm fetvasına karşı isyan bayrağını açarak, karşı fetva hazırlayanların başında yer almıştır. Milli Mücadele’nin ilk günlerinde Ankara’da “Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti”ni kurdu ve İttihatçılar onu Ankara Müftüsü yaptı.

Onun safı; işgalci Fransız ve İngilizlerin, işgal kuvvetleri ile işbirliği tutan vatan hainlerinin karşısı, Mustafa Kemal önderliğindeki Milli Mücadele’nin yanıydı. 27 Aralık 1919 günü Ankara’ya gelen Mustafa Kemal Paşa ve beraberindeki heyeti karşılayan Seymenlerin içinde de o vardı.

Maddi ve manevi olarak tüm gücüyle Milli Mücadele’nin fedaisiydi. Öyle ki kefen parası sakladığı bin lirayı Kuvây-i Milliye’ye bağışladı.

Rifat Börekçi, yalnızca bir din adamı değil, aynı zamanda vatanın en zor günlerinde inancını milletin bağımsızlık mücadelesiyle birleştiren bir istiklal neferiydi. O, işgal altındaki Anadolu’nun minberlerinden korkusuzca haykıran bir ses, milli iradenin ruhunu fetvalarıyla perçinleyen bir öncüdür. Onun safı, hakikatin ve hürriyetin safıdır; onun mücadelesi, imanla yoğrulmuş bir vatan cephesinin mücadelesidir. Bugün de, dün olduğu gibi, halkı ayrıştırmaya çalışan Halil Konakçı gibi bozguncu cephenin bayraktarlığını yapan zihniyetlere karşı, Rifat Börekçi’nin mirası yolumuzu aydınlatmaktadır. Onun aziz hatırası, Milli Mücadele ruhunu yaşatan herkesin yüreğinde bir meşale gibi yanmaya devam edecektir!

Diyanet İşleri Başkanlığı’na Düşen Görev

Diyanet İşleri Başkanlığı, Türk Devrimi ile var ettiğimiz, Cumhuriyetimizin önemli kurumlarındandır. Bugün, emperyalizme karşı mücadelede, “Aslolan iç cephe”de Diyanet İşleri Başkanlığı’na da çok iş düşmektedir. ABD-İsrail cephesinin etnik, kimliksel, dinsel yangın çıkarma girişimlerine karşı ön mevziide olması gerekmektedir.

Bugün, Diyanet İşleri Başkanlığı’nın emperyalist senaryolara karşı saldırılara en önde göğüs geren, halkı birleştirici bir rol oynaması gerekmektedir. Bunun içinde toplumun içerisinde sınırlı da olsa belli bir etki alanı olan Halil Konakçı gibi bozguncu cephenin ateşine odun taşıyan provokatörlere alan tanımaması gerekmektedir. Diyanet İşleri Başkanlığı’nın halkın Milli Mücadele etrafında toplanmasını sağlayan, işbirlikçi cephenin fetvaları karşısında Mustafa Kemal cephesinde görev alan Rifat Börekçi gibi rol modellerle milletin vicdanında yer tutması gerekir!

100 yılı aşkın süredir emperyalizmin hedefinde olan bu topraklarda yaşıyoruz. Harita üzerinde topraklarımızı paylaştıkları Sevr’den Kukla Kürdistan planlarına, zırhlıları ile dayandıkları Çanakkale Boğazı’ndan Doğu Akdeniz’e; emperyalizmin namlularının hedefinde daima Türkiye oldu. Bu 100 yılı aşkın süredir silahını doğrultmuş emperyalizmin karşısında teslimiyete değil, Mehmetçiğin silahına sarıldığımızda ise tarih Mehmetçiğin silahının zaferini yazdı. Emperyalizm ile olan bu mücadelede silahıyla Türkiye’yi teslim alamayan emperyalizm, dolarıyla ve kendisine uşaklıkla teslim aldığı hainlerle hedefinden hiçbir zaman şaşmadı. Türkiye’de iç cephede bölünme yaratarak mevzii kazanmak ve sonucunda iktidar olmak için düşmana askerlik yapacak bölücüleri kazanmasını bildi. Bunların adı dün Şeyh Sait gibi vatan hainleri oldu; bugün ise Halil Konakçı gibi bozguncular oldu. Hepsinin ortak noktası ise düşmana askerlik yapmak oldu.

Bu yazımızda, bugün Türk milletinin birliğini ve Türkiye’nin değerlerini hedef alarak iç cephede ABD emperyalizminin Türkiye’yi bölme planlarına hizmet eden Halil Konakçı gibi bozguncuları ele alacağız. Onların bölücülük saçan fetvalarının karşısında ise Mustafa Kemal’in yanında İttihatçı kimliğiyle saf tutan Rifat Börekçilerin vatanseverliğinin ihtiyacını vurgulayacağız.

İç Cepheyi Korumak Neden Belirleyici?

Mustafa Kemal Atatürk’ün Nutuk’ta vurguladığı gibi “Asıl olan iç cephedir.” Türkiye’yi emperyalist tehditlerden korumanın belirleyici bir mücadelesi, iç cephede birliği ve dirliği sağlamaktır.

ABD ve İsrail’in Türkiye’ye yönelik tehditleri, sadece Doğu Akdeniz’den Suriye’ye topyekün bir cephedeki planlarıyla sınırlı değil.  Türkiye gibi bir ülkeye doğrudan işgal girişimi yerine, Türkiye’nin iç cephesinde çatışmalar yaratarak Türkiye’yi bölme planlarını iç cepheden derinleştirmeyi amaçlamaktadır. Bu kapsamda, ABD destekli gericilik ve ABD destekli bölücülük, farklı toplumsal kesimlere hitap ederek Türkiye’nin iç cephesini iki farklı kutuptan tek bir amaç etrafında hedef almaktadır. Gericilik, dini ve geleneksel değerleri kullanarak muhafazakâr kesimleri etkilemeye ve onları emperyalist planlarına hizmet edecek şekilde yönlendirmeye çalışırken; bölücülük, “eşit yurttaşlık, demokrasi, özgürlük, anadilde eğitim” vb. kavramlar etrafında toplumun seküler diyeceğimiz kesimine nüfuz etmeye ve ayrıştırıcı politikalarla milli birliği zayıflatmaya odaklanmaktadır. Bu iki ayrı yönelim, farklı kamplara hitap etse de tek bir amaca yani ABD’nin Türkiye’yi iç cepheden bölme planlarına hizmet etmektedir.

Bütün dünyada “gölge CIA” olarak bilinen ABD’nin RAND Corporation örgütünün raporlarında da açıkça belirtildiği üzere, ABD’nin temel hedefi Türkiye içinde laik-anti laik gerilimi körükleyerek toplumu ayrıştırmak ve sözde kukla Kürdistan, özde 2. İsrail planına giden yolda iç cepheyi parçalamaktır. Bu süreçte, Halil Konakçı ve benzeri figürler, ABD destekli gericiliği ön plana çıkaran kuklalar olarak sahneye sürülmektedir.

Halil Konakçı Neyin Görevinde?

Düşmanlık beslediği Türkiye Cumhuriyeti’nde bir din adamı olan Halil Konakçı, Cumhuriyet’e ve devrimlerine, Türk Devrimi’nin öncülerine karşı bulunduğu söylemler ve hakaretlerle halen görevde olan bir provokatördür.

Gelin bu provokatörün “din görevi” altında neye hizmet ettiğine birkaç örnekle bakalım. 2023 yılındaki bir konuşmasında, “Hatay Türkiye topraklarına katıldığında yapılan ilk icraat ezanın yasaklanması oldu. Yani Fransız’ın yapmadığı zulmü bu topraklarda yaptılar.” dedi. Yine 2023 yılındaki bir söyleminde vatan haini Şeyh Sait’i “İslam kahramanı” ilan etti. 22 Ocak tarihindeki bir konuşmasında ise Türk Devrimi’nin öncüleri olan İttihatçıları, “Tüm hainler İttihat ve Terakki içinden çıktı. Talat, Cemal ve daha birçokları gibi” söylemleriyle hedef aldı.

Şehir şehir dolaşıp Cumhuriyet Devrimlerini, Türk gençliğinin kahramanlarını hedef göstererek topluma kin ve nefret saçan Halil Konakçı, hakkında birçok kez soruşturma başlatılsa da görevinden uzaklaştırılmamaktadır. Böylece provokatörlüğüne alan bularak ABD-İsrail’in Türkiye içerisindeki yıkıcılık faaliyetlerinde rol üstlenmeye devam etmektedir.

İç Cepheyi Bölmeye Kalkanlar Kimin Safında?

ABD emperyalizmi ve İsrail siyonizmi ile mücadele etmek isteyenlerin temel görevi, milliyetçi, sosyalist, Kemalist, muhafazakar, İslamcı herkesi aynı mücadele içinde birleştirmektir. Bu sebeple din adına Türk Devrimi’ne nefret kusanlar da, “şeriat geliyor” diyerek muhafazakarlara nefret kusanlar da farkında olmayarak ya da bilinçli bir şekilde ABD-İsrail planlarına alet olmaktadır.

Türkiye’ye yönelen ABD-İsrail tehditlerine karşı duruş göstermeyen millilik olur mu? İttihatçılara, Kemalist Devrim’e düşmanlık besleyen kime dostluk eder? Bunları sorgulamak şarttır.

Kemalist Devrim’i, İttihatçıları hedef alıyorsan; yerin Taşnak Cemiyeti’dir. Halil Konakçı ve onun gibileri, Türk milletinin bağımsızlık savaşına düşman olanlarla aynı safta bulunuyor!

Türk Milletinin Mücadelesinde Halil Konakçılara Yer Yok!

Emperyalizme karşı mücadelede başarı için iç cepheyi sağlam tutmanın önemini, tarihimiz bize hem kahramanlarımız hem de hainlerimiz ile göstermiştir. Göstermeye de devam etmektedir.

Türkiye’yi bölmeye yönelik emperyalist senaryolara karşı mücadelede, Mehmetçiğin silahı kadar Türk milletinin birlik içerisindeki başkaldırısı da önemlidir. Bölücülüğe geçit vermemekte birbirini tamamlayan iki ruhtur. Türk milletinin bu mücadelesinde ise Halil Konakçı gibi Cumhuriyet’in devrimlerine, önderlerine düşmanlık besleyenlere yer yoktur.

Bugün, Halil Konakçıların kışkırttığı bozguncu cephe ise mücadelesini düşmanla işbirliği tutan Şeyh Sait’e, Sait Molla’ya ve Vahdettin’in emriyle Kuvvacılara “ölüm fetvaları” çıkaran Mustafa Sabri Efendilere yaslamaktadır.

Dün olduğu gibi bugün de İttihatçılara düşmanlık besleyen o “hainlik” ruhu, ABD-İsrail’in Türkiye’deki iç cepheye yönelik planlarında FETÖ’ye dostluk, Türk milletine düşmanlıkta birleşmektedir.

İman Cephesini Vatan Cephesi İle Birleştiren İttihatçı: Rifat Börekçi

5 Mart günü, ilk Diyanet İşleri Başkanımız Mehmet Rifat Börekçi’nin 84. ölüm yıl dönümü. Bugün iç cephede Halil Konakçı gibi halkı kin ve nefrete sürükleyen sözde “din adamları” karşısında Rifat Börekçi’yi tanımanın, anlamanın ve rol model almanın önemi daha da yakıcı hale gelmiştir.

Rifat Börekçi, tarih sahnesine Milli Mücadele yıllarında, Ankara’da öne atılarak çıktı. İstanbul’un ölüm fetvasına karşı isyan bayrağını açarak, karşı fetva hazırlayanların başında yer almıştır. Milli Mücadele’nin ilk günlerinde Ankara’da “Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti”ni kurdu ve İttihatçılar onu Ankara Müftüsü yaptı.

Onun safı; işgalci Fransız ve İngilizlerin, işgal kuvvetleri ile işbirliği tutan vatan hainlerinin karşısı, Mustafa Kemal önderliğindeki Milli Mücadele’nin yanıydı. 27 Aralık 1919 günü Ankara’ya gelen Mustafa Kemal Paşa ve beraberindeki heyeti karşılayan Seymenlerin içinde de o vardı.

Maddi ve manevi olarak tüm gücüyle Milli Mücadele’nin fedaisiydi. Öyle ki kefen parası sakladığı bin lirayı Kuvây-i Milliye’ye bağışladı.

Rifat Börekçi, yalnızca bir din adamı değil, aynı zamanda vatanın en zor günlerinde inancını milletin bağımsızlık mücadelesiyle birleştiren bir istiklal neferiydi. O, işgal altındaki Anadolu’nun minberlerinden korkusuzca haykıran bir ses, milli iradenin ruhunu fetvalarıyla perçinleyen bir öncüdür. Onun safı, hakikatin ve hürriyetin safıdır; onun mücadelesi, imanla yoğrulmuş bir vatan cephesinin mücadelesidir. Bugün de, dün olduğu gibi, halkı ayrıştırmaya çalışan Halil Konakçı gibi bozguncu cephenin bayraktarlığını yapan zihniyetlere karşı, Rifat Börekçi’nin mirası yolumuzu aydınlatmaktadır. Onun aziz hatırası, Milli Mücadele ruhunu yaşatan herkesin yüreğinde bir meşale gibi yanmaya devam edecektir!

Diyanet İşleri Başkanlığı’na Düşen Görev

Diyanet İşleri Başkanlığı, Türk Devrimi ile var ettiğimiz, Cumhuriyetimizin önemli kurumlarındandır. Bugün, emperyalizme karşı mücadelede, “Aslolan iç cephe”de Diyanet İşleri Başkanlığı’na da çok iş düşmektedir. ABD-İsrail cephesinin etnik, kimliksel, dinsel yangın çıkarma girişimlerine karşı ön mevziide olması gerekmektedir.

Bugün, Diyanet İşleri Başkanlığı’nın emperyalist senaryolara karşı saldırılara en önde göğüs geren, halkı birleştirici bir rol oynaması gerekmektedir. Bunun içinde toplumun içerisinde sınırlı da olsa belli bir etki alanı olan Halil Konakçı gibi bozguncu cephenin ateşine odun taşıyan provokatörlere alan tanımaması gerekmektedir. Diyanet İşleri Başkanlığı’nın halkın Milli Mücadele etrafında toplanmasını sağlayan, işbirlikçi cephenin fetvaları karşısında Mustafa Kemal cephesinde görev alan Rifat Börekçi gibi rol modellerle milletin vicdanında yer tutması gerekir!

Türkiye, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın çağrısı üzerine uzun bir süredir yeniden anayasa gündemiyle karşı karşıya. Cumhurbaşkanı Erdoğan, Türkiye’nin Anayasa ihtiyacını “siviller eliyle yapılmış, özgürlükçü bir anayasa” temelinden koyunca da Atlantikçiler, bölücülük temelindeki anayasa tasarıları ile mevziisini aldı.

Balık baştan kokar

Türkiye’nin ihtiyacı olan yeni anayasa gündeminin, HÜDAPAR’ın 4. madde rahatsızlığı ve PKK’nın siyasi ayağı DEM Parti’nin “özerklik, ikinci resmi dil, Türkiye vatandaşlığı” taleplerinde birleşmesinin sorumlusu AK Parti’dir. Neden?

Yeni bir anayasa yapmak demek, devleti yeniden kurmaktır, örgütlemektir. Ancak AK Parti, devleti yeniden kuracak, toplumu yeniden örgütleyecek anayasayı devlet otoritesine değil de “sivil anayasa” gibi çürük ve devlet dışı bir temele dayandırmıştır. Daha sonra bu çürük ve devlet dışı anayasa hazırlığı “sivil” olmakla sınırlı bırakılmamış bir de terör partisi DEM’in kapısı çalınmıştır. Teröristle anayasa masaları kurulmuştur.

Teröristle yapılan anayasa baştan yıkılır. AK Parti, yeni anayasanın ihtiyacını hangi sebepten ortaya koyarsa koysun, Türk milletine terörle yapılan anayasayı kabul ettiremez.

Sivil Anayasa safsatası

Evet, sivil anayasa bir safsatadır. Çünkü ne hukukta ne hayatta gerçekliği vardır. Anayasaya devleti kuran, devletin organlarını yeniden düzenleyen, örgütleyen temel hukuk tanımını getirmiştik. Yani anayasa da her şey devlet. Sivil ise tam zıttı, devlet dışı veya askeri olmayan demektir. Sivil anayasa kavramına gelince de hukukta bir karşılığı yoktur. Yani bir anayasa türü değildir. Hatta anayasacılığın vatanı diyebileceğimiz Batı’da ve akademik dünyada böyle bir terim yoktur. O yüzden bugün yapıldığı gibi “sivil anayasaya” derin anlam yükleme gayretinin hayatta bir karşılığı yoktur. Bugün olduğu gibi “özgürlük”, “demokrasi” gibi kavramlarla süslenmiş bir etikettir.

Nereden çıktı bu sivil anayasa?

“Sivil Anayasa” kavramı, Türkiye’de 1980 Amerikancı darbesi ile yükselişe geçen sivil toplumculuğun içerisinden çıkmıştır. ABD emperyalizmi o dönemde Türkiye’ye yönelik saldırılarını ideolojik düzlemde sivil toplumculuk ile yürüttü. Sivilleştirme ile ulus-devletin yönetimdeki yeri sınırlandırılacak ve yetkileri toplumsal örgütlere devredilecekti. Bunu, 1990’lı yıllardan bu yana, küreselciliğin dört bir koldan desteklediği “sivil toplum kuruluşları” ifadesinin yükselişi izlemişti. Sivil toplumculuk zihniyetinin bir anayasa türü yaratması ise 2000’li yıllarda gerçekleşti.

2007 yılında AK Parti’nin görevlendirdiği dönemin Mersin Milletvekili Zafer Üskül’ün dile getirdiği “Atatürk ilke ve devrimlerine bağlılıktan ve Kemalizmden arındırılmış ideolojisiz, sivil ve renksiz anayasa” betimlemesi, AK Parti anayasasına takılacak sivil anayasa sloganının icat edilmesine başlangıç oldu.

AK Parti’nin bir diğer anayasa girişimi ise 2010 yılının 1 Ekim günü Abdullah Gül’ün meclisteki konuşmasında “Bugünün Türkiye’si sivil bir anayasaya ihtiyaç duymaktadır.” açıklamaları ile çizgisini devam ettirdi. AK Parti’nin anayasa taslağına takılan “sivil anayasa” etiketi, bugüne kadar dayanarak sonraki yıllarda da tanımlanmaya çalışıldı.

“Vesayet”

Cumhurbaşkanı Erdoğan, 27 Mayıs 2024 tarihinde gerçekleşen “Sivil Anayasa Güçlü Türkiye” sempozyumunda, “1921 ve 1924 Anayasalarını bir yana bırakırsak bütün anayasalarımız vesayetçilerin direktifi ile yapıldı.” dedi. Daha sonra AK Parti’nin sivil anayasa tasarısını savunan gazetecilere, köşe yazarlarına vb. baktığımızda ağızlarından “vesayet” ifadesi düşmüyor. Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın sempozyum konuşmasına baktığımızda, gerekçelerini Türkiye’nin geleceğinden değil geçmişten çıkarmaktadır. Ancak yeni anayasa meselesi, geçmişe değil geleceğe ilişkin bir gündemdir. Anayasa yapmaktaki amaç topluma verilecek yön değilse, sırf önceki anayasa darbe zamanında yapılmıştı, yaptıranlar askerlerdi, bir kerecik de siviller yapsın diye anayasa yapılmaz.

AK Parti’nin yeni anayasa ihtiyacını geçmişe dönük şekilde “vesayet” diyerek sıkıştırması, AK Parti’yi orduyu benimseyemeyen bir tavra sürüklemektedir. Orduya yan gözle bakarak hazırlanacak bir anayasa ile Türkiye’nin hiçbir sorunu çözülmez.

Ne devlet ne anaysa ideolojisiz olmaz!

AK Parti’nin yeni anayasa tasarısını, sivil bir anayasa olarak hazırlamanın diğer bir karşılığı ise anayasayı ideolojisiz kılmaktır. Ancak anayasayı ideolojisiz bir temelde hazırlamak, devleti ideolojisiz bırakmaktır.

AK Parti için anayasa hazırlamanın karşılığı nedir bilinmez ama anayasa yapmak, devletin kuracağı toplumsal düzeni anayasada şekillendirmektir. O nedenle anayasa, bir bakıma devletlerin toplum modellerini belirler. O halde ideoloji olmadan devleti ve toplumu neye göre tasarlayacaksınız?

Türkiye’deki anayasalar 1876’dan beri ideolojiktir. Başka türlü de olmaz çünkü devletin hedefleri ve stratejileri, ideolojiktir. Özetle; anayasa, “nasıl bir Türkiye kurmak istiyorsunuz?” sorusunun cevabıdır.

Terör ile anayasa olmaz!

En başta belirtmiştik; anayasa ihtiyacını “sivil anayasa” temelinden koyunca Atlantikçiler, bölücüler hemen mevziiye girer. Çünkü sivil anayasa ile aynı zeminde buluşacağınız kuvvet Türk milleti değil, DEM Parti gibi teröristler olur.

Meclis Başkanı Numan Kurtulmuş, Mayıs ayında anayasa görüşmeleri kapsamında DEM Parti ile görüşmüştü ve görüşme sonrasında şu ifadeleri kullanmıştı: “Demokratik anayasa yapım sürecine ihtiyaç var”. Sayın Kurtulmuş’a sormak gerek; teröristler ile hangi demokrasiyi sağlayacaksınız?

Bu görüşmenin sonrasında terör partisi DEM Parti’de yeni anayasaya dair önerilerini şu başlıklarda şu başlıklarda sunmuştu: “Özerklik, ikinci resmi dil ve Türk kavramı yerine Türkiye vatandaşlığı.” Özetle PKK’nın taleplerini iletmişti.

Türk vatandaşlığı yerine “Türkiye vatandaşlığını” anayasaya koyduğunuz zaman, Türkiye’nin milleti ve devletiyle bölünmesi talebini anayasaya geçirmiş olursunuz. Dün mazbatasını verdiğiniz PKK’ya, bugün anayasal zeminde yer verirsiniz.

DEM Parti’nin özerklik talebi, Türkiye’yi bölme girişimidir. Özerklik dediğiniz an, ülke topraklarının bir bölümünde ayrı bir siyasal rejimi kabul ediyorsunuz. ABD ve İsrail’in “İkinci İsrail” girişiminin sınırlarını çizmiş olursunuz.

