1944’te dünyaya geldi Erkan Yücel. Lise eğitimini bırakıp “Ben tiyatrocu olacağım arkadaş!” dedi. Ankara Deneme Sahnesi ile hayalinin ucunu yakalamayı başardı. Bu sırada da Halkevleri’nin tiyatro kursunda eğitim almaya başladı. Dostları onun bu kadar kısa sürede adından bu denli bahsedilmesine şaşırıyordu. Sebebini onları biraz daha dinledikçe buluyoruz aslında. Ölümünün yirminci yılı için çekilen belgeselde  ondan bahsederken şöyle diyor bir sahne arkadaşı:

“Bir kapı açılıyor ışığın arkasından başka bir ışık görünüyor. Erkan Yücel o ışıktı.”

Erkan yücel , ADM’den sonra yeni kurulan Ankara Sanat Tiyatrosu’na girdi. Orada 12 Mart’ta sergiledikleri Hitler Rejimi’nin Korku ve Sefaleti oyunu nedeniyle 15 yıl ağır hapis cezasına mahkum edildi fakat 2 yıl yatıp çıktı. AST’tan ideolojik farklılaşma nedeniyle ayrılıp Devrimci Ankara Sanat Tiyatrosu’nu sonra da Ankara Halk Tiyatrosu’nu kurarak turnelere çıktı. Erkan Yücel’in sanatı güneşti ve seyircilerinin yüzlerine aydınlık saçardı. Aydınlıkçılardandı.

“Yansın pervane yansın, kardeşlerim uyansın.

Pervane ışık arar, arar tutkudan yanar.

Yanıp tutuşanlardan nice aydınlık doğar.

yansın pervane yansın, kardeşlerim uyansın.

Güçlükleri aşmalı, güneşe ulaşmalı.

Yansın şu yürek yansın, yakana kavuşmalı

Yansın pervane yansın, kardeşlerim uyansın.”

Kendisi gibi Aydınlıkçı dostu Gülsen Tuncer onun için ayaklarının hep memleket toprağına basılı olduğunu söyler. Erkan Yücel, traktör römorkunda tiyatro sistemini geliştirdi ve Türkiye’nin her yerinde köy köy gezerek topluma dokundu. Hatta köylüler birbirlerine “Erkan Yücel buradan geçti” diye anlatırmış. Öyle bir aydın düşünün ki insanlar bir yerleri gösterip buradan geçti diye gösteriyorlar. Dostları da ondan bahsederken hep “sanki şimdi buradan geçti gibi” diyorlar. Erkan Yücel’in o samimi, neşeli, inatçı, kararlı, daima umutlu, yüzü aydınlığa bakan karakteri söz konusu o olduğunda herkesin yüzünü gülümsetip içini ısıtıyor.

Eşi Şükran Yücel anlatırken diyor ki “Bazen çocukları dışarıya çıkarırdı; ne yapacaksınız dediğimde dinazor avlayacağız derdi.” İşte imkansız kelimesinin onun için bir anlamı olmadığını anlıyoruz.

Onu tanıyanlar ondan bahsederken hep gözleri parlıyor. Erkan Yücel’i ölümsüz bir sanatçı ve devrimci yapan da bu. Işığını dokunduğu insanlara da verip onları değiştiriyor. Onlar da bunu bir başkasına bir başkası da başkasına…

Işıyarak yok olan değil ışığıyla hep var olacak olan aktör Erkan Yücel yaşasaydı bugün 77 yaşında olacaktı. Özlemle anıyoruz. “Bir gün yine camsız, penceresi naylondan evlere römorklarla tiyatro götürülmesi temennileriyle…”

Melike Güler

Basın Sorumlusu

tgb.gen.tr

1944’te dünyaya geldi Erkan Yücel. Lise eğitimini bırakıp “Ben tiyatrocu olacağım arkadaş!” dedi. Ankara Deneme Sahnesi ile hayalinin ucunu yakalamayı başardı. Bu sırada da Halkevleri’nin tiyatro kursunda eğitim almaya başladı. Dostları onun bu kadar kısa sürede adından bu denli bahsedilmesine şaşırıyordu. Sebebini onları biraz daha dinledikçe buluyoruz aslında. Ölümünün yirminci yılı için çekilen belgeselde  ondan bahsederken şöyle diyor bir sahne arkadaşı:

“Bir kapı açılıyor ışığın arkasından başka bir ışık görünüyor. Erkan Yücel o ışıktı.”

Erkan yücel , ADM’den sonra yeni kurulan Ankara Sanat Tiyatrosu’na girdi. Orada 12 Mart’ta sergiledikleri Hitler Rejimi’nin Korku ve Sefaleti oyunu nedeniyle 15 yıl ağır hapis cezasına mahkum edildi fakat 2 yıl yatıp çıktı. AST’tan ideolojik farklılaşma nedeniyle ayrılıp Devrimci Ankara Sanat Tiyatrosu’nu sonra da Ankara Halk Tiyatrosu’nu kurarak turnelere çıktı. Erkan Yücel’in sanatı güneşti ve seyircilerinin yüzlerine aydınlık saçardı. Aydınlıkçılardandı.

“Yansın pervane yansın, kardeşlerim uyansın.

Pervane ışık arar, arar tutkudan yanar.

Yanıp tutuşanlardan nice aydınlık doğar.

yansın pervane yansın, kardeşlerim uyansın.

Güçlükleri aşmalı, güneşe ulaşmalı.

Yansın şu yürek yansın, yakana kavuşmalı

Yansın pervane yansın, kardeşlerim uyansın.”

Kendisi gibi Aydınlıkçı dostu Gülsen Tuncer onun için ayaklarının hep memleket toprağına basılı olduğunu söyler. Erkan Yücel, traktör römorkunda tiyatro sistemini geliştirdi ve Türkiye’nin her yerinde köy köy gezerek topluma dokundu. Hatta köylüler birbirlerine “Erkan Yücel buradan geçti” diye anlatırmış. Öyle bir aydın düşünün ki insanlar bir yerleri gösterip buradan geçti diye gösteriyorlar. Dostları da ondan bahsederken hep “sanki şimdi buradan geçti gibi” diyorlar. Erkan Yücel’in o samimi, neşeli, inatçı, kararlı, daima umutlu, yüzü aydınlığa bakan karakteri söz konusu o olduğunda herkesin yüzünü gülümsetip içini ısıtıyor.

Eşi Şükran Yücel anlatırken diyor ki “Bazen çocukları dışarıya çıkarırdı; ne yapacaksınız dediğimde dinazor avlayacağız derdi.” İşte imkansız kelimesinin onun için bir anlamı olmadığını anlıyoruz.

Onu tanıyanlar ondan bahsederken hep gözleri parlıyor. Erkan Yücel’i ölümsüz bir sanatçı ve devrimci yapan da bu. Işığını dokunduğu insanlara da verip onları değiştiriyor. Onlar da bunu bir başkasına bir başkası da başkasına…

Işıyarak yok olan değil ışığıyla hep var olacak olan aktör Erkan Yücel yaşasaydı bugün 77 yaşında olacaktı. Özlemle anıyoruz. “Bir gün yine camsız, penceresi naylondan evlere römorklarla tiyatro götürülmesi temennileriyle…”

Melike Güler

Basın Sorumlusu

tgb.gen.tr

Her yıl 8 Mart tarihi yaklaşırken her yerde kadını görüyoruz. Kadın, gerek televizyon kanallarına konu oluyor cinayetler veya şiddete maruz kalmasıyla; sosyal medyada görünüyor çeşitli reklamlara meta olmasıyla, reklam panolarında görünüyor marka indirimleriyle.

Tüm bunlara karşı kadın, dimdik duruyor HDP Diyarbakır il binası önünde evladı ve vatanı için. Şehit Yarbay Songül Yakut’un mezarı başında tüm bağımsızlık şehitlerimiz için mücadelesini sürdüreceğine söz verirken dimdik duruyor. Kadın dimdik duruyor tarlalarda, laboratuvarda, fabrikada.

Fakat en önemlisi kadın, insanlığın en köklü sorunlarından biri olarak görünüyor. Devletler, toplumda kadınların yaşadığı sorunlar ve kadınların toplumdaki yeriyle sınanırken tarih, bugün de kadınların bu uğurda verdiği köklü ve büyük mücadelelere sahne oluyor.

Bu sahnede İstanbul Sözleşmesi’nin esir ettiği, emperyalizmin namlusunu çevirdiği kadını görmek ise tarihi bir sorumluluk olarak önümüzde duruyor.

Fransız Devrimi sırasında Bastille Hapishanesini basan kitlenin önündeki kadınlardan, eşit işe eşit ücret almak için fabrikada yanan kadınlardan, Kurtuluş Savaşı’nda cepheye mermi taşıyan Kara Fatmalar, Halime Çavuşlardan bugün Diyarbakır’da evlatları PKK tarafından kaçırılan annelerin evlatları için verdiği mücadeleye kadar verilen her mücadele kendi tarihsel süreci içinde gelişmiştir. Kadın sorununun tüm dünyada ortaklaştığı veya ayrıştığı hiçbir sorun içinde yaşadığımız zamanın getirdiği koşullardan ayrı değerlendirilemez.

Tarih, ileri ve geri olanın savaşımından oluşur. Bu savaştan her şey nasibini alırken kadınların verdiği haklı mücadele de iyinin ve güzelin her daim karşısında duran emperyalizm tarafından tahrip edilmeye çalışılmaktadır.

Türkiye, Atlantik sistemine karşı her cephede bağımsızlık mücadelesi verirken Atlantik sistemi de kendini yeşerteceği alanlar açmaya çalışıyor. Bugün emperyalizmin topluma karşı yaptığı en büyük saldırılar ise kadınların üzerine geliyor. Emperyalizm bugün kadın mücadelesini özünden koparacak ve içini boşaltacak hiçbir girişimi kaçırmamakta, bulduğu her boşluğu neoliberalizmin renklerine boyamaktan çekinmemektedir.

