“Atın yanında oldukça hiçbir şeyden korkma… Ama bir gün baktın ki atın yanında yok, sen de dağları bırak… Atın olmadan hiçbir şey yapamayacağını bil.”

Bunu söyleyen Köroğlu’nun babası Koca Yusuf. Vaktinde Osmanlı, Bolu Bey’inden en güzel atlarını istemiş. Bolu Beyi de Koca Yusuf’a en güzel atı getirmesi için haber salmış. Koca Yusuf, Padişah’a layık diye gözleri çapaklı, dizleri yara içinde, yelesiz iki tay getirmiş. Herkes şaşmış, alay ettiğini sanmış. Bolu Beyi de tüm atlarını rüzgâr gibi yapan Koca Yusuf’un gözünün yaşına bakmamış gözlerine mil çekip Koca Yusuf’u kör etmiş.

Gün gelmiş Yusuf hasta haliyle tayları getirmesini istemiş oğlundan. Köroğlu, Bolu Bey’inden atı isteyince vermiş o da “cılız” atları. Yusuf öyle bir bakmış ki ata, bizim cılız tay olmuş rüzgâr gibi bir at. Bolu Bey’i bunu duymuş, bizim köre makam, istemediği kadar mülk teklif etmiş ama nafile…

Bolu Bey’i rüzgar gibi atı bırakır mı, Koca Yusuf’un arkasından nesi varsa yollamış. Kara bulutlar gibi atlar gelmiş, Yusuf “korkma sür” demiş. Koca toz bulutları içinden atlar gelmiş, “sür kumsala” demiş. Yıldırım gibi atlar gelmiş, “çevir atın başını kepir taşlığa” demiş. Kulalar gelmiş “çevir atın başını yola Kulalar ters olur” demiş. Elinden hiçbir yaratığın kurtulamadığını söyledikleri Reyhan Arap gelmiş, Yusuf, atın tepesinde vurmuş taşı başına, devirmişler Bolu Bey’inin en güçlü adamını.

Köroğlu şaşmış kalmış kör babasının en son yaptığına. Nasıl becermiş görmeden taşı isabet ettirmeyi, nerden almış gücünü kuvvetini… Koca Yusuf “Ben taşı Reyhan Arap’ın kafasına tam alnının ortasına isabet ettirince sen çok şaştın değil mi? Şaşkınlıktan lal oldun değil mi? İşte o taşı Arap’ın alnının çatına ben yapıştırmadım. O taşı onun tam alnının çatına at yapıştırdı. O, üstündeki adamın iki gözden yoksun olduğunu biliyordu… Seni cümle darlıklardan bu at kurtaracak…” demiş.

Kurtarıcımız Kamuculuk

Köroğlu’nun atı tüm zorluklara karşı büyük bir silah. Düşmanı onu almak için istemediği kadar mülk veriyor. Ona sahip olamayınca da zorbalığa başvuruyor. Ülkemiz de zorlu süreçlerden geçerken Köroğlu’nun atına binip her türlü zorluğun üstesinden gelsek diyor insan. Aslında bizim ekonomik krizi aşacağımız “kamuculuk” dediğimiz rüzgâr gibi bir kurtarıcımız var.

Bozkırın ortasına inşa ettiğimiz fabrikalarımız, tersanelerimiz, ekilen tarlalarımız hepsi birer Tulpar’ımızdı. 1980’de ilan edilen 24 Ocak kararlarıyla Kamu İktisadi Teşekküllerimiz (KİT) özelleştirildi. Üretmeden tüketme politikalarıyla para kazananlar, faizciler, tefeciler, dolar-borsa vurguncuları oldu. Atalık tohumlarımızın yerine ithal tohum alındı, Adana’nın pamuğu yerine Yunanistan pamuğunu aldık, nerede eksek orada yetişecek olan buğdayımızı dışarıdan aldık. Üreticinin elinden her şeyi alındı. Üretmek isteyenin, liberal politikalara karşı çıkanların gözlerine mil çekildi…

Kamuculuk da liberal iktisatçıların gözünde tıpkı hikâyenin başındaki gibi cılız görünüyor. “Tasarruf, yatırım, istihdam” kelimeleri yelesiz, gözleri çapaklı, dizleri yaralı tay onlar için. Onlar o tayın rüzgâr gibi bir at olacağını göremiyorlar. Çünkü onlar için atın koşması, dereleri aşması önemli değil. Yeter ki sıcak para aksın, hırslarından Koca Yusuf’u kör ederler…

Savaşmadan Zafer Kazanılmaz

Biz ne zaman üretmeye kalksak karşımıza ABD’nin bize dayattığı “üretmeden tüketme” politikaları karşımıza çıkıyor. Elimizde ne kadar kamu kurumu varsa sıcak parayla el koymanın yollarını arıyor. Doğu Akdeniz’den, Suriye’den, Adalar Denizi’nden, Karadeniz’den nesi varsa üzerimize gönderiyor.

1980’den beri liberal politikalar üreticimizin belini büktü dizlerini yaraladı. Genç cumhuriyetin kanatlı atlarını liberal ekonomi politikaları yaraladı. Bu yüzden ekonomik krizi aşmak öyle tereyağından kıl çeker gibi olmuyor. Cılız bir tayı şaha kaldırmak kolay değil. Önce onu besleyip büyüteceksin. Sonra onu senden almak isteyen beylere, ağalara, dolar borsa vurguncularına karşı savaşacaksın.

Köroğlu’nun atına sahip olmak için cesur olmak gerek. Korktuğumuz her an yavaşlarız. Böylece düşmana fırsat vermiş oluruz. Üretim ekonomisine geçmediğimiz, fabrikalar açmadığımız, çiftçinin sırtındaki kamburu almadığımız her gün arkamızdan gelen kara bulutlar, toz bulutları, yıldırımlar bizi yakalamaya fırsat bulur.

2022’de Rüzgarları Yaralım

2022 yılına savaşarak girdik. Doğu Akdeniz’de, Adalar Denizi’nde emperyalizmle boğuştuk, ekonomimize karşı tertipler düzenlendi. Zorlu süreçlerden köklü çözümler çıkar diyerek Türkiye’nin geleceğine umutla bakıyoruz. Gençliğin çalıştığı çiftçinin sanayicinin ürettiği bir Türkiye’de kazanamayacağımız zafer yoktur. Şimdi zafere koşma zamanı. Binelim atımıza, rüzgarları yalım, büyük ufuklara doğru koşalım.

Suriye ile masaya oturarak ABD’yi ve terör örgütü PKK’yı bozguna uğratalım. ABD’nin Doğu Akdeniz’de Kıbrıs’ı işgal planlarını KKTC’yi tanıtarak bozguna uğratalım. KKTC’yi en başta tanıyacak ülkelerden bir Rusya. Onun için Kırım’ı ABD’ye teslim etmek isteyen Ukrayna’ya karşı tavır alalım. Yanlış Ukrayna politikasından vazgeçelim. ABD’nin planlarına alet olmayalım.

Asırlardır komşumuz olan İran’la iş birliğini arttıralım. Mazotu ucuza İran’dan alalım çiftçiye ucuza verelim. Türkiye-Suriye iş birliği ile ABD’yi bölgeden defettikten sonra yeni ticaret anlaşmaları imzalayalım. Dışarıdan almak yerine fabrikalar açalım, tarlalarımız işleyelim. Ülkemizi bollukla buluşturalım, işsizliği bitirelim.

Zorlu süreçlerde fedakârlık tepeden başlar. Başta devlet yöneticilerimiz olmak üzere ihtiyaç dışındaki tüketimden, lüksten kaçalım, tasarruf yapalım. O tasarrufla yatırım yapalım, o yatırımla istihdam alanları açalım işsizliği bitirelim.

Kaynaklarımızı bankalara yedirmeyelim. 2021 yılında bankalar 59 milyar TL kar etmiş. 50 milyar TL ile çiftçimizin 2022’de üretmesini sağlayalım. Âtıl durumda olan arazilerimizi tarıma açalım.

Binelim Tulpar’a, Şubar’a Cılmaya’ya; yaralım rüzgarları. Emperyalizmin planlarını bozguna uğratalım, üretelim, genç işsizliği bitirelim, üreten Türkiye’yi kuralım.

“Atın yanında oldukça hiçbir şeyden korkma… Ama bir gün baktın ki atın yanında yok, sen de dağları bırak… Atın olmadan hiçbir şey yapamayacağını bil.”

Bunu söyleyen Köroğlu’nun babası Koca Yusuf. Vaktinde Osmanlı, Bolu Bey’inden en güzel atlarını istemiş. Bolu Beyi de Koca Yusuf’a en güzel atı getirmesi için haber salmış. Koca Yusuf, Padişah’a layık diye gözleri çapaklı, dizleri yara içinde, yelesiz iki tay getirmiş. Herkes şaşmış, alay ettiğini sanmış. Bolu Beyi de tüm atlarını rüzgâr gibi yapan Koca Yusuf’un gözünün yaşına bakmamış gözlerine mil çekip Koca Yusuf’u kör etmiş.

Gün gelmiş Yusuf hasta haliyle tayları getirmesini istemiş oğlundan. Köroğlu, Bolu Bey’inden atı isteyince vermiş o da “cılız” atları. Yusuf öyle bir bakmış ki ata, bizim cılız tay olmuş rüzgâr gibi bir at. Bolu Bey’i bunu duymuş, bizim köre makam, istemediği kadar mülk teklif etmiş ama nafile…

Bolu Bey’i rüzgar gibi atı bırakır mı, Koca Yusuf’un arkasından nesi varsa yollamış. Kara bulutlar gibi atlar gelmiş, Yusuf “korkma sür” demiş. Koca toz bulutları içinden atlar gelmiş, “sür kumsala” demiş. Yıldırım gibi atlar gelmiş, “çevir atın başını kepir taşlığa” demiş. Kulalar gelmiş “çevir atın başını yola Kulalar ters olur” demiş. Elinden hiçbir yaratığın kurtulamadığını söyledikleri Reyhan Arap gelmiş, Yusuf, atın tepesinde vurmuş taşı başına, devirmişler Bolu Bey’inin en güçlü adamını.

Köroğlu şaşmış kalmış kör babasının en son yaptığına. Nasıl becermiş görmeden taşı isabet ettirmeyi, nerden almış gücünü kuvvetini… Koca Yusuf “Ben taşı Reyhan Arap’ın kafasına tam alnının ortasına isabet ettirince sen çok şaştın değil mi? Şaşkınlıktan lal oldun değil mi? İşte o taşı Arap’ın alnının çatına ben yapıştırmadım. O taşı onun tam alnının çatına at yapıştırdı. O, üstündeki adamın iki gözden yoksun olduğunu biliyordu… Seni cümle darlıklardan bu at kurtaracak…” demiş.

Kurtarıcımız Kamuculuk

Köroğlu’nun atı tüm zorluklara karşı büyük bir silah. Düşmanı onu almak için istemediği kadar mülk veriyor. Ona sahip olamayınca da zorbalığa başvuruyor. Ülkemiz de zorlu süreçlerden geçerken Köroğlu’nun atına binip her türlü zorluğun üstesinden gelsek diyor insan. Aslında bizim ekonomik krizi aşacağımız “kamuculuk” dediğimiz rüzgâr gibi bir kurtarıcımız var.

Bozkırın ortasına inşa ettiğimiz fabrikalarımız, tersanelerimiz, ekilen tarlalarımız hepsi birer Tulpar’ımızdı. 1980’de ilan edilen 24 Ocak kararlarıyla Kamu İktisadi Teşekküllerimiz (KİT) özelleştirildi. Üretmeden tüketme politikalarıyla para kazananlar, faizciler, tefeciler, dolar-borsa vurguncuları oldu. Atalık tohumlarımızın yerine ithal tohum alındı, Adana’nın pamuğu yerine Yunanistan pamuğunu aldık, nerede eksek orada yetişecek olan buğdayımızı dışarıdan aldık. Üreticinin elinden her şeyi alındı. Üretmek isteyenin, liberal politikalara karşı çıkanların gözlerine mil çekildi…

Kamuculuk da liberal iktisatçıların gözünde tıpkı hikâyenin başındaki gibi cılız görünüyor. “Tasarruf, yatırım, istihdam” kelimeleri yelesiz, gözleri çapaklı, dizleri yaralı tay onlar için. Onlar o tayın rüzgâr gibi bir at olacağını göremiyorlar. Çünkü onlar için atın koşması, dereleri aşması önemli değil. Yeter ki sıcak para aksın, hırslarından Koca Yusuf’u kör ederler…

Savaşmadan Zafer Kazanılmaz

Biz ne zaman üretmeye kalksak karşımıza ABD’nin bize dayattığı “üretmeden tüketme” politikaları karşımıza çıkıyor. Elimizde ne kadar kamu kurumu varsa sıcak parayla el koymanın yollarını arıyor. Doğu Akdeniz’den, Suriye’den, Adalar Denizi’nden, Karadeniz’den nesi varsa üzerimize gönderiyor.