İşte, DEM Parti ile anayasal zeminde buluşmak, “demokrasi” deyip kapısına gitmek, bu saydığımız Türkiye’yi bölme planlarına hizmet eder. AK Parti hükümetinin Türk milletinin bildiği şu gerçeği kabullenmesi ve ona göre adım atması gerekir: DEM Parti = PKK’dır! PKK’nın siyasi uzantısının kapısına anayasa görüşmesine değil, kilit vurmaya gidilir.

Sonuç olarak eğer Türk devleti olarak eğer Batı’dan dayatılan bir anayasa yapacaksınız, küresel sistemin LGBT dayatmaları ve terör propagandaları ile devlet ve toplum olarak mücadele etmeyecekseniz, Türkiye’yi bölme planlarına karşı devleti milli bir mevziide örgütlemeyecekseniz sivil anayasa bunun için uygun bir etikettir.

İdeolojisiz, devlet otoritesinin olmadığı sivil anayasada Orta Çağ zihniyetinin temsilcileri ve ABD güdümündeki bölücü kuvvetlerle birleşirsiniz. Evet, bugün Türkiye’nin yeni bir anayasaya ihtiyacı vardır. Türkiye’de ulusal devletin bağımsızlığını örgütleyen, halkçı, kamucu bir anayasaya ihtiyacı vardır. Ancak bunun için araç “sivil anayasa” değildir.

Türkiye, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın çağrısı üzerine uzun bir süredir yeniden anayasa gündemiyle karşı karşıya. Cumhurbaşkanı Erdoğan, Türkiye’nin Anayasa ihtiyacını “siviller eliyle yapılmış, özgürlükçü bir anayasa” temelinden koyunca da Atlantikçiler, bölücülük temelindeki anayasa tasarıları ile mevziisini aldı.

Balık baştan kokar

Türkiye’nin ihtiyacı olan yeni anayasa gündeminin, HÜDAPAR’ın 4. madde rahatsızlığı ve PKK’nın siyasi ayağı DEM Parti’nin “özerklik, ikinci resmi dil, Türkiye vatandaşlığı” taleplerinde birleşmesinin sorumlusu AK Parti’dir. Neden?

Yeni bir anayasa yapmak demek, devleti yeniden kurmaktır, örgütlemektir. Ancak AK Parti, devleti yeniden kuracak, toplumu yeniden örgütleyecek anayasayı devlet otoritesine değil de “sivil anayasa” gibi çürük ve devlet dışı bir temele dayandırmıştır. Daha sonra bu çürük ve devlet dışı anayasa hazırlığı “sivil” olmakla sınırlı bırakılmamış bir de terör partisi DEM’in kapısı çalınmıştır. Teröristle anayasa masaları kurulmuştur.

Teröristle yapılan anayasa baştan yıkılır. AK Parti, yeni anayasanın ihtiyacını hangi sebepten ortaya koyarsa koysun, Türk milletine terörle yapılan anayasayı kabul ettiremez.

Sivil Anayasa safsatası

Evet, sivil anayasa bir safsatadır. Çünkü ne hukukta ne hayatta gerçekliği vardır. Anayasaya devleti kuran, devletin organlarını yeniden düzenleyen, örgütleyen temel hukuk tanımını getirmiştik. Yani anayasa da her şey devlet. Sivil ise tam zıttı, devlet dışı veya askeri olmayan demektir. Sivil anayasa kavramına gelince de hukukta bir karşılığı yoktur. Yani bir anayasa türü değildir. Hatta anayasacılığın vatanı diyebileceğimiz Batı’da ve akademik dünyada böyle bir terim yoktur. O yüzden bugün yapıldığı gibi “sivil anayasaya” derin anlam yükleme gayretinin hayatta bir karşılığı yoktur. Bugün olduğu gibi “özgürlük”, “demokrasi” gibi kavramlarla süslenmiş bir etikettir.

Nereden çıktı bu sivil anayasa?

“Sivil Anayasa” kavramı, Türkiye’de 1980 Amerikancı darbesi ile yükselişe geçen sivil toplumculuğun içerisinden çıkmıştır. ABD emperyalizmi o dönemde Türkiye’ye yönelik saldırılarını ideolojik düzlemde sivil toplumculuk ile yürüttü. Sivilleştirme ile ulus-devletin yönetimdeki yeri sınırlandırılacak ve yetkileri toplumsal örgütlere devredilecekti. Bunu, 1990’lı yıllardan bu yana, küreselciliğin dört bir koldan desteklediği “sivil toplum kuruluşları” ifadesinin yükselişi izlemişti. Sivil toplumculuk zihniyetinin bir anayasa türü yaratması ise 2000’li yıllarda gerçekleşti.

2007 yılında AK Parti’nin görevlendirdiği dönemin Mersin Milletvekili Zafer Üskül’ün dile getirdiği “Atatürk ilke ve devrimlerine bağlılıktan ve Kemalizmden arındırılmış ideolojisiz, sivil ve renksiz anayasa” betimlemesi, AK Parti anayasasına takılacak sivil anayasa sloganının icat edilmesine başlangıç oldu.

AK Parti’nin bir diğer anayasa girişimi ise 2010 yılının 1 Ekim günü Abdullah Gül’ün meclisteki konuşmasında “Bugünün Türkiye’si sivil bir anayasaya ihtiyaç duymaktadır.” açıklamaları ile çizgisini devam ettirdi. AK Parti’nin anayasa taslağına takılan “sivil anayasa” etiketi, bugüne kadar dayanarak sonraki yıllarda da tanımlanmaya çalışıldı.

“Vesayet”

Cumhurbaşkanı Erdoğan, 27 Mayıs 2024 tarihinde gerçekleşen “Sivil Anayasa Güçlü Türkiye” sempozyumunda, “1921 ve 1924 Anayasalarını bir yana bırakırsak bütün anayasalarımız vesayetçilerin direktifi ile yapıldı.” dedi. Daha sonra AK Parti’nin sivil anayasa tasarısını savunan gazetecilere, köşe yazarlarına vb. baktığımızda ağızlarından “vesayet” ifadesi düşmüyor. Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın sempozyum konuşmasına baktığımızda, gerekçelerini Türkiye’nin geleceğinden değil geçmişten çıkarmaktadır. Ancak yeni anayasa meselesi, geçmişe değil geleceğe ilişkin bir gündemdir. Anayasa yapmaktaki amaç topluma verilecek yön değilse, sırf önceki anayasa darbe zamanında yapılmıştı, yaptıranlar askerlerdi, bir kerecik de siviller yapsın diye anayasa yapılmaz.

AK Parti’nin yeni anayasa ihtiyacını geçmişe dönük şekilde “vesayet” diyerek sıkıştırması, AK Parti’yi orduyu benimseyemeyen bir tavra sürüklemektedir. Orduya yan gözle bakarak hazırlanacak bir anayasa ile Türkiye’nin hiçbir sorunu çözülmez.

Ne devlet ne anaysa ideolojisiz olmaz!

AK Parti’nin yeni anayasa tasarısını, sivil bir anayasa olarak hazırlamanın diğer bir karşılığı ise anayasayı ideolojisiz kılmaktır. Ancak anayasayı ideolojisiz bir temelde hazırlamak, devleti ideolojisiz bırakmaktır.

AK Parti için anayasa hazırlamanın karşılığı nedir bilinmez ama anayasa yapmak, devletin kuracağı toplumsal düzeni anayasada şekillendirmektir. O nedenle anayasa, bir bakıma devletlerin toplum modellerini belirler. O halde ideoloji olmadan devleti ve toplumu neye göre tasarlayacaksınız?

Türkiye’deki anayasalar 1876’dan beri ideolojiktir. Başka türlü de olmaz çünkü devletin hedefleri ve stratejileri, ideolojiktir. Özetle; anayasa, “nasıl bir Türkiye kurmak istiyorsunuz?” sorusunun cevabıdır.

Terör ile anayasa olmaz!

En başta belirtmiştik; anayasa ihtiyacını “sivil anayasa” temelinden koyunca Atlantikçiler, bölücüler hemen mevziiye girer. Çünkü sivil anayasa ile aynı zeminde buluşacağınız kuvvet Türk milleti değil, DEM Parti gibi teröristler olur.

Meclis Başkanı Numan Kurtulmuş, Mayıs ayında anayasa görüşmeleri kapsamında DEM Parti ile görüşmüştü ve görüşme sonrasında şu ifadeleri kullanmıştı: “Demokratik anayasa yapım sürecine ihtiyaç var”. Sayın Kurtulmuş’a sormak gerek; teröristler ile hangi demokrasiyi sağlayacaksınız?

Bu görüşmenin sonrasında terör partisi DEM Parti’de yeni anayasaya dair önerilerini şu başlıklarda şu başlıklarda sunmuştu: “Özerklik, ikinci resmi dil ve Türk kavramı yerine Türkiye vatandaşlığı.” Özetle PKK’nın taleplerini iletmişti.

Türk vatandaşlığı yerine “Türkiye vatandaşlığını” anayasaya koyduğunuz zaman, Türkiye’nin milleti ve devletiyle bölünmesi talebini anayasaya geçirmiş olursunuz. Dün mazbatasını verdiğiniz PKK’ya, bugün anayasal zeminde yer verirsiniz.

DEM Parti’nin özerklik talebi, Türkiye’yi bölme girişimidir. Özerklik dediğiniz an, ülke topraklarının bir bölümünde ayrı bir siyasal rejimi kabul ediyorsunuz. ABD ve İsrail’in “İkinci İsrail” girişiminin sınırlarını çizmiş olursunuz.

İşte, DEM Parti ile anayasal zeminde buluşmak, “demokrasi” deyip kapısına gitmek, bu saydığımız Türkiye’yi bölme planlarına hizmet eder. AK Parti hükümetinin Türk milletinin bildiği şu gerçeği kabullenmesi ve ona göre adım atması gerekir: DEM Parti = PKK’dır! PKK’nın siyasi uzantısının kapısına anayasa görüşmesine değil, kilit vurmaya gidilir.

Sonuç olarak eğer Türk devleti olarak eğer Batı’dan dayatılan bir anayasa yapacaksınız, küresel sistemin LGBT dayatmaları ve terör propagandaları ile devlet ve toplum olarak mücadele etmeyecekseniz, Türkiye’yi bölme planlarına karşı devleti milli bir mevziide örgütlemeyecekseniz sivil anayasa bunun için uygun bir etikettir.

İdeolojisiz, devlet otoritesinin olmadığı sivil anayasada Orta Çağ zihniyetinin temsilcileri ve ABD güdümündeki bölücü kuvvetlerle birleşirsiniz. Evet, bugün Türkiye’nin yeni bir anayasaya ihtiyacı vardır. Türkiye’de ulusal devletin bağımsızlığını örgütleyen, halkçı, kamucu bir anayasaya ihtiyacı vardır. Ancak bunun için araç “sivil anayasa” değildir.

Bütün dünyanın konuştuğu, ekranlarda tartıştığı, kaleme aldığı “3. Dünya Savaşı çıkar mı?” tartışmalarının dayandığı bir gerçek var: ABD’nin silahlı güçlerine meydan okuyanların yazdığı tarih. Afganistan, Karabağ, Ukrayna, Tayvan ve en son Gazze; bütün bu cephelerin ortak noktası, ABD’nin kaybetmesidir.

Dünyada ABD’ye karşı silahlı hesaplaşmanın büyümesi ve son yıllarda yaşanan siyasi ve ekonomik gelişmeler gösteriyor ki; ABD’nin çok kutuplu dünya ile hesaplaşmasında dünyanın ağası olma planları çökmüştür. Bir silah olarak kullandığı, haraç sistemi olan dolar saltanatının yıkılışı başlamıştır. Bu gerçeği gören devletler, ülkesinin geleceğini çok kutuplu dünyanın liderleri Rusya ve Çin ekseninde tayin ediyor.

Cephesini ABD’den taraf belirleyen devletler ise iç cephelerinde halk içinde yükselen ABD karşıtlığıyla sandıkta kurduğu hesaplaşmalarla mücadele etmeye kalkıyor. Çünkü bugün, dünyanın birçok ülkesindeki seçimlerde sandıkta iki cephe çarpışıyor; Atlantik ve Avrasya cephesi. Örnek vermek gerekirse; Atlantik sisteminin önemli aktörlerinden Fransa’daki son seçimlerde, “Kazanırsam NATO’dan çıkacağız!” diyen Le Pen’in partisi ilk turda yüzde 34 oy alarak milliyetçilere tarihi bir zafer kazandırmıştı. Cumhurbaşkanı Macron’un partisi Yeniden Doğuş ise yüzde 21 ile üçüncü parti olmuştu. Bu durum Atlantik cephesinin medyasında Avrupa’da “aşırı sağın”, “faşistlerin” güçlendiği şekilde yansıtılsa da gerçek şuydu: NATO’dan çıkmayı, AB’de reform yapmayı vaat eden Atlantik karşıtı milliyetçilerin zaferiydi. Ancak Fransa’yı ABD rotasından çıkarmak istemeyen Macron, ulusal meclisi feshetti ve partisi ile sosyal demokratların cephesini ABD ve NATO karşıtı milliyetçilerin iktidara gelmemesi için ikinci turda Le Pen’in partisine karşı birleştirdi.

Dünya genelindeki silahlı hesaplaşmada ve ekonomideki güç dengelerinde birçok cephe kaybeden ABD’nin belki de son umudu iç cephe, 5 Kasım’da olacak başkanlık seçimleri. Yazımızın devamın da esas olarak ABD seçimlerini ve ABD’nin son umudu Kamala Harris’i konu alacağız.

İçe dönüş mü?

3 ay sonra gerçekleşecek olan ABD Başkanlık Seçimleri, ABD politikalarında içe dönüşün mü yoksa çok kutuplu dünyayı silahla durdurma çabasının mı kazanacağı bir seçim olacak. Seçimlere az bir zaman kalmışken özellikle Biden’ın adaylıktan geri çekilmesinden önce büyük oranda favori gözüken Trump’ın içe dönüş programını şu şekilde somutlayabiliriz: ABD’nin birçok cepheye yayılan askeri tehdidini, “Çin tehdidine” odaklayacak şekilde geri çeken ve savunma bütçesini artıran bir programı savunuyor. Yani yine emperyalist çerçeveden kopmadan geri dönüşü savunan bir program.

Trump’ı ABD derin devletinin suikast planıyla namlunun hedefine koyan ve Trump’ın savunduğu programı ABD’nin Harris ile hedeflediği programdan ayıran nokta ise, mevcut hiçbir cephedeki ABD namlularını geri çekmeden savaş tehdidini daha da yaygınlaştırmayı öncelemektir.

Harris’in kazanması durumunda ABD’nin savaş cephesini genişletme, çok kutuplu dünyanın aktörlerini silahla tehdit etmesine karşın Trump’ın vadettiği bu programın kazanması, tabii ki ABD’yi emperyalizm çizgisinden saptırmayacaktır ancak “kötünün iyisi” bir seçenek olacaktır.

Savaşa devam mı?

Joe Biden’ın çekilmesinden sonra yerine Demokratik Parti’nin Başkan Adayı olarak desteklediği Kamala Harris’in temsil ettiği program, ABD’nin dünya çapında gelişen çok kutupluluğu önlemek için savaşı dünya genelinde yaygınlaştırarak NATO tehdidini artırmak. Rusya ve Çin’e karşı askeri önlemleri devreye sokmak.

Trump ile Harris arasındaki bu saflaşma ABD hakim sınıfları içinde özellikle 2000 yılından beri şiddetlenen çatışmanın sonucunda ortaya çıkıyor. ABD’de “içe dönme”yi savunan hakim sınıf kesimleri, dünyaya nizam verme çabasının Amerika’ya zarar verdiği görüşünde. Diğer kesim ise, çok kutupluğun yükselişini önlemek için gelişen dünyanın savaşla durdurulmasını esas alan bir stratejiyi savunuyor. (1)

ABD derin devletinin, dünyaya yayılan bu savaş politikasını devam ettirmek için kaybetmeye tahammülü yok. Bunun için her yolu göze alıyor. İlk önce Trump’ı yargı üzerinden hapis girişimleriyle, sonra suikast ile öldürme girişimi ile hedef aldı. Hem suikastın başarısızlığıyla Trump’ın daha da güç kazanması hem de Biden ile bu politikasını devam ettiremeyeceğini anlaması yeni operasyonu devreye soktu. Ne mi yaptı? İlk önce ABD seçimlerinde adayların arkasındaki en büyük dayanağı oluşturan bağışçılardan, halk içerisinden toplanan 200, 500 dolarlık bağışların toplamından bahsetmiyoruz, Kamala Harris’in adaylık için isminin öne sürülmesinin ardından 24 saatte 81 milyon dolar toplayan büyük bağışçılardan bahsediyoruz. ABD derin devleti önce bu bağışçılara Biden’ın arkasından el çektirdi. Ardından Temsilciler Meclisi’nde Biden’a karşı “çekil” çağrıları yükseldi. Aynı çağrıyı medyadan da yükseltti. En sonunda Biden pes etti ve Kamala Harris’i önerdi. Ardından çok hızlı bir şekilde medyasından, büyük bağışçılarına ABD’deki birçok hakim güç Harris etrafındaki kampanyayı örgütlemeye başladı. Bunlar plan, program dışında gelişecek süreçler değil. O yüzden Biden’ın çekilmesi basit bir “bunaklık” mevzusu değil, “savaşı devam ettirmek” seçeneğinin sandıkta kaybetme ihtimalinin artmasıdır.

Trump ve Harris’in birleştiği cephe: İsrail Siyonizmi

İki adayın da her ne kadar ayrıştığı noktalar olsa da savundukları programlarla aslında emperyalist sistemin farklı iki karakterini temsil ediyorlar. İki adayın ayrışamadığı cephe ise, İsrail siyonizmine olan destekleridir.

Son olarak Netanyahu’nun ABD Kongresi’nde alkışlanarak karşılandığı Washington ziyaretinde iki aday da elinde insanlığın kanı bulunan Netanyahu ile görüştü ve desteklerini iletti. Çünkü bu cephede zıt kutuplara düşmek, emperyalizmin hegemonyacılığını reddetmek oluyor. Silahlı hesaplaşmanın önemli bir mevziisi olan İsrail-Filistin savaşında iki adayın soykırıma destekte birleşmelerine rağmen ABD derin devletinin Harris’i parlatmasını sağlayan şey ise, Harris’in emperyalizmin hegemonyacılığını daha iyi temsil etmesidir.

ABD halkında yükselen sistem rahatsızlığı

ABD’nin tek kutuplu dünya hakimiyetini sürdürme ısrarı sonucu siyasi sistemin hedefini savaş politikasına odaklaması, Amerikan toplumunun ihtiyaç duyduğu sosyo-ekonomik birçok acil iç politika hamlelerini göz ardı etmiştir. Tek kutuplu dünya yaklaşımı sadece Avrupa, Asya, Türkiye ve birçok ülkede Amerikan karşıtlığının yükselmesini doğurmakla kalmamış, ABD’de de kendini çok somut şekilde göstermiştir.

Dünyadaki değişen dengeler, çok kutuplu dünyaya geçişin hızlanması ABD toplumunda da taşları yerinden oynatmıştır. Küresel salgındaki büyük sarsıntılar, 2021’deki kongre baskını ve ABD üniversitelerindeki, meydanlardaki Filistin eylemleri; ABD’nin savaş düzenini devam ettirmesine karşıtlığı ve ekonomik sisteminin çöküşüne isyanını yükselten, ABD toplumunun değişiklik talebini gösteren önemli işaretlerdir.

ABD’nin kaybettiği dünyada neyin dengesi?

Bütün dünya basını, istatistikler, grafikler ABD ekonomisinin çöktüğünü, Atlantik cephesindeki büyük devletlerin dahi Rusya ve Çin’den kopamadığını yazıyor, çiziyor, gösteriyor. Artık dünya hakimiyetinin/hegemonyanın yerini işbirliği aldı. Bölgesel ittifaklar gelişiyor. AB’den kopanlar, zincirlerini kurtarmak isteyenler ŞİÖ’yü, BRİCS’i gündemine alıyor. Çin, Rusya, Hindistan ile olan ilişkilerini geliştirmeye hazırlanıyor. Çünkü tarihin sarkacı Asya’ya kayıyor. İster ekonomik dengeden bakın, ister siyasi/askeri dengeden; ilerlemek isteyen, bağımsızlık isteyen bütün devletler çok kutuplu dünyada yerini alıyor. Çünkü ABD’de, Atlantik’te çözüm yok!

Ekonomik krizin arttığı, devlet zaafının büyüdüğü, iktidarın içinde bulunduğu siyasi bunalımın tek bir sebebi denge politikası izlemesi. Ya da daha somut ifade edelim; Atlantik sisteminden kopamaması. AK Parti iktidarı her ne kadar yönünü ABD’ye dönerse dönsün, Türkiye’nin yönü artık Avrasya’dır, çok kutuplu dünyadır. Türkiye, aksi yönde rota çizenleri gün gelir üzerinden atar. Türkiye’de ne Amerikancı siyasetlerin ne de denge politikasının yeri artık yoktur.

İnsanlığın, savaşan dünyanın ön cephesi dediğimiz Gazze’de hem Filistin’e destek hem de NATO’da ısrarın dengesi yok. Silahlı hesaplaşmanın en yakıcı cephelerinden Doğu Akdeniz’de, Ukrayna’da, Kıbrıs’ta tek bir düşman var: ABD. O yüzden NATO’da kalarak ne Mavi Vatan savunulur ne de Türkiye!

Kaybeden ABD’nin 3 ay sonraki seçimlerinin sonucu nasıl gelişir bilmiyoruz ancak Türkiye’nin ilerlemesinin, güvenliğinin, bağımsız ekonominin ve toplumsal refahının tek adayı çok kutuplu dünyadır, tek seçeneği Avrasya cephesinin öncü rolünü üstlenmektir.

Çok Kutuplu Dünyanın kilit rolü Türkiye’dedir.

ABD emperyalizmine karşı silahlı mücadelenin ön cephesinde Rusya, Suriye ve Türkiye bulunuyor. Burada kilit rolü oynayacak öncü kuvvet Türkiye’dir. Türkiye’nin bu savaş cephelerinde İran, Irak, Yemen, Suriye, Libya gibi ara güçleri bölgesel ittifaklarda birleştirmek gibi öncü bir rolü vardır.

Suriye’nin kuzeyinden PKK terörünü temizlemek ve ABD/İsrail’in Kürdistan planlarının önüne geçmek için Suriye ile işbirliği gibi bir görevi vardır Türkiye’nin. Doğu Akdeniz’de, Yunanistan kıyıları ve Kıbrıs’taki ABD üslerinden doğrultulan namlular Türkiye’ye bakıyor. Türkiye, vatanımızın güvenliğiyle birlikte bu cephelerde Asya’nın birliği için nöbettedir.

