“Doğudan şimdi doğacak olan güneşe bakınız. Bugün günün ağardığını nasıl görüyorsam, uzaktan bütün Doğu milletlerinin de uyanışlarını öyle görüyorum.
Sömürgecilik ve emperyalizm yeryüzünden yok olacak ve yerlerine milletler arasında hiçbir renk, din ve ırk farkı gözetmeyen yeni bir ahenk ve işbirliği çağı geçecektir.”
Mustafa Kemal Atatürk – 27 Mart 1933

Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı meşruiyetini emperyalistlerden değil Türk Milletinden alır!

ABD’nin Ankara Büyükelçisi Tom Barrack, Cumhurbaşkanımızın meşruiyet ihtiyacı olduğunu söylüyor. “Mesele sınırlar, S-400 ya da F-16’lar değil mesele meşruiyet”miş. Peki, Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı’nın meşruiyetine ABD Devlet Başkanı Trump’ın sözcüsü Barack mı karar veriyor?

Medyadaki Batı emperyalizminin yandaşları, Trump’ın avukatlığını yapıyor. “Barack açıklamasını değiştirip saygınlık demesine rağmen kirli manşetler atıldı”, “TÜRKİYE-ABD ilişkileri açısından tarihi bir an olan zirveyi gölgelemeye çalışıyorlar” diyen bu güruh ne kadar çabalasa da ortada tek bir gerçek var: Bu bir hadsizlik, bu büyük saygısızlıktır. Barrack sonrasında yaptığı açıklamada “meşruiyet”i “saygınlık”a çevirmiş olsa da bizim Cumhurbaşkanımıza meşruiyeti de saygınlığı da ABD’nin kanlı elleri veremez.

Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanına meşruiyetini yalnız ve yalnız Türk Milletinden alır. Barrack derhal Türkiye’den sınır dışı edilmeli, ABD’ye ise nota verilmelidir. Esas bu hamle, bizim meşruiyetimizi ve saygınlığımızı tüm dünya kamuoyuna gösteren bir hamle olacaktır.

Emperyalizmin “Tarihî” Zirvesi

Amerika Birleşik Devletleri, yıllardır elindeki demir bir sopayla tüm dünyayı merceği altında tutmaya çalışan emperyal bir devlet. ABD; bu demir sopanın yamulduğunun, ABD emperyalizminin sonunun geldiğini biliyor. Bu yüzden bu sistemi devam ettirmek uğruna elindeki tüm çareleri deniyor.

Geçtiğimiz günlerde gerçekleşen Erdoğan-Trump zirvesi, ülkemizin tam bağımsızlık tehditlerini def etmesi gereken bu günlerde tam aksine bağımsızlığımızı yine emperyalizmin çıkarlarına feda eden bir kara gün olarak tarihe not edildi.

Filistin’in onurlu ve haklı mücadelesinin perde arkası edildiği bu görüşme, hem Türkiye Cumhuriyeti Devletine hem de tüm ezilen uluslara hakaret niteliğindedir. BM’de KKTC’nin tanınmasına, Filistin mücadelesine dair naralar atarken ABD ile uzlaşmaya gitmemizin sebebi nedir?

Sistem Son Kozlarını Oynuyor

Kavramamız gereken öncelikli mesele şu ki: ABD Devlet Başkanı Trump, ülkemiz üzerindeki planlarından vazgeçmiş değil. Henüz 2025 Mayıs ayında “Immediate Response-25” yani Türkiye’yi hedef tahtasına koyan senaryosunu gerçekleştirmişti. Bu NATO tatbikatına; NATO ülkesi olmamıza rağmen biz dâhil edilmemiştik, aynı zamanda bu tatbikat Edirne sınırımız Dedeağaç’ta olmuştu. Dedeağaç’tan başlayarak Kavala’da, Selanik’te, Larissa’da, Girit’in kuzeyinde, Kıbrıs’ın güneyinde bütün Ege ve Doğu Akdeniz’de üsleri döşeyen kim? ABD. ABD tehditleri dört tarafımızı kuşatmışken Hükümetimiz hâlen daha Trump ile dostluk masalları anlatıyor Türk milletine.

Ama yok, biz yine de alenen gözümüze çarpan bu tehditlere karşı gidip 2045 yılına kadar 43 milyar dolarlık LNG alıyoruz, ne büyük kazanım ne büyük yatırım! ABD, Rus doğalgazı kullanalım istemiyor. Biz de kullanmıyoruz! Atlantikçi medyaya göre çok verimli bir toplantı olmuş ama KAAN’ın seri üretimi için gerekli F-110 motorlarının lisanslarını alamıyoruz.

MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli “TRÇ İttifakı” derken İktidarın ABD ile ülkenin hiçbir çıkarını kapsamayan bu görüşmesi açıkça gösteriyor ki hükümet içinde iki çizgi mücadelesi var. Gözümüzü ezilen uluslardan tarafa çevirmemiz, Doğu’ya dönmemiz günün koşulları için elzem bir zorunluluk. Fakat TRÇ İttifakı da hem ABD-NATO’ya evet diyerek hem Rusya’ya, Çin’e evet diyerek yapılmaz. Türkiye-Rusya-Çin ve İran ittifakı ülkemiz için hayati önem taşımaktadır. Artık Atlantik cephesinin sonu geldi ve dünya gözünü Doğu’dan tarafa doğrultuyor. Yeni dünyanın kurulduğu bu aşamada ABD’ye tavizler vermek ülkemize yapacağımız en büyük kötülüktür. Çözüm Türkiye-Rusya-Çin ve İran ittifakındadır, çözüm Avrasya’dadır.

“Barış Meleği” Trump

Şimdi de Trump, İsrail-Filistin arasında güya “barış” elçiliği yapıyor. 20 maddelik bir “Gazze Barış planı” koyuldu ortaya. 20 maddenin özü HAMAS’ın silah bırakması. HAMAS’ın silah bırakması ne demek? Filistin’in savunmasız bırakılması demek. İsrail terörünün 2 yıldır Gazze’de derinleşen mezarı, HAMAS’ın silahının başarısıdır.

Bu sözde barış planı Filistin’i devletsizleştirme planıdır. Bu tehdit Türkiye’nin de tehdididir çünkü Gazze, Türkiye’nin ve KKTC’nin güvenliğinin ön cephesidir. Tüm ezilen ulusların ön cephesidir. KKTC’nin tanınması, Filistin’in bağımsızlığından geçer.

Ne çabuk unuttuk: 2002 yılında ABD ordusunun yaptığı Millennium Challange tatbikatında ABD, Kıbrıs’tan başlayan bir anlaşmazlıkta 96 saat içinde Ankara’yı işgal ediyordu. ABD ve İsrail yıllardır Doğu Akdeniz’e, Kıbrıs’a yığınak yapıyor. Biz ise Filistin’in silahsızlandırılmasında Trump’ın yanında duruyoruz. Trump’ın yanında olmak demek İsrail’in yanında olmak demektir. Soykırım yapan, tehdit eden, işgal eden, kan döken devlet barış yapamaz.

Trump Dostluğunu Bırakmayanı Türk Milleti Bırakır

ABD ve İsrail tüm dünyanın kaderini belirleme hakkını kendinde görüyor. Biz de bu plana dahil olarak kendi milletimizin kaderini tayin etme hakkını ellerimizle ABD emperyalizmine, İsrail siyonizmine teslim ediyoruz. Atlantik cephesinden kopamayanlar Türkiye’nin ne geleceğine karar verebilirler ne de iktidarda kalabilirler.

Bebekler; elini sıcak bir maddeye değdirip eli yandığında bir daha o maddeye dokunmaz. Peki, bizim elimiz daha ne kadar yanacak?

“Doğudan şimdi doğacak olan güneşe bakınız. Bugün günün ağardığını nasıl görüyorsam, uzaktan bütün Doğu milletlerinin de uyanışlarını öyle görüyorum.
Sömürgecilik ve emperyalizm yeryüzünden yok olacak ve yerlerine milletler arasında hiçbir renk, din ve ırk farkı gözetmeyen yeni bir ahenk ve işbirliği çağı geçecektir.”
Mustafa Kemal Atatürk – 27 Mart 1933

Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı meşruiyetini emperyalistlerden değil Türk Milletinden alır!

ABD’nin Ankara Büyükelçisi Tom Barrack, Cumhurbaşkanımızın meşruiyet ihtiyacı olduğunu söylüyor. “Mesele sınırlar, S-400 ya da F-16’lar değil mesele meşruiyet”miş. Peki, Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı’nın meşruiyetine ABD Devlet Başkanı Trump’ın sözcüsü Barack mı karar veriyor?

Medyadaki Batı emperyalizminin yandaşları, Trump’ın avukatlığını yapıyor. “Barack açıklamasını değiştirip saygınlık demesine rağmen kirli manşetler atıldı”, “TÜRKİYE-ABD ilişkileri açısından tarihi bir an olan zirveyi gölgelemeye çalışıyorlar” diyen bu güruh ne kadar çabalasa da ortada tek bir gerçek var: Bu bir hadsizlik, bu büyük saygısızlıktır. Barrack sonrasında yaptığı açıklamada “meşruiyet”i “saygınlık”a çevirmiş olsa da bizim Cumhurbaşkanımıza meşruiyeti de saygınlığı da ABD’nin kanlı elleri veremez.

Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanına meşruiyetini yalnız ve yalnız Türk Milletinden alır. Barrack derhal Türkiye’den sınır dışı edilmeli, ABD’ye ise nota verilmelidir. Esas bu hamle, bizim meşruiyetimizi ve saygınlığımızı tüm dünya kamuoyuna gösteren bir hamle olacaktır.

Emperyalizmin “Tarihî” Zirvesi

Amerika Birleşik Devletleri, yıllardır elindeki demir bir sopayla tüm dünyayı merceği altında tutmaya çalışan emperyal bir devlet. ABD; bu demir sopanın yamulduğunun, ABD emperyalizminin sonunun geldiğini biliyor. Bu yüzden bu sistemi devam ettirmek uğruna elindeki tüm çareleri deniyor.

Geçtiğimiz günlerde gerçekleşen Erdoğan-Trump zirvesi, ülkemizin tam bağımsızlık tehditlerini def etmesi gereken bu günlerde tam aksine bağımsızlığımızı yine emperyalizmin çıkarlarına feda eden bir kara gün olarak tarihe not edildi.

Filistin’in onurlu ve haklı mücadelesinin perde arkası edildiği bu görüşme, hem Türkiye Cumhuriyeti Devletine hem de tüm ezilen uluslara hakaret niteliğindedir. BM’de KKTC’nin tanınmasına, Filistin mücadelesine dair naralar atarken ABD ile uzlaşmaya gitmemizin sebebi nedir?

Sistem Son Kozlarını Oynuyor

Kavramamız gereken öncelikli mesele şu ki: ABD Devlet Başkanı Trump, ülkemiz üzerindeki planlarından vazgeçmiş değil. Henüz 2025 Mayıs ayında “Immediate Response-25” yani Türkiye’yi hedef tahtasına koyan senaryosunu gerçekleştirmişti. Bu NATO tatbikatına; NATO ülkesi olmamıza rağmen biz dâhil edilmemiştik, aynı zamanda bu tatbikat Edirne sınırımız Dedeağaç’ta olmuştu. Dedeağaç’tan başlayarak Kavala’da, Selanik’te, Larissa’da, Girit’in kuzeyinde, Kıbrıs’ın güneyinde bütün Ege ve Doğu Akdeniz’de üsleri döşeyen kim? ABD. ABD tehditleri dört tarafımızı kuşatmışken Hükümetimiz hâlen daha Trump ile dostluk masalları anlatıyor Türk milletine.

