Herkesin dilinde bir “Z kuşağı”dır, gidiyor.

İlginçtir, kimse “nereden çıktı bu Z kuşağı?” diye sormuyor. Herkes sessiz sedasız kabullenmiş. Fikir ayrılıkları, tartışmalar da yalnızca Z kuşağının nasıl bir kuşak olduğu üzerine.

Akla zarar genellemeler yapılıyor. Acayip yaratıcı bir kuşak, ama bir yandan çok sıkılgan, dikkat dağınıklığı da var aslında ama bir kere kafaya taktı mıydı yandınız, vesaire. Bir kesim apolitik diye yererken öbür kesim hükümeti devirme misyonlarıyla göklere çıkarıyor.

İnsan soruyor: nasıl tarif edilirse edilsin, bu özellikleri Z kuşağı denilen bir küsur milyar gence yükleyen nedir? Tuhaf ama sadece 96 ya da 2000 yılından sonra doğmuş olmaları. Bu kadar. Korsanlarla çevrili Cibuti’de balıkçı teknesine de doğsan, ağzında gümüş kaşıkla İngiliz Lordlar Kamarası’na da doğsan, bu kuşağın mensubu oluyorsun.

Nerede kaldı sınıfsal uçurumlar, uluslararası eşitsizlikler, milli ve kültürel özgünlükler?

Deniyor ki: Canım, küresel dünyada bunların ne önemi kaldı? En fakir çocuğun bile cep telefonu, interneti var. Her biri aktif birer sosyal medya kullanıcısı. Ortada küresel bir kültür var. Milliyetçi sınırlar tutmuyor bu dünyada. Hatta artık adına “netizen” diyorlar, internet vatandaşı. İşte size Z kuşağı! Buna “sosyal medya kazanına düşen kuşak” da denebilir.

Hikaye böyle…

Peki, gerçek bu mu? Daha doğrusu, “Z kuşağı” denilen kavram ve ardında yatan yaklaşım, “zamane gençliğinin” gerçeğini anlamak ve açıklamak için doğru bir araç mı? Bu soruya verilecek yanıt, küreselleşme masalına inanıp inanmadığınıza bağlı.

DÜZ DÜNYA’NIN Z KUŞAĞI
Küreselleşmenin ideologlarından Thomas Friedman’ın 2005’te yayınladığı büyük ses getiren kitabının adı şuydu: Dünya Düzdür (The World is Flat). Geometrik şekli kastetmiyordu Friedman. Aslında kitapta renklendirerek anlatmaya çalıştığı şey, artık klişeleşmiş olan “dünyanın küresel bir köy olduğu” masalıydı.

Friedman “düz dünya” ifadesiyle, özellikle ulaşım ve iletişim teknolojilerindeki gelişimin, dünyada ülkeler ve insanlar arasındaki engebeleri, uçurumları ortadan kaldırdığını; dünyayı herkesin eşit fırsatlara sahip olduğu bereketli bir düzlüğe dönüştürdüğünü kastediyordu.

Bangladeş’te 16 saat çalışıp tişört üreten emekçiyle o ürünü Batı metropollerinde tüketen orta sınıf aynı düzlükteydi. ABD’nin tüketim müptelası hamburger çocuklarıyla NATO’nun kafalarına bombalar yağdırdığı, açlıkla boğuşan Iraklı ve Libyalı çocuklar da öyle.

Z kuşağı tanımlaması da benzer bir mantığın izlerini taşıyor. İletişim teknolojisindeki ilerlemenin ürünü olan tabletlerin, akıllı telefonların, çevrimiçi oyunların ve sosyal medyanın gençliği düzleştirdiği ya da aynılaştırdığı söyleniyor. Öyle ki Twitter, Facebook, Instagram, Netflix, Youtube, TikTok vs. mecralar aynı silikon kumaştan bir gençlik kuşağı yaratıyormuş.

Teknolojinin 96 sonrasında doğan gençlerin hayatı üzerinde geçmiş kuşaklara göre çok daha etkili olduğu su götürmez. Bu, eşyanın tabiatı gereği. Fakat bu gerçeği alıp geri kalan her şeyin önemsizleştiği bir kuşak kimliğine dönüştürmek, bilinçli bir çarpıtma hamlesidir.

Dolayısıyla masum bir bilimsel kategori gibi sunulan “Z kuşağı”, aslında küreselleşme ideolojisinin, Friedmanların “düz dünya”sının kavramıdır.

Z KUŞAĞI BİR OLGU MU, KURGU MU?

Bugün gazetelerde, televizyonlarda herkes bir Z kuşağı “olgusu” varmış gibi konuşuyor.

Körlerin fil tarifi gibi, kim neresinden tuttuysa orasından bir Z kuşağı tarifi yapmaya soyunuyor. Halbuki ortada bir Z kuşağı olgusu yok; önümüze konulan bir Z kuşağı “kurgusu” var.

Amerikan tüketim ideolojisine yaslanan popüler kültürün ve burjuva sosyolojisinin bağrından “Generation X-Y-Z” denilen bir şema ortaya çıkmış. Batı gençliğinin oy tercihlerini nasıl şekillendirir, tüketim alışkanlıklarını nasıl biçimlendiririz? Mevzu bu.
 
Her kuşağın tarifi, kültür endüstrisinin gençliği ağına düşüreceği alanlar üzerinden. Geçmişte giyim-kuşam, yeme-içme, eğlenme gibi yaşam tarzı kalıpları üzerindendi. Şimdi de Netflix, Youtube, Twitter vs. gibi kültür tekelleri üzerinden olması tesadüf değil.

İşte bu bakış “dünya piyasasıyla bütünleşen” ülkelere de yayılacaktı elbette. Tabii küreselleşme çağına özgü, sınıflar ve milletler üstü bir kuşak anlatısıyla beraber. Daha doğrusu, temelde yatan tüketim ideolojisinin, bütün yeryüzü gençliğine dayatılması marifetiyle.

Örneğin mazlum dünyanın herhangi bir köşesinden, herhangi bir genci alıyorsunuz. Ülkesinin, neoliberal küreselleşme içerisinde nasıl bir eşitsiz ilişkiyle dünya pazarına açıldığını, milli devletinin uğradığı yıkımları, bunların hayatında yarattığı sarsıntıları unutuyorsunuz. Amerikan tipi yaşam tarzı dayatmalarından ve buna direnen milli kültürün gösterdiği reflekslerden sıyırıyorsunuz. Yani kısacası milli olan her şeyi buharlaştırıp sosyal medyanın küresel potasında eritiyorsunuz. Oluyor size mis gibi, pırıl pırıl bir Z kuşağı mensubu.

KAREN FOGG’LARIN SUYA DÜŞEN HAYALLERİ

Hatırlarsanız, bir zamanlar “Türk gençliğini milli kimliğinden koparma” hayalleri kuran Avrupa Birliği’nin Türkiye Temsilcisi Karen Fogg’lar vardı.

Askerlerinin başına çuval geçirildiğinde ses çıkarmayan, şehitlerine ah vah edip geçen, Atatürk’ü tarihin tozlu raflarına terk eden, istiklal ve Cumhuriyeti müdafaa gibi bir vazife bilmeyen kimliksiz, kişiliksiz, yusyuvarlak, pelteleşmiş bir Türk gençliği; ne güzel olurdu!

Hayalleri suya düştü. Küreselleşmenin milli devlete saldırısı, Attila İlhan’ın dediği gibi bir ulusalcı dip dalgası yarattı. O dalganın en önünde Türk gençliği vardı. TGB, bu yükselen dalganın adıydı. Milli güçlerin 2014’e kadar mücadelesiyle Atlantik taarruzu bozguna uğratıldı.

Ortaya çıkan sonuç şuydu: Türk gençliği öyle kolay kolay milli kimliğinden kopartılamazdı.

BATI’NIN DELİ GÖMLEĞİ

Şimdi açıktan saldırıyla başarılamayan, Türk gençliğini yine Attila İlhan’ın deyimiyle “Batı’nın deli gömleği”ne sığdırarak yapılmaya çalışılıyor.

Evet, “Z kuşağı” kimliği, Batı’nın sadece Türk gençliğine değil, bütün dünya gençliğine giydirmeye çalıştığı bir deli gömleğidir. Üzerine yapıştırılan küresel bandroller, teknoloji süsleri, Netflix, Youtube vs. etiketleri, onun bir deli gömleği olduğu gerçeğini değiştirmiyor.

Sistemin ideolojik saldırısı, artık doğrudan kapışma şeklinde değil, sinsice ilerliyor. Aldous Huxley’in “Cesur Yeni Dünya”sında olduğu gibi, milli değerleri zorla baskılamayı değil, yaratılan sanal dünyanın etkisiyle giderek kimsenin o değerlere ihtiyaç duymaması hedefliyor. Kavramlar üzerinde kurulan hakimiyet, bunu sağlamanın en önemli aracıdır.

Türk gençliğinin sosyal medya üzerinden sistemin ideolojik bombardımanı altında olduğu, bundan ister istemez etkilendiği bir gerçektir. Ancak teknolojinin, sosyal medyanın, dijital kültürün Türk gençliğinin milli karakterini öğüttüğü, anlamsızlaştırdığı ve “Z kuşağı” denilen bir kimliğin potasında erittiği savı, sistem tarafından yayılan bir safsatadır.