1980’den beri liberal politikalar üreticimizin belini büktü dizlerini yaraladı. Genç cumhuriyetin kanatlı atlarını liberal ekonomi politikaları yaraladı. Bu yüzden ekonomik krizi aşmak öyle tereyağından kıl çeker gibi olmuyor. Cılız bir tayı şaha kaldırmak kolay değil. Önce onu besleyip büyüteceksin. Sonra onu senden almak isteyen beylere, ağalara, dolar borsa vurguncularına karşı savaşacaksın.

Köroğlu’nun atına sahip olmak için cesur olmak gerek. Korktuğumuz her an yavaşlarız. Böylece düşmana fırsat vermiş oluruz. Üretim ekonomisine geçmediğimiz, fabrikalar açmadığımız, çiftçinin sırtındaki kamburu almadığımız her gün arkamızdan gelen kara bulutlar, toz bulutları, yıldırımlar bizi yakalamaya fırsat bulur.

2022’de Rüzgarları Yaralım

2022 yılına savaşarak girdik. Doğu Akdeniz’de, Adalar Denizi’nde emperyalizmle boğuştuk, ekonomimize karşı tertipler düzenlendi. Zorlu süreçlerden köklü çözümler çıkar diyerek Türkiye’nin geleceğine umutla bakıyoruz. Gençliğin çalıştığı çiftçinin sanayicinin ürettiği bir Türkiye’de kazanamayacağımız zafer yoktur. Şimdi zafere koşma zamanı. Binelim atımıza, rüzgarları yalım, büyük ufuklara doğru koşalım.

Suriye ile masaya oturarak ABD’yi ve terör örgütü PKK’yı bozguna uğratalım. ABD’nin Doğu Akdeniz’de Kıbrıs’ı işgal planlarını KKTC’yi tanıtarak bozguna uğratalım. KKTC’yi en başta tanıyacak ülkelerden bir Rusya. Onun için Kırım’ı ABD’ye teslim etmek isteyen Ukrayna’ya karşı tavır alalım. Yanlış Ukrayna politikasından vazgeçelim. ABD’nin planlarına alet olmayalım.

Asırlardır komşumuz olan İran’la iş birliğini arttıralım. Mazotu ucuza İran’dan alalım çiftçiye ucuza verelim. Türkiye-Suriye iş birliği ile ABD’yi bölgeden defettikten sonra yeni ticaret anlaşmaları imzalayalım. Dışarıdan almak yerine fabrikalar açalım, tarlalarımız işleyelim. Ülkemizi bollukla buluşturalım, işsizliği bitirelim.

Zorlu süreçlerde fedakârlık tepeden başlar. Başta devlet yöneticilerimiz olmak üzere ihtiyaç dışındaki tüketimden, lüksten kaçalım, tasarruf yapalım. O tasarrufla yatırım yapalım, o yatırımla istihdam alanları açalım işsizliği bitirelim.

Kaynaklarımızı bankalara yedirmeyelim. 2021 yılında bankalar 59 milyar TL kar etmiş. 50 milyar TL ile çiftçimizin 2022’de üretmesini sağlayalım. Âtıl durumda olan arazilerimizi tarıma açalım.

Binelim Tulpar’a, Şubar’a Cılmaya’ya; yaralım rüzgarları. Emperyalizmin planlarını bozguna uğratalım, üretelim, genç işsizliği bitirelim, üreten Türkiye’yi kuralım.

Altay tank projesi ve Tank Palet Fabrikası gündemden düşmüyor. Türk ordusunun savaştığını görmeyen gözler “yaratıcı yıkıcılık” rüyasıyla ordunun “satıldığı” hatta “peşkeş” çekildiğini iddia ediyorlar. Bir televizyon programında CHP Mersin Milletvekili Ali Mahir Başarır’ın orduya “satılmış” diyor arkasından “yerli” Biden ekibi bu söylemin arkasında duruyor. Son olarak veryansıntv.com’da Ahmet Yavuz, Katar ile yapılan anlaşmalar ve BMC’nin üretimdeki rolü üzerinden peşkeş çekildiği iddia ediyor.

Geçmişte iflasın eşiğine gelen BMC firması 2014 yılında TMSF tarafından satışa çıkarıldı. Sermayedarların genel olarak ilgisiz kaldığı ihale sürecine tek katılımcı Ethem Sancak oldu. Defalarca erteleme sonrası (basına açık) yapılan ihale sonucunda BMC, Ethem Sancak tarafından 751 milyon liraya satın alındı. BMC’yi modernize etmek ve geliştirmek isteyen Ethem Sancak, tıpkı ihale sürecinde de dile getirdiği gibi ortak arayışına yöneldi. Arayış ve diyaloglar sonucu Katarlı ortaklara, firmanın %49.9’u 300 milyon dolara satıldı. Türk vatandaşı ortak arama gayretlerinin neticesinde de %25.1’i 100 milyon dolar karşılığında işadamı Talip Öztürk’e satıldı. Bu konuda iddialar, Ethem Sancak’a BMC’nin, ederinin çok altında bir değerle verildiğini, bunun dayanağının, şirketin %75’inin tamamına ödenenden iki kat daha fazla bir bedel ile satılması etrafında dönüyordu. Aslında bunlar tamamen çarpıtmadan ibaret. Çünkü TMSF sonrası tek patron olan Sancak, söz konusu 400 milyon doları şahsi varlığına değil BMC’ye geçirdi. Yani, kapasite ve kalite standardı artışıyla 200 milyon dolar değerindeki şirket 600 milyon dolarlık devleşen bir marka ha-lini aldı. Tabi bu 600 milyon dolar ilk ortaklıklar sonrası oluşan durum. Şu an şirketin değeri milyar doları aşmış vaziyette. Çalışan sayısı da yaklaşık olarak üç kat artış gösterdi. Özetlemek gerekirse; iflasa yuvarlanan bir şirket devlet müdahalesiyle kurtarıldı, ardından özel girişimle büyütüldü ve geliştirildi.

Altay seri üretim ihalesini BMC aldı. Türkiye’de mevcut tank üretimi yapılabilecek bir tesis yoktu. Dolayısıyla ihaleyi başka bir firma alsaydı da yeni tesis inşa etmek zorunda kalacaktı. BMC’nin basında Savunma Sanayii üssü olarak basında yer bulan Sakarya-Karasu’da önemli bir yatırımı var. Burada askeri araçlardan tutalım, hızlı tren, metro ve tramvay gibi raylı sistem araçlarının da üretimi yapılacak. BMC firması da Altay’ı burada üretmeyi planlıyordu. Ancak artan harekâtlar ve tank ihtiyacı bir an önce Altay’ı harekât sahasına çıkartmayı mecbur hale getirdi. Fakat Karasu’daki tesisin inşaatı, üretim yapacak hazırlık seviyesine ulaşması yaklaşık 5 yılı bulacak. Bu şartlar ve ihtiyaçlar neticesinde Milli Savunma Bakanlığı bir müdahalede bulundu. O da ilk etapta üretilecek tanklar için “Tank-Palet Fabrikası’nın” kullanılmasıydı. Kontrol ve hakkın tamamen MSB’de kalacağı bir yöntemle 25 yıllığına işletme devri yapıldı. Bu süre zarfında personelin maaşından, tesisin diğer giderlerine kadar sorumluluk BMC’de. Tabi burası tank üretimine tam hazır bir tesis değil. En az 50 milyon dolar yatırımla (yüz milyonlarca doları bulacak), buranın tank üretebilir bir tesis haline gelmesi şartıyla bu işletme devri yapıldı. Ayrıca günün sonunda bizzat devlet, tank üretebilir bir tesise sahip olmuş olacak.

Savunma sanayi alanında yapılan her üretim faaliyeti bugün PKK’nın sonunu getirmekte, dosta güven düşmana korku salmaktadır. Azerbaycan zaferi dahil İHA ve SİHA’ların etkisi Türkiye’nin mücadelesinde çok önemli. Türkiye savunma ürünlerinde yüzde 70 oranında dışa bağımlı haldeyken bugün bu oran yüzde otuzların altına indi ve tüm kritik malzemelerde yüzde yüz kendimize yeter hale geldiğimiz güne kadar durmadan, yorulmadan çalışılıyor. Milli savunma projesi sayımız 62’den 700’e yükselmiştir. Sadece son 5 yılda 350 yeni proje başlatılmıştır: Bu başarı da hepimizin. Sektörde faaliyet gösteren firma sayımız ise 56’dan bin 500’e yükselmiştir. Üstelik dünyanın ilk 100 savunma şirketi listesinde 7 firmamız bulunuyor. Türkiye’nin İHA,SİHA ve  TİHA üretiminde dünyadan ilk 3-4 ülkesi içinde.

Batı’nın ambargosuna karşı Asya’nın kader birliği

Tank-Palet meselesinde en çok gündeme getirilen durum ise Katar ile yapılan bir dizi anlaşma. Yukarıda bahsettiğimiz örneklerde Avrupa ülkeleri Altay tankının üretimine engel olmaktan başka işe yaramıyor. Emperyalizme karşı mücadele eden devletler ise ortak tehditlerin oluşturduğu kader birliği ile Türkiye ekonomik, ticari ve askeri anlamda işbirliği gerçekleştiriyor.

Katar’ın ABD’ye ve BAE’ye karşı mücadele etmesi Türkiye ile ortak düşmanlara sahip olduğunu gösteriyor. Buna ek olarak Türkiye’nin Katar’da askeri üssünün olduğunu da vurgulamak gerekiyor. Türkiye ile Katar birlikte savaşıyor, emperyalist devletler ekonomik ve askeri anlamda iki devleti de tehdit ediyor. Böyle bir durumda Katar Türkiye için tehdit olabilir mi?

Gelelim sermaye meselesine. Bugün bir çok devlet savunma sanayiinde üretim yaparken bir çok ülke ile işbirliği yapmakta. Moskova dünyanın en güçlü füzelerini test etti. Hipersonik füzeler ciddi anlamda çok güçlü. Üretim için maddi kaynağını ise Çin’den aldı. Şimdi Rus ordusu Çin’e mi satılmış oldu? Bugün ordumuz ABD’nin ciddi anlamda sermaye yatırdığı terör örgütlerine karşı mücadele ediyor. Bu mücadele tankla, topla, tüfekle gerçekleşmektedir. Ordunun tanka, topa, tüfeğe ihtiyacı vardır. Bunları üretmek için sermaye yaratmak, anlaşmalar yapmak orduya kuvvet vermektedir. Tekrardan belirtmek gerekir ki bu anlaşmaların sonunda devlet şu an sahip olmadığımız tank üretim tesisine sahip olacak. Asya milletleri ile yaptığımız işbirliği bizi daha büyük tecrübelere sürüklemektedir. Bu tecrübeler Türkiye’mizin emperyalizme karşı mücadele pratiğini teorileştirmektedir. 1945’ten bu yana Atlantik sisteme bağlı kalan ve bugün oradan kopmakta olan Türkiye’nin zorlu koşullardan geçmesi, ekonomik zorluklarla mücadele etmesi gerekmektedir. Bu mücadele idealist yaklaşımlarla değil hayatın gerçekleriyle yapılmaktadır. Çünkü emperyalizme karşı mücadele kağıt üzerinde değil hayatın içinde gerçekleşmektedir. Zaman olmayanı oldurma zamanıdır, sermayeyi bulma, fabrikayı kurma zamanıdır.

Ergenekon’dan niye çıktık?

Veryansın ekibinin dilinden Ergenekon Kumpası düşmüyor. Aynı zamanda orduyu yıpratıcı söylemlerden de geri durmuyor. Ordunun Katar’a peşkeş çekildiği iddia ediliyor. Veryansın’a soruyoruz: Ergenekon’dan niye çıktık?

Ergenekon sürecini iyi hatırlayalım, ordumuz zindanlara atılmış, ABD, FETÖ aracılığıyla Türkiye’yi yönetiyor. PKK ve cümle Amerikancı gövde gösterisi yapıyordu. TSK’nın kurmayları zindanlardaydı dolayısıyla ordumuz savaşamıyordu. Peki Ergenekon’dan niye çıktık? PKK’nın kökünü kazımak, FETÖ’yü zindanlara atmak, emperyalizme karşı mücadele etmek, Türkiye’yi böldürmemek için… Şimdi ordumuz PKK’ya karşı savaşıyor, FETÖ zindanlara atılıyor, Doğu Akdeniz’de emperyalist kuvvetlerle burun buruna geldik, donanmamız tarih yazıyor. Sayın Ahmet Yavuz’a soruyoruz Ergenekon’dan niye çıktık? Ali Mahir Başarır ordumuza satılmış desin diye mi?

Ergenekon’un hesabı bugün Doğu Akdeniz’de emperyalizme karşı verilen mücadelede, teröre karşı verilen mücadelede, FETÖ’nün zindanlara atılmasıyla görülüyor. Ergenekon’un hesabını sormak isteyenler varsa o hesap soruluyor. Diyeceğimiz o ki hesapları karıştırmayın, Amerika’nın hesabına ortak olmayın, savaşan ordumuz ile hesaplaşmaya kalkmayın. Biden tayfasının kuyruğuna takılırsanız Ergenekon’dan da çıkamazsınız, FETÖ sizi yine esir alır.