(1) (Fikret Akfırat, Kamala Harris’i Güdenler, aydınlık.com.tr, 25.07.2024.)

Bütün dünyanın konuştuğu, ekranlarda tartıştığı, kaleme aldığı “3. Dünya Savaşı çıkar mı?” tartışmalarının dayandığı bir gerçek var: ABD’nin silahlı güçlerine meydan okuyanların yazdığı tarih. Afganistan, Karabağ, Ukrayna, Tayvan ve en son Gazze; bütün bu cephelerin ortak noktası, ABD’nin kaybetmesidir.

Dünyada ABD’ye karşı silahlı hesaplaşmanın büyümesi ve son yıllarda yaşanan siyasi ve ekonomik gelişmeler gösteriyor ki; ABD’nin çok kutuplu dünya ile hesaplaşmasında dünyanın ağası olma planları çökmüştür. Bir silah olarak kullandığı, haraç sistemi olan dolar saltanatının yıkılışı başlamıştır. Bu gerçeği gören devletler, ülkesinin geleceğini çok kutuplu dünyanın liderleri Rusya ve Çin ekseninde tayin ediyor.

Cephesini ABD’den taraf belirleyen devletler ise iç cephelerinde halk içinde yükselen ABD karşıtlığıyla sandıkta kurduğu hesaplaşmalarla mücadele etmeye kalkıyor. Çünkü bugün, dünyanın birçok ülkesindeki seçimlerde sandıkta iki cephe çarpışıyor; Atlantik ve Avrasya cephesi. Örnek vermek gerekirse; Atlantik sisteminin önemli aktörlerinden Fransa’daki son seçimlerde, “Kazanırsam NATO’dan çıkacağız!” diyen Le Pen’in partisi ilk turda yüzde 34 oy alarak milliyetçilere tarihi bir zafer kazandırmıştı. Cumhurbaşkanı Macron’un partisi Yeniden Doğuş ise yüzde 21 ile üçüncü parti olmuştu. Bu durum Atlantik cephesinin medyasında Avrupa’da “aşırı sağın”, “faşistlerin” güçlendiği şekilde yansıtılsa da gerçek şuydu: NATO’dan çıkmayı, AB’de reform yapmayı vaat eden Atlantik karşıtı milliyetçilerin zaferiydi. Ancak Fransa’yı ABD rotasından çıkarmak istemeyen Macron, ulusal meclisi feshetti ve partisi ile sosyal demokratların cephesini ABD ve NATO karşıtı milliyetçilerin iktidara gelmemesi için ikinci turda Le Pen’in partisine karşı birleştirdi.

Dünya genelindeki silahlı hesaplaşmada ve ekonomideki güç dengelerinde birçok cephe kaybeden ABD’nin belki de son umudu iç cephe, 5 Kasım’da olacak başkanlık seçimleri. Yazımızın devamın da esas olarak ABD seçimlerini ve ABD’nin son umudu Kamala Harris’i konu alacağız.

İçe dönüş mü?

3 ay sonra gerçekleşecek olan ABD Başkanlık Seçimleri, ABD politikalarında içe dönüşün mü yoksa çok kutuplu dünyayı silahla durdurma çabasının mı kazanacağı bir seçim olacak. Seçimlere az bir zaman kalmışken özellikle Biden’ın adaylıktan geri çekilmesinden önce büyük oranda favori gözüken Trump’ın içe dönüş programını şu şekilde somutlayabiliriz: ABD’nin birçok cepheye yayılan askeri tehdidini, “Çin tehdidine” odaklayacak şekilde geri çeken ve savunma bütçesini artıran bir programı savunuyor. Yani yine emperyalist çerçeveden kopmadan geri dönüşü savunan bir program.

Trump’ı ABD derin devletinin suikast planıyla namlunun hedefine koyan ve Trump’ın savunduğu programı ABD’nin Harris ile hedeflediği programdan ayıran nokta ise, mevcut hiçbir cephedeki ABD namlularını geri çekmeden savaş tehdidini daha da yaygınlaştırmayı öncelemektir.

Harris’in kazanması durumunda ABD’nin savaş cephesini genişletme, çok kutuplu dünyanın aktörlerini silahla tehdit etmesine karşın Trump’ın vadettiği bu programın kazanması, tabii ki ABD’yi emperyalizm çizgisinden saptırmayacaktır ancak “kötünün iyisi” bir seçenek olacaktır.

Savaşa devam mı?

Joe Biden’ın çekilmesinden sonra yerine Demokratik Parti’nin Başkan Adayı olarak desteklediği Kamala Harris’in temsil ettiği program, ABD’nin dünya çapında gelişen çok kutupluluğu önlemek için savaşı dünya genelinde yaygınlaştırarak NATO tehdidini artırmak. Rusya ve Çin’e karşı askeri önlemleri devreye sokmak.

Trump ile Harris arasındaki bu saflaşma ABD hakim sınıfları içinde özellikle 2000 yılından beri şiddetlenen çatışmanın sonucunda ortaya çıkıyor. ABD’de “içe dönme”yi savunan hakim sınıf kesimleri, dünyaya nizam verme çabasının Amerika’ya zarar verdiği görüşünde. Diğer kesim ise, çok kutupluğun yükselişini önlemek için gelişen dünyanın savaşla durdurulmasını esas alan bir stratejiyi savunuyor. (1)

ABD derin devletinin, dünyaya yayılan bu savaş politikasını devam ettirmek için kaybetmeye tahammülü yok. Bunun için her yolu göze alıyor. İlk önce Trump’ı yargı üzerinden hapis girişimleriyle, sonra suikast ile öldürme girişimi ile hedef aldı. Hem suikastın başarısızlığıyla Trump’ın daha da güç kazanması hem de Biden ile bu politikasını devam ettiremeyeceğini anlaması yeni operasyonu devreye soktu. Ne mi yaptı? İlk önce ABD seçimlerinde adayların arkasındaki en büyük dayanağı oluşturan bağışçılardan, halk içerisinden toplanan 200, 500 dolarlık bağışların toplamından bahsetmiyoruz, Kamala Harris’in adaylık için isminin öne sürülmesinin ardından 24 saatte 81 milyon dolar toplayan büyük bağışçılardan bahsediyoruz. ABD derin devleti önce bu bağışçılara Biden’ın arkasından el çektirdi. Ardından Temsilciler Meclisi’nde Biden’a karşı “çekil” çağrıları yükseldi. Aynı çağrıyı medyadan da yükseltti. En sonunda Biden pes etti ve Kamala Harris’i önerdi. Ardından çok hızlı bir şekilde medyasından, büyük bağışçılarına ABD’deki birçok hakim güç Harris etrafındaki kampanyayı örgütlemeye başladı. Bunlar plan, program dışında gelişecek süreçler değil. O yüzden Biden’ın çekilmesi basit bir “bunaklık” mevzusu değil, “savaşı devam ettirmek” seçeneğinin sandıkta kaybetme ihtimalinin artmasıdır.

Trump ve Harris’in birleştiği cephe: İsrail Siyonizmi

İki adayın da her ne kadar ayrıştığı noktalar olsa da savundukları programlarla aslında emperyalist sistemin farklı iki karakterini temsil ediyorlar. İki adayın ayrışamadığı cephe ise, İsrail siyonizmine olan destekleridir.

Son olarak Netanyahu’nun ABD Kongresi’nde alkışlanarak karşılandığı Washington ziyaretinde iki aday da elinde insanlığın kanı bulunan Netanyahu ile görüştü ve desteklerini iletti. Çünkü bu cephede zıt kutuplara düşmek, emperyalizmin hegemonyacılığını reddetmek oluyor. Silahlı hesaplaşmanın önemli bir mevziisi olan İsrail-Filistin savaşında iki adayın soykırıma destekte birleşmelerine rağmen ABD derin devletinin Harris’i parlatmasını sağlayan şey ise, Harris’in emperyalizmin hegemonyacılığını daha iyi temsil etmesidir.

ABD halkında yükselen sistem rahatsızlığı

ABD’nin tek kutuplu dünya hakimiyetini sürdürme ısrarı sonucu siyasi sistemin hedefini savaş politikasına odaklaması, Amerikan toplumunun ihtiyaç duyduğu sosyo-ekonomik birçok acil iç politika hamlelerini göz ardı etmiştir. Tek kutuplu dünya yaklaşımı sadece Avrupa, Asya, Türkiye ve birçok ülkede Amerikan karşıtlığının yükselmesini doğurmakla kalmamış, ABD’de de kendini çok somut şekilde göstermiştir.

Dünyadaki değişen dengeler, çok kutuplu dünyaya geçişin hızlanması ABD toplumunda da taşları yerinden oynatmıştır. Küresel salgındaki büyük sarsıntılar, 2021’deki kongre baskını ve ABD üniversitelerindeki, meydanlardaki Filistin eylemleri; ABD’nin savaş düzenini devam ettirmesine karşıtlığı ve ekonomik sisteminin çöküşüne isyanını yükselten, ABD toplumunun değişiklik talebini gösteren önemli işaretlerdir.

ABD’nin kaybettiği dünyada neyin dengesi?

Bütün dünya basını, istatistikler, grafikler ABD ekonomisinin çöktüğünü, Atlantik cephesindeki büyük devletlerin dahi Rusya ve Çin’den kopamadığını yazıyor, çiziyor, gösteriyor. Artık dünya hakimiyetinin/hegemonyanın yerini işbirliği aldı. Bölgesel ittifaklar gelişiyor. AB’den kopanlar, zincirlerini kurtarmak isteyenler ŞİÖ’yü, BRİCS’i gündemine alıyor. Çin, Rusya, Hindistan ile olan ilişkilerini geliştirmeye hazırlanıyor. Çünkü tarihin sarkacı Asya’ya kayıyor. İster ekonomik dengeden bakın, ister siyasi/askeri dengeden; ilerlemek isteyen, bağımsızlık isteyen bütün devletler çok kutuplu dünyada yerini alıyor. Çünkü ABD’de, Atlantik’te çözüm yok!

Ekonomik krizin arttığı, devlet zaafının büyüdüğü, iktidarın içinde bulunduğu siyasi bunalımın tek bir sebebi denge politikası izlemesi. Ya da daha somut ifade edelim; Atlantik sisteminden kopamaması. AK Parti iktidarı her ne kadar yönünü ABD’ye dönerse dönsün, Türkiye’nin yönü artık Avrasya’dır, çok kutuplu dünyadır. Türkiye, aksi yönde rota çizenleri gün gelir üzerinden atar. Türkiye’de ne Amerikancı siyasetlerin ne de denge politikasının yeri artık yoktur.

İnsanlığın, savaşan dünyanın ön cephesi dediğimiz Gazze’de hem Filistin’e destek hem de NATO’da ısrarın dengesi yok. Silahlı hesaplaşmanın en yakıcı cephelerinden Doğu Akdeniz’de, Ukrayna’da, Kıbrıs’ta tek bir düşman var: ABD. O yüzden NATO’da kalarak ne Mavi Vatan savunulur ne de Türkiye!

Kaybeden ABD’nin 3 ay sonraki seçimlerinin sonucu nasıl gelişir bilmiyoruz ancak Türkiye’nin ilerlemesinin, güvenliğinin, bağımsız ekonominin ve toplumsal refahının tek adayı çok kutuplu dünyadır, tek seçeneği Avrasya cephesinin öncü rolünü üstlenmektir.

Çok Kutuplu Dünyanın kilit rolü Türkiye’dedir.

ABD emperyalizmine karşı silahlı mücadelenin ön cephesinde Rusya, Suriye ve Türkiye bulunuyor. Burada kilit rolü oynayacak öncü kuvvet Türkiye’dir. Türkiye’nin bu savaş cephelerinde İran, Irak, Yemen, Suriye, Libya gibi ara güçleri bölgesel ittifaklarda birleştirmek gibi öncü bir rolü vardır.

Suriye’nin kuzeyinden PKK terörünü temizlemek ve ABD/İsrail’in Kürdistan planlarının önüne geçmek için Suriye ile işbirliği gibi bir görevi vardır Türkiye’nin. Doğu Akdeniz’de, Yunanistan kıyıları ve Kıbrıs’taki ABD üslerinden doğrultulan namlular Türkiye’ye bakıyor. Türkiye, vatanımızın güvenliğiyle birlikte bu cephelerde Asya’nın birliği için nöbettedir.

(1) (Fikret Akfırat, Kamala Harris’i Güdenler, aydınlık.com.tr, 25.07.2024.)

ABD’li yönetmen Oliver Stone’un ele aldığı ‘‘Ukrayna’daki Yangın’’ belgeseli, ABD ve NATO tarafından örgütlenen, finanse edilen sivil toplum kuruluşlarının (STK) ve Neo-Nazilerin Ukrayna’yı nasıl bir yangın yerine çevirdiğini tüm gerçekliğiyle anlatıyor. Belgesel, bugün Ukrayna’da yaşanan olaylarda Batı medyasının tek taraflı propagandası ve bin bir yalan dolanla kirlenen zihinlerimiz için de başka bir gerçeklik sunuyor. 

ABD’nin Doğu Avrupa’dan Orta Asya’ya kadar NATO eliyle bölgeyi kuşatmak ve Rusya, Türkiye ve Çin gibi devletlere karşı açık bir tehdit yaratmak için turuncu devrimlerle iktidar belirleme amacı, saklı olmayan bir gerçektir. Belgeselde ele alınan Ukrayna gerçeği ise, bugün ABD’nin bölgedeki planları açısından Türkiye için de büyük benzerlikler ve dersler taşıyor. Peki, Ukrayna’daki yangını Türkiye’de de çıkarmak için ABD, neyi nasıl yapıyor? Kimleri ateşi körüklemede maşası olarak kullanıyor?

Kaosları Fırsata Çeviren Planlı Eylemler

2013 yılında ekonomik krizin büyüdüğü ve bir çözüm yolunun arandığı Ukrayna’da devlet başkanlığı görevini Viktor Yanukoviç yürütüyordu. Bu süreçte Avrupa ile olan pazarlıklar olumlu sonuçlanmayınca Yanukoviç’in AB ile planlanan işbirliği anlaşmasını erteleme kararı, AB’ye istediğini vermemişti. Bu durumu fırsata çevirmek adına 2013 yılı Kasım ayında protestoların fitili ateşlenmişti. 

Sivil toplum kuruluşları (STK) aracılığıyla finanse edilen kitlesel eylemlerde sokağa çıkan halk, ABD’de veya Batı’da eğitim almış liderlerin peşine takılarak devlete karşı ayaklanmıştı. Böylece, 2003 yılında Gürcistan’daki Gül ve Karanfil devrimlerinde, 2005 yılında Kırgızistan’daki Lale devriminde olduğu gibi 2014 yılında da Ukrayna’daki Turuncu devrimle Yanukoviç görevden alınmıştı.

ABD’nin Kılıcını Sallayan STK’lar ve ‘‘Özgür Basın’’

ABD’nin dış politikadaki çıkarlarını öne sürmek için bölgesel amaçlarındaki stratejik konumda olan ülkelerde planlarını harekete geçirmek üzere kullandığı en etkili araçlar STK’lar ve basındır. Nasıl Karadeniz’de Rusya’ya karşı cephe açmak için Ukrayna’daki iktidar planları doğrultusunda fonladığı yüzlerce STK’lar ve basın harekete geçirildiyse bugün Türkiye’deki planları için de benzer kuvvetleri harekete geçiriyor.

Sivil toplumculuk, ‘‘bağımsızlık ve özgürlük’’ kavramlarının içini kabaca, ‘‘devletten ve her türlü otoriteden bağımsızlık, sınırsız özgürlük’’ diye doldurur. Sivil toplumculuk, bu ideolojinin pompalandığı Atlantik sisteminin devletlerini, liderlerini kutsarken, Türkiye, Rusya, İran, Çin, Irak ve Suriye gibi devletleri ‘‘baskıcı, basın özgürlüğünü sınırlandıran devletler’’ olarak kötüler. Bugün Ukrayna’daki olaylarda da etkisini gösteren bu kuvvetlerin üstlendikleri rol; alttan alta ABD’nin çıkarlarını savunarak ülkeleri ABD planları doğrultusunda yeniden şekillendirmek. Belgeselde de anlatıldığı üzere, 2013 yılında Ukrayna’daki olaylarda STK’ların izlediği bir yöntem de; lidere saldırmak, onun profilini karalamaktı. Maidan’daki olaylarda Viktor Yanukoviç, kendi halkını, göstericileri öldürmek isteyen bir ‘‘şeytan’’ olarak medyada yer bulmuştu. Amaç; AB ile anlaşamayan ‘‘şeytan’’ yerine, ABD’nin ‘‘meleklerini’’ iktidara taşımak. Tıpkı bugün Türkiye’de benzer örneklerini gördüğümüz; kendi halkına hizmet etmek yerine maşası olduğu devletlere hizmet etmek amacındaki basın ekipleri veya STK’lar gibi. Bu planın benzeri de günümüzde ülkemizde uygulanıyor. Ülkemizin güvenliği için ABD’nin kara gücü PKK’ya ve onun siyasi uzantısı HDP’ye karşı mücadele eden, Cumhurbaşkanı Erdoğan ‘‘diktatör’’ ilan ediliyor. Yerine ise Soros’un Türkiye şubesi Osman Kavala ve terörist Demirtaş’a özgürlük vaatlerinde bulunan Biden tayfası ‘‘demokrat’’ olarak ön plana çıkartılıyor. Amaç ise, Ukrayna’daki örnekte olduğu gibi; Rand Corporation Raporu’nda yer alan ‘‘Erdoğan’ı yıkma ve bunun için muhalefeti örgütleme’’ hedefine uygun bir zemin yaratmak!

Ukrayna’da Lyovochkin, Türkiye’de İmamoğlu

Hromadske TV, George Soros’un kurucusu olduğu Rönesans Vakfı gibi kuruluşlar 2013-2014 yıllarında Ukrayna’da gelişen olaylarda etkin rol oynayan kuruluşlardandı. Ukrayna’daki yangını körükleyen STK ve medya kuruluşlarının yanı sıra kimi isimler de ABD temsilcileriyle geliştirdiği ilişkiler sayesinde ABD çıkarlarına hizmet sağlamıştır. Bu isimlerden birisi, Ukrayna Parlamentosu Üyesi Sergey Lyovochkin’di. Lyovochkin, pek çok ABD politikacısıyla yakın ilişki içerisindeydi.

ABD Büyükelçiliği, Ukrayna’daki olaylarda sürecin yönetilmesi açısından bir karargâh konumundaydı. ABD Büyükelçiliği tarafından Ukrayna’daki Lyovochkin gibi ABD yanlısı temsilcilere kritik roller yükleniyordu. 2014 yılında ABD tarafından Ukrayna’da yönetilen süreç, bugün Türkiye’deki kaos planları çerçevesinde Ekrem İmamoğlu ile yönetiliyor. İmamoğlu’nun göreve geldiği günden bugüne dek attığı bütün adımlar belediye başkanlığı görev tanımının dışındaydı. Hem İmamoğlu’nun ziyaret ve temas noktaları hem de ABD temsilcilerinin İmamoğlu’na yönelik desteği, hepsi ABD’nin Türkiye’ye yönelik kaos planlarının bir yerine oturuyor. 

 İmamoğlu’nun göreve geldikten kısa bir süre sonra Sevr’in mimarı Chatham House’u ziyaret etmesi, İBB’ye ABD’den milyonlarca dolarlık hibe alması, İngiltere Büyükelçisi başta olmak üzere ABD gibi Türkiye’ye yönelik düşmanca faaliyette bulunduğu ayan beyan ortada olan temsilcilerle görüşmesi, Diyarbakır başta olmak üzere PKK’nın siyasal uzantısı HDP’yle kurduğu bağlar ve nicesi…

‘‘Ukrayna’daki Yangından’’ Çıkan NATO Dersi 

ABD emperyalizminin tek kutuplu dünya hedefini başarıya ulaştırmak için hala kurtulmak istediği iktidarlar var. Fakat son dönemde yaşananlar ortada! ABD, Afganistan’da yenildi, Kazakistan’da Rusya’ya karşı cephe açmaya yönelik girişimleri başarısız oldu. Şimdi ise Karadeniz’i “NATO gölü” haline getirmek için Ukrayna üzerinden girişimleri başarısız oldu. Ancak ABD’nin yenilgileri, ülkemizde ve bölgemizdeki NATO tehdidinin de son bulduğu anlamına gelmiyor. Doğu Akdeniz’den Karadeniz’e kadar sınırlarımızdaki NATO namluları, ülkemiz ve bölgemiz ülkeleri açısından büyük tehditler taşıyor. Ukrayna, İsveç, Finlandiya gibi ülkelerin NATO’ya dahil edilme gündemi hâlâ güncel bir mesele. Bu ülkelerin NATO üyesi olması, ABD’nin bu ülkeler üzerindeki baskısıyla bölgedeki kuvvetini artırması ve Rusya, Türkiye ve Çin’e karşı yeni bir cephe demektir. Bu noktada bölgemizdeki güvenliği sağlamak için Rusya ve Çin ile olan ikili ilişkilerimizi sağlam temellere oturtturmalı ve bütünsel stratejiler izlemeliyiz. Diğer bir yandan fiili olarak ayrıldığımız NATO’dan resmi olarakta ayrılmalıyız. 

Paslanmış ABD Kılıcı Türkiye’yi Bölemez!

ABD düşünce kuruluşu Center for American Progress (CAP)’in hazırladığı “Türkiye’nin Değişen Medya Ortamı” başlıklı raporunda, Türkiye’deki basın yayın kuruluşlarına fon veren kurumlardan birisi olan, ulus devletleri hedef alan National Endowment For Democracy (NED) de yer almıştı. Turuncu devrimlerin foncusu NED, Türkiye’de Gazete Duvar, Bianet, Medyascope gibi ‘‘bağımsız medyayı’’ üç yıl içinde 682 bin 400 dolar fonlamış. 

Atlantik sisteminin ve onun Türkiye’de örtülü destekçisi konumunda olan “özgür basıncılarının’’ karın ağrısı, Türkiye’de FETÖ ve PKK’nın ezilmesiyle beraber ABD’den uzaklaşan bir medya ortamının oluşmasından kaynaklanıyor. Bugün Türkiye’de bu medya ortamını daha da kuvvetlendirmemiz gerekiyor. Bağımsız ve özgür medya olmanın ilk şartı, kendi ülkenin çıkarları için emperyalizme karşı olmaktır. Çünkü sırtını milletine dayayan, ayaklarını Türkiye topraklarına basan bir medya fon peşinde koşmaz. Özgür basın ve emperyalizme karşı mücadelede Aydınlık gazetesi ve Ulusal Kanal, bütün Türkiye’ye örnektir. Bu süreçte devletimizin atması gereken adım; ülkemize yönelik planlanan yıkıcılık faaliyetlerine karşı emperyalizmle kararlı bir şekilde mücadele etmelidir. Emperyalizme karşı Türk milletiyle birleşen bir mücadele sürdürürsek paslanmış ABD kılıcının gücü Türkiye’yi bölmeye yetmez.