Türkiye gibi bir ülkenin gençliği, milli kimliği olmaksızın bugünlere gelemezdi ve bundan sonra da ona sıkı sıkı sarılmaksızın yaşayamaz, geleceğini ellerine alamaz. Bugün de Türkiye’deki Batıcıların hevesli çabalarına rağmen Batı’nın deli gömleğine sığmıyor.

Türk gençliği “ağa takılmadı” ve “sosyal medya kazanında boğulmadı”. Bu mecraların etkisiyle milli kimliğini yitirmedi. Gençlerle yapılan anketlere bakıyoruz, vatanseverlik, milliyetçilik, Atatürkçülük, Türkiye’ye sahip çıkmak, Cumhuriyet’i yaşatmak gibi değerler gençliğin en geniş ortak paydası. PKK’ya karşı yaptığımız sınırötesi operasyonlara ve Doğu Akdeniz’de gösterdiğimiz kararlılığa gençliğin ezici bir çoğunluğunun destek vermesi de bunu kanıtlıyor.

Hayatımızı kuşatan sosyal medya Türk gençliğinin kimliğini belirleyemez ama Türk gençliği, yani bizler, bu mecraları nasıl kullanacağımızı, sistemin ideolojik etkilerine karşı nasıl mücadele edeceğimizi, çağın ruhuna milli köklerimizle nasıl katılacağımızı belirleyebiliriz.

Çünkü biz neoliberal küreselleşmenin Z kuşağı değil, uygarlığı yüzlerce yıl ileriye taşımış ve 150 yıldır emperyalizme direnen Türk milletinin gençliğiyiz. Jön Türk geleneğindeniz. Mayamız sağlam. Ama en önemlisi, Atatürk gibi teşkilatlıyız.

Işıkgün Akfırat

TGB Genel Başkan Yardımcısı

tgb.gen.tr

Herkesin dilinde bir “Z kuşağı”dır, gidiyor.

İlginçtir, kimse “nereden çıktı bu Z kuşağı?” diye sormuyor. Herkes sessiz sedasız kabullenmiş. Fikir ayrılıkları, tartışmalar da yalnızca Z kuşağının nasıl bir kuşak olduğu üzerine.

Akla zarar genellemeler yapılıyor. Acayip yaratıcı bir kuşak, ama bir yandan çok sıkılgan, dikkat dağınıklığı da var aslında ama bir kere kafaya taktı mıydı yandınız, vesaire. Bir kesim apolitik diye yererken öbür kesim hükümeti devirme misyonlarıyla göklere çıkarıyor.

İnsan soruyor: nasıl tarif edilirse edilsin, bu özellikleri Z kuşağı denilen bir küsur milyar gence yükleyen nedir? Tuhaf ama sadece 96 ya da 2000 yılından sonra doğmuş olmaları. Bu kadar. Korsanlarla çevrili Cibuti’de balıkçı teknesine de doğsan, ağzında gümüş kaşıkla İngiliz Lordlar Kamarası’na da doğsan, bu kuşağın mensubu oluyorsun.

Nerede kaldı sınıfsal uçurumlar, uluslararası eşitsizlikler, milli ve kültürel özgünlükler?

Deniyor ki: Canım, küresel dünyada bunların ne önemi kaldı? En fakir çocuğun bile cep telefonu, interneti var. Her biri aktif birer sosyal medya kullanıcısı. Ortada küresel bir kültür var. Milliyetçi sınırlar tutmuyor bu dünyada. Hatta artık adına “netizen” diyorlar, internet vatandaşı. İşte size Z kuşağı! Buna “sosyal medya kazanına düşen kuşak” da denebilir.

Hikaye böyle…

Peki, gerçek bu mu? Daha doğrusu, “Z kuşağı” denilen kavram ve ardında yatan yaklaşım, “zamane gençliğinin” gerçeğini anlamak ve açıklamak için doğru bir araç mı? Bu soruya verilecek yanıt, küreselleşme masalına inanıp inanmadığınıza bağlı.

DÜZ DÜNYA’NIN Z KUŞAĞI
Küreselleşmenin ideologlarından Thomas Friedman’ın 2005’te yayınladığı büyük ses getiren kitabının adı şuydu: Dünya Düzdür (The World is Flat). Geometrik şekli kastetmiyordu Friedman. Aslında kitapta renklendirerek anlatmaya çalıştığı şey, artık klişeleşmiş olan “dünyanın küresel bir köy olduğu” masalıydı.

Friedman “düz dünya” ifadesiyle, özellikle ulaşım ve iletişim teknolojilerindeki gelişimin, dünyada ülkeler ve insanlar arasındaki engebeleri, uçurumları ortadan kaldırdığını; dünyayı herkesin eşit fırsatlara sahip olduğu bereketli bir düzlüğe dönüştürdüğünü kastediyordu.

Bangladeş’te 16 saat çalışıp tişört üreten emekçiyle o ürünü Batı metropollerinde tüketen orta sınıf aynı düzlükteydi. ABD’nin tüketim müptelası hamburger çocuklarıyla NATO’nun kafalarına bombalar yağdırdığı, açlıkla boğuşan Iraklı ve Libyalı çocuklar da öyle.

Z kuşağı tanımlaması da benzer bir mantığın izlerini taşıyor. İletişim teknolojisindeki ilerlemenin ürünü olan tabletlerin, akıllı telefonların, çevrimiçi oyunların ve sosyal medyanın gençliği düzleştirdiği ya da aynılaştırdığı söyleniyor. Öyle ki Twitter, Facebook, Instagram, Netflix, Youtube, TikTok vs. mecralar aynı silikon kumaştan bir gençlik kuşağı yaratıyormuş.

Teknolojinin 96 sonrasında doğan gençlerin hayatı üzerinde geçmiş kuşaklara göre çok daha etkili olduğu su götürmez. Bu, eşyanın tabiatı gereği. Fakat bu gerçeği alıp geri kalan her şeyin önemsizleştiği bir kuşak kimliğine dönüştürmek, bilinçli bir çarpıtma hamlesidir.

Dolayısıyla masum bir bilimsel kategori gibi sunulan “Z kuşağı”, aslında küreselleşme ideolojisinin, Friedmanların “düz dünya”sının kavramıdır.

Z KUŞAĞI BİR OLGU MU, KURGU MU?

Bugün gazetelerde, televizyonlarda herkes bir Z kuşağı “olgusu” varmış gibi konuşuyor.

Körlerin fil tarifi gibi, kim neresinden tuttuysa orasından bir Z kuşağı tarifi yapmaya soyunuyor. Halbuki ortada bir Z kuşağı olgusu yok; önümüze konulan bir Z kuşağı “kurgusu” var.

Amerikan tüketim ideolojisine yaslanan popüler kültürün ve burjuva sosyolojisinin bağrından “Generation X-Y-Z” denilen bir şema ortaya çıkmış. Batı gençliğinin oy tercihlerini nasıl şekillendirir, tüketim alışkanlıklarını nasıl biçimlendiririz? Mevzu bu.
 
Her kuşağın tarifi, kültür endüstrisinin gençliği ağına düşüreceği alanlar üzerinden. Geçmişte giyim-kuşam, yeme-içme, eğlenme gibi yaşam tarzı kalıpları üzerindendi. Şimdi de Netflix, Youtube, Twitter vs. gibi kültür tekelleri üzerinden olması tesadüf değil.

İşte bu bakış “dünya piyasasıyla bütünleşen” ülkelere de yayılacaktı elbette. Tabii küreselleşme çağına özgü, sınıflar ve milletler üstü bir kuşak anlatısıyla beraber. Daha doğrusu, temelde yatan tüketim ideolojisinin, bütün yeryüzü gençliğine dayatılması marifetiyle.

Örneğin mazlum dünyanın herhangi bir köşesinden, herhangi bir genci alıyorsunuz. Ülkesinin, neoliberal küreselleşme içerisinde nasıl bir eşitsiz ilişkiyle dünya pazarına açıldığını, milli devletinin uğradığı yıkımları, bunların hayatında yarattığı sarsıntıları unutuyorsunuz. Amerikan tipi yaşam tarzı dayatmalarından ve buna direnen milli kültürün gösterdiği reflekslerden sıyırıyorsunuz. Yani kısacası milli olan her şeyi buharlaştırıp sosyal medyanın küresel potasında eritiyorsunuz. Oluyor size mis gibi, pırıl pırıl bir Z kuşağı mensubu.

KAREN FOGG’LARIN SUYA DÜŞEN HAYALLERİ

Hatırlarsanız, bir zamanlar “Türk gençliğini milli kimliğinden koparma” hayalleri kuran Avrupa Birliği’nin Türkiye Temsilcisi Karen Fogg’lar vardı.

Askerlerinin başına çuval geçirildiğinde ses çıkarmayan, şehitlerine ah vah edip geçen, Atatürk’ü tarihin tozlu raflarına terk eden, istiklal ve Cumhuriyeti müdafaa gibi bir vazife bilmeyen kimliksiz, kişiliksiz, yusyuvarlak, pelteleşmiş bir Türk gençliği; ne güzel olurdu!

Hayalleri suya düştü. Küreselleşmenin milli devlete saldırısı, Attila İlhan’ın dediği gibi bir ulusalcı dip dalgası yarattı. O dalganın en önünde Türk gençliği vardı. TGB, bu yükselen dalganın adıydı. Milli güçlerin 2014’e kadar mücadelesiyle Atlantik taarruzu bozguna uğratıldı.