Ama yok, biz yine de alenen gözümüze çarpan bu tehditlere karşı gidip 2045 yılına kadar 43 milyar dolarlık LNG alıyoruz, ne büyük kazanım ne büyük yatırım! ABD, Rus doğalgazı kullanalım istemiyor. Biz de kullanmıyoruz! Atlantikçi medyaya göre çok verimli bir toplantı olmuş ama KAAN’ın seri üretimi için gerekli F-110 motorlarının lisanslarını alamıyoruz.

MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli “TRÇ İttifakı” derken İktidarın ABD ile ülkenin hiçbir çıkarını kapsamayan bu görüşmesi açıkça gösteriyor ki hükümet içinde iki çizgi mücadelesi var. Gözümüzü ezilen uluslardan tarafa çevirmemiz, Doğu’ya dönmemiz günün koşulları için elzem bir zorunluluk. Fakat TRÇ İttifakı da hem ABD-NATO’ya evet diyerek hem Rusya’ya, Çin’e evet diyerek yapılmaz. Türkiye-Rusya-Çin ve İran ittifakı ülkemiz için hayati önem taşımaktadır. Artık Atlantik cephesinin sonu geldi ve dünya gözünü Doğu’dan tarafa doğrultuyor. Yeni dünyanın kurulduğu bu aşamada ABD’ye tavizler vermek ülkemize yapacağımız en büyük kötülüktür. Çözüm Türkiye-Rusya-Çin ve İran ittifakındadır, çözüm Avrasya’dadır.

“Barış Meleği” Trump

Şimdi de Trump, İsrail-Filistin arasında güya “barış” elçiliği yapıyor. 20 maddelik bir “Gazze Barış planı” koyuldu ortaya. 20 maddenin özü HAMAS’ın silah bırakması. HAMAS’ın silah bırakması ne demek? Filistin’in savunmasız bırakılması demek. İsrail terörünün 2 yıldır Gazze’de derinleşen mezarı, HAMAS’ın silahının başarısıdır.

Bu sözde barış planı Filistin’i devletsizleştirme planıdır. Bu tehdit Türkiye’nin de tehdididir çünkü Gazze, Türkiye’nin ve KKTC’nin güvenliğinin ön cephesidir. Tüm ezilen ulusların ön cephesidir. KKTC’nin tanınması, Filistin’in bağımsızlığından geçer.

Ne çabuk unuttuk: 2002 yılında ABD ordusunun yaptığı Millennium Challange tatbikatında ABD, Kıbrıs’tan başlayan bir anlaşmazlıkta 96 saat içinde Ankara’yı işgal ediyordu. ABD ve İsrail yıllardır Doğu Akdeniz’e, Kıbrıs’a yığınak yapıyor. Biz ise Filistin’in silahsızlandırılmasında Trump’ın yanında duruyoruz. Trump’ın yanında olmak demek İsrail’in yanında olmak demektir. Soykırım yapan, tehdit eden, işgal eden, kan döken devlet barış yapamaz.

Trump Dostluğunu Bırakmayanı Türk Milleti Bırakır

ABD ve İsrail tüm dünyanın kaderini belirleme hakkını kendinde görüyor. Biz de bu plana dahil olarak kendi milletimizin kaderini tayin etme hakkını ellerimizle ABD emperyalizmine, İsrail siyonizmine teslim ediyoruz. Atlantik cephesinden kopamayanlar Türkiye’nin ne geleceğine karar verebilirler ne de iktidarda kalabilirler.

Bebekler; elini sıcak bir maddeye değdirip eli yandığında bir daha o maddeye dokunmaz. Peki, bizim elimiz daha ne kadar yanacak?

Ülkemizin dünya ülkeleri arasında nasıl bir konumda olduğunu, onu yönetenlerin niteliğini nesnel bir şekilde açıklığa kavuşturmazsak tarihin dışına düşer ve Türkiye’deki süreçlere müdahale etme kabiliyetinden mahrum kalırız. Devrimci siyaset, somut durumun somut tahliline dayanır. Aktörlerin güncel konumlanışları bağlamında öncelikleri tespit eder, ona göre bir siyaset üretiriz. Demagoji yapmak, Bilimsel Sosyalizm adına üretilmiş geçmiş teorileri kutsal metinler gibi kabul etmek, “Mahallem ne der?” diyerek konfor alanlarına sığınıp Türkiye’nin yüz yüze geldiği hesaplaşmalarda geri mevzilere düşmek, devrimcilikle bağdaşmaz. Bilimsel Sosyalistler ipi en önde göğüslemeli. İleri aşamalara ait sloganlar benimseyip güncel hesaplaşmalardan soyut konumlara düşmemeli. Marx’ın da belirttiği gibi “İnsanlık kendi önüne, ancak çözüme bağlayabileceği sorunları koyar” (Marx, 1859, s.24). Türkiye, emperyalizm tarafından bir ateş çemberine alınmışken ve en yakıcı ihtiyaç onun bertaraf edilmesiyken “patronların ensesinde” gezerseniz yanlış konumlanırsınız. Dolayısıyla hedefler ve sloganlar, günün devrimci mücadelesinin ihtiyaçlarına göre belirlenmelidir. Nitekim, Bolşevik Partisi bütün bir tarihi boyunca siyasetlerini ve sloganlarını içinden geçtikleri dönemlerin ihtiyaçlarına göre belirlemiştir. Bolşevikler için 1905 Anayasa Devrimi’ne giden koşullarda hedef meclisin açılması ve demokrasi için mücadeleyken Ekim Devrimi’nden önce hedef “Tüm İktidar Sovyetlere” olmuştur (Stalin,1938).

TKP’nin NATO’dan Çıkalım Kampanyası
Bunları neden anlattığımıza gelince: Geçenlerde TKP, Türkiye’nin NATO’dan çıkması için “Türkiye NATO’dan Çıksın, NATO Türkiye’den Çıksın” kampanyası başlattığını duyurmuştu. Bu kampanyayı kendi başına olumlu karşılamak gerekir. Çünkü NATO’dan çıkılması talebi ilerici bir talep. Ancak bu kampanya, ABD emperyalizminin tehditlerinin bertaraf edilmesi bağlamında eksiktir. TKP’nin, 19. yüzyılın devrim teorisine takılıp kalması, işçi-burjuvazi çelişmesini ana çelişki olarak ele almasından dolayı kampanyanın nihai amacı doğru ancak temeli çürüktür; geçmiş tecrübeleri dikkate almayan konumlanışıyla TKP, süreçler karşısında ancak seyirci olabilir. Türkiye’nin NATO’ya üye olan diğer emperyalist-kapitalist ülkelerle aynı koşulları paylaşan bir ülke olduğu değerlendirmesi temelinde yürütülüyor. Ülkemiz, NATO’nun “içinde” olan bir ülke olarak onun aldatmacalar üzerine inşa ettiği güvenlik mimarileri kapsamında savaş sanayii, petrol sanayii ve diğer sektörlerden tekellerin sermayelerini genişleten kapitalist bir ülke değildir. Aksine, ülkemizde emperyalizmin aracılığını yapanlar dışındaki sermaye kesimleri arasında faizlerin düşürülmesi, piyasanın gümrüklerle korunması gibi milli ekonomi siyasetleri savunulmaktadır. Kampanya metninin “Yabancı Üslere El Konmalıdır” kısmının 9. bölümündeki şu değerlendirmeler, Dedeağaç’a ABD tarafından yerleştirilen 1000 tankı, ülkemizin etrafında yer alan onlarca NATO üssünü ve dahasını açıklama kabiliyetinden yoksundur: ‘’Ülkemiz bu nedenle her tür savaş ve çatışmanın kontrolsüz biçimde içine çekilme riski taşımaktadır…’’(TKP,2025). Türkiye, Dünya çapında emperyalist savaşlar yürüten ya da onlara ortak olan bir ülke değildir. Türkiye, bölgesel gerilimlerin içine çekilme tehdidi altında olmaktan ziyade doğrudan o gerilimlerin hedefidir. Ülkemizi yönetenlerin ikircikli ve ABD’ye boyun eğen tavırları ülkemizin nesnel konumunu değiştirmez. NATO’ya üye oluyor oluşumuz ve hükümetin yer yer Türkiye’nin bağımsızlığından taviz veren tutumu, Türkiye’nin dört bir tarafından kuşatılmasının önüne geçebildi mi? 15 Temmuz darbe girişimini ve sayısız tertibi engelleyebildi mi? ABD’yi, “Kukla Kürdistan” planlarından vazgeçirebildi mi?

NATO Türkiye’nin Düşmanıdır
ABD’nin üye ülkeleri kontrol aracı olan NATO, ülkemize dönük birçok düşmanlık faaliyetinin odağıdır. NATO, Yunanistan’ı Türkiye’nin Ege kıyıları boyunca silahlandırmaktadır. Ülkemizin sınırında bulunan Dedeağaç’ta 1000 NATO tankı beklemektedir (Cephaneliğe Çeviriyor, 2023). NATO, denizlerdeki bağımsızlığımıza karşı Yunan mitolojisindeki ve Tevrat’taki intikam hikayelerinden ilham alarak isimlendirdiği “Noble Dina” ve “Nemesis” gibi düşmanlık tatbikatları yapmaktadır (Noble Dina-Nemesis Uyarısı, 2023). NATO, Güney Kıbrıs Rum Yönetimi’ni, kara savaşı yürütme kabiliyetine sahip askeri araçlar ve silahlarla donatmaktadır ve bölgede iki askeri üs bulundurmaktadır (Özsaraç, 2024). O silahların ancak KKTC’yi işgal etme amacıyla kullanılabileceğini tahmin etmek çok da zor değildir. ABD ve İsrail, Suriye’nin kuzeyinde bir İkinci İsrail (Kukla Kürdistan) devletçiği kurmak istemektedir. Bu doğrultuda YPG’ye her yıl binlerce tır silah ve maddi yardım yapılmaktadır. ABD açısından Türkiye, diplomatik temsilcileri aracılığıyla ve stratejik belgelerinde ifade edildiği üzere, FETÖ’yü tasfiye etmesi ve Suriye’ye harekatlar düzenlemesi gibi eylemleri dolayısıyla ‘’Hizaya sokulması gereken ülke’’dir (Rand Corporation, 2020). Gazze’yi yerle bir eden, İran’a saldıran, Suriye’de işgaller yapan İsrail; Türkiye’yi bölgedeki planları için birinci tehdit olarak görmektedir (Türkiye Daha Büyük Tehdit, 2020). Güncel düşmanlıklarının da dışında NATO, yıllardır ülkemize dönük düşmanlık faaliyetleri yürütmektedir. NATO’nun ülkemiz içinde örgütlediği özel savaş birimleri, ABD’nin Türkiye’deki çıkarlarını gerçekleştirmek adına birçok tertip gerçekleştirmiştir. 6-7 Eylül olayları, Çorum, Maraş, Madımak, Başbağlar, kanlı 1 Mayıs ve daha birçok katliam; 12 Mart ve 12 Eylül darbeleri, faili meçhuller, Ergenekon-Balyoz kumpasları, 15 Temmuz darbe girişimi ve daha birçok operasyon NATO’nun eseridir.