İlyas Yılmaz

TGB Muğla İl Başkanı

ABD’li yönetmen Oliver Stone’un ele aldığı ‘‘Ukrayna’daki Yangın’’ belgeseli, ABD ve NATO tarafından örgütlenen, finanse edilen sivil toplum kuruluşlarının (STK) ve Neo-Nazilerin Ukrayna’yı nasıl bir yangın yerine çevirdiğini tüm gerçekliğiyle anlatıyor. Belgesel, bugün Ukrayna’da yaşanan olaylarda Batı medyasının tek taraflı propagandası ve bin bir yalan dolanla kirlenen zihinlerimiz için de başka bir gerçeklik sunuyor. 

ABD’nin Doğu Avrupa’dan Orta Asya’ya kadar NATO eliyle bölgeyi kuşatmak ve Rusya, Türkiye ve Çin gibi devletlere karşı açık bir tehdit yaratmak için turuncu devrimlerle iktidar belirleme amacı, saklı olmayan bir gerçektir. Belgeselde ele alınan Ukrayna gerçeği ise, bugün ABD’nin bölgedeki planları açısından Türkiye için de büyük benzerlikler ve dersler taşıyor. Peki, Ukrayna’daki yangını Türkiye’de de çıkarmak için ABD, neyi nasıl yapıyor? Kimleri ateşi körüklemede maşası olarak kullanıyor?

Kaosları Fırsata Çeviren Planlı Eylemler

2013 yılında ekonomik krizin büyüdüğü ve bir çözüm yolunun arandığı Ukrayna’da devlet başkanlığı görevini Viktor Yanukoviç yürütüyordu. Bu süreçte Avrupa ile olan pazarlıklar olumlu sonuçlanmayınca Yanukoviç’in AB ile planlanan işbirliği anlaşmasını erteleme kararı, AB’ye istediğini vermemişti. Bu durumu fırsata çevirmek adına 2013 yılı Kasım ayında protestoların fitili ateşlenmişti. 

Sivil toplum kuruluşları (STK) aracılığıyla finanse edilen kitlesel eylemlerde sokağa çıkan halk, ABD’de veya Batı’da eğitim almış liderlerin peşine takılarak devlete karşı ayaklanmıştı. Böylece, 2003 yılında Gürcistan’daki Gül ve Karanfil devrimlerinde, 2005 yılında Kırgızistan’daki Lale devriminde olduğu gibi 2014 yılında da Ukrayna’daki Turuncu devrimle Yanukoviç görevden alınmıştı.

ABD’nin Kılıcını Sallayan STK’lar ve ‘‘Özgür Basın’’

ABD’nin dış politikadaki çıkarlarını öne sürmek için bölgesel amaçlarındaki stratejik konumda olan ülkelerde planlarını harekete geçirmek üzere kullandığı en etkili araçlar STK’lar ve basındır. Nasıl Karadeniz’de Rusya’ya karşı cephe açmak için Ukrayna’daki iktidar planları doğrultusunda fonladığı yüzlerce STK’lar ve basın harekete geçirildiyse bugün Türkiye’deki planları için de benzer kuvvetleri harekete geçiriyor.

Sivil toplumculuk, ‘‘bağımsızlık ve özgürlük’’ kavramlarının içini kabaca, ‘‘devletten ve her türlü otoriteden bağımsızlık, sınırsız özgürlük’’ diye doldurur. Sivil toplumculuk, bu ideolojinin pompalandığı Atlantik sisteminin devletlerini, liderlerini kutsarken, Türkiye, Rusya, İran, Çin, Irak ve Suriye gibi devletleri ‘‘baskıcı, basın özgürlüğünü sınırlandıran devletler’’ olarak kötüler. Bugün Ukrayna’daki olaylarda da etkisini gösteren bu kuvvetlerin üstlendikleri rol; alttan alta ABD’nin çıkarlarını savunarak ülkeleri ABD planları doğrultusunda yeniden şekillendirmek. Belgeselde de anlatıldığı üzere, 2013 yılında Ukrayna’daki olaylarda STK’ların izlediği bir yöntem de; lidere saldırmak, onun profilini karalamaktı. Maidan’daki olaylarda Viktor Yanukoviç, kendi halkını, göstericileri öldürmek isteyen bir ‘‘şeytan’’ olarak medyada yer bulmuştu. Amaç; AB ile anlaşamayan ‘‘şeytan’’ yerine, ABD’nin ‘‘meleklerini’’ iktidara taşımak. Tıpkı bugün Türkiye’de benzer örneklerini gördüğümüz; kendi halkına hizmet etmek yerine maşası olduğu devletlere hizmet etmek amacındaki basın ekipleri veya STK’lar gibi. Bu planın benzeri de günümüzde ülkemizde uygulanıyor. Ülkemizin güvenliği için ABD’nin kara gücü PKK’ya ve onun siyasi uzantısı HDP’ye karşı mücadele eden, Cumhurbaşkanı Erdoğan ‘‘diktatör’’ ilan ediliyor. Yerine ise Soros’un Türkiye şubesi Osman Kavala ve terörist Demirtaş’a özgürlük vaatlerinde bulunan Biden tayfası ‘‘demokrat’’ olarak ön plana çıkartılıyor. Amaç ise, Ukrayna’daki örnekte olduğu gibi; Rand Corporation Raporu’nda yer alan ‘‘Erdoğan’ı yıkma ve bunun için muhalefeti örgütleme’’ hedefine uygun bir zemin yaratmak!

Ukrayna’da Lyovochkin, Türkiye’de İmamoğlu

Hromadske TV, George Soros’un kurucusu olduğu Rönesans Vakfı gibi kuruluşlar 2013-2014 yıllarında Ukrayna’da gelişen olaylarda etkin rol oynayan kuruluşlardandı. Ukrayna’daki yangını körükleyen STK ve medya kuruluşlarının yanı sıra kimi isimler de ABD temsilcileriyle geliştirdiği ilişkiler sayesinde ABD çıkarlarına hizmet sağlamıştır. Bu isimlerden birisi, Ukrayna Parlamentosu Üyesi Sergey Lyovochkin’di. Lyovochkin, pek çok ABD politikacısıyla yakın ilişki içerisindeydi.

ABD Büyükelçiliği, Ukrayna’daki olaylarda sürecin yönetilmesi açısından bir karargâh konumundaydı. ABD Büyükelçiliği tarafından Ukrayna’daki Lyovochkin gibi ABD yanlısı temsilcilere kritik roller yükleniyordu. 2014 yılında ABD tarafından Ukrayna’da yönetilen süreç, bugün Türkiye’deki kaos planları çerçevesinde Ekrem İmamoğlu ile yönetiliyor. İmamoğlu’nun göreve geldiği günden bugüne dek attığı bütün adımlar belediye başkanlığı görev tanımının dışındaydı. Hem İmamoğlu’nun ziyaret ve temas noktaları hem de ABD temsilcilerinin İmamoğlu’na yönelik desteği, hepsi ABD’nin Türkiye’ye yönelik kaos planlarının bir yerine oturuyor. 

 İmamoğlu’nun göreve geldikten kısa bir süre sonra Sevr’in mimarı Chatham House’u ziyaret etmesi, İBB’ye ABD’den milyonlarca dolarlık hibe alması, İngiltere Büyükelçisi başta olmak üzere ABD gibi Türkiye’ye yönelik düşmanca faaliyette bulunduğu ayan beyan ortada olan temsilcilerle görüşmesi, Diyarbakır başta olmak üzere PKK’nın siyasal uzantısı HDP’yle kurduğu bağlar ve nicesi…

‘‘Ukrayna’daki Yangından’’ Çıkan NATO Dersi 

ABD emperyalizminin tek kutuplu dünya hedefini başarıya ulaştırmak için hala kurtulmak istediği iktidarlar var. Fakat son dönemde yaşananlar ortada! ABD, Afganistan’da yenildi, Kazakistan’da Rusya’ya karşı cephe açmaya yönelik girişimleri başarısız oldu. Şimdi ise Karadeniz’i “NATO gölü” haline getirmek için Ukrayna üzerinden girişimleri başarısız oldu. Ancak ABD’nin yenilgileri, ülkemizde ve bölgemizdeki NATO tehdidinin de son bulduğu anlamına gelmiyor. Doğu Akdeniz’den Karadeniz’e kadar sınırlarımızdaki NATO namluları, ülkemiz ve bölgemiz ülkeleri açısından büyük tehditler taşıyor. Ukrayna, İsveç, Finlandiya gibi ülkelerin NATO’ya dahil edilme gündemi hâlâ güncel bir mesele. Bu ülkelerin NATO üyesi olması, ABD’nin bu ülkeler üzerindeki baskısıyla bölgedeki kuvvetini artırması ve Rusya, Türkiye ve Çin’e karşı yeni bir cephe demektir. Bu noktada bölgemizdeki güvenliği sağlamak için Rusya ve Çin ile olan ikili ilişkilerimizi sağlam temellere oturtturmalı ve bütünsel stratejiler izlemeliyiz. Diğer bir yandan fiili olarak ayrıldığımız NATO’dan resmi olarakta ayrılmalıyız. 

Paslanmış ABD Kılıcı Türkiye’yi Bölemez!

ABD düşünce kuruluşu Center for American Progress (CAP)’in hazırladığı “Türkiye’nin Değişen Medya Ortamı” başlıklı raporunda, Türkiye’deki basın yayın kuruluşlarına fon veren kurumlardan birisi olan, ulus devletleri hedef alan National Endowment For Democracy (NED) de yer almıştı. Turuncu devrimlerin foncusu NED, Türkiye’de Gazete Duvar, Bianet, Medyascope gibi ‘‘bağımsız medyayı’’ üç yıl içinde 682 bin 400 dolar fonlamış. 

Atlantik sisteminin ve onun Türkiye’de örtülü destekçisi konumunda olan “özgür basıncılarının’’ karın ağrısı, Türkiye’de FETÖ ve PKK’nın ezilmesiyle beraber ABD’den uzaklaşan bir medya ortamının oluşmasından kaynaklanıyor. Bugün Türkiye’de bu medya ortamını daha da kuvvetlendirmemiz gerekiyor. Bağımsız ve özgür medya olmanın ilk şartı, kendi ülkenin çıkarları için emperyalizme karşı olmaktır. Çünkü sırtını milletine dayayan, ayaklarını Türkiye topraklarına basan bir medya fon peşinde koşmaz. Özgür basın ve emperyalizme karşı mücadelede Aydınlık gazetesi ve Ulusal Kanal, bütün Türkiye’ye örnektir. Bu süreçte devletimizin atması gereken adım; ülkemize yönelik planlanan yıkıcılık faaliyetlerine karşı emperyalizmle kararlı bir şekilde mücadele etmelidir. Emperyalizme karşı Türk milletiyle birleşen bir mücadele sürdürürsek paslanmış ABD kılıcının gücü Türkiye’yi bölmeye yetmez.

İlyas Yılmaz

TGB Muğla İl Başkanı

Medeniyet denilen kavramın insana değer veren, topluma huzur ve adalet getiren bir düzen olması icap etmektedir. Yıllardan beri medeniyeti Batı’da arayan sözde aydınlar tarafından Batı medeniyeti, ulaşılması zor bir hedef olarak ütopya haline getirilmiştir. Ancak Batı medeniyeti, kendinden olmayan insanlara huzursuzluktan başka bir şey getirmemiştir. Kendi insanına getirdiği huzur ise bazı maddi isteklerin tatmin edilmesinden öteye geçememiştir. Bunun en büyük sebebi ise sistemin, insanı vitrine hitap eden bir zihin yapısına sahip birer robot haline dönüştürmeye çalışmasıdır. Madalyonun görünen yüzünde herkesin eşit haklara sahip olduğu, kadınların öldürülmediği, refah seviyesi yüksek ve özgürlükler dünyası olan bir Batı vardır. Bütün toplumların imrendiği bir yüzdür Batı medeniyeti(!) Ancak gösterilmek istenmeyen arka yüzünde cinnet geçirmiş, buhranlara ve bunalımlara düşmüş bir insan vardır.

Batı Medeniyetinin Yaratmak İstediği İnsan Tipi
Bir insan düşünün; son modeli çıkmış bir telefona sahip olabilmek için mağazanın önünde geceden kuyruğa girmiş bir insan. İşte, emperyalist kapitalist sisteminde yaratmak istediği bu; aynı telefona sahip olmak için deliren, birbirini ezip geçen milyonlarca insan. Aynı dizileri izleyen, aynı şarkıları dinleyen, aynı kıyafetleri giyen ve sürekli tüketen milyonlarca insan. Daha da önemlisi, aynı şeyleri hisseden bir toplum yaratmak. Peki bu insanların bir robottan ne farkı var? Daha da kötü olanı ise, bütün bunları kendi hür iradeleri ile yapıyor sanmaları.

Bugün Batı toplumu cinnet geçirmektedir. Uyuşturucu bataklığında boğulan, aile kurumunu yıktıkları için yalnızlaşan, bunalıma giren halk, kendini intihara sürüklemektedir. Emperyalist kapitalist sistem, insanı emeğine, üretime, topluma, cinsiyetine ve kendisine yabancılaştırdı. Sistem, eğitim hayatından iş ortamına kadar arkadaşının üstüne basmadan başarı vaat etmiyor. Bireyciliğin had safhada yaşandığı Avrupa ülkelerinde gençliğe, kendisini toplumdan ayrı bir yere koyan bir kültür veriliyor. ‘‘Özgürlük’’, ‘‘birey olmak’’ gibi anlayışlar etrafında çocuklar sistemin kucağına bırakılıyor. Sistemin kucağındaki çocuğa LGBT çatısı altında cinsiyet atfediliyor. İşte bu insan tipinin kendisine ve dolayısıyla topluma yabancılaştığı bir Batı medeniyeti ile karşı karşıyayız. Bütün bu nedenlerden dolayıda bugün, Batı medeniyeti gerilemekte ve çürümektedir.

Yırtılan Vicdanlar, Ölüme Sürüklenen Bedenler
18 Ocak akşamı Paris’te yere düşen, 9 saat boyunca düştüğü yerden kalkamayan ve yardımına kimsenin gitmediği ünlü fotoğrafçı Rene Robert, kafa travması ve hipotermi nedeniyle hayatını kaybetti.(1) Bu ölüm, Rene Robert’ın Batı’nın çürümüş sistemini çektiği bir fotoğraftır. Bu ölüm, Batı toplumlarının yırtılan vicdanlarını gözler önüne sermektedir. Madalyonun arka yüzünde intihar vakalarının, çocuk istismarının, yalnızlığın olduğu Batı’da toplumdan koparılan, dışlanan insanlar ölüme sürükleniyor. Dünya Sağlık Örgütü’nün açıkladığı raporunda Avrupa’da intihar oranlarında Fransa birinci sırada. İntiharın 15-29 yaş arası gençlerde oldukça yaygın olduğu belirtilen raporda, en yaygın sebeplerin dışlanma, fakirlik ve bunalım olduğu ifade edilmiş. Sayılar ise çarpıcı: Fransa’da her gün ortalama 28 kişi intihar ediyor.(2) Batı medeniyetinin lokomotifi olan ABD’de ise eksi 15 derece soğuk olunca New York caddelerinin köşe diplerinde yüzlerce donmuş barksızın cesedi toplanıyor. Pandeminin ilk zamanlarında evsizlere, otoparklarda kalacağı yerler çiziliyordu. İşte insanlığa model olarak gösterilen Batı medeniyeti, bu tablolardan ibaret. Batı; yalnızlaşma, ekonomik bunalım ve bireycileşmenin insanları intihara sürüklediği gerici medeniyetin merkezidir.

“Batı’nın Manevi Ajanları”
Yükselen Asya medeniyetinin karşısında durarak Batı çıkarlarını savunan yazar çizer takımının artması üzerine Attila İlhan, aydınları ‘‘Batı’nın manevi ajanları’’ olarak tanımlamıştı.(3) Günümüzde sık sık duyduğumuz, ‘‘medeni dünyadan kopuyoruz!’’, ‘‘çözüm Batı medeniyetinde’’ gibi çığlıklar, çürüyen Batı medeniyetine yönelik bu kitlenin çaresizliğinin bir göstergesidir. Görevleri gereği Batı’yı övmek üzerine kurgulandıklarından, bastığı topraklara kan götüren ABD’yi ‘‘medeni dünya’’ olarak tanımlarken utanmazlar. Bu tayfanın ‘medeni’ olarak nitelendirdiği ABD’de kan ve sömürüden başka bir şey yoktur. Medeniyet adına insanlığın çıkarına olan bir kırıntı bile bulunamaz.

Kore’yi, Vietnamı’ı, Afrika’nın her köşesini, en son Irak’ı, Afganistan’ı kan gölüne çeviren, bu toprakların varını yoğunu sömüren İngiltere, Fransa ve ABD mi medeni dünyayı temsil ediyor? Atatürk’ün bahsettiği çağdaş uygarlık seviyesinden anladığınız; Afganistan’da 70 bin sivili öldüren, şehirleri ve köyleri yok eden, kadınlara tecavüz eden tek dişi kalmış canavarın medeni dünyası mı?

Batı’dan çok Batıcı olan bu kitle istedikleri kadar yazsınlar, anlatsınlar. Yazılan hiçbir yazı, anlatılan hiçbir hikaye toplumların önünde siyasi, ekonomik ve sosyolojik açıdan bir güneş gibi yükselen Asya uygarlığının yükselişi karşısında Batı medeniyetinin çürümüşlüğünü taze gösteremez.

Atatürk’ün Çizdiği Rota
Türkiye için Atatürk’ün çizdiği rota, çağdaş medeniyet seviyesini yakalamak ve onu geçmektir. Ancak ülkemizin önünde duran bu gerçek, Atatürk’ün fikirlerini daima Atatürk’ten kopuk bir şekilde yorumlayan sözde aydınlar tarafından ‘Batılılaşma’ olarak benimsenmiştir. Atatürk’ün çizdiği rota, Batı’nın sadık kullarının kalemşörlüğünü yaptığı Batılılaşma’nın tam karşısındadır. 10. Yüzyıl’da çağdaş uygarlık, İslam uygarlığıydı, yani Arap uygarlığı. 16. Yüzyıldan sonra çağdaş uygarlık bayrağını Batı devraldı. Bugün ise uygarlığın beşiği Asya’dır. Buradaki önemli ayrım şu: Çağdaşlaşmak demek, Batılılaşmak değil. Batı modelinin kopyalanması çağdaşlaşmaya değil, kendi öz kültüründen, gelenekten kopan çarpık bir kültürün oluşmasına neden oluyor. Çağdaşlaşmak, devrimciliğin özünde var olan bir şeydir. Yani tarih boyunca da çağdaşlaşmanın merkezini devrimci coğrafyalar oluşturmuştur. Bugün ise çağdaşlaşmayı, ilericiliği 20. Ve 21. Yüzyılın devrim coğrafyasını oluşturan Asya, temsil etmektedir. 20. Yüzyılın bütün kurtuluş savaşları, bütün özgürlük mücadeleleri, bütün insanlık kavgası, Doğunun Batıya karşı savaşıyla olmuştur. Lenin’in emperyalizm çağında devrim teorisini kurarken yaptığı, “Gerici Avrupa, ilerici Asya” saptaması, bugünün tarihsel gerçekliğini ifade ediyor. Bütün bunlardan hareketle, çağdaş uygarlık, Batıcılık ile sınırlanacak sabit bir hedef değildir. Karşıtıyla çarpışan, değişen ve gelişendir.

Çıkış Yolu Kaçmakta Değil!
Emperyalizm, Türkiye’yi Batı’nın yozlaşmış kültürünün bir parçası yapmayı hedeflemektedir. Ülkemiz içerisndeki LGBT faaliyetleri, gençlerin uyuşturucu bataklığının içerisine sürüklenmeye çalışılması ve Netflix içerikleriyle Batı medeniyetinin çürümüş sistemi, Türk toplumuna dayatılmaya çalışılmaktadır. Bu ideolojik saldırının hedefindeki kuvvetler ise Türk gençliği ve kültürel değerlerimizdir. Türkiye’ye yönelik tehditlerin arttığı ve Batı medeniyetinin insanı kendine ve topluma yabancılaştırdığı bir süreçte çıkış yolu, ‘‘Bu ülkede yaşanmaz’’ diyerek kapağı Batı’ya atmakta mı?

Senin, benim, Ahmet’in veya Ayşe’nin kapağı yurt dışına atmasıyla ne ‘Türkiye bir mühendis kaybeder’ ne de refahı Batı’da bulabiliriz. Senin yokluğunda Türkiye bir şey kaybetmez. Sen, ben olmadan da toparlanır, yükselir ve refaha ulaşır. Bu topraklar, mücadele bayrağını daima göklere taşıyacak nice bayraktarlar yetiştirmiştir. Atatürk’ün açtığı yolda gösterdiği hedefe doğru durmadan koşan, çalışan Türk gençliği her şeyi başarır. Yeter ki biz değerlerimize sahip çıkalım. Yeter ki biz, Atatürk’ün Türkiye için çizdiği rotanın kaptanı olma iradesini gösterelim. Ve şunu asla unutmayalım: Çözüm, Batı medeniyeti dedikleri çürümede değil, Atatürk’le yöneldiğimiz devrimci Asya medeniyetlerinin değerlerindedir.

Toplumumuzda refah arttıkça, toplumu ileri sıçratacak kurumların tesis edilmesi kolaylaşacaktır. Çağdaş medeniyetler seviyesine ulaşmış bir Türkiye’de bunun çözümü, üretime dayalı bir ekonomik kalkınmadan geçer. Siyasi ve ekonomik ilişkilerini Atlantik zincirlerinden kurtarma yolunda ilerleyen ülkemiz, üreten ve başı dik Türkiye’nin mücadelesini vermektedir. Ekonomik zorlukların içerisinde bulunduğumuz bu zorlu sürecten çıkış, muhakkak sancılı olacaktır. Çünkü hem bir çok cephede ABD’ye karşı bir mücadele veriyoruz hem de 30-35 yıllık sıcak para ekonomisine dayanan, üreticiyi kambur ilan eden bir programın sancılarını hala yaşıyoruz. Burada biz Türk gençliğine düşen görev, çağdaş bir toplumu yaratmak için büyük sanayiciden, küçük çiftçiye kadar milli bir üretim yapan ekonomik program için çalışmak, o ekonomik modeli uygulayacak kurmaylar olmak.