Ortaya çıkan sonuç şuydu: Türk gençliği öyle kolay kolay milli kimliğinden kopartılamazdı.

BATI’NIN DELİ GÖMLEĞİ

Şimdi açıktan saldırıyla başarılamayan, Türk gençliğini yine Attila İlhan’ın deyimiyle “Batı’nın deli gömleği”ne sığdırarak yapılmaya çalışılıyor.

Evet, “Z kuşağı” kimliği, Batı’nın sadece Türk gençliğine değil, bütün dünya gençliğine giydirmeye çalıştığı bir deli gömleğidir. Üzerine yapıştırılan küresel bandroller, teknoloji süsleri, Netflix, Youtube vs. etiketleri, onun bir deli gömleği olduğu gerçeğini değiştirmiyor.

Sistemin ideolojik saldırısı, artık doğrudan kapışma şeklinde değil, sinsice ilerliyor. Aldous Huxley’in “Cesur Yeni Dünya”sında olduğu gibi, milli değerleri zorla baskılamayı değil, yaratılan sanal dünyanın etkisiyle giderek kimsenin o değerlere ihtiyaç duymaması hedefliyor. Kavramlar üzerinde kurulan hakimiyet, bunu sağlamanın en önemli aracıdır.

Türk gençliğinin sosyal medya üzerinden sistemin ideolojik bombardımanı altında olduğu, bundan ister istemez etkilendiği bir gerçektir. Ancak teknolojinin, sosyal medyanın, dijital kültürün Türk gençliğinin milli karakterini öğüttüğü, anlamsızlaştırdığı ve “Z kuşağı” denilen bir kimliğin potasında erittiği savı, sistem tarafından yayılan bir safsatadır.

Türkiye gibi bir ülkenin gençliği, milli kimliği olmaksızın bugünlere gelemezdi ve bundan sonra da ona sıkı sıkı sarılmaksızın yaşayamaz, geleceğini ellerine alamaz. Bugün de Türkiye’deki Batıcıların hevesli çabalarına rağmen Batı’nın deli gömleğine sığmıyor.

Türk gençliği “ağa takılmadı” ve “sosyal medya kazanında boğulmadı”. Bu mecraların etkisiyle milli kimliğini yitirmedi. Gençlerle yapılan anketlere bakıyoruz, vatanseverlik, milliyetçilik, Atatürkçülük, Türkiye’ye sahip çıkmak, Cumhuriyet’i yaşatmak gibi değerler gençliğin en geniş ortak paydası. PKK’ya karşı yaptığımız sınırötesi operasyonlara ve Doğu Akdeniz’de gösterdiğimiz kararlılığa gençliğin ezici bir çoğunluğunun destek vermesi de bunu kanıtlıyor.

Hayatımızı kuşatan sosyal medya Türk gençliğinin kimliğini belirleyemez ama Türk gençliği, yani bizler, bu mecraları nasıl kullanacağımızı, sistemin ideolojik etkilerine karşı nasıl mücadele edeceğimizi, çağın ruhuna milli köklerimizle nasıl katılacağımızı belirleyebiliriz.

Çünkü biz neoliberal küreselleşmenin Z kuşağı değil, uygarlığı yüzlerce yıl ileriye taşımış ve 150 yıldır emperyalizme direnen Türk milletinin gençliğiyiz. Jön Türk geleneğindeniz. Mayamız sağlam. Ama en önemlisi, Atatürk gibi teşkilatlıyız.

Işıkgün Akfırat

TGB Genel Başkan Yardımcısı

tgb.gen.tr

“Demokrasisini” Seven Defansa Gelsin

Atlantik Sisteminin Çöküşü ve Muhalefet Retoriği

“Bir, iki, üç

Daha fazla Vietnam!”

1960’ların sonunda dünyayı kasıp kavuran bu slogan, bugünlerin habercisiydi. ABD dünyanın en büyük ekonomisiydi, ordusu tarihin gördüğü en muazzam orduydu. Diyorlardı ki yenilmesi mümkün değildi. Emperyalist zalimliğinin bulutları dünyanın üzerine çökmüştü.

Anadolu’da “zulmün artsın” diye bir laf vardır. Zulmü artanın düşüşü tez olur. ABD’nin çamura saplandığı Vietnam’da işlediği her insanlık suçu, kendi tabutuna çaktığı birer çiviydi aslında.

Pek bilinmez, 50 yıl önce Vietnam’a atılan napalm bombaları bugün dahi patlayıp orman yangınları çıkarıyor. Ama bugün bir Amerikalı Vietnam’a gitmek isterse, ABD’ye tarihinin en büyük bozgununu tattıran liderin adını taşıyan Ho Şi Minh Havalimanı’na inmek zorunda.

68’lilerin Ho Amca’sı önderliğinde bir köylü milletin ABD’ye karşı zaferi, Çin Devrimi önderi Mao Zedung’un emperyalizm için neden “kâğıttan kaplan” dediğini de açıklıyor.

Şimdi İran, Irak, Suriye… derken, Amerika için yeryüzünün tamamı Vietnam olmuştur. Ve yenilse dahi yedi kıtada esip gürleyen ABD’nin eski halinden eser kalmamıştır.

Suphi Taşhan’dan ilhamla diyebiliriz: Mafsal yerinden oynadı, dünya yerine geliyor.

Aslında bir parantez kapanıyor: Batı parantezi. On küsur bin yıllık uygarlık serüvenimizde üç yüz yıllık bir fasılaydı bu.¹ Tarih bilmeyenler, güneşin hep Batı’dan doğduğunu ve sonsuza kadar da öyle olacağını sandılar. Oysa bu üç yüz yılın yarısı siyasi, kültürel ve iktisadi devrimler idiyse yarısı da (hiçbir tarih kitabında yazmayan) üzerinde güneş batmayan katliamlardı.²

Atlantik Çağı, Amerikan Yüzyılı, Yeni Dünya Düzeni… Bugün Batı’nın en prestijli dergilerinin kapaklarını, bu ihtiraslı kavramların ölüm haberleri süslüyor.

Immauel Wallerstein’ın deyimiyle, bildiğimiz dünyanın sonundayız.³ Fazla değil, bundan 20 yıl önce ağızlarından salyalar saçarak “demokrasi” namına savaş çığırtkanlığı yapan Atlantikçiler, bugün “demokrasisini” seven herkesi defansa çağırmaktadır.

Ne ki, yerinden oynayan ve çökmekte olan mafsal, Atlantik sisteminin üzerine bina edildiği temeldir. Zaten tam da bu nedenle Atlantikçilik ya da Batıcılık günümüzde, Birgül Ayman Güler hocamızın dediği gibi bir fanatiklikten ibaret hale gelmiştir.⁴

ATLANTİK SİSTEMİN DOĞUŞU

Roma nasıl bir günde kurulmadıysa ABD imparatorluğu ve onun dünya efendiliği sistemi olan Atlantik düzeni de bir günde kurulmadı.

Birkaç kırılma yılından bahsedilebilir. 1865 iç savaşın sona ermesi, 1899 ilk sömürge işgali, 1917 Cihan Harbi’ne katılması… Fakat ABD’nin kendi suretinden bir dünya yaratma projesi, ancak II. Dünya Savaşı’nın külleri üzerinde yükselebilmiştir.

Avrupa’da kan gövdeyi götürürken Atlantik Okyanusu’nun öbür kıyısında, sakin adasından dünyaya silah satan ABD, Pearl Harbor saldırısıyla savaşın içine çekildiğinde Daşov (Dachau) kampında fırınlar yakılmış⁵ ve yaşlı kıta çoktan harabeye dönmüştü. 

Bütün dünya ülkelerinin ekonomisi ve üretken nüfusu savaşın alevleri içinde kavrulurken ABD ekonomisi 1939-45 arasında o zamana kadar benzeri görülmeyen yıllık ortalama %10 oranıyla büyümüştü. Savaşın sonunda Amerikan akçesi tartışmasız bir küresel üstünlüğe sahipti.⁶

ABD, bu üstünlüğü kullanmak üzere daha savaş bitmeden harekete geçti. 1944’te Bretton Woods’ta yapılan toplantıda Amerikan Doları’nın uluslararası rezerv para olmasını kabul ettirdi. Ayrıca Birleşmiş Milletler’in merkezi de Washington’da olacaktı.

ÖZGÜR DÜNYANIN EFENDİSİ

Sorarsanız, ABD özgür, haktan hukuktan yana ve barış içinde bir dünya için “sorumluluk” almaktaydı. Fakat Amerikan finansının ağababası J. P. Morgan’ın dediği gibi bir güzel neden vardı, bir de gerçek neden… Amerika’nın rüyası, üstünlüğünü kalıcılaştıracağı bir dünya düzeni kurmaktı.

Bu planın önünde iki yaşamsal engel vardı. Birincisi, dünyanın fabrikası haline gelen ABD’nin en büyük müşterisi Avrupa viraneye dönmüştü. Marshall Planı’nın akıttığı bugünün parasıyla 127 milyar $ değerinde yardımla Avrupa ekonomisi yeni baştan inşa edilecekti.