Çağımızda Devrimin Tunç Kanunu: Vatan Savunması
Dünya, Lenin’in teorileştirdiği biçimiyle emperyalizm aşamasındadır (Lenin, 1917). Bu doğrultuda dünya, Ezen ve ezilen milletler olarak kamplaşmıştır. Türkiye, Çin, İran gibi ülkeler; 19. yüzyıldan itibaren borçlar, işgaller, dayatmalar yoluyla emperyalist devletlere yarı-bağımlı hale gelmişlerdir. Sistemin çevresindeki kapitalistleşememiş ülkeler üzerindeki sömürü giderek artarken gelişmiş kapitalist ülkeler sömürgelerinden ve yarı-bağımlı ülkelerden elde ettikleri zenginlikleri kendi uluslarına dağıttılar. Bu doğrultuda Marx’ın tabiriyle “zincirinden başka kaybedecek hiçbir şeyi olmayan” Avrupa işçi sınıfı ile sistem arasındaki bağlar kuvvetlendi. Dolayısıyla Avrupa, 19. yüzyılın sonlarına doğru giderek devrimin odağı olmaktan çıktı. Bu sırada eski dünya; Osmanlı, Çin, Rusya, İran gibi ülkeler derin krizlerin içindeydi. Ve ikinci dalga demokratik devrimler bu ülkelerde gerçekleşti. Devrim kıta değiştirmişti. Artık devrimler feodalizme karşı demokrasilerin kurulması ve vatan savaşları düzleminde gelişiyordu. Lenin dünya çapındaki bu yeni durumu, “Geri Avrupa, İleri Asya” diye tarif etti (Lenin, 1913). Mao ve Stalin ise Ezilen dünyanın vatan savunması düzleminde gelişen yeni tipteki devrimlerine “yeni demokratik devrim”, düzenlerine “yeni demokrasi” adını verdiler (Zedung, 1960 & Stalin, 1977). 1905 Rus, 1908 Türk, 1909 İran, 1911 Çin demokratik devrimleri birbirlerini izledi. Rusya’da 1905 Devrimi’ni izleyen yıllarda 1917 Şubat ve Ekim devrimiyle sosyalistler iktidara geldi. Ancak 1917-1921 arasında Avrupalı emperyalistler devrimi boğmak için Rusya içindeki gericilikle birleşerek Sovyetlere saldırdılar. Sovyet Devrimi bu koşullarda Milli Demokratik Devrim’in görevlerini yerine getirerek emperyalizmi topraklarından kovdu. Cumhuriyet Devrimimiz de aynı vatan savunması düzleminde gelişti, Cumhuriyeti Kurtuluş Savaşı ile kurduk. Milli demokrasileri ve sosyalizmi kurmaya dönük çabalarla ulusal kurtuluş mücadeleleri ayrılmaz parçalar olarak birleşmişti. Yine Çin Devrimi, Japon ve İngiliz emperyalizmine karşı; Küba ve Vietnam Devrimi, ABD emperyalizmine karşı vatan savunması düzleminde gelişti ve çağımız devrimleri de aynı düzlemde gelişmeye devam ediyor.
Bu olgulardan da hareketle ifade etmek gerekir ki çağımızda devrimin tunç kanunu, vatan savunmasıdır (Perinçek, 2007). Vatan savunması, bugün de Türkiye Devrimi’nin ana belirleyicisi olmaya devam etmektedir ve üreticilerden yana bir ekonomi kurma mücadelesiyle sıkı sıkıya bağlıdır. Türkiye dört bir tarafını kuşatan emperyalist ablukayı yararak Üretim Devrimi’ni başarıya ulaştırabilir ve üreticilerden yana bir mülkiyet ilişkileri getirebilirı.

Sonuç
Gelin şablonculuğu bir kenara bırakalım, gerçeği olgularda arayalım. Birçok güdümlü ya da uyumlu iktidar geldi geçti. Ancak bir şey değişmedi: Türkiye, milli devleti ve milli ordusuyla emperyalizmin hedefindedir. NATO ortak değil, düşmandır. Bu sebeple eğer NATO ile mücadele etmeye niyetliysek, bu mücadelenin merkezine, Türkiye’nin ABD ve NATO ile savaş içinde olduğu ve NATO’nun doğrudan hedefi olduğu gerçeğini yerleştirmeliyiz. Bu gerçeği reddedip kaba bir materyalizmle tüm sermaye sahiplerini milli/işbirlikçi ayırt etmeksizin aynı kaba koyarsanız, milli kesimleri emperyalizme karşı birleştiremezsiniz. Tayyip Erdoğan’a dair diyalektiğe en karşıt değerlendirmelerle, onu “Tiran”, CHP’yi “demokrasinin kurtarıcısı” ilan ederseniz, çuvallarsınız. Bu gerçeği görmezseniz Ergenekon Balyoz operasyonlarına karşı “tarafsız” kalır “Ordu içinde desteklenmeyi ya da taraf olmayı gerektirecek kadar billurlaşmış bir ‘ilerici’ odak var mıdır?” deyip emperyalizme direnen kuvvetlere kafalarınızdaki ilericilik gardırobundan giydirecek elbise bulamazsınız (Neden Ordu Yanlısı Değiliz, 2020), 15 Temmuz’u bir NATO’nun zincirlerini kırma olayından ziyade iktidar odakları içindeki bir hesaplaşma olarak görürsünüz.
Türkiye 2015’ten sonra girdiği vatan savaşı süreciyle Hendek Operasyonları, Fırat Kalkanı, Zeytin Dalı, Barış Pınarı harekatlarıyla emperyalist koridoru yarıyorken bu operasyonlara cephe alıp Türk Ordusu’nu emperyalist müdahaleler yapmakla itham edersiniz. Türkiye’nin içinden geçtiği büyük kırılmalarda tavır almayıp Latin Amerika demagojisi yapmaktan öteye gidemezseniz solculuğunuz da kimlik solculuğundan ileri gitmez. Özetle emperyalizmin en seveceği solculuğu yaparsınız. Irak’ta, ABD’nin Saddam’ın devrilmesinde kullandığı komünistlerle aynı görevi görür, emperyalizmin planlarında rol alırsınız. Eleştirilerimizi dikkate almanız umuduyla…

Kaynakça

Aydınlık; ABD, Dedeağaç’ı cephaneliğe çeviriyor: Bin zırhlı araç, 120 helikopter. (2021, 10 Kasım). https://www.aydinlik.com.tr/haber/abd-dedeagaci-cephanelige-ceviriyor-bin-zirhli-arac-120-helikopter-263891
Lenin, V. İ. (1913, 18 Mayıs). Backward Europe and Advanced Asia. Pravda.
Marx, K. (1859). Ekonomi Politiğin Eleştirisine Katkı. Sol Yayınları.
MOSSAD Başkanı: Türkiye daha büyük tehdit!. (2020, 23 Ağustos). Aydınlık. https://www.aydinlik.com.tr/haber/mossad-baskani-turkiye-daha-buyuk-tehdit-216567
Neden ordu yanlısı değiliz?. (2010, 10 Ağustos). Sol Haber. https://haber.sol.org.tr/yazarlar/kemal-okuyan/neden-ordu-yanlisi-degiliz-31947
Özsaraç, H. (2024, 20 Nisan). Sabıkalı Ağrotur ve Dikelya Devletleri (!). Aydınlık. https://www.aydinlik.com.tr/koseyazisi/sabikali-agrotur-ve-dikelya-devletleri-467537
Perinçek, D. (2007, Mart). Teori dergisi.
Perinçek’ten Noble Dina- Nemesis uyarısı: İntikam alacaklar. (2023, 19 Mart). OdaTV. https://www.odatv.com/siyaset/perincekten-noble-dina-nemesis-uyarisi-intikam-alacaklar-275732
Rand Corporation. (2020). Türkiye’nin Milliyetçi Rotası.
Stalin, J. (1938). Sovyetler Birliği Komünist Partisi (Bolşevik) Tarihi. Aydınlık Yayınları.
Stalin, J. (1977). Milli Demokratik Devrim. Kaynak Yayınları.
TKP. (2025, 1 Temmuz). Türkiye NATO’dan Çıkmalıdır, Yabancı Üslere El Konmalıdır. https://www.tkp.org.tr/aciklamalar/turkiye-natodan-cikmalidir-yabanci-uslere-el-konmalidir
Zedung, M. (1960). Seçme Eserler Cilt: 2. Kaynak Yayınlar

Ülkemizin dünya ülkeleri arasında nasıl bir konumda olduğunu, onu yönetenlerin niteliğini nesnel bir şekilde açıklığa kavuşturmazsak tarihin dışına düşer ve Türkiye’deki süreçlere müdahale etme kabiliyetinden mahrum kalırız. Devrimci siyaset, somut durumun somut tahliline dayanır. Aktörlerin güncel konumlanışları bağlamında öncelikleri tespit eder, ona göre bir siyaset üretiriz. Demagoji yapmak, Bilimsel Sosyalizm adına üretilmiş geçmiş teorileri kutsal metinler gibi kabul etmek, “Mahallem ne der?” diyerek konfor alanlarına sığınıp Türkiye’nin yüz yüze geldiği hesaplaşmalarda geri mevzilere düşmek, devrimcilikle bağdaşmaz. Bilimsel Sosyalistler ipi en önde göğüslemeli. İleri aşamalara ait sloganlar benimseyip güncel hesaplaşmalardan soyut konumlara düşmemeli. Marx’ın da belirttiği gibi “İnsanlık kendi önüne, ancak çözüme bağlayabileceği sorunları koyar” (Marx, 1859, s.24). Türkiye, emperyalizm tarafından bir ateş çemberine alınmışken ve en yakıcı ihtiyaç onun bertaraf edilmesiyken “patronların ensesinde” gezerseniz yanlış konumlanırsınız. Dolayısıyla hedefler ve sloganlar, günün devrimci mücadelesinin ihtiyaçlarına göre belirlenmelidir. Nitekim, Bolşevik Partisi bütün bir tarihi boyunca siyasetlerini ve sloganlarını içinden geçtikleri dönemlerin ihtiyaçlarına göre belirlemiştir. Bolşevikler için 1905 Anayasa Devrimi’ne giden koşullarda hedef meclisin açılması ve demokrasi için mücadeleyken Ekim Devrimi’nden önce hedef “Tüm İktidar Sovyetlere” olmuştur (Stalin,1938).