Kaynakça

• Bülent Rauf Altunay, ‘Tank-Palet Fabrikas’ında Gerçekler, Aydınlık Gazetesi, 7 Aralık 2020 Pazartesi
• Teoman Alili, Avrasya’nın Paletleri, Aydınlık Gazetesi, 4 Aralık 2020 Cumartesi
• https://aydinlik.com.tr/hulusi-akar-dan-tank-palet-aciklamasi-katar-ordusu-yok-sermayesi-var-225589
• https://tgb.gen.tr/serbest-kursu/katar-turkiye-icin-tehdit-mi-30646
• https://www.aydinlik.com.tr/haber/turk-savunma-sanayii-ile-ilgili-carpici-aciklama-dunyanin-ilk-3-4-ulkesi-icindeyiz-222725

İshak Aykaç
Eskişehir İl Başkanı

tgb.gen.tr

Altay tank projesi ve Tank Palet Fabrikası gündemden düşmüyor. Türk ordusunun savaştığını görmeyen gözler “yaratıcı yıkıcılık” rüyasıyla ordunun “satıldığı” hatta “peşkeş” çekildiğini iddia ediyorlar. Bir televizyon programında CHP Mersin Milletvekili Ali Mahir Başarır’ın orduya “satılmış” diyor arkasından “yerli” Biden ekibi bu söylemin arkasında duruyor. Son olarak veryansıntv.com’da Ahmet Yavuz, Katar ile yapılan anlaşmalar ve BMC’nin üretimdeki rolü üzerinden peşkeş çekildiği iddia ediyor.

Geçmişte iflasın eşiğine gelen BMC firması 2014 yılında TMSF tarafından satışa çıkarıldı. Sermayedarların genel olarak ilgisiz kaldığı ihale sürecine tek katılımcı Ethem Sancak oldu. Defalarca erteleme sonrası (basına açık) yapılan ihale sonucunda BMC, Ethem Sancak tarafından 751 milyon liraya satın alındı. BMC’yi modernize etmek ve geliştirmek isteyen Ethem Sancak, tıpkı ihale sürecinde de dile getirdiği gibi ortak arayışına yöneldi. Arayış ve diyaloglar sonucu Katarlı ortaklara, firmanın %49.9’u 300 milyon dolara satıldı. Türk vatandaşı ortak arama gayretlerinin neticesinde de %25.1’i 100 milyon dolar karşılığında işadamı Talip Öztürk’e satıldı. Bu konuda iddialar, Ethem Sancak’a BMC’nin, ederinin çok altında bir değerle verildiğini, bunun dayanağının, şirketin %75’inin tamamına ödenenden iki kat daha fazla bir bedel ile satılması etrafında dönüyordu. Aslında bunlar tamamen çarpıtmadan ibaret. Çünkü TMSF sonrası tek patron olan Sancak, söz konusu 400 milyon doları şahsi varlığına değil BMC’ye geçirdi. Yani, kapasite ve kalite standardı artışıyla 200 milyon dolar değerindeki şirket 600 milyon dolarlık devleşen bir marka ha-lini aldı. Tabi bu 600 milyon dolar ilk ortaklıklar sonrası oluşan durum. Şu an şirketin değeri milyar doları aşmış vaziyette. Çalışan sayısı da yaklaşık olarak üç kat artış gösterdi. Özetlemek gerekirse; iflasa yuvarlanan bir şirket devlet müdahalesiyle kurtarıldı, ardından özel girişimle büyütüldü ve geliştirildi.

Altay seri üretim ihalesini BMC aldı. Türkiye’de mevcut tank üretimi yapılabilecek bir tesis yoktu. Dolayısıyla ihaleyi başka bir firma alsaydı da yeni tesis inşa etmek zorunda kalacaktı. BMC’nin basında Savunma Sanayii üssü olarak basında yer bulan Sakarya-Karasu’da önemli bir yatırımı var. Burada askeri araçlardan tutalım, hızlı tren, metro ve tramvay gibi raylı sistem araçlarının da üretimi yapılacak. BMC firması da Altay’ı burada üretmeyi planlıyordu. Ancak artan harekâtlar ve tank ihtiyacı bir an önce Altay’ı harekât sahasına çıkartmayı mecbur hale getirdi. Fakat Karasu’daki tesisin inşaatı, üretim yapacak hazırlık seviyesine ulaşması yaklaşık 5 yılı bulacak. Bu şartlar ve ihtiyaçlar neticesinde Milli Savunma Bakanlığı bir müdahalede bulundu. O da ilk etapta üretilecek tanklar için “Tank-Palet Fabrikası’nın” kullanılmasıydı. Kontrol ve hakkın tamamen MSB’de kalacağı bir yöntemle 25 yıllığına işletme devri yapıldı. Bu süre zarfında personelin maaşından, tesisin diğer giderlerine kadar sorumluluk BMC’de. Tabi burası tank üretimine tam hazır bir tesis değil. En az 50 milyon dolar yatırımla (yüz milyonlarca doları bulacak), buranın tank üretebilir bir tesis haline gelmesi şartıyla bu işletme devri yapıldı. Ayrıca günün sonunda bizzat devlet, tank üretebilir bir tesise sahip olmuş olacak.

Savunma sanayi alanında yapılan her üretim faaliyeti bugün PKK’nın sonunu getirmekte, dosta güven düşmana korku salmaktadır. Azerbaycan zaferi dahil İHA ve SİHA’ların etkisi Türkiye’nin mücadelesinde çok önemli. Türkiye savunma ürünlerinde yüzde 70 oranında dışa bağımlı haldeyken bugün bu oran yüzde otuzların altına indi ve tüm kritik malzemelerde yüzde yüz kendimize yeter hale geldiğimiz güne kadar durmadan, yorulmadan çalışılıyor. Milli savunma projesi sayımız 62’den 700’e yükselmiştir. Sadece son 5 yılda 350 yeni proje başlatılmıştır: Bu başarı da hepimizin. Sektörde faaliyet gösteren firma sayımız ise 56’dan bin 500’e yükselmiştir. Üstelik dünyanın ilk 100 savunma şirketi listesinde 7 firmamız bulunuyor. Türkiye’nin İHA,SİHA ve  TİHA üretiminde dünyadan ilk 3-4 ülkesi içinde.

Batı’nın ambargosuna karşı Asya’nın kader birliği

Tank-Palet meselesinde en çok gündeme getirilen durum ise Katar ile yapılan bir dizi anlaşma. Yukarıda bahsettiğimiz örneklerde Avrupa ülkeleri Altay tankının üretimine engel olmaktan başka işe yaramıyor. Emperyalizme karşı mücadele eden devletler ise ortak tehditlerin oluşturduğu kader birliği ile Türkiye ekonomik, ticari ve askeri anlamda işbirliği gerçekleştiriyor.

Katar’ın ABD’ye ve BAE’ye karşı mücadele etmesi Türkiye ile ortak düşmanlara sahip olduğunu gösteriyor. Buna ek olarak Türkiye’nin Katar’da askeri üssünün olduğunu da vurgulamak gerekiyor. Türkiye ile Katar birlikte savaşıyor, emperyalist devletler ekonomik ve askeri anlamda iki devleti de tehdit ediyor. Böyle bir durumda Katar Türkiye için tehdit olabilir mi?

Gelelim sermaye meselesine. Bugün bir çok devlet savunma sanayiinde üretim yaparken bir çok ülke ile işbirliği yapmakta. Moskova dünyanın en güçlü füzelerini test etti. Hipersonik füzeler ciddi anlamda çok güçlü. Üretim için maddi kaynağını ise Çin’den aldı. Şimdi Rus ordusu Çin’e mi satılmış oldu? Bugün ordumuz ABD’nin ciddi anlamda sermaye yatırdığı terör örgütlerine karşı mücadele ediyor. Bu mücadele tankla, topla, tüfekle gerçekleşmektedir. Ordunun tanka, topa, tüfeğe ihtiyacı vardır. Bunları üretmek için sermaye yaratmak, anlaşmalar yapmak orduya kuvvet vermektedir. Tekrardan belirtmek gerekir ki bu anlaşmaların sonunda devlet şu an sahip olmadığımız tank üretim tesisine sahip olacak. Asya milletleri ile yaptığımız işbirliği bizi daha büyük tecrübelere sürüklemektedir. Bu tecrübeler Türkiye’mizin emperyalizme karşı mücadele pratiğini teorileştirmektedir. 1945’ten bu yana Atlantik sisteme bağlı kalan ve bugün oradan kopmakta olan Türkiye’nin zorlu koşullardan geçmesi, ekonomik zorluklarla mücadele etmesi gerekmektedir. Bu mücadele idealist yaklaşımlarla değil hayatın gerçekleriyle yapılmaktadır. Çünkü emperyalizme karşı mücadele kağıt üzerinde değil hayatın içinde gerçekleşmektedir. Zaman olmayanı oldurma zamanıdır, sermayeyi bulma, fabrikayı kurma zamanıdır.

Ergenekon’dan niye çıktık?

Veryansın ekibinin dilinden Ergenekon Kumpası düşmüyor. Aynı zamanda orduyu yıpratıcı söylemlerden de geri durmuyor. Ordunun Katar’a peşkeş çekildiği iddia ediliyor. Veryansın’a soruyoruz: Ergenekon’dan niye çıktık?

Ergenekon sürecini iyi hatırlayalım, ordumuz zindanlara atılmış, ABD, FETÖ aracılığıyla Türkiye’yi yönetiyor. PKK ve cümle Amerikancı gövde gösterisi yapıyordu. TSK’nın kurmayları zindanlardaydı dolayısıyla ordumuz savaşamıyordu. Peki Ergenekon’dan niye çıktık? PKK’nın kökünü kazımak, FETÖ’yü zindanlara atmak, emperyalizme karşı mücadele etmek, Türkiye’yi böldürmemek için… Şimdi ordumuz PKK’ya karşı savaşıyor, FETÖ zindanlara atılıyor, Doğu Akdeniz’de emperyalist kuvvetlerle burun buruna geldik, donanmamız tarih yazıyor. Sayın Ahmet Yavuz’a soruyoruz Ergenekon’dan niye çıktık? Ali Mahir Başarır ordumuza satılmış desin diye mi?

Ergenekon’un hesabı bugün Doğu Akdeniz’de emperyalizme karşı verilen mücadelede, teröre karşı verilen mücadelede, FETÖ’nün zindanlara atılmasıyla görülüyor. Ergenekon’un hesabını sormak isteyenler varsa o hesap soruluyor. Diyeceğimiz o ki hesapları karıştırmayın, Amerika’nın hesabına ortak olmayın, savaşan ordumuz ile hesaplaşmaya kalkmayın. Biden tayfasının kuyruğuna takılırsanız Ergenekon’dan da çıkamazsınız, FETÖ sizi yine esir alır.

Kaynakça

• Bülent Rauf Altunay, ‘Tank-Palet Fabrikas’ında Gerçekler, Aydınlık Gazetesi, 7 Aralık 2020 Pazartesi
• Teoman Alili, Avrasya’nın Paletleri, Aydınlık Gazetesi, 4 Aralık 2020 Cumartesi
• https://aydinlik.com.tr/hulusi-akar-dan-tank-palet-aciklamasi-katar-ordusu-yok-sermayesi-var-225589
• https://tgb.gen.tr/serbest-kursu/katar-turkiye-icin-tehdit-mi-30646
• https://www.aydinlik.com.tr/haber/turk-savunma-sanayii-ile-ilgili-carpici-aciklama-dunyanin-ilk-3-4-ulkesi-icindeyiz-222725

İshak Aykaç
Eskişehir İl Başkanı

tgb.gen.tr

İnsanlık tarihinin en başlarında başlayan, uygarlıkların temelini oluşturan tarım ilk günkü gibi önemini koruyor. Tarım Orman Bakanı Pakdemirli’nin dediği gibi; savunma sanayii kadar önemli. Ham madde üretimi, kimyasal üretimi ve giydiğimiz kıyafete kadar her şey tarımın ürünüdür aslında. Temeli sağlam olmayan ev nasıl yıkılmaya elverişli ise tarımsal üretimin temellerini sağlamlaştırmazsak ekonomik zorlukları aşmak bir o kadar zorlaşır.