İlyas Yılmaz
                                                                                                                                                                                                                       TGB GYK Üyesi                                                                                                                                                                                                             TGB Muğla İl Sekreteri

DİPNOT
• tr.euronews.com, Mert Can Yılmaz, ‘‘Paris’te sokakta düştükten sonra 9 saat müdahale edilmeyen fotoğrafçı hipotermiden hayatını kaybetti.’’, 26.01.2022
• aydinlik.com.tr, Doğu Perinçek, ‘‘Batı medeniyetini yaşayan genşerden öğrenelim’’, 24.10.2017
• aydinlik.com.tr, Soner Polat, ‘‘Batılılaşma mı çağdaşlama mı? (2)’’ 27.12.2017

Medeniyet denilen kavramın insana değer veren, topluma huzur ve adalet getiren bir düzen olması icap etmektedir. Yıllardan beri medeniyeti Batı’da arayan sözde aydınlar tarafından Batı medeniyeti, ulaşılması zor bir hedef olarak ütopya haline getirilmiştir. Ancak Batı medeniyeti, kendinden olmayan insanlara huzursuzluktan başka bir şey getirmemiştir. Kendi insanına getirdiği huzur ise bazı maddi isteklerin tatmin edilmesinden öteye geçememiştir. Bunun en büyük sebebi ise sistemin, insanı vitrine hitap eden bir zihin yapısına sahip birer robot haline dönüştürmeye çalışmasıdır. Madalyonun görünen yüzünde herkesin eşit haklara sahip olduğu, kadınların öldürülmediği, refah seviyesi yüksek ve özgürlükler dünyası olan bir Batı vardır. Bütün toplumların imrendiği bir yüzdür Batı medeniyeti(!) Ancak gösterilmek istenmeyen arka yüzünde cinnet geçirmiş, buhranlara ve bunalımlara düşmüş bir insan vardır.

Batı Medeniyetinin Yaratmak İstediği İnsan Tipi
Bir insan düşünün; son modeli çıkmış bir telefona sahip olabilmek için mağazanın önünde geceden kuyruğa girmiş bir insan. İşte, emperyalist kapitalist sisteminde yaratmak istediği bu; aynı telefona sahip olmak için deliren, birbirini ezip geçen milyonlarca insan. Aynı dizileri izleyen, aynı şarkıları dinleyen, aynı kıyafetleri giyen ve sürekli tüketen milyonlarca insan. Daha da önemlisi, aynı şeyleri hisseden bir toplum yaratmak. Peki bu insanların bir robottan ne farkı var? Daha da kötü olanı ise, bütün bunları kendi hür iradeleri ile yapıyor sanmaları.

Bugün Batı toplumu cinnet geçirmektedir. Uyuşturucu bataklığında boğulan, aile kurumunu yıktıkları için yalnızlaşan, bunalıma giren halk, kendini intihara sürüklemektedir. Emperyalist kapitalist sistem, insanı emeğine, üretime, topluma, cinsiyetine ve kendisine yabancılaştırdı. Sistem, eğitim hayatından iş ortamına kadar arkadaşının üstüne basmadan başarı vaat etmiyor. Bireyciliğin had safhada yaşandığı Avrupa ülkelerinde gençliğe, kendisini toplumdan ayrı bir yere koyan bir kültür veriliyor. ‘‘Özgürlük’’, ‘‘birey olmak’’ gibi anlayışlar etrafında çocuklar sistemin kucağına bırakılıyor. Sistemin kucağındaki çocuğa LGBT çatısı altında cinsiyet atfediliyor. İşte bu insan tipinin kendisine ve dolayısıyla topluma yabancılaştığı bir Batı medeniyeti ile karşı karşıyayız. Bütün bu nedenlerden dolayıda bugün, Batı medeniyeti gerilemekte ve çürümektedir.

Yırtılan Vicdanlar, Ölüme Sürüklenen Bedenler
18 Ocak akşamı Paris’te yere düşen, 9 saat boyunca düştüğü yerden kalkamayan ve yardımına kimsenin gitmediği ünlü fotoğrafçı Rene Robert, kafa travması ve hipotermi nedeniyle hayatını kaybetti.(1) Bu ölüm, Rene Robert’ın Batı’nın çürümüş sistemini çektiği bir fotoğraftır. Bu ölüm, Batı toplumlarının yırtılan vicdanlarını gözler önüne sermektedir. Madalyonun arka yüzünde intihar vakalarının, çocuk istismarının, yalnızlığın olduğu Batı’da toplumdan koparılan, dışlanan insanlar ölüme sürükleniyor. Dünya Sağlık Örgütü’nün açıkladığı raporunda Avrupa’da intihar oranlarında Fransa birinci sırada. İntiharın 15-29 yaş arası gençlerde oldukça yaygın olduğu belirtilen raporda, en yaygın sebeplerin dışlanma, fakirlik ve bunalım olduğu ifade edilmiş. Sayılar ise çarpıcı: Fransa’da her gün ortalama 28 kişi intihar ediyor.(2) Batı medeniyetinin lokomotifi olan ABD’de ise eksi 15 derece soğuk olunca New York caddelerinin köşe diplerinde yüzlerce donmuş barksızın cesedi toplanıyor. Pandeminin ilk zamanlarında evsizlere, otoparklarda kalacağı yerler çiziliyordu. İşte insanlığa model olarak gösterilen Batı medeniyeti, bu tablolardan ibaret. Batı; yalnızlaşma, ekonomik bunalım ve bireycileşmenin insanları intihara sürüklediği gerici medeniyetin merkezidir.

“Batı’nın Manevi Ajanları”
Yükselen Asya medeniyetinin karşısında durarak Batı çıkarlarını savunan yazar çizer takımının artması üzerine Attila İlhan, aydınları ‘‘Batı’nın manevi ajanları’’ olarak tanımlamıştı.(3) Günümüzde sık sık duyduğumuz, ‘‘medeni dünyadan kopuyoruz!’’, ‘‘çözüm Batı medeniyetinde’’ gibi çığlıklar, çürüyen Batı medeniyetine yönelik bu kitlenin çaresizliğinin bir göstergesidir. Görevleri gereği Batı’yı övmek üzerine kurgulandıklarından, bastığı topraklara kan götüren ABD’yi ‘‘medeni dünya’’ olarak tanımlarken utanmazlar. Bu tayfanın ‘medeni’ olarak nitelendirdiği ABD’de kan ve sömürüden başka bir şey yoktur. Medeniyet adına insanlığın çıkarına olan bir kırıntı bile bulunamaz.

Kore’yi, Vietnamı’ı, Afrika’nın her köşesini, en son Irak’ı, Afganistan’ı kan gölüne çeviren, bu toprakların varını yoğunu sömüren İngiltere, Fransa ve ABD mi medeni dünyayı temsil ediyor? Atatürk’ün bahsettiği çağdaş uygarlık seviyesinden anladığınız; Afganistan’da 70 bin sivili öldüren, şehirleri ve köyleri yok eden, kadınlara tecavüz eden tek dişi kalmış canavarın medeni dünyası mı?

Batı’dan çok Batıcı olan bu kitle istedikleri kadar yazsınlar, anlatsınlar. Yazılan hiçbir yazı, anlatılan hiçbir hikaye toplumların önünde siyasi, ekonomik ve sosyolojik açıdan bir güneş gibi yükselen Asya uygarlığının yükselişi karşısında Batı medeniyetinin çürümüşlüğünü taze gösteremez.

Atatürk’ün Çizdiği Rota
Türkiye için Atatürk’ün çizdiği rota, çağdaş medeniyet seviyesini yakalamak ve onu geçmektir. Ancak ülkemizin önünde duran bu gerçek, Atatürk’ün fikirlerini daima Atatürk’ten kopuk bir şekilde yorumlayan sözde aydınlar tarafından ‘Batılılaşma’ olarak benimsenmiştir. Atatürk’ün çizdiği rota, Batı’nın sadık kullarının kalemşörlüğünü yaptığı Batılılaşma’nın tam karşısındadır. 10. Yüzyıl’da çağdaş uygarlık, İslam uygarlığıydı, yani Arap uygarlığı. 16. Yüzyıldan sonra çağdaş uygarlık bayrağını Batı devraldı. Bugün ise uygarlığın beşiği Asya’dır. Buradaki önemli ayrım şu: Çağdaşlaşmak demek, Batılılaşmak değil. Batı modelinin kopyalanması çağdaşlaşmaya değil, kendi öz kültüründen, gelenekten kopan çarpık bir kültürün oluşmasına neden oluyor. Çağdaşlaşmak, devrimciliğin özünde var olan bir şeydir. Yani tarih boyunca da çağdaşlaşmanın merkezini devrimci coğrafyalar oluşturmuştur. Bugün ise çağdaşlaşmayı, ilericiliği 20. Ve 21. Yüzyılın devrim coğrafyasını oluşturan Asya, temsil etmektedir. 20. Yüzyılın bütün kurtuluş savaşları, bütün özgürlük mücadeleleri, bütün insanlık kavgası, Doğunun Batıya karşı savaşıyla olmuştur. Lenin’in emperyalizm çağında devrim teorisini kurarken yaptığı, “Gerici Avrupa, ilerici Asya” saptaması, bugünün tarihsel gerçekliğini ifade ediyor. Bütün bunlardan hareketle, çağdaş uygarlık, Batıcılık ile sınırlanacak sabit bir hedef değildir. Karşıtıyla çarpışan, değişen ve gelişendir.

Çıkış Yolu Kaçmakta Değil!
Emperyalizm, Türkiye’yi Batı’nın yozlaşmış kültürünün bir parçası yapmayı hedeflemektedir. Ülkemiz içerisndeki LGBT faaliyetleri, gençlerin uyuşturucu bataklığının içerisine sürüklenmeye çalışılması ve Netflix içerikleriyle Batı medeniyetinin çürümüş sistemi, Türk toplumuna dayatılmaya çalışılmaktadır. Bu ideolojik saldırının hedefindeki kuvvetler ise Türk gençliği ve kültürel değerlerimizdir. Türkiye’ye yönelik tehditlerin arttığı ve Batı medeniyetinin insanı kendine ve topluma yabancılaştırdığı bir süreçte çıkış yolu, ‘‘Bu ülkede yaşanmaz’’ diyerek kapağı Batı’ya atmakta mı?

Senin, benim, Ahmet’in veya Ayşe’nin kapağı yurt dışına atmasıyla ne ‘Türkiye bir mühendis kaybeder’ ne de refahı Batı’da bulabiliriz. Senin yokluğunda Türkiye bir şey kaybetmez. Sen, ben olmadan da toparlanır, yükselir ve refaha ulaşır. Bu topraklar, mücadele bayrağını daima göklere taşıyacak nice bayraktarlar yetiştirmiştir. Atatürk’ün açtığı yolda gösterdiği hedefe doğru durmadan koşan, çalışan Türk gençliği her şeyi başarır. Yeter ki biz değerlerimize sahip çıkalım. Yeter ki biz, Atatürk’ün Türkiye için çizdiği rotanın kaptanı olma iradesini gösterelim. Ve şunu asla unutmayalım: Çözüm, Batı medeniyeti dedikleri çürümede değil, Atatürk’le yöneldiğimiz devrimci Asya medeniyetlerinin değerlerindedir.

Toplumumuzda refah arttıkça, toplumu ileri sıçratacak kurumların tesis edilmesi kolaylaşacaktır. Çağdaş medeniyetler seviyesine ulaşmış bir Türkiye’de bunun çözümü, üretime dayalı bir ekonomik kalkınmadan geçer. Siyasi ve ekonomik ilişkilerini Atlantik zincirlerinden kurtarma yolunda ilerleyen ülkemiz, üreten ve başı dik Türkiye’nin mücadelesini vermektedir. Ekonomik zorlukların içerisinde bulunduğumuz bu zorlu sürecten çıkış, muhakkak sancılı olacaktır. Çünkü hem bir çok cephede ABD’ye karşı bir mücadele veriyoruz hem de 30-35 yıllık sıcak para ekonomisine dayanan, üreticiyi kambur ilan eden bir programın sancılarını hala yaşıyoruz. Burada biz Türk gençliğine düşen görev, çağdaş bir toplumu yaratmak için büyük sanayiciden, küçük çiftçiye kadar milli bir üretim yapan ekonomik program için çalışmak, o ekonomik modeli uygulayacak kurmaylar olmak.

İlyas Yılmaz
                                                                                                                                                                                                                       TGB GYK Üyesi                                                                                                                                                                                                             TGB Muğla İl Sekreteri

DİPNOT
• tr.euronews.com, Mert Can Yılmaz, ‘‘Paris’te sokakta düştükten sonra 9 saat müdahale edilmeyen fotoğrafçı hipotermiden hayatını kaybetti.’’, 26.01.2022
• aydinlik.com.tr, Doğu Perinçek, ‘‘Batı medeniyetini yaşayan genşerden öğrenelim’’, 24.10.2017
• aydinlik.com.tr, Soner Polat, ‘‘Batılılaşma mı çağdaşlama mı? (2)’’ 27.12.2017

Fırat Üniversitesi Tıp Fakültesi 2. sınıf öğrencisi olan Enes Kara kardeşimizin, Nur tarikatına ait olan bir evde yaşadığı baskılardan dolayı intihar etmesi Türkiye’de cemaatlerin ve tarikatların yarattığı sorunları bir kez daha gözler önüne serdi. Enes’in intiharı, ülkemizdeki öğrenciyi tarikatlara mahkûm eden sistemin bir getirisidir. Bu yasadışı yurtların ve öğrenci evlerinin varlığı Türkiye için bir milli güvenlik sorunudur. Bu sorun, Türkiye’yi güzel yarınlara taşıyacak, ülkesi için çalışıp ülkesi için üretecek Türk gençliğini hedef almaktadır.

Tarikatlara Özgürlük Tanıyan Sistem

İlk olarak bu sorunun nasıl oluştuğunu saptayalım. 1980 darbesinin getirdiği ‘demokratikleşme’ ortamında ‘‘Amerika’nın çocukları’’ 12 Eylül generallerinin ve Turgut Özal’ın ağzıyla laiklik, ‘‘Sınırsız din ve vicdan özgürlüğü’’ olarak tanımlanıyordu. (1) Bu tanım; tarikatların ve cemaatlerin önünü açan bir tanımdı. Bu tanım dine değil cemaatler ve tarikatlar çatısı altında İslam dininin esaslarını kendi çıkarları doğrultusunda yorumlayan din tüccarlarına özgürlük tanıyordu. Çünkü ‘‘sınırsız din ve vicdan özgürlüğü’’, cemaatlere devlet ve toplum içerisinde örgütlenme alanı açıyordu. Bu sınırsız özgürlüğün oluşturduğu zeminde ise cemaatler sadece din öğretimi ve maneviyat eğitimi ile uğraşan yapılar olmakla kalmıyordu. Öyle ki Diyanet İşleri Başkanlığı’nın tarikatlar raporunda cemaat ve tarikatların, ülkemizin ABD etkisine girdiği dönem olan 1950’lerden itibaren faaliyet göstermeye başladıkları, 1980 darbesi sonrası siyasî, ticarî ve toplumsal pratikler geliştirdikleri ayrıntılarıyla belirtilmektedir. Çarpıcı tespitlerle dolu raporda, 1982 darbeci anayasası sayesinde 1920’deki niteliklerinden tamamen dönüşmüş ve altında darbeciler tarafından aktif biçimde desteklenerek, devlet bürokrasisine sokuldukları ve çok sayıda şirket, holding, vakıf, okul ve yurt kurdukları vurgulanmaktadır.

Kemalist Laiklikten Sapmanın Sonuçları

Laiklik, gericilerin ve liberallerin tanımlamalarıyla, ‘‘Din ile devlet işlerinin ayrılması’’ değildir. Laiklik, bunun ötesinde, Kemalist devrimin de tanımladığı gibi ‘‘Din ile dünya işlerinin birbirinden ayrılmasıdır.’’ Siyasal, ekonomik, toplumsal, kültürel, bütün insan faaliyeti ‘dünya’ işidir. Din, kendi vicdanlarında Allah ile kurdukları bağ olup dünya işlerine bulaştırılmaması gereken kutsal bir şeydir. Laiklik, dinin ‘dünya işleri’ üzerinde etkili olmasına izin vermemektir. (2) Ancak bu tanımı kabullenemeyenler, kendi tarihinin köklerine ihanet edenler, Kemalist devrimin genç Cumhuriyeti ayakta tutmak için uyguladığı devrim kanunlarını, laiklik tanımlarını ‘despotik’ olarak değerlendiriyorlar. Ancak Kemalist Devrim’in; Türk devletinin ve toplumun bütünlüğünü hedef alan kişiler ve kurumlara karşı uyguladığı devrim kanunları bugün Cumhuriyet’i ayakta tutmaktadır. Cumhuriyet değerlerine ve Kemalist Devrim’in programına savaş açanları Türk milletinin önünde değersiz kılmaktadır.

Kimse ne Kemalizm’i ne Atatürk ilkelerini kendi kafasına göre yorumlayamaz. Kemalist Devrim’in uyguladığı devrimci pratik, Ortaçağ kurum ve ilişkilerinin yıkılmasını ve temizlenmesini sağlamıştır. Cumhuriyet yönetimi laiklik ilkesiyle devrimlere girişmiştir. Ülkemiz şimdi yeniden devrim dönemindedir. Devrimi gerçekleştirmek için Türk milletinin yol göstericisi, Atatürk’tür. Atatürk’ün Türk milletinin kalbinde ve bilincinde var olduğu bir toplumda Şeyh Saitlerin, Said Nursilerin yeri olmaz.

Siyasi Çıkar Uğruna Tarikatlara Göz Yumanlar

Mustafa Kemal Atatürk, emperyalistlerle iş birliği yapan Şeyh Sayitler, Seyit Rızalar, Said Nursiler ve Derviş Mehmetlere karşı bağımsızlık mücadelesi vermiştir. Türk gençliğine aydınlık bir gelecek bırakmak için Cumhuriyeti hedef alan bütün kuvvetlere devrim kanunlarıyla savaş açmıştır. Peki bugün ‘Atatürkçü’ ve demokrat kimliklerinden ödün vermeyen sözde Atatürkçüler ne yapmaktadır? Atatürk maskesi altında devrim kanunlarına ve Atatürk’e savaş açmaktadırlar. Enes’in geleceğini karartan Nurcular tarikatının lideri Said Nursi’ye kalkan olan, tarikatlara sessiz kalanlar, ismini bile veremeyenler kim?

Devletin Said Nursi’nin kitaplarını yasaklaması üzerine, ‘‘Sen Said Nursi’nin kitaplarını yasakladın, biz o yasağa karşı Anayasa Mahkemesi’ne gittik.’’ (3) diyen, Nurcular tarikatının yayın organlarından Yeni Asya gazetesinin 50. yılını, ‘‘demokrasi mücadelesine önemli katkıları var’’ (4) diyerek kutlayan CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu. Cemaat, tarikat yurtlarının kamulaştırılmasına karşı çıkan Deva Partisi Genel Başkanı Ali Babacan. Belediyenin reklam panolarında Furkan Vakfına yer veren, “Çocuklarımızı yıllarca bazı vakıf, dernek, cemaat yurtlarına teslim ettiler.’’ açıklamasıyla ismini bile veremeyerek Nurcular tarikatını meşrulaştıran Ekrem İmamoğlu. Örnekleri daha da artırabiliriz. Siyasi çıkar uğruna tarikatlara göz yumanlara soruyoruz? Alacağınız oylar, iktidar hayalleriniz Eneslerin geleceğinden daha mı değerli? Tabii bütün bu sessiz kalmalar, tarikatları meşru göstermek gibi uğraşların hepsi sadece oy uğruna değil. Bugün hem cemaatleri hem de cemaatlerin faaliyetlerine sessiz kalan ittifakı yöneten kuvvet tek bir kuvvet; ABD. Sonuçta gavurun ekmeğini yiyenler gavurun kılıcını birbirlerine sallayacak değiller ya.

Enesleri Tarikatların Pençesinden Kurtaracak Çözüm

“Türkiye Cumhuriyeti şeyhler, dervişler, müritler ve mensuplar ülkesi olamaz!”

Üreten, sorgulayan, devletine ve vatanına bağlı Cumhuriyet yurttaşı, Atatürk’ün bu tarifinin hayata geçirilmesiyle mümkündür. Bütün bu sorunun çözümlerinin en başında ise ideolojik bir mücadele ve program gelmektedir. Başka Enesler, Mehmetler tarikatların yarattığı bu karanlığa hapsolmasın diye mücadele etmeliyiz. Türk gençliğinin tarikatlara değil; vatanına ve cumhuriyet kültürüne bağlanması için eğitim alanında mücadele etmeliyiz.

Okulların açıldığı dönem başında devlet yurtlarının yetersizliği nedeniyle barınama sorunu yaşadığı için çaresizlik içerisinde cemaat yurtlarına veya diğer özel yurtlara yerleşmek zorunda kalan binlerce öğrenci olmuştu. Antalya’da Mehmet Sami Tuğrul’un öldürülmesi, Uşşaki tarikat liderinin 12 yaşındaki bir çocuğa tacizi, şimdi de Enes Kara arkadaşımızın intiharı… Tarikatların, cemaatlerinin 40-50 yıllık geçmişinde daha nice örnekler var maalesef. Bütün bu örnekler bugün tarikat, cemaat yurtlarının ve öğrenci evlerinin kamulaştırılmasının ihtiyacını gözler önüne koyuyor. Bu yurtların kamulaştırılmasıyla hem barınma sorununun çözümü noktasında bir adım atılmış olacak hem de bu yurtlarda gençliği zehirleyecek propagandaların önüne geçilecektir. Zamanında FETÖ nasıl Işık Evleri üzerinden örgütleniyorsa, bugün de FETÖ artığı tarikatlar bu öğrenci evleri üzerinden örgütleniyorlar. Tarikatların örgütlendiği bu evler bir milli güvenlik sorunudur. Bütün bu evler dağıtılmalıdır. Milletimize söz veriyoruz: Tarikatlara değil, Atatürk ilke ve inkılaplarına bağlı kuşakların öncüsü olacağız.

İlyas Yılmaz

TGB GYK Üyesi, Muğla İl Sekreteri

Kaynakça
 

(1) Doğu Perinçek, ÖDP’nin Kimliği, Sayfa 84, İstanbul, 2008, Kaynak Yayınları

(2) Doğu Perinçek, ÖDP’nin Kimliği, Sayfa 89, İstanbul, 2008, Kaynak Yayınları

(3) Aydınlık Gazetesi, “Kılıçdaroğlu: Sen Said Nursi kitaplarını yasakladın, biz yasağa karşı AYM’ye gittik!”