TKP’nin NATO’dan Çıkalım Kampanyası
Bunları neden anlattığımıza gelince: Geçenlerde TKP, Türkiye’nin NATO’dan çıkması için “Türkiye NATO’dan Çıksın, NATO Türkiye’den Çıksın” kampanyası başlattığını duyurmuştu. Bu kampanyayı kendi başına olumlu karşılamak gerekir. Çünkü NATO’dan çıkılması talebi ilerici bir talep. Ancak bu kampanya, ABD emperyalizminin tehditlerinin bertaraf edilmesi bağlamında eksiktir. TKP’nin, 19. yüzyılın devrim teorisine takılıp kalması, işçi-burjuvazi çelişmesini ana çelişki olarak ele almasından dolayı kampanyanın nihai amacı doğru ancak temeli çürüktür; geçmiş tecrübeleri dikkate almayan konumlanışıyla TKP, süreçler karşısında ancak seyirci olabilir. Türkiye’nin NATO’ya üye olan diğer emperyalist-kapitalist ülkelerle aynı koşulları paylaşan bir ülke olduğu değerlendirmesi temelinde yürütülüyor. Ülkemiz, NATO’nun “içinde” olan bir ülke olarak onun aldatmacalar üzerine inşa ettiği güvenlik mimarileri kapsamında savaş sanayii, petrol sanayii ve diğer sektörlerden tekellerin sermayelerini genişleten kapitalist bir ülke değildir. Aksine, ülkemizde emperyalizmin aracılığını yapanlar dışındaki sermaye kesimleri arasında faizlerin düşürülmesi, piyasanın gümrüklerle korunması gibi milli ekonomi siyasetleri savunulmaktadır. Kampanya metninin “Yabancı Üslere El Konmalıdır” kısmının 9. bölümündeki şu değerlendirmeler, Dedeağaç’a ABD tarafından yerleştirilen 1000 tankı, ülkemizin etrafında yer alan onlarca NATO üssünü ve dahasını açıklama kabiliyetinden yoksundur: ‘’Ülkemiz bu nedenle her tür savaş ve çatışmanın kontrolsüz biçimde içine çekilme riski taşımaktadır…’’(TKP,2025). Türkiye, Dünya çapında emperyalist savaşlar yürüten ya da onlara ortak olan bir ülke değildir. Türkiye, bölgesel gerilimlerin içine çekilme tehdidi altında olmaktan ziyade doğrudan o gerilimlerin hedefidir. Ülkemizi yönetenlerin ikircikli ve ABD’ye boyun eğen tavırları ülkemizin nesnel konumunu değiştirmez. NATO’ya üye oluyor oluşumuz ve hükümetin yer yer Türkiye’nin bağımsızlığından taviz veren tutumu, Türkiye’nin dört bir tarafından kuşatılmasının önüne geçebildi mi? 15 Temmuz darbe girişimini ve sayısız tertibi engelleyebildi mi? ABD’yi, “Kukla Kürdistan” planlarından vazgeçirebildi mi?

NATO Türkiye’nin Düşmanıdır
ABD’nin üye ülkeleri kontrol aracı olan NATO, ülkemize dönük birçok düşmanlık faaliyetinin odağıdır. NATO, Yunanistan’ı Türkiye’nin Ege kıyıları boyunca silahlandırmaktadır. Ülkemizin sınırında bulunan Dedeağaç’ta 1000 NATO tankı beklemektedir (Cephaneliğe Çeviriyor, 2023). NATO, denizlerdeki bağımsızlığımıza karşı Yunan mitolojisindeki ve Tevrat’taki intikam hikayelerinden ilham alarak isimlendirdiği “Noble Dina” ve “Nemesis” gibi düşmanlık tatbikatları yapmaktadır (Noble Dina-Nemesis Uyarısı, 2023). NATO, Güney Kıbrıs Rum Yönetimi’ni, kara savaşı yürütme kabiliyetine sahip askeri araçlar ve silahlarla donatmaktadır ve bölgede iki askeri üs bulundurmaktadır (Özsaraç, 2024). O silahların ancak KKTC’yi işgal etme amacıyla kullanılabileceğini tahmin etmek çok da zor değildir. ABD ve İsrail, Suriye’nin kuzeyinde bir İkinci İsrail (Kukla Kürdistan) devletçiği kurmak istemektedir. Bu doğrultuda YPG’ye her yıl binlerce tır silah ve maddi yardım yapılmaktadır. ABD açısından Türkiye, diplomatik temsilcileri aracılığıyla ve stratejik belgelerinde ifade edildiği üzere, FETÖ’yü tasfiye etmesi ve Suriye’ye harekatlar düzenlemesi gibi eylemleri dolayısıyla ‘’Hizaya sokulması gereken ülke’’dir (Rand Corporation, 2020). Gazze’yi yerle bir eden, İran’a saldıran, Suriye’de işgaller yapan İsrail; Türkiye’yi bölgedeki planları için birinci tehdit olarak görmektedir (Türkiye Daha Büyük Tehdit, 2020). Güncel düşmanlıklarının da dışında NATO, yıllardır ülkemize dönük düşmanlık faaliyetleri yürütmektedir. NATO’nun ülkemiz içinde örgütlediği özel savaş birimleri, ABD’nin Türkiye’deki çıkarlarını gerçekleştirmek adına birçok tertip gerçekleştirmiştir. 6-7 Eylül olayları, Çorum, Maraş, Madımak, Başbağlar, kanlı 1 Mayıs ve daha birçok katliam; 12 Mart ve 12 Eylül darbeleri, faili meçhuller, Ergenekon-Balyoz kumpasları, 15 Temmuz darbe girişimi ve daha birçok operasyon NATO’nun eseridir.

Çağımızda Devrimin Tunç Kanunu: Vatan Savunması
Dünya, Lenin’in teorileştirdiği biçimiyle emperyalizm aşamasındadır (Lenin, 1917). Bu doğrultuda dünya, Ezen ve ezilen milletler olarak kamplaşmıştır. Türkiye, Çin, İran gibi ülkeler; 19. yüzyıldan itibaren borçlar, işgaller, dayatmalar yoluyla emperyalist devletlere yarı-bağımlı hale gelmişlerdir. Sistemin çevresindeki kapitalistleşememiş ülkeler üzerindeki sömürü giderek artarken gelişmiş kapitalist ülkeler sömürgelerinden ve yarı-bağımlı ülkelerden elde ettikleri zenginlikleri kendi uluslarına dağıttılar. Bu doğrultuda Marx’ın tabiriyle “zincirinden başka kaybedecek hiçbir şeyi olmayan” Avrupa işçi sınıfı ile sistem arasındaki bağlar kuvvetlendi. Dolayısıyla Avrupa, 19. yüzyılın sonlarına doğru giderek devrimin odağı olmaktan çıktı. Bu sırada eski dünya; Osmanlı, Çin, Rusya, İran gibi ülkeler derin krizlerin içindeydi. Ve ikinci dalga demokratik devrimler bu ülkelerde gerçekleşti. Devrim kıta değiştirmişti. Artık devrimler feodalizme karşı demokrasilerin kurulması ve vatan savaşları düzleminde gelişiyordu. Lenin dünya çapındaki bu yeni durumu, “Geri Avrupa, İleri Asya” diye tarif etti (Lenin, 1913). Mao ve Stalin ise Ezilen dünyanın vatan savunması düzleminde gelişen yeni tipteki devrimlerine “yeni demokratik devrim”, düzenlerine “yeni demokrasi” adını verdiler (Zedung, 1960 & Stalin, 1977). 1905 Rus, 1908 Türk, 1909 İran, 1911 Çin demokratik devrimleri birbirlerini izledi. Rusya’da 1905 Devrimi’ni izleyen yıllarda 1917 Şubat ve Ekim devrimiyle sosyalistler iktidara geldi. Ancak 1917-1921 arasında Avrupalı emperyalistler devrimi boğmak için Rusya içindeki gericilikle birleşerek Sovyetlere saldırdılar. Sovyet Devrimi bu koşullarda Milli Demokratik Devrim’in görevlerini yerine getirerek emperyalizmi topraklarından kovdu. Cumhuriyet Devrimimiz de aynı vatan savunması düzleminde gelişti, Cumhuriyeti Kurtuluş Savaşı ile kurduk. Milli demokrasileri ve sosyalizmi kurmaya dönük çabalarla ulusal kurtuluş mücadeleleri ayrılmaz parçalar olarak birleşmişti. Yine Çin Devrimi, Japon ve İngiliz emperyalizmine karşı; Küba ve Vietnam Devrimi, ABD emperyalizmine karşı vatan savunması düzleminde gelişti ve çağımız devrimleri de aynı düzlemde gelişmeye devam ediyor.
Bu olgulardan da hareketle ifade etmek gerekir ki çağımızda devrimin tunç kanunu, vatan savunmasıdır (Perinçek, 2007). Vatan savunması, bugün de Türkiye Devrimi’nin ana belirleyicisi olmaya devam etmektedir ve üreticilerden yana bir ekonomi kurma mücadelesiyle sıkı sıkıya bağlıdır. Türkiye dört bir tarafını kuşatan emperyalist ablukayı yararak Üretim Devrimi’ni başarıya ulaştırabilir ve üreticilerden yana bir mülkiyet ilişkileri getirebilirı.

Sonuç
Gelin şablonculuğu bir kenara bırakalım, gerçeği olgularda arayalım. Birçok güdümlü ya da uyumlu iktidar geldi geçti. Ancak bir şey değişmedi: Türkiye, milli devleti ve milli ordusuyla emperyalizmin hedefindedir. NATO ortak değil, düşmandır. Bu sebeple eğer NATO ile mücadele etmeye niyetliysek, bu mücadelenin merkezine, Türkiye’nin ABD ve NATO ile savaş içinde olduğu ve NATO’nun doğrudan hedefi olduğu gerçeğini yerleştirmeliyiz. Bu gerçeği reddedip kaba bir materyalizmle tüm sermaye sahiplerini milli/işbirlikçi ayırt etmeksizin aynı kaba koyarsanız, milli kesimleri emperyalizme karşı birleştiremezsiniz. Tayyip Erdoğan’a dair diyalektiğe en karşıt değerlendirmelerle, onu “Tiran”, CHP’yi “demokrasinin kurtarıcısı” ilan ederseniz, çuvallarsınız. Bu gerçeği görmezseniz Ergenekon Balyoz operasyonlarına karşı “tarafsız” kalır “Ordu içinde desteklenmeyi ya da taraf olmayı gerektirecek kadar billurlaşmış bir ‘ilerici’ odak var mıdır?” deyip emperyalizme direnen kuvvetlere kafalarınızdaki ilericilik gardırobundan giydirecek elbise bulamazsınız (Neden Ordu Yanlısı Değiliz, 2020), 15 Temmuz’u bir NATO’nun zincirlerini kırma olayından ziyade iktidar odakları içindeki bir hesaplaşma olarak görürsünüz.
Türkiye 2015’ten sonra girdiği vatan savaşı süreciyle Hendek Operasyonları, Fırat Kalkanı, Zeytin Dalı, Barış Pınarı harekatlarıyla emperyalist koridoru yarıyorken bu operasyonlara cephe alıp Türk Ordusu’nu emperyalist müdahaleler yapmakla itham edersiniz. Türkiye’nin içinden geçtiği büyük kırılmalarda tavır almayıp Latin Amerika demagojisi yapmaktan öteye gidemezseniz solculuğunuz da kimlik solculuğundan ileri gitmez. Özetle emperyalizmin en seveceği solculuğu yaparsınız. Irak’ta, ABD’nin Saddam’ın devrilmesinde kullandığı komünistlerle aynı görevi görür, emperyalizmin planlarında rol alırsınız. Eleştirilerimizi dikkate almanız umuduyla…