Geçmişte  birçok  doğmasına ve yıkılmasına sebep olan tarım, bugün de ülkeleri ekonomi devi yapıyor. Üreten ülkelere baktığımızda üretim atağına geçtikleri süreçler hep tarımsal üretimi arttırma çalışmalarıdır ardından da tarımda sanayileşme atağı geliyor. Cumhuriyet Devrimi de aslında tarımsal üretimi arttırma girişimlerinde bulunmuştu. Mithat Paşa ve İttihat-Terakki Cemiyeti’ nin bu yönlerde atılımları olsa da ne Mithat Paşa’ nın sadrazamlık süresi buna izin verdi ne de 1908 devriminden sonra karşımıza çıkan Balkan Savaşı ve 1. Cihan Harbi. Cumhuriyet Devrimini yapan o dönemin önder kadroları bu alanda atılımlarıyla önemli başarılar kazanmışlardı. O kadar hızlı gelişmeler vardı ki tarımda sanayileşme atağına girilmiş şeker fabrikaları kurulmuştu. Tarımsal araştırmaların yapılması için enstitüler kurulmuştu. Sovyet Rusya ile ilişkilerin bozulması ve Türkiye’nin NATO’ya girmesi üretim sürecini baltaladı. Tarımsal üretim ile sanayileşmenin ilerleme hızındaki dengesizlikten kaynaklı köy hayatı ve tarımsal üretim cazibesini yitirdi. Fabrika işçilerinin sabit gelir ve ülkeye doların girişinden kaynaklı köylüler şehirlere yerleşip fabrikalarda çalışmaya başladı. Tarıma olan ilgi azaldı. Süreç sadece bununla birlikte ilerlemedi; Türk Milletine yaşatılan liberal yaşam tarzı bunu en çok tetikleyen uygulamalardan biri oldu. Tüketim toplumu yaratmanın yanında kültürüne ve köy hayatına yabancılaşan toplum yaratılmaya çalışıldı. Çok ilginçtir en ünlü türkülerimizden biri olan “Zeytin Yağlı Yiyemem” türküsünde sağlıklı ve ülkemizde bolca yetişen zeytin yenmiyor, köylü kadınlarımızın giydiği fistan yeriliyor, zeytin ve zeytinyağı üreten milletin efendisi olan köylü cahil oluyor. Türkünün sözleri şöyle; “Zeytin yağlı yiyemem aman/ Basma da fistan giyemem aman/ senin gibi cahile/ Ben efendim diyemem aman.” Türkü, Marshall Planı’nın mısırözü yağı alma ön koşulunu yerine getiriyor. O dönem kurulan margarin fabrikaları ve zeytin ağaçlarının sökülmesi bu durumu destekliyor. Üretim atağına girmenin bir koşulu da üretim kültürünü yaratmaktan geçiyor.

Yukarıda verdiğimiz türkü örneği ile benzer durumlar sık sık karşımıza çıkıyor. Bu durum organik tarım adı altında tarımda ilaç kullanılmaması, tarımda kimyasal kullanılıyor adı altında gerçekleşiyor. Aslında bilimsel olarak doğada yetişen her şey organiktir. Topraktaki azot miktarı yetersiz ise üretici gübre kullanmak zorundadır. İnsanın hastalıklara karşı ilaç kullanması zorunlu ise tarımda da öyledir. Kansere yakalanan bir insana ilaç kullanma diyebilir misiniz? Organik tarım tezinin geri olduğu iki esas nokta vardır. Bunların birincisi domates gibi bitkiler buğdaya göre daha yenidir, insanlık doğadan daha fazlasını istemeseydi domates gibi ürünlere bugün ulaşamazdık. İleri olanı değil eski Mısır Uygarlığından kalma tarım kültürü ile üretimi esas alır. Bundan kaynaklı doğanın yarattığı zorluklar insanlığı ilerletmiştir. Aynı zamanda bu tez tarımı bilimsel olarak ele almayı, Ar-Ge birimleri kurmayı eleştirir çünkü Ar-Ge, bitkiler üzerinde verimi arttırmaya yönelik çalışmaları ile ilaç kullanır, toplumun sağlığını bozar(!) İkinci nokta ise üretimi arttırma noktasında geridir, toplumun besin ihtiyacını karşılamaz, doğaya ideal olanı dayatır; Yabancı otlara karşı mücadelede yetersiz kalır ve verimi düşürür. Toplumun ihtiyacının önüne geçer aynı zamanda ihracat için gerekli olan üretim fazlasını vermez. Bu durum sağlıksız besin tüketmemiz gerektiği anlamına gelmiyor. Tarımda elde ettiğimiz ürünlerin iç pazarda standartları olmalı ve ona göre satışa çıkmalı. Aynı zamanda ilaç ve gübre kullanımı için tarımda profesyonelleşme atağına girişilmeli; Çiftçimiz ziraat mühendisleri ile birlikte çalışmalı, Ar-Ge alanları bitkilerin daha sağlıklı tüketilmesi için çalışmalar yapmalı.

ÜRETİMİN YÜKÜ ÇİFTÇİMİZİN OMUZLARINDA

Ülkemizde haber bültenlerinde çiftçimizin feryadı sık sık karşımıza çıkmakta. Bu durum sadece çiftçiyi ilgilendirmiyor, savunma sanayii gibi Türkiye’yi ilgilendiren bir mesele. Mazot, tohum, gübre, elektrik, su vb. gibi tarımsal ihtiyaçları karşılamakta çiftçimiz zorlanmakta. Hayatın pahalılığından kaynaklı çiftçimiz mahsulden elde ettiği kar, hayat pahalılığı ile başa çıkamamakta. Bundan kaynaklı olarak toprağını işlemekten vazgeçip başka işlerde çalışmak durumunda kalmakta. Tarım orman bakanlığının uyguladığı tarım destekleri olumlu fakat sistemli bir üretim atağına geçmek için yetersiz. Esas olarak çiftçinin üzerindeki yükü azaltmak ve tarımsal üretimi arttırmak için; ekonomik, siyasal, şehir düzeni ve kültürel olarak dört koldan politikalar geliştirilmeli ve sistemli bir şekilde toplumun önüne sunulmalı. Detaylandıracak olursak;

1) Küçük tarım arazileri kullanışlı hale getirmek için büyültülmeli, gerekirse arsa büyültülmesi için devlet çiftçiye destek olmalı.
Tarım arazilerinin miras yoluyla paylaşılmasından kaynaklı arsanın üretim yapılamayacak hale gelmesi/çiftçinin küçük arsalardaki üretimden zarar etmesinden kaynaklı tarımsal üretim oranı azalmakta ve çiftçi üretimden vazgeçmektedir. Bundan kaynaklı olarak tarımsal arazilerin örneğin 10 dekardan daha fazla bölünmemesi gerekmekte. Aynı zamanda küçük tarım işletmelerinin büyültülmesi için devlet desteği olmalı.

2) Çiftçinin sulama yapabilmesi için su kaynaklarındaki su arsalara ulaştırılmalı.
Tarım üreticisinin en fazla yakındığı durumlardan biri suyu kullanamamak. Bundan kaynaklı olarak çiftçinin su kaynaklarındaki suya ulaşması sağlanmalı.

3) Tarımsal üretim için gerekli kaynakların maliyeti azaltılmalı.
-Tarımsal işletmelerde kullanılan elektrik faturalarında yapılan indirimler yetersiz kalmakta. Bundan kaynaklı olarak uzun vadeli olarak yenilenebilir enerji kaynakları tercih edilmeli.
-Mazot fiyatı, üreticinin kanayan yarası haline geldi. Mazot fiyatlarındaki vergilendirmeler düşürülmeli.
-İlaç ve gübre maliyeti de çiftçinin omuzlarında ağır bir yük olmakta. Bu yüzden çiftçi yeterli derecede kaliteli gübre ve ilaç kullanamamakta. Bu durum da verimi düşürmektedir. Bu yüzden ilaç ve gübre üretiminde yerli sermayedara destek olunmalı özellikle ilaç sektörü yabancı firmaların tekelinden kurtarılmalı. Bu alanda Ar-Ge birimleri kurulmalı.

4) Verimi arttırmak için bilinçli üretici yaratılmalı.
Türkiye’ de çoğu tarım işletmeleri, üretim tarzını bilimsel değil kültürel olarak ele almaktadır. Babadan oğula geçen üretim tarzı çoğunlukla eski Mısır Uygarlıklarından bugünlere gelmiştir. Doğa o zamandan bugüne kadar büyük bir değişim geçirdi. Üretim fazlasını arttırmak için birçok araç yaratıldı. Bu araçlar kullanılmalı ve yenileri yaratılmalı. Tarım işletmeleri sıkı denetlenmeli ve üretim bilimsel olarak ele alınmalı. Bu alanda ziraat mühendisleri ile birlikte çalışılmalı. Tarım üreticisi, üretimi hobi amaçlı değil profesyonel olarak yapmalı.

5) Tarım arazileri şehirleşme kurbanı olmamalı.
Günümüzde birçok tarım arazisi şehirleşme adı altında beton olmakta. Köy yaşantısını geri olarak gören belediyecilik anlayışı köy yaşantısını yıkıp yerine binalar dikmekte. Bundan kaynaklı olarak tarım arazileri müteahhitlerin eline bırakılmaktadır. Köylü üretimden kopartılmakta ve ülkemizin teminatı olan tarım arazileri yok olmaktadır. Bu yüzden tarım arazisi olan yerler imara açılmamalı, köylü ile şehirlinin imkanları eşitlenmeli, köyler güzelleştirilerek köy hayatı özendirilmelidir.

6) Üretim kültürü yaratılmalı. Köylü tekrardan milletin efendisi olmalı.
Neoliberal sistemin tüketim toplumu yaratması, insanı üretimden uzaklaştırmasının üzerine köylü milletin efendisi olmaktan çıkmıştır. Toplumu üretime teşvik etmek için, köy hayatını özendirmek için sinema filmleri, diziler ve şarkılar ile üretim kültürü yaratılmalı.

ATADAN TORUNA TOHUM SEFERBERLİĞİ

Türkiye 2008 yılından bu yana tohumluk üretimini 3 katın çıkardı. Yerli/atalık tohumlar binlerce yıldır değişen koşullara uyum sağlayarak günümüze ulaşmayı başarmış örnekler olduğundan yaşamın sürdürülebilirliği için birer genetik hazine. Dolayısıyla gıdanın güvencesi olan biyolojik çeşitliliği destekliyor.

Laboratuvarlarda üretilmiş, numaralanmış, sadece dış görünüş olarak albenisi olan meyve, sebzelere dönüşen tek seferlik tohumların egemenliği, Anadolu çiftçisinin yüzyıllardır ambarında saklayıp ertesi yıl toprakla buluşturduğu atalık tohumları tehdit ediyor. Küçük çiftçiler piyasa şartlarının uygun olmaması nedeniyle bu çeşitleri terk ediyor. Bu da tohumların dönüşüm süreçlerini durduruyor.

Bulundukları yörenin çevre, iklim, toprak koşullarına uyum yetenekleri gelişmiş bu tohumların gelecek nesillere aktarılabilmesi için tohum çeşitliliğinin korunması, ekilerek çoğaltılması ve paylaşılması gerekiyor. Tarım Orman Bakanlığının “Atadan Toruna Tohum Seferberliği” kampanyası bu açıdan önemli. Kampanya çiftçiyi sürekli tohum almaktan, toplumu ise kısırlaştırılmış tohumlardan oluşan besinleri tüketmekten kurtarıyor.

Yerli tohum, elde edilen ürünün kalitesini arttırmakta ve dış pazarda talebi arttırmaktadır. Bundan kaynaklı çiftçimizin ürettiği ürünlerin satışı kolaylaşacak.

Sonuç olarak tarımsal kalkınmayı sağlamak için üreticiyi desteklemeli, yerli üretimi desteklemeli ve “organik tarım” gibi safsatalarla tarım üretimine zarar vermemeliyiz. Ürünler GDO’lu diyerek kurtlu meyve sebze yemek, organik tarımcılık olmuyor. Asıl sağlıklı ürünü, atalık tohumla elde ederiz. Bunun için de tarım üretiminim desteklenmesi ve teşvik edilmesi gerekmektedir. Bunu sağlarsak tarımdaki hurafeleri de ortadan kaldırmış oluruz.

İshak Aykaç

TGB Eskişehir İl Başkanı

tgb.gen.tr

İnsanlık tarihinin en başlarında başlayan, uygarlıkların temelini oluşturan tarım ilk günkü gibi önemini koruyor. Tarım Orman Bakanı Pakdemirli’nin dediği gibi; savunma sanayii kadar önemli. Ham madde üretimi, kimyasal üretimi ve giydiğimiz kıyafete kadar her şey tarımın ürünüdür aslında. Temeli sağlam olmayan ev nasıl yıkılmaya elverişli ise tarımsal üretimin temellerini sağlamlaştırmazsak ekonomik zorlukları aşmak bir o kadar zorlaşır.

