Dolar İmparatorluğunun Doğuşu ve Emperyalist Ekonomi

I. Dünya Savaşı’nda kazanan İtilaf devletleri, 4 yıl süren savaşta çok büyük kayıplar yaşamış, Avrupa’daki birçok şehir gelişen teknolojinin nimetlerinden faydalanan devletlerce harap edilmiştir. Yaşanan sivil kayıp çok fazladır, ekonomiler yıkılmıştır. Aslında savaşın sadece iki kazananı olmuştur, bu ne İngiltere’dir ne de Fransa. Bu iki kazanan, savaşın yarattığı şartlarla Rusya’da doğan çalkantılı durumu değerlendirip iktidarı ele geçiren Lenin önderliğindeki Bolşevikler ve diğer küresel güçlerin aksine, savaşın cereyan ettiği, sıcak çatışmaların yaşandığı bölgede bulunmayan ABD’dir. Lenin, çöken Çarlığı sosyalist temellerde bir arada tutmuş ve SSCB’yi kurmuştur. ABD ise savaş ile harap olmuş Avrupa ülkelerine yüksek miktarda borçlar vermiş ve 1929 Buhranı’ndan önce dünya sanayi üretiminin %44,5’ini tek başına üstlenir hale gelmiştir. (Aynı tarihte dünya sanayi üretiminin %11.6’sı Almanya, %9,3’ü İngiltere, %7’si, Fransa, %4,6’sı Sovyetler Birliği, %2,3’ü Japonya tarafından gerçekleştirilmekteydi.)¹ Ancak ne çok büyük bir coğrafi egemenliğe sahip SSCB ne de dünya ekonomisine II. Dünya Savaşı’ndan çok daha önce ağırlını koyan ABD küresel hegemonya iddiasında değildi. SSCB nezdinde bunun sebebi, 4 yıl Dünya Savaşı ile 4 yıl da iç savaş ile harap olan Rusya’nın küllerinden doğan yeni rejimin böyle bir iddiada bulunabilecek materyal, ekonomik ve insan gücü olmamasıydı. ABD ise Büyük Buhran ile birlikte finansal bir krize girmişti. Ancak II. Dünya Savaşı’nda Normandiya Çıkartmasının başarılı olması ve SSCB’nin Berlin’e girmesiyle birlikte birlikte Soğuk Savaş resmi olmasa da fiili olarak başlamış ve iki devlet de küresel hegemonyaları adına çalışmaya başlamışlardı. Savaş sonrası dönemde yıkılan Avrupa ve Asya ülkelerinin yeniden inşasında Marshall Planı ve Truman Doktrini ABD’nin dünya üzerindeki iktisadi egemenliğini sağlamasında çok etkili olmuştur. ABD: anti-komünist ve Sovyet karşıtlığı temelinde, güdümüne almak istediği devletlere bu ekonomik programlarla nüfuz etmeye çalışmıştır. 1949 yılında kurulan NATO ise, ABD’nin dünya üzerindeki ekonomik etkisini askeri boyuta taşımasına hizmet etmiştir. 1945 yılında güç dengelerinin değişmesiyle birlikte yeni kurulacak dünya düzenine ilişkin iktisadi ve diplomatik istikrar kavramları tartışılmaya başlanmış ve bu tartışmalar çerçevesinde gerçekleştirilen Bretton Woods konferansı sonucunda altın onsu 35 ABD Dolarına bağlanmıştır. Yani dolar, altına dönüşebilen tek para birimi olarak kabul edilmiştir. ABD dolarının uluslararası tek rezerv para olduğu bir para sistemi doğmuştur. Ayrıca Bretton Woods konferansı sonucu Dünya Bankası ve Uluslararası Para Fonu gibi ABD’nin dünyada tek güç unsuru olmasına hizmet edecek oluşumlar da kurulmuştur. ABD büyük altın rezervleri ve geniş üretim mekanizmasıyla ile bu yeni düzende daha da güçlü bir yapıya kavuşmuştur. Dünya ticaretinde, dolar tek unsur haline gelmiştir. Sağlanan iktisadi istikrar dünyada üretim ve dış ticaretin hızla gelişmesini olanak sağlamıştır. Bu gelişen sistem ABD hegemonyasında, ABD’nin isteği ve çıkarları doğrultusunda gelişmiştir.

Petro-dolar’ın Ortaya Çıkışı ve Petrol Borsasındaki ABD Hakimiyeti

Bu ekonomik sistem 1970’lerin başlarına kadar geçerliliğini korumuştur. 1949-1970 arasındaki dönemde savaştan yıkılmış ve bitkin bir şekilde çıkan Asya ve Avrupa ülkeleri, ABD’nin de desteğiyle altyapılarını yeniden inşa etmiş ve ABD’nin çıkarlarıyla yarışacak bir seviyeye erişerek rekabetçi ve sağlam bir üretim yapısına kavuşmuştur. 1970’li yılların başlarında Avrupa ve Asya ekonomilerinin artan gücü ve Vietnam Savaşı’nın ABD ekonomisine getirdiği ağır yük, var olan düzeni sarsmaya başlamıştır. Başta Fransa olmak üzere, büyük ülkelerin merkez bankaları ABD’den ellerindeki dolarlar karşılığında mevcut altın-dolar dengesinden altın isteğinde bulunmaya başlamışlardır. Bu gelişmelere bağlı olarak 1971 yılının ortasında ABD Merkez Bankasından altın çekimi hız kazanmış ve ABD altın rezervleri kritik bir düzeyde azalmıştır. Bu süreçte ABD’nin en güvenilir müttefiki İngiltere Merkez Bankası bile 3 milyar dolarlık rezervi karşılığında 2600 ton altın almıştır.² Bu gelişmeler sonucunda ABD’deki Nixon Yönetimi tarafından Bretton Woods Sistemi ile getirilen 1 ons altın 35 ABD Doları değerdeşlik denklemi son bulmuştur. ABD’nin artan dış ticaret açıkları ve Vietnam Savaşı harcamaları birleşerek 1970’li yıllarda ABD dolarını zora sokmuş, istikrarsız değişimlere ve dalgalanmlara yol açmıştır. Bu süreçte ABD dolarında yaşanan gelişmelere bağlı olarak OPEC, petrol ticaretinin birçok para biriminden oluşan bir para sepeti üzerinden olabilirliğini tartışmaya başlamıştır. (Para sepeti, çeşitli ülke paralarının belirli miktarlarının bir araya getirilmesi ile oluşturulur. Böylece “sepet”in değeri, onu oluşturan paraların herhangi bir andaki piyasa değerlerinin toplamına veya ortalamasına eşit olur. Para sepetini oluşturan para birimlerinin birindeki düşüş, diğerindeki yükseliş birbirini aşağı yukarı dengelendiği için metalardaki değer değişimi ve yükseliş yada düşüş büyük oranda söz konusu değildir.) Ayrıca  OPEC, petrol ticaretinde G-10 ülkeleri paralarından oluşan bir para sepeti kullanılmasını da önermiştir.³ ABD, petrol ticaretinin para sepeti ile yapılmasını önleyerek doların hegemon yapısını sürdürmek amacıyla dünyanın en büyük petrol üreticisi olan Suudi Arabistan ile diplomatik müzakerelere başlamıştır. Söz konusu görüşmeler sonucunda o tarihte bir açıklama yapılmasa dahi Suudi Hükümeti petrol gelirleri ile gizlice 2.5 milyar dolar değerinde ABD hazine bonosu satın almış, böylece “petro-dolarların yeniden döngüsü” olarak bilinen süreç başlamıştır. Suudi Hükümeti ile gerçekleştirilen bu görüşmeler ileri bir tarihte ABD Hazine Genel sekreteri Blumental tarafından, Suudi Arabistan’ın petrol ticaretini yalnızca dolarla yapacağı yönünde güvence ve garanti verdiği biçiminde açıklanmıştır.⁴ Suudi Arabistan; emperyalizmin çıkarlarına teslim olarak ABD’nin altın üzerinden kurduğu ancak devamlılığını 1970 yılından sonra sağlayamadığı dolar egemenliğini, petrol üzerinde hegemonya kurarak sürdürmesine izin vermiştir. Belli istikrarsız dönemler, dalgalanmalar, büyük krizler yaşanmasına rağmen petro-dolar sistemi henüz yıkılmamıştır. ABD’nin petrol üzerinden kurduğu 50 senelik küresel ekonomi imparatorluğu tüm sisteme nüfuz etmiş durumdadır. Günümüzde dünya ticaretinin ve merkez bankalarında tutulan uluslararası rezervlerin yaklaşık üçte ikisinin; Dünya Bankası ve Uluslararası Para Fonu gibi uluslararası kuruluşlar tarafından verilen krediler ve yardımların tamamının ABD Doları cinsinden olduğu görülmektedir.⁵ Amerikan dolarının taşıdığı küresel nitelik, ABD’nin uluslararası ilişkilerdeki hegemon yapısının temelini oluşturur. Ancak, küresel ticaretin para birimi olan dolar; devletlerin ticaret de kendi yerel para birimlerini kullanmaya başlamasıyla birlikte hasar görmüş, hala geçerliliği en yüksek para birimi olmasına rağmen eski gücünü (değer anlamında olmasa dahi) uluslararası arena da yitirmesine sebep olmuştur. Dünya üretiminin merkezinin Asya’ya kayması ve Çin’in ekonomi mucizesi de ilerleyen yıllarda ticaret savaşlarının radikalleşmesi ve keskinleşmesine yol açacak, dolar da asıl sınavını o zaman verecektir. Doların ve emperyalist sistemin, mazlum uluslara ve Asya Çağına karşı kazanma şansı yoktur. Suriye’de, Venezuala’da kaybeden emperyalizm, İran tarafından açıkça vurulmuş, Irak Parlemanto’su tarafından açıkça sınır dışı edilmiştir. Emperyalizm için ufukta bir gelecek gözükmemektedir.

Güncel Petrol Krizi

Günümüzde yaşanan petrol krizinin temelinde yatan asıl problem ise koronavirüsle birlikte yaşanan talep düşüklüğü ve bu düşüklüğün yol açtığı arz fazlasıdır. Bu düşüş sadece petrol borsasında yaşanmamakta, Korona küresel bir finans krize de yol açmaktadır. Petrol nezdinde; talep-arz dengesizliği nedeniyle yaşanan bu dengesizlikte, petrolün durmadan değer kaybetmesinin nedeniyse Moskova-Riyad denkleminde yaşanan dengesizliktir. 2016 yılında, petrol borsasında arz artışına bağlı oluşan dengesizliği ve yaşanan fiyat düşüşünü engellemek adına petrol üreticisi arz ülkeleri anlaşmış, Rusya-Suudi Arabistan mutabakatı arzı ve üretimi azaltma kararı almıştı. Ancak geçtiğimiz günlerde, korona ile birlikte düşen fiyatları dengelemek için toplanan OPEC anlaşamadı, Suudilerin arzı azaltma teklifi de Rusya tarafından reddedildi. Moskova’nın çekincesi ise gayet yerinde. Daha önceki ani düşüşlerde de arzı azaltma kararı alan Moskova-Riyad ittifakı, bu hamleleriyle ABD’li petrol üreticilerine pazar hakimiyetini teslim etmiş ve böylece ABD kaya petrolü üreticileri dünyada birinci sıraya yerleşmişti. Tekrar arzın azaltıldığı denklemde, en karlı çıkan yine ABD ve ABD’li petrol üreticileri olacaktır. Rusya, ABD’nin kazanmasını ve elindeki pazarı, alanı kaybetmek istemiyor. Dolayısıyla Suudileri reddettiler. Ancak Suudi Hükümeti, bu karar üzerine bir Petrol savaşı başlattı. Arzı azaltmaya çalışıyorken birden artırma kararı aldılar, yedek üretim kapasitesini de devreye soktular.⁶ Elbetteki bunun sebebi Moskova’yı zorlamak. Yani Suudi Arabistan, Rusya’ya güç politikası uygulamaya, zor kullanmaya çalışıyor. Bu savaşta, düşük fiyattan satılan petrolden en çok etkilenen ancak yeteri kadar adı geçmeyen devlet de elbetteki ABD. Suudi Arabistan’da ve Ortadoğu coğrafyasında petrolü çıkarmanın maliyeti oldukça ucuz ancak Amerika topraklarında derinlerde bulunan petrolü çıkarmanın maliyeti oldukça yüksek. Şuan ki fiyat bandında ABD, kar elde edemiyor. Rusya ve Suudilerin ekonomisi, enerji kaynaklarına dayalı. Ancak petrolü çıkarmaları ABD’ye göre oldukça kolay. Bu petrol savaşı iki taraflı olmakla birlikte üç aktör var, ana unsur ve başaktör de ABD. Ancak Suudilerin bu savaşı sürdürmesi imkansız. Hem koronanın yarattığı bilinmezlik hem de Suudi Arabistan’ın istikrarsız durumu Suudileri bir çıkmaza sürüklüyor. Geçtiğimiz günlerde Rusya Maliye Bakanlığı, petrol fiyatlarının 20-25 dolar bandında olması halinde 6-10 yıl direnç gösterilebileceğini beyan etti.⁷ Ekonomisinin büyük bir bölümü enerjiye kaynaklarına ve petrole dayanan, 2008 ve 2014’de yaşanan petrol krizinde çok zor günler atlatan Rus ekonomisinin günümüzde yaşanan krize 6 ila 10 yıl dayanması mümkün gözükmüyor. Bununla birlikte Rus ekonomisi, Suudilerin kırılgan ve emperyalizmin sıcak parasında dayanan ekonomisine göre daha sağlam ve geniş üretim mekanizmalarından oluşan bir yapıya sahip. Emperyalist cephe, bu savaşı sürdüremez. Sürdürdüğü takdirde de kendi kaybeder, en karlı çıkan ve kazanan ise Türkiye olur. Petrolün değer kaybettiği günün gecesinde, benzinde 60 kuruluşluk bir indirim kararı alan Türkiye, bu sürecin 2 ila 3 ay devam etmesi durumunda en kazançlı çıkacak ülkelerin başında geliyor. Hem devlet adına hem halk adına, faturalar azalır. Ne olursa olsun, Suudiler bu süreci isterlerse 1 gün isterlerse 1 asır devam ettirsinler, petro-doların ve doların küresel egemenliği bitecek. Kaybeden ve kendi sınırlarına çekilen emperyalizm, para birimi doları koruyamaz. Latin Amerika’da, Ortadoğu’da dünyanın her yerinde kaybeden emperyalizmin petrol üzerindeki hakimiyeti yani petro-dolar, en büyük dayanağı. Rusya’nın, arz konusunda geri adım atmamasının temelinde de bu düşünce yatıyor. Rus hükümeti, dolara ve ABD’li petrol üreticilerine mevzi vermek istemiyor.