26 Aralık 2018, https://www.aydinlik.com.tr

(4) Aydınlık Gazetesi, “Kılıçdaroğlu’ndan Nurculara kutlama mesajı 21 Şubat 2020, https://www.aydinlik.com.tr 

Fırat Üniversitesi Tıp Fakültesi 2. sınıf öğrencisi olan Enes Kara kardeşimizin, Nur tarikatına ait olan bir evde yaşadığı baskılardan dolayı intihar etmesi Türkiye’de cemaatlerin ve tarikatların yarattığı sorunları bir kez daha gözler önüne serdi. Enes’in intiharı, ülkemizdeki öğrenciyi tarikatlara mahkûm eden sistemin bir getirisidir. Bu yasadışı yurtların ve öğrenci evlerinin varlığı Türkiye için bir milli güvenlik sorunudur. Bu sorun, Türkiye’yi güzel yarınlara taşıyacak, ülkesi için çalışıp ülkesi için üretecek Türk gençliğini hedef almaktadır.

Tarikatlara Özgürlük Tanıyan Sistem

İlk olarak bu sorunun nasıl oluştuğunu saptayalım. 1980 darbesinin getirdiği ‘demokratikleşme’ ortamında ‘‘Amerika’nın çocukları’’ 12 Eylül generallerinin ve Turgut Özal’ın ağzıyla laiklik, ‘‘Sınırsız din ve vicdan özgürlüğü’’ olarak tanımlanıyordu. (1) Bu tanım; tarikatların ve cemaatlerin önünü açan bir tanımdı. Bu tanım dine değil cemaatler ve tarikatlar çatısı altında İslam dininin esaslarını kendi çıkarları doğrultusunda yorumlayan din tüccarlarına özgürlük tanıyordu. Çünkü ‘‘sınırsız din ve vicdan özgürlüğü’’, cemaatlere devlet ve toplum içerisinde örgütlenme alanı açıyordu. Bu sınırsız özgürlüğün oluşturduğu zeminde ise cemaatler sadece din öğretimi ve maneviyat eğitimi ile uğraşan yapılar olmakla kalmıyordu. Öyle ki Diyanet İşleri Başkanlığı’nın tarikatlar raporunda cemaat ve tarikatların, ülkemizin ABD etkisine girdiği dönem olan 1950’lerden itibaren faaliyet göstermeye başladıkları, 1980 darbesi sonrası siyasî, ticarî ve toplumsal pratikler geliştirdikleri ayrıntılarıyla belirtilmektedir. Çarpıcı tespitlerle dolu raporda, 1982 darbeci anayasası sayesinde 1920’deki niteliklerinden tamamen dönüşmüş ve altında darbeciler tarafından aktif biçimde desteklenerek, devlet bürokrasisine sokuldukları ve çok sayıda şirket, holding, vakıf, okul ve yurt kurdukları vurgulanmaktadır.

Kemalist Laiklikten Sapmanın Sonuçları

Laiklik, gericilerin ve liberallerin tanımlamalarıyla, ‘‘Din ile devlet işlerinin ayrılması’’ değildir. Laiklik, bunun ötesinde, Kemalist devrimin de tanımladığı gibi ‘‘Din ile dünya işlerinin birbirinden ayrılmasıdır.’’ Siyasal, ekonomik, toplumsal, kültürel, bütün insan faaliyeti ‘dünya’ işidir. Din, kendi vicdanlarında Allah ile kurdukları bağ olup dünya işlerine bulaştırılmaması gereken kutsal bir şeydir. Laiklik, dinin ‘dünya işleri’ üzerinde etkili olmasına izin vermemektir. (2) Ancak bu tanımı kabullenemeyenler, kendi tarihinin köklerine ihanet edenler, Kemalist devrimin genç Cumhuriyeti ayakta tutmak için uyguladığı devrim kanunlarını, laiklik tanımlarını ‘despotik’ olarak değerlendiriyorlar. Ancak Kemalist Devrim’in; Türk devletinin ve toplumun bütünlüğünü hedef alan kişiler ve kurumlara karşı uyguladığı devrim kanunları bugün Cumhuriyet’i ayakta tutmaktadır. Cumhuriyet değerlerine ve Kemalist Devrim’in programına savaş açanları Türk milletinin önünde değersiz kılmaktadır.

Kimse ne Kemalizm’i ne Atatürk ilkelerini kendi kafasına göre yorumlayamaz. Kemalist Devrim’in uyguladığı devrimci pratik, Ortaçağ kurum ve ilişkilerinin yıkılmasını ve temizlenmesini sağlamıştır. Cumhuriyet yönetimi laiklik ilkesiyle devrimlere girişmiştir. Ülkemiz şimdi yeniden devrim dönemindedir. Devrimi gerçekleştirmek için Türk milletinin yol göstericisi, Atatürk’tür. Atatürk’ün Türk milletinin kalbinde ve bilincinde var olduğu bir toplumda Şeyh Saitlerin, Said Nursilerin yeri olmaz.

Siyasi Çıkar Uğruna Tarikatlara Göz Yumanlar

Mustafa Kemal Atatürk, emperyalistlerle iş birliği yapan Şeyh Sayitler, Seyit Rızalar, Said Nursiler ve Derviş Mehmetlere karşı bağımsızlık mücadelesi vermiştir. Türk gençliğine aydınlık bir gelecek bırakmak için Cumhuriyeti hedef alan bütün kuvvetlere devrim kanunlarıyla savaş açmıştır. Peki bugün ‘Atatürkçü’ ve demokrat kimliklerinden ödün vermeyen sözde Atatürkçüler ne yapmaktadır? Atatürk maskesi altında devrim kanunlarına ve Atatürk’e savaş açmaktadırlar. Enes’in geleceğini karartan Nurcular tarikatının lideri Said Nursi’ye kalkan olan, tarikatlara sessiz kalanlar, ismini bile veremeyenler kim?

Devletin Said Nursi’nin kitaplarını yasaklaması üzerine, ‘‘Sen Said Nursi’nin kitaplarını yasakladın, biz o yasağa karşı Anayasa Mahkemesi’ne gittik.’’ (3) diyen, Nurcular tarikatının yayın organlarından Yeni Asya gazetesinin 50. yılını, ‘‘demokrasi mücadelesine önemli katkıları var’’ (4) diyerek kutlayan CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu. Cemaat, tarikat yurtlarının kamulaştırılmasına karşı çıkan Deva Partisi Genel Başkanı Ali Babacan. Belediyenin reklam panolarında Furkan Vakfına yer veren, “Çocuklarımızı yıllarca bazı vakıf, dernek, cemaat yurtlarına teslim ettiler.’’ açıklamasıyla ismini bile veremeyerek Nurcular tarikatını meşrulaştıran Ekrem İmamoğlu. Örnekleri daha da artırabiliriz. Siyasi çıkar uğruna tarikatlara göz yumanlara soruyoruz? Alacağınız oylar, iktidar hayalleriniz Eneslerin geleceğinden daha mı değerli? Tabii bütün bu sessiz kalmalar, tarikatları meşru göstermek gibi uğraşların hepsi sadece oy uğruna değil. Bugün hem cemaatleri hem de cemaatlerin faaliyetlerine sessiz kalan ittifakı yöneten kuvvet tek bir kuvvet; ABD. Sonuçta gavurun ekmeğini yiyenler gavurun kılıcını birbirlerine sallayacak değiller ya.

Enesleri Tarikatların Pençesinden Kurtaracak Çözüm

“Türkiye Cumhuriyeti şeyhler, dervişler, müritler ve mensuplar ülkesi olamaz!”

Üreten, sorgulayan, devletine ve vatanına bağlı Cumhuriyet yurttaşı, Atatürk’ün bu tarifinin hayata geçirilmesiyle mümkündür. Bütün bu sorunun çözümlerinin en başında ise ideolojik bir mücadele ve program gelmektedir. Başka Enesler, Mehmetler tarikatların yarattığı bu karanlığa hapsolmasın diye mücadele etmeliyiz. Türk gençliğinin tarikatlara değil; vatanına ve cumhuriyet kültürüne bağlanması için eğitim alanında mücadele etmeliyiz.

Okulların açıldığı dönem başında devlet yurtlarının yetersizliği nedeniyle barınama sorunu yaşadığı için çaresizlik içerisinde cemaat yurtlarına veya diğer özel yurtlara yerleşmek zorunda kalan binlerce öğrenci olmuştu. Antalya’da Mehmet Sami Tuğrul’un öldürülmesi, Uşşaki tarikat liderinin 12 yaşındaki bir çocuğa tacizi, şimdi de Enes Kara arkadaşımızın intiharı… Tarikatların, cemaatlerinin 40-50 yıllık geçmişinde daha nice örnekler var maalesef. Bütün bu örnekler bugün tarikat, cemaat yurtlarının ve öğrenci evlerinin kamulaştırılmasının ihtiyacını gözler önüne koyuyor. Bu yurtların kamulaştırılmasıyla hem barınma sorununun çözümü noktasında bir adım atılmış olacak hem de bu yurtlarda gençliği zehirleyecek propagandaların önüne geçilecektir. Zamanında FETÖ nasıl Işık Evleri üzerinden örgütleniyorsa, bugün de FETÖ artığı tarikatlar bu öğrenci evleri üzerinden örgütleniyorlar. Tarikatların örgütlendiği bu evler bir milli güvenlik sorunudur. Bütün bu evler dağıtılmalıdır. Milletimize söz veriyoruz: Tarikatlara değil, Atatürk ilke ve inkılaplarına bağlı kuşakların öncüsü olacağız.

İlyas Yılmaz

TGB GYK Üyesi, Muğla İl Sekreteri

Kaynakça
 

(1) Doğu Perinçek, ÖDP’nin Kimliği, Sayfa 84, İstanbul, 2008, Kaynak Yayınları

(2) Doğu Perinçek, ÖDP’nin Kimliği, Sayfa 89, İstanbul, 2008, Kaynak Yayınları

(3) Aydınlık Gazetesi, “Kılıçdaroğlu: Sen Said Nursi kitaplarını yasakladın, biz yasağa karşı AYM’ye gittik!”

26 Aralık 2018, https://www.aydinlik.com.tr

(4) Aydınlık Gazetesi, “Kılıçdaroğlu’ndan Nurculara kutlama mesajı 21 Şubat 2020, https://www.aydinlik.com.tr 

Bizim TV kanalında Lale Özan Arslan’ın sunduğu Youtube yayınına konuk olan Sözcü yazarı Yılmaz Özdil, HDP’yi ülkemizin kurucusu Atatürk’le bir tuttu ve HDP’nin seçmenine yalan söylemeyen tek parti olduğunu iddia etti. Yaptığı açıklamalarla HDP’yi masumlaştırma yarışında kendine yer bulan, terör örgütü PKK’nın siyasi koluna övgüler düzen Yılmaz Özdil; sistemin yarattığı omurgasız ‘‘aydınlardan’’ sadece birisi. Peki Yılmaz Özdil bugün bu açıklamaları neden yapıyor? Çünkü salt Tayyip Erdoğan düşmanlığı üzerinden siyaset yürüttüğü ve Türkiye’nin içerisinde bulunduğu sürece Biden gemisinden baktığı için, yöneticilerinin terörle bağının açıkça ortaya konulduğu HDP’ye siper oluyor. Özdil, ayakları Türkiye topraklarına basmayan bir gazeteci olduğu için HDP’yi Atatürk’ün devrimci programının getirdiği kadın-erkek eşitliğini uygulayan tek parti olarak görüyor. Bugün Yılmaz Özdil, sırtını ABD’ye yaslayan bir piyon haline döndüğü için aynı programda CIA-MOSSAD tetikçisi Mehmet Eymür’ün Amerikancı, FETÖ’cü olduğunu bilmediğini belirtiyor.

Atatürk’ü Kadehlere Sıkıştıranların Vizyonu
Mustafa Kemal Atatürk’e bakış açısı; nesnel gerçeklere, tarihsel verilere dayanmayanlar Atatürk’ü anlayamıyor. Atatürk’ü anlayamadıkları için de Atatürk’ü onun devrimlerinde değil de rakı masalarında kalkan kadehlerde arıyorlar. Devrimci Atatürk’ü anlayamadıkları için de kendilerine ve topluma yeni bir Atatürk yaratmaya çalışıyorlar. İşte bu anlayışın temsilcisi Yılmaz Özdil’de bugün Türk kadınını kafeslerden çıkararak toplumun her ferdi gibi çalışmasını, üretmesini ve mücadele etmesini sağlayan Atatürk’ün programının getirdiği kadın – erkek eşitliği ile dağa kaçırılan kız çocuklarına ‘‘tabularını kırıp seni özgürleştireceğim’’ diyerek tecavüz eden Duran Kalkanların anlayışını bir tutuyor.
Yılmaz Özdil’in Atatürkçülük ve demokrasi anlayışı ile, PKK elebaşlarından Duran Kalkan’ın özgürlük ve ahlak anlayışı bugün iç içe olduğu için HDP’yi Atatürk’ün programının getirdiği kadın – erkek eşitliğini uygulayan tek parti olarak görüyor. Ancak Yılmaz Özdil’in HDP’yi övdüğü saatlerde; HDP Grup Başkanvekili Meral Danış Beştaş, Atatürk Cumhuriyeti’ne karşı silahla ayaklanan Seyit Rıza ve arkadaşlarını minnetle anıyordu. Bugün Yılmaz Özdil’in övgüleriyle kalkan olmaya çalıştığı HDP/PKK, Atatürk’ün devrimci programının yarattığı Sabiha Gökçenleri katliamcı ilan ediyor, eli kalem tutması gereken kız çocuklarını dağa kaçırıyor, eline Mehmetçiği vurması için silah veriyor. Yılmaz Özdil’in önünde siper olduğu terör partisi HDP; Şenay Aybüke Yalçınların, Astsubay Esma Çeviklerin, Gülşah Gülerlerin katilidir.

‘’Doğruluk Abidesi’’ HDP
Yılmaz Özdil’in yaptığı açıklamadaki HDP güzellemeleri sadece HDP’yi Atatürk programının getirdiği kadın erkek eşitliğinin uygulayıcısı olan parti olarak görmekle sınırlı değil. Özdil, ayrıca şunları dile getiriyor:
‘‘Demokrasi tarihimiz açısından baktığımızda seçmenine yalan söylemeyen tek parti HDP’dir’’
‘‘Ben görüşlerine katılmam. Onlar da biliyor, ben de yazıyorum. Ama dışarıdayken! İçeri girdikten sonra adamın arkasından yazmak kahpeliktir, kalleşliktir, pusu kurmaktır.’’
HDP gerçekten de seçmenine yalan söylemeyen bir parti. Söylediğinin arkasında durma noktasında Yılmaz Özdil’den daha tutarlı. Özdil’in savunmaktan kendini alamadığı HDP, belediye araçlarıyla şehirlerimize bombalar döşeme, sırtını PKK’ya yaslama, masum insanlarımızı, Mehmetçiğimizi şehit etme, yüzlerce çocuğu dağa kaçırma noktasında ne bize ne seçmenine hiç yalan söylemedi. HDP/PKK’nın barış, özgürlük ve eşitlik maskesi altında yaptığı faaliyetler bugün Yılmaz Özdil’e HDP’yi demokrasinin bir parçası olarak yansıtma görevini yüklüyor. Özdil de bu görevi Atatürkçülük maskesi altında yürütüyor. Farklı maskeler altındaki HDP ve Yılmaz Özdil’in ortak noktası ise ikisinin de sırtını ABD’ye yaslaması. Bir yanda sırtını ABD’nin kara gücü olan terör örgütlerine, PKK’ya yaslayan HDP, diğer yanda da sırtını ABD’ye yaslayan Yılmaz Özdil. Bedirhan bebeklerin katilini savunmak da ancak ABD’ye sırtını yaslamakla olur. Yılmaz Özdil gibi Atatürk maskesi altında faaliyet yürütenlerin geldiği nokta bu; HDP’ye siper olmak.
‘‘İçeri girdikten sonra adamın arkasından yazmak kahpeliktir…’’ diyen Yılmaz Özdil’e sormak gerek: Dışarıdayken terörist olan hapse girince masum mu oluyor? Bugün Özdil’in deyimiyle asıl ‘kahpelik’ Eren Bülbül’ün, Yasin Börü’nün katili Selahattin Demirtaş’a terörist diyememektir. Şehit edebiyatı yapmaya gelince sayfalarca yazan Yılmaz Özdil’in kalemi 6 – 8 Ekim Kobani Olaylarının mimarı Demirtaş’ın kazdığı hendekleri, kurduğu pusuları yazmayı kalleşlik, pusu kurmak olarak görüyor.

Özdil’in ‘‘bilmediği’’ Amerikancı – FETÖ’cü Mehmet Eymür
Yaptığı açıklamalarda HDP’ye siper olma görevini yerine getirdikten sonra sıra CIA artığı Mehmet Eymür’ü savunmaya geçen Yılmaz Özdil, Mehmet Eymür’ün Amerikancı, FETÖ’cü olduğunu bilmediğini, bunları anlatanlarında Vatan Partisi Genel Başkanı Dr. Doğu Perinçek’in ekolünden yetişme gazeteciler olduğunu söylemişti. Mısır’daki Sağır Sultan’ın bile duyduğu ama Yılmaz Özdil’in duymadığı, bilmediği gerçek şu: Mehmet Eymür, FETÖ’nün Türkiye’de tertipler düzenlettirdiği, milli güçleri hedef alan Gladyo’nun bir elemanıdır. MİT raporları ile de sicili açıklanan Mehmet Eymür ‘‘bilinmezliğini’’ cümle alem biliyor. Yılmaz Özdil’in ‘bilmemesi’ ise içerisinde bulunduğu Amerikancı cepheden kaynaklı. Bugün yargının altın kılıcı önünde HDP’ye kalkan olan Yılmaz Özdil’in kimin ne olduğunu bilmemesinin bir önemi yok. Türk milleti Yılmaz Özdil’in de Mehmet Eymür’ün de kim olduğunu çok iyi biliyor.

İlyas Yılmaz
TGB Muğla İl Sekreteri

Bizim TV kanalında Lale Özan Arslan’ın sunduğu Youtube yayınına konuk olan Sözcü yazarı Yılmaz Özdil, HDP’yi ülkemizin kurucusu Atatürk’le bir tuttu ve HDP’nin seçmenine yalan söylemeyen tek parti olduğunu iddia etti. Yaptığı açıklamalarla HDP’yi masumlaştırma yarışında kendine yer bulan, terör örgütü PKK’nın siyasi koluna övgüler düzen Yılmaz Özdil; sistemin yarattığı omurgasız ‘‘aydınlardan’’ sadece birisi. Peki Yılmaz Özdil bugün bu açıklamaları neden yapıyor? Çünkü salt Tayyip Erdoğan düşmanlığı üzerinden siyaset yürüttüğü ve Türkiye’nin içerisinde bulunduğu sürece Biden gemisinden baktığı için, yöneticilerinin terörle bağının açıkça ortaya konulduğu HDP’ye siper oluyor. Özdil, ayakları Türkiye topraklarına basmayan bir gazeteci olduğu için HDP’yi Atatürk’ün devrimci programının getirdiği kadın-erkek eşitliğini uygulayan tek parti olarak görüyor. Bugün Yılmaz Özdil, sırtını ABD’ye yaslayan bir piyon haline döndüğü için aynı programda CIA-MOSSAD tetikçisi Mehmet Eymür’ün Amerikancı, FETÖ’cü olduğunu bilmediğini belirtiyor.

Atatürk’ü Kadehlere Sıkıştıranların Vizyonu
Mustafa Kemal Atatürk’e bakış açısı; nesnel gerçeklere, tarihsel verilere dayanmayanlar Atatürk’ü anlayamıyor. Atatürk’ü anlayamadıkları için de Atatürk’ü onun devrimlerinde değil de rakı masalarında kalkan kadehlerde arıyorlar. Devrimci Atatürk’ü anlayamadıkları için de kendilerine ve topluma yeni bir Atatürk yaratmaya çalışıyorlar. İşte bu anlayışın temsilcisi Yılmaz Özdil’de bugün Türk kadınını kafeslerden çıkararak toplumun her ferdi gibi çalışmasını, üretmesini ve mücadele etmesini sağlayan Atatürk’ün programının getirdiği kadın – erkek eşitliği ile dağa kaçırılan kız çocuklarına ‘‘tabularını kırıp seni özgürleştireceğim’’ diyerek tecavüz eden Duran Kalkanların anlayışını bir tutuyor.
Yılmaz Özdil’in Atatürkçülük ve demokrasi anlayışı ile, PKK elebaşlarından Duran Kalkan’ın özgürlük ve ahlak anlayışı bugün iç içe olduğu için HDP’yi Atatürk’ün programının getirdiği kadın – erkek eşitliğini uygulayan tek parti olarak görüyor. Ancak Yılmaz Özdil’in HDP’yi övdüğü saatlerde; HDP Grup Başkanvekili Meral Danış Beştaş, Atatürk Cumhuriyeti’ne karşı silahla ayaklanan Seyit Rıza ve arkadaşlarını minnetle anıyordu. Bugün Yılmaz Özdil’in övgüleriyle kalkan olmaya çalıştığı HDP/PKK, Atatürk’ün devrimci programının yarattığı Sabiha Gökçenleri katliamcı ilan ediyor, eli kalem tutması gereken kız çocuklarını dağa kaçırıyor, eline Mehmetçiği vurması için silah veriyor. Yılmaz Özdil’in önünde siper olduğu terör partisi HDP; Şenay Aybüke Yalçınların, Astsubay Esma Çeviklerin, Gülşah Gülerlerin katilidir.