Kaynakça

Aydınlık; ABD, Dedeağaç’ı cephaneliğe çeviriyor: Bin zırhlı araç, 120 helikopter. (2021, 10 Kasım). https://www.aydinlik.com.tr/haber/abd-dedeagaci-cephanelige-ceviriyor-bin-zirhli-arac-120-helikopter-263891
Lenin, V. İ. (1913, 18 Mayıs). Backward Europe and Advanced Asia. Pravda.
Marx, K. (1859). Ekonomi Politiğin Eleştirisine Katkı. Sol Yayınları.
MOSSAD Başkanı: Türkiye daha büyük tehdit!. (2020, 23 Ağustos). Aydınlık. https://www.aydinlik.com.tr/haber/mossad-baskani-turkiye-daha-buyuk-tehdit-216567
Neden ordu yanlısı değiliz?. (2010, 10 Ağustos). Sol Haber. https://haber.sol.org.tr/yazarlar/kemal-okuyan/neden-ordu-yanlisi-degiliz-31947
Özsaraç, H. (2024, 20 Nisan). Sabıkalı Ağrotur ve Dikelya Devletleri (!). Aydınlık. https://www.aydinlik.com.tr/koseyazisi/sabikali-agrotur-ve-dikelya-devletleri-467537
Perinçek, D. (2007, Mart). Teori dergisi.
Perinçek’ten Noble Dina- Nemesis uyarısı: İntikam alacaklar. (2023, 19 Mart). OdaTV. https://www.odatv.com/siyaset/perincekten-noble-dina-nemesis-uyarisi-intikam-alacaklar-275732
Rand Corporation. (2020). Türkiye’nin Milliyetçi Rotası.
Stalin, J. (1938). Sovyetler Birliği Komünist Partisi (Bolşevik) Tarihi. Aydınlık Yayınları.
Stalin, J. (1977). Milli Demokratik Devrim. Kaynak Yayınları.
TKP. (2025, 1 Temmuz). Türkiye NATO’dan Çıkmalıdır, Yabancı Üslere El Konmalıdır. https://www.tkp.org.tr/aciklamalar/turkiye-natodan-cikmalidir-yabanci-uslere-el-konmalidir
Zedung, M. (1960). Seçme Eserler Cilt: 2. Kaynak Yayınlar

Dünya, 7 Ekim günü Aksa Tufanı Harekatı’nın başlangıcıyla birlikte paramotorlu HAMAS mücahitlerinin gerçekleştirdiği operasyon görüntüleriyle sarsıldı. Bu görüntüler Aksa Tufanı Harekatı’nın (HAMAS’ın İsrail’e karşı başlattığı askeri operasyon) başladığının ifadesiydi. HAMAS hızla birçok karakolu ele geçirdi ve askeri hedefleri yok etti, İsrail’e büyük bir darbe indirdi. İsrail, HAMAS’ın harekâtı öncesinde bir devlet krizi ile boğuşuyordu. Pek çok subay ordudan istifa etmiş, ülkeyi hükümet karşıtı kitlesel eylemler sarmıştı. Bu gibi durumlar HAMAS’ın elini güçlendirdi ve İsrail’in savunma kabiliyetlerini zaafa uğrattı. HAMAS’ın paramotorları, İsrail’in Demir Kubbelerini(!) delip geçti. ‘’Yenilmez, yüce MOSSAD!’’ miti gerçekliğin duvarına tosladı, İsrail Devleti soğuk bir duş aldı. Onlarca yıllık esaretin verdiği öfke, mazlum Filistin halkı adına Aksa Tufanı Harekatı’yla vuku bulmuştu. Gelinen noktada ise, tabiri caizse İsrail kendi topuğuna sıkmıştır. Bombalayıp yıkılmasına vesile olduğu binalar siperliklere dönüşmüştür ve şehri HAMAS adına savaşmaya daha elverişli bir hale getirmiştir. İsrail’in yoğun yıldırma çabalarına rağmen halk, sahibi olduğu Gazze’yi terk etmemektedir ve Siyonizm’e direnmeye devam etmektedir. Bu olgulardan hareketle görülmektedir ki İsrail ve onun ideolojisi Siyonizm; her geçen gün çetrefilli bir hal alan, kendi içindeki çelişmeleri ve Gazze’deki çaresizliği ile kaybetmeye mahkumdur.

Filistin-İsrail Savaşı’na yanlış bakışlar

Bu savaş ülkemiz adına nasıl okunmalıdır? Bu da üzerine çokça kafa yorulan, üzerinde belirli tartışmaların olduğu bir konu. Tayyip Erdoğan Hükümeti meseleyi İsrail’in bebekleri öldürmesi üzerinden okumakla yetiniyor ve İsrail’in Türkiye için oluşturduğu tehditlerin üzerinden atlıyor. İsrail’in bölgesel/siyasi konumunu göz ardı ediyor. Oysa İsrail istihbaratı stratejik belgelerinde, Türkiye’nin, Batı Asya’daki çıkarları için en büyük tehdit olduğunu, defaatle ilan etmektedir. Ayrıca İsrail, senelerdir Büyük Orta Doğu Projesi kapsamında, Türkiye’nin doğusunda kukla bir devlet kurmak istemektedir. Yine İsrail, Türkiye aleyhine olan birçok işin öznesi konumundadır; Doğu Akdeniz’de Türkiye’ye karşı gerçekleştirilen deniz tatbikatları, Türkiye aleyhine gerçekleştirilen istihbarat faaliyetleri, YPG/PKK’ya destek gibi. Öte yandan ABD ile Türkiye arasındaki büyük çelişme ortadadır. Ve bilinmesi gerekir ki İsrail, Türkiye’nin en büyük düşmanı ABD’nin Batı Asya’daki ileri karakoludur. Biden bunu eski bir konuşmasında, ‘’Eğer İsrail mevcut olmasaydı onu icat etmemiz gerekirdi.’’ Diyerek ifade etmişti.[1] Bunların yanında Tayyip Erdoğan’ın İsrail’e dar bir pencereden ortaya konmuş ve kınamalardan ibaret olan tepkisinin Filistin’e zerre katkısı olmadığını söyleyelim. Bu süreçte ülkemiz hükümetinin eylemli bir tavır içerisinde olmadığını gördük. Kınamalarla yetinmemiz İsrail’i daha da cüretkâr hale getiriyor ve saldırılarının derecesinin artmasına neden oluyor. Tabii ki Tayyip Erdoğan Hükümeti’nin kınamalarla yetinmesinin belirli sebepleri var. En önemli sebebin ‘’Batı ile ters düşmeme’’, ‘’denge’’ gibi sözler ile ifade edilen ancak taviz vermenin ve Batı’nın emperyalist dayatmalarına boyun eğmenin adı olan anlayıştan geçtiğini söyleyebiliriz. Bu boyun eğmenin kaynağında ise sadece iktidarını sürdürme odaklı, dar çıkarcı anlayışın hâkim olduğunu söylemek mümkün. Tayyip Erdoğan Hükümeti en nihayetinde devrimci bir ekonomi programına sahip olmadığı için sıcak para ile ekonomiyi rahatlatma(!), faizleri Batı finansal sermayesinin istediği düzeylere getirme, vergiyi sözde geniş tabana yayarak emekçileri ezme (Neoliberal ekonomi siyasetleri) yolunu yani Batı’nın dayatmalarına boyun eğme yolunu kolayca tercih edebilmektedir. Aynı zamanda ‘’denge’’ siyasetinin kökeninde, AK Parti’nin ideolojisinin bir getirisi olarak dünyadaki gelişmeleri, konumlanmaları yanlış okumasını gösterebiliriz.

Sözde muhalefet ise HAMAS’lı vatanseverlere, ulusal kurtuluşçulara terörist diyerek vatansever, milliyetçi ve Atatürkçü maskesinin altındaki Amerikancılığı bir kez daha ele verdi. Dünya çapındaki bütün çarpışmalarda (Ukrayna, Asya/Pasifik, Suriye’nin Kuzeyi…) ABD’nin safında yer alan CHP ve İYİP gibi partiler kendilerine yaraşanı yaptılar ve Filistin halkının karşısında konumlandılar.

Filistin-İsrail Savaşı’na doğru bakış

Filistin halkı bugün Türkiye’nin onlarca yıllık hasmı olan ABD emperyalizmi ve onun kuklalarına karşı savaşmaktadır. Suriye’nin kuzeyindeki YPG/PKK’ya her yıl binlerce tır silah yardımı yapan ABD’dir, Mavi Vatanımızda bize karşı, İsrail ile askeri tatbikatlar yapan ABD ve onun himayesindeki İsrail’dir ve yine 15 Temmuz Darbe Girişimi’ni örgütleyen ABD’dir. Bunlara benzer pek çok düşmanlık örneği verebiliriz. Aynı ABD, Filistin halkının başına bombalar yağdırmaktadır, İsrail marifetiyle bölge halklarına kan kusturmaktadır. Dolayısıyla çok da kafa yormaya gerek kalmadan, doğal olarak Türkiye’nin hangi safta konumlandığını rahatça anlayabiliriz. Tıpkı 100 yıl önce olduğu gibi bugün de saflaşma, Emperyalizm ve ezilenler arasındadır. Dünyadaki bütün savaşlar (dolaylı ya da doğrudan), hemen hemen bütün çatışmalar bu eksende gelişmektedir. 100 yıl önce mazlumlar İngiliz emperyalizmine karşı birleşmişti. Sakarya Savaşı’nda kullandığımız topların büyük bir kısmı Sovyetler Birliği’ne aitti, genç Türkiye Cumhuriyeti İngiliz emperyalizmine karşı direnişlerinde Arap halkıyla dayanışma halindeydi, Afganistan Emiri Emanullah Han Kurtuluş Savaşımıza desteklerini sözlü ve eylemli olarak bildiriyordu. Bu ülkeler o gün İngiliz emperyalizmine karşı birleşmişlerdi. Bugün de bu ülkelerin karşılaştığı tehditler, sorunlar, emperyalizm kaynaklıdır fakat 100 yıl öncesinden farklı olarak baş emperyalist değişmiştir. Dolayısıyla dünyada, emperyalist saldırganlığın getirdiği kendiliğinden, nesnel bir saflaşma meydana gelmiştir ve Türkiye’nin konumu bu saflaşma düzleminde Filistin halkı ve emperyalizmin tasallutuna uğramış diğer ülkelerle beraberdir. Özetle emperyalizmin getirdiği çelişkiden doğan bir saflaşma ortaya çıkmıştır. Aksa Tufanı Harekatı’nın başarılı olması Türkiye’nin yararınadır, Suriye’nin kuzeyinde YPG/PKK’ya (ABD) vurulan her darbe de Filistin halkının yararınadır. Dünya çapındaki, emperyalizm ve ulus devletler arasındaki büyük savaşın farklı cephelerinde aynı düşmana karşı savaşıyoruz. Türkiye olarak beylik laflar ederek Filistin Davası’na hiçbir katkı sağlayamayız. Türkiye eğer Filistin’e destek olacaksa, öncelikli görevimiz; İsrail’e GKRY’deki Agratur Üssü’nden aktarmalı olarak üzerinden 20 kargo uçağı miktarında silah ve mühimmat taşındığı tespit edilen İncirlik Üssü’nü ve görevi İsrail topraklarını füzelerden korumak olan Kürecik Radar Üssü’nü TSK kontrolüne geçirmektir.[2] Ayrıca İsrail’i zora düşürecek her türlü diplomatik ve ekonomik çabanın da içinde olmalıyız.