İSTANBUL SÖZLEŞMESİNİN ESİR ETTİĞİ KADIN

Son dönemde sıkça gündeme gelen İstanbul Sözleşmesi, 14 Mart 2012 günü dönemin Batı denetimindeki tüm partilerinin milletvekillerinin oybirliğiyle TBMM’de onaylanmıştır. Ancak Avrupa Konseyi üyesi 13 ülke Sözleşme’ye taraf olmamıştır. Rusya ve Azerbaycan Sözleşme’yi hiç imzalamamış; Birleşik Krallık, Macaristan, Bulgaristan gibi 11 ülke ise imzalamış ancak parlamentolarında onaylamamış, yani Sözleşme’ye taraf olmamıştır. Tüm bunlar bir yana dursun. İstanbul Sözleşmesi’nin her ne kadar kadına şiddeti önlemeye yönelik olduğu iddia edilse de sözleşmenin içeriği toplumu doğal olmayan cinsiyetlere parçalamaktan ve bunları kadın sorunu gerçeğinin içine saklamaktan öteye gitmezken aile kurumunu tahrip etmekte ve toplumu ayrıştırmaktadır. Sözleşme kadını korumaktan ziyade LGBTİ’nin çürümüş neoliberal sistemle dayattığı cinsiyet türlerini hukuk normu olarak belirlemeye teşvik etmektedir. Toplumsal cinsiyet, ‘cinsiyet rolleri’nin dışına çıkarılarak ayrı bir cinsel kimlik olarak tanımlanırken ‘eş’ kavramının yanında ‘partner’ kavramı kullanılıyor. Sözleşme eşcinselliği yaygınlaştırmaya ve cinsiyetsiz toplum hedefine hizmet ederken kadına yönelik şiddeti önlemeyi adeta bir paravan olarak kullanıyor.

İstanbul Sözleşmesi insanın kendi bedenine, cinsiyetine yabancılaştığı, yalnızlaştığı, bencilleştiği bir dünya projesini kurmanın bir aracı olurken neoliberalizmin toplumu çürütmek için kullandığı bir dayatma olarak karşımıza çıkıyor.

İstanbul Sözleşmesi, feodalizmin kalelerini LGBTİ renklerine boyayarak kadını yine hapsediyor. Buna karşı kadını yalnız bir bedene ve cinsiyete hapseden bu modeli reddetmeli, “Kadının beyanı esastır” düzenlemesiyle 6284’e ise sımsıkı sarılmalıyız.

EMPERYALİZMİN NAMLUSUNDAKİ KADIN

Tüm dünyadaki kadınların ortaklaşan sorunları olduğu su götürmez bir gerçek. Bugün tüm kadınların ortak sorunu olan erkeklerle arasındaki eşitsizlik, kadına karşı ayrımcılık, şiddet ve cinsel taciz, emperyalizmin her türlü siyasi, ideolojik ve kültüreli saldırısının bir sonucu olarak karşımıza çıkıyor. Ancak emperyalizm tarafından kadınlara yönelen saldırı yalnızca buradan gelmiyor. Bugün emperyalizmin hedef tahtasına oturttuğu ulus devletlere doğrulttuğu namlu kadınlara da çeşitli şekillerde yöneliyor.

Her yıl kadın yürüyüşleri “Haftada en az 3 orgazm, kötü yola düştüm böyle iyiyim, yılın en sürtüğü, sevdiğim kadın hetero çıkınca çok üzülüyorum” dövizleriyle doluyor. Batının yaratmak istediği “özgür” kadının talepleri tek tek sıralanıyor bu yürüyüşlerde. Bu taleplerin her biri Batı’nın 8 Mart’tan emeği koparırken kadını da vatanından koparmak için sıktığı mermilerdir. Bebek katili HDP’nin boy gösterdiği, tarikat ve cemaat temizliğine karşı çıkmayanların, Şeyh Sait-Seyit Rıza gericiliğiyle kol kola gezenlerin “katil polis” sloganlarıyla sergilediği tiyatro gösterilerini alkışlayacak tek bir Diyarbakır annesi var mıdır? Bu yürüyüşlerde erken yaşta evlendirilmiş tek bir kız çocuğunun dahi haykırışı duyulabilir mi? Mezheplere, bireysel özgürlüklere, LGBTİ+ mücadelesine indirgenen bir 8 Mart, ekonomik krizin sırtına bindiği kadını kurtarabilir mi?

Emperyalizm bugün PKK oluyor, Diyarbakır’daki annelerin evlatlarını dağa kaçırıyor; “özgürlük” oluyor, genç kızlara “baba evinden kaçın kızlar, kendi gazozunuzu kendiniz açın” diyor; “kürt kadın, alevi kadın” oluyor kimliklere hapsediyor; LGBTİ bayrağı oluyor aileyi hedef alıyor. Emperyalizm bugün PKK oluyor ve Şenay Aybüke Yalçın’ı, Yarbay Songül Yakut’u şehit ediyor.

Kadını, bugün emperyalizm öldürüyor. O halde Türkiye’de kadının sorununu çözeceksek namluyu tutan eli bükeceğiz.

KADINLAR BAĞIMSIZLIK İSTİYOR

Kadın dün fabrikalarda eşit işe eşit ücret istediği için yanarken bugün tarih boyunca elde ettiği kazanımları emperyalistlere teslim etmemek için nöbet tutuyor.

Kadını toplumdan, üretimden, emekten ve kendisinden koparmaya çalışan emperyalizme karşı mücadele parolamız açık: Bağımsızlık Mücadelesi

Bu parola bugün Diyarbakır Annelerinin, Şanlıurfa’dan, Batman’dan ve Güneydoğudan ayağa kalkan kadınların ağzından yükseliyor. Onların cesur ve kararlı mücadelesi kadının kurtuluşunun, vatanı savunmaktan başladığını bizlere bir kez daha gösteriyor.

Kadının çığlıklarını ilk duyan her zaman Atatürk’ün işaret ettiği milli demokratik devrimdir. Kadın sorununu vatan mücadelesinden ayırarak değil kadın erkek yan yana, omuz omuza yürüyerek çözeceğiz. Kadını kadından çalan yeni orta çağ ideolojisine karşı milli bağımsızlığımızı korumak ve savunmak en birinci görevimizdir.

Melike Güler

TGB Basın Sorumlusu

Her yıl 8 Mart tarihi yaklaşırken her yerde kadını görüyoruz. Kadın, gerek televizyon kanallarına konu oluyor cinayetler veya şiddete maruz kalmasıyla; sosyal medyada görünüyor çeşitli reklamlara meta olmasıyla, reklam panolarında görünüyor marka indirimleriyle.

Tüm bunlara karşı kadın, dimdik duruyor HDP Diyarbakır il binası önünde evladı ve vatanı için. Şehit Yarbay Songül Yakut’un mezarı başında tüm bağımsızlık şehitlerimiz için mücadelesini sürdüreceğine söz verirken dimdik duruyor. Kadın dimdik duruyor tarlalarda, laboratuvarda, fabrikada.

Fakat en önemlisi kadın, insanlığın en köklü sorunlarından biri olarak görünüyor. Devletler, toplumda kadınların yaşadığı sorunlar ve kadınların toplumdaki yeriyle sınanırken tarih, bugün de kadınların bu uğurda verdiği köklü ve büyük mücadelelere sahne oluyor.

Bu sahnede İstanbul Sözleşmesi’nin esir ettiği, emperyalizmin namlusunu çevirdiği kadını görmek ise tarihi bir sorumluluk olarak önümüzde duruyor.

Fransız Devrimi sırasında Bastille Hapishanesini basan kitlenin önündeki kadınlardan, eşit işe eşit ücret almak için fabrikada yanan kadınlardan, Kurtuluş Savaşı’nda cepheye mermi taşıyan Kara Fatmalar, Halime Çavuşlardan bugün Diyarbakır’da evlatları PKK tarafından kaçırılan annelerin evlatları için verdiği mücadeleye kadar verilen her mücadele kendi tarihsel süreci içinde gelişmiştir. Kadın sorununun tüm dünyada ortaklaştığı veya ayrıştığı hiçbir sorun içinde yaşadığımız zamanın getirdiği koşullardan ayrı değerlendirilemez.

Tarih, ileri ve geri olanın savaşımından oluşur. Bu savaştan her şey nasibini alırken kadınların verdiği haklı mücadele de iyinin ve güzelin her daim karşısında duran emperyalizm tarafından tahrip edilmeye çalışılmaktadır.

Türkiye, Atlantik sistemine karşı her cephede bağımsızlık mücadelesi verirken Atlantik sistemi de kendini yeşerteceği alanlar açmaya çalışıyor. Bugün emperyalizmin topluma karşı yaptığı en büyük saldırılar ise kadınların üzerine geliyor. Emperyalizm bugün kadın mücadelesini özünden koparacak ve içini boşaltacak hiçbir girişimi kaçırmamakta, bulduğu her boşluğu neoliberalizmin renklerine boyamaktan çekinmemektedir.

