Son zamanlarda çokça tartışılan İstanbul Sözleşmesi, “sözleşmeden çıkılmalı mı”, “sözleşme kadın haklarını mı koruyor” gibi sorularla Türkiye’nin gündemine geldi. Peki bu İstanbul Sözleşmesi nedir?

İstanbul Sözleşmesi tam adıyla Kadınlara Yönelik Şiddet ve Aile İçi Şiddetin Önlenmesi ve Bunlarla Mücadeleye İlişkin Avrupa Konseyi Sözleşmesi. Sözleşme 2011 yılında İstanbul’da toplanan Avrupa Konseyi ve bazı katılımcı devletler tarafından imzalandı. 29 Kasım 2011 yılında Türkiye’de yürürlüğe girdi.

İstanbul Sözleşmesi ve 6284 Sayılı Kanun

İstanbul Sözleşmesi’nin 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun ile bağlantılı olması, sözleşmeden çıkılmasıyla kanunun da ortadan kaldırılacağı iddialarını gündeme getirmiştir. Gerçekten de İstanbul Sözleşmesi kanun yapan bir sözleşmedir. Ancak bu sözleşmeden çıkılmasıyla kanunun da ortadan kalkacağı iddiaları gülünçtür. Kanun sözleşmenin ardından yapılsa da sözleşmeye bağlı değildir. Sözleşmeden bağımsız bir şekilde değerlendirilmelidir.

Bu durumda Türkiye’de 6284 sayılı kanunun korunmasıyla sözleşme arasında doğrudan bir ilişki kurmaya ihtiyaç yoktur. 6284 sayılı kanun kadın hakları ve kadına yönelik şiddeti kapsayan bir kanundur ve bugün değiştirilmesi gündemde değildir. Ancak 6284 sayılı kanunu İstanbul Sözleşmesi’ni savunmak için Sözleşme ile ilişkilendirmek ve toplumda “kadını koruyan kanunun kaldırıldığı” algısı yaratmak ABD’nin RAND Corporation raporunda bahsettiği “toplumu kargaşaya sürüklemek” misyonuyla birlikte değerlendirilmelidir.

Sözleşme’nin Getirdiği İzleme Mekanizması  

İstanbul Sözleşmesi’nin kadına kazandırdığı yenilikler olsa dahi bunları kendi kanunlarımızda düzenlemek yerine Türkiye’nin kanunları üstünde bağlayıcılığı olan bir sözleşmeye bu hakları vermek Türkiye’nin egemenliğini zedelemektedir. Özellikle sözleşmenin 44/2. Maddesinde yer alan “…belirlenen herhangi bir suça ilişkin yargı yetkisi oluşturmak…” ibaresi, 74/2. Maddesinde yer alan “Avrupa Konseyi Bakanlar Komitesi, Taraflara, buna onay vermesi halinde, uyuşmazlık sırasında kullanmak için çözüm usulleri oluşturabilir.” ibaresi ve yine sözleşmenin 1/2. maddesinde bulunan “Sözleşme hükümlerinin taraflarca etkili bir şekilde uygulamasını sağlamak amacıyla işbu Sözleşme özel bir izleme mekanizması kurar.” ibaresi sözleşmeyi Türkiye’yi denetlemeye açan maddelerdir. 1/2. Maddede bulunan izleme mekanizmasını 66. Maddede GREVIO olarak tanımlamış.

Sözleşme 68/5. Maddesinde yer alan “GREVIO, sözleşmenin uygulanması hakkında sivil toplum örgütlerinden, sivil toplumdan ve insan haklarını korumaya yönelik ulusal kuruluşlardan bilgi alabilir.“ ibaresi çerçevesinde “sivil toplum örgütleriyle” sözleşmenin ülkeyi denetleyebileceğini ifade ediyor. 8. Madde’de de “… sivil toplum kuruluşları ve sivil toplumun her düzeydeki çalışmalarını göz önünde bulundurur, teşvik eder, destekler ve bu kuruluşlarla etkin iş birliği tesis eder.” vurgusu yapılarak sivil toplum örgütleriyle işbirliği olanağı açılmıştır.

Neoliberalizmin Dayattığı Toplumsal Model

Bu sözleşmede Türkiye’ye bir toplumsal model dayatılmaktadır. Bu sözleşme, kadını aşağılayan, eşcinsellik propagandası yapan örgütleri, feminist örgütleri muhatap alan ve bunlar aracılığıyla Türkiye’yi denetime açan, bu denetimi yasalaştıran bir sözleşme niteliğindedir. Bunu da toplumsal cinsiyet ve eşcinsellik kavramları üzerinden yapmaktadır. Toplumsal Cinsiyet sözleşmede birçok yerde geçiyor. Sözleşme, toplumsal cinsiyeti kadın ve erkekten ayrı bir cinsiyet olarak tanımlıyor.

Neoliberalizm eşcinselliği “toplumsal cinsiyet” gibi tanımlamalar üzerinden topluma dayatmaktadır ve sözleşme de bu misyonu üstlenmektedir. Özellikle 60/2. Maddede “… toplumsal cinsiyete duyarlı bir yorum getirilmesini sağlar…” belirtilen duyarlılık kadın ve erkek dışında tanımlanan “cinsiyetlere” karşı olan bir duyarlılıktır. Sözleşmenin bu duyarlılıkla birlikte kadın ve erkek dışındaki “cinsiyet” tanımlamalarını normalleştirmektedir. Neoliberalizmin topluma dayattığı bu tür cinsel eğilimlerin normalleştirilmesi bu sözleşmeyle birlikte yasallaştırılıyor.