Doların Saltanatına Son

3. dünya ülkeleri başta olmak üzere, Çin ve Rusya’nın emperyalizme karşı olan kavgası küreselleşme yalanını da bitirdi. Türk milletinin ve Türk devletinin üzerine düşen görev ise, sınırlarımız içerisinde Türk lirasının sultanlığını ilan etmek, üretim devrimini gerçekleştirmek ve seferberliğe atılmaktır. Emperyalizme karşı olan savaşta ve tam bağımsızlık yolunda, ekonomik özgürlük olmadan ilerlemek mümkün değildir. Ülkemizin ve dünyanın önünde duran ise budur, kamusal temelli karma ekonomi. Türkiye’nin dinamikleri, Türkiye’yi buraya sürükleyecek. Ardından tam bağımsız ve gerçekten demokratik Atatürk Türkiye’si kurulacak.

Mete Utku Kılıç

TGB Sakarya İl Başkanı

Kaynakça:

1) Todd, Emanuel, (2004), After the Empire: The Breakdown of the American Order, Colombia University Press, s.64.

2) Yergin, Daniel ve J. Stanislaw, (1997), The Commanding Heights : The Battle for the World Economy

3) Spino, David E., (1999), The Hidden Hand Of American Hegomony: Petrodollar and International Markets, Cornell University Press, s. 121.

4) Spino, David E., (1999), The Hidden Hand Of American Hegomony: Petrodollar and International Markets, Cornell University Press, s. 121.

5) Nunan, Cóilín, (2004), “Petrodollar or Petroeuro? A new source of global conflict”, Feasta Review, s.125.

6) https://www.aydinlik.com.tr/opec-anlasamadi-brent-petrol-fiyatinda-yuzde-25-dusus-202392-6#1

7) https://www.aa.com.tr/tr/ekonomi/petrol-savasina-giren-rusyayi-ekonomide-zor-bir-yil-bekliyor/1764661

tgb.gen.tr

Dolar İmparatorluğunun Doğuşu ve Emperyalist Ekonomi

I. Dünya Savaşı’nda kazanan İtilaf devletleri, 4 yıl süren savaşta çok büyük kayıplar yaşamış, Avrupa’daki birçok şehir gelişen teknolojinin nimetlerinden faydalanan devletlerce harap edilmiştir. Yaşanan sivil kayıp çok fazladır, ekonomiler yıkılmıştır. Aslında savaşın sadece iki kazananı olmuştur, bu ne İngiltere’dir ne de Fransa. Bu iki kazanan, savaşın yarattığı şartlarla Rusya’da doğan çalkantılı durumu değerlendirip iktidarı ele geçiren Lenin önderliğindeki Bolşevikler ve diğer küresel güçlerin aksine, savaşın cereyan ettiği, sıcak çatışmaların yaşandığı bölgede bulunmayan ABD’dir. Lenin, çöken Çarlığı sosyalist temellerde bir arada tutmuş ve SSCB’yi kurmuştur. ABD ise savaş ile harap olmuş Avrupa ülkelerine yüksek miktarda borçlar vermiş ve 1929 Buhranı’ndan önce dünya sanayi üretiminin %44,5’ini tek başına üstlenir hale gelmiştir. (Aynı tarihte dünya sanayi üretiminin %11.6’sı Almanya, %9,3’ü İngiltere, %7’si, Fransa, %4,6’sı Sovyetler Birliği, %2,3’ü Japonya tarafından gerçekleştirilmekteydi.)¹ Ancak ne çok büyük bir coğrafi egemenliğe sahip SSCB ne de dünya ekonomisine II. Dünya Savaşı’ndan çok daha önce ağırlını koyan ABD küresel hegemonya iddiasında değildi. SSCB nezdinde bunun sebebi, 4 yıl Dünya Savaşı ile 4 yıl da iç savaş ile harap olan Rusya’nın küllerinden doğan yeni rejimin böyle bir iddiada bulunabilecek materyal, ekonomik ve insan gücü olmamasıydı. ABD ise Büyük Buhran ile birlikte finansal bir krize girmişti. Ancak II. Dünya Savaşı’nda Normandiya Çıkartmasının başarılı olması ve SSCB’nin Berlin’e girmesiyle birlikte birlikte Soğuk Savaş resmi olmasa da fiili olarak başlamış ve iki devlet de küresel hegemonyaları adına çalışmaya başlamışlardı. Savaş sonrası dönemde yıkılan Avrupa ve Asya ülkelerinin yeniden inşasında Marshall Planı ve Truman Doktrini ABD’nin dünya üzerindeki iktisadi egemenliğini sağlamasında çok etkili olmuştur. ABD: anti-komünist ve Sovyet karşıtlığı temelinde, güdümüne almak istediği devletlere bu ekonomik programlarla nüfuz etmeye çalışmıştır. 1949 yılında kurulan NATO ise, ABD’nin dünya üzerindeki ekonomik etkisini askeri boyuta taşımasına hizmet etmiştir. 1945 yılında güç dengelerinin değişmesiyle birlikte yeni kurulacak dünya düzenine ilişkin iktisadi ve diplomatik istikrar kavramları tartışılmaya başlanmış ve bu tartışmalar çerçevesinde gerçekleştirilen Bretton Woods konferansı sonucunda altın onsu 35 ABD Dolarına bağlanmıştır. Yani dolar, altına dönüşebilen tek para birimi olarak kabul edilmiştir. ABD dolarının uluslararası tek rezerv para olduğu bir para sistemi doğmuştur. Ayrıca Bretton Woods konferansı sonucu Dünya Bankası ve Uluslararası Para Fonu gibi ABD’nin dünyada tek güç unsuru olmasına hizmet edecek oluşumlar da kurulmuştur. ABD büyük altın rezervleri ve geniş üretim mekanizmasıyla ile bu yeni düzende daha da güçlü bir yapıya kavuşmuştur. Dünya ticaretinde, dolar tek unsur haline gelmiştir. Sağlanan iktisadi istikrar dünyada üretim ve dış ticaretin hızla gelişmesini olanak sağlamıştır. Bu gelişen sistem ABD hegemonyasında, ABD’nin isteği ve çıkarları doğrultusunda gelişmiştir.

Petro-dolar’ın Ortaya Çıkışı ve Petrol Borsasındaki ABD Hakimiyeti

Bu ekonomik sistem 1970’lerin başlarına kadar geçerliliğini korumuştur. 1949-1970 arasındaki dönemde savaştan yıkılmış ve bitkin bir şekilde çıkan Asya ve Avrupa ülkeleri, ABD’nin de desteğiyle altyapılarını yeniden inşa etmiş ve ABD’nin çıkarlarıyla yarışacak bir seviyeye erişerek rekabetçi ve sağlam bir üretim yapısına kavuşmuştur. 1970’li yılların başlarında Avrupa ve Asya ekonomilerinin artan gücü ve Vietnam Savaşı’nın ABD ekonomisine getirdiği ağır yük, var olan düzeni sarsmaya başlamıştır. Başta Fransa olmak üzere, büyük ülkelerin merkez bankaları ABD’den ellerindeki dolarlar karşılığında mevcut altın-dolar dengesinden altın isteğinde bulunmaya başlamışlardır. Bu gelişmelere bağlı olarak 1971 yılının ortasında ABD Merkez Bankasından altın çekimi hız kazanmış ve ABD altın rezervleri kritik bir düzeyde azalmıştır. Bu süreçte ABD’nin en güvenilir müttefiki İngiltere Merkez Bankası bile 3 milyar dolarlık rezervi karşılığında 2600 ton altın almıştır.² Bu gelişmeler sonucunda ABD’deki Nixon Yönetimi tarafından Bretton Woods Sistemi ile getirilen 1 ons altın 35 ABD Doları değerdeşlik denklemi son bulmuştur. ABD’nin artan dış ticaret açıkları ve Vietnam Savaşı harcamaları birleşerek 1970’li yıllarda ABD dolarını zora sokmuş, istikrarsız değişimlere ve dalgalanmlara yol açmıştır. Bu süreçte ABD dolarında yaşanan gelişmelere bağlı olarak OPEC, petrol ticaretinin birçok para biriminden oluşan bir para sepeti üzerinden olabilirliğini tartışmaya başlamıştır. (Para sepeti, çeşitli ülke paralarının belirli miktarlarının bir araya getirilmesi ile oluşturulur. Böylece “sepet”in değeri, onu oluşturan paraların herhangi bir andaki piyasa değerlerinin toplamına veya ortalamasına eşit olur. Para sepetini oluşturan para birimlerinin birindeki düşüş, diğerindeki yükseliş birbirini aşağı yukarı dengelendiği için metalardaki değer değişimi ve yükseliş yada düşüş büyük oranda söz konusu değildir.) Ayrıca  OPEC, petrol ticaretinde G-10 ülkeleri paralarından oluşan bir para sepeti kullanılmasını da önermiştir.³ ABD, petrol ticaretinin para sepeti ile yapılmasını önleyerek doların hegemon yapısını sürdürmek amacıyla dünyanın en büyük petrol üreticisi olan Suudi Arabistan ile diplomatik müzakerelere başlamıştır. Söz konusu görüşmeler sonucunda o tarihte bir açıklama yapılmasa dahi Suudi Hükümeti petrol gelirleri ile gizlice 2.5 milyar dolar değerinde ABD hazine bonosu satın almış, böylece “petro-dolarların yeniden döngüsü” olarak bilinen süreç başlamıştır. Suudi Hükümeti ile gerçekleştirilen bu görüşmeler ileri bir tarihte ABD Hazine Genel sekreteri Blumental tarafından, Suudi Arabistan’ın petrol ticaretini yalnızca dolarla yapacağı yönünde güvence ve garanti verdiği biçiminde açıklanmıştır.⁴ Suudi Arabistan; emperyalizmin çıkarlarına teslim olarak ABD’nin altın üzerinden kurduğu ancak devamlılığını 1970 yılından sonra sağlayamadığı dolar egemenliğini, petrol üzerinde hegemonya kurarak sürdürmesine izin vermiştir. Belli istikrarsız dönemler, dalgalanmalar, büyük krizler yaşanmasına rağmen petro-dolar sistemi henüz yıkılmamıştır. ABD’nin petrol üzerinden kurduğu 50 senelik küresel ekonomi imparatorluğu tüm sisteme nüfuz etmiş durumdadır. Günümüzde dünya ticaretinin ve merkez bankalarında tutulan uluslararası rezervlerin yaklaşık üçte ikisinin; Dünya Bankası ve Uluslararası Para Fonu gibi uluslararası kuruluşlar tarafından verilen krediler ve yardımların tamamının ABD Doları cinsinden olduğu görülmektedir.⁵ Amerikan dolarının taşıdığı küresel nitelik, ABD’nin uluslararası ilişkilerdeki hegemon yapısının temelini oluşturur. Ancak, küresel ticaretin para birimi olan dolar; devletlerin ticaret de kendi yerel para birimlerini kullanmaya başlamasıyla birlikte hasar görmüş, hala geçerliliği en yüksek para birimi olmasına rağmen eski gücünü (değer anlamında olmasa dahi) uluslararası arena da yitirmesine sebep olmuştur. Dünya üretiminin merkezinin Asya’ya kayması ve Çin’in ekonomi mucizesi de ilerleyen yıllarda ticaret savaşlarının radikalleşmesi ve keskinleşmesine yol açacak, dolar da asıl sınavını o zaman verecektir. Doların ve emperyalist sistemin, mazlum uluslara ve Asya Çağına karşı kazanma şansı yoktur. Suriye’de, Venezuala’da kaybeden emperyalizm, İran tarafından açıkça vurulmuş, Irak Parlemanto’su tarafından açıkça sınır dışı edilmiştir. Emperyalizm için ufukta bir gelecek gözükmemektedir.