Geçmişte  birçok  doğmasına ve yıkılmasına sebep olan tarım, bugün de ülkeleri ekonomi devi yapıyor. Üreten ülkelere baktığımızda üretim atağına geçtikleri süreçler hep tarımsal üretimi arttırma çalışmalarıdır ardından da tarımda sanayileşme atağı geliyor. Cumhuriyet Devrimi de aslında tarımsal üretimi arttırma girişimlerinde bulunmuştu. Mithat Paşa ve İttihat-Terakki Cemiyeti’ nin bu yönlerde atılımları olsa da ne Mithat Paşa’ nın sadrazamlık süresi buna izin verdi ne de 1908 devriminden sonra karşımıza çıkan Balkan Savaşı ve 1. Cihan Harbi. Cumhuriyet Devrimini yapan o dönemin önder kadroları bu alanda atılımlarıyla önemli başarılar kazanmışlardı. O kadar hızlı gelişmeler vardı ki tarımda sanayileşme atağına girilmiş şeker fabrikaları kurulmuştu. Tarımsal araştırmaların yapılması için enstitüler kurulmuştu. Sovyet Rusya ile ilişkilerin bozulması ve Türkiye’nin NATO’ya girmesi üretim sürecini baltaladı. Tarımsal üretim ile sanayileşmenin ilerleme hızındaki dengesizlikten kaynaklı köy hayatı ve tarımsal üretim cazibesini yitirdi. Fabrika işçilerinin sabit gelir ve ülkeye doların girişinden kaynaklı köylüler şehirlere yerleşip fabrikalarda çalışmaya başladı. Tarıma olan ilgi azaldı. Süreç sadece bununla birlikte ilerlemedi; Türk Milletine yaşatılan liberal yaşam tarzı bunu en çok tetikleyen uygulamalardan biri oldu. Tüketim toplumu yaratmanın yanında kültürüne ve köy hayatına yabancılaşan toplum yaratılmaya çalışıldı. Çok ilginçtir en ünlü türkülerimizden biri olan “Zeytin Yağlı Yiyemem” türküsünde sağlıklı ve ülkemizde bolca yetişen zeytin yenmiyor, köylü kadınlarımızın giydiği fistan yeriliyor, zeytin ve zeytinyağı üreten milletin efendisi olan köylü cahil oluyor. Türkünün sözleri şöyle; “Zeytin yağlı yiyemem aman/ Basma da fistan giyemem aman/ senin gibi cahile/ Ben efendim diyemem aman.” Türkü, Marshall Planı’nın mısırözü yağı alma ön koşulunu yerine getiriyor. O dönem kurulan margarin fabrikaları ve zeytin ağaçlarının sökülmesi bu durumu destekliyor. Üretim atağına girmenin bir koşulu da üretim kültürünü yaratmaktan geçiyor.

Yukarıda verdiğimiz türkü örneği ile benzer durumlar sık sık karşımıza çıkıyor. Bu durum organik tarım adı altında tarımda ilaç kullanılmaması, tarımda kimyasal kullanılıyor adı altında gerçekleşiyor. Aslında bilimsel olarak doğada yetişen her şey organiktir. Topraktaki azot miktarı yetersiz ise üretici gübre kullanmak zorundadır. İnsanın hastalıklara karşı ilaç kullanması zorunlu ise tarımda da öyledir. Kansere yakalanan bir insana ilaç kullanma diyebilir misiniz? Organik tarım tezinin geri olduğu iki esas nokta vardır. Bunların birincisi domates gibi bitkiler buğdaya göre daha yenidir, insanlık doğadan daha fazlasını istemeseydi domates gibi ürünlere bugün ulaşamazdık. İleri olanı değil eski Mısır Uygarlığından kalma tarım kültürü ile üretimi esas alır. Bundan kaynaklı doğanın yarattığı zorluklar insanlığı ilerletmiştir. Aynı zamanda bu tez tarımı bilimsel olarak ele almayı, Ar-Ge birimleri kurmayı eleştirir çünkü Ar-Ge, bitkiler üzerinde verimi arttırmaya yönelik çalışmaları ile ilaç kullanır, toplumun sağlığını bozar(!) İkinci nokta ise üretimi arttırma noktasında geridir, toplumun besin ihtiyacını karşılamaz, doğaya ideal olanı dayatır; Yabancı otlara karşı mücadelede yetersiz kalır ve verimi düşürür. Toplumun ihtiyacının önüne geçer aynı zamanda ihracat için gerekli olan üretim fazlasını vermez. Bu durum sağlıksız besin tüketmemiz gerektiği anlamına gelmiyor. Tarımda elde ettiğimiz ürünlerin iç pazarda standartları olmalı ve ona göre satışa çıkmalı. Aynı zamanda ilaç ve gübre kullanımı için tarımda profesyonelleşme atağına girişilmeli; Çiftçimiz ziraat mühendisleri ile birlikte çalışmalı, Ar-Ge alanları bitkilerin daha sağlıklı tüketilmesi için çalışmalar yapmalı.

ÜRETİMİN YÜKÜ ÇİFTÇİMİZİN OMUZLARINDA

Ülkemizde haber bültenlerinde çiftçimizin feryadı sık sık karşımıza çıkmakta. Bu durum sadece çiftçiyi ilgilendirmiyor, savunma sanayii gibi Türkiye’yi ilgilendiren bir mesele. Mazot, tohum, gübre, elektrik, su vb. gibi tarımsal ihtiyaçları karşılamakta çiftçimiz zorlanmakta. Hayatın pahalılığından kaynaklı çiftçimiz mahsulden elde ettiği kar, hayat pahalılığı ile başa çıkamamakta. Bundan kaynaklı olarak toprağını işlemekten vazgeçip başka işlerde çalışmak durumunda kalmakta. Tarım orman bakanlığının uyguladığı tarım destekleri olumlu fakat sistemli bir üretim atağına geçmek için yetersiz. Esas olarak çiftçinin üzerindeki yükü azaltmak ve tarımsal üretimi arttırmak için; ekonomik, siyasal, şehir düzeni ve kültürel olarak dört koldan politikalar geliştirilmeli ve sistemli bir şekilde toplumun önüne sunulmalı. Detaylandıracak olursak;

1) Küçük tarım arazileri kullanışlı hale getirmek için büyültülmeli, gerekirse arsa büyültülmesi için devlet çiftçiye destek olmalı.
Tarım arazilerinin miras yoluyla paylaşılmasından kaynaklı arsanın üretim yapılamayacak hale gelmesi/çiftçinin küçük arsalardaki üretimden zarar etmesinden kaynaklı tarımsal üretim oranı azalmakta ve çiftçi üretimden vazgeçmektedir. Bundan kaynaklı olarak tarımsal arazilerin örneğin 10 dekardan daha fazla bölünmemesi gerekmekte. Aynı zamanda küçük tarım işletmelerinin büyültülmesi için devlet desteği olmalı.

2) Çiftçinin sulama yapabilmesi için su kaynaklarındaki su arsalara ulaştırılmalı.
Tarım üreticisinin en fazla yakındığı durumlardan biri suyu kullanamamak. Bundan kaynaklı olarak çiftçinin su kaynaklarındaki suya ulaşması sağlanmalı.

3) Tarımsal üretim için gerekli kaynakların maliyeti azaltılmalı.
-Tarımsal işletmelerde kullanılan elektrik faturalarında yapılan indirimler yetersiz kalmakta. Bundan kaynaklı olarak uzun vadeli olarak yenilenebilir enerji kaynakları tercih edilmeli.
-Mazot fiyatı, üreticinin kanayan yarası haline geldi. Mazot fiyatlarındaki vergilendirmeler düşürülmeli.
-İlaç ve gübre maliyeti de çiftçinin omuzlarında ağır bir yük olmakta. Bu yüzden çiftçi yeterli derecede kaliteli gübre ve ilaç kullanamamakta. Bu durum da verimi düşürmektedir. Bu yüzden ilaç ve gübre üretiminde yerli sermayedara destek olunmalı özellikle ilaç sektörü yabancı firmaların tekelinden kurtarılmalı. Bu alanda Ar-Ge birimleri kurulmalı.

4) Verimi arttırmak için bilinçli üretici yaratılmalı.
Türkiye’ de çoğu tarım işletmeleri, üretim tarzını bilimsel değil kültürel olarak ele almaktadır. Babadan oğula geçen üretim tarzı çoğunlukla eski Mısır Uygarlıklarından bugünlere gelmiştir. Doğa o zamandan bugüne kadar büyük bir değişim geçirdi. Üretim fazlasını arttırmak için birçok araç yaratıldı. Bu araçlar kullanılmalı ve yenileri yaratılmalı. Tarım işletmeleri sıkı denetlenmeli ve üretim bilimsel olarak ele alınmalı. Bu alanda ziraat mühendisleri ile birlikte çalışılmalı. Tarım üreticisi, üretimi hobi amaçlı değil profesyonel olarak yapmalı.

5) Tarım arazileri şehirleşme kurbanı olmamalı.
Günümüzde birçok tarım arazisi şehirleşme adı altında beton olmakta. Köy yaşantısını geri olarak gören belediyecilik anlayışı köy yaşantısını yıkıp yerine binalar dikmekte. Bundan kaynaklı olarak tarım arazileri müteahhitlerin eline bırakılmaktadır. Köylü üretimden kopartılmakta ve ülkemizin teminatı olan tarım arazileri yok olmaktadır. Bu yüzden tarım arazisi olan yerler imara açılmamalı, köylü ile şehirlinin imkanları eşitlenmeli, köyler güzelleştirilerek köy hayatı özendirilmelidir.

6) Üretim kültürü yaratılmalı. Köylü tekrardan milletin efendisi olmalı.
Neoliberal sistemin tüketim toplumu yaratması, insanı üretimden uzaklaştırmasının üzerine köylü milletin efendisi olmaktan çıkmıştır. Toplumu üretime teşvik etmek için, köy hayatını özendirmek için sinema filmleri, diziler ve şarkılar ile üretim kültürü yaratılmalı.

ATADAN TORUNA TOHUM SEFERBERLİĞİ

Türkiye 2008 yılından bu yana tohumluk üretimini 3 katın çıkardı. Yerli/atalık tohumlar binlerce yıldır değişen koşullara uyum sağlayarak günümüze ulaşmayı başarmış örnekler olduğundan yaşamın sürdürülebilirliği için birer genetik hazine. Dolayısıyla gıdanın güvencesi olan biyolojik çeşitliliği destekliyor.

Laboratuvarlarda üretilmiş, numaralanmış, sadece dış görünüş olarak albenisi olan meyve, sebzelere dönüşen tek seferlik tohumların egemenliği, Anadolu çiftçisinin yüzyıllardır ambarında saklayıp ertesi yıl toprakla buluşturduğu atalık tohumları tehdit ediyor. Küçük çiftçiler piyasa şartlarının uygun olmaması nedeniyle bu çeşitleri terk ediyor. Bu da tohumların dönüşüm süreçlerini durduruyor.

Bulundukları yörenin çevre, iklim, toprak koşullarına uyum yetenekleri gelişmiş bu tohumların gelecek nesillere aktarılabilmesi için tohum çeşitliliğinin korunması, ekilerek çoğaltılması ve paylaşılması gerekiyor. Tarım Orman Bakanlığının “Atadan Toruna Tohum Seferberliği” kampanyası bu açıdan önemli. Kampanya çiftçiyi sürekli tohum almaktan, toplumu ise kısırlaştırılmış tohumlardan oluşan besinleri tüketmekten kurtarıyor.

Yerli tohum, elde edilen ürünün kalitesini arttırmakta ve dış pazarda talebi arttırmaktadır. Bundan kaynaklı çiftçimizin ürettiği ürünlerin satışı kolaylaşacak.

Sonuç olarak tarımsal kalkınmayı sağlamak için üreticiyi desteklemeli, yerli üretimi desteklemeli ve “organik tarım” gibi safsatalarla tarım üretimine zarar vermemeliyiz. Ürünler GDO’lu diyerek kurtlu meyve sebze yemek, organik tarımcılık olmuyor. Asıl sağlıklı ürünü, atalık tohumla elde ederiz. Bunun için de tarım üretiminim desteklenmesi ve teşvik edilmesi gerekmektedir. Bunu sağlarsak tarımdaki hurafeleri de ortadan kaldırmış oluruz.

İshak Aykaç

TGB Eskişehir İl Başkanı

tgb.gen.tr

Son zamanlarda adını sık sık duyduğumuz Las Tesis aslında bir eylemin adı değil Şili’deki feminist örgütün ismidir. Las Tesis eylemi diye nitelendirilen eylem, Şili’de bir kadının polis tarafından yakalanıp tecavüz edilip öldürülmesi üzerine Las Tesis feminist örgütünün protesto dansı ile gündeme geldi. Eylemin sloganları ise şöyle “Ataerkil bir yargıç/ Kadın olmak suçumuz/ Kestiğiniz cezamız/ Seyrettiğiniz şiddet/ Her nerdeysem/ Ne giydiysem/ Suç bende değil/ Tecavüzcü sensin/ Öldüren sensin/ Polisler, hakimler, devlet ve başkan/ Direnen kadınlar/ Dünyada her yerde/ Asla yalnız yürümeyeceksin…

Hangi Özgürlük?