İkincisi, aynı Avrupa, doğudan esen devrim rüzgarlarıyla sallanıyordu. Sovyetler ile barışı savunan Roosevelt’in ani ölümünden sonra Amerikan ekonomisinin belkemiği olan “askeri-sınai kompleks” yönetimin iplerini eline aldı. 1947’de Soğuk Savaşı resmen başlatan ABD Başkanı Truman yalnızca basit bir sözcüydü.⁷

Ortaya konulan doktrine göre, “komünizm tehdidine” karşı “özgür dünya”nın savunulması için ABD bütün heybetiyle dünya sahnesine çıkacaktı.

1947’de CIA faaliyete başladı. 1948’de Marshall Planı uygulandı. 1949’da NATO kuruldu. Bu yıllarda kurumsal mimarisi tamamlanan Atlantik Sistemi, yerkürenin tamamını Amerika’nın emperyalist çıkarlarına tabi kılmayı hedefleyen gayrı resmî bir imparatorluktu.

Denetimi sürekli kılma ve hizadan çıkanlara müdahale için “özel savaş” kapsamında NATO şemsiyesi altında kalıcı yer altı örgütlenmeleri kuruldu.⁸ 1950’lerden beri direnen ülkelerde onlarca darbe, suikast, iç savaş tertipledi.⁹ FETÖ, bu örgütlenmenin Türkiye’deki adıydı.¹⁰

Sınırsız tüketime dayalı “Amerikan yaşam tarzı” bütün ülkelere pompalandı. Amerikan liberalizmi, bütün bireyciliği ve hazcılığıyla bir virüs gibi dünyaya yayıldı. Kültür endüstrisi, medya ve üniversiteler aracılığıyla Amerikancı / Atlantikçi / Batıcı bir zihin ordusu yaratıldı.

Sovyetler Birliği’nin dağılmasının hemen ardından ABD elindeki bu “güç fazlasıyla” tek kutuplu bir dünya yaratmak için taarruza kalktı. 1991 yılında Irak işgaliyle, dünyanın en bereketli petrol yatakları üzerinde oturan “Ortadoğu’yu istikrarsızlaştıran diktatörlere karşı demokrasiyi yeşertmek için” bir “sürekli savaş” başlattı.¹¹

KARA ŞAHİNİN DÜŞÜŞÜ

Savaş, direniş yüzünden metastaz yapıp genişledikçe bilanço da ağırlaştı. 2010 yılına gelindiğinde maliyet trilyonları, ölümler ise milyonları bulmuştu.¹² Buna rağmen Ridley Scott’un meşhur filminde (Black Hawk Down, 2001) olduğu gibi “kara şahin” Irak’ta ve Suriye’de yere çakıldı.

Bugün 70 ülkede 800’den fazla üssüyle ABD’nin askeri gücü hala birinci sırada. Ancak tahtı sallanıyor. ABD, ekonomisindeki çöküş nedeniyle üslerini kapatıp askeri personel sayısını azaltıyor. Askeri teknolojide havada Rusya, denizde Çin tarafından geçilmenin eşiğinde.

Herkesin malumu, dünyada üretimin ağırlığı Asya’ya kaydı. Ama Atlantik cephesini esas endişelendiren, Asya’nın Batı’nın yüksek teknoloji tekelini kırmasıdır. Çin uzay teknolojisinden nanoteknolojiye ve bilgi teknolojilerine dünya devleri çıkaran bir ülke haline geldi. En son Huawei hadisesi, ABD’nin rahatsızlığının çarpıcı bir göstergesiydi.¹³

ABD’nin askeri gücünün ağırlığını Asya-Pasifiğe kaydırmasının ve Trump’ın ilan ettiği ticaret savaşlarının arkasında bu gerçekler yatmaktadır.

BATI HEGEMONYASININ SONU

ABD uzunca bir süre dünyaya ve özellikle Atlantik’in diğer kıyısına lider rolünü ve hegemonyasını kabul ettirmişti. İşler değişti. ABD’nin itibarı tarihin en düşük seviyesinde. PEW araştırmasına göre 2013-2018 arasında bütün dünyada ABD’yi ülkesine tehdit olarak görenlerin oranı sürekli olarak arttı. Almanya’da bu artış %30, Fransa’da ise %29 düzeyinde.¹⁴

Tarihin en büyük kriziyle sarsılan Dolara güven kalmaması nedeniyle rezerv para olarak altına hücum trendi her yerde yükseliyor. Avrasya’da karşılıklı ulusal parayla ticaret ve İran ambargosunu aşmak için ABD’ye alternatif ödeme sistemleri işlemeye başlamıştır.

ABD’nin sadık müttefiki Suudi Arabistan dahi Rusya’dan S-400 almakta, Almanya Şansölyesi Merkel NATO dışında bir Avrupa ordusu kurmaktan bahsetmekte, Fransa Cumhurbaşkanı Macron ise açıkça Batı hegemonyasının sona erdiğini ilan etmektedir.

Kısacası, Atlantik sisteminin iflası ayyuka çıkmıştır.

ABD’NİN DEFANS ÇAĞRISI

Amerikan şahinlerinin, küreselleşmeci neo-conların (yeni muhafazakarların) “demokrasi”, “özgürlük”, “insan hakları” vs. naralarıyla hücum borusu çaldıkları günler geride kalmıştır.

Şimdi Atlantikçi cephe, elinde kalan son kaleleri savunmak için bütün güçlerini seferber etmekle meşguldür. Fakat defansa da geçse, huylu huyundan vazgeçmiyor.

Bütün dünyada Çin ve Rusya’ya karşı Soğuk Savaş diliyle bir düşmanlık körüklemekte, Venezuela, İran, Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti gibi direnen ülkeleri şeytanlaştırmakta, Türkiye gibi hizadan çıkan ülkeleri ise yalnızlaştırmaya ve dize getirmeye çalışmaktadır.

Demektedirler ki, demir yumruklarla yönetilen bu ülkelerin birleşmesi, askeri ve iktisadi yükselişi önlenemezse, Batı demokrasisi ve “özgür dünya”nın sonu gelecektir. Bu nedenle ABD, bütün dünyadaki Atlantikçi güçleri, tırmanan “otokrasiye” karşı defansa çağırmaktadır.

ATLANTİKÇİLİĞİNİN MUHALEFET KODLARI

Türkiye’de bu Atlantikçi retoriğin özü, vatan savaşının inkarıdır. Bunun uluslararası düzlemdeki yansıması da stratejik müttefiklerimize düşmanlıktır.

FETÖ bahanedir, HDP-PKK muhataptır, PYD IŞİD’le mücadele gücüdür. ABD’yle ittifak, uygar dünyaya attığımız demirdir. Dolar, ekonomimizin temel direğidir.

Bu zihniyete göre: Terörle mücadele, insan hakları ve demokrasinin boğulmasıdır. Amerikancıların devlet içinden tasfiyesi, adaletin çökertilmesi ve Türkiye’nin otoriterleşmesidir. Suriye’de sınırötesi operasyonlar, Ortadoğu bataklığına saplanmaktır. ABD’den uzaklaşmak, Çin ve Rusya’nın (hatta İran’ın) güdümüne girmektir.

Sanki bir gecede PKK ve FETÖ Çinci olacak, milyarlarca dolar borç Yuan’a dönüşecek, Amerikan üsleri de Rusya’ya devredilecektir.

Paket program, üç aşağı beş yukarı budur.

Oysa tehdidin kaynağı ve düşman ortaktır. Rusya, İran ve Çin ile ittifak, ABD’nin kuklası ayrılıkçı ve yobaz teröre karşı ülke güvenliği, enerji güvenliği, ticaret güvenliği içindir.

Çinliler buna “kazan-kazan” diyor. Nitekim Atlantik’te boğulmak yerine su yüzeyinde kalmak için arayış içine giren Avrupa ülkeleri de boydan boya Çin’in Kuşak ve Yol inisiyatifine dahil oldular. Yoksa Avrupalılar da Çin güdümüne mi giriyorlar?

TÜRKİYE’DE ATLANTİK KULÜBÜ

Bu sözler size hiç yabancı gelmedi değil mi?

Çünkü bunları her gün duyuyoruz. Ya bir muhalefet liderinin ağzından ya derste yahut televizyonda boy gösteren bir akademisyenin, ya da onlardan etkilenen bir arkadaşımızın…

Çünkü Atlantikçilik, Türkiye’de köklü bir damar. 1952’de NATO üyeliğimizden beri oluşan bir birikim bu. Dünyayı Amerika’nın gözleriyle gören, Asya’yı küçümseyen bir Batı kulübü.

Uzun yıllar hem iktidarda hem muhalefette güçlüydü. Bir eli devlette, diğer eli sivil toplumdaydı. Vatan savaşı sürecinde sığınağı sivil toplum, yığınağı da muhalefet oldu.

Bütün hesaplar artık Batı’yla uzlaşması mümkün olmayan iktidarın devrilmesi üzerine kurulunca PKK’yla ittifak da FETÖ’yle dayanışma da makbul oldu. Sistemin çaresizliği, pervasızlığını körükledi. Kitlelerin Erdoğan düşmanlığı da bir gözbağı olarak kullanıldı.

Bugün bütün meseleleri, dağınık muhalif kuvvetlerin içinden, Atlantik sisteminden kopmayan ve Asya’ya mesafeli duran bir iktidar devşirmektir. Bunun için yükselttikleri slogan da Atlantik merkezlerinden çığırtılanla aynıdır: Demokrasisini seven defansa gelsin!

ATLANNTİK’TE ÖLÜM, AVRASYA’DA HAYAT

Peki, bu senaryo mümkün mü? Atlantik cephesi başarılı olabilir mi?