Güncel Petrol Krizi

Günümüzde yaşanan petrol krizinin temelinde yatan asıl problem ise koronavirüsle birlikte yaşanan talep düşüklüğü ve bu düşüklüğün yol açtığı arz fazlasıdır. Bu düşüş sadece petrol borsasında yaşanmamakta, Korona küresel bir finans krize de yol açmaktadır. Petrol nezdinde; talep-arz dengesizliği nedeniyle yaşanan bu dengesizlikte, petrolün durmadan değer kaybetmesinin nedeniyse Moskova-Riyad denkleminde yaşanan dengesizliktir. 2016 yılında, petrol borsasında arz artışına bağlı oluşan dengesizliği ve yaşanan fiyat düşüşünü engellemek adına petrol üreticisi arz ülkeleri anlaşmış, Rusya-Suudi Arabistan mutabakatı arzı ve üretimi azaltma kararı almıştı. Ancak geçtiğimiz günlerde, korona ile birlikte düşen fiyatları dengelemek için toplanan OPEC anlaşamadı, Suudilerin arzı azaltma teklifi de Rusya tarafından reddedildi. Moskova’nın çekincesi ise gayet yerinde. Daha önceki ani düşüşlerde de arzı azaltma kararı alan Moskova-Riyad ittifakı, bu hamleleriyle ABD’li petrol üreticilerine pazar hakimiyetini teslim etmiş ve böylece ABD kaya petrolü üreticileri dünyada birinci sıraya yerleşmişti. Tekrar arzın azaltıldığı denklemde, en karlı çıkan yine ABD ve ABD’li petrol üreticileri olacaktır. Rusya, ABD’nin kazanmasını ve elindeki pazarı, alanı kaybetmek istemiyor. Dolayısıyla Suudileri reddettiler. Ancak Suudi Hükümeti, bu karar üzerine bir Petrol savaşı başlattı. Arzı azaltmaya çalışıyorken birden artırma kararı aldılar, yedek üretim kapasitesini de devreye soktular.⁶ Elbetteki bunun sebebi Moskova’yı zorlamak. Yani Suudi Arabistan, Rusya’ya güç politikası uygulamaya, zor kullanmaya çalışıyor. Bu savaşta, düşük fiyattan satılan petrolden en çok etkilenen ancak yeteri kadar adı geçmeyen devlet de elbetteki ABD. Suudi Arabistan’da ve Ortadoğu coğrafyasında petrolü çıkarmanın maliyeti oldukça ucuz ancak Amerika topraklarında derinlerde bulunan petrolü çıkarmanın maliyeti oldukça yüksek. Şuan ki fiyat bandında ABD, kar elde edemiyor. Rusya ve Suudilerin ekonomisi, enerji kaynaklarına dayalı. Ancak petrolü çıkarmaları ABD’ye göre oldukça kolay. Bu petrol savaşı iki taraflı olmakla birlikte üç aktör var, ana unsur ve başaktör de ABD. Ancak Suudilerin bu savaşı sürdürmesi imkansız. Hem koronanın yarattığı bilinmezlik hem de Suudi Arabistan’ın istikrarsız durumu Suudileri bir çıkmaza sürüklüyor. Geçtiğimiz günlerde Rusya Maliye Bakanlığı, petrol fiyatlarının 20-25 dolar bandında olması halinde 6-10 yıl direnç gösterilebileceğini beyan etti.⁷ Ekonomisinin büyük bir bölümü enerjiye kaynaklarına ve petrole dayanan, 2008 ve 2014’de yaşanan petrol krizinde çok zor günler atlatan Rus ekonomisinin günümüzde yaşanan krize 6 ila 10 yıl dayanması mümkün gözükmüyor. Bununla birlikte Rus ekonomisi, Suudilerin kırılgan ve emperyalizmin sıcak parasında dayanan ekonomisine göre daha sağlam ve geniş üretim mekanizmalarından oluşan bir yapıya sahip. Emperyalist cephe, bu savaşı sürdüremez. Sürdürdüğü takdirde de kendi kaybeder, en karlı çıkan ve kazanan ise Türkiye olur. Petrolün değer kaybettiği günün gecesinde, benzinde 60 kuruluşluk bir indirim kararı alan Türkiye, bu sürecin 2 ila 3 ay devam etmesi durumunda en kazançlı çıkacak ülkelerin başında geliyor. Hem devlet adına hem halk adına, faturalar azalır. Ne olursa olsun, Suudiler bu süreci isterlerse 1 gün isterlerse 1 asır devam ettirsinler, petro-doların ve doların küresel egemenliği bitecek. Kaybeden ve kendi sınırlarına çekilen emperyalizm, para birimi doları koruyamaz. Latin Amerika’da, Ortadoğu’da dünyanın her yerinde kaybeden emperyalizmin petrol üzerindeki hakimiyeti yani petro-dolar, en büyük dayanağı. Rusya’nın, arz konusunda geri adım atmamasının temelinde de bu düşünce yatıyor. Rus hükümeti, dolara ve ABD’li petrol üreticilerine mevzi vermek istemiyor.

Doların Saltanatına Son

3. dünya ülkeleri başta olmak üzere, Çin ve Rusya’nın emperyalizme karşı olan kavgası küreselleşme yalanını da bitirdi. Türk milletinin ve Türk devletinin üzerine düşen görev ise, sınırlarımız içerisinde Türk lirasının sultanlığını ilan etmek, üretim devrimini gerçekleştirmek ve seferberliğe atılmaktır. Emperyalizme karşı olan savaşta ve tam bağımsızlık yolunda, ekonomik özgürlük olmadan ilerlemek mümkün değildir. Ülkemizin ve dünyanın önünde duran ise budur, kamusal temelli karma ekonomi. Türkiye’nin dinamikleri, Türkiye’yi buraya sürükleyecek. Ardından tam bağımsız ve gerçekten demokratik Atatürk Türkiye’si kurulacak.

Mete Utku Kılıç

TGB Sakarya İl Başkanı

Kaynakça:

1) Todd, Emanuel, (2004), After the Empire: The Breakdown of the American Order, Colombia University Press, s.64.

2) Yergin, Daniel ve J. Stanislaw, (1997), The Commanding Heights : The Battle for the World Economy

3) Spino, David E., (1999), The Hidden Hand Of American Hegomony: Petrodollar and International Markets, Cornell University Press, s. 121.

4) Spino, David E., (1999), The Hidden Hand Of American Hegomony: Petrodollar and International Markets, Cornell University Press, s. 121.

5) Nunan, Cóilín, (2004), “Petrodollar or Petroeuro? A new source of global conflict”, Feasta Review, s.125.

6) https://www.aydinlik.com.tr/opec-anlasamadi-brent-petrol-fiyatinda-yuzde-25-dusus-202392-6#1

7) https://www.aa.com.tr/tr/ekonomi/petrol-savasina-giren-rusyayi-ekonomide-zor-bir-yil-bekliyor/1764661

tgb.gen.tr

1952 yılında Sakarya’nın Hendek ilçesinde doğan Ali Gaffar Okkan; 1970’de polis kolejinden, 1973’de ise akademiden mezun olarak görev hayatına başladı. Çeşitli yerlerde görev yaptıktan sonra 1993 yılında, henüz 41 yaşında Kars Emniyet Müdürü oldu. Halkla devletin arasının açıldığı, terörün had safhada yaşandığı, faili meçhul cinayetlerin arttığı bir dönemde, 1997 yılında Diyarbakır Emniyet Müdürlüğüne atandı.

Gaffar Okkan bölücülüğe karşı halk kazanılmadığı takdirde silahlı mücadelenin yetersiz kalacağını biliyor ve bu kapsamda çalışmalar yürütüyordu. Samimi bir Atatürkçü, halkın içerisinden gelen ve halk adına çalışan gerçek bir halkçıydı. Emperyalizmin politikalarıyla yıllar boyu Türk ve Kürt halkları arasına suni bir ayrım yerleştirilmeye çalışıldı. Kontrgerilla ve yanlış terörle mücadele metotları, halkı devlete küstürdü. Gaffar Okkan, bölücülere ve teröre aman vermezken yerel halka devletin sıcak ve samimi yüzünü gösterdi, halkla devlet arasında köprü görevini üstlendi. İnsanların polise bakış açısını, yaklaşımını değiştirdi. Vatandaşlara olan yaklaşımında araya bürokratik bağlar ve gereksiz prosedürler koymadı, halkın arasına karıştı ve herkesle samimi ilişkiler geliştirdi. Atatürkçü olduğunu iddia eden bazı kimseler gibi halka üstten bakmadı, küçümsemedi. Rüşvet alan ya da yaptığı kudretli görevin bilincinde olmayan polislere karşı çok ciddi bir mücadele yürüttü, kendi ideallerini ve yaklaşım tarzını birlikte çalıştığı tüm polislere benimsetmeye çalıştı.

GAFFAR OKKAN TÜRKİYE’Yİ BÖLMEK İSTEYENLERİN HEEDEFİNDEYDİ

Gaffar Okkan döneminde Diyarbakır’da Hizbullah’a karşı birçok operasyon gerçekleştirildi, birçok faili meçhul cinayet çözüldü, örgüt bitme noktasına getirildi ve Hizbullah tehdidi çoğunlukla bastırıldı. Gaffar Okkan, aynı cesaret ve kararlılıkla PKK terörünün de üzerine gitti. PKK’nın ne dağlarda ne de halk nezdinde mevzi kazanmasına izin vermedi. Bu faaliyetleriyle halkı kazandı, terörü bitirme noktasına getirdi. Bu yüzden emperyalizm ve işbirlikçileri, Gaffar Okkan’ı ortadan kaldırma planları yaptı.

Diyarbakır Emniyet Müdürü Gaffar Okkan, 19 yıl önce hain bir suikast sonucu aramızdan ayrıldı. Gaffar Okkan’dan ve yapabileceklerinden korktular, bu yüzden hedef olarak seçtiler ve 20 kurşunla, kalleşçe katlettiler. Emperyalizm, Gaffar Okkan’ı öldürerek mücadelesini baltalamaya çalıştı ancak binlerce Gaffar Okkan yarattı.

Gaffar Okkan’dan önce kolluk kuvvetleriyle göz göze bile gelmek istemeyen Diyarbakır halkı, Gaffar Okkan suikasta kurban gidince kepenkleri kapattı, binler cenazeye koştu, Kürtçe ağıtlar yakıldı ve meydanlar “Kahrolsun Katiller!’’ sloganlarıyla yankılandı. Dahası, yeni doğan binlerce bebeğe Ali Gaffar adı verildi.

Yanındaki beş polis memuruyla birlikte şehit edilen Gaffar Okkan’ın mücadelesi ise bugün; HDP Diyarbakır il binası önünde terörden ve siyasi uzantısından hesap soran anneler tarafından yürütülüyor. Teröre savaş açan Gaffar Okkan’ın yerini; terörün siyasi uzantısına kepenk kapattıran korkusuz annelerimiz aldı. Ve annelerimizin bu nöbeti; HDP’nin kapatılacağı, evladı PKK tarafından kaçırılan her ailenin evladına kavuşacağı ve Diyarbakır’ın terörden arınacağı güne kadar sürecek!

Gaffar Okkan’ın mücadelesi aynı zamanda, çözüm süreci sırasında üniversitelerimizde mevzi kazanmaya çalışan teröristlere, PKK paçavralarıyla okullarımızı kirletmeye çalışan hainlere izin vermeyen TGB saflarında sürüyor. TGB, Edirne’den Kars’a tüm üniversitelerde bölücülüğe karşı Gaffar Okkan ruhuyla ayakta! Okkan’ın bize bıraktığı mücadele mirasıyla, Türk gençliği olarak Gaffar Okkan’ın yolunda, Diyarbakır annelerinin yanındayız!

Mete Utku Kılıç

TGB Sakarya İl Başkanı

tgb.gen.tr

1952 yılında Sakarya’nın Hendek ilçesinde doğan Ali Gaffar Okkan; 1970’de polis kolejinden, 1973’de ise akademiden mezun olarak görev hayatına başladı. Çeşitli yerlerde görev yaptıktan sonra 1993 yılında, henüz 41 yaşında Kars Emniyet Müdürü oldu. Halkla devletin arasının açıldığı, terörün had safhada yaşandığı, faili meçhul cinayetlerin arttığı bir dönemde, 1997 yılında Diyarbakır Emniyet Müdürlüğüne atandı.