Özgürlük mücadelesi toplumsal kurtuluş mücadelesinden bağımsız olmamıştır aynı zamanda hiçbir özgürlük mücadelesi bireyci değildir, toplumun çıkarlarınadır. 1. Dünya savaşından sonra haklarını kazanan Türk kadınları bu hakları cephede savaşarak kazanmışlardır. Daha kadınlar seçme ve seçilme hakkını kazanmadan 1923 seçimlerinde halk aday olmadıkları halde kadınlara oy vermişti. Kadın toplumsal sorunlarla birleşerek toplumdaki önemini göstermişti. Fransız Devriminde verilen özgürlük mücadelesi ise yine toplumun ihtiyaçları ve çıkarları doğrultusundaydı. Deyim yerindeyse Mustafa Kemaller rakı festivalleri, balolar için özgürlük mücadelesi vermedi. Yani neoliberalizmin “özgürlük” tanımı için kazanılmış bir özgürlük mücadelesi yoktur.

Bugün de emperyalizme karşı mücadele eden devletlere, Batı’dan dayatılan “özgürlük” anlayışı vardır. Bunlar; Türkiye düşmanı FETÖ’cülerin içeri alınmasından sonra cereyan eden “basın özgürlüğü” sloganları, PKK terör örgütüne karşı verilen mücadelede “diktatörlük ve insan hakları” sloganları, Las Tesis eyleminde ise yine “özgürlük” temelinde devlet düşmanlığı. Yine emperyalizme karşı mücadele eden Çin devletine karşı yürütülen Hong Kong eylemlerindeki ABD bayraklı “özgürlük” eylemleri, Suriye’ de Esad düşmanlığı üzerinden “diktatörlük” sloganları, İran’ da ABD destekli “özgürlük” mücadelesi, Venezuela’da ABD yanlısı Guaido önderliğinde “özgürlük” mücadelesi ve sosyal medya üzerinden yürütülen algı operasyonları… Ülkelerin kaynaklarını sömüren, bombalar patlatan, iç savaşlar çıkaran ABD ve Batı, emperyalizme karşı mücadele eden ülkelerde “özgürlük” savunucusu oluyor(!)

Neoliberal Sistem Kadın Sorununu Çözümsüzleştiriyor

En temelinde kadını tutsak eden ve onu metalaştıran neoliberal sistemdir. Kadın mücadelesinde ise neoliberal sistem ile aynı safta olursanız kadını Ortaçağ gericiliğine mahkum edersiniz. Neoliberal sistemin özgürlük anlayışı içi boş ve yozlaşmıştır. Her yerde istediğim her şeyi yapabilirim anlayışı bir tek üretim dışında her şeyi “özgür” kılıyor. İnsanlık tarihinden üretimi çıkaralım geriye hiçbir şey kalmaz. Kadının özgürlüğünü üretim ilişkilerinden koparıp cinsellik temeline indirgemek, kadını cariye olarak kullanan Ortaçağ gericiliğinden farkı yoktur. Aynı zamanda kadını hayattan koparan “özgürlük” ekonomik kadının özgürlüğünü de eline almasına izin vermiyor.

Yukarıda belirttiğimiz 1. Dünya Savaşı örneğinde görüldüğü gibi Türk kadını toplumsal sorunlardan bağımsız kalmayıp müdahale edince, toplumdaki önemini kavratıyor. Kadını toplumsal meselelerden (tam bağımsızlık, ekonomik kriz, terörle mücadele) koparan anlayış kadına şiddet, taciz, tecavüz sorununu çözüyor mu? Aksine kadını toplumdan daha çok uzaklaştırıp değersizleştiriyor, meta haline getiriyor. Kadınların haklarını koruyan devlete tecavüzcü demek toplumsal eşitsizliği çözüyor mu yoksa çözümsüzlüğe mi ulaştırıyor? Yine tecavüzlere, kadın cinayetlerine müebbet hapis cezası veren yargıya, toplumsal huzuru ve güvenliğimizi sağlayan polisimize tecavüzcü demek çözüm sunmayıp çözümsüzlüğe ulaştırmakla birlikte kadınımızı yalnızlaştırıyor.

Toplum Mu Devleti Oluşturur, Devlet Mi Toplumu?

Diyarbakır anneleri bu devletin bir parçası değil midir? Şehit kadın subaylarımız devletin bir parçası değil midir? Devlet sadece başkan ve bakanlardan mı oluşur? Devlet tüm organlarıyla birlikte büyük bir teşkilattır, bu teşkilatı oluşturan ise toplumdur. Devlet, toplumun ihtiyaçlarını karşılamak ve toplumsal talepleri yerine getirmek için ortaya çıkmıştır. Bu yüzden devleti toplumdan bağımsız bir organ olarak görmek insana yabancılaşmanın, neoliberalizmin ürünüdür. Bugün ulus-devlet ise feodalizmi, şeyhliği, ağalığı, müritliği yıkmıştır. Ulus-devlete düşman olmak, onun organları olan emniyet ve yargıya düşman olmak insanı insanın yönetmesine karşı olmak demektir. Aynı zamanda kadınlarımızın haklarını Ortaçağ ilişkilerinden devlet korur. Bu yüzden kadının sorunları da devletin sorunudur. Diyarbakır’da çocukları terör örgütü PKK tarafından kaçırılan analarımız devletle birleşiyor. Kadın subaylarımızı şehit eden yine PKK terör örgütü, gerici Şeyh Sait ve Seyit Rıza’yı savunan, yine PKK terör örgütünün siyasi uzantısı HDP. Emperyalizmin taşeron örgütleri bugün devlet düşmanlığı yapıyor, devletle birleşen milletimiz ise zaferler kazanıyor. Kadın sorununu devlet düşmanlığına iten emperyalizm ise kadınlarımızı hayatın gerçekliğinden koparmaya çalışıyor.

Sorun Ekonomik ve Sınıfsal

Dünya Sağlık Örgütü’nün verilerine bakarsak ülkemizde öldürülen kadınlarımızın faillerinin %7’sinin okuma yazması yok, %46’sı ilkokul mezunu, %18-22’ si ilköğretim mezunu, faillerinin %30’u nitelik gerektirmeyen işlerde çalışıyor, %26’sı işsiz. Son zamanlarda yargımızın kadın cinayetlerine karşı verdiği cezalar önemli fakat tek başına yetersiz kalıyor.

Yukarıda verdiğimiz verilere göre işsizlik, düşük gelir ve eğitimsizlik toplumsal huzuru bozuyor. Aynı zamanda ekonomik zorluklardan kaynaklı kadınlarımızın iş bulabilmesi, ekonomik özgürlüklerini eline alabilmesi oldukça zor görünüyor. Kadının ekonomik özgürlüğünü eline alabilmesinin kazancı, feodal bağlarını koparabilmesi, şiddete karşı koyabilmesi, hayatın her alanında olabilmesi ve toplumdaki önemini gösterebilmesi için oldukça önemlidir. Bunun için Türkiye’de üretimi güçlendirip, eğitim politikaları ile nitelikli insanlar yetiştirmeliyiz. Bunu da emperyalizme karşı mücadele etmeden gerçekleştiremeyiz. Yani ABD’nin yaptırımlarına karşı, terör örgütlerine karşı, tam bağımsızlığımızı savunup bağımsız ekonomimizi kurmalıyız. Böylece üretim araçlarını arttırıp üretim alanlarını genişletebiliriz. Dolayısıyla devletin sosyal ve ekonomik politikalarıyla birlikte; kadın erkek üreterek, hayatı ve emeği paylaşarak toplumsal eşitsizliği yenebiliriz.

İshak Aykaç

TGB Eskişehir İl Başkanı

tgb.gen.tr

Son zamanlarda adını sık sık duyduğumuz Las Tesis aslında bir eylemin adı değil Şili’deki feminist örgütün ismidir. Las Tesis eylemi diye nitelendirilen eylem, Şili’de bir kadının polis tarafından yakalanıp tecavüz edilip öldürülmesi üzerine Las Tesis feminist örgütünün protesto dansı ile gündeme geldi. Eylemin sloganları ise şöyle “Ataerkil bir yargıç/ Kadın olmak suçumuz/ Kestiğiniz cezamız/ Seyrettiğiniz şiddet/ Her nerdeysem/ Ne giydiysem/ Suç bende değil/ Tecavüzcü sensin/ Öldüren sensin/ Polisler, hakimler, devlet ve başkan/ Direnen kadınlar/ Dünyada her yerde/ Asla yalnız yürümeyeceksin…

Hangi Özgürlük?

Özgürlük mücadelesi toplumsal kurtuluş mücadelesinden bağımsız olmamıştır aynı zamanda hiçbir özgürlük mücadelesi bireyci değildir, toplumun çıkarlarınadır. 1. Dünya savaşından sonra haklarını kazanan Türk kadınları bu hakları cephede savaşarak kazanmışlardır. Daha kadınlar seçme ve seçilme hakkını kazanmadan 1923 seçimlerinde halk aday olmadıkları halde kadınlara oy vermişti. Kadın toplumsal sorunlarla birleşerek toplumdaki önemini göstermişti. Fransız Devriminde verilen özgürlük mücadelesi ise yine toplumun ihtiyaçları ve çıkarları doğrultusundaydı. Deyim yerindeyse Mustafa Kemaller rakı festivalleri, balolar için özgürlük mücadelesi vermedi. Yani neoliberalizmin “özgürlük” tanımı için kazanılmış bir özgürlük mücadelesi yoktur.

Bugün de emperyalizme karşı mücadele eden devletlere, Batı’dan dayatılan “özgürlük” anlayışı vardır. Bunlar; Türkiye düşmanı FETÖ’cülerin içeri alınmasından sonra cereyan eden “basın özgürlüğü” sloganları, PKK terör örgütüne karşı verilen mücadelede “diktatörlük ve insan hakları” sloganları, Las Tesis eyleminde ise yine “özgürlük” temelinde devlet düşmanlığı. Yine emperyalizme karşı mücadele eden Çin devletine karşı yürütülen Hong Kong eylemlerindeki ABD bayraklı “özgürlük” eylemleri, Suriye’ de Esad düşmanlığı üzerinden “diktatörlük” sloganları, İran’ da ABD destekli “özgürlük” mücadelesi, Venezuela’da ABD yanlısı Guaido önderliğinde “özgürlük” mücadelesi ve sosyal medya üzerinden yürütülen algı operasyonları… Ülkelerin kaynaklarını sömüren, bombalar patlatan, iç savaşlar çıkaran ABD ve Batı, emperyalizme karşı mücadele eden ülkelerde “özgürlük” savunucusu oluyor(!)

Neoliberal Sistem Kadın Sorununu Çözümsüzleştiriyor

En temelinde kadını tutsak eden ve onu metalaştıran neoliberal sistemdir. Kadın mücadelesinde ise neoliberal sistem ile aynı safta olursanız kadını Ortaçağ gericiliğine mahkum edersiniz. Neoliberal sistemin özgürlük anlayışı içi boş ve yozlaşmıştır. Her yerde istediğim her şeyi yapabilirim anlayışı bir tek üretim dışında her şeyi “özgür” kılıyor. İnsanlık tarihinden üretimi çıkaralım geriye hiçbir şey kalmaz. Kadının özgürlüğünü üretim ilişkilerinden koparıp cinsellik temeline indirgemek, kadını cariye olarak kullanan Ortaçağ gericiliğinden farkı yoktur. Aynı zamanda kadını hayattan koparan “özgürlük” ekonomik kadının özgürlüğünü de eline almasına izin vermiyor.

Yukarıda belirttiğimiz 1. Dünya Savaşı örneğinde görüldüğü gibi Türk kadını toplumsal sorunlardan bağımsız kalmayıp müdahale edince, toplumdaki önemini kavratıyor. Kadını toplumsal meselelerden (tam bağımsızlık, ekonomik kriz, terörle mücadele) koparan anlayış kadına şiddet, taciz, tecavüz sorununu çözüyor mu? Aksine kadını toplumdan daha çok uzaklaştırıp değersizleştiriyor, meta haline getiriyor. Kadınların haklarını koruyan devlete tecavüzcü demek toplumsal eşitsizliği çözüyor mu yoksa çözümsüzlüğe mi ulaştırıyor? Yine tecavüzlere, kadın cinayetlerine müebbet hapis cezası veren yargıya, toplumsal huzuru ve güvenliğimizi sağlayan polisimize tecavüzcü demek çözüm sunmayıp çözümsüzlüğe ulaştırmakla birlikte kadınımızı yalnızlaştırıyor.

Toplum Mu Devleti Oluşturur, Devlet Mi Toplumu?

Diyarbakır anneleri bu devletin bir parçası değil midir? Şehit kadın subaylarımız devletin bir parçası değil midir? Devlet sadece başkan ve bakanlardan mı oluşur? Devlet tüm organlarıyla birlikte büyük bir teşkilattır, bu teşkilatı oluşturan ise toplumdur. Devlet, toplumun ihtiyaçlarını karşılamak ve toplumsal talepleri yerine getirmek için ortaya çıkmıştır. Bu yüzden devleti toplumdan bağımsız bir organ olarak görmek insana yabancılaşmanın, neoliberalizmin ürünüdür. Bugün ulus-devlet ise feodalizmi, şeyhliği, ağalığı, müritliği yıkmıştır. Ulus-devlete düşman olmak, onun organları olan emniyet ve yargıya düşman olmak insanı insanın yönetmesine karşı olmak demektir. Aynı zamanda kadınlarımızın haklarını Ortaçağ ilişkilerinden devlet korur. Bu yüzden kadının sorunları da devletin sorunudur. Diyarbakır’da çocukları terör örgütü PKK tarafından kaçırılan analarımız devletle birleşiyor. Kadın subaylarımızı şehit eden yine PKK terör örgütü, gerici Şeyh Sait ve Seyit Rıza’yı savunan, yine PKK terör örgütünün siyasi uzantısı HDP. Emperyalizmin taşeron örgütleri bugün devlet düşmanlığı yapıyor, devletle birleşen milletimiz ise zaferler kazanıyor. Kadın sorununu devlet düşmanlığına iten emperyalizm ise kadınlarımızı hayatın gerçekliğinden koparmaya çalışıyor.