Görünen köy kılavuz istemiyor: Başarı şansı sıfır.

Çünkü birincisi, Atlantik sisteminde deniz tükendi. ABD’nin iktisadıyla beraber süngüsü de düştü, kendi dertleriyle boğuşuyor. Avrupa ha keza, çöküşü paylaşmak istemiyor. Atlantik’te ne terörün çözümü var ne ekonominin. Sorunun kaynağı o, kör çıkmaz…

İkincisi ve daha önemlisi, Türkiye’de Atlantik’ten çok daha köklü bir milli birikim var. Atatürk Devrimi var, Cumhuriyet direnci var. Savaşan devletimiz, yargımız, ordumuz var. Giderek safını bulan ve kenetlenen milli güçler var. Çünkü büyük milletimiz var.

Diğer yanda ise Asya (ve bütün güney halkları) iktisadıyla, bilimiyle, kültürüyle, diplomasisiyle uyanıyor. Ve birleşiyor. İşte Astana, BRICS, Şanghay İşbirliği Örgütü… Latinlerin binlerce yıl önceden dediği gibi: Ex oriente lux, yani ışık doğudan yükseliyor.

Emperyalizme karşı direnişimiz yüz yıl önce de doğunun mazlumlarıyla birleşerek zafer kazanmıştı, bugün de yeni zaferlere beraber yürüyoruz.

Avrasya ufku, milletimizin strateji ustası Soner Polat amiralimizin dediği gibi Türkiye’nin kaçınılmaz jeopolitik rotasıdır.¹⁵ Atlantik’te ölüm, Avrasya’da hayat vardır.

Öyleyse Atlantikçilerin çelmeleri bizi daha fazla durduramaz. Artık Batı’ya bakmaktan ağrıyan boynumuzu çevireceğiz ve Doğu’dan doğan güneşe bakacağız.

Işıkgün Akfırat

TGB Genel Başkan Yardımcısı

DİP NOT:

1- Andre Gunder Frank, Yeniden Doğu: Asya Çağında Küresel Ekonomi, İmge Kitabevi, Mart 2010, İstanbul.
2- Mike Davis, Üzerinde Güneş Batmayan Katliam, Yordam Kitap, Ocak 2012, İstanbul.
3- Immanuel Wallerstein, Bildiğimiz Dünyanın Sonu, Metis Yayınları, 2016, İstanbul. Ayrıca bkz. Amerikan Gücünün Gerileyişi, Metis Yayınları, Ocak 2004, İstanbul.
4- Birgül Ayman Güler, “Batıcılık ve fanatizm”, Aydınlık gazetesi, 19.12.2018
5- Nazım Hikmet’in “Ben İçeri Düştüğümden Beri” şiirinde andığı Daşov toplama kampında ölen 23’ü Türk 30 binden fazla insanın cansız bedeni fırınlarda yakılmıştır.
6- Savaşın sonunda Rusya sermaye varlıklarının %25’ini, Almanya %13’ünü, İtalya %8’ini, Fransa %7’sini, Britanya %3’ünü kaybetmişti. Eric J. Hobsbawm, Kısa 20. Yüzyıl Tarihi: 1914-1991 Aşırılıklar Çağı, Çev. Yavuz Alogan, Sarmal Yayınevi, Ekim 1996, s. 64-65.
7- Oliver Stone’un “ABD’nin Gizli Tarihi” (2013) belgesel dizisinin ikinci ve devam eden bölümlerinde bu dönüşüm çarpıcı bir şekilde anlatılır.
8- Adnan Akfırat, Özel Savaş: CIA ve Pentagon Belgeleriyle, Kaynak Yayınları, Nisan 2002, İstanbul.
9- Mark Zepezauer, CIA’nın Büyük Operasyonları, Kaynak Yayınları, 1996, İstanbul.
10- FETÖ’nün CIA ile ilişkisine dair erken bir inceleme için bkz. Necip Hablemitoğlu, Köstebek, Toplumsal Dönüşüm Yayınları, 2003, İstanbul. FETÖ’nün basit bir tarikat değil, bir Gladyo aygıtı olduğuna dair en aydınlatıcı çalışma: Doğu Perinçek, FETÖ Darbesi, Kaynak Yayınları, Kasım 2016, İstanbul.
   Samir Amin, Liberal Virüs: Sürekli Savaş ve Dünyanın Amerikanlaştırılması, Yordam Kitap, Mart 2016, İstanbul.
12- Joseph E. Stiglitz, Üç Trilyon Dolarlık Savaş, ODTÜ Yayınları, 2009, Ankara.
13- Çin’in araştırma ve geliştirme (Ar-Ge) bütçesinin GSYH’sine oranı %2’dir. ABD’de bu oran %0.7. Çin’de yüksek lisans ve doktora programları, her yıl ABD’dekinden üç kat fazla mezun vermektedir.
14- https://www.pewresearch.org/fact-tank/2019/02/14/more-people-around-the-world-see-u-s-power-and-influence-as-a-major-threat-to-their-country/ (Erişim: 26.09.2019)
15- Soner Polat, Türkiye İçin Jeopolitik Rota, Kaynak Yayınları, 2015, İstanbul.

tgb.gen.tr

“Demokrasisini” Seven Defansa Gelsin

Atlantik Sisteminin Çöküşü ve Muhalefet Retoriği

“Bir, iki, üç

Daha fazla Vietnam!”

1960’ların sonunda dünyayı kasıp kavuran bu slogan, bugünlerin habercisiydi. ABD dünyanın en büyük ekonomisiydi, ordusu tarihin gördüğü en muazzam orduydu. Diyorlardı ki yenilmesi mümkün değildi. Emperyalist zalimliğinin bulutları dünyanın üzerine çökmüştü.

Anadolu’da “zulmün artsın” diye bir laf vardır. Zulmü artanın düşüşü tez olur. ABD’nin çamura saplandığı Vietnam’da işlediği her insanlık suçu, kendi tabutuna çaktığı birer çiviydi aslında.

Pek bilinmez, 50 yıl önce Vietnam’a atılan napalm bombaları bugün dahi patlayıp orman yangınları çıkarıyor. Ama bugün bir Amerikalı Vietnam’a gitmek isterse, ABD’ye tarihinin en büyük bozgununu tattıran liderin adını taşıyan Ho Şi Minh Havalimanı’na inmek zorunda.

68’lilerin Ho Amca’sı önderliğinde bir köylü milletin ABD’ye karşı zaferi, Çin Devrimi önderi Mao Zedung’un emperyalizm için neden “kâğıttan kaplan” dediğini de açıklıyor.

Şimdi İran, Irak, Suriye… derken, Amerika için yeryüzünün tamamı Vietnam olmuştur. Ve yenilse dahi yedi kıtada esip gürleyen ABD’nin eski halinden eser kalmamıştır.

Suphi Taşhan’dan ilhamla diyebiliriz: Mafsal yerinden oynadı, dünya yerine geliyor.

Aslında bir parantez kapanıyor: Batı parantezi. On küsur bin yıllık uygarlık serüvenimizde üç yüz yıllık bir fasılaydı bu.¹ Tarih bilmeyenler, güneşin hep Batı’dan doğduğunu ve sonsuza kadar da öyle olacağını sandılar. Oysa bu üç yüz yılın yarısı siyasi, kültürel ve iktisadi devrimler idiyse yarısı da (hiçbir tarih kitabında yazmayan) üzerinde güneş batmayan katliamlardı.²

Atlantik Çağı, Amerikan Yüzyılı, Yeni Dünya Düzeni… Bugün Batı’nın en prestijli dergilerinin kapaklarını, bu ihtiraslı kavramların ölüm haberleri süslüyor.

Immauel Wallerstein’ın deyimiyle, bildiğimiz dünyanın sonundayız.³ Fazla değil, bundan 20 yıl önce ağızlarından salyalar saçarak “demokrasi” namına savaş çığırtkanlığı yapan Atlantikçiler, bugün “demokrasisini” seven herkesi defansa çağırmaktadır.

Ne ki, yerinden oynayan ve çökmekte olan mafsal, Atlantik sisteminin üzerine bina edildiği temeldir. Zaten tam da bu nedenle Atlantikçilik ya da Batıcılık günümüzde, Birgül Ayman Güler hocamızın dediği gibi bir fanatiklikten ibaret hale gelmiştir.⁴

ATLANTİK SİSTEMİN DOĞUŞU

Roma nasıl bir günde kurulmadıysa ABD imparatorluğu ve onun dünya efendiliği sistemi olan Atlantik düzeni de bir günde kurulmadı.

Birkaç kırılma yılından bahsedilebilir. 1865 iç savaşın sona ermesi, 1899 ilk sömürge işgali, 1917 Cihan Harbi’ne katılması… Fakat ABD’nin kendi suretinden bir dünya yaratma projesi, ancak II. Dünya Savaşı’nın külleri üzerinde yükselebilmiştir.

Avrupa’da kan gövdeyi götürürken Atlantik Okyanusu’nun öbür kıyısında, sakin adasından dünyaya silah satan ABD, Pearl Harbor saldırısıyla savaşın içine çekildiğinde Daşov (Dachau) kampında fırınlar yakılmış⁵ ve yaşlı kıta çoktan harabeye dönmüştü. 