İSTANBUL SÖZLEŞMESİNİN ESİR ETTİĞİ KADIN

Son dönemde sıkça gündeme gelen İstanbul Sözleşmesi, 14 Mart 2012 günü dönemin Batı denetimindeki tüm partilerinin milletvekillerinin oybirliğiyle TBMM’de onaylanmıştır. Ancak Avrupa Konseyi üyesi 13 ülke Sözleşme’ye taraf olmamıştır. Rusya ve Azerbaycan Sözleşme’yi hiç imzalamamış; Birleşik Krallık, Macaristan, Bulgaristan gibi 11 ülke ise imzalamış ancak parlamentolarında onaylamamış, yani Sözleşme’ye taraf olmamıştır. Tüm bunlar bir yana dursun. İstanbul Sözleşmesi’nin her ne kadar kadına şiddeti önlemeye yönelik olduğu iddia edilse de sözleşmenin içeriği toplumu doğal olmayan cinsiyetlere parçalamaktan ve bunları kadın sorunu gerçeğinin içine saklamaktan öteye gitmezken aile kurumunu tahrip etmekte ve toplumu ayrıştırmaktadır. Sözleşme kadını korumaktan ziyade LGBTİ’nin çürümüş neoliberal sistemle dayattığı cinsiyet türlerini hukuk normu olarak belirlemeye teşvik etmektedir. Toplumsal cinsiyet, ‘cinsiyet rolleri’nin dışına çıkarılarak ayrı bir cinsel kimlik olarak tanımlanırken ‘eş’ kavramının yanında ‘partner’ kavramı kullanılıyor. Sözleşme eşcinselliği yaygınlaştırmaya ve cinsiyetsiz toplum hedefine hizmet ederken kadına yönelik şiddeti önlemeyi adeta bir paravan olarak kullanıyor.

İstanbul Sözleşmesi insanın kendi bedenine, cinsiyetine yabancılaştığı, yalnızlaştığı, bencilleştiği bir dünya projesini kurmanın bir aracı olurken neoliberalizmin toplumu çürütmek için kullandığı bir dayatma olarak karşımıza çıkıyor.

İstanbul Sözleşmesi, feodalizmin kalelerini LGBTİ renklerine boyayarak kadını yine hapsediyor. Buna karşı kadını yalnız bir bedene ve cinsiyete hapseden bu modeli reddetmeli, “Kadının beyanı esastır” düzenlemesiyle 6284’e ise sımsıkı sarılmalıyız.

EMPERYALİZMİN NAMLUSUNDAKİ KADIN

Tüm dünyadaki kadınların ortaklaşan sorunları olduğu su götürmez bir gerçek. Bugün tüm kadınların ortak sorunu olan erkeklerle arasındaki eşitsizlik, kadına karşı ayrımcılık, şiddet ve cinsel taciz, emperyalizmin her türlü siyasi, ideolojik ve kültüreli saldırısının bir sonucu olarak karşımıza çıkıyor. Ancak emperyalizm tarafından kadınlara yönelen saldırı yalnızca buradan gelmiyor. Bugün emperyalizmin hedef tahtasına oturttuğu ulus devletlere doğrulttuğu namlu kadınlara da çeşitli şekillerde yöneliyor.

Her yıl kadın yürüyüşleri “Haftada en az 3 orgazm, kötü yola düştüm böyle iyiyim, yılın en sürtüğü, sevdiğim kadın hetero çıkınca çok üzülüyorum” dövizleriyle doluyor. Batının yaratmak istediği “özgür” kadının talepleri tek tek sıralanıyor bu yürüyüşlerde. Bu taleplerin her biri Batı’nın 8 Mart’tan emeği koparırken kadını da vatanından koparmak için sıktığı mermilerdir. Bebek katili HDP’nin boy gösterdiği, tarikat ve cemaat temizliğine karşı çıkmayanların, Şeyh Sait-Seyit Rıza gericiliğiyle kol kola gezenlerin “katil polis” sloganlarıyla sergilediği tiyatro gösterilerini alkışlayacak tek bir Diyarbakır annesi var mıdır? Bu yürüyüşlerde erken yaşta evlendirilmiş tek bir kız çocuğunun dahi haykırışı duyulabilir mi? Mezheplere, bireysel özgürlüklere, LGBTİ+ mücadelesine indirgenen bir 8 Mart, ekonomik krizin sırtına bindiği kadını kurtarabilir mi?

Emperyalizm bugün PKK oluyor, Diyarbakır’daki annelerin evlatlarını dağa kaçırıyor; “özgürlük” oluyor, genç kızlara “baba evinden kaçın kızlar, kendi gazozunuzu kendiniz açın” diyor; “kürt kadın, alevi kadın” oluyor kimliklere hapsediyor; LGBTİ bayrağı oluyor aileyi hedef alıyor. Emperyalizm bugün PKK oluyor ve Şenay Aybüke Yalçın’ı, Yarbay Songül Yakut’u şehit ediyor.

Kadını, bugün emperyalizm öldürüyor. O halde Türkiye’de kadının sorununu çözeceksek namluyu tutan eli bükeceğiz.

KADINLAR BAĞIMSIZLIK İSTİYOR

Kadın dün fabrikalarda eşit işe eşit ücret istediği için yanarken bugün tarih boyunca elde ettiği kazanımları emperyalistlere teslim etmemek için nöbet tutuyor.

Kadını toplumdan, üretimden, emekten ve kendisinden koparmaya çalışan emperyalizme karşı mücadele parolamız açık: Bağımsızlık Mücadelesi

Bu parola bugün Diyarbakır Annelerinin, Şanlıurfa’dan, Batman’dan ve Güneydoğudan ayağa kalkan kadınların ağzından yükseliyor. Onların cesur ve kararlı mücadelesi kadının kurtuluşunun, vatanı savunmaktan başladığını bizlere bir kez daha gösteriyor.

Kadının çığlıklarını ilk duyan her zaman Atatürk’ün işaret ettiği milli demokratik devrimdir. Kadın sorununu vatan mücadelesinden ayırarak değil kadın erkek yan yana, omuz omuza yürüyerek çözeceğiz. Kadını kadından çalan yeni orta çağ ideolojisine karşı milli bağımsızlığımızı korumak ve savunmak en birinci görevimizdir.

Melike Güler

TGB Basın Sorumlusu

Endüstri Devrimi’yle birlikte gelişen makineleşme süreci çalışma koşullarını insan onuruna büyük zararlar verecek derecede ağırlaştırmıştır. Hatta öyle ki işverenlerin rekabet hırsıyla gözünü bürüyen kar artırma çabaları, çalışma saatlerinin günde 18 saate kadar ulaşmasına sebep olmuştur. Bunların etkisiyle yine işverenlerin kar artırma hırsıyla kadınların ve çocukların emeğinin daha düşük maliyetlere mal olmasından ötürü kadınlar artık işgücü piyasalarına giriş yapmaya başlamışlardır. Ancak bu süreç sanıldığı kadar kolay olmayacaktır.

Kadın sorunu, dünya tarihinin en köklü ve kemikleşmiş sorunudur. Buna karşın tarihin tüm önemli dönüm noktalarında, tüm devrimlerinde kadının rolü çok büyüktür.

Fabrikada Yakılan Kadınların Ardından…

Kadınlar tarih boyunca kendilerini emek süreci içinde eşit bir şekilde var etme mücadelesi vermişlerdir. Bu süreç, modern toplumun doğum sancıları sırasında en açık bir şekilde görünmeye başlamıştı. Takvimler 8 Mart 1857’yi gösterdiğindeyse ABD’nin New York kentinde bulunan bir dokuma fabrikasında, kadınlar için çok uzun iş günleri karşılığında düşük ücretler ve çok ağır çalışma koşulları mevcuttu. Her geçen gün dayanılmaz hale gelen çalışma koşulları kadınların tahammül sınırlarını zorlamaya başlamıştı artık:
Kadınlar, greve çıkma kararı alıyor; talepleri ise çok açık: Eşit iş, eşit ücret! 10 saatlik iş günü ve daha iyi koşullarda çalışmak. 40.000 kadın bu talepte birleşip mücadele veriyor, ancak polisin ağır müdahalesi sonucu fabrikada çıkan yangından fabrika arkasına kurulan barikatlar sebebiyle kaçamayan 129 kadın işçi hayatını kaybediyor.

8 Mart bu tarihten beri kadın haklarını ve kadın egemenliğini korumak için kutlanmaya devam ediyor. 1975 yılında Uluslararası Kadınlar Yılı olarak kutlandı. Yapılan etkinlikler kapsamında Birleşmiş Milletler 8 Mart’ı Dünya Kadınlar Günü olarak kutlamaya başladı. İki yıl sonra 1977 yılında ise 8 Mart Kadın Hakları ve Uluslararası Barış günü olarak ilan edildi.

8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü’nün arkasında yatan tarihçe sadece bu dokuma fabrikası örneği değildir. 1789 Fransız Devrimini ateşleyen ‘’Ekmeğimiz nerede?’’ sloganıyla Versailles kapılarına dayanan binlerce emekçi kadın vardır. 1889’da Londra’da 700 kibritçi kadın işçinin başlattığı vasıfsız işçiler için de sendika hakkı grevleri; 1908 yılındaki Ekmek ve Gül Hareketi yatar bu tarihsel arka planda. 1917 Şubat’ında Ekim Devrimi’ni tetikleyen, kadın işçilerin ‘’Ekmek ve Barış’’ sloganıyla çıktıkları yürüyüş vardır burada. Kadınların İngiltere’de oy hakları için verdikleri en büyük mücadele olan Süfrajet (Oy Hakkı) Hareketidir, 8 Mart’ın tarihçesi. 

“Yürüyoruz yürüyoruz, yan yana, güzel günler adına
Kadınız, insanız, insanlığı ayağa kaldırıyoruz
Paydos bundan böyle köleliğe, aylaklığa
Herkes çalışsın, bölüşülsün kardeşçe, yaşamın sundukları
İşte bunun için yükseliyor yüreklerimizden
Bu ekmek ve gül türküleri
Ve yineliyoruz hep bir ağızdan
‘Ekmek ve gül! Ekmek ve gül!”