Sorun Ekonomik ve Sınıfsal

Dünya Sağlık Örgütü’nün verilerine bakarsak ülkemizde öldürülen kadınlarımızın faillerinin %7’sinin okuma yazması yok, %46’sı ilkokul mezunu, %18-22’ si ilköğretim mezunu, faillerinin %30’u nitelik gerektirmeyen işlerde çalışıyor, %26’sı işsiz. Son zamanlarda yargımızın kadın cinayetlerine karşı verdiği cezalar önemli fakat tek başına yetersiz kalıyor.

Yukarıda verdiğimiz verilere göre işsizlik, düşük gelir ve eğitimsizlik toplumsal huzuru bozuyor. Aynı zamanda ekonomik zorluklardan kaynaklı kadınlarımızın iş bulabilmesi, ekonomik özgürlüklerini eline alabilmesi oldukça zor görünüyor. Kadının ekonomik özgürlüğünü eline alabilmesinin kazancı, feodal bağlarını koparabilmesi, şiddete karşı koyabilmesi, hayatın her alanında olabilmesi ve toplumdaki önemini gösterebilmesi için oldukça önemlidir. Bunun için Türkiye’de üretimi güçlendirip, eğitim politikaları ile nitelikli insanlar yetiştirmeliyiz. Bunu da emperyalizme karşı mücadele etmeden gerçekleştiremeyiz. Yani ABD’nin yaptırımlarına karşı, terör örgütlerine karşı, tam bağımsızlığımızı savunup bağımsız ekonomimizi kurmalıyız. Böylece üretim araçlarını arttırıp üretim alanlarını genişletebiliriz. Dolayısıyla devletin sosyal ve ekonomik politikalarıyla birlikte; kadın erkek üreterek, hayatı ve emeği paylaşarak toplumsal eşitsizliği yenebiliriz.

İshak Aykaç

TGB Eskişehir İl Başkanı

tgb.gen.tr

Türk tiyatrosunun en değerli isimlerinden biri olan Özdemir Nutku’nun ölüm haberini 8 Kasım günü üzüntüyle aldık. Ölümünden 3 gün önce yeni gözlüklerini heyecanla bekleyecek kadar çalışkan ve hayata bağlıydı. Gerek bilimsel çalışmaları ve sanata olan katkılarıyla ve çalışkanlığıyla hepimize örnek olmuştu. Özdemir Nutku, ölüm için “Çalışmamak tembellik halidir.” diyecek kadar hayatını üretmeye adamıştı. Yollar kesilmiş alanlar sarılmış/Tel örgüler çevirmiş yöreni/Fırıl fırıl alıcı kuşlar tepende/Benden geçti mi demek istiyorsun/Aç iki kolunu iki yanına/Korkuluk ol. Rıfat Ilgaz’ın bu dizeleri, Özdemir Nutku’nun çalışkanlığını kısaca anlatıyor. Ölümü tembellik hali olarak değerlendiren Nutku, insanlığa hizmet için korkuluk olmaya da hazırdı.

Özgün çalışmalarıyla Türk milletinin Shakespeare’i olmuştu. Toplumun sorunlarını sıkıntılarını içselleştirerek tam bağımsız Türkiye’yi kurmak istiyordu. Atatürk devrimlerinden beslenerek Cumhuriyetin hamurunda yoğrulmuş Türk aydınıydı.
ÇALIŞKANLIĞIYLA ZAMANA MEYDAN OKUDU
Zamana meydan okuyarak tiyatro alanında ilerlemelerin öncüsüydü. Dönemin diline hakim olarak, dildeki değişimleri göz önünde bulundurarak Shakespeare’in 25 tragedyası ve komedyasını dilimize çevirdi. Shakespeare sözlüğünü hazırlayıp kitaplaştırarak repertuarımıza ekledi. Aynı zamanda şair olan Özdemir Nutku büyük şair Bertolt Brecht’in eserlerini dilimize çevirdi.

Birçok uluslararası kongrede ülkemizi temsil eden ve aynı zamanda oyun sahneleme hocası ve tiyatro yönetmeni olan Nutku, bugüne kadar yüze yakın oyun sahneledi. Hayatının her anını üretmeye adayan Nutku, Dokuz Eylül Üniversitesi GSF Tiyatro Bölümü’nü kurdu. Bugüne kadar 37’si tiyatro, 22’si çeviri, 4’ü şiir, 12’si oyun ve uyarlama, 2’si senaryo, 1’i çocuk olmak üzere, 78 kitap yazdı ve yayımladı. 1953 yılından beri çeşitli sanat ve edebiyat dergilerinde 1800’ün üstünde araştırma, inceleme, eleştiri ve deneme yazan Nutku, birçok dergide sürekli yazdığı incelemeleri, denemeleri ve eleştirileriyle tanındı.
Çeşitli uluslararası Tiyatro Şenliklerinde yönetmen olarak birincilik ve ikincilik ödülleri aldı. Meddahlık ve Meddah Hikâyeleri adlı inceleme kitabıyla, “Büyük Edebiyat Ödülü”nü kazandı. Güngör Dilmen’in Midas’ın Kulakları adlı oyununu sahnelemesindeki başarısından ötürü, Nutku’ya “Ulvi Uraz Yönetmenlik Ödülü” verildi. Türk tiyatrosuna katkısı ve Türk tiyatrosunu dışarıda tanıtmada gösterdiği çaba için “Tiyatroya Katkı Ödülü”ne layık görüldü. Viyana’daki “Tiyatro Zirvesi”nde Dünya Tiyatro Eğitimi Enstitüsü’nün kurucularından biri olarak, bu Enstitü’nün Yönetim Kurulu üyeliğine seçildi.
Kurduğu İzmir Şehir Tiyatroları’na Genel Sanat Yönetmeni olarak atandı. 1991 yılında “Dionisos Ödülü”nü aldı. 1993’te, Kültür Bakanlığı’nın “Tiyatro Araştırmaları Büyük Ödülü”yle onurlandırıldı.
MATARASINDA SUYU OLMAYANLARIN AYDINI
Özdemir Nutku, tiyatroyu ticaret olarak değil; tiyatronun düşünceleri topluma sanatsal yolla aşılama ve insanı değiştirme yöntemi olduğunu savundu. Çünkü ticari amaçla yapılan tiyatroyu kurgulayan ve yapan için önemli olan ne kadar gişe yaptığıdır. Bu yüzden oyuna sanatçı gözüyle değil fabrikatör gözüyle bakıldığında tiyatro kültüründen ve ahlakından kopuş ve yabancılaşma başlıyor. Verilmesi gereken mesajlar arka plana atılıyor. Tiyatro onun için amaç değil, her zaman araç olmuştur. Ekonomik sorunların aşılmasında sanatın ve tiyatronun önemine çokça dikkat çeken Nutku, “Sağlıklı oturmuş bir toplum yaratmak, ülke sorunlarını ve ihtiyaçlarını göstermek için tiyatro önemli bir araçtır.” diyordu. Tiyatro ile bencilliğin önüne geçmeyi, sorumluluk sahibi insanlar yaratmayı, ülke sorunlarını aktarmayı kendine görev bildi.
Tiyatro tarihine baktığımızda tiyatronun mesajı, duygusu, insanlara hep umut vermiştir. İnsanları hayata bağlayıp destek olmuştur. Toplumun büyük kesimine hitap etmiştir. Özdemir Nutku bunu şu cümlelerle açıklıyor, “Antik kültürde Tanrının evi ve okul, Rönesans’ta din ve mezhep kavgaları içinde bunalan insanların ayakta durabilmelerine yardımcı olan bir sanat, on sekizinci ve on dokuzuncu yüzyıllarda da toplumların özgürlük, eşitlik, kardeşlik duygularını ayakta tutan bir araç, iki korkunç dünya savaşında ve sonrasında toplumları değiştiren ve geliştiren etkili bir ifade sanatı olarak izleriz tiyatroyu…”
Özdemir Nutku için, bir toplumun özgürlüğünü ve bağımsızlığını sürdürebilmesinde bütünlenmiş bir ifade gücünü edinmesi zorunludur. Bu da ancak sanatın halk çoğunluğunda yaşanır duruma gelmesiyle ortaya çıkar. Sanat, halkın malıdır. Sanat, büyük emekçi kitlelerinin içinde derinlere iyice kök salmalı, bu kitleler tarafından anlaşılmalı ve sevilmelidir. Bu kitlelerin düşüncesini ve istemini birleştirmelidir. Sanat, bu kitleleri üst aşamalara çıkarmalı ve bu kitleler arasından yetişecek sanatçılar tarafından beslenmeli ve geliştirilmelidir.
Özdemir Nutku, bu toprakların işçisini, çiftçisini, esnafını, çocuklarını sanatla buluşturmuştur. Nutku, İzmir’de bir “İşçi Tiyatrosu” kurmak istiyordu. 1991 yılında, Türkiye’nin ilk “Kamyon Tiyatrosu”nu yaptı ve gezici çocuk tiyatrosunu kurdu. Böylece tiyatroyu, tiyatroya hiç gitmemiş çocukların ayağına götürdü.
Biliyorum/matarada su/torbada ekmek/ve kemerde kurşun değil şiir/ama yine de/matarasında suyu/torbasında ekmeği/ve kemerinde kurşunu kalmamışları/ayakta tutabilir (Hasan Hüseyin Korkmazgil).
Hasan Hüseyin için şiir ne ise Özdemir Nutku için de tiyatro odur. Sanatı ve bilimi tüm insanlığın ürünü olarak değerlendiren Nutku, sanatın ticarileştirilmesine karşı tiyatro kültürünü korudu. İşçilerin, çocukların, konu komşunun tiyatroya ulaşması için çalıştı. Bu yüzden; matarasında suyu olmayanların aydınıdır Özdemir Nutku.
ÖNCE KENDİ VATANININ AYDINI OLDU
İlerici aydın, toplumu tarihsel akış yönünde geliştirmek ve değiştirmek için çalışır. İlerici aydın, kendi çıkarlarını değil toplumun çıkarlarını gözetir. Toplumun önündeki tabuları o yıkar, toplumun içinde yaşar, hayatın içindedir. Toplumun yaşadığı acıları, sıkıntıları, duygu değişimlerini en içten yaşayandır. İlerici aydın bilginin ucu bucağı olmayan denizine kendini bırakmış, sürekli kendini yenileyen, bilgi birikiminin üstüne sürekli yenilerini ekleyen, gelişime ve değişime açık olandır. İlerici aydın topluma tepeden bakmayan, anlaşılmamayı değil anlaşılmayı amaçlayandır.
Nutku, topluma tepeden bakmayan, o hep umutla azimle çalışan, topluma umut aşılayandı. Ölmeden üç gün önce yeni gözlüklerini umutla bekleyecek kadar çalışkandı. Sanatıyla toplumu aydınlatma çabası içerisindeydi. Toplumun yaşadığı sorunları, acıları, mutlulukları ve üzüntüleri en içten yaşadı. O kendi bilgi birikiminin üstüne sürekli koyan kendini tek bir alanda sınırlandırmayan, hep değişimin ve ilerlemenin içerisinde olandı. Özdemir Nutku, sadece sanat alanında değil toplumsal meseleler üzerine de birçok yazı ele aldı. Toplumsal sorunların çözülmesi için bilgi birikimini topluma aktarmaya çalıştı. Özdemir Nutku tiyatronun görevini şöyle nitelendirir; “Tiyatro, asla ölmediği için değil, sürekli yeniden doğduğu için ölümsüzdür. Gelecekte bizim küllerimiz üzerinde, efsanevi kuş Zümrüdüanka gibi, yeni bir dünya, daha mutlu bir dünya yaratmada, tiyatro da bu önemli görevini sürdürecektir.”
Özdemir Nutku tiyatronun, sanatın kendi ulusunun kültür birikiminden faydalanmadan, kendi ulusunun özelliklerini taşımadan yani önce bulunduğu konumu değiştirmeden evrenselleşmesinin oldukça zor olduğunu savundu. Onun için evrenselliğe giden yol, dinamik anlayıştaki ulusallıktan geçer; yoksa geçmişte olanları tek değermiş gibi alıp bunları bugünün değerleri önüne getirmeye çalışmak Sisifos*’un boş ve sonuçsuz uğraşına benzer. Başka bir deyişle sürekli değişimin içinde olan ve kültür birikimini, bulunduğu çağın gelişimine ve yorumuna uygun biçimde uygulayan bir ulusal tiyatro bütün insanlığın tiyatrosu olur.
Özdemir Nutku, hep Türkiye’nin bağımsızlığını savundu. Türk Devrimi’nin, Atatürk devrimlerinin yarattığı bir sanatçıydı. Atatürkçü, vatansever ve devrimci tutumuyla herkese örnek olmuştu. “Vatanın bağrına düşman dayasa da hançerini, bulunur kurtaracak bahtı kara mâderini!” sözü Namık Kemal için ne çağrıştırıyorsa Nutku için de aynı şeyleri çağrıştırıyordu. Namık Kemallerin geleneğinden gelen, Türk devrimcisi, Türk aydını, Özdemir Nutku’yu saygıyla anıyoruz.
*Sisifos mitolojide tanrılar tarafından lanetlenip cezaya çarptırılmış ilk insanoğludur. Cezası da bir kayayı her sabah Olimpos Dağının eteklerinden iterek yukarıya çıkartmaktır ama her gece kaya tekrar dağın eteklerine düşmektedir ve bu şekilde Sisifos da bu kısır döngüyü her gün yaşamaktadır.