Filistin halkının HAMAS önderliğinde gerçekleştirdiği direniş sonuna kadar meşru temellere dayanmaktadır ve Türkiye’nin yararınadır. Kardeş Filistin halkının direnişini selamlıyoruz!

Kahrolsun emperyalizm, kahrolsun Siyonizm!

İntifada!

Yazımızı ulu önder Mustafa Kemal Atatürk’ün 27 Mart 1933 tarihinde, Mısır Büyükelçisi ile yaptığı konuşmadan bir alıntıyla tamamlayalım;

‘’Doğu’dan şimdi doğacak olan güneşe bakınız. Bugün günün ağardığını nasıl görüyorsam, uzaktan bütün Doğu milletlerinin de uyanışlarını öyle görüyorum.

Bağımsızlık ve hürriyetine kavuşacak daha çok kardeş millet vardır. Onların yeniden doğuşları şüphesiz ki ilerlemeye ve refaha yönelik olarak vuku bulacaktır. Bu milletler bütün güçlüklere ve bütün engellere rağmen manilerini yenecekler ve kendilerini bekleyen geleceğe ulaşacaklardır.” [3]

KAYNAKÇA:
[1]     https://www.trthaber.com/haber/dunya/biden-israil-olmasaydi-bir-israil-icat-etmek-zorunda-kalirdik-804856.html#:~:text=Biden%2C%20İsrail%27de%20temasları%20sonrası,onu%20icat%20etmemiz%20gerekirdi%22%20dedi.

[2]    https://www.aydinlik.com.tr/koseyazisi/incirlikten-israile-silah-tasindi-434511

[3]    Atatürk’ün Bütün Eserleri, 26. Cilt, s.144

Dünya, 7 Ekim günü Aksa Tufanı Harekatı’nın başlangıcıyla birlikte paramotorlu HAMAS mücahitlerinin gerçekleştirdiği operasyon görüntüleriyle sarsıldı. Bu görüntüler Aksa Tufanı Harekatı’nın (HAMAS’ın İsrail’e karşı başlattığı askeri operasyon) başladığının ifadesiydi. HAMAS hızla birçok karakolu ele geçirdi ve askeri hedefleri yok etti, İsrail’e büyük bir darbe indirdi. İsrail, HAMAS’ın harekâtı öncesinde bir devlet krizi ile boğuşuyordu. Pek çok subay ordudan istifa etmiş, ülkeyi hükümet karşıtı kitlesel eylemler sarmıştı. Bu gibi durumlar HAMAS’ın elini güçlendirdi ve İsrail’in savunma kabiliyetlerini zaafa uğrattı. HAMAS’ın paramotorları, İsrail’in Demir Kubbelerini(!) delip geçti. ‘’Yenilmez, yüce MOSSAD!’’ miti gerçekliğin duvarına tosladı, İsrail Devleti soğuk bir duş aldı. Onlarca yıllık esaretin verdiği öfke, mazlum Filistin halkı adına Aksa Tufanı Harekatı’yla vuku bulmuştu. Gelinen noktada ise, tabiri caizse İsrail kendi topuğuna sıkmıştır. Bombalayıp yıkılmasına vesile olduğu binalar siperliklere dönüşmüştür ve şehri HAMAS adına savaşmaya daha elverişli bir hale getirmiştir. İsrail’in yoğun yıldırma çabalarına rağmen halk, sahibi olduğu Gazze’yi terk etmemektedir ve Siyonizm’e direnmeye devam etmektedir. Bu olgulardan hareketle görülmektedir ki İsrail ve onun ideolojisi Siyonizm; her geçen gün çetrefilli bir hal alan, kendi içindeki çelişmeleri ve Gazze’deki çaresizliği ile kaybetmeye mahkumdur.

Filistin-İsrail Savaşı’na yanlış bakışlar

Bu savaş ülkemiz adına nasıl okunmalıdır? Bu da üzerine çokça kafa yorulan, üzerinde belirli tartışmaların olduğu bir konu. Tayyip Erdoğan Hükümeti meseleyi İsrail’in bebekleri öldürmesi üzerinden okumakla yetiniyor ve İsrail’in Türkiye için oluşturduğu tehditlerin üzerinden atlıyor. İsrail’in bölgesel/siyasi konumunu göz ardı ediyor. Oysa İsrail istihbaratı stratejik belgelerinde, Türkiye’nin, Batı Asya’daki çıkarları için en büyük tehdit olduğunu, defaatle ilan etmektedir. Ayrıca İsrail, senelerdir Büyük Orta Doğu Projesi kapsamında, Türkiye’nin doğusunda kukla bir devlet kurmak istemektedir. Yine İsrail, Türkiye aleyhine olan birçok işin öznesi konumundadır; Doğu Akdeniz’de Türkiye’ye karşı gerçekleştirilen deniz tatbikatları, Türkiye aleyhine gerçekleştirilen istihbarat faaliyetleri, YPG/PKK’ya destek gibi. Öte yandan ABD ile Türkiye arasındaki büyük çelişme ortadadır. Ve bilinmesi gerekir ki İsrail, Türkiye’nin en büyük düşmanı ABD’nin Batı Asya’daki ileri karakoludur. Biden bunu eski bir konuşmasında, ‘’Eğer İsrail mevcut olmasaydı onu icat etmemiz gerekirdi.’’ Diyerek ifade etmişti.[1] Bunların yanında Tayyip Erdoğan’ın İsrail’e dar bir pencereden ortaya konmuş ve kınamalardan ibaret olan tepkisinin Filistin’e zerre katkısı olmadığını söyleyelim. Bu süreçte ülkemiz hükümetinin eylemli bir tavır içerisinde olmadığını gördük. Kınamalarla yetinmemiz İsrail’i daha da cüretkâr hale getiriyor ve saldırılarının derecesinin artmasına neden oluyor. Tabii ki Tayyip Erdoğan Hükümeti’nin kınamalarla yetinmesinin belirli sebepleri var. En önemli sebebin ‘’Batı ile ters düşmeme’’, ‘’denge’’ gibi sözler ile ifade edilen ancak taviz vermenin ve Batı’nın emperyalist dayatmalarına boyun eğmenin adı olan anlayıştan geçtiğini söyleyebiliriz. Bu boyun eğmenin kaynağında ise sadece iktidarını sürdürme odaklı, dar çıkarcı anlayışın hâkim olduğunu söylemek mümkün. Tayyip Erdoğan Hükümeti en nihayetinde devrimci bir ekonomi programına sahip olmadığı için sıcak para ile ekonomiyi rahatlatma(!), faizleri Batı finansal sermayesinin istediği düzeylere getirme, vergiyi sözde geniş tabana yayarak emekçileri ezme (Neoliberal ekonomi siyasetleri) yolunu yani Batı’nın dayatmalarına boyun eğme yolunu kolayca tercih edebilmektedir. Aynı zamanda ‘’denge’’ siyasetinin kökeninde, AK Parti’nin ideolojisinin bir getirisi olarak dünyadaki gelişmeleri, konumlanmaları yanlış okumasını gösterebiliriz.

Sözde muhalefet ise HAMAS’lı vatanseverlere, ulusal kurtuluşçulara terörist diyerek vatansever, milliyetçi ve Atatürkçü maskesinin altındaki Amerikancılığı bir kez daha ele verdi. Dünya çapındaki bütün çarpışmalarda (Ukrayna, Asya/Pasifik, Suriye’nin Kuzeyi…) ABD’nin safında yer alan CHP ve İYİP gibi partiler kendilerine yaraşanı yaptılar ve Filistin halkının karşısında konumlandılar.

Filistin-İsrail Savaşı’na doğru bakış

Filistin halkı bugün Türkiye’nin onlarca yıllık hasmı olan ABD emperyalizmi ve onun kuklalarına karşı savaşmaktadır. Suriye’nin kuzeyindeki YPG/PKK’ya her yıl binlerce tır silah yardımı yapan ABD’dir, Mavi Vatanımızda bize karşı, İsrail ile askeri tatbikatlar yapan ABD ve onun himayesindeki İsrail’dir ve yine 15 Temmuz Darbe Girişimi’ni örgütleyen ABD’dir. Bunlara benzer pek çok düşmanlık örneği verebiliriz. Aynı ABD, Filistin halkının başına bombalar yağdırmaktadır, İsrail marifetiyle bölge halklarına kan kusturmaktadır. Dolayısıyla çok da kafa yormaya gerek kalmadan, doğal olarak Türkiye’nin hangi safta konumlandığını rahatça anlayabiliriz. Tıpkı 100 yıl önce olduğu gibi bugün de saflaşma, Emperyalizm ve ezilenler arasındadır. Dünyadaki bütün savaşlar (dolaylı ya da doğrudan), hemen hemen bütün çatışmalar bu eksende gelişmektedir. 100 yıl önce mazlumlar İngiliz emperyalizmine karşı birleşmişti. Sakarya Savaşı’nda kullandığımız topların büyük bir kısmı Sovyetler Birliği’ne aitti, genç Türkiye Cumhuriyeti İngiliz emperyalizmine karşı direnişlerinde Arap halkıyla dayanışma halindeydi, Afganistan Emiri Emanullah Han Kurtuluş Savaşımıza desteklerini sözlü ve eylemli olarak bildiriyordu. Bu ülkeler o gün İngiliz emperyalizmine karşı birleşmişlerdi. Bugün de bu ülkelerin karşılaştığı tehditler, sorunlar, emperyalizm kaynaklıdır fakat 100 yıl öncesinden farklı olarak baş emperyalist değişmiştir. Dolayısıyla dünyada, emperyalist saldırganlığın getirdiği kendiliğinden, nesnel bir saflaşma meydana gelmiştir ve Türkiye’nin konumu bu saflaşma düzleminde Filistin halkı ve emperyalizmin tasallutuna uğramış diğer ülkelerle beraberdir. Özetle emperyalizmin getirdiği çelişkiden doğan bir saflaşma ortaya çıkmıştır. Aksa Tufanı Harekatı’nın başarılı olması Türkiye’nin yararınadır, Suriye’nin kuzeyinde YPG/PKK’ya (ABD) vurulan her darbe de Filistin halkının yararınadır. Dünya çapındaki, emperyalizm ve ulus devletler arasındaki büyük savaşın farklı cephelerinde aynı düşmana karşı savaşıyoruz. Türkiye olarak beylik laflar ederek Filistin Davası’na hiçbir katkı sağlayamayız. Türkiye eğer Filistin’e destek olacaksa, öncelikli görevimiz; İsrail’e GKRY’deki Agratur Üssü’nden aktarmalı olarak üzerinden 20 kargo uçağı miktarında silah ve mühimmat taşındığı tespit edilen İncirlik Üssü’nü ve görevi İsrail topraklarını füzelerden korumak olan Kürecik Radar Üssü’nü TSK kontrolüne geçirmektir.[2] Ayrıca İsrail’i zora düşürecek her türlü diplomatik ve ekonomik çabanın da içinde olmalıyız.