Kadın Mücadelesi, Emekçi Kadının Mücadelesidir

8 Mart’ın tarihsel arka planında sınıf mücadeleleri yatar. 1800’lerden bugüne 8 Mart’ı 8 Mart yapan kadınların sınıf mücadelesi içindeki rolüdür. Emekçi sınıflar tarih boyunca bu mücadeleleri vermiş ve hatta bu mücadeleler uğruna ödedikleri bedellerle birçok hak kazanmışlardır. İşte bu kazanımlarla kadınlar da güçlenmiş ve zincirlerini kırmışlardır.

Bu yüzden 8 Mart’ı emek sürecinden ayrı düşünerek kutlamak kadınlara vurulacak en büyük darbedir. 8 Mart’ın yalnızca kadınlar günü olarak kutlanılması tarihine, yani emekçi kazanımlarına bir ihanettir tabiri caizse. Çünkü kadınlar bunun bedelini içinde bulunduğumuz neoliberal sistem içinde emek sürecinden ve işgücü piyasasından ya dışlanarak ya da istihdam edilse dahi toplumsal cinsiyet eşitsizliğine dayalı birçok sorunla karşılaşarak ödüyor.

Kadının Adı Varsa Bile Eşitliği Yok

Tüm dünyada olduğu gibi Türkiye’de de kadınların aktif şekilde işgücüne katılımı bir sorun olarak durmaktadır. Kadın istihdamı özellikle 1950’li yıllardan beri çözülemeyen bir problem olarak karşımıza çıkar. Bunun sebebi 1950’li yılların sonuna kadar tarıma dayalı üretim ekonomisi varken ekonomik yapıdaki değişimlerle birlikte gelen sosyal dönüşümler, toplumsal değer yargıları, toplumsal cinsiyet temelli iş bölümü, kırdan kente göç ve geleneksel aile yapısının zayıflaması, kadın emeğine olan talebin zayıflığı işe kadınların sürekli geleneksel rolleri yeniden üreten iş kollarına yani çocuk bakımı, hasta bakımı, ev işleri gibi kollara yönelmesine sebep olmuştur. Bunun yanında kadının işgücü piyasalarına girişini sağlayacak mekanizmaların olmaması ve kadınların eğitim seviyelerinin düşüklüğü aile ve çalışma hayatında kurulmaya çalışılan dengeye zarar veren unsurlardır. Kadınların öncelikli olarak girdikleri işgücü sektörleri olan sağlık ve eğitim yani hizmet sektörleri dahi aslında toplumda bulunan işbölümünün toplumsal cinsiyete dayalı olmasının bir sonucudur.

Öte yanda ise kadının iş hayatına girdikten sonra karşılaştığı birçok engel bulunmaktadır. Bunlardan en göze çarpanı “Cam Tavan Sendromu” olarak adlandırılır. Aslında görünmeyen engeller anlamına gelen cam tavan, kadınların iş hayatlarında hak ettikleri yere gelmemesine neden olan bazı kalıp yargıları ifade ediyor. Kadınlar iş hayatına başladıklarında kariyerlerinin ilk yıllarında hızlıca yükselirler ancak daha sonra bulundukları yerde saydıkları görülür. Bunun sebebi kadınlar hakkında kadınların ileride sorun yaratacakları algısıdır. Çünkü kadının medeni durumu bekar ise evlenebilir, evli ise çocuk doğurabilir, kadın duygusal olarak zayıftır gibi birçok önyargı vardır. Sanki çocuğa bakmak, ev işleriyle ilgilenmek sadece kadının görevidir.

Türkiye’de de tüm dünyada olduğu gibi kadın her alanda eşitsizliğe uğruyor ve saldırılara maruz kalıyor. Bu saldırı, toplumun her parçasını çürüterek kadını yeniden Ortaçağ’a hapsetmek isteyenler tarafından her türlü araçla gerçekleştirilmeye çalışılıyor. Kadının hukuki olarak kazandığı tüm haklar fiiliyatta görmezden geliniyor. Kadın televizyonda bile sürekli şiddete maruz kalıyor, otobüste taciz ediliyor, iş yerinde ayrımcılığa uğruyor. Çünkü tüm bunlar “modern” toplumun doğal ve normal sonuçları gibi olağanlaştırılıyor. Cumhuriyet Devrimi’yle evlerinden çıkıp fabrikalarda çalışan, hayatın her alanında boy gösteren kadınlar tekrar evlere hapsedilmek isteniyor.

Cumhuriyet’in Hür ve Eşit Kadını Mücadelemizde

İşte tam da bu yüzden kadınların kurtuluşu Cumhuriyet Devrimi ile ayrılmaz bir bütünlük oluşturuyor. Çünkü Cumhuriyet Devrimi emperyalist işgali yerle yeksan ettiğinden beri kadın bu süreçte en etkili kuvvetlerden biri olarak hem bağımsızlığın korunmasında hem de Cumhuriyet’in ilerletilmesinde kurucu rol üstlenen bir özne olarak yer alıyor. Öyle ki Mustafa Kemal Atatürk bunu şu sözle ifade etmiştir: “Dünyada hiçbir milletin kadını, ‘Ben Anadolu kadınından daha fazla çalıştım, milletimi kurtuluşa ve zafere götürmekte Anadolu kadını kadar emek verdim.’ diyemez.”

Biz kadınlar, Cumhuriyet Devrimi’yle kazandığımız eşitlik, özgürlük ve yaşam haklarımızdan bir adım bile taviz vermeyecek, Cumhuriyet’in yaşaması için şart olan hür ve eşit kadını mücadelemizdeki irfanla yaratacağız.

Melike Güler

TGB GYK Üyesi

TGB Ankara İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

Endüstri Devrimi’yle birlikte gelişen makineleşme süreci çalışma koşullarını insan onuruna büyük zararlar verecek derecede ağırlaştırmıştır. Hatta öyle ki işverenlerin rekabet hırsıyla gözünü bürüyen kar artırma çabaları, çalışma saatlerinin günde 18 saate kadar ulaşmasına sebep olmuştur. Bunların etkisiyle yine işverenlerin kar artırma hırsıyla kadınların ve çocukların emeğinin daha düşük maliyetlere mal olmasından ötürü kadınlar artık işgücü piyasalarına giriş yapmaya başlamışlardır. Ancak bu süreç sanıldığı kadar kolay olmayacaktır.

Kadın sorunu, dünya tarihinin en köklü ve kemikleşmiş sorunudur. Buna karşın tarihin tüm önemli dönüm noktalarında, tüm devrimlerinde kadının rolü çok büyüktür.

Fabrikada Yakılan Kadınların Ardından…

Kadınlar tarih boyunca kendilerini emek süreci içinde eşit bir şekilde var etme mücadelesi vermişlerdir. Bu süreç, modern toplumun doğum sancıları sırasında en açık bir şekilde görünmeye başlamıştı. Takvimler 8 Mart 1857’yi gösterdiğindeyse ABD’nin New York kentinde bulunan bir dokuma fabrikasında, kadınlar için çok uzun iş günleri karşılığında düşük ücretler ve çok ağır çalışma koşulları mevcuttu. Her geçen gün dayanılmaz hale gelen çalışma koşulları kadınların tahammül sınırlarını zorlamaya başlamıştı artık:
Kadınlar, greve çıkma kararı alıyor; talepleri ise çok açık: Eşit iş, eşit ücret! 10 saatlik iş günü ve daha iyi koşullarda çalışmak. 40.000 kadın bu talepte birleşip mücadele veriyor, ancak polisin ağır müdahalesi sonucu fabrikada çıkan yangından fabrika arkasına kurulan barikatlar sebebiyle kaçamayan 129 kadın işçi hayatını kaybediyor.

8 Mart bu tarihten beri kadın haklarını ve kadın egemenliğini korumak için kutlanmaya devam ediyor. 1975 yılında Uluslararası Kadınlar Yılı olarak kutlandı. Yapılan etkinlikler kapsamında Birleşmiş Milletler 8 Mart’ı Dünya Kadınlar Günü olarak kutlamaya başladı. İki yıl sonra 1977 yılında ise 8 Mart Kadın Hakları ve Uluslararası Barış günü olarak ilan edildi.

8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü’nün arkasında yatan tarihçe sadece bu dokuma fabrikası örneği değildir. 1789 Fransız Devrimini ateşleyen ‘’Ekmeğimiz nerede?’’ sloganıyla Versailles kapılarına dayanan binlerce emekçi kadın vardır. 1889’da Londra’da 700 kibritçi kadın işçinin başlattığı vasıfsız işçiler için de sendika hakkı grevleri; 1908 yılındaki Ekmek ve Gül Hareketi yatar bu tarihsel arka planda. 1917 Şubat’ında Ekim Devrimi’ni tetikleyen, kadın işçilerin ‘’Ekmek ve Barış’’ sloganıyla çıktıkları yürüyüş vardır burada. Kadınların İngiltere’de oy hakları için verdikleri en büyük mücadele olan Süfrajet (Oy Hakkı) Hareketidir, 8 Mart’ın tarihçesi. 

“Yürüyoruz yürüyoruz, yan yana, güzel günler adına
Kadınız, insanız, insanlığı ayağa kaldırıyoruz
Paydos bundan böyle köleliğe, aylaklığa
Herkes çalışsın, bölüşülsün kardeşçe, yaşamın sundukları
İşte bunun için yükseliyor yüreklerimizden
Bu ekmek ve gül türküleri
Ve yineliyoruz hep bir ağızdan
‘Ekmek ve gül! Ekmek ve gül!”

Kadın Mücadelesi, Emekçi Kadının Mücadelesidir

8 Mart’ın tarihsel arka planında sınıf mücadeleleri yatar. 1800’lerden bugüne 8 Mart’ı 8 Mart yapan kadınların sınıf mücadelesi içindeki rolüdür. Emekçi sınıflar tarih boyunca bu mücadeleleri vermiş ve hatta bu mücadeleler uğruna ödedikleri bedellerle birçok hak kazanmışlardır. İşte bu kazanımlarla kadınlar da güçlenmiş ve zincirlerini kırmışlardır.