Gaffar Okkan bölücülüğe karşı halk kazanılmadığı takdirde silahlı mücadelenin yetersiz kalacağını biliyor ve bu kapsamda çalışmalar yürütüyordu. Samimi bir Atatürkçü, halkın içerisinden gelen ve halk adına çalışan gerçek bir halkçıydı. Emperyalizmin politikalarıyla yıllar boyu Türk ve Kürt halkları arasına suni bir ayrım yerleştirilmeye çalışıldı. Kontrgerilla ve yanlış terörle mücadele metotları, halkı devlete küstürdü. Gaffar Okkan, bölücülere ve teröre aman vermezken yerel halka devletin sıcak ve samimi yüzünü gösterdi, halkla devlet arasında köprü görevini üstlendi. İnsanların polise bakış açısını, yaklaşımını değiştirdi. Vatandaşlara olan yaklaşımında araya bürokratik bağlar ve gereksiz prosedürler koymadı, halkın arasına karıştı ve herkesle samimi ilişkiler geliştirdi. Atatürkçü olduğunu iddia eden bazı kimseler gibi halka üstten bakmadı, küçümsemedi. Rüşvet alan ya da yaptığı kudretli görevin bilincinde olmayan polislere karşı çok ciddi bir mücadele yürüttü, kendi ideallerini ve yaklaşım tarzını birlikte çalıştığı tüm polislere benimsetmeye çalıştı.

GAFFAR OKKAN TÜRKİYE’Yİ BÖLMEK İSTEYENLERİN HEEDEFİNDEYDİ

Gaffar Okkan döneminde Diyarbakır’da Hizbullah’a karşı birçok operasyon gerçekleştirildi, birçok faili meçhul cinayet çözüldü, örgüt bitme noktasına getirildi ve Hizbullah tehdidi çoğunlukla bastırıldı. Gaffar Okkan, aynı cesaret ve kararlılıkla PKK terörünün de üzerine gitti. PKK’nın ne dağlarda ne de halk nezdinde mevzi kazanmasına izin vermedi. Bu faaliyetleriyle halkı kazandı, terörü bitirme noktasına getirdi. Bu yüzden emperyalizm ve işbirlikçileri, Gaffar Okkan’ı ortadan kaldırma planları yaptı.

Diyarbakır Emniyet Müdürü Gaffar Okkan, 19 yıl önce hain bir suikast sonucu aramızdan ayrıldı. Gaffar Okkan’dan ve yapabileceklerinden korktular, bu yüzden hedef olarak seçtiler ve 20 kurşunla, kalleşçe katlettiler. Emperyalizm, Gaffar Okkan’ı öldürerek mücadelesini baltalamaya çalıştı ancak binlerce Gaffar Okkan yarattı.

Gaffar Okkan’dan önce kolluk kuvvetleriyle göz göze bile gelmek istemeyen Diyarbakır halkı, Gaffar Okkan suikasta kurban gidince kepenkleri kapattı, binler cenazeye koştu, Kürtçe ağıtlar yakıldı ve meydanlar “Kahrolsun Katiller!’’ sloganlarıyla yankılandı. Dahası, yeni doğan binlerce bebeğe Ali Gaffar adı verildi.

Yanındaki beş polis memuruyla birlikte şehit edilen Gaffar Okkan’ın mücadelesi ise bugün; HDP Diyarbakır il binası önünde terörden ve siyasi uzantısından hesap soran anneler tarafından yürütülüyor. Teröre savaş açan Gaffar Okkan’ın yerini; terörün siyasi uzantısına kepenk kapattıran korkusuz annelerimiz aldı. Ve annelerimizin bu nöbeti; HDP’nin kapatılacağı, evladı PKK tarafından kaçırılan her ailenin evladına kavuşacağı ve Diyarbakır’ın terörden arınacağı güne kadar sürecek!

Gaffar Okkan’ın mücadelesi aynı zamanda, çözüm süreci sırasında üniversitelerimizde mevzi kazanmaya çalışan teröristlere, PKK paçavralarıyla okullarımızı kirletmeye çalışan hainlere izin vermeyen TGB saflarında sürüyor. TGB, Edirne’den Kars’a tüm üniversitelerde bölücülüğe karşı Gaffar Okkan ruhuyla ayakta! Okkan’ın bize bıraktığı mücadele mirasıyla, Türk gençliği olarak Gaffar Okkan’ın yolunda, Diyarbakır annelerinin yanındayız!

Mete Utku Kılıç

TGB Sakarya İl Başkanı

tgb.gen.tr

     Zaman geçtikçe ve teknoloji geliştikçe savaşta kullanılan teknik çeşitleri de çoğalıyor. Cephede kazanılan zaferler, amaçlara ulaşmak adına yetersiz hale geliyor. Fransız siyaset bilimci ve diplomat François-René de Chateaubriand’ın “Hiçbir şey silahla kazanılan zafer kadar geçici değildir.” savı, çağımızda her geçen gün kanıtlanıyor. İletişim aletleriyle bilinçleri yönlendirme ve olguları saptırma taktiği çağımızın en önemli harp doktrinlerinin başında geliyor. Askeri zaferler, kitleler gözünde meşru bir sebebe dayandırılmadığı ya da demagoji ile desteklenmediği takdirde uzun süreçte zafer olarak kalamıyor. Bu aşamada kullanılan metot olarak ise karşımıza propaganda çıkıyor. Propaganda, Blackwell’in Siyaset Bilimi Ansiklopedisi’nde; “Simgelerin (sözcükler, sloganlar, gösteriler, müziksel ve görsel gösteriler de dâhil olmak üzere) hesaplı bir biçimde manipülasyonuyla izleyici topluluğun tutum ve davranışlarını tasarlama veya dolaylı olarak değiştirme” olarak tanımlanıyor. Propagandanın tek bir merkezden sistematik bir şekilde, algı yönetimi adına kullanılması Siyaset Bilimi literatüründe psikolojik savaş olarak adlandırılıyor. Psikolojik savaş aygıtları halkın önündeki gerçek sorunları, suni gündemlerle ve haberlerle örtüp halkın algısını istediği şekilde yönlendirme işlevi görmekte, bu aygıtların başındaysa gayrimilli sunucular, gazeteciler ve köşe yazarları gelmektedir.

SOĞUK SAVAŞ’TAN GÜNÜMÜZE ALGI YÖNETİMİ VE PSİKOLOJİK SAVAŞ

    20. yüzyıl, iki bloğun sıcak bir çatışmaya girmeden küresel hâkimiyet için rekabet etmesiyle birlikte psikolojik savaşın sistematik bir hale gelmesine sebep olmuştur. Her hangi bir savaş durumunun felaket teorileriye sonuçlanacağı varsayımlarıyla iki kutup sıcak bir çatışmaya girmemiş; küresel egemenliklerini diğer ülkelere sosyal, siyasi ve kültürel birçok altında hegemonya kurarak elde etmeye çalışmışlar, 20. yüzyılda ideolojik bir savaş yaşanmasına neden olmuşlardır. ABD, Soğuk Savaş döneminde Atlantik Sistemindeki ülkelerin mevcut rejimlerini korumak veya Doğu Bloku’na mensup ülkelerinin rejimlerini değiştirmek adına psikolojik savaş kapsamında çalışmalar yürütmüştür. Müttefik ülkelerde geniş çaplı kirli propaganda faaliyetleri yürütülmüştür. Atlantik ülkelerinin her birinin kamuoyuna Sovyet işgalciliği algısı yerleştirilmeye çalışılmıştır. Bu faaliyetlerinin yanı sıra diğer ülkelerde demokrasi, insan haklarının üstünlüğü, özgürlük ve benzeri kavramların propagandası yapılarak, kapitalizm sempatik bir şekilde sunulmaya çalışılmıştır. ABD, psikolojik savaş yürütürken; gazete, dergi ve televizyon gibi aygıtların yanı sıra okulları, fabrikaları ve hatta dini mekânları bile bir araç olarak kullanmıştır. Sinema da psikolojik savaşta önemli bir araç olarak görülmüştür. ABD, Hollywood aracılığıyla dünyaya kapitalizmin propagandasını yapmıştır.

     SSCB’nin dağılmasıyla iki kutuplu dünya düzeni son bulmuş, Batı kazanmıştır. Uluslararası sistem yeni bir şekle bürünmüş; psikolojik savaş harekâtının vizyonu da misyonu da değişmiş, tek kutuplu dünya düzenine geçilmiştir. Soğuk Savaş sonrası dönemde, dünyayı tekeline almak isteyen ABD Küreselleşme adı altında sert ve amansız bir şekilde saldırılarına başlamıştır. Ulusal devletleri bölmek ve milli kültürleri yok etmek adına çalışmalar yürüten ABD, kültürel emperyalizm kapsamında kitleleri yozlaştırmaya ve bilinçsizleştirmeye çalışmaktadır. Emperyalizm, sistemin parçası olan devletleri yönetebilmek veya politikalarına karşı çıkan, mevcut Atlantik sistemini ve ABD hegemonyasını reddeden devletlerin gücünü kırmak adına dünya kamuoyunu ve ulusal medyaları kendi çıkarlarına göre yönlendirip algı yönetimine ve propagandalara başvurmaktadır. Soğuk Savaş sonrası ve şuan içinde bulunduğumuz süreçteki Uluslararası Sistem de bu doktrin kapsamında çalışmalar yürüten ABD, siyaseti ve kitleleri manipüle edip ülkeler içerisindeki hegemon durumunu sürdürmekte ya da edilgen durumdan egemen hale gelmeye çalışmaktadır. Uluslararası düzlemde ise medyayı yönlendirerek dünya devletlerine politikalarını meşru gösterip egemenliğine zarar verecek her siyasi aktörü, şahsı ve olguyu adeta şeytanlaştırmaktadır. Emperyalizmin bu oyunu; birçok kirli propagandaya, kışkırtmaya, karalamaya ve CIA yalanlarına dayanır. Pentagon’dan yöneltilen bu harp, emperyalizmin ülkeleri dışarıdan kuşatma planının başında gelmektedir.  Amerikan emperyalizmi, kendi çıkarlarına ve hegemonyasına karşı tehdit olarak gördüğü ya da tehdit olma potansiyeli taşıdığını düşündüğü her unsur hakkında bu harp tekniğini kullanmaktadır. Bu unsurlar hakkında kirli propaganda yürütür ve kendi egemenliğini koruma adına verdiği savaşları, güttüğü politikaları meşru hale getirir. Örneğin; ABD, Irak’ı işgal ederken kendi halkına karşı da uluslararası düzlemde de psikolojik bir savaş yürütmüştür. Amerika, Irak Savaşı’na gerekçe olarak önce El-Kaide’nin Irak tarafından desteklendiğini öne sürerek savaşa uygun bir zemin yaratma çabasına girmiştir. İlerleyen süreçte Irak’ın nükleer güce ulaşma hazırlığında olduğunu iddia ederek dünya kamuoyunda destek bulma adına çalışmalar yürütmüş, psikolojik savaş aygıtlarını ve misyonerlerini seferber etmiştir. ABD; 11 Eylül’ün yarattığı sosyolojik ve psikolojik etkileri kullanmış, kendi halkının desteğini almak adına da mevcut şartları değerlendirmiştir. Bush yönetimi içeride desteği korku politikalarıyla sağladıktan sonra uluslararası arenada destek arayışına çıkmış, her ne kadar başarısız olsa da dünya kamuoyunda bir algı yaratmıştır. Cihatçı terör örgütleri adı altında tüm İslam alemini ve Ortadoğu’yu hedef alan ABD, emperyalist hedefler güttüğü gerçeğini demokrasi ihracı propagandası adı altında meşru kılmaya çalışmıştır. Ortadoğu’daki halkları manipüle edip kışkırtarak istikrarsız bir bölge oluşturmaya çalışmış, operasyonlarına uygun zeminler hazırlama çabasına girişmiştir.