Filistin halkının HAMAS önderliğinde gerçekleştirdiği direniş sonuna kadar meşru temellere dayanmaktadır ve Türkiye’nin yararınadır. Kardeş Filistin halkının direnişini selamlıyoruz!

Kahrolsun emperyalizm, kahrolsun Siyonizm!

İntifada!

Yazımızı ulu önder Mustafa Kemal Atatürk’ün 27 Mart 1933 tarihinde, Mısır Büyükelçisi ile yaptığı konuşmadan bir alıntıyla tamamlayalım;

‘’Doğu’dan şimdi doğacak olan güneşe bakınız. Bugün günün ağardığını nasıl görüyorsam, uzaktan bütün Doğu milletlerinin de uyanışlarını öyle görüyorum.

Bağımsızlık ve hürriyetine kavuşacak daha çok kardeş millet vardır. Onların yeniden doğuşları şüphesiz ki ilerlemeye ve refaha yönelik olarak vuku bulacaktır. Bu milletler bütün güçlüklere ve bütün engellere rağmen manilerini yenecekler ve kendilerini bekleyen geleceğe ulaşacaklardır.” [3]

KAYNAKÇA:
[1]     https://www.trthaber.com/haber/dunya/biden-israil-olmasaydi-bir-israil-icat-etmek-zorunda-kalirdik-804856.html#:~:text=Biden%2C%20İsrail%27de%20temasları%20sonrası,onu%20icat%20etmemiz%20gerekirdi%22%20dedi.

[2]    https://www.aydinlik.com.tr/koseyazisi/incirlikten-israile-silah-tasindi-434511

[3]    Atatürk’ün Bütün Eserleri, 26. Cilt, s.144

Solculuk ve Sağcılığın Tarihi ve Niteliği

Sol ve sağ kavramları insanlığın gündemine Fransız Devrimi’nden sonra girdi. O dönemde, Fransız Meclisi’nde monarşi yanlıları(tutucular) parlamento başkanının sağ tarafından otururken cumhuriyetçiler(ilericiler) sol tarafında oturuyordu. Yani, o günkü tanımıyla sağ, monarşiden yana olanların, sol ise cumhuriyetten yana olanların siyasal kimliğiydi. Fransız Devrimi’nden sonraki süreçte tutucular sağ tavır içerisindelerdi çünkü geri olanı, insanların bireyden ziyade birer kul olduğu, fikirlerini ifade etme özgürlüğünün olmadığı bir düzeni, Feodal bir rejim olan monarşiyi savunuyorlardı. Cumhuriyetçiler ise sol tavır içerisindelerdi çünkü kul olan insanı birey seviyesine yükselten, ona vatanı üzerinde emeğini satma ve emeği sömürme özgürlüğü veren, fikirlerini ifade etmekte özgürlüğü veren cumhuriyetin siyasal temsilcileriydi. Sonraki süreçte sağ ve solun hangi siyasal hareketi ya da düşünceyi temsil ettiği dönemden döneme değişti ancak sağ ve sol tavrın ölçütü hiç değişmedi. Sağ ve sol tavırla alakalı, İki üretim biçiminin, bölüşüm ilişkisinin (Feodalizm-Kapitalizm) getirdiği üstyapılardan hareketle şu çıkarsamaları yapabiliriz: Sağ tavır, Statükoyu muhafazacı olmaktır. Tabii statükoyu muhafaza etmek elbette ki tahakküm altına alan sınıfın çıkarları gereği. Sol tavır ise insanın yapabileceklerinin önündeki ekonomik engelleri kaldırmak, insanca yaşadığı koşulları oluşturmak için alınan tavır ve girişilen eylem biçimidir. 

Solculuğun ve Sağcılığın Bugünkü Ölçütleri

Bu iki tavır için yaptığımız tanımlar bugün için de aynen geçerliliğini korumaktadır. Bugün insanın özgürlüğü, kurtuluşu emperyalist tahakkümü bitirmektedir. Ve günümüzde sınıf mücadelesi dizginsiz sömürü dayatan emperyalizm ile ezilen ülkelerin milli sınıfları arasındadır. Bu koşullarda da sol tavır emperyalizme karşı milli devleti savunmak, devletçi uygulamalardan yana olmaktır. Bu tavır ve bu tavrın getirdiği program emperyalizmin ulus devletler üzerindeki yapabileceklerini kısıtladığından ‘’sol’’ dur. Sağ tavır ise bugün için Emperyalizmin dünya üzerindeki özgürlüğünü kısıtlayan milli devlete karşı mevzilenmek, bölünmesini savunmak, emperyalizmin silahla dayattığı ve sürdürülemezliği her geçen gün daha da berrak hale gelen haraç sistemine eklemlenmeye yönelik uygulamalardan yana olmaktır. Tabii ülkemizde iki tavrın da temsilcileri var. Türkiye’de sol tavrı 60 yıldır emperyalizmin Türkiye’deki aygıtlarına karşı savaşan ve emperyalizme karşı tavizsiz, Bilimsel Sosyalizme büyük teorik katkılar yapmış ve yapmaya devam eden, Üretim Devrimi Programı, Devletçilik, Üreticiler lehine bir bölüşüm ilişkisi, Avrasya siyaseti ve daha sayfalara sığmayacak devrimci siyaset ve çözümün sahibi Vatan Partisi temsil ediyor. Sağ tavrı ise neoliberal, Türkiye’yi tekrardan İMF programlarına sokacak, Anayasa’dan Türklüğü çıkarmayı tartışan, KHK’larla görevinden uzaklaştırılmış 125.000 FETÖ’cüyü -hüküm giyseler bile- görevlerine geri iade etmeyi vaat eden Altılı Masa temsil ediyor. Tabii bu partiler gibi emperyalist merkezlere bağlı olmasa da, AK Parti etrafında gelişen Cumhur İttifakı’nın özellikle son süreçte aramızda uzlaşmaz bir çelişkinin bulunduğu ABD’ye karşı tavizci, teslimiyetçi bir konuma sürüklenmesi, ittifaklarına bölücü talepleri olan HÜDAPAR’ı dahil etmesi bu ittifakı tam manasıyla sağ mevzilere sürükleyen etken oldu.  Ek olarak sistemin dayandığı iki duvarın dışında konumlanıyormuş gibi yapanlar var. Bilimsel Sosyalizm’e Marx-Engels’ten sonra birçok teorik katkı yapılmasına ve süreçlerin 19. Yüzyıl koşullarından oldukça farklı olmasına rağmen 19. Yüzyıl tipi bir sosyalizm savunan, Bilimsel Sosyalizminin bilimsel ön sıfatını yitirmiş olanlar, dogmatizme batmış olanlar var.  Bu partiler ‘’Sosyalist Güç Birliği’’ gibi göstermelik bir ittifak oluşturdular ve ‘’Marksist-Leninist’’ taktikleri kapsamında cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Batı Finans Kapitali’nin Türkiye temsilcisi Kemal Kılıçdaroğlu’nu destekleyeceklerini ilan ettiler. Hatta ittifakın bileşenlerinden TKP’nin lideri Kemal Okuyan bunu 9 Nisan tarihli toplantılarında ‘’ Utana sıkıla değil, açıktan söylüyoruz cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Kemal Kılıçdaroğlu’na oy vereceğiz.’’ Diyerek ilan etti.[1] Buradan da anlıyoruz ki bu partiler stratejilerini, taktiklerini Türkiye’ye özgü sosyalizmin önündeki en büyük engel olan emperyalist tahakküme son verilmesi açısından geliştirmiyor. Salt Tayyip Erdoğan düşmanlığı onları emperyalist sermayeyle aynı cepheye sürüklemiş durumda.

Emperyalizm ‘’TİP’’i Sosyalizm

Bir de bunların dışında, özellikle değinmek istediğim, son süreçte sistemin unsurlarınca cilalanan, sol, sosyalist olduğunu iddia eden ancak sağ bir tavır içerisinde olan bir parti var, Türkiye İşçi Partisi. Kendisini sözde NATO’ya hayır mitingleri yapan, partinin 1963 tarihli ‘’Amacımız, Yolumuz, Yöntemimiz’’ kitapçığında ifade edildiği üzere ‘’gerçek milliyetçiliği’’ savunan, önüne Milli Demokratik Devrimi tamamlama hedefi koyan TİP’in devamcısı ilan eden, ismini de solculuğu da maske olarak kullanan bu partinin 1961 TİP’i ile tek benzeşen yanı ismi.[2] Sözde Türkiye’nin emekçi kesimini temsil ettiğini iddia eden bu parti ABD beslemesi HDP/PKK sıralarından, 4 koltukla meclise sokuldu. Sistem medyası, araçları tarafından son dönemde oldukça parlatılan bu parti tam da sistemin isteyeceği bir ‘’sosyalizmi’’ savunuyor. 

Milli devleti bölme siyaseti desen var, PKK savunuculuğu desen var, emperyalizmin toplumları kimliksizleştirme, aptallaştırma ve cinsiyetine yabancılaştırma aracı olan LGBT savunuculuğu desen var, NATO’ya itiraz yok… Bir de işin içine biraz işçi/emekçi edebiyatı girince tam da bal dök yala! Öyle bir sosyalist parti düşünün ki Genel Başkanı Erkan Baş Neoliberal takımın gazetesi Oksijen tarafından övülüyor, vekilleri mecliste Finlandiya’nın NATO’ya alınması için oylama gerçekleştiği gün Kadıköy’de fotoğraf stüdyosuna gidiyor, şımarık pozlar veriyor. TİP Milletvekili Ahmet Şık devlete düşmanlığın mübah olduğunu söylüyor. Sermaye düşmanı ama laik patron sevdalısı milletvekilleri Sera Kadıgil de devlet düşmanı. Kendisi için devlet ‘’erkek egemen’’, öyleyse yıkılmalı. Hatta öylesine sosyalist bir parti ki yine bir Milletvekili Barış Atay Şehitlerimizden ‘’PKK’nın infaz ettiği askerler’’ diye bahsediyor; DHKP-C, MLKP gibi etnik-bölücü oluşumlara terör örgütü diyemiyor! Ve yine öylesine sosyalistler ki Feodalizmin, gericiliğin Türkiye’deki temsilcilerinden Seyit Rıza’yı sahipleniyor, anıyorlar. Tövbe Estağfurullah! Bu gibi örneklerden anlaşılacağı üzere TİP’in derdi köhnemiş sistemin sahipleriyle değil; sosyalizm, işçi/emekçi sorunları, kadın hakları gibi meseleleri bir sos olarak kullanıp emperyalist siyasetleri süslemek! Dolayısıyla TİP’in bugünkü pratiğinin sol tavırla uzaktan yakından ilgisi yok. TİP’in görevi sol bir illüzyon, yanılsama yaratarak kendini solcu olarak tanımlayan kesimlerin oyunu ve son dönemde Amerikancı medya unsurları tarafından oldukça parlatılmasıyla birlikte etkilediği kesimlerin oyunu, her anlamda emperyalist Batı sermayesinin ve ABD’nin çıkarına bir programı savunan Altılı İttifak’ın lehine havuzlamaktır.