Bu yüzden 8 Mart’ı emek sürecinden ayrı düşünerek kutlamak kadınlara vurulacak en büyük darbedir. 8 Mart’ın yalnızca kadınlar günü olarak kutlanılması tarihine, yani emekçi kazanımlarına bir ihanettir tabiri caizse. Çünkü kadınlar bunun bedelini içinde bulunduğumuz neoliberal sistem içinde emek sürecinden ve işgücü piyasasından ya dışlanarak ya da istihdam edilse dahi toplumsal cinsiyet eşitsizliğine dayalı birçok sorunla karşılaşarak ödüyor.

Kadının Adı Varsa Bile Eşitliği Yok

Tüm dünyada olduğu gibi Türkiye’de de kadınların aktif şekilde işgücüne katılımı bir sorun olarak durmaktadır. Kadın istihdamı özellikle 1950’li yıllardan beri çözülemeyen bir problem olarak karşımıza çıkar. Bunun sebebi 1950’li yılların sonuna kadar tarıma dayalı üretim ekonomisi varken ekonomik yapıdaki değişimlerle birlikte gelen sosyal dönüşümler, toplumsal değer yargıları, toplumsal cinsiyet temelli iş bölümü, kırdan kente göç ve geleneksel aile yapısının zayıflaması, kadın emeğine olan talebin zayıflığı işe kadınların sürekli geleneksel rolleri yeniden üreten iş kollarına yani çocuk bakımı, hasta bakımı, ev işleri gibi kollara yönelmesine sebep olmuştur. Bunun yanında kadının işgücü piyasalarına girişini sağlayacak mekanizmaların olmaması ve kadınların eğitim seviyelerinin düşüklüğü aile ve çalışma hayatında kurulmaya çalışılan dengeye zarar veren unsurlardır. Kadınların öncelikli olarak girdikleri işgücü sektörleri olan sağlık ve eğitim yani hizmet sektörleri dahi aslında toplumda bulunan işbölümünün toplumsal cinsiyete dayalı olmasının bir sonucudur.

Öte yanda ise kadının iş hayatına girdikten sonra karşılaştığı birçok engel bulunmaktadır. Bunlardan en göze çarpanı “Cam Tavan Sendromu” olarak adlandırılır. Aslında görünmeyen engeller anlamına gelen cam tavan, kadınların iş hayatlarında hak ettikleri yere gelmemesine neden olan bazı kalıp yargıları ifade ediyor. Kadınlar iş hayatına başladıklarında kariyerlerinin ilk yıllarında hızlıca yükselirler ancak daha sonra bulundukları yerde saydıkları görülür. Bunun sebebi kadınlar hakkında kadınların ileride sorun yaratacakları algısıdır. Çünkü kadının medeni durumu bekar ise evlenebilir, evli ise çocuk doğurabilir, kadın duygusal olarak zayıftır gibi birçok önyargı vardır. Sanki çocuğa bakmak, ev işleriyle ilgilenmek sadece kadının görevidir.

Türkiye’de de tüm dünyada olduğu gibi kadın her alanda eşitsizliğe uğruyor ve saldırılara maruz kalıyor. Bu saldırı, toplumun her parçasını çürüterek kadını yeniden Ortaçağ’a hapsetmek isteyenler tarafından her türlü araçla gerçekleştirilmeye çalışılıyor. Kadının hukuki olarak kazandığı tüm haklar fiiliyatta görmezden geliniyor. Kadın televizyonda bile sürekli şiddete maruz kalıyor, otobüste taciz ediliyor, iş yerinde ayrımcılığa uğruyor. Çünkü tüm bunlar “modern” toplumun doğal ve normal sonuçları gibi olağanlaştırılıyor. Cumhuriyet Devrimi’yle evlerinden çıkıp fabrikalarda çalışan, hayatın her alanında boy gösteren kadınlar tekrar evlere hapsedilmek isteniyor.

Cumhuriyet’in Hür ve Eşit Kadını Mücadelemizde

İşte tam da bu yüzden kadınların kurtuluşu Cumhuriyet Devrimi ile ayrılmaz bir bütünlük oluşturuyor. Çünkü Cumhuriyet Devrimi emperyalist işgali yerle yeksan ettiğinden beri kadın bu süreçte en etkili kuvvetlerden biri olarak hem bağımsızlığın korunmasında hem de Cumhuriyet’in ilerletilmesinde kurucu rol üstlenen bir özne olarak yer alıyor. Öyle ki Mustafa Kemal Atatürk bunu şu sözle ifade etmiştir: “Dünyada hiçbir milletin kadını, ‘Ben Anadolu kadınından daha fazla çalıştım, milletimi kurtuluşa ve zafere götürmekte Anadolu kadını kadar emek verdim.’ diyemez.”

Biz kadınlar, Cumhuriyet Devrimi’yle kazandığımız eşitlik, özgürlük ve yaşam haklarımızdan bir adım bile taviz vermeyecek, Cumhuriyet’in yaşaması için şart olan hür ve eşit kadını mücadelemizdeki irfanla yaratacağız.

Melike Güler

TGB GYK Üyesi

TGB Ankara İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

İnsanlığın en köklü ve en taşlaşmış sorunlarından biridir kadın sorunu. Haliyle bu uğurda köklü ve büyük mücadeleler verilmiştir. Toplumlar hep kadınla sınanmıştır. Demokratik devrimler kadınlara verdiği haklar ve kişilik özgürlükleriyle devrimi taçlandırır.

KADIN VATANIN EN TEMEL PARÇASIDIR

Cumhuriyet devrimimiz, kadının yüzyıllardır hapsolduğu kafesten kurtaracak yangınına su taşıyacak olan hakları Türk kadınına armağan etmiştir. Çünkü cumhuriyet, saltanatı yıkmış, emperyalistleri kovmuş, padişahı devirmiştir; fakat cumhuriyet savaşı hala bitmiş değildir. Ulu önderimiz Mustafa Kemal Atatürk’ün ‘’Bir toplum cinslerden yalnız birinin yüzyılımızın gerektirdiklerini elde etmesiyle yetinirse, o toplum yarı yarıya zayıflamış olur. Bizim toplumumuzun uğradığı başarısızlıkların sebebi, kadınlarımıza karşı ihmal ve kusurdur.’’ sözü bizlere kadın mücadelesinin cumhuriyet ve vatan mücadelesi olduğunu anlama ve gerçekleştirme görevini veriyor. Kadınların özgürlük mücadelesinin, Türkiye’nin bağımsızlık mücadelesinden geçtiğini ancak ve ancak bu şekilde hür doğup hür yaşamanın anahtarını bulabileceğimize işaret ediyor.

Dünyada büyük devrimlerin gerçekleşmesinde kadınların rolünü her zaman görüyoruz. Fransız Devrimi sırasında Bastille Hapishanesi’ni basan kitlenin önündeki kadınlar, krala boyun eğdirip “İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirisi”nin yayınlatarak Fransız Devrimi’nin patlak vermesini sağlayan cesur kadınlardır. Türkiye’de milli mücadele döneminde Erzurumlu Kara Fatmalar, Halime Çavuşlar, Şerife Bacılar Kurtuluş Savaşı’nda gerek cephe gerisinde gerekse cephede gözlerini kırpmadan savaşa katılmış; önemli mevziler elde edilmesini sağlamışlardır.

Tüm dünyada olduğu gibi Türkiye’de de kadın sorunu hala kanayan yaramız olmaya devam ediyor. Birçok kadın örgütlü biçimde mücadelesini sürdürüyor lakin gelin görün ki bu haftasonu İstanbul’da gerçekleştirilen “Türkiye Kadın Buluşması’’ etkinliği Türkiye’de kadın sorununun ne olduğu ne olmadığı noktasında bizleri düşündürüyor. ”Haklarımız, hayatlarımız, kazanımlarımız bizim!” sloganıyla ”farklı illerden, hayatlardan, deneyimlerden, kimliklerden, çevrelerden” gelen sözde kadın örgütü buluştu. İlk günden medyaya yansıyan demeç ve haberlere parmak basmadan değil ayak basıp ezmeden geçmeye insanın içi elvermiyor.

ANCAK 140 KARAKTER YAZMA ÖZGÜRLÜĞÜ

HDP Kadın’ın resmi Twitter hesabından girilen gönderiler:

“Kadın Meclisi Sözcümüz Dirayet Dilan Taşdemir ile Kadın Meclisimizin, yine Kürdistan ve Türkiye’den kadınların katılımıyla İstanbul’daki Türkiye Kadın Buluşması kadınların rengi ve coşkusuyla başladı. Özgürlük ve eşitlik mücadelemiz dayanışmayla büyüyor.”

“Sokağa çıkma yasakları sırasında Silopi’de cesaretleri, iradeleri ve tüm öz güçleri ile yaşam alanlarına ve yaşama sahip çıktıkları sırada direnirken 5 Ocak 2016’da katledilen Sêvê Demir’i, Pakize Nayır’ı ve Fatma Uyar’ı unutmadık, unutturmayacağız.“

“Demokratik İslam Kongresi’nden, Dersim’den Alevi kadınlar olarak yan yanayız… Farklılıklarımızı biliyoruz ama birlikte güçlü olduğumuzu daha çok biliyoruz.”