İshak Aykaç

TGB Eskişehir İl Başkanı

tgb.gen.tr

Türk tiyatrosunun en değerli isimlerinden biri olan Özdemir Nutku’nun ölüm haberini 8 Kasım günü üzüntüyle aldık. Ölümünden 3 gün önce yeni gözlüklerini heyecanla bekleyecek kadar çalışkan ve hayata bağlıydı. Gerek bilimsel çalışmaları ve sanata olan katkılarıyla ve çalışkanlığıyla hepimize örnek olmuştu. Özdemir Nutku, ölüm için “Çalışmamak tembellik halidir.” diyecek kadar hayatını üretmeye adamıştı. Yollar kesilmiş alanlar sarılmış/Tel örgüler çevirmiş yöreni/Fırıl fırıl alıcı kuşlar tepende/Benden geçti mi demek istiyorsun/Aç iki kolunu iki yanına/Korkuluk ol. Rıfat Ilgaz’ın bu dizeleri, Özdemir Nutku’nun çalışkanlığını kısaca anlatıyor. Ölümü tembellik hali olarak değerlendiren Nutku, insanlığa hizmet için korkuluk olmaya da hazırdı.

Özgün çalışmalarıyla Türk milletinin Shakespeare’i olmuştu. Toplumun sorunlarını sıkıntılarını içselleştirerek tam bağımsız Türkiye’yi kurmak istiyordu. Atatürk devrimlerinden beslenerek Cumhuriyetin hamurunda yoğrulmuş Türk aydınıydı.
ÇALIŞKANLIĞIYLA ZAMANA MEYDAN OKUDU
Zamana meydan okuyarak tiyatro alanında ilerlemelerin öncüsüydü. Dönemin diline hakim olarak, dildeki değişimleri göz önünde bulundurarak Shakespeare’in 25 tragedyası ve komedyasını dilimize çevirdi. Shakespeare sözlüğünü hazırlayıp kitaplaştırarak repertuarımıza ekledi. Aynı zamanda şair olan Özdemir Nutku büyük şair Bertolt Brecht’in eserlerini dilimize çevirdi.

Birçok uluslararası kongrede ülkemizi temsil eden ve aynı zamanda oyun sahneleme hocası ve tiyatro yönetmeni olan Nutku, bugüne kadar yüze yakın oyun sahneledi. Hayatının her anını üretmeye adayan Nutku, Dokuz Eylül Üniversitesi GSF Tiyatro Bölümü’nü kurdu. Bugüne kadar 37’si tiyatro, 22’si çeviri, 4’ü şiir, 12’si oyun ve uyarlama, 2’si senaryo, 1’i çocuk olmak üzere, 78 kitap yazdı ve yayımladı. 1953 yılından beri çeşitli sanat ve edebiyat dergilerinde 1800’ün üstünde araştırma, inceleme, eleştiri ve deneme yazan Nutku, birçok dergide sürekli yazdığı incelemeleri, denemeleri ve eleştirileriyle tanındı.
Çeşitli uluslararası Tiyatro Şenliklerinde yönetmen olarak birincilik ve ikincilik ödülleri aldı. Meddahlık ve Meddah Hikâyeleri adlı inceleme kitabıyla, “Büyük Edebiyat Ödülü”nü kazandı. Güngör Dilmen’in Midas’ın Kulakları adlı oyununu sahnelemesindeki başarısından ötürü, Nutku’ya “Ulvi Uraz Yönetmenlik Ödülü” verildi. Türk tiyatrosuna katkısı ve Türk tiyatrosunu dışarıda tanıtmada gösterdiği çaba için “Tiyatroya Katkı Ödülü”ne layık görüldü. Viyana’daki “Tiyatro Zirvesi”nde Dünya Tiyatro Eğitimi Enstitüsü’nün kurucularından biri olarak, bu Enstitü’nün Yönetim Kurulu üyeliğine seçildi.
Kurduğu İzmir Şehir Tiyatroları’na Genel Sanat Yönetmeni olarak atandı. 1991 yılında “Dionisos Ödülü”nü aldı. 1993’te, Kültür Bakanlığı’nın “Tiyatro Araştırmaları Büyük Ödülü”yle onurlandırıldı.
MATARASINDA SUYU OLMAYANLARIN AYDINI
Özdemir Nutku, tiyatroyu ticaret olarak değil; tiyatronun düşünceleri topluma sanatsal yolla aşılama ve insanı değiştirme yöntemi olduğunu savundu. Çünkü ticari amaçla yapılan tiyatroyu kurgulayan ve yapan için önemli olan ne kadar gişe yaptığıdır. Bu yüzden oyuna sanatçı gözüyle değil fabrikatör gözüyle bakıldığında tiyatro kültüründen ve ahlakından kopuş ve yabancılaşma başlıyor. Verilmesi gereken mesajlar arka plana atılıyor. Tiyatro onun için amaç değil, her zaman araç olmuştur. Ekonomik sorunların aşılmasında sanatın ve tiyatronun önemine çokça dikkat çeken Nutku, “Sağlıklı oturmuş bir toplum yaratmak, ülke sorunlarını ve ihtiyaçlarını göstermek için tiyatro önemli bir araçtır.” diyordu. Tiyatro ile bencilliğin önüne geçmeyi, sorumluluk sahibi insanlar yaratmayı, ülke sorunlarını aktarmayı kendine görev bildi.
Tiyatro tarihine baktığımızda tiyatronun mesajı, duygusu, insanlara hep umut vermiştir. İnsanları hayata bağlayıp destek olmuştur. Toplumun büyük kesimine hitap etmiştir. Özdemir Nutku bunu şu cümlelerle açıklıyor, “Antik kültürde Tanrının evi ve okul, Rönesans’ta din ve mezhep kavgaları içinde bunalan insanların ayakta durabilmelerine yardımcı olan bir sanat, on sekizinci ve on dokuzuncu yüzyıllarda da toplumların özgürlük, eşitlik, kardeşlik duygularını ayakta tutan bir araç, iki korkunç dünya savaşında ve sonrasında toplumları değiştiren ve geliştiren etkili bir ifade sanatı olarak izleriz tiyatroyu…”
Özdemir Nutku için, bir toplumun özgürlüğünü ve bağımsızlığını sürdürebilmesinde bütünlenmiş bir ifade gücünü edinmesi zorunludur. Bu da ancak sanatın halk çoğunluğunda yaşanır duruma gelmesiyle ortaya çıkar. Sanat, halkın malıdır. Sanat, büyük emekçi kitlelerinin içinde derinlere iyice kök salmalı, bu kitleler tarafından anlaşılmalı ve sevilmelidir. Bu kitlelerin düşüncesini ve istemini birleştirmelidir. Sanat, bu kitleleri üst aşamalara çıkarmalı ve bu kitleler arasından yetişecek sanatçılar tarafından beslenmeli ve geliştirilmelidir.
Özdemir Nutku, bu toprakların işçisini, çiftçisini, esnafını, çocuklarını sanatla buluşturmuştur. Nutku, İzmir’de bir “İşçi Tiyatrosu” kurmak istiyordu. 1991 yılında, Türkiye’nin ilk “Kamyon Tiyatrosu”nu yaptı ve gezici çocuk tiyatrosunu kurdu. Böylece tiyatroyu, tiyatroya hiç gitmemiş çocukların ayağına götürdü.
Biliyorum/matarada su/torbada ekmek/ve kemerde kurşun değil şiir/ama yine de/matarasında suyu/torbasında ekmeği/ve kemerinde kurşunu kalmamışları/ayakta tutabilir (Hasan Hüseyin Korkmazgil).
Hasan Hüseyin için şiir ne ise Özdemir Nutku için de tiyatro odur. Sanatı ve bilimi tüm insanlığın ürünü olarak değerlendiren Nutku, sanatın ticarileştirilmesine karşı tiyatro kültürünü korudu. İşçilerin, çocukların, konu komşunun tiyatroya ulaşması için çalıştı. Bu yüzden; matarasında suyu olmayanların aydınıdır Özdemir Nutku.
ÖNCE KENDİ VATANININ AYDINI OLDU
İlerici aydın, toplumu tarihsel akış yönünde geliştirmek ve değiştirmek için çalışır. İlerici aydın, kendi çıkarlarını değil toplumun çıkarlarını gözetir. Toplumun önündeki tabuları o yıkar, toplumun içinde yaşar, hayatın içindedir. Toplumun yaşadığı acıları, sıkıntıları, duygu değişimlerini en içten yaşayandır. İlerici aydın bilginin ucu bucağı olmayan denizine kendini bırakmış, sürekli kendini yenileyen, bilgi birikiminin üstüne sürekli yenilerini ekleyen, gelişime ve değişime açık olandır. İlerici aydın topluma tepeden bakmayan, anlaşılmamayı değil anlaşılmayı amaçlayandır.
Nutku, topluma tepeden bakmayan, o hep umutla azimle çalışan, topluma umut aşılayandı. Ölmeden üç gün önce yeni gözlüklerini umutla bekleyecek kadar çalışkandı. Sanatıyla toplumu aydınlatma çabası içerisindeydi. Toplumun yaşadığı sorunları, acıları, mutlulukları ve üzüntüleri en içten yaşadı. O kendi bilgi birikiminin üstüne sürekli koyan kendini tek bir alanda sınırlandırmayan, hep değişimin ve ilerlemenin içerisinde olandı. Özdemir Nutku, sadece sanat alanında değil toplumsal meseleler üzerine de birçok yazı ele aldı. Toplumsal sorunların çözülmesi için bilgi birikimini topluma aktarmaya çalıştı. Özdemir Nutku tiyatronun görevini şöyle nitelendirir; “Tiyatro, asla ölmediği için değil, sürekli yeniden doğduğu için ölümsüzdür. Gelecekte bizim küllerimiz üzerinde, efsanevi kuş Zümrüdüanka gibi, yeni bir dünya, daha mutlu bir dünya yaratmada, tiyatro da bu önemli görevini sürdürecektir.”
Özdemir Nutku tiyatronun, sanatın kendi ulusunun kültür birikiminden faydalanmadan, kendi ulusunun özelliklerini taşımadan yani önce bulunduğu konumu değiştirmeden evrenselleşmesinin oldukça zor olduğunu savundu. Onun için evrenselliğe giden yol, dinamik anlayıştaki ulusallıktan geçer; yoksa geçmişte olanları tek değermiş gibi alıp bunları bugünün değerleri önüne getirmeye çalışmak Sisifos*’un boş ve sonuçsuz uğraşına benzer. Başka bir deyişle sürekli değişimin içinde olan ve kültür birikimini, bulunduğu çağın gelişimine ve yorumuna uygun biçimde uygulayan bir ulusal tiyatro bütün insanlığın tiyatrosu olur.
Özdemir Nutku, hep Türkiye’nin bağımsızlığını savundu. Türk Devrimi’nin, Atatürk devrimlerinin yarattığı bir sanatçıydı. Atatürkçü, vatansever ve devrimci tutumuyla herkese örnek olmuştu. “Vatanın bağrına düşman dayasa da hançerini, bulunur kurtaracak bahtı kara mâderini!” sözü Namık Kemal için ne çağrıştırıyorsa Nutku için de aynı şeyleri çağrıştırıyordu. Namık Kemallerin geleneğinden gelen, Türk devrimcisi, Türk aydını, Özdemir Nutku’yu saygıyla anıyoruz.
*Sisifos mitolojide tanrılar tarafından lanetlenip cezaya çarptırılmış ilk insanoğludur. Cezası da bir kayayı her sabah Olimpos Dağının eteklerinden iterek yukarıya çıkartmaktır ama her gece kaya tekrar dağın eteklerine düşmektedir ve bu şekilde Sisifos da bu kısır döngüyü her gün yaşamaktadır.

İshak Aykaç

TGB Eskişehir İl Başkanı

tgb.gen.tr