     Belçika’nın Mons şehrinde bulunan Avrupa Müttefik Kuvvetler Karargahı’nın Operasyonlar Bölümü’nde Psikolojik Operasyonlar Başkanı olarak görev alan Yarbay Steven Collins’in imzasıyla Fransız gazetesi Le Monde Diplomatique’in Türkçe yayınında yayımlanan verilere göre ABD, Ortadoğu devletlerine karşı yürüttüğü psikolojik harp ve algı yönetimine her yıl 750 milyon dolarlık fon ayırmaktadır. Yine aynı makale de belirtilen verilere göre 20 Mart 2003 yılında başlayan Irak Savaşı’nda ABD, savaşı başlatacağı gün havadan Irak’a 40 milyon broşür atmıştır. Savaş boyunca da bu tarz çalışmalar yürütmeye devam etmiştir. Suriye İç Savaşı’nda psikolojik savaşı en üst düzeyde görmek mümkündür. ABD, Esad’ın kimyasal silahları kullandığına dair birçok kirli propaganda üretmektedir. Suriye’deki savaşı büyüten ve uzatan Batılı güçlerken, tüm ölümlerin suçlusu olarak Esad gösterilmektedir. Yıllardır Esad’a karşı birçok itibarsızlaştırma çalışmaları da yürütülmüştür. Kimyasal silahlarla halkını katleden Esad, ezilenlerin kurtarıcısı ABD denklemi oluşturulmaya çalışılsa da bu plan; Suriye halkının iradesi ve ABD hegemonyasına karşı çıkan ülkeler tarafından geçersiz kılınmış, yırtılıp atılmıştır. Esad Hükümetinin ve Suriye halkının iradesini kırmak adına birçok yalan savuran emperyalizm çok açık bir şekilde başarısız olmuştur, yenilmiştir. Türkiye’nin vatan bütünlüğü korumak adına attığı adımlar, emperyalizmin planlarına uymadığı için geçtiğimiz süreçte Türkiye ve Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan üzerine yürütülen kirli propaganda da had safhaya çıkmış, psikolojik savaş elemanları mesaiye başlamıştır. Batı kamuoyunda Türkiye işgalci konumuna koyulmuş, Tayyip Erdoğan için ise diktatör rolü biçilmiştir. Avrupa kamuoyundan düşmeyen bu denklem, Avrupa halklarının kafasına yerleştirilmeye uğraşılmakta; Tayyip Erdoğan adeta Saddamlaştırılmaya çalışılmaktadır.

PSİKOLOJİK SAVAŞ NAMLULARININ TÜRKİYE’YE DÖNMESİ

    Fransa’da yayımlanan Le Point dergisinin en son sayısında kapakta asker selamı veren Erdoğan’ın fotoğrafına yer verilmiş ve başlık olarak “Erdoğan’ın metodu etnik temizlik, yok edici’’ ifadesi kullanılmıştır. Bu dergi de Türkiye’nin kimyasal silah kullandığına dair asılsız iddialar ortaya atılmış ve bu iftiralar için yaklaşık 15 sayfa ayrılmıştır. Le Point dergisi, dezenformasyon yaparak psikolojik savaşın aygıtı görevi görmektedir. Norveç’te 17 Kasım 2017’de gerçekleştirilen NATO tatbikatında düşman tablosunda Atatürk’ün resmine ve Erdoğan’a yer verilmişti. Simülasyonla ilgili arka plan belgeleri çerçevesinde “Düşman Liderler Biyografisi” hazırlanmış, hazırlığı yapan ekip Atatürk’e burada yer vermişti. Norveç’teki Ortak Harp Merkezi Komutanlığı, konuya ilişkin özür mektubu yayımlamış ve bunun teknisyenin hatası olduğunu söylemişti. Türkiye Cumhuriyeti’nin katıldığı bir tatbikatta; Ulu Önder Mustafa Kemal’in ve mevcut Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ın, “Düşman Liderler” kategorisinde değerlendirilmesi basit bir hata olarak kabul edilemez. Daha geçtiğimiz günlerde Almanya’nın devlet kanalı ARD, Dersim Harekatı’nı katliam olarak tanımlayıp Atatürk için “İnsanları katletmekten korkmayan, insan cesedi çiğneyen, kimyasal silah kullanımı tabu olmayan bir kişidir.” ifadeleriyle tanıtıp Hitler benzetmesi yaptı. Türkiye’nin teröre karşı mücadele ettiği bu süreçte bu yalanlarla Mehmetçik zayıflatılmaya, Türk milleti susturulmaya çalışılmaktadır. Ermeni soykırımı yalanı nasıl ki emperyalizmin bir oyunuysa, “Dersim katliamı” da aynı merkez tarafından aynı amaçla oluşturulmuş bir plandır. ARD’nin iftiraları, PKK’nın ve FETÖ’nün argümanlarıdır. Amerikancı kuvvetler sistematik bir şekilde saldırıyorken, Batı’da ve Türkiye içerisinde psikolojik savaş aygıtları Türkiye aleyhine kirli propagandalar ve kampanyalar yürütürken; Türk milleti vatan için birleşmeli ve bu yalanlarla tüm Türkiye birlikte, el ele mücadele etmelidir. Bu haberlerin hiç biri gündemdeki herhangi bir olay gibi yadsınamaz, basit bir itham olarak kabul edilemez. Batı Avrupa’da, Orta Avrupa’da ve Kuzey Avrupa’da; 3 farklı ülkede gerçekleşen bu somut olaylar Türkiye’ye karşı topyekûn yürütülen algı operasyonunun birer örneğidir. Türkiye içerisinde de emperyalizm ile işbirliğinde olan medya unsurlarını birçok yerde görmek mümkündür. Türkiye, ne zamanki Amerikan hegemonyasına karşı kendi çıkarlarını savunsa ve Asya cephesiyle buluşsa medya da savaş çıkmakta, olgulara Ankara gözünden bakan gazetelerle Washington’dan yönetilen yazarlar ve psikolojik savaş aygıtları karşı karşıya gelmektedir. Rusya ile Ortadoğu’da, ABD emperyalizmine karşı kurduğumuz çıkar birliğine karşı Washington tarafından yöneltilen psikolojik savaş aygıtları; yani işbirlikçi medya Rusya’ya karşı kirli propaganda üretmektedir. Türkiye’yi, ABD hegemonyasına karşı siyasi bir yalnızlığa sürükleyip emperyalizme boyun eğdirmeye çalışan medya; bilinci veya bilinçsiz bir şekilde işbirlikçi konumuna düşmektedir. Ancak bu hileler ve taktikler, Türkiye’de tutmamaktadır. 15-16 Temmuz’u yaşayan Türk milleti, tehlikenin farkındadır. Operasyonlarla bir çoğu temizlenmiş olsa bile hala devletin medyanın hatta meclisin içinde Amerikancı bir azınlık olduğunu bilmektedir. Pew Research Center tarafından yapılan araştırmaya göre, dünya üzerinde ABD’yi en büyük tehdit olarak gören ülke, yüzde 72 ile Türkiye’dir. Amerikan emperyalizminin ne kadar büyük bir tehdit olduğunu tüm dünyadan daha iyi anlayan Türk milleti, psikolojik savaşın oyunlarına düşmemekte dünyadaki emperyalizm çelişkisini kavramaktadır. Psikolojik savaşa karşı mücadele de, en önemli faktör örgütlü güçtür, halkın örgütlenmesidir. Devletin kurmay kadroları, milli ve yerli kuvvetlerin emperyalist yalanlara karşı aynı mevzide güçlü durması da hayati öneme sahiptir. Türkiye Gençlik Birliği, Türk gençliğini ve Türk milletini bu yalanlara karşı koruma görevini üstlenmekte ve hakkıyla yerine getirmektedir. Vatansever kuvvetlerin birliğiyle bu yalanlar topyekûn püskürtülebilir, emperyalizme olan karşı mücadelemiz başarıya ulaşır. Psikolojik savaşın ülkemizde amacına ulaşamamasının en önemli nedeni ise Türk milletinin sarsılmaz vatanseverliğidir. Can çekişen emperyalizme birde Türkiye’nin darbe vurması emperyalist mevziyi geri düşürmekte, ezilen milletlere umut olmaktadır. Kurtuluş Savaşımız ve devrimimiz 100 yıl önce mazlum milletlere nasıl güç verdiyse bugün de emperyalizmin ne kadar büyük bir tehdit olduğunu anlayan Türk milleti, Amerikan emperyalizmine karşı direnen milletler için önder konumdadır, ilerleyen süreçte daha da önderleşecektir.

KAYNAKÇA:

1)Vernon Bogdanor, Blackwell’in Siyaset Bilimi Ansiklopedisi, II. Cilt, Ümit yayıncılık, Ankara, 2003

2) Ali Rıza Taşdelen’in Aydınlık Gazetesi’nde 27.10.2019 tarihinde yayımlanan ‘’Le Point’in psikolojik savaş sayısı: Meydan Türkiye ve Rusya’ya kaldı’’ başlıklı yazısı.

3) Aydınlık’ta, 05.12.2019 tarihinde yayımlanan “Alman kanalında skandal yayın” başlıklı yazı.

4) Aydınlık’ta 01.08.2017 tarihinde yayımlanan ‘’ABD, Türkiye için en büyük tehdit’’ başlıklı yazı.

Mete Utku KILIÇ

TGB Sakarya İl Başkanı

     Zaman geçtikçe ve teknoloji geliştikçe savaşta kullanılan teknik çeşitleri de çoğalıyor. Cephede kazanılan zaferler, amaçlara ulaşmak adına yetersiz hale geliyor. Fransız siyaset bilimci ve diplomat François-René de Chateaubriand’ın “Hiçbir şey silahla kazanılan zafer kadar geçici değildir.” savı, çağımızda her geçen gün kanıtlanıyor. İletişim aletleriyle bilinçleri yönlendirme ve olguları saptırma taktiği çağımızın en önemli harp doktrinlerinin başında geliyor. Askeri zaferler, kitleler gözünde meşru bir sebebe dayandırılmadığı ya da demagoji ile desteklenmediği takdirde uzun süreçte zafer olarak kalamıyor. Bu aşamada kullanılan metot olarak ise karşımıza propaganda çıkıyor. Propaganda, Blackwell’in Siyaset Bilimi Ansiklopedisi’nde; “Simgelerin (sözcükler, sloganlar, gösteriler, müziksel ve görsel gösteriler de dâhil olmak üzere) hesaplı bir biçimde manipülasyonuyla izleyici topluluğun tutum ve davranışlarını tasarlama veya dolaylı olarak değiştirme” olarak tanımlanıyor. Propagandanın tek bir merkezden sistematik bir şekilde, algı yönetimi adına kullanılması Siyaset Bilimi literatüründe psikolojik savaş olarak adlandırılıyor. Psikolojik savaş aygıtları halkın önündeki gerçek sorunları, suni gündemlerle ve haberlerle örtüp halkın algısını istediği şekilde yönlendirme işlevi görmekte, bu aygıtların başındaysa gayrimilli sunucular, gazeteciler ve köşe yazarları gelmektedir.

SOĞUK SAVAŞ’TAN GÜNÜMÜZE ALGI YÖNETİMİ VE PSİKOLOJİK SAVAŞ

    20. yüzyıl, iki bloğun sıcak bir çatışmaya girmeden küresel hâkimiyet için rekabet etmesiyle birlikte psikolojik savaşın sistematik bir hale gelmesine sebep olmuştur. Her hangi bir savaş durumunun felaket teorileriye sonuçlanacağı varsayımlarıyla iki kutup sıcak bir çatışmaya girmemiş; küresel egemenliklerini diğer ülkelere sosyal, siyasi ve kültürel birçok altında hegemonya kurarak elde etmeye çalışmışlar, 20. yüzyılda ideolojik bir savaş yaşanmasına neden olmuşlardır. ABD, Soğuk Savaş döneminde Atlantik Sistemindeki ülkelerin mevcut rejimlerini korumak veya Doğu Bloku’na mensup ülkelerinin rejimlerini değiştirmek adına psikolojik savaş kapsamında çalışmalar yürütmüştür. Müttefik ülkelerde geniş çaplı kirli propaganda faaliyetleri yürütülmüştür. Atlantik ülkelerinin her birinin kamuoyuna Sovyet işgalciliği algısı yerleştirilmeye çalışılmıştır. Bu faaliyetlerinin yanı sıra diğer ülkelerde demokrasi, insan haklarının üstünlüğü, özgürlük ve benzeri kavramların propagandası yapılarak, kapitalizm sempatik bir şekilde sunulmaya çalışılmıştır. ABD, psikolojik savaş yürütürken; gazete, dergi ve televizyon gibi aygıtların yanı sıra okulları, fabrikaları ve hatta dini mekânları bile bir araç olarak kullanmıştır. Sinema da psikolojik savaşta önemli bir araç olarak görülmüştür. ABD, Hollywood aracılığıyla dünyaya kapitalizmin propagandasını yapmıştır.