Bu yazılanlar cumhuriyet karşıtlığının neoliberal özgürlük ve cesaret kavramlarıyla sarılıp sarmalanmanın vücut bulmasından öteye geçemez. Sözde Kürdistan’ı tanımak kadınların haklı mücadelesinin; kadın sorunu duyarlılığı üzerinden HDP/PKK propagandasına alet edilmesinden başka bir şey değildir. Sözde Kürdistan projesi ABD’nin Büyük Orta Doğu Projesi’nin bir parçası değil midir? PKK’ya destek için gönderdiği silahlar kadınlara hiç doğrultulmadı mı? Şenay Aybüke Yalçın kadın değil miydi; Güvenpark patlamasında hiç kadın yok muydu? Silopi’de hayatını kaybeden kadınların en büyük katili hendek savaşlarında Türk askerine silah doğrultan PKK’dır. Bu kadınların özgürleşmesinin ve insan onuruna yakışır şekilde yaşamasını sağlayacak olan; kadınları ağanın karısı, kız çocuklarını satılacak mal olmaktan kurtarmak için bölgenin terörden temizlenmesidir. Cesurca direnenler, Silopi’de Mehmetçik’e karşı duranlar değil; İstiklal Savaşı’nda gericiliğe ve emperyalizme karşı duranlar, Kemalist devrimin öncü kadınlarıydı.

 ABD emperyalizmi gölgesinde değil, emperyalizme karşı verilen mücadelelerde kadınların özgürlüğünden bahsedebiliriz. Vatan mücadelesi vermeden kadın mücadelesi verilmez. Vatansız kadın mücadelesi olmaz. Kadın mücadelesine sözde vatanlar yaratanlar emperyalizmin kanlı ellerine kadınları teslim eder. Bu gönderilerde gerçek yüzlerini gösterenler ABD’nin Irak’ta, Suriye’de, Vietnam’da, Japonya’da ve dünyanın hemen her ülkesinde katlettiği kadınların hesabını da vermelidir.

Kadın sorununun aşikar biçimde mezhepsel özgürlükler çerçevesinde değerlendirilmesi ”kimlikçilik” hastalığının kadın mücadelesine en büyük zararı veren bir ruh haline dönüştüğünü gösteriyor. Toplum, bireysel yaşamların toplamıdır. İnsanlar bireysel olarak değil başka insanlarla ilişkiler ve bağlar içinde yaşarlar. Bu ilişki ve bağları da kim inancına, mezhebine, dinine göre yaşarsa; her birey kendi hukukunu koymak zorunda kalır. Yaşam tarzlarına güvence vaadi kimlikçi ayrımcılıkla değil ancak ve ancak millet bilinciyle bütünleşen bir laiklik ile mümkündür. Bunun aksi ise açıkça, orta çağ dinciliğine özgürlük, tarikat ve cemaatlere özgürlük, etnik bölünmeye özgürlük demektir.

HDP/PKK, kadın haklarını etnik bölücülüğün malzemesi yaparak kadına en büyük düşmanlığı yapıyor. Kadının çığlıklarını ik duyan cumhuriyettir, milli devlettir. Çağdaş medeniyetin kalesi cumhuriyetin düşmanlığını yapıyorlar. Cumhuriyet kadının insanlığını keşfetmektir. Kadının da insanca hür doğup hür yaşamasının teminatıdır fakat görülüyor ki bu buluşma, kadınların kazanım ve haklarını 140 karakterden öteye geçirememekle birlikte mağdur edebiyatı yapmaktan başka bir şey yapmıyor. 

YENİ ORTA ÇAĞIN KÖR KUYULARU YERİNE CUMHURİYETİN FAZİLETİ İLE DONANMAK 

Bu etkinliğe katılan tüm kadın örgütlerini, kıyısından köşesinden içinde olan tüm kadınlarımızı uyarma görevini taşıyoruz:

Kadının derdi; mezhebi, dini, nereli olduğu değildir. Bir ekonomik bunalım döneminde işten ilk atılacak olan kadındır.

Ağanın bilmem kaçıncı karısı olan kadındır.

Ezilen, merhamet dileyen kadındır.

Satılık mal olan kadındır.

Ancak kadının çığlıklarını ilk duyan cumhuriyettir. Kadının başını öne eğmesinin, maruz kaldığı psikolojik ve fiziksel şiddetin çözümü kadın sorununu vatan mücadelesinden ayırarak değil kadın erkek yan yana yürüyerek milletimizi çağdaş medeniyetler seviyesine yükseltmekten geçer. Kadını kadından çalan yeni orta çağ ideolojisine karşı milli bağımsızlığımızı korumak ve savunmak en birinci görevimizdir. 

Mustafa Kemal Atatürk’ün de dediği gibi “Kadınlarımız için asıl mücadele alanı, asıl zafer kazanılması gereken alan biçim ve kılıkta başarıdan çok; ışıkla, bilgi ve kültürle gerçek faziletle süslenip donanmaktır.’’ Bu bilgi ve kültürün ilk kaynağı ise kayıtsız, şartsız vatanseverliktir.

Melike Güler

TGB GYK Üyesi / Ankara İl Başkan Yardımcısı

tgb.gen.tr

İnsanlığın en köklü ve en taşlaşmış sorunlarından biridir kadın sorunu. Haliyle bu uğurda köklü ve büyük mücadeleler verilmiştir. Toplumlar hep kadınla sınanmıştır. Demokratik devrimler kadınlara verdiği haklar ve kişilik özgürlükleriyle devrimi taçlandırır.

KADIN VATANIN EN TEMEL PARÇASIDIR

Cumhuriyet devrimimiz, kadının yüzyıllardır hapsolduğu kafesten kurtaracak yangınına su taşıyacak olan hakları Türk kadınına armağan etmiştir. Çünkü cumhuriyet, saltanatı yıkmış, emperyalistleri kovmuş, padişahı devirmiştir; fakat cumhuriyet savaşı hala bitmiş değildir. Ulu önderimiz Mustafa Kemal Atatürk’ün ‘’Bir toplum cinslerden yalnız birinin yüzyılımızın gerektirdiklerini elde etmesiyle yetinirse, o toplum yarı yarıya zayıflamış olur. Bizim toplumumuzun uğradığı başarısızlıkların sebebi, kadınlarımıza karşı ihmal ve kusurdur.’’ sözü bizlere kadın mücadelesinin cumhuriyet ve vatan mücadelesi olduğunu anlama ve gerçekleştirme görevini veriyor. Kadınların özgürlük mücadelesinin, Türkiye’nin bağımsızlık mücadelesinden geçtiğini ancak ve ancak bu şekilde hür doğup hür yaşamanın anahtarını bulabileceğimize işaret ediyor.

Dünyada büyük devrimlerin gerçekleşmesinde kadınların rolünü her zaman görüyoruz. Fransız Devrimi sırasında Bastille Hapishanesi’ni basan kitlenin önündeki kadınlar, krala boyun eğdirip “İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirisi”nin yayınlatarak Fransız Devrimi’nin patlak vermesini sağlayan cesur kadınlardır. Türkiye’de milli mücadele döneminde Erzurumlu Kara Fatmalar, Halime Çavuşlar, Şerife Bacılar Kurtuluş Savaşı’nda gerek cephe gerisinde gerekse cephede gözlerini kırpmadan savaşa katılmış; önemli mevziler elde edilmesini sağlamışlardır.

Tüm dünyada olduğu gibi Türkiye’de de kadın sorunu hala kanayan yaramız olmaya devam ediyor. Birçok kadın örgütlü biçimde mücadelesini sürdürüyor lakin gelin görün ki bu haftasonu İstanbul’da gerçekleştirilen “Türkiye Kadın Buluşması’’ etkinliği Türkiye’de kadın sorununun ne olduğu ne olmadığı noktasında bizleri düşündürüyor. ”Haklarımız, hayatlarımız, kazanımlarımız bizim!” sloganıyla ”farklı illerden, hayatlardan, deneyimlerden, kimliklerden, çevrelerden” gelen sözde kadın örgütü buluştu. İlk günden medyaya yansıyan demeç ve haberlere parmak basmadan değil ayak basıp ezmeden geçmeye insanın içi elvermiyor.

ANCAK 140 KARAKTER YAZMA ÖZGÜRLÜĞÜ

HDP Kadın’ın resmi Twitter hesabından girilen gönderiler:

“Kadın Meclisi Sözcümüz Dirayet Dilan Taşdemir ile Kadın Meclisimizin, yine Kürdistan ve Türkiye’den kadınların katılımıyla İstanbul’daki Türkiye Kadın Buluşması kadınların rengi ve coşkusuyla başladı. Özgürlük ve eşitlik mücadelemiz dayanışmayla büyüyor.”

“Sokağa çıkma yasakları sırasında Silopi’de cesaretleri, iradeleri ve tüm öz güçleri ile yaşam alanlarına ve yaşama sahip çıktıkları sırada direnirken 5 Ocak 2016’da katledilen Sêvê Demir’i, Pakize Nayır’ı ve Fatma Uyar’ı unutmadık, unutturmayacağız.“

“Demokratik İslam Kongresi’nden, Dersim’den Alevi kadınlar olarak yan yanayız… Farklılıklarımızı biliyoruz ama birlikte güçlü olduğumuzu daha çok biliyoruz.”

Bu yazılanlar cumhuriyet karşıtlığının neoliberal özgürlük ve cesaret kavramlarıyla sarılıp sarmalanmanın vücut bulmasından öteye geçemez. Sözde Kürdistan’ı tanımak kadınların haklı mücadelesinin; kadın sorunu duyarlılığı üzerinden HDP/PKK propagandasına alet edilmesinden başka bir şey değildir. Sözde Kürdistan projesi ABD’nin Büyük Orta Doğu Projesi’nin bir parçası değil midir? PKK’ya destek için gönderdiği silahlar kadınlara hiç doğrultulmadı mı? Şenay Aybüke Yalçın kadın değil miydi; Güvenpark patlamasında hiç kadın yok muydu? Silopi’de hayatını kaybeden kadınların en büyük katili hendek savaşlarında Türk askerine silah doğrultan PKK’dır. Bu kadınların özgürleşmesinin ve insan onuruna yakışır şekilde yaşamasını sağlayacak olan; kadınları ağanın karısı, kız çocuklarını satılacak mal olmaktan kurtarmak için bölgenin terörden temizlenmesidir. Cesurca direnenler, Silopi’de Mehmetçik’e karşı duranlar değil; İstiklal Savaşı’nda gericiliğe ve emperyalizme karşı duranlar, Kemalist devrimin öncü kadınlarıydı.