Bütün dünya ülkelerinin ekonomisi ve üretken nüfusu savaşın alevleri içinde kavrulurken ABD ekonomisi 1939-45 arasında o zamana kadar benzeri görülmeyen yıllık ortalama %10 oranıyla büyümüştü. Savaşın sonunda Amerikan akçesi tartışmasız bir küresel üstünlüğe sahipti.⁶

ABD, bu üstünlüğü kullanmak üzere daha savaş bitmeden harekete geçti. 1944’te Bretton Woods’ta yapılan toplantıda Amerikan Doları’nın uluslararası rezerv para olmasını kabul ettirdi. Ayrıca Birleşmiş Milletler’in merkezi de Washington’da olacaktı.

ÖZGÜR DÜNYANIN EFENDİSİ

Sorarsanız, ABD özgür, haktan hukuktan yana ve barış içinde bir dünya için “sorumluluk” almaktaydı. Fakat Amerikan finansının ağababası J. P. Morgan’ın dediği gibi bir güzel neden vardı, bir de gerçek neden… Amerika’nın rüyası, üstünlüğünü kalıcılaştıracağı bir dünya düzeni kurmaktı.

Bu planın önünde iki yaşamsal engel vardı. Birincisi, dünyanın fabrikası haline gelen ABD’nin en büyük müşterisi Avrupa viraneye dönmüştü. Marshall Planı’nın akıttığı bugünün parasıyla 127 milyar $ değerinde yardımla Avrupa ekonomisi yeni baştan inşa edilecekti.

İkincisi, aynı Avrupa, doğudan esen devrim rüzgarlarıyla sallanıyordu. Sovyetler ile barışı savunan Roosevelt’in ani ölümünden sonra Amerikan ekonomisinin belkemiği olan “askeri-sınai kompleks” yönetimin iplerini eline aldı. 1947’de Soğuk Savaşı resmen başlatan ABD Başkanı Truman yalnızca basit bir sözcüydü.⁷

Ortaya konulan doktrine göre, “komünizm tehdidine” karşı “özgür dünya”nın savunulması için ABD bütün heybetiyle dünya sahnesine çıkacaktı.

1947’de CIA faaliyete başladı. 1948’de Marshall Planı uygulandı. 1949’da NATO kuruldu. Bu yıllarda kurumsal mimarisi tamamlanan Atlantik Sistemi, yerkürenin tamamını Amerika’nın emperyalist çıkarlarına tabi kılmayı hedefleyen gayrı resmî bir imparatorluktu.

Denetimi sürekli kılma ve hizadan çıkanlara müdahale için “özel savaş” kapsamında NATO şemsiyesi altında kalıcı yer altı örgütlenmeleri kuruldu.⁸ 1950’lerden beri direnen ülkelerde onlarca darbe, suikast, iç savaş tertipledi.⁹ FETÖ, bu örgütlenmenin Türkiye’deki adıydı.¹⁰

Sınırsız tüketime dayalı “Amerikan yaşam tarzı” bütün ülkelere pompalandı. Amerikan liberalizmi, bütün bireyciliği ve hazcılığıyla bir virüs gibi dünyaya yayıldı. Kültür endüstrisi, medya ve üniversiteler aracılığıyla Amerikancı / Atlantikçi / Batıcı bir zihin ordusu yaratıldı.

Sovyetler Birliği’nin dağılmasının hemen ardından ABD elindeki bu “güç fazlasıyla” tek kutuplu bir dünya yaratmak için taarruza kalktı. 1991 yılında Irak işgaliyle, dünyanın en bereketli petrol yatakları üzerinde oturan “Ortadoğu’yu istikrarsızlaştıran diktatörlere karşı demokrasiyi yeşertmek için” bir “sürekli savaş” başlattı.¹¹

KARA ŞAHİNİN DÜŞÜŞÜ

Savaş, direniş yüzünden metastaz yapıp genişledikçe bilanço da ağırlaştı. 2010 yılına gelindiğinde maliyet trilyonları, ölümler ise milyonları bulmuştu.¹² Buna rağmen Ridley Scott’un meşhur filminde (Black Hawk Down, 2001) olduğu gibi “kara şahin” Irak’ta ve Suriye’de yere çakıldı.

Bugün 70 ülkede 800’den fazla üssüyle ABD’nin askeri gücü hala birinci sırada. Ancak tahtı sallanıyor. ABD, ekonomisindeki çöküş nedeniyle üslerini kapatıp askeri personel sayısını azaltıyor. Askeri teknolojide havada Rusya, denizde Çin tarafından geçilmenin eşiğinde.

Herkesin malumu, dünyada üretimin ağırlığı Asya’ya kaydı. Ama Atlantik cephesini esas endişelendiren, Asya’nın Batı’nın yüksek teknoloji tekelini kırmasıdır. Çin uzay teknolojisinden nanoteknolojiye ve bilgi teknolojilerine dünya devleri çıkaran bir ülke haline geldi. En son Huawei hadisesi, ABD’nin rahatsızlığının çarpıcı bir göstergesiydi.¹³

ABD’nin askeri gücünün ağırlığını Asya-Pasifiğe kaydırmasının ve Trump’ın ilan ettiği ticaret savaşlarının arkasında bu gerçekler yatmaktadır.

BATI HEGEMONYASININ SONU

ABD uzunca bir süre dünyaya ve özellikle Atlantik’in diğer kıyısına lider rolünü ve hegemonyasını kabul ettirmişti. İşler değişti. ABD’nin itibarı tarihin en düşük seviyesinde. PEW araştırmasına göre 2013-2018 arasında bütün dünyada ABD’yi ülkesine tehdit olarak görenlerin oranı sürekli olarak arttı. Almanya’da bu artış %30, Fransa’da ise %29 düzeyinde.¹⁴

Tarihin en büyük kriziyle sarsılan Dolara güven kalmaması nedeniyle rezerv para olarak altına hücum trendi her yerde yükseliyor. Avrasya’da karşılıklı ulusal parayla ticaret ve İran ambargosunu aşmak için ABD’ye alternatif ödeme sistemleri işlemeye başlamıştır.

ABD’nin sadık müttefiki Suudi Arabistan dahi Rusya’dan S-400 almakta, Almanya Şansölyesi Merkel NATO dışında bir Avrupa ordusu kurmaktan bahsetmekte, Fransa Cumhurbaşkanı Macron ise açıkça Batı hegemonyasının sona erdiğini ilan etmektedir.

Kısacası, Atlantik sisteminin iflası ayyuka çıkmıştır.

ABD’NİN DEFANS ÇAĞRISI

Amerikan şahinlerinin, küreselleşmeci neo-conların (yeni muhafazakarların) “demokrasi”, “özgürlük”, “insan hakları” vs. naralarıyla hücum borusu çaldıkları günler geride kalmıştır.

Şimdi Atlantikçi cephe, elinde kalan son kaleleri savunmak için bütün güçlerini seferber etmekle meşguldür. Fakat defansa da geçse, huylu huyundan vazgeçmiyor.

Bütün dünyada Çin ve Rusya’ya karşı Soğuk Savaş diliyle bir düşmanlık körüklemekte, Venezuela, İran, Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti gibi direnen ülkeleri şeytanlaştırmakta, Türkiye gibi hizadan çıkan ülkeleri ise yalnızlaştırmaya ve dize getirmeye çalışmaktadır.

Demektedirler ki, demir yumruklarla yönetilen bu ülkelerin birleşmesi, askeri ve iktisadi yükselişi önlenemezse, Batı demokrasisi ve “özgür dünya”nın sonu gelecektir. Bu nedenle ABD, bütün dünyadaki Atlantikçi güçleri, tırmanan “otokrasiye” karşı defansa çağırmaktadır.

ATLANTİKÇİLİĞİNİN MUHALEFET KODLARI

Türkiye’de bu Atlantikçi retoriğin özü, vatan savaşının inkarıdır. Bunun uluslararası düzlemdeki yansıması da stratejik müttefiklerimize düşmanlıktır.

FETÖ bahanedir, HDP-PKK muhataptır, PYD IŞİD’le mücadele gücüdür. ABD’yle ittifak, uygar dünyaya attığımız demirdir. Dolar, ekonomimizin temel direğidir.

Bu zihniyete göre: Terörle mücadele, insan hakları ve demokrasinin boğulmasıdır. Amerikancıların devlet içinden tasfiyesi, adaletin çökertilmesi ve Türkiye’nin otoriterleşmesidir. Suriye’de sınırötesi operasyonlar, Ortadoğu bataklığına saplanmaktır. ABD’den uzaklaşmak, Çin ve Rusya’nın (hatta İran’ın) güdümüne girmektir.

Sanki bir gecede PKK ve FETÖ Çinci olacak, milyarlarca dolar borç Yuan’a dönüşecek, Amerikan üsleri de Rusya’ya devredilecektir.

Paket program, üç aşağı beş yukarı budur.

Oysa tehdidin kaynağı ve düşman ortaktır. Rusya, İran ve Çin ile ittifak, ABD’nin kuklası ayrılıkçı ve yobaz teröre karşı ülke güvenliği, enerji güvenliği, ticaret güvenliği içindir.

Çinliler buna “kazan-kazan” diyor. Nitekim Atlantik’te boğulmak yerine su yüzeyinde kalmak için arayış içine giren Avrupa ülkeleri de boydan boya Çin’in Kuşak ve Yol inisiyatifine dahil oldular. Yoksa Avrupalılar da Çin güdümüne mi giriyorlar?