‘’Doğruluk Abidesi’’ HDP
Yılmaz Özdil’in yaptığı açıklamadaki HDP güzellemeleri sadece HDP’yi Atatürk programının getirdiği kadın erkek eşitliğinin uygulayıcısı olan parti olarak görmekle sınırlı değil. Özdil, ayrıca şunları dile getiriyor:
‘‘Demokrasi tarihimiz açısından baktığımızda seçmenine yalan söylemeyen tek parti HDP’dir’’
‘‘Ben görüşlerine katılmam. Onlar da biliyor, ben de yazıyorum. Ama dışarıdayken! İçeri girdikten sonra adamın arkasından yazmak kahpeliktir, kalleşliktir, pusu kurmaktır.’’
HDP gerçekten de seçmenine yalan söylemeyen bir parti. Söylediğinin arkasında durma noktasında Yılmaz Özdil’den daha tutarlı. Özdil’in savunmaktan kendini alamadığı HDP, belediye araçlarıyla şehirlerimize bombalar döşeme, sırtını PKK’ya yaslama, masum insanlarımızı, Mehmetçiğimizi şehit etme, yüzlerce çocuğu dağa kaçırma noktasında ne bize ne seçmenine hiç yalan söylemedi. HDP/PKK’nın barış, özgürlük ve eşitlik maskesi altında yaptığı faaliyetler bugün Yılmaz Özdil’e HDP’yi demokrasinin bir parçası olarak yansıtma görevini yüklüyor. Özdil de bu görevi Atatürkçülük maskesi altında yürütüyor. Farklı maskeler altındaki HDP ve Yılmaz Özdil’in ortak noktası ise ikisinin de sırtını ABD’ye yaslaması. Bir yanda sırtını ABD’nin kara gücü olan terör örgütlerine, PKK’ya yaslayan HDP, diğer yanda da sırtını ABD’ye yaslayan Yılmaz Özdil. Bedirhan bebeklerin katilini savunmak da ancak ABD’ye sırtını yaslamakla olur. Yılmaz Özdil gibi Atatürk maskesi altında faaliyet yürütenlerin geldiği nokta bu; HDP’ye siper olmak.
‘‘İçeri girdikten sonra adamın arkasından yazmak kahpeliktir…’’ diyen Yılmaz Özdil’e sormak gerek: Dışarıdayken terörist olan hapse girince masum mu oluyor? Bugün Özdil’in deyimiyle asıl ‘kahpelik’ Eren Bülbül’ün, Yasin Börü’nün katili Selahattin Demirtaş’a terörist diyememektir. Şehit edebiyatı yapmaya gelince sayfalarca yazan Yılmaz Özdil’in kalemi 6 – 8 Ekim Kobani Olaylarının mimarı Demirtaş’ın kazdığı hendekleri, kurduğu pusuları yazmayı kalleşlik, pusu kurmak olarak görüyor.

Özdil’in ‘‘bilmediği’’ Amerikancı – FETÖ’cü Mehmet Eymür
Yaptığı açıklamalarda HDP’ye siper olma görevini yerine getirdikten sonra sıra CIA artığı Mehmet Eymür’ü savunmaya geçen Yılmaz Özdil, Mehmet Eymür’ün Amerikancı, FETÖ’cü olduğunu bilmediğini, bunları anlatanlarında Vatan Partisi Genel Başkanı Dr. Doğu Perinçek’in ekolünden yetişme gazeteciler olduğunu söylemişti. Mısır’daki Sağır Sultan’ın bile duyduğu ama Yılmaz Özdil’in duymadığı, bilmediği gerçek şu: Mehmet Eymür, FETÖ’nün Türkiye’de tertipler düzenlettirdiği, milli güçleri hedef alan Gladyo’nun bir elemanıdır. MİT raporları ile de sicili açıklanan Mehmet Eymür ‘‘bilinmezliğini’’ cümle alem biliyor. Yılmaz Özdil’in ‘bilmemesi’ ise içerisinde bulunduğu Amerikancı cepheden kaynaklı. Bugün yargının altın kılıcı önünde HDP’ye kalkan olan Yılmaz Özdil’in kimin ne olduğunu bilmemesinin bir önemi yok. Türk milleti Yılmaz Özdil’in de Mehmet Eymür’ün de kim olduğunu çok iyi biliyor.

İlyas Yılmaz
TGB Muğla İl Sekreteri

İhtilaller, insanların bir arada yaşamaları kadar eskiyse de nedenleri ve getirileri hep farklı olmuştur. Ancak temelde, hep yürürlükteki düzene başkaldırıyı temsil etmişlerdir. Türkiye’de Cumhuriyet’in kurulmasından sonra askeri ülke yönetimine taşıyan ilk eylem olan 27 Mayıs, zaman içindeki siyasi gelişmelerle farklı tanımlanıp, farklı değerlendirilmiştir. 27 Mayıs’a darbe de denildi devrim veya ihtilal de. Hatta 1982 Anayasasının yürürlüğe girmesine kadar yirmi yıla yakın bir süre Türkiye’nin resmi bayramlarından biri olarak kutlandı, ders kitaplarına ‘’27 Mayıs Devrimi’’ başlıklı yeni üniteyle (1) eklendi. Daha sonra kitaplardan çıkarıldı; tıpkı bayram ve resmi tatil olmaktan çıkarıldığı gibi…

Bir hareketin devrim olmasını anlayabilmek için şu noktaya bakmak gerekir: Ordu milletle bütünleşirse devrim olur. Fakat ordu Amerika ile bütünleşirse darbe olur. İşte 27 Mayıs’ı da devrim yapan ordunun millet ile bütünleşmesiydi. 27 Mayıs’ı ‘‘darbe’’ olarak değerlendirenler, bu eyleme işçi sınıfının ve gençliğin yaygın katılımını ve Demokrat Parti’nin (DP) on yıllık iktidar süreci boyunca ülkenin askeri ve ekonomik bağımsızlığını Amerika’ya açan hatalı politikalarını görmezden geliyor.

27 Mayıs’ı Yaratan Koşullar
“Ahmaklar! Memleketi, Amerikan mandasına, İngiliz himayesine terk etmekle kurtulacak sanıyorlar. Kendi rahatlarını sağlamak için bütün bu vatanı ve tarih boyunca devam edip gelen Türk bağımsızlığını feda ediyorlar.” (Atatürk, 25 Ağustos 1919)
Demokratik Parti’nin (DP) iktidar olması, Cumhuriyet devrimlerinin yok edilme sürecini hızlandırmıştır. Demokrat Parti yönetimi, “Küçük Amerika” olma yolunda ki uygulamalar ile Atlantik sistemin içerisine girmiş ve hesapsız, plansız yapılan politikalar ile ülkeyi Batı’ya bağlı bir ekonomi haline getirmişti. Atatürk devrimlerinden budamalar demokrasi gereği sayılmıştı.
DP, ülkede her anlamda dizginleri ele geçirmek için basını kontrolünde tutmaya yönelik önlemler almıştı. Muhalif basının sesini kesebilmek için gazetelerin önemli bir kaynağı olan resmi ilanların yayınlanmak üzere değişik gazetelere dağıtılmasını ilk olarak 20 Eylül 1950’de bir kararname çıkararak kurduğu Resmi İlanlar Şirketi tarafından yapılmasını sağladı. Bir yıl sonra da başka bir kararname ile bu yetkiyi hükümete verdi. (2) DP’nin muhalif basına yönelik uygulamalarına ek olarak ise ülkede “Komünizme karşı mücadele” parolası altında özellikle emekçi halkın örgütlenme, düşünce ve yayın özgürlüğü bastırıldı. Bu kapsamda 1954-1958 yılları arasında 238 gazeteci iktidara karşı yazılar yazmak suçundan mahkûm ettirilmiştir. Atatürk’ün Gençliğe Hitabesi, Nutuk’u tefrika halinde yayınlamak dahi suç olmuştu. (3)
Menderes’in hatalarından en büyüğü; Türk ordusunun ABD’nin emrinde Kore Savaşı’na gönderilmesi oldu. Menderes hükümetinin bu adımı, NATO’ya üye olmak için atılmış bir adımdı. Sonuç 721 şehitti. Menderes’in ve partisi DP’nin kararı ile başlayan bu süreç sonucunda Türkiye-ABD ilişkileri güçlenmiş ve ülkemizin dünyanın en büyük terör örgütü olan NATO’ya girişi hızlandırılmıştı. NATO’ya girmek için atılmış olan bu adım, Türkiye’yi Atlantik’ten Pasifik’e kadar uzanan bir cephenin içerine sokulmuştu. NATO’ya üye olduk da ne oldu? 1954’te ABD, Adana İncirlik Üssü’nü kurdu. 1959’da ABD, Türkiye’ye orta menzilli balistik füzeler yerleştirdi. Yaşanan bütün bu süreç sonucunda Türkiye, Atlantik sistemin içerisine perçinlenmişti.
İkinci Dünya Savaşı’ndan güçlenerek çıkan Sovyetler Birliğinin gitgide artan etkinliği karşısında, Atlantik’ten Pasifik’e kadar komünizme karşı korunma hattı yaratmak isteyen ABD, NATO ile Kuzey Avrupa ülkelerini bir araya getirdikten Orta Doğu’da da benzeri bir oluşum kurulmasına önayak olmuştu. Bu çerçevede, Türkiye ile Irak arasında gelişen dostlukla iki ülkenin 24 Şubat 1955’de Bağdat’ta imzaladığı işbirliği antlaşmasına farklı tarihlerde İngiltere, Pakistan ve İran’ın katılımıyla Bağdat Paktı kurulmuştu. DP iktidarı, bu antlaşmalar yapılırken iyice yakınlaştığı, sözde komünizm tehlikesine karşı koruyucu olarak güvendiği ve ülkeyi iyice etkisi altına alan ekonomik bunalım karşısında da yardım elini üstünden çekmeyeceğine inandığı ABD ile Türkiye’yi büyük bağımlılıklar altına sokan bir dizi ikili antlaşma imzaladı. Bu antlaşmaların uygulanması, ABD’ye Türk topraklarında askeri üsler, tesisler kurmasına kadar uzanan haklar tanınması ve bunlarla gelen ayrıcalıkları onaylaması demekti. (4)
DP iktidarı, 1950-53 döneminde köylere uzanan yollar, kırsal kesime su ve elektrik sağlayacak barajlar, tarım üretimini arttıracak modern araçlar, bunlara sahip olmayı sağlayacak kredi yöntemleri ve üretimi endüstriye dönüştüren fabrikalarla ekonomide canlılığı sağlamış ve halkı kazanacak kimi uygulamalara imza atmıştı. Ancak bütün bunların ayrıntılı bir şekilde hazırlanmış planlar, politikalar yerine, nereye varacağı düşünülemeyen büyük yatırımlarla yapılması, kısa zamanda elde avuçtakinin tüketilip yabancı sermayeye yönlendirmeyi gerektirdi. ABD ile geliştirilen sıkı ekonomik ilişkilerle tarım ülkesi olan Türkiye’de buğdaya kadar ithal eden ülke konumuna getirdi. Bütün bunlarla birlikte Menderes hükümetinin inanç öğesini öne alıp halkı dine odaklayarak ekonomik sıkıntıları göz ardı ettirebileceğini varsayan bir siyaset izlemesi ve küçük çapta da olsa halk hareketlerinin başlamasına yönelik 27 Haziran 1956 tarihinde Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri kanununun çıkarılması Türk aydınını, işçi sınıfını harekete geçirdi. DP iktidarına karşı halk hareketi 1957 yılında Gaziantep’teki kitlesel hareketlerle başladı.1958 devalüasyonundan sonra ekonomik sıkıntıların ağırlaşması üzerine, mücadele yayıldı ve yükseldi. CHP Genel Başkanı İsmet Paşa’nın yurt çapındaki gezilerinde büyük kitlesel gösteriler yapıldı.

Devrim Yolundaki Genç Subaylar

“Yine kitapları, türküleri, bayraklarıyla geldiler
Dalga dalga aydınlık oldular
Yürüdüler karanlığın üstüne
Meydanları zaptettiler yine
Daha o gün değil, derlenip dürülmesin bayraklar,
Dinleyin, duyduğunuz çakal ulumasıdır.
Safları sıklaştırın çocuklar
Bu kavga faşizme karşı, bu kavga hürriyet kavgasıdır.”
Nazım Hikmet, Hürriyet Kavgası

27 Mayıs Devrimi, 1961 Anayasası’nın başlangıç bölümünde de ifade edildiği gibi, “Anayasa ve hukuk dışı tutum ve davranışlarıyla meşruluğunu kaybetmiş bir iktidara karşı direnme hakkının” kullanılmasından başka bir şey değildir. 27 Mayıs, İktidardaki DP Hükümeti’nin ülke aleyhine yürüttüğü politikaya son vermek isteyen Atatürkçü subayların gerçekleştirdiği bir askeri müdahaledir.
1876 Talebe-i Ulum isyanından beri mücadele alanında olan öğrenciler çok önemli bir güçtü. DP iktidarının 18 Nisan 1960 günü muhalefeti tasfiye için TBMM’de bir Tahkikat Komisyonu kurması üzerine, 28 Nisan’da İstanbul’da, 29 Nisan’da Ankara’da üniversite öğrencileri ayaklandı. 5 Mayıs 1960 günü “555K” parolasıyla Ankara Kızılay’da toplanan gençlik ve halk, Başbakan Adnan Menderes’in yakasına yapıştı. “Kahrolası Diktatörler” ve “Hürriyet” sloganlarıyla yürütülen mücadele bütün yurtta coşku yarattı.(5)
27 Mayıs 1960 sabahı gerçekleşen askeri ihtilal, halk hareketinin omuzlarında geldi ve halkla kucaklaştı. Ülke yönetimini ele alan Türk Silahlı Kuvvetleri’nin amacının, “Partileri içine düştükleri uzlaşmaz durumdan kurtarmak ve partiler üstü tarafsız bir idarenin nezaret ve hakemliği altında en kısa zamanda adil ve serbest seçimler yaptırarak, idareyi hangi tarafa mensup olursa olsun seçimi kazanana devir ve teslim etmek” olduğu belirtilmişti. Başka bir deyişle Türk Silahlı Kuvvetlerinin amacı, ülkede demokratik rejimin yeniden kurulmasıydı. 27 Mayıs, Kemalist Devrimci geleneğe bağlı genç subaylar tarafından başarıldı.
Halk hareketine dayanan 27 Mayıs devrimi ile Türkiye, 1960 sonrasında bir özgürleşme ve ekonomik gelişme dönemine girdi. İşçi ve köylü hareketi, 1961 Anayasası’nın getirdiği hak ve özgürlükler ortamında, Cumhuriyet tarihinin en büyük atılımını yaptı. Türkiye, halk hareketinin hızla yükseldiği bir döneme girdi. Emekçi sınıfların siyasal hayata katılımlarının siyasal ve hukuki koşullarını yaratmıştır. 27 Mayıs devrimi ve 1961 Anayasası, 1945-1960 yılları arasındaki küçük Amerika sürecine karşı bir isyandır. Ancak, Türkiye’yi Atlantik sistemin çerçevesi dışına çıkaramamıştır. Devletin temel nitelikleri konusunda 1937 yılında anayasanın 2. Maddesine konan Altı Ok formülü, 1961 Anayasasında yer almadı. Devletin temel niteliklerine ilişkin formülün değiştirilmesi, şu şekilde açıklanıyordu: Milliyetçilik, halkçılık, devletçilik, ve devrimcilik gibi ilkeler, belli partiler tarafından savunulabilir; ancak anayasada yer almaz. 1961 Anayasası, bu yönüyle Türkiye’yi yeniden Kemalist Devrim rotasına sokamamıştır.

27 Mayıs’ı Anlayabilmek
27 Mayıs’ı millet yaptı. Perşembe’nin gelişi çarşambadan, 27 Mayıs’ın gelişi DP iktidarından belli olmuştu. 27 Mayıs’ı “darbe” olarak hedef alanlar, 1950-60 yılları arasında iktidarı elinde bulunduran Menderes-Bayar hatalarını tartışmaktan özenle kaçınıyorlar.
Tarihsel materyalizm bize, her toplumsal ve siyasi olguyu olduğu gibi her askeri müdahaleyi de kendisine öngelen tarihsel süreçleri, meydana geldiği toplumsal koşulları, sınıfsal ve siyasal niteliklerini, siyasal hedeflerini ve yol açtığı sonuçları hesaba katarak ve duygusallıktan uzak durarak analiz etmeyi öğretir. (6) 27 Mayısı da sadece Yassıada olayları üzerinden değerlendirmek, 27 Mayısı yaratan koşulları göz onunda bulundurmadan ‘‘darbe’’ söylemleriyle hedef alırsak bu eylemi anlamaktan uzak kalırız.
27 Mayıs askeri müdahalesiyle açılan dönem, 1920’lerden bu yana ilk kez belirli bir düşünce özgürlüğü ortamının oluşmasına, devrimci ve sosyalist düşüncelerin yaygınlaşmasına ve devrimci hareketin kitleselleşmesine tanıklık edecekti.

İlyas Yılmaz

TGB Muğla İl Yöneticisi

Kaynakça:
1. Türkiye’de Vatandaşlık ve Sosyal Bilgiler Ders Kitaplarında Asker-Sivil İlişkileri ve Darbeler (1950-2012). Şen, Abdülkerim. 2018, Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, s. 8.

2. Akgün, Seçil Karal. 27 Mayıs: Bir İhtial Bir Devrim Bir Anayasa. Ankara : ODTÜ Yayıncılık, 2009. s. 17-18.

3. Serim, Bülent. ”27 MAYIS” BİR DEVRİMDİR. Oda TV. 27 05 2012.

4. Akgün, Seçil Karal. 27 Mayıs: Bir İhtilal Bir Devrim Bir Anayasa . Ankara : ODTÜ Yayıncılık, 2009. s. 41-42.

5. Perinçek, Doğu. Türkiye’nin Anayasa Birikimi. İstanbul : Kaynak Yayınları, 2012. s. 143.

6. Altınoğlu, Garbis. 50. Yılında 27 Mayıs Tartışmalarına Aykırı Bir Katkı. Teori ve Politika. 28 05 2020. 

İhtilaller, insanların bir arada yaşamaları kadar eskiyse de nedenleri ve getirileri hep farklı olmuştur. Ancak temelde, hep yürürlükteki düzene başkaldırıyı temsil etmişlerdir. Türkiye’de Cumhuriyet’in kurulmasından sonra askeri ülke yönetimine taşıyan ilk eylem olan 27 Mayıs, zaman içindeki siyasi gelişmelerle farklı tanımlanıp, farklı değerlendirilmiştir. 27 Mayıs’a darbe de denildi devrim veya ihtilal de. Hatta 1982 Anayasasının yürürlüğe girmesine kadar yirmi yıla yakın bir süre Türkiye’nin resmi bayramlarından biri olarak kutlandı, ders kitaplarına ‘’27 Mayıs Devrimi’’ başlıklı yeni üniteyle (1) eklendi. Daha sonra kitaplardan çıkarıldı; tıpkı bayram ve resmi tatil olmaktan çıkarıldığı gibi…

Bir hareketin devrim olmasını anlayabilmek için şu noktaya bakmak gerekir: Ordu milletle bütünleşirse devrim olur. Fakat ordu Amerika ile bütünleşirse darbe olur. İşte 27 Mayıs’ı da devrim yapan ordunun millet ile bütünleşmesiydi. 27 Mayıs’ı ‘‘darbe’’ olarak değerlendirenler, bu eyleme işçi sınıfının ve gençliğin yaygın katılımını ve Demokrat Parti’nin (DP) on yıllık iktidar süreci boyunca ülkenin askeri ve ekonomik bağımsızlığını Amerika’ya açan hatalı politikalarını görmezden geliyor.

27 Mayıs’ı Yaratan Koşullar
“Ahmaklar! Memleketi, Amerikan mandasına, İngiliz himayesine terk etmekle kurtulacak sanıyorlar. Kendi rahatlarını sağlamak için bütün bu vatanı ve tarih boyunca devam edip gelen Türk bağımsızlığını feda ediyorlar.” (Atatürk, 25 Ağustos 1919)
Demokratik Parti’nin (DP) iktidar olması, Cumhuriyet devrimlerinin yok edilme sürecini hızlandırmıştır. Demokrat Parti yönetimi, “Küçük Amerika” olma yolunda ki uygulamalar ile Atlantik sistemin içerisine girmiş ve hesapsız, plansız yapılan politikalar ile ülkeyi Batı’ya bağlı bir ekonomi haline getirmişti. Atatürk devrimlerinden budamalar demokrasi gereği sayılmıştı.
DP, ülkede her anlamda dizginleri ele geçirmek için basını kontrolünde tutmaya yönelik önlemler almıştı. Muhalif basının sesini kesebilmek için gazetelerin önemli bir kaynağı olan resmi ilanların yayınlanmak üzere değişik gazetelere dağıtılmasını ilk olarak 20 Eylül 1950’de bir kararname çıkararak kurduğu Resmi İlanlar Şirketi tarafından yapılmasını sağladı. Bir yıl sonra da başka bir kararname ile bu yetkiyi hükümete verdi. (2) DP’nin muhalif basına yönelik uygulamalarına ek olarak ise ülkede “Komünizme karşı mücadele” parolası altında özellikle emekçi halkın örgütlenme, düşünce ve yayın özgürlüğü bastırıldı. Bu kapsamda 1954-1958 yılları arasında 238 gazeteci iktidara karşı yazılar yazmak suçundan mahkûm ettirilmiştir. Atatürk’ün Gençliğe Hitabesi, Nutuk’u tefrika halinde yayınlamak dahi suç olmuştu. (3)
Menderes’in hatalarından en büyüğü; Türk ordusunun ABD’nin emrinde Kore Savaşı’na gönderilmesi oldu. Menderes hükümetinin bu adımı, NATO’ya üye olmak için atılmış bir adımdı. Sonuç 721 şehitti. Menderes’in ve partisi DP’nin kararı ile başlayan bu süreç sonucunda Türkiye-ABD ilişkileri güçlenmiş ve ülkemizin dünyanın en büyük terör örgütü olan NATO’ya girişi hızlandırılmıştı. NATO’ya girmek için atılmış olan bu adım, Türkiye’yi Atlantik’ten Pasifik’e kadar uzanan bir cephenin içerine sokulmuştu. NATO’ya üye olduk da ne oldu? 1954’te ABD, Adana İncirlik Üssü’nü kurdu. 1959’da ABD, Türkiye’ye orta menzilli balistik füzeler yerleştirdi. Yaşanan bütün bu süreç sonucunda Türkiye, Atlantik sistemin içerisine perçinlenmişti.
İkinci Dünya Savaşı’ndan güçlenerek çıkan Sovyetler Birliğinin gitgide artan etkinliği karşısında, Atlantik’ten Pasifik’e kadar komünizme karşı korunma hattı yaratmak isteyen ABD, NATO ile Kuzey Avrupa ülkelerini bir araya getirdikten Orta Doğu’da da benzeri bir oluşum kurulmasına önayak olmuştu. Bu çerçevede, Türkiye ile Irak arasında gelişen dostlukla iki ülkenin 24 Şubat 1955’de Bağdat’ta imzaladığı işbirliği antlaşmasına farklı tarihlerde İngiltere, Pakistan ve İran’ın katılımıyla Bağdat Paktı kurulmuştu. DP iktidarı, bu antlaşmalar yapılırken iyice yakınlaştığı, sözde komünizm tehlikesine karşı koruyucu olarak güvendiği ve ülkeyi iyice etkisi altına alan ekonomik bunalım karşısında da yardım elini üstünden çekmeyeceğine inandığı ABD ile Türkiye’yi büyük bağımlılıklar altına sokan bir dizi ikili antlaşma imzaladı. Bu antlaşmaların uygulanması, ABD’ye Türk topraklarında askeri üsler, tesisler kurmasına kadar uzanan haklar tanınması ve bunlarla gelen ayrıcalıkları onaylaması demekti. (4)
DP iktidarı, 1950-53 döneminde köylere uzanan yollar, kırsal kesime su ve elektrik sağlayacak barajlar, tarım üretimini arttıracak modern araçlar, bunlara sahip olmayı sağlayacak kredi yöntemleri ve üretimi endüstriye dönüştüren fabrikalarla ekonomide canlılığı sağlamış ve halkı kazanacak kimi uygulamalara imza atmıştı. Ancak bütün bunların ayrıntılı bir şekilde hazırlanmış planlar, politikalar yerine, nereye varacağı düşünülemeyen büyük yatırımlarla yapılması, kısa zamanda elde avuçtakinin tüketilip yabancı sermayeye yönlendirmeyi gerektirdi. ABD ile geliştirilen sıkı ekonomik ilişkilerle tarım ülkesi olan Türkiye’de buğdaya kadar ithal eden ülke konumuna getirdi. Bütün bunlarla birlikte Menderes hükümetinin inanç öğesini öne alıp halkı dine odaklayarak ekonomik sıkıntıları göz ardı ettirebileceğini varsayan bir siyaset izlemesi ve küçük çapta da olsa halk hareketlerinin başlamasına yönelik 27 Haziran 1956 tarihinde Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri kanununun çıkarılması Türk aydınını, işçi sınıfını harekete geçirdi. DP iktidarına karşı halk hareketi 1957 yılında Gaziantep’teki kitlesel hareketlerle başladı.1958 devalüasyonundan sonra ekonomik sıkıntıların ağırlaşması üzerine, mücadele yayıldı ve yükseldi. CHP Genel Başkanı İsmet Paşa’nın yurt çapındaki gezilerinde büyük kitlesel gösteriler yapıldı.