 ABD emperyalizmi gölgesinde değil, emperyalizme karşı verilen mücadelelerde kadınların özgürlüğünden bahsedebiliriz. Vatan mücadelesi vermeden kadın mücadelesi verilmez. Vatansız kadın mücadelesi olmaz. Kadın mücadelesine sözde vatanlar yaratanlar emperyalizmin kanlı ellerine kadınları teslim eder. Bu gönderilerde gerçek yüzlerini gösterenler ABD’nin Irak’ta, Suriye’de, Vietnam’da, Japonya’da ve dünyanın hemen her ülkesinde katlettiği kadınların hesabını da vermelidir.

Kadın sorununun aşikar biçimde mezhepsel özgürlükler çerçevesinde değerlendirilmesi ”kimlikçilik” hastalığının kadın mücadelesine en büyük zararı veren bir ruh haline dönüştüğünü gösteriyor. Toplum, bireysel yaşamların toplamıdır. İnsanlar bireysel olarak değil başka insanlarla ilişkiler ve bağlar içinde yaşarlar. Bu ilişki ve bağları da kim inancına, mezhebine, dinine göre yaşarsa; her birey kendi hukukunu koymak zorunda kalır. Yaşam tarzlarına güvence vaadi kimlikçi ayrımcılıkla değil ancak ve ancak millet bilinciyle bütünleşen bir laiklik ile mümkündür. Bunun aksi ise açıkça, orta çağ dinciliğine özgürlük, tarikat ve cemaatlere özgürlük, etnik bölünmeye özgürlük demektir.

HDP/PKK, kadın haklarını etnik bölücülüğün malzemesi yaparak kadına en büyük düşmanlığı yapıyor. Kadının çığlıklarını ik duyan cumhuriyettir, milli devlettir. Çağdaş medeniyetin kalesi cumhuriyetin düşmanlığını yapıyorlar. Cumhuriyet kadının insanlığını keşfetmektir. Kadının da insanca hür doğup hür yaşamasının teminatıdır fakat görülüyor ki bu buluşma, kadınların kazanım ve haklarını 140 karakterden öteye geçirememekle birlikte mağdur edebiyatı yapmaktan başka bir şey yapmıyor. 

YENİ ORTA ÇAĞIN KÖR KUYULARU YERİNE CUMHURİYETİN FAZİLETİ İLE DONANMAK 

Bu etkinliğe katılan tüm kadın örgütlerini, kıyısından köşesinden içinde olan tüm kadınlarımızı uyarma görevini taşıyoruz:

Kadının derdi; mezhebi, dini, nereli olduğu değildir. Bir ekonomik bunalım döneminde işten ilk atılacak olan kadındır.

Ağanın bilmem kaçıncı karısı olan kadındır.

Ezilen, merhamet dileyen kadındır.

Satılık mal olan kadındır.

Ancak kadının çığlıklarını ilk duyan cumhuriyettir. Kadının başını öne eğmesinin, maruz kaldığı psikolojik ve fiziksel şiddetin çözümü kadın sorununu vatan mücadelesinden ayırarak değil kadın erkek yan yana yürüyerek milletimizi çağdaş medeniyetler seviyesine yükseltmekten geçer. Kadını kadından çalan yeni orta çağ ideolojisine karşı milli bağımsızlığımızı korumak ve savunmak en birinci görevimizdir. 

Mustafa Kemal Atatürk’ün de dediği gibi “Kadınlarımız için asıl mücadele alanı, asıl zafer kazanılması gereken alan biçim ve kılıkta başarıdan çok; ışıkla, bilgi ve kültürle gerçek faziletle süslenip donanmaktır.’’ Bu bilgi ve kültürün ilk kaynağı ise kayıtsız, şartsız vatanseverliktir.

Melike Güler

TGB GYK Üyesi / Ankara İl Başkan Yardımcısı

tgb.gen.tr

Küçükken memlekete her gittiğimde Turhal Şeker Fabrikası’nın önünden geçerdik. Çocukluk o ya, şeker fabrikası olduğunu okuyunca insanın aklı başından gidiyor. İşçilerin bize şeker yapmak için sabahın köründe fabrikaya gittiklerini düşününce çok içerlerdim. Tabi fabrikanın benim anladığım anlamda şeker üretmediğini anlamam çok sürmemişti. Fabrikanın büyük yeşil kapısının önünde Mustafa Kemal Atatürk imzalı “Memleketimizin her müsait mıntıkasında şeker fabrikalarının çoğalması ve bu suretle memleketin şeker ihtiyacının temini mühim hedeflerimiz arasındadır” sözünün anlamını ise çok sonra anlayabildim.

Geçtiğimiz günlerde Özelleştirme İdaresi Başkanlığı tarafından 14 Şeker fabrikasının özelleştirileceği duyurulunca aklıma hemen bu anılar geldi. Bu noktada tarih kitabımızın sayfalarını biraz geri çevirmek isterim:

Cumhuriyet Devrimi siyasi ve ekonomik olarak tam bağımsız, çağdaş bir millet kurmayı hedefliyordu. Lakin Cumhuriyet kurulduğunda kendisini Laz, Arap, Kürt diye ya da müslüman, gayrimüslim diye nitelendiren 14 milyon nüfusa sahip bir Türkiye vardı. Yani kendilerini ya bir etnisite ya da dini bir öğreti üzerinden nitelendiren ikili bir yapı.

Siyaseten bağımsız bir millet olmanın yolu iktisadi olarak bağımsız bir devlet olmaktan geçer ve bu koşula bağlı olarak çağdaş bir medeniyet de ancak bu şekilde kurulabilirdi ki Atatürk işte bu yüzden 1922’den itibaren devletçiliği savundu ve 1 Mart 1922’de TBMM’de yaptığı konuşmada “Bugünkü uğraşımızın amacı tam bağımsızlıktır. Tam bağımsızlık ise ancak mali bağımsızlık ile gerçekleşebilir” demiştir.

“Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran Türkiye halkına Türk Milleti denir’’ ama devletçilik olmadan bu mümkün olamazdı. Baktığınız zaman demiryolları ve madenler yabancılardaydı. Kendi şekerimizi ve buğdayımızı üretemiyorduk. Köylünün toprağı ağada idi. Cumhuriyetin ilk yıllarında uygulanan iktisadi politikalar büyük oranda milletleşmeye hizmet etti. Tevhid-i Tedrisat kanunu ile birçok medreseye el konuldu ve oralarda farklı yerlerden gelen öğrenciler birbirleriyle kaynaşarak, devlet eliyle okutuldu. Ağaların topraklarına el konuldu; köylü ağanın marabası olmaktan kurtarıldı. Ne kadar tütün üreteceğimize dahi karar veren, işçinin emeğini sömüren REJİ Şirketi kapatıldı, bir kamu işletmesi olan TEKEL kuruldu. Sanayicilik geliştirildi ve demiryolları yapıldı. Bu demiryolları ile birlikte köylüye tohum ulaştı. Ülkenin bir ucundan bir ucuna, üretilen malın iletilmesi sağlandı. Yani devletçilik ile millet olmanın en önemli şartı olan ortak bir pazar oluşturulması sağlandı.

Osmanlı döneminde tüm şeker ihtiyacı, ithalatla sağlanıyordu. Uşaklı birkaç sermaye sahibi ve Uşak halkının da isteği ile 19 Nisan 1923 yılında Uşak Terakki-i Ziraat T.A.Ş. kuruldu fakat devletin desteğine rağmen bir türlü başarılı olamadı ve 1931 yılında Sanayi ve Maadin Bankası’na devredilerek devletleştirildi. Özel sektör başarılı olamadı. Türkiye’de şeker pancarı tarımının, dolayısıyla hayvancılık ve sanayinin gelişip yaygınlaşmasında Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş. oldukça etkili oldu.

Milli bir ekonomi kuruluyordu, üreten bir Türkiye inşa ediliyordu. Cumhuriyet döneminde tarım ve sanayi hükümetlerin ısrarcı devletçi politikaları ile gelişti. Köylünün refah düzeyi yükseldi, Köylü devletin sağladığı ücretsiz eğitim ve sağlık imkanlarından yararlandı. Diyarbakırlı hastayı İzmirli bir doktor tedavi etti. Cumhuriyet döneminde kurulan fabrikalarda çalışanların kendi çıkardıkları tiyatro oyunlarını sergilemesinden tutun, sinema salonları ve yüzme havuzlarıyla birer kampüs gibiydi. Örneğin Nazilli Basma Fabrikası’nda işçiler için bir kütüphane ve arşiv; fabrika bünyesinde çalışanların faydalanabileceği spor-kültür kompleksi vardı. Fabrikadaki halkevi ile kadınlara dikiş nakış kursları veriliyor, toplumsal yaşama uyum sağlamaları için destekleniyorlardı. Yani devletçilik sosyal devlet anlayışı ile Türk milletinin çağdaşlaşmasında ve ellerinin birbirine uzanmasında en etkili ilkelerden oldu.

Nazilli Basma Fabrikası’nda çalışanların çıkardıkları tiyatro oyunu:

Nazilli Basma Fabrikası’nda dikiş dikmeyi öğrenen kadınlar:

İstiklal Savaşı’nın kadroları dün tam bağımsızlığın formülünü bulmuşlardı. Milli bir ekonomi ve yekpare bir millet. Oysa bugün düşünmemiz gereken şudur: Emperyalist güçlerin desteklediği enteresan etnisite meraklısı gruplar ve Atatürk düşmanları her fırsatta bir yerelleşme biçimi olarak özelleştirmeleri savunmadılar mı? Evet savundular, Şeker İş Sendikasına üye işçilerin 1 Mayıs’ta giydikleri önlükten korktular: ‘’ŞEKER VATANDIR’’. Çünkü biliyorlardı ki ezilen dünyada özelleştirmeler devletin tasfiyesinden başka bir şey değildi.