TÜRKİYE’DE ATLANTİK KULÜBÜ

Bu sözler size hiç yabancı gelmedi değil mi?

Çünkü bunları her gün duyuyoruz. Ya bir muhalefet liderinin ağzından ya derste yahut televizyonda boy gösteren bir akademisyenin, ya da onlardan etkilenen bir arkadaşımızın…

Çünkü Atlantikçilik, Türkiye’de köklü bir damar. 1952’de NATO üyeliğimizden beri oluşan bir birikim bu. Dünyayı Amerika’nın gözleriyle gören, Asya’yı küçümseyen bir Batı kulübü.

Uzun yıllar hem iktidarda hem muhalefette güçlüydü. Bir eli devlette, diğer eli sivil toplumdaydı. Vatan savaşı sürecinde sığınağı sivil toplum, yığınağı da muhalefet oldu.

Bütün hesaplar artık Batı’yla uzlaşması mümkün olmayan iktidarın devrilmesi üzerine kurulunca PKK’yla ittifak da FETÖ’yle dayanışma da makbul oldu. Sistemin çaresizliği, pervasızlığını körükledi. Kitlelerin Erdoğan düşmanlığı da bir gözbağı olarak kullanıldı.

Bugün bütün meseleleri, dağınık muhalif kuvvetlerin içinden, Atlantik sisteminden kopmayan ve Asya’ya mesafeli duran bir iktidar devşirmektir. Bunun için yükselttikleri slogan da Atlantik merkezlerinden çığırtılanla aynıdır: Demokrasisini seven defansa gelsin!

ATLANNTİK’TE ÖLÜM, AVRASYA’DA HAYAT

Peki, bu senaryo mümkün mü? Atlantik cephesi başarılı olabilir mi?

Görünen köy kılavuz istemiyor: Başarı şansı sıfır.

Çünkü birincisi, Atlantik sisteminde deniz tükendi. ABD’nin iktisadıyla beraber süngüsü de düştü, kendi dertleriyle boğuşuyor. Avrupa ha keza, çöküşü paylaşmak istemiyor. Atlantik’te ne terörün çözümü var ne ekonominin. Sorunun kaynağı o, kör çıkmaz…

İkincisi ve daha önemlisi, Türkiye’de Atlantik’ten çok daha köklü bir milli birikim var. Atatürk Devrimi var, Cumhuriyet direnci var. Savaşan devletimiz, yargımız, ordumuz var. Giderek safını bulan ve kenetlenen milli güçler var. Çünkü büyük milletimiz var.

Diğer yanda ise Asya (ve bütün güney halkları) iktisadıyla, bilimiyle, kültürüyle, diplomasisiyle uyanıyor. Ve birleşiyor. İşte Astana, BRICS, Şanghay İşbirliği Örgütü… Latinlerin binlerce yıl önceden dediği gibi: Ex oriente lux, yani ışık doğudan yükseliyor.

Emperyalizme karşı direnişimiz yüz yıl önce de doğunun mazlumlarıyla birleşerek zafer kazanmıştı, bugün de yeni zaferlere beraber yürüyoruz.

Avrasya ufku, milletimizin strateji ustası Soner Polat amiralimizin dediği gibi Türkiye’nin kaçınılmaz jeopolitik rotasıdır.¹⁵ Atlantik’te ölüm, Avrasya’da hayat vardır.

Öyleyse Atlantikçilerin çelmeleri bizi daha fazla durduramaz. Artık Batı’ya bakmaktan ağrıyan boynumuzu çevireceğiz ve Doğu’dan doğan güneşe bakacağız.

Işıkgün Akfırat

TGB Genel Başkan Yardımcısı

DİP NOT:

1- Andre Gunder Frank, Yeniden Doğu: Asya Çağında Küresel Ekonomi, İmge Kitabevi, Mart 2010, İstanbul.
2- Mike Davis, Üzerinde Güneş Batmayan Katliam, Yordam Kitap, Ocak 2012, İstanbul.
3- Immanuel Wallerstein, Bildiğimiz Dünyanın Sonu, Metis Yayınları, 2016, İstanbul. Ayrıca bkz. Amerikan Gücünün Gerileyişi, Metis Yayınları, Ocak 2004, İstanbul.
4- Birgül Ayman Güler, “Batıcılık ve fanatizm”, Aydınlık gazetesi, 19.12.2018
5- Nazım Hikmet’in “Ben İçeri Düştüğümden Beri” şiirinde andığı Daşov toplama kampında ölen 23’ü Türk 30 binden fazla insanın cansız bedeni fırınlarda yakılmıştır.
6- Savaşın sonunda Rusya sermaye varlıklarının %25’ini, Almanya %13’ünü, İtalya %8’ini, Fransa %7’sini, Britanya %3’ünü kaybetmişti. Eric J. Hobsbawm, Kısa 20. Yüzyıl Tarihi: 1914-1991 Aşırılıklar Çağı, Çev. Yavuz Alogan, Sarmal Yayınevi, Ekim 1996, s. 64-65.
7- Oliver Stone’un “ABD’nin Gizli Tarihi” (2013) belgesel dizisinin ikinci ve devam eden bölümlerinde bu dönüşüm çarpıcı bir şekilde anlatılır.
8- Adnan Akfırat, Özel Savaş: CIA ve Pentagon Belgeleriyle, Kaynak Yayınları, Nisan 2002, İstanbul.
9- Mark Zepezauer, CIA’nın Büyük Operasyonları, Kaynak Yayınları, 1996, İstanbul.
10- FETÖ’nün CIA ile ilişkisine dair erken bir inceleme için bkz. Necip Hablemitoğlu, Köstebek, Toplumsal Dönüşüm Yayınları, 2003, İstanbul. FETÖ’nün basit bir tarikat değil, bir Gladyo aygıtı olduğuna dair en aydınlatıcı çalışma: Doğu Perinçek, FETÖ Darbesi, Kaynak Yayınları, Kasım 2016, İstanbul.
   Samir Amin, Liberal Virüs: Sürekli Savaş ve Dünyanın Amerikanlaştırılması, Yordam Kitap, Mart 2016, İstanbul.
12- Joseph E. Stiglitz, Üç Trilyon Dolarlık Savaş, ODTÜ Yayınları, 2009, Ankara.
13- Çin’in araştırma ve geliştirme (Ar-Ge) bütçesinin GSYH’sine oranı %2’dir. ABD’de bu oran %0.7. Çin’de yüksek lisans ve doktora programları, her yıl ABD’dekinden üç kat fazla mezun vermektedir.
14- https://www.pewresearch.org/fact-tank/2019/02/14/more-people-around-the-world-see-u-s-power-and-influence-as-a-major-threat-to-their-country/ (Erişim: 26.09.2019)
15- Soner Polat, Türkiye İçin Jeopolitik Rota, Kaynak Yayınları, 2015, İstanbul.

tgb.gen.tr

Türkiye, yakın tarihinde belki de hiç böylesi bir diplomatik pervasızlığa sahne olmamıştı. 9 Kasım günü AB büyükelçileri, HDP milletvekillerinin PKK terör örgütüyle ilişkilerinden dolayı tutuklu yargılanmasına karşı uluslararası ilişkiler açısından izahı mümkün olmayan bir eyleme imza attılar. TBMM çatısı altında yapılan HDP Grup toplantısında en ön sıralara oturarak tutuklamaları protesto ettiler. Böylece Türkiye’nin terör gibi en yakıcı gündemiyle ilgili bir iç meselesine açıkça ve bilfiil taraf oldular. Bundan daha vahimi, Gazi mecliste PKK’nın “Kürdistan faşizme mezar olacak” sloganına eşlik ederek bir suça ortak oldular. AB müzakereleri adı altında Türkiye’ye özerklik dayatan ve bölücü terör örgütlerinin sığınağı haline gelmiş Avrupalı emperyalist devletlerin temsilcileri PKK ne zaman sıkışsa zaten ortalığa fırlıyorlardı. Fakat ilk defa bu kadar ileri gittiler. Bağımsızlığımıza açıkça hakaret ettiler.

TGB’nin fikirsel kaptanı Attila İlhan ömrünün son yıllarında döne döne AB’nin ne menem bir şey olduğunu, Türkiye’yi ve Türk aydınını hangi oltalarla emperyalist kancaya takmaya çalıştıklarını anlatmıştı. AB’ye bağımsızlığımızı koruyarak üye olunamayacağını, ancak emperyalist devletlerin kapısında köle olunacağını en başından beri söylüyor, Türkiye’nin bağımsız Asyacı bir rota izlemesi gerektiğini savunuyordu.

AKP hükümeti iktidarının ilk yıllarında AB’ye tam teslimiyet politikası izledi. Türkiye’yi içeriden fethetmenin ideolojisi olan neoliberalizmin borusu bu yıllarda ötmeye başladı. Sürecin zirvesi ABli ülkelerin arabuluculuğunda ve Batı’nın bölünme ajandasına bağlı olarak yürütülen “Kürt Açılımı”ydı. Fakat son iki yıldır Batı ile AKP arasındaki ittifakın, Türkiye’nin bölünmenin eşiğine gelmesi yüzünden bozulmasıyla önce Açılım sona erdirildi, ardından terörle mücadeleye yeniden başlandı. 15 Temmuz’dan sonra ise AB ülkeleriyle ilişkilerde gerginlik had safhaya ulaştı. Hükümet yetkilileri ve Erdoğan, AB’yi demokrasinin yanında yer almamakla ağır şekilde suçladı. Gerçekten de resmi görevliler göstermelik mesajlar verip gecikmeli ziyaretler gerçekleştirirken Avrupa basını giderek otoriterleşen Erdoğan’a karşı adeta darbeyi haklı göstermeye çalışıyor, darbeye direnen Türkiye’ye karşısında olduğuna dair bir mesaj veriyordu.