     SSCB’nin dağılmasıyla iki kutuplu dünya düzeni son bulmuş, Batı kazanmıştır. Uluslararası sistem yeni bir şekle bürünmüş; psikolojik savaş harekâtının vizyonu da misyonu da değişmiş, tek kutuplu dünya düzenine geçilmiştir. Soğuk Savaş sonrası dönemde, dünyayı tekeline almak isteyen ABD Küreselleşme adı altında sert ve amansız bir şekilde saldırılarına başlamıştır. Ulusal devletleri bölmek ve milli kültürleri yok etmek adına çalışmalar yürüten ABD, kültürel emperyalizm kapsamında kitleleri yozlaştırmaya ve bilinçsizleştirmeye çalışmaktadır. Emperyalizm, sistemin parçası olan devletleri yönetebilmek veya politikalarına karşı çıkan, mevcut Atlantik sistemini ve ABD hegemonyasını reddeden devletlerin gücünü kırmak adına dünya kamuoyunu ve ulusal medyaları kendi çıkarlarına göre yönlendirip algı yönetimine ve propagandalara başvurmaktadır. Soğuk Savaş sonrası ve şuan içinde bulunduğumuz süreçteki Uluslararası Sistem de bu doktrin kapsamında çalışmalar yürüten ABD, siyaseti ve kitleleri manipüle edip ülkeler içerisindeki hegemon durumunu sürdürmekte ya da edilgen durumdan egemen hale gelmeye çalışmaktadır. Uluslararası düzlemde ise medyayı yönlendirerek dünya devletlerine politikalarını meşru gösterip egemenliğine zarar verecek her siyasi aktörü, şahsı ve olguyu adeta şeytanlaştırmaktadır. Emperyalizmin bu oyunu; birçok kirli propagandaya, kışkırtmaya, karalamaya ve CIA yalanlarına dayanır. Pentagon’dan yöneltilen bu harp, emperyalizmin ülkeleri dışarıdan kuşatma planının başında gelmektedir.  Amerikan emperyalizmi, kendi çıkarlarına ve hegemonyasına karşı tehdit olarak gördüğü ya da tehdit olma potansiyeli taşıdığını düşündüğü her unsur hakkında bu harp tekniğini kullanmaktadır. Bu unsurlar hakkında kirli propaganda yürütür ve kendi egemenliğini koruma adına verdiği savaşları, güttüğü politikaları meşru hale getirir. Örneğin; ABD, Irak’ı işgal ederken kendi halkına karşı da uluslararası düzlemde de psikolojik bir savaş yürütmüştür. Amerika, Irak Savaşı’na gerekçe olarak önce El-Kaide’nin Irak tarafından desteklendiğini öne sürerek savaşa uygun bir zemin yaratma çabasına girmiştir. İlerleyen süreçte Irak’ın nükleer güce ulaşma hazırlığında olduğunu iddia ederek dünya kamuoyunda destek bulma adına çalışmalar yürütmüş, psikolojik savaş aygıtlarını ve misyonerlerini seferber etmiştir. ABD; 11 Eylül’ün yarattığı sosyolojik ve psikolojik etkileri kullanmış, kendi halkının desteğini almak adına da mevcut şartları değerlendirmiştir. Bush yönetimi içeride desteği korku politikalarıyla sağladıktan sonra uluslararası arenada destek arayışına çıkmış, her ne kadar başarısız olsa da dünya kamuoyunda bir algı yaratmıştır. Cihatçı terör örgütleri adı altında tüm İslam alemini ve Ortadoğu’yu hedef alan ABD, emperyalist hedefler güttüğü gerçeğini demokrasi ihracı propagandası adı altında meşru kılmaya çalışmıştır. Ortadoğu’daki halkları manipüle edip kışkırtarak istikrarsız bir bölge oluşturmaya çalışmış, operasyonlarına uygun zeminler hazırlama çabasına girişmiştir.

     Belçika’nın Mons şehrinde bulunan Avrupa Müttefik Kuvvetler Karargahı’nın Operasyonlar Bölümü’nde Psikolojik Operasyonlar Başkanı olarak görev alan Yarbay Steven Collins’in imzasıyla Fransız gazetesi Le Monde Diplomatique’in Türkçe yayınında yayımlanan verilere göre ABD, Ortadoğu devletlerine karşı yürüttüğü psikolojik harp ve algı yönetimine her yıl 750 milyon dolarlık fon ayırmaktadır. Yine aynı makale de belirtilen verilere göre 20 Mart 2003 yılında başlayan Irak Savaşı’nda ABD, savaşı başlatacağı gün havadan Irak’a 40 milyon broşür atmıştır. Savaş boyunca da bu tarz çalışmalar yürütmeye devam etmiştir. Suriye İç Savaşı’nda psikolojik savaşı en üst düzeyde görmek mümkündür. ABD, Esad’ın kimyasal silahları kullandığına dair birçok kirli propaganda üretmektedir. Suriye’deki savaşı büyüten ve uzatan Batılı güçlerken, tüm ölümlerin suçlusu olarak Esad gösterilmektedir. Yıllardır Esad’a karşı birçok itibarsızlaştırma çalışmaları da yürütülmüştür. Kimyasal silahlarla halkını katleden Esad, ezilenlerin kurtarıcısı ABD denklemi oluşturulmaya çalışılsa da bu plan; Suriye halkının iradesi ve ABD hegemonyasına karşı çıkan ülkeler tarafından geçersiz kılınmış, yırtılıp atılmıştır. Esad Hükümetinin ve Suriye halkının iradesini kırmak adına birçok yalan savuran emperyalizm çok açık bir şekilde başarısız olmuştur, yenilmiştir. Türkiye’nin vatan bütünlüğü korumak adına attığı adımlar, emperyalizmin planlarına uymadığı için geçtiğimiz süreçte Türkiye ve Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan üzerine yürütülen kirli propaganda da had safhaya çıkmış, psikolojik savaş elemanları mesaiye başlamıştır. Batı kamuoyunda Türkiye işgalci konumuna koyulmuş, Tayyip Erdoğan için ise diktatör rolü biçilmiştir. Avrupa kamuoyundan düşmeyen bu denklem, Avrupa halklarının kafasına yerleştirilmeye uğraşılmakta; Tayyip Erdoğan adeta Saddamlaştırılmaya çalışılmaktadır.

PSİKOLOJİK SAVAŞ NAMLULARININ TÜRKİYE’YE DÖNMESİ

    Fransa’da yayımlanan Le Point dergisinin en son sayısında kapakta asker selamı veren Erdoğan’ın fotoğrafına yer verilmiş ve başlık olarak “Erdoğan’ın metodu etnik temizlik, yok edici’’ ifadesi kullanılmıştır. Bu dergi de Türkiye’nin kimyasal silah kullandığına dair asılsız iddialar ortaya atılmış ve bu iftiralar için yaklaşık 15 sayfa ayrılmıştır. Le Point dergisi, dezenformasyon yaparak psikolojik savaşın aygıtı görevi görmektedir. Norveç’te 17 Kasım 2017’de gerçekleştirilen NATO tatbikatında düşman tablosunda Atatürk’ün resmine ve Erdoğan’a yer verilmişti. Simülasyonla ilgili arka plan belgeleri çerçevesinde “Düşman Liderler Biyografisi” hazırlanmış, hazırlığı yapan ekip Atatürk’e burada yer vermişti. Norveç’teki Ortak Harp Merkezi Komutanlığı, konuya ilişkin özür mektubu yayımlamış ve bunun teknisyenin hatası olduğunu söylemişti. Türkiye Cumhuriyeti’nin katıldığı bir tatbikatta; Ulu Önder Mustafa Kemal’in ve mevcut Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ın, “Düşman Liderler” kategorisinde değerlendirilmesi basit bir hata olarak kabul edilemez. Daha geçtiğimiz günlerde Almanya’nın devlet kanalı ARD, Dersim Harekatı’nı katliam olarak tanımlayıp Atatürk için “İnsanları katletmekten korkmayan, insan cesedi çiğneyen, kimyasal silah kullanımı tabu olmayan bir kişidir.” ifadeleriyle tanıtıp Hitler benzetmesi yaptı. Türkiye’nin teröre karşı mücadele ettiği bu süreçte bu yalanlarla Mehmetçik zayıflatılmaya, Türk milleti susturulmaya çalışılmaktadır. Ermeni soykırımı yalanı nasıl ki emperyalizmin bir oyunuysa, “Dersim katliamı” da aynı merkez tarafından aynı amaçla oluşturulmuş bir plandır. ARD’nin iftiraları, PKK’nın ve FETÖ’nün argümanlarıdır. Amerikancı kuvvetler sistematik bir şekilde saldırıyorken, Batı’da ve Türkiye içerisinde psikolojik savaş aygıtları Türkiye aleyhine kirli propagandalar ve kampanyalar yürütürken; Türk milleti vatan için birleşmeli ve bu yalanlarla tüm Türkiye birlikte, el ele mücadele etmelidir. Bu haberlerin hiç biri gündemdeki herhangi bir olay gibi yadsınamaz, basit bir itham olarak kabul edilemez. Batı Avrupa’da, Orta Avrupa’da ve Kuzey Avrupa’da; 3 farklı ülkede gerçekleşen bu somut olaylar Türkiye’ye karşı topyekûn yürütülen algı operasyonunun birer örneğidir. Türkiye içerisinde de emperyalizm ile işbirliğinde olan medya unsurlarını birçok yerde görmek mümkündür. Türkiye, ne zamanki Amerikan hegemonyasına karşı kendi çıkarlarını savunsa ve Asya cephesiyle buluşsa medya da savaş çıkmakta, olgulara Ankara gözünden bakan gazetelerle Washington’dan yönetilen yazarlar ve psikolojik savaş aygıtları karşı karşıya gelmektedir. Rusya ile Ortadoğu’da, ABD emperyalizmine karşı kurduğumuz çıkar birliğine karşı Washington tarafından yöneltilen psikolojik savaş aygıtları; yani işbirlikçi medya Rusya’ya karşı kirli propaganda üretmektedir. Türkiye’yi, ABD hegemonyasına karşı siyasi bir yalnızlığa sürükleyip emperyalizme boyun eğdirmeye çalışan medya; bilinci veya bilinçsiz bir şekilde işbirlikçi konumuna düşmektedir. Ancak bu hileler ve taktikler, Türkiye’de tutmamaktadır. 15-16 Temmuz’u yaşayan Türk milleti, tehlikenin farkındadır. Operasyonlarla bir çoğu temizlenmiş olsa bile hala devletin medyanın hatta meclisin içinde Amerikancı bir azınlık olduğunu bilmektedir. Pew Research Center tarafından yapılan araştırmaya göre, dünya üzerinde ABD’yi en büyük tehdit olarak gören ülke, yüzde 72 ile Türkiye’dir. Amerikan emperyalizminin ne kadar büyük bir tehdit olduğunu tüm dünyadan daha iyi anlayan Türk milleti, psikolojik savaşın oyunlarına düşmemekte dünyadaki emperyalizm çelişkisini kavramaktadır. Psikolojik savaşa karşı mücadele de, en önemli faktör örgütlü güçtür, halkın örgütlenmesidir. Devletin kurmay kadroları, milli ve yerli kuvvetlerin emperyalist yalanlara karşı aynı mevzide güçlü durması da hayati öneme sahiptir. Türkiye Gençlik Birliği, Türk gençliğini ve Türk milletini bu yalanlara karşı koruma görevini üstlenmekte ve hakkıyla yerine getirmektedir. Vatansever kuvvetlerin birliğiyle bu yalanlar topyekûn püskürtülebilir, emperyalizme olan karşı mücadelemiz başarıya ulaşır. Psikolojik savaşın ülkemizde amacına ulaşamamasının en önemli nedeni ise Türk milletinin sarsılmaz vatanseverliğidir. Can çekişen emperyalizme birde Türkiye’nin darbe vurması emperyalist mevziyi geri düşürmekte, ezilen milletlere umut olmaktadır. Kurtuluş Savaşımız ve devrimimiz 100 yıl önce mazlum milletlere nasıl güç verdiyse bugün de emperyalizmin ne kadar büyük bir tehdit olduğunu anlayan Türk milleti, Amerikan emperyalizmine karşı direnen milletler için önder konumdadır, ilerleyen süreçte daha da önderleşecektir.

KAYNAKÇA:

1)Vernon Bogdanor, Blackwell’in Siyaset Bilimi Ansiklopedisi, II. Cilt, Ümit yayıncılık, Ankara, 2003

2) Ali Rıza Taşdelen’in Aydınlık Gazetesi’nde 27.10.2019 tarihinde yayımlanan ‘’Le Point’in psikolojik savaş sayısı: Meydan Türkiye ve Rusya’ya kaldı’’ başlıklı yazısı.

3) Aydınlık’ta, 05.12.2019 tarihinde yayımlanan “Alman kanalında skandal yayın” başlıklı yazı.

4) Aydınlık’ta 01.08.2017 tarihinde yayımlanan ‘’ABD, Türkiye için en büyük tehdit’’ başlıklı yazı.