Bundan 97 sene önce köylünün refahını yükselten, elektrik-su götüren kamulaştırmaların şimdi AKP hükümeti tarafından özelleştirilmesi sadece orada çalışan işçilerin çalışma koşullarının kötüleşmesine, ücretlerinin azalmasına belki de yüzlerce emekçinin işsiz kalmasına sebep olmayacaktır. Yıllardır Türkiye’yi borç batağına batıran AKP iktidarı, merkezi yönetim bütçesindeki açığı kapatma amacıyla birçok kamu kurum ve kuruluşunu özelleştirme çabası içine girmiştir. Artan giderler için ek gelir kaynağı olarak özelleştirme çözüm değil bir intihar olabilir ancak. Devleti küçültme politikalarının amacı, devleti, ekonomiyi yönetecek her türlü araçtan yoksun bırakmaktan öte bir anlam taşımıyor.

Bugün küreselleşmenin en büyük hedefi dünyayı başında ABD’nin olduğu büyük bir pazar haline dönüştürmekse; özelleştirmelerin her biri sadece tarıma, işçi sınıfına, sanayiye vurulan bir darbe değil, Zeytin Dalı Harekatı’ndaki askerlerimizin sırtına vurulan bir darbedir. Bugün Afrin operasyonunun başarısı nasıl devlet ve milletin birliğine dayalı ise iktisadi alanda da çözüm bütün milletin arkasında duracağı bir milli ekonomi programıdır. Savaşan Türkiye’nin ihtiyacı Asya’dan doğan güneşi selamlamak; topraklarımıza doğmasını sağlamak; üretim ekonomisine geçişin anahtarı Atlantik’ten kopup yüzümüzü Asya’ya dönmektir.

tgb.gen.tr

Küçükken memlekete her gittiğimde Turhal Şeker Fabrikası’nın önünden geçerdik. Çocukluk o ya, şeker fabrikası olduğunu okuyunca insanın aklı başından gidiyor. İşçilerin bize şeker yapmak için sabahın köründe fabrikaya gittiklerini düşününce çok içerlerdim. Tabi fabrikanın benim anladığım anlamda şeker üretmediğini anlamam çok sürmemişti. Fabrikanın büyük yeşil kapısının önünde Mustafa Kemal Atatürk imzalı “Memleketimizin her müsait mıntıkasında şeker fabrikalarının çoğalması ve bu suretle memleketin şeker ihtiyacının temini mühim hedeflerimiz arasındadır” sözünün anlamını ise çok sonra anlayabildim.

Geçtiğimiz günlerde Özelleştirme İdaresi Başkanlığı tarafından 14 Şeker fabrikasının özelleştirileceği duyurulunca aklıma hemen bu anılar geldi. Bu noktada tarih kitabımızın sayfalarını biraz geri çevirmek isterim:

Cumhuriyet Devrimi siyasi ve ekonomik olarak tam bağımsız, çağdaş bir millet kurmayı hedefliyordu. Lakin Cumhuriyet kurulduğunda kendisini Laz, Arap, Kürt diye ya da müslüman, gayrimüslim diye nitelendiren 14 milyon nüfusa sahip bir Türkiye vardı. Yani kendilerini ya bir etnisite ya da dini bir öğreti üzerinden nitelendiren ikili bir yapı.

Siyaseten bağımsız bir millet olmanın yolu iktisadi olarak bağımsız bir devlet olmaktan geçer ve bu koşula bağlı olarak çağdaş bir medeniyet de ancak bu şekilde kurulabilirdi ki Atatürk işte bu yüzden 1922’den itibaren devletçiliği savundu ve 1 Mart 1922’de TBMM’de yaptığı konuşmada “Bugünkü uğraşımızın amacı tam bağımsızlıktır. Tam bağımsızlık ise ancak mali bağımsızlık ile gerçekleşebilir” demiştir.

“Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran Türkiye halkına Türk Milleti denir’’ ama devletçilik olmadan bu mümkün olamazdı. Baktığınız zaman demiryolları ve madenler yabancılardaydı. Kendi şekerimizi ve buğdayımızı üretemiyorduk. Köylünün toprağı ağada idi. Cumhuriyetin ilk yıllarında uygulanan iktisadi politikalar büyük oranda milletleşmeye hizmet etti. Tevhid-i Tedrisat kanunu ile birçok medreseye el konuldu ve oralarda farklı yerlerden gelen öğrenciler birbirleriyle kaynaşarak, devlet eliyle okutuldu. Ağaların topraklarına el konuldu; köylü ağanın marabası olmaktan kurtarıldı. Ne kadar tütün üreteceğimize dahi karar veren, işçinin emeğini sömüren REJİ Şirketi kapatıldı, bir kamu işletmesi olan TEKEL kuruldu. Sanayicilik geliştirildi ve demiryolları yapıldı. Bu demiryolları ile birlikte köylüye tohum ulaştı. Ülkenin bir ucundan bir ucuna, üretilen malın iletilmesi sağlandı. Yani devletçilik ile millet olmanın en önemli şartı olan ortak bir pazar oluşturulması sağlandı.

Osmanlı döneminde tüm şeker ihtiyacı, ithalatla sağlanıyordu. Uşaklı birkaç sermaye sahibi ve Uşak halkının da isteği ile 19 Nisan 1923 yılında Uşak Terakki-i Ziraat T.A.Ş. kuruldu fakat devletin desteğine rağmen bir türlü başarılı olamadı ve 1931 yılında Sanayi ve Maadin Bankası’na devredilerek devletleştirildi. Özel sektör başarılı olamadı. Türkiye’de şeker pancarı tarımının, dolayısıyla hayvancılık ve sanayinin gelişip yaygınlaşmasında Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş. oldukça etkili oldu.

Milli bir ekonomi kuruluyordu, üreten bir Türkiye inşa ediliyordu. Cumhuriyet döneminde tarım ve sanayi hükümetlerin ısrarcı devletçi politikaları ile gelişti. Köylünün refah düzeyi yükseldi, Köylü devletin sağladığı ücretsiz eğitim ve sağlık imkanlarından yararlandı. Diyarbakırlı hastayı İzmirli bir doktor tedavi etti. Cumhuriyet döneminde kurulan fabrikalarda çalışanların kendi çıkardıkları tiyatro oyunlarını sergilemesinden tutun, sinema salonları ve yüzme havuzlarıyla birer kampüs gibiydi. Örneğin Nazilli Basma Fabrikası’nda işçiler için bir kütüphane ve arşiv; fabrika bünyesinde çalışanların faydalanabileceği spor-kültür kompleksi vardı. Fabrikadaki halkevi ile kadınlara dikiş nakış kursları veriliyor, toplumsal yaşama uyum sağlamaları için destekleniyorlardı. Yani devletçilik sosyal devlet anlayışı ile Türk milletinin çağdaşlaşmasında ve ellerinin birbirine uzanmasında en etkili ilkelerden oldu.

Nazilli Basma Fabrikası’nda çalışanların çıkardıkları tiyatro oyunu:

Nazilli Basma Fabrikası’nda dikiş dikmeyi öğrenen kadınlar:

İstiklal Savaşı’nın kadroları dün tam bağımsızlığın formülünü bulmuşlardı. Milli bir ekonomi ve yekpare bir millet. Oysa bugün düşünmemiz gereken şudur: Emperyalist güçlerin desteklediği enteresan etnisite meraklısı gruplar ve Atatürk düşmanları her fırsatta bir yerelleşme biçimi olarak özelleştirmeleri savunmadılar mı? Evet savundular, Şeker İş Sendikasına üye işçilerin 1 Mayıs’ta giydikleri önlükten korktular: ‘’ŞEKER VATANDIR’’. Çünkü biliyorlardı ki ezilen dünyada özelleştirmeler devletin tasfiyesinden başka bir şey değildi.

Bundan 97 sene önce köylünün refahını yükselten, elektrik-su götüren kamulaştırmaların şimdi AKP hükümeti tarafından özelleştirilmesi sadece orada çalışan işçilerin çalışma koşullarının kötüleşmesine, ücretlerinin azalmasına belki de yüzlerce emekçinin işsiz kalmasına sebep olmayacaktır. Yıllardır Türkiye’yi borç batağına batıran AKP iktidarı, merkezi yönetim bütçesindeki açığı kapatma amacıyla birçok kamu kurum ve kuruluşunu özelleştirme çabası içine girmiştir. Artan giderler için ek gelir kaynağı olarak özelleştirme çözüm değil bir intihar olabilir ancak. Devleti küçültme politikalarının amacı, devleti, ekonomiyi yönetecek her türlü araçtan yoksun bırakmaktan öte bir anlam taşımıyor.

Bugün küreselleşmenin en büyük hedefi dünyayı başında ABD’nin olduğu büyük bir pazar haline dönüştürmekse; özelleştirmelerin her biri sadece tarıma, işçi sınıfına, sanayiye vurulan bir darbe değil, Zeytin Dalı Harekatı’ndaki askerlerimizin sırtına vurulan bir darbedir. Bugün Afrin operasyonunun başarısı nasıl devlet ve milletin birliğine dayalı ise iktisadi alanda da çözüm bütün milletin arkasında duracağı bir milli ekonomi programıdır. Savaşan Türkiye’nin ihtiyacı Asya’dan doğan güneşi selamlamak; topraklarımıza doğmasını sağlamak; üretim ekonomisine geçişin anahtarı Atlantik’ten kopup yüzümüzü Asya’ya dönmektir.

tgb.gen.tr