15 Temmuz’dan bu yana Batı’nın bu düşmanca tutumuna karşı esip gürleyen ve “tam bağımsızlık” söylemini hem kendi medyasında hem de hükümet demeçlerinde giderek merkezileştiren AKP yönetimi, bu zamana kadar sırtını Avrasya’ya daha fazla yaslayarak bu hamlelere direneceğine dair bir profil çizdi. Fakat FETÖ çatlağının kendi içlerindeki yansıması olsa gerek, laiklik tartışmasında olduğu gibi bu konuda da, AKP kurmaylarından ikircikli sesler yükseldi. Erdoğan ve Yıldırım her gün Batı’ya “ayar verirken” 11 Kasım’da Başbakan Yardımcısı Mehmet Şimşek’ten tam tersi istikamette bir açıklama geldi.
AB’li büyükelçilerin mecliste PKK eylemi yapmasından birkaç gün sonra Anadolu Aslanları İşadamları Derneği’nin (ASKON) toplantısında Mehmet Şimşek “AB’den koparsak 3. Dünya ülkesi oluruz” dedi. Gerçek bu olmasa bile algının böyle olacağı ve bütün ilişkileri etkileyeceğini söyleyen Şimşek, Türkiye’nin AB üyeliğine kabulünün İslam dünyası açısından da hayırlı olacağını savundu.

Öyleyse soruyoruz: Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu? Bir sözcüsünün dediği diğerini tutmayan hükümette kimin dediği esas alınacaktır? Uluslararası kuşatmaya karşı Türkiye’nin cevabı bu mudur? Türkiye’yi “Üçüncü Dünya ülkesi” denilen azgelişmişlik kampına zincirlemeye çalışan AB’nin ta kendisi değil midir? Şimşek’in bu açıklaması AB’nin Türkiye’ye meclis çatısı altında attığı tokada diğer yanağımızı çevirerek karşılık vermekten başka anlama gelmemektedir. Türkiye’nin bağımsızlığına kast edenlere mavi boncuk dağıtmak demektir. Özetle teslimiyettir.
Türkiye Batı destekli teröre karşı kıran kırana mücadele verdiği bir dönemde kaşı gözü ayrı oynayan bir dış politikayla ayakta kalamaz.

Tam bağımsızlık insanları yüreklendirmek için uydurulmuş bir retorik değil, milli egemenliğin stratejisi ve eylem programıdır. Ancak Atatürk gibi kararlı, başı dik durur ve direnmenin koşullarını hem içte hem dışta yaratmayı başarırsanız bağımsız olabilirsiniz. AB’nin küstahlığına Mehmet Şimşek gibi önünüzü ilikleyerek yanıt verir ve Suriye’ye karşı düşmanlığı sürdürürseniz Atlantik’ten esen rüzgarın şiddetine kapılır gidersiniz. Çok fırtınalar görmüş bu millet, Asya’dan esen bağımsızlık rüzgarını arkasına alır, iktidar koltuğunu korkuluk gibi işgal edenleri daha fazla orada tutmaz.

Türkiye, yakın tarihinde belki de hiç böylesi bir diplomatik pervasızlığa sahne olmamıştı. 9 Kasım günü AB büyükelçileri, HDP milletvekillerinin PKK terör örgütüyle ilişkilerinden dolayı tutuklu yargılanmasına karşı uluslararası ilişkiler açısından izahı mümkün olmayan bir eyleme imza attılar. TBMM çatısı altında yapılan HDP Grup toplantısında en ön sıralara oturarak tutuklamaları protesto ettiler. Böylece Türkiye’nin terör gibi en yakıcı gündemiyle ilgili bir iç meselesine açıkça ve bilfiil taraf oldular. Bundan daha vahimi, Gazi mecliste PKK’nın “Kürdistan faşizme mezar olacak” sloganına eşlik ederek bir suça ortak oldular. AB müzakereleri adı altında Türkiye’ye özerklik dayatan ve bölücü terör örgütlerinin sığınağı haline gelmiş Avrupalı emperyalist devletlerin temsilcileri PKK ne zaman sıkışsa zaten ortalığa fırlıyorlardı. Fakat ilk defa bu kadar ileri gittiler. Bağımsızlığımıza açıkça hakaret ettiler.

TGB’nin fikirsel kaptanı Attila İlhan ömrünün son yıllarında döne döne AB’nin ne menem bir şey olduğunu, Türkiye’yi ve Türk aydınını hangi oltalarla emperyalist kancaya takmaya çalıştıklarını anlatmıştı. AB’ye bağımsızlığımızı koruyarak üye olunamayacağını, ancak emperyalist devletlerin kapısında köle olunacağını en başından beri söylüyor, Türkiye’nin bağımsız Asyacı bir rota izlemesi gerektiğini savunuyordu.

AKP hükümeti iktidarının ilk yıllarında AB’ye tam teslimiyet politikası izledi. Türkiye’yi içeriden fethetmenin ideolojisi olan neoliberalizmin borusu bu yıllarda ötmeye başladı. Sürecin zirvesi ABli ülkelerin arabuluculuğunda ve Batı’nın bölünme ajandasına bağlı olarak yürütülen “Kürt Açılımı”ydı. Fakat son iki yıldır Batı ile AKP arasındaki ittifakın, Türkiye’nin bölünmenin eşiğine gelmesi yüzünden bozulmasıyla önce Açılım sona erdirildi, ardından terörle mücadeleye yeniden başlandı. 15 Temmuz’dan sonra ise AB ülkeleriyle ilişkilerde gerginlik had safhaya ulaştı. Hükümet yetkilileri ve Erdoğan, AB’yi demokrasinin yanında yer almamakla ağır şekilde suçladı. Gerçekten de resmi görevliler göstermelik mesajlar verip gecikmeli ziyaretler gerçekleştirirken Avrupa basını giderek otoriterleşen Erdoğan’a karşı adeta darbeyi haklı göstermeye çalışıyor, darbeye direnen Türkiye’ye karşısında olduğuna dair bir mesaj veriyordu.

15 Temmuz’dan bu yana Batı’nın bu düşmanca tutumuna karşı esip gürleyen ve “tam bağımsızlık” söylemini hem kendi medyasında hem de hükümet demeçlerinde giderek merkezileştiren AKP yönetimi, bu zamana kadar sırtını Avrasya’ya daha fazla yaslayarak bu hamlelere direneceğine dair bir profil çizdi. Fakat FETÖ çatlağının kendi içlerindeki yansıması olsa gerek, laiklik tartışmasında olduğu gibi bu konuda da, AKP kurmaylarından ikircikli sesler yükseldi. Erdoğan ve Yıldırım her gün Batı’ya “ayar verirken” 11 Kasım’da Başbakan Yardımcısı Mehmet Şimşek’ten tam tersi istikamette bir açıklama geldi.
AB’li büyükelçilerin mecliste PKK eylemi yapmasından birkaç gün sonra Anadolu Aslanları İşadamları Derneği’nin (ASKON) toplantısında Mehmet Şimşek “AB’den koparsak 3. Dünya ülkesi oluruz” dedi. Gerçek bu olmasa bile algının böyle olacağı ve bütün ilişkileri etkileyeceğini söyleyen Şimşek, Türkiye’nin AB üyeliğine kabulünün İslam dünyası açısından da hayırlı olacağını savundu.

Öyleyse soruyoruz: Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu? Bir sözcüsünün dediği diğerini tutmayan hükümette kimin dediği esas alınacaktır? Uluslararası kuşatmaya karşı Türkiye’nin cevabı bu mudur? Türkiye’yi “Üçüncü Dünya ülkesi” denilen azgelişmişlik kampına zincirlemeye çalışan AB’nin ta kendisi değil midir? Şimşek’in bu açıklaması AB’nin Türkiye’ye meclis çatısı altında attığı tokada diğer yanağımızı çevirerek karşılık vermekten başka anlama gelmemektedir. Türkiye’nin bağımsızlığına kast edenlere mavi boncuk dağıtmak demektir. Özetle teslimiyettir.
Türkiye Batı destekli teröre karşı kıran kırana mücadele verdiği bir dönemde kaşı gözü ayrı oynayan bir dış politikayla ayakta kalamaz.

Tam bağımsızlık insanları yüreklendirmek için uydurulmuş bir retorik değil, milli egemenliğin stratejisi ve eylem programıdır. Ancak Atatürk gibi kararlı, başı dik durur ve direnmenin koşullarını hem içte hem dışta yaratmayı başarırsanız bağımsız olabilirsiniz. AB’nin küstahlığına Mehmet Şimşek gibi önünüzü ilikleyerek yanıt verir ve Suriye’ye karşı düşmanlığı sürdürürseniz Atlantik’ten esen rüzgarın şiddetine kapılır gidersiniz. Çok fırtınalar görmüş bu millet, Asya’dan esen bağımsızlık rüzgarını arkasına alır, iktidar koltuğunu korkuluk gibi işgal edenleri daha fazla orada tutmaz.