Devrim Yolundaki Genç Subaylar

“Yine kitapları, türküleri, bayraklarıyla geldiler
Dalga dalga aydınlık oldular
Yürüdüler karanlığın üstüne
Meydanları zaptettiler yine
Daha o gün değil, derlenip dürülmesin bayraklar,
Dinleyin, duyduğunuz çakal ulumasıdır.
Safları sıklaştırın çocuklar
Bu kavga faşizme karşı, bu kavga hürriyet kavgasıdır.”
Nazım Hikmet, Hürriyet Kavgası

27 Mayıs Devrimi, 1961 Anayasası’nın başlangıç bölümünde de ifade edildiği gibi, “Anayasa ve hukuk dışı tutum ve davranışlarıyla meşruluğunu kaybetmiş bir iktidara karşı direnme hakkının” kullanılmasından başka bir şey değildir. 27 Mayıs, İktidardaki DP Hükümeti’nin ülke aleyhine yürüttüğü politikaya son vermek isteyen Atatürkçü subayların gerçekleştirdiği bir askeri müdahaledir.
1876 Talebe-i Ulum isyanından beri mücadele alanında olan öğrenciler çok önemli bir güçtü. DP iktidarının 18 Nisan 1960 günü muhalefeti tasfiye için TBMM’de bir Tahkikat Komisyonu kurması üzerine, 28 Nisan’da İstanbul’da, 29 Nisan’da Ankara’da üniversite öğrencileri ayaklandı. 5 Mayıs 1960 günü “555K” parolasıyla Ankara Kızılay’da toplanan gençlik ve halk, Başbakan Adnan Menderes’in yakasına yapıştı. “Kahrolası Diktatörler” ve “Hürriyet” sloganlarıyla yürütülen mücadele bütün yurtta coşku yarattı.(5)
27 Mayıs 1960 sabahı gerçekleşen askeri ihtilal, halk hareketinin omuzlarında geldi ve halkla kucaklaştı. Ülke yönetimini ele alan Türk Silahlı Kuvvetleri’nin amacının, “Partileri içine düştükleri uzlaşmaz durumdan kurtarmak ve partiler üstü tarafsız bir idarenin nezaret ve hakemliği altında en kısa zamanda adil ve serbest seçimler yaptırarak, idareyi hangi tarafa mensup olursa olsun seçimi kazanana devir ve teslim etmek” olduğu belirtilmişti. Başka bir deyişle Türk Silahlı Kuvvetlerinin amacı, ülkede demokratik rejimin yeniden kurulmasıydı. 27 Mayıs, Kemalist Devrimci geleneğe bağlı genç subaylar tarafından başarıldı.
Halk hareketine dayanan 27 Mayıs devrimi ile Türkiye, 1960 sonrasında bir özgürleşme ve ekonomik gelişme dönemine girdi. İşçi ve köylü hareketi, 1961 Anayasası’nın getirdiği hak ve özgürlükler ortamında, Cumhuriyet tarihinin en büyük atılımını yaptı. Türkiye, halk hareketinin hızla yükseldiği bir döneme girdi. Emekçi sınıfların siyasal hayata katılımlarının siyasal ve hukuki koşullarını yaratmıştır. 27 Mayıs devrimi ve 1961 Anayasası, 1945-1960 yılları arasındaki küçük Amerika sürecine karşı bir isyandır. Ancak, Türkiye’yi Atlantik sistemin çerçevesi dışına çıkaramamıştır. Devletin temel nitelikleri konusunda 1937 yılında anayasanın 2. Maddesine konan Altı Ok formülü, 1961 Anayasasında yer almadı. Devletin temel niteliklerine ilişkin formülün değiştirilmesi, şu şekilde açıklanıyordu: Milliyetçilik, halkçılık, devletçilik, ve devrimcilik gibi ilkeler, belli partiler tarafından savunulabilir; ancak anayasada yer almaz. 1961 Anayasası, bu yönüyle Türkiye’yi yeniden Kemalist Devrim rotasına sokamamıştır.

27 Mayıs’ı Anlayabilmek
27 Mayıs’ı millet yaptı. Perşembe’nin gelişi çarşambadan, 27 Mayıs’ın gelişi DP iktidarından belli olmuştu. 27 Mayıs’ı “darbe” olarak hedef alanlar, 1950-60 yılları arasında iktidarı elinde bulunduran Menderes-Bayar hatalarını tartışmaktan özenle kaçınıyorlar.
Tarihsel materyalizm bize, her toplumsal ve siyasi olguyu olduğu gibi her askeri müdahaleyi de kendisine öngelen tarihsel süreçleri, meydana geldiği toplumsal koşulları, sınıfsal ve siyasal niteliklerini, siyasal hedeflerini ve yol açtığı sonuçları hesaba katarak ve duygusallıktan uzak durarak analiz etmeyi öğretir. (6) 27 Mayısı da sadece Yassıada olayları üzerinden değerlendirmek, 27 Mayısı yaratan koşulları göz onunda bulundurmadan ‘‘darbe’’ söylemleriyle hedef alırsak bu eylemi anlamaktan uzak kalırız.
27 Mayıs askeri müdahalesiyle açılan dönem, 1920’lerden bu yana ilk kez belirli bir düşünce özgürlüğü ortamının oluşmasına, devrimci ve sosyalist düşüncelerin yaygınlaşmasına ve devrimci hareketin kitleselleşmesine tanıklık edecekti.

İlyas Yılmaz

TGB Muğla İl Yöneticisi

Kaynakça:
1. Türkiye’de Vatandaşlık ve Sosyal Bilgiler Ders Kitaplarında Asker-Sivil İlişkileri ve Darbeler (1950-2012). Şen, Abdülkerim. 2018, Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, s. 8.

2. Akgün, Seçil Karal. 27 Mayıs: Bir İhtial Bir Devrim Bir Anayasa. Ankara : ODTÜ Yayıncılık, 2009. s. 17-18.

3. Serim, Bülent. ”27 MAYIS” BİR DEVRİMDİR. Oda TV. 27 05 2012.

4. Akgün, Seçil Karal. 27 Mayıs: Bir İhtilal Bir Devrim Bir Anayasa . Ankara : ODTÜ Yayıncılık, 2009. s. 41-42.

5. Perinçek, Doğu. Türkiye’nin Anayasa Birikimi. İstanbul : Kaynak Yayınları, 2012. s. 143.

6. Altınoğlu, Garbis. 50. Yılında 27 Mayıs Tartışmalarına Aykırı Bir Katkı. Teori ve Politika. 28 05 2020. 

Silivri zindanlarının yıkılması, Ergenekon ve Balyoz kumpaslarının çökmesi ile birlikte bileklerindeki Atlantik zincirlerinden kurtulan Türkiye, birçok cephede emperyalizme ve onun piyonlarına karşı İkinci İstiklal Savaşını vermektedir. BOP haritasına gömülen ABD, Türkiye’nin Vatan Savaşı sürecine engel olmak için bütün piyonlarını öne sürüyor. Yaptırım tehditleri ile Türkiye’yi dizginlemeye çalışıyor. HDP’nin kapatılması sürecine engel olmak, Türk ordusunun pençesini “kara gücüm” dediği PKK’nın üzerinden çekmek için tüm gücüyle saldırıyor ve saldırmaya da devam edecek. ABD’ye ve piyonlarına cevabımız nettir:
“Felek her türlü esbâb-ı cefasın toplasın gelsin, Dönersem kahbeyim millet yolunda bir azîmetten.”

2021 Yılı PKK’nın Gördüğü Son Yıl Olacak!
Bölücü terör örgütü PKK ve onun uzantılarına karşı 35 yılı aşkın bir süredir mücadele veren Türk ordusu, bugün en kararlı ve başarılı mücadelesini sürdürmektedir. 24 Temmuz 2015 tarihinden bu yana TSK’nın nefesini ensesinde hisseden PKK’yı korkunun dağları sardı. Korkmakta da çok haklılar çünkü Mehmetçik, en son terörist etkisiz hale getirilinceye kadar düşmana korku, dosta güven vermeye devam edecek. Ülkemizin terörle mücadelede geldiği nokta çok kritik. 24 Temmuz 2015’ten 31 Aralık 2020 tarihine kadar etkisiz hale getirilen terörist sayısı, Milli Savunma Bakanımız Hulusi Akar’ın açıkladığı verilere göre 30 bin 416 oldu. İçişleri Bakanımız Süleyman Soylu ise 30 Aralık 2020’deki açıklamasında Türkiye’deki PKK’lı terörist sayısının 320’nin altında olduğunu söyledi. Bu sayılar şunu açık ve net bir şekilde ifade ediyor ki 2021 yılı PKK’nın gördüğü son yıl olacak.
Türk Silahlı Kuvvetleri’ne karşı silahlı mücadelede başarılı olamayacağını gören PKK örgütsel olarak köşeye sıkıştı. Gözü HDP’de, umutları ABD’de. Silahlı mücadelede kaybedince siyasi alanda HDP ile nefes almaya çalışıyor. Yıllardır insan hakları, demokrasi, barış, özgürlük kavramlarının arkasına sığınan HDP ise mecliste, sokakta, medyada; her yerde PKK’ya nefes olmaya çalışıyor. PKK’ya vurulabilecek en büyük darbe nefesinin kesilmesi, HDP’nin kapatılması ile olacaktır.

HDP Kapatılırsa Ne Olur?
Son yıllarda yaşanan gelişmelere bakınca, devlet ve millet olarak HDP’ye karşı bir mücadele içerisine girdik. PKK’ya sağladığı hizmetlerin bedelini ödetme yönünde önemli adımlar attık. Sırtını PKK’ya, YPG’ye dayayanlar artık Silivri’nin duvarlarına sırtını yaslıyorlar. 6-7 Ekim olaylarının baş mimarı Selahattin Demirtaş, sazını televizyon programlarında değil, dört duvar arasında çalıyor. Bugün televizyon programlarının gündeminde HDP’nin kapatılması maddesi yer alıyor. Bunların hepsi ve daha fazlası HDP’nin kapatılmasına zemin hazırlayan önemli gelişmeler fakat HDP mecliste var oldukça, siyasi parti olarak varlığını sürdürdükçe PKK ile mücadele nihai zafere ulaşmayacaktır.

HDP’nin kapatılmasının getireceği sonuçları daha iyi anlamak için terörden arındırılmış belediyelerde, belediye başkan vekillerince yapılan hizmetleri incelemekte fayda var. HDP’li belediye başkanları tarafından terör örgütüne giden kaynakların, başkan vekili görevlendirilmesiyle halkın hizmetine sunulması neticesinde 172 km sıcak asfalt ve 2.245 km stabilize yol yapımı, 710 km içme suyu şebekesi, 61 adet içme suyu kuyusu ve 13 adet içme suyu ve atık su arıtma tesisi inşası, 430 km kanalizasyon şebekesi, 229 adet aile çay bahçesi-çocuk parkı, 198 adet taziye evi yapımı/bakımı, 431.473 adet ağaç dikimi, 10 adet gençlik merkezi ve 22 adet kadın kültür merkezi inşası gibi hizmetler sağlanarak şu ana kadar toplamda 1.7 milyar TL yatırım gerçekleşmiştir. Bu dönemde ayrıca piyasaya olan borcun 1.5 milyar TL’si ödenmiştir. (1) İçişleri Bakanımız Süleyman Soylu’nun söylediği gibi: ‘‘Paralar PKK’ya gitmiyor, millete gidiyor.’’ Halkın hizmetine sunulan bütün bu projeler, sadece kayyum atamalarından sonra yaşanan sonuçlar. Belediyelerin PKK’nın siyasi ayağı HDP’den, terörden temizlenmesi sonucu yaşanan gelişmeler bu denli halka huzur veriyorsa, HDP’nin kapatılmasından sonra ülke genelinde yaşanacak huzur, güvenlik ve refah ortamı ne denli büyük olur?
HDP kapatılırsa; Mehmetçiğin PKK ile savaşı nihai zafere ulaşır. 36 yıldır varlığını sürdüren PKK kazdığı hendeklere gömülür.
HDP kapatılırsa; ABD kaybeder! Doğu Akdeniz’de, Kafkaslarda kaybeden ABD, Suriye’nin kuzeyinde kaybeder. PKK, hayalini kurduğu sözde Kürdistan’ı, yani aslında İkinci İsrail’i, ancak kâğıt üzerinde çizer ama onu da Türk milleti yırtıp atar.

HDP kapatılırsa; Diyarbakır’da, Şırnak’ta, İzmir’de evlat nöbeti tutan annelerimiz evlatlarına kavuşur. 15, 16 yaşlarındaki o çocuklar vatanlarına kavuşur.
HDP kapatılırsa; her yıl hazineden HDP’ye ayrılan bütçe, Türk milletinin hizmetine harcanır. Çiftçimizin, emekçimizin üretmesi için harcanır.
HDP kapatılırsa; Selahattin Demirtaş’ın siyasi çizgisini beğenenler, kahvaltı davetini kabul edenler kaybeder, Leyla Zana’ya övgüler dizenler kaybeder, PKK’ya terör örgütü diyemeyenler kaybeder. HDP kaybederse, Biden tayfası kaybeder!

Saydığımız bu koşulların hepsi gerçekleşecek. HDP kaybedecek; Mehmetçik kazanacak, Diyarbakır annelerimiz kazanacak, çiftçimiz, emekçimiz, sanayicimiz ve yatırımcımız kazanacak.

2021 yılı HDP için sonun başlangıcı olurken Türkiye için yeni zaferlerin yılı olacak.

İlyas Yılmaz
TGB Muğla İl Yöneticisi

Kaynakça
1. Terörden Arındırılmış Belediyeler ve Hizmetleri. www.icisleri.gov.tr. 23 11 2020.

tgb.gen.tr

Silivri zindanlarının yıkılması, Ergenekon ve Balyoz kumpaslarının çökmesi ile birlikte bileklerindeki Atlantik zincirlerinden kurtulan Türkiye, birçok cephede emperyalizme ve onun piyonlarına karşı İkinci İstiklal Savaşını vermektedir. BOP haritasına gömülen ABD, Türkiye’nin Vatan Savaşı sürecine engel olmak için bütün piyonlarını öne sürüyor. Yaptırım tehditleri ile Türkiye’yi dizginlemeye çalışıyor. HDP’nin kapatılması sürecine engel olmak, Türk ordusunun pençesini “kara gücüm” dediği PKK’nın üzerinden çekmek için tüm gücüyle saldırıyor ve saldırmaya da devam edecek. ABD’ye ve piyonlarına cevabımız nettir:
“Felek her türlü esbâb-ı cefasın toplasın gelsin, Dönersem kahbeyim millet yolunda bir azîmetten.”

2021 Yılı PKK’nın Gördüğü Son Yıl Olacak!
Bölücü terör örgütü PKK ve onun uzantılarına karşı 35 yılı aşkın bir süredir mücadele veren Türk ordusu, bugün en kararlı ve başarılı mücadelesini sürdürmektedir. 24 Temmuz 2015 tarihinden bu yana TSK’nın nefesini ensesinde hisseden PKK’yı korkunun dağları sardı. Korkmakta da çok haklılar çünkü Mehmetçik, en son terörist etkisiz hale getirilinceye kadar düşmana korku, dosta güven vermeye devam edecek. Ülkemizin terörle mücadelede geldiği nokta çok kritik. 24 Temmuz 2015’ten 31 Aralık 2020 tarihine kadar etkisiz hale getirilen terörist sayısı, Milli Savunma Bakanımız Hulusi Akar’ın açıkladığı verilere göre 30 bin 416 oldu. İçişleri Bakanımız Süleyman Soylu ise 30 Aralık 2020’deki açıklamasında Türkiye’deki PKK’lı terörist sayısının 320’nin altında olduğunu söyledi. Bu sayılar şunu açık ve net bir şekilde ifade ediyor ki 2021 yılı PKK’nın gördüğü son yıl olacak.
Türk Silahlı Kuvvetleri’ne karşı silahlı mücadelede başarılı olamayacağını gören PKK örgütsel olarak köşeye sıkıştı. Gözü HDP’de, umutları ABD’de. Silahlı mücadelede kaybedince siyasi alanda HDP ile nefes almaya çalışıyor. Yıllardır insan hakları, demokrasi, barış, özgürlük kavramlarının arkasına sığınan HDP ise mecliste, sokakta, medyada; her yerde PKK’ya nefes olmaya çalışıyor. PKK’ya vurulabilecek en büyük darbe nefesinin kesilmesi, HDP’nin kapatılması ile olacaktır.

HDP Kapatılırsa Ne Olur?
Son yıllarda yaşanan gelişmelere bakınca, devlet ve millet olarak HDP’ye karşı bir mücadele içerisine girdik. PKK’ya sağladığı hizmetlerin bedelini ödetme yönünde önemli adımlar attık. Sırtını PKK’ya, YPG’ye dayayanlar artık Silivri’nin duvarlarına sırtını yaslıyorlar. 6-7 Ekim olaylarının baş mimarı Selahattin Demirtaş, sazını televizyon programlarında değil, dört duvar arasında çalıyor. Bugün televizyon programlarının gündeminde HDP’nin kapatılması maddesi yer alıyor. Bunların hepsi ve daha fazlası HDP’nin kapatılmasına zemin hazırlayan önemli gelişmeler fakat HDP mecliste var oldukça, siyasi parti olarak varlığını sürdürdükçe PKK ile mücadele nihai zafere ulaşmayacaktır.

HDP’nin kapatılmasının getireceği sonuçları daha iyi anlamak için terörden arındırılmış belediyelerde, belediye başkan vekillerince yapılan hizmetleri incelemekte fayda var. HDP’li belediye başkanları tarafından terör örgütüne giden kaynakların, başkan vekili görevlendirilmesiyle halkın hizmetine sunulması neticesinde 172 km sıcak asfalt ve 2.245 km stabilize yol yapımı, 710 km içme suyu şebekesi, 61 adet içme suyu kuyusu ve 13 adet içme suyu ve atık su arıtma tesisi inşası, 430 km kanalizasyon şebekesi, 229 adet aile çay bahçesi-çocuk parkı, 198 adet taziye evi yapımı/bakımı, 431.473 adet ağaç dikimi, 10 adet gençlik merkezi ve 22 adet kadın kültür merkezi inşası gibi hizmetler sağlanarak şu ana kadar toplamda 1.7 milyar TL yatırım gerçekleşmiştir. Bu dönemde ayrıca piyasaya olan borcun 1.5 milyar TL’si ödenmiştir. (1) İçişleri Bakanımız Süleyman Soylu’nun söylediği gibi: ‘‘Paralar PKK’ya gitmiyor, millete gidiyor.’’ Halkın hizmetine sunulan bütün bu projeler, sadece kayyum atamalarından sonra yaşanan sonuçlar. Belediyelerin PKK’nın siyasi ayağı HDP’den, terörden temizlenmesi sonucu yaşanan gelişmeler bu denli halka huzur veriyorsa, HDP’nin kapatılmasından sonra ülke genelinde yaşanacak huzur, güvenlik ve refah ortamı ne denli büyük olur?
HDP kapatılırsa; Mehmetçiğin PKK ile savaşı nihai zafere ulaşır. 36 yıldır varlığını sürdüren PKK kazdığı hendeklere gömülür.
HDP kapatılırsa; ABD kaybeder! Doğu Akdeniz’de, Kafkaslarda kaybeden ABD, Suriye’nin kuzeyinde kaybeder. PKK, hayalini kurduğu sözde Kürdistan’ı, yani aslında İkinci İsrail’i, ancak kâğıt üzerinde çizer ama onu da Türk milleti yırtıp atar.

HDP kapatılırsa; Diyarbakır’da, Şırnak’ta, İzmir’de evlat nöbeti tutan annelerimiz evlatlarına kavuşur. 15, 16 yaşlarındaki o çocuklar vatanlarına kavuşur.
HDP kapatılırsa; her yıl hazineden HDP’ye ayrılan bütçe, Türk milletinin hizmetine harcanır. Çiftçimizin, emekçimizin üretmesi için harcanır.
HDP kapatılırsa; Selahattin Demirtaş’ın siyasi çizgisini beğenenler, kahvaltı davetini kabul edenler kaybeder, Leyla Zana’ya övgüler dizenler kaybeder, PKK’ya terör örgütü diyemeyenler kaybeder. HDP kaybederse, Biden tayfası kaybeder!

Saydığımız bu koşulların hepsi gerçekleşecek. HDP kaybedecek; Mehmetçik kazanacak, Diyarbakır annelerimiz kazanacak, çiftçimiz, emekçimiz, sanayicimiz ve yatırımcımız kazanacak.

2021 yılı HDP için sonun başlangıcı olurken Türkiye için yeni zaferlerin yılı olacak.

İlyas Yılmaz
TGB Muğla İl Yöneticisi

Kaynakça
1. Terörden Arındırılmış Belediyeler ve Hizmetleri. www.icisleri.gov.tr. 23 11 2020.

tgb.gen.tr