Mete Utku KILIÇ

TGB Sakarya İl Başkanı

IMF 1960-2014 yılları arasında ki Dünya ekonomilerini, özellikle de büyüyen ekonomileri analiz ettiği bir rapor yayımladı. Rapor da en dikkat çeken vurguysa kamu-özel sektör iş birliğinin önemi oldu. IMF’nin ve emperyalizmin yıllardır ülkelere dayattığı borçlandırma ekonomisinin, serbest piyasa düzeninin, üretimden ziyade tüketime dayalı sistemin; yani neoliberalizm ideolojisinin, bu ideolojinin ideologları tarafından yerilmesinin sebebi ise oldukça açık. Kan kaybeden emperyalizm ve can çekişen kapitalizm; içinde bulunduğu çıkmazdan çıkmak adına bir kısır döngü içerisinde debelenip çırpınıyor. 1929 yılında yaşanan Büyük Buhran’da, Keynes’in; Ekonomik durgunlukla mücadelede müdahaleci para ve maliye politikalarını savunmasıyla kapitalizm reforme edilmiş, sistem içinde bulunduğu bunalımdan çıkmıştı. Ancak bu bunalımdan çıkan kapitalizm, çelişkilerini gidermek bir yana vadesini tamamlamış sisteminin ömrünü uzatmak adına daha da saldırganlaşmıştı. Buhran öncesi reel sektör parametrelerini kullanan kapitalizm, Buhran ve özellikle 2. Dünya Savaşı sonrasında finans sektörü üzerinden oluşturduğu yeni sömürü düzeni ile mazlum milletlere karşı sarsılmaz bir hegemonik ve dikey ilişki modeli kurmuş, emekçileri de modern köleler haline getirmişti. 20. yüzyılda yaşanan gelişmeler, krizler ve iki kutuplu dünyadan tek kutuplu dünyaya geçiş ile dünya da ABD hegemonyası kurulmuş; ABD Yeni Dünya Düzeni’ni kurmak adına çalışmalarına başlamıştı. ABD Soğuk Savaş döneminde dışarıdan hükmettiği Atlantik devletlerinin ona karşı gelemeyecek kadar güçsüz ancak olası bir sıcak çatışmada veya Sovyet hamlesinde kendini koruyabilecek güçte olmasını istiyordu. Doğu Bloku’nun çöküşü ile birlikte küresel egemenliğini istikrarlı bir zemine oturtmak ve dünya ekonomisini tekeline almak isteyen ABD; ulus devletlere savaş açmış, milli kültürleri yok etmek adına çalışmalar da yürütmüştü.

Ancak emperyalizm karşısında birleşen mazlum milletler, ABD’nin planlarına teslim olmadı. Mazlum milletlerin yanı sıra, Avrupa’da da anti-emperyalizm rüzgârı her geçen gün artıyor ve bu rüzgâr emperyalizmi korkutuyor. Bütün coğrafyalarda kaybeden emperyalizme karşı, ezilen uluslar gün geçtikçe yeni zaferler kazanmakta, topraklarından sömürgecileri kovmaktadır. Suriye’de; Suriye halkının iradesi kazanmaktadır, Venezuela’da Pentagon’un sinsi darbe planı yırtılıp atılmıştır. Bolivya’da mevzi kazanan emperyalizm, halkın çabalarıyla yerle bir edilecektir. Ortadoğu’dan Latin Amerika’ya kadar tüm coğrafyalarda kaybeden Amerikan emperyalizmi; kendi topraklarına sıkışmıştır, artık dünya da ABD’nin dayatmaları işlememektedir.

ABD’nin çok etkin olduğu Alman kamuoyunda bile ABD karşıtlığı her geçen gün yükselmektedir. Almanya’da 2017 yılında yaşanan Hükümet Krizi’ni değerlendiren haftalık Der Spiegel Dergisi, “Avrupa’nın Göbeğinde Deprem-Berlin’deki Hükümet Krizi ve Otokrat Yönetimlerin Zafer Yürüyüşü” başlığı ile gelişmeleri yorumlamıştı ve ABD’nin IMF ve Dünya Bankası aracılığı ile kurduğu düzenin iflas ettiğini aktarmıştı. Reçetenin ise Çin’de uygulanan karma ekonomi modeli olduğunu vurgulamıştı. Fransa da artık mevcut Atlantik sisteminin bir parçası olmak istememektedir. Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, içinde bulunduğumuz süreci; “Şu anda yaşanmakta olan NATO’nun beyin ölümüdür.” şeklinde yorumladı. Fransa, uzun yıllar boyu Atlantik sisteminin önemli bir parçasıydı. Ancak artık Fransa’nın Atlantik Sistemindeki rolü de tartışmaya açıldı. Kapitalizmin çaresiz bıraktığı Fransa’da hem iç siyasette hem de dış siyasette bir çıkmazda. Sarı Yelekliler, geçtiğimiz günlerde eylemlerinin 1. yılını doldurdu. Ekonomisini sıcak paraya, borca, özel sektöre; yani liberalizme dayandıran her ülkede olduğu gibi Fransa Hükümeti ‘de kitlelerin karşısında çaresiz, uyuyan kitleler bilinçleniyor, sistem can çekişiyor. Emperyalizm çağının başlangıcında, küresel bir imparatorluk kuran Birleşik Krallık; tarihi boyunca yaşamadığı derece büyük ölçekli siyasi ve ekonomik bir krizin içerisinde. Her gün kötüye giden ekonomik durum, Brexit sürecinin yarattığı kutuplaştırıcı ortam Birleşik Krallık‘da bağımsızlık seslerinin yükselmesine neden oldu. Bilindiği gibi Birleşik Krallık; İngiltere, İskoçya, Galler ve Kuzey İrlanda’dan oluşuyor. Bu yapılar, siyasal ve sosyolojik anlamda her geçen gün daha da uzaklaşıyor. Brexit sürecinin yarattığı belirsiz zemin, Birleşik Krallık’ın yaşadığı ekonomik bunalımı daha da derinleştiriyor. Bu belirsiz şartlar sebebiyle bazı şirketler ülkeyi terk ederek çevredeki ülkelere taşındı ve hala da taşınmaya devam ediyor. Bu durum yoksulluğun her geçen gün artmasına, tepkiselliğin doğmasına ve sistemin yine bir çıkmaza düşmesine sebep olmakta. IMF’nin yayınladığı raporda da Batı ve Orta Avrupa’daki somut durumda da gözüktüğü üzere; sistemin çelişkilerini gidermenin bir yolu yok.

Çözüm Asya’da, Çin’de uygulanan karma ekonomi modelinde. Çözüm; IMF’nin ve ABD’nin yıllardır mücadele ettiği devletçi ekonomi de kamulaştırma da. Asya Çağı’na geçildiğini fark eden diğer ülkeler gibi Birleşik Krallık da Çin’in “Kuşak ve Yol” projesine destek için 1 milyar dolarlık ortak fon oluşturdu ve Çin ile ilişkilerini geliştirmek adına adımlar attı. Çin, son yıllarda dünya ekonomisinin itici gücü oldu. 1952’den 2018’e yılına kadar, Çin’in Gayri Safi Milli Hasılası 174 kat arttı. Çin’in küresel ekonomik büyümeye katkısı 2006’dan bu yana birinci sıraya yerleşti. Çin’deki bu yapı, Atlantik tarafından ezilen mazlum milletlere umut oldu. Bunun yanında kapitalist devletlerin içinde bulunduğu yıkıcı bunalımı aşması adına Çin ekonomi modeli, tek çıkış kapısı. Asya milletleri, Atlantik sistemini korkudan titretiyor. Mustafa Kemal; 100 yıl önce bunun müjdesini vermişti:

“Asıl mesele, Asya’da milliyet ve istiklâl hırsıdır. Son günlerde bütün cihanın düşüncelerini bu tehlike oluşturuyor. İşte tehlike! Bir isyan cereyanı var. Hâlbuki Asya; bu kuru ve miskin kıta, düne kadar ne güzel ne itaatkâr, kurbanlık bir koyun gibi ne kolay sindiriliyordu. Asya tehlikesi, bu büyük kıtada oturan ve çoğunluğu Müslümanlardan oluşan kavimlerin Avrupa boyunduruğundan kurtarılması tehlikesidir. Asya tehlikesi vardır. Fakat bu tehlike milyonlarca insanın hürriyet ve istiklâline, medenileşme kabiliyetinin gelişme ve ilerlemesine doğru yürümek istemesinden doğuyor.”

Asya Çağı’nın başlamasıyla birlikte, Türkiye’de Mustafa Kemal’in mirasını takip ederek Avrasya’daki öncü konumuna yerleşiyor. Türkiye Cumhuriyeti’nin anti-emperyalist mevziye geçmesiyle birlikte dünyadaki kutuplaşma ve özellikle Ortadoğu’ki güç dengesini değişti. Türk komutanların, vatanseverlerin, aydınların kelepçeleri çözüldü; Ergenekon kumpası bozguna uğratıldı. Kumpasın bozguna uğratılmasıyla ABD’nin hain planları da devre dışı bırakıldı. Çözüm süreci rafa kaldırıldı. TSK, PKK’yı vurmaya başladı. ABD; Türkiye’nin emperyalizme karşı mücadelesine ve verdiği Vatan Savaşı’na, 15 Temmuz’da bir darbe girişimiyle karşılık verdi. Ancak Türk ordusu içine sızan hainleri, halkında iradesiyle birlikte ezdi. Gladyo’yu devletten ve toplumdan temizleme operasyonu başarıyla yürütüldü. Ardından TSK birçok başarılı operasyona imza attı, atmaya da devam ediyor. Türk devleti mazlum milletler safında emperyalizme karşı amansız bir savaş veriyor. Nasıl ki 100 yıl önce Kurtuluş savaşımız mazlum milletlere rota olduysa, bugün de Asya’daki öncü konumumuz emperyalizmle boğuşan milletlere umut ışığı olacak. Asya Çağı’yla Atlantik sistemi ve emperyalizm yıkılacak; dünya yeni bir döneme girecek. Türk Devrimi’nin ve Türk milletinin ulu önderi Mustafa Kemal Atatürk, bilimsel bir bakış açısı ve devrimci bir ileri görüşlülükle bu dönemi şöyle yorumlamakta:

“Doğudan şimdi doğacak olan güneşe bakınız. Bugün günün ağardığını nasıl görüyorsam, uzaktan bütün Doğu milletlerinin de uyanışlarını öyle görüyorum. Sömürgecilik ve emperyalizm yeryüzünden yok olacak ve yerlerine milletler arasında hiçbir renk, din ve ırk farkı gözetmeyen yeni bir ahenk ve iş birliği çağı geçecektir.’’

IMF’de, Avrupa ülkeleri de ABD’de çöküşün farkında. Dünya farklı bir çağa yöneliyor; ABD’nin kurduğu sistem yıkılıyor, kapitalizm kaybediyor. Bütün teorisyenler ve kapitalist ekonomistler bile bu analizde birleşiyor. ABD hegemonyasını reddeden ülkelerin, doların egemenliğine karşı başlattığı savaşta; Amerikan ekonomisine, otoritesine ve Atlantik düzenine darbe vuran çok önemli bir faktör.

ABD’nin petrolü çıkarmak ve sahip olmak için savaştığı, dış siyasette genellikle yanlış bilinen bir olgudur; aslında ABD, petrol bakımından oldukça zengin bir coğrafyada. Amerikan emperyalizminin amacı; Venezuela’da da Ortadoğu’da da petrol fiyatlarını kontrol etmek, petrol piyasasına egemen olmak, doları da küresel para birimi haline getirmek. Uluslararası piyasa da doların hâkimiyetini kırmak ve ticarette yerel para birimleri kullanmak, emperyalizmin ekonomisine ve planlarına vurulacak önemli bir darbedir. Milletlerin bağımsızlığı için, devletin kullandığı para birimini o coğrafyada belirleyici kılmak hayati öneme sahip. Türkiye denkleminde de olduğu gibi; Türkiye’de Türk lirasının krallığını kurmadan, doların egemenliğini yıkmadan emperyalist tehditleri tamamıyla püskürtmek gerçekçi değil. Kapitalizmi aşmanın yolu, emperyalizmle mücadeleden geçmektedir. Emperyalizme karşı birleşen ülkeler, emperyalizmi de kapitalizmi de aşacak; Asya Çağı’nı başlatacak. IMF, yayınladığı raporda bu gerçeği itiraf ediyor.

Mete Utku Kılıç

TGB Sakarya İl Başkanı

Kaynakça:

1- İsmet Özçelik, “IMF’nin ‘Karma Ekonomi’ İtirafı”, Aydınlık Gazetesi, 20.11.2019.

2- Washington Mutabakatı Bitti-Çözüm Karma Ekonomi, Aydınlık Gazetesi, 26.11.2017.

3- Ali Develioğlu, “Brexit kime yarayacak?”, Aydınlık Gazetesi, 18.11.2019.

4- Çin Dünya Ekonomisinin Ana İstikrar Gücü Oldu: Milli gelir 66 yılda 174 kat arttı, Aydınlık Gazetesi, 25.10.2019.

5- Atatürk’ün Bütün Eserleri, c.26, s.144; Dünya, 20 Aralık 1954.