Yakup Büray YILMAZ

TGB GYK Üyesi

TGB İstanbul İl Yöneticisi

Kaynakça:

[1] BirGün gazetesi (9 Nisan 2023). TKP Genel Sekreteri Kemal Okuyan: “Utana sıkıla değil, açıktan söylüyoruz. Kılıçdaroğlu’na oy vereceğiz”. https://www.birgun.net/haber/tkp-genel-sekreteri-kemal-okuyan-utana-sikila-degil-aciktan-soyluyoruz-kilicdaroglu-na-oy-verecegiz-428293  (10 Nisan 2023)

[2] Türkiye İşçi Partisi Ankara Araştırma ve Yayın Bürosu (1963). Amacımız, Yolumuz, Yöntemimiz https://www.tustav.org/yayinlar/kutuphane/TIP-kutuphanesi/tip-1963-AmacimizYolumuzYontemimiz1963.pdf (10 Nisan 2023).

Solculuk ve Sağcılığın Tarihi ve Niteliği

Sol ve sağ kavramları insanlığın gündemine Fransız Devrimi’nden sonra girdi. O dönemde, Fransız Meclisi’nde monarşi yanlıları(tutucular) parlamento başkanının sağ tarafından otururken cumhuriyetçiler(ilericiler) sol tarafında oturuyordu. Yani, o günkü tanımıyla sağ, monarşiden yana olanların, sol ise cumhuriyetten yana olanların siyasal kimliğiydi. Fransız Devrimi’nden sonraki süreçte tutucular sağ tavır içerisindelerdi çünkü geri olanı, insanların bireyden ziyade birer kul olduğu, fikirlerini ifade etme özgürlüğünün olmadığı bir düzeni, Feodal bir rejim olan monarşiyi savunuyorlardı. Cumhuriyetçiler ise sol tavır içerisindelerdi çünkü kul olan insanı birey seviyesine yükselten, ona vatanı üzerinde emeğini satma ve emeği sömürme özgürlüğü veren, fikirlerini ifade etmekte özgürlüğü veren cumhuriyetin siyasal temsilcileriydi. Sonraki süreçte sağ ve solun hangi siyasal hareketi ya da düşünceyi temsil ettiği dönemden döneme değişti ancak sağ ve sol tavrın ölçütü hiç değişmedi. Sağ ve sol tavırla alakalı, İki üretim biçiminin, bölüşüm ilişkisinin (Feodalizm-Kapitalizm) getirdiği üstyapılardan hareketle şu çıkarsamaları yapabiliriz: Sağ tavır, Statükoyu muhafazacı olmaktır. Tabii statükoyu muhafaza etmek elbette ki tahakküm altına alan sınıfın çıkarları gereği. Sol tavır ise insanın yapabileceklerinin önündeki ekonomik engelleri kaldırmak, insanca yaşadığı koşulları oluşturmak için alınan tavır ve girişilen eylem biçimidir. 

Solculuğun ve Sağcılığın Bugünkü Ölçütleri

Bu iki tavır için yaptığımız tanımlar bugün için de aynen geçerliliğini korumaktadır. Bugün insanın özgürlüğü, kurtuluşu emperyalist tahakkümü bitirmektedir. Ve günümüzde sınıf mücadelesi dizginsiz sömürü dayatan emperyalizm ile ezilen ülkelerin milli sınıfları arasındadır. Bu koşullarda da sol tavır emperyalizme karşı milli devleti savunmak, devletçi uygulamalardan yana olmaktır. Bu tavır ve bu tavrın getirdiği program emperyalizmin ulus devletler üzerindeki yapabileceklerini kısıtladığından ‘’sol’’ dur. Sağ tavır ise bugün için Emperyalizmin dünya üzerindeki özgürlüğünü kısıtlayan milli devlete karşı mevzilenmek, bölünmesini savunmak, emperyalizmin silahla dayattığı ve sürdürülemezliği her geçen gün daha da berrak hale gelen haraç sistemine eklemlenmeye yönelik uygulamalardan yana olmaktır. Tabii ülkemizde iki tavrın da temsilcileri var. Türkiye’de sol tavrı 60 yıldır emperyalizmin Türkiye’deki aygıtlarına karşı savaşan ve emperyalizme karşı tavizsiz, Bilimsel Sosyalizme büyük teorik katkılar yapmış ve yapmaya devam eden, Üretim Devrimi Programı, Devletçilik, Üreticiler lehine bir bölüşüm ilişkisi, Avrasya siyaseti ve daha sayfalara sığmayacak devrimci siyaset ve çözümün sahibi Vatan Partisi temsil ediyor. Sağ tavrı ise neoliberal, Türkiye’yi tekrardan İMF programlarına sokacak, Anayasa’dan Türklüğü çıkarmayı tartışan, KHK’larla görevinden uzaklaştırılmış 125.000 FETÖ’cüyü -hüküm giyseler bile- görevlerine geri iade etmeyi vaat eden Altılı Masa temsil ediyor. Tabii bu partiler gibi emperyalist merkezlere bağlı olmasa da, AK Parti etrafında gelişen Cumhur İttifakı’nın özellikle son süreçte aramızda uzlaşmaz bir çelişkinin bulunduğu ABD’ye karşı tavizci, teslimiyetçi bir konuma sürüklenmesi, ittifaklarına bölücü talepleri olan HÜDAPAR’ı dahil etmesi bu ittifakı tam manasıyla sağ mevzilere sürükleyen etken oldu.  Ek olarak sistemin dayandığı iki duvarın dışında konumlanıyormuş gibi yapanlar var. Bilimsel Sosyalizm’e Marx-Engels’ten sonra birçok teorik katkı yapılmasına ve süreçlerin 19. Yüzyıl koşullarından oldukça farklı olmasına rağmen 19. Yüzyıl tipi bir sosyalizm savunan, Bilimsel Sosyalizminin bilimsel ön sıfatını yitirmiş olanlar, dogmatizme batmış olanlar var.  Bu partiler ‘’Sosyalist Güç Birliği’’ gibi göstermelik bir ittifak oluşturdular ve ‘’Marksist-Leninist’’ taktikleri kapsamında cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Batı Finans Kapitali’nin Türkiye temsilcisi Kemal Kılıçdaroğlu’nu destekleyeceklerini ilan ettiler. Hatta ittifakın bileşenlerinden TKP’nin lideri Kemal Okuyan bunu 9 Nisan tarihli toplantılarında ‘’ Utana sıkıla değil, açıktan söylüyoruz cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Kemal Kılıçdaroğlu’na oy vereceğiz.’’ Diyerek ilan etti.[1] Buradan da anlıyoruz ki bu partiler stratejilerini, taktiklerini Türkiye’ye özgü sosyalizmin önündeki en büyük engel olan emperyalist tahakküme son verilmesi açısından geliştirmiyor. Salt Tayyip Erdoğan düşmanlığı onları emperyalist sermayeyle aynı cepheye sürüklemiş durumda.

Emperyalizm ‘’TİP’’i Sosyalizm

Bir de bunların dışında, özellikle değinmek istediğim, son süreçte sistemin unsurlarınca cilalanan, sol, sosyalist olduğunu iddia eden ancak sağ bir tavır içerisinde olan bir parti var, Türkiye İşçi Partisi. Kendisini sözde NATO’ya hayır mitingleri yapan, partinin 1963 tarihli ‘’Amacımız, Yolumuz, Yöntemimiz’’ kitapçığında ifade edildiği üzere ‘’gerçek milliyetçiliği’’ savunan, önüne Milli Demokratik Devrimi tamamlama hedefi koyan TİP’in devamcısı ilan eden, ismini de solculuğu da maske olarak kullanan bu partinin 1961 TİP’i ile tek benzeşen yanı ismi.[2] Sözde Türkiye’nin emekçi kesimini temsil ettiğini iddia eden bu parti ABD beslemesi HDP/PKK sıralarından, 4 koltukla meclise sokuldu. Sistem medyası, araçları tarafından son dönemde oldukça parlatılan bu parti tam da sistemin isteyeceği bir ‘’sosyalizmi’’ savunuyor. 

Milli devleti bölme siyaseti desen var, PKK savunuculuğu desen var, emperyalizmin toplumları kimliksizleştirme, aptallaştırma ve cinsiyetine yabancılaştırma aracı olan LGBT savunuculuğu desen var, NATO’ya itiraz yok… Bir de işin içine biraz işçi/emekçi edebiyatı girince tam da bal dök yala! Öyle bir sosyalist parti düşünün ki Genel Başkanı Erkan Baş Neoliberal takımın gazetesi Oksijen tarafından övülüyor, vekilleri mecliste Finlandiya’nın NATO’ya alınması için oylama gerçekleştiği gün Kadıköy’de fotoğraf stüdyosuna gidiyor, şımarık pozlar veriyor. TİP Milletvekili Ahmet Şık devlete düşmanlığın mübah olduğunu söylüyor. Sermaye düşmanı ama laik patron sevdalısı milletvekilleri Sera Kadıgil de devlet düşmanı. Kendisi için devlet ‘’erkek egemen’’, öyleyse yıkılmalı. Hatta öylesine sosyalist bir parti ki yine bir Milletvekili Barış Atay Şehitlerimizden ‘’PKK’nın infaz ettiği askerler’’ diye bahsediyor; DHKP-C, MLKP gibi etnik-bölücü oluşumlara terör örgütü diyemiyor! Ve yine öylesine sosyalistler ki Feodalizmin, gericiliğin Türkiye’deki temsilcilerinden Seyit Rıza’yı sahipleniyor, anıyorlar. Tövbe Estağfurullah! Bu gibi örneklerden anlaşılacağı üzere TİP’in derdi köhnemiş sistemin sahipleriyle değil; sosyalizm, işçi/emekçi sorunları, kadın hakları gibi meseleleri bir sos olarak kullanıp emperyalist siyasetleri süslemek! Dolayısıyla TİP’in bugünkü pratiğinin sol tavırla uzaktan yakından ilgisi yok. TİP’in görevi sol bir illüzyon, yanılsama yaratarak kendini solcu olarak tanımlayan kesimlerin oyunu ve son dönemde Amerikancı medya unsurları tarafından oldukça parlatılmasıyla birlikte etkilediği kesimlerin oyunu, her anlamda emperyalist Batı sermayesinin ve ABD’nin çıkarına bir programı savunan Altılı İttifak’ın lehine havuzlamaktır.

Yakup Büray YILMAZ

TGB GYK Üyesi

TGB İstanbul İl Yöneticisi

Kaynakça:

[1] BirGün gazetesi (9 Nisan 2023). TKP Genel Sekreteri Kemal Okuyan: “Utana sıkıla değil, açıktan söylüyoruz. Kılıçdaroğlu’na oy vereceğiz”. https://www.birgun.net/haber/tkp-genel-sekreteri-kemal-okuyan-utana-sikila-degil-aciktan-soyluyoruz-kilicdaroglu-na-oy-verecegiz-428293  (10 Nisan 2023)

[2] Türkiye İşçi Partisi Ankara Araştırma ve Yayın Bürosu (1963). Amacımız, Yolumuz, Yöntemimiz https://www.tustav.org/yayinlar/kutuphane/TIP-kutuphanesi/tip-1963-AmacimizYolumuzYontemimiz1963.pdf (10 Nisan 2023).