6- Hâkimiyeti Milliye, 2 Şubat 1920. Ayrıca bkz. “Asya Tehlikesi”, Kurtuluş Savaşı’nın İdeolojisi-Hâkimiyeti Milliye Yazıları, 3. basım, Kaynak Yayınları.

tgb.gen.tr

IMF 1960-2014 yılları arasında ki Dünya ekonomilerini, özellikle de büyüyen ekonomileri analiz ettiği bir rapor yayımladı. Rapor da en dikkat çeken vurguysa kamu-özel sektör iş birliğinin önemi oldu. IMF’nin ve emperyalizmin yıllardır ülkelere dayattığı borçlandırma ekonomisinin, serbest piyasa düzeninin, üretimden ziyade tüketime dayalı sistemin; yani neoliberalizm ideolojisinin, bu ideolojinin ideologları tarafından yerilmesinin sebebi ise oldukça açık. Kan kaybeden emperyalizm ve can çekişen kapitalizm; içinde bulunduğu çıkmazdan çıkmak adına bir kısır döngü içerisinde debelenip çırpınıyor. 1929 yılında yaşanan Büyük Buhran’da, Keynes’in; Ekonomik durgunlukla mücadelede müdahaleci para ve maliye politikalarını savunmasıyla kapitalizm reforme edilmiş, sistem içinde bulunduğu bunalımdan çıkmıştı. Ancak bu bunalımdan çıkan kapitalizm, çelişkilerini gidermek bir yana vadesini tamamlamış sisteminin ömrünü uzatmak adına daha da saldırganlaşmıştı. Buhran öncesi reel sektör parametrelerini kullanan kapitalizm, Buhran ve özellikle 2. Dünya Savaşı sonrasında finans sektörü üzerinden oluşturduğu yeni sömürü düzeni ile mazlum milletlere karşı sarsılmaz bir hegemonik ve dikey ilişki modeli kurmuş, emekçileri de modern köleler haline getirmişti. 20. yüzyılda yaşanan gelişmeler, krizler ve iki kutuplu dünyadan tek kutuplu dünyaya geçiş ile dünya da ABD hegemonyası kurulmuş; ABD Yeni Dünya Düzeni’ni kurmak adına çalışmalarına başlamıştı. ABD Soğuk Savaş döneminde dışarıdan hükmettiği Atlantik devletlerinin ona karşı gelemeyecek kadar güçsüz ancak olası bir sıcak çatışmada veya Sovyet hamlesinde kendini koruyabilecek güçte olmasını istiyordu. Doğu Bloku’nun çöküşü ile birlikte küresel egemenliğini istikrarlı bir zemine oturtmak ve dünya ekonomisini tekeline almak isteyen ABD; ulus devletlere savaş açmış, milli kültürleri yok etmek adına çalışmalar da yürütmüştü.

Ancak emperyalizm karşısında birleşen mazlum milletler, ABD’nin planlarına teslim olmadı. Mazlum milletlerin yanı sıra, Avrupa’da da anti-emperyalizm rüzgârı her geçen gün artıyor ve bu rüzgâr emperyalizmi korkutuyor. Bütün coğrafyalarda kaybeden emperyalizme karşı, ezilen uluslar gün geçtikçe yeni zaferler kazanmakta, topraklarından sömürgecileri kovmaktadır. Suriye’de; Suriye halkının iradesi kazanmaktadır, Venezuela’da Pentagon’un sinsi darbe planı yırtılıp atılmıştır. Bolivya’da mevzi kazanan emperyalizm, halkın çabalarıyla yerle bir edilecektir. Ortadoğu’dan Latin Amerika’ya kadar tüm coğrafyalarda kaybeden Amerikan emperyalizmi; kendi topraklarına sıkışmıştır, artık dünya da ABD’nin dayatmaları işlememektedir.

ABD’nin çok etkin olduğu Alman kamuoyunda bile ABD karşıtlığı her geçen gün yükselmektedir. Almanya’da 2017 yılında yaşanan Hükümet Krizi’ni değerlendiren haftalık Der Spiegel Dergisi, “Avrupa’nın Göbeğinde Deprem-Berlin’deki Hükümet Krizi ve Otokrat Yönetimlerin Zafer Yürüyüşü” başlığı ile gelişmeleri yorumlamıştı ve ABD’nin IMF ve Dünya Bankası aracılığı ile kurduğu düzenin iflas ettiğini aktarmıştı. Reçetenin ise Çin’de uygulanan karma ekonomi modeli olduğunu vurgulamıştı. Fransa da artık mevcut Atlantik sisteminin bir parçası olmak istememektedir. Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, içinde bulunduğumuz süreci; “Şu anda yaşanmakta olan NATO’nun beyin ölümüdür.” şeklinde yorumladı. Fransa, uzun yıllar boyu Atlantik sisteminin önemli bir parçasıydı. Ancak artık Fransa’nın Atlantik Sistemindeki rolü de tartışmaya açıldı. Kapitalizmin çaresiz bıraktığı Fransa’da hem iç siyasette hem de dış siyasette bir çıkmazda. Sarı Yelekliler, geçtiğimiz günlerde eylemlerinin 1. yılını doldurdu. Ekonomisini sıcak paraya, borca, özel sektöre; yani liberalizme dayandıran her ülkede olduğu gibi Fransa Hükümeti ‘de kitlelerin karşısında çaresiz, uyuyan kitleler bilinçleniyor, sistem can çekişiyor. Emperyalizm çağının başlangıcında, küresel bir imparatorluk kuran Birleşik Krallık; tarihi boyunca yaşamadığı derece büyük ölçekli siyasi ve ekonomik bir krizin içerisinde. Her gün kötüye giden ekonomik durum, Brexit sürecinin yarattığı kutuplaştırıcı ortam Birleşik Krallık‘da bağımsızlık seslerinin yükselmesine neden oldu. Bilindiği gibi Birleşik Krallık; İngiltere, İskoçya, Galler ve Kuzey İrlanda’dan oluşuyor. Bu yapılar, siyasal ve sosyolojik anlamda her geçen gün daha da uzaklaşıyor. Brexit sürecinin yarattığı belirsiz zemin, Birleşik Krallık’ın yaşadığı ekonomik bunalımı daha da derinleştiriyor. Bu belirsiz şartlar sebebiyle bazı şirketler ülkeyi terk ederek çevredeki ülkelere taşındı ve hala da taşınmaya devam ediyor. Bu durum yoksulluğun her geçen gün artmasına, tepkiselliğin doğmasına ve sistemin yine bir çıkmaza düşmesine sebep olmakta. IMF’nin yayınladığı raporda da Batı ve Orta Avrupa’daki somut durumda da gözüktüğü üzere; sistemin çelişkilerini gidermenin bir yolu yok.

Çözüm Asya’da, Çin’de uygulanan karma ekonomi modelinde. Çözüm; IMF’nin ve ABD’nin yıllardır mücadele ettiği devletçi ekonomi de kamulaştırma da. Asya Çağı’na geçildiğini fark eden diğer ülkeler gibi Birleşik Krallık da Çin’in “Kuşak ve Yol” projesine destek için 1 milyar dolarlık ortak fon oluşturdu ve Çin ile ilişkilerini geliştirmek adına adımlar attı. Çin, son yıllarda dünya ekonomisinin itici gücü oldu. 1952’den 2018’e yılına kadar, Çin’in Gayri Safi Milli Hasılası 174 kat arttı. Çin’in küresel ekonomik büyümeye katkısı 2006’dan bu yana birinci sıraya yerleşti. Çin’deki bu yapı, Atlantik tarafından ezilen mazlum milletlere umut oldu. Bunun yanında kapitalist devletlerin içinde bulunduğu yıkıcı bunalımı aşması adına Çin ekonomi modeli, tek çıkış kapısı. Asya milletleri, Atlantik sistemini korkudan titretiyor. Mustafa Kemal; 100 yıl önce bunun müjdesini vermişti:

“Asıl mesele, Asya’da milliyet ve istiklâl hırsıdır. Son günlerde bütün cihanın düşüncelerini bu tehlike oluşturuyor. İşte tehlike! Bir isyan cereyanı var. Hâlbuki Asya; bu kuru ve miskin kıta, düne kadar ne güzel ne itaatkâr, kurbanlık bir koyun gibi ne kolay sindiriliyordu. Asya tehlikesi, bu büyük kıtada oturan ve çoğunluğu Müslümanlardan oluşan kavimlerin Avrupa boyunduruğundan kurtarılması tehlikesidir. Asya tehlikesi vardır. Fakat bu tehlike milyonlarca insanın hürriyet ve istiklâline, medenileşme kabiliyetinin gelişme ve ilerlemesine doğru yürümek istemesinden doğuyor.”

Asya Çağı’nın başlamasıyla birlikte, Türkiye’de Mustafa Kemal’in mirasını takip ederek Avrasya’daki öncü konumuna yerleşiyor. Türkiye Cumhuriyeti’nin anti-emperyalist mevziye geçmesiyle birlikte dünyadaki kutuplaşma ve özellikle Ortadoğu’ki güç dengesini değişti. Türk komutanların, vatanseverlerin, aydınların kelepçeleri çözüldü; Ergenekon kumpası bozguna uğratıldı. Kumpasın bozguna uğratılmasıyla ABD’nin hain planları da devre dışı bırakıldı. Çözüm süreci rafa kaldırıldı. TSK, PKK’yı vurmaya başladı. ABD; Türkiye’nin emperyalizme karşı mücadelesine ve verdiği Vatan Savaşı’na, 15 Temmuz’da bir darbe girişimiyle karşılık verdi. Ancak Türk ordusu içine sızan hainleri, halkında iradesiyle birlikte ezdi. Gladyo’yu devletten ve toplumdan temizleme operasyonu başarıyla yürütüldü. Ardından TSK birçok başarılı operasyona imza attı, atmaya da devam ediyor. Türk devleti mazlum milletler safında emperyalizme karşı amansız bir savaş veriyor. Nasıl ki 100 yıl önce Kurtuluş savaşımız mazlum milletlere rota olduysa, bugün de Asya’daki öncü konumumuz emperyalizmle boğuşan milletlere umut ışığı olacak. Asya Çağı’yla Atlantik sistemi ve emperyalizm yıkılacak; dünya yeni bir döneme girecek. Türk Devrimi’nin ve Türk milletinin ulu önderi Mustafa Kemal Atatürk, bilimsel bir bakış açısı ve devrimci bir ileri görüşlülükle bu dönemi şöyle yorumlamakta:

“Doğudan şimdi doğacak olan güneşe bakınız. Bugün günün ağardığını nasıl görüyorsam, uzaktan bütün Doğu milletlerinin de uyanışlarını öyle görüyorum. Sömürgecilik ve emperyalizm yeryüzünden yok olacak ve yerlerine milletler arasında hiçbir renk, din ve ırk farkı gözetmeyen yeni bir ahenk ve iş birliği çağı geçecektir.’’

IMF’de, Avrupa ülkeleri de ABD’de çöküşün farkında. Dünya farklı bir çağa yöneliyor; ABD’nin kurduğu sistem yıkılıyor, kapitalizm kaybediyor. Bütün teorisyenler ve kapitalist ekonomistler bile bu analizde birleşiyor. ABD hegemonyasını reddeden ülkelerin, doların egemenliğine karşı başlattığı savaşta; Amerikan ekonomisine, otoritesine ve Atlantik düzenine darbe vuran çok önemli bir faktör.

ABD’nin petrolü çıkarmak ve sahip olmak için savaştığı, dış siyasette genellikle yanlış bilinen bir olgudur; aslında ABD, petrol bakımından oldukça zengin bir coğrafyada. Amerikan emperyalizminin amacı; Venezuela’da da Ortadoğu’da da petrol fiyatlarını kontrol etmek, petrol piyasasına egemen olmak, doları da küresel para birimi haline getirmek. Uluslararası piyasa da doların hâkimiyetini kırmak ve ticarette yerel para birimleri kullanmak, emperyalizmin ekonomisine ve planlarına vurulacak önemli bir darbedir. Milletlerin bağımsızlığı için, devletin kullandığı para birimini o coğrafyada belirleyici kılmak hayati öneme sahip. Türkiye denkleminde de olduğu gibi; Türkiye’de Türk lirasının krallığını kurmadan, doların egemenliğini yıkmadan emperyalist tehditleri tamamıyla püskürtmek gerçekçi değil. Kapitalizmi aşmanın yolu, emperyalizmle mücadeleden geçmektedir. Emperyalizme karşı birleşen ülkeler, emperyalizmi de kapitalizmi de aşacak; Asya Çağı’nı başlatacak. IMF, yayınladığı raporda bu gerçeği itiraf ediyor.

Mete Utku Kılıç

TGB Sakarya İl Başkanı

Kaynakça:

1- İsmet Özçelik, “IMF’nin ‘Karma Ekonomi’ İtirafı”, Aydınlık Gazetesi, 20.11.2019.

2- Washington Mutabakatı Bitti-Çözüm Karma Ekonomi, Aydınlık Gazetesi, 26.11.2017.

3- Ali Develioğlu, “Brexit kime yarayacak?”, Aydınlık Gazetesi, 18.11.2019.

4- Çin Dünya Ekonomisinin Ana İstikrar Gücü Oldu: Milli gelir 66 yılda 174 kat arttı, Aydınlık Gazetesi, 25.10.2019.

5- Atatürk’ün Bütün Eserleri, c.26, s.144; Dünya, 20 Aralık 1954.

6- Hâkimiyeti Milliye, 2 Şubat 1920. Ayrıca bkz. “Asya Tehlikesi”, Kurtuluş Savaşı’nın İdeolojisi-Hâkimiyeti Milliye Yazıları, 3. basım, Kaynak Yayınları.

tgb.gen.tr