Bir Denetim Aracı Olarak GREVIO

Sözleşmenin kurmaya çalıştığı yeni toplumsal model Türkiye’nin bu çerçevede denetlenmesini de zorunlu kılıyor. Burada da devreye GREVIO raporları giriyor. Sözleşme GREVIO aracılığıyla kendince Türkiye’yi “hizaya getirmeyi” amaçlıyor.

Bu denetlenmenin çok tehlikeli örneklerini yakın zamanda sunulan GREVIO raporunda da somut olarak görebiliriz. Türkiye üzerine ilk raporunda GREVIO, değerlendirme yaparken Türkiye’deki mevcut siyasi iklimin etkilerinin göz önünde bulundurulması gerektiğini belirtiyor. Raporda, “Terörle mücadeleye ilişkin önlemlerin, Türkiye’nin güneydoğu bölgesindeki güvenlik operasyonlarının ve başarısız darbe girişiminden sonra kamu hizmeti sektöründe memurların kitle halinde işten çıkarılması sonucunda insan kaynaklarının azalması gibi çeşitli faktörlerin, kadınların şiddetten uzak bir yaşam sürme haklarını kullanmaları açısından elverişli bir ortam yaratmadığı” (1) ifade edilmiştir. Yani Türkiye’nin 15 Temmuz darbe girişimi sonrası ve Hendek operasyonları sonrasında kadınları kötü muameleyle karşı karşıya bıraktığını, tecavüz ile tehdit edilerek korkutulduklarını rapor ediyor.

GREVIO raporları Türkiye’deki bütün verilerin aksine, kadına yönelik şiddetin arttığı ve cinayetlerin arttığını, Türkiye’nin artık yaşanılmaz bir ülke haline geldiğini söylüyor. Gerçek verilere baktığımızda ise İçişleri Bakanlığı’nın 26 Mayıs tarihli açıklamasında, bu yılın ilk 4 aylık döneminde kadın cinayetlerinin geçen yılın aynı dönemine oranla %36 azaldığı ifade edilmişti. Yani gerçekliği olmayan bu rapor kolluk kuvvetlerini ve toplamda Türkiye Cumhuriyeti’ni Avrupa Konseyi’ne şikâyet ediyor. Bu şikâyetin ya da denetimin sonucunda Avrupa Konseyi’nin Türkiye’ye herhangi bir yaptırım uygulaması mümkün değildir ancak GREVIO bu raporlarla Avrupa’da Türkiye karşıtı bir kamuoyu oluşturmayı amaçlamaktadır.  

“Sözleşmelerle” Kadına Şiddet Önlenir mi?

İstanbul Sözleşmesi “kadına şiddete karşı önlemler sözleşmesi” gibi görünse de toplam olarak Türkiye gibi ülkeleri neoliberal AB politikaları çerçevesinde denetlemeyi amaçlamaktadır. Ancak bizim kadına yönelik ayrımcılık ve şiddeti engellemek için Avrupa Parlamentosu’na ya da bu gibi sözleşmelere ihtiyacımız yok. Köklü bir cumhuriyet devrimi geleneğine sahip ülkemiz, bu mücadeleyi verecek program ve birikime sahiptir. Kadınıyla erkeğiyle el ele verecek ve önümüzdeki sorunların üstesinden geleceğiz.

Mihriban BİCİL

TGB Ankara İl Yöneticisi

Dipnot:

1) https://ailevecalisma.gov.tr/media/3825/grevio-rapor-turkce-5bd99d7dbb799.pdf

tgb.gen.tr

Son zamanlarda çokça tartışılan İstanbul Sözleşmesi, “sözleşmeden çıkılmalı mı”, “sözleşme kadın haklarını mı koruyor” gibi sorularla Türkiye’nin gündemine geldi. Peki bu İstanbul Sözleşmesi nedir?

İstanbul Sözleşmesi tam adıyla Kadınlara Yönelik Şiddet ve Aile İçi Şiddetin Önlenmesi ve Bunlarla Mücadeleye İlişkin Avrupa Konseyi Sözleşmesi. Sözleşme 2011 yılında İstanbul’da toplanan Avrupa Konseyi ve bazı katılımcı devletler tarafından imzalandı. 29 Kasım 2011 yılında Türkiye’de yürürlüğe girdi.

İstanbul Sözleşmesi ve 6284 Sayılı Kanun

İstanbul Sözleşmesi’nin 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun ile bağlantılı olması, sözleşmeden çıkılmasıyla kanunun da ortadan kaldırılacağı iddialarını gündeme getirmiştir. Gerçekten de İstanbul Sözleşmesi kanun yapan bir sözleşmedir. Ancak bu sözleşmeden çıkılmasıyla kanunun da ortadan kalkacağı iddiaları gülünçtür. Kanun sözleşmenin ardından yapılsa da sözleşmeye bağlı değildir. Sözleşmeden bağımsız bir şekilde değerlendirilmelidir.

Bu durumda Türkiye’de 6284 sayılı kanunun korunmasıyla sözleşme arasında doğrudan bir ilişki kurmaya ihtiyaç yoktur. 6284 sayılı kanun kadın hakları ve kadına yönelik şiddeti kapsayan bir kanundur ve bugün değiştirilmesi gündemde değildir. Ancak 6284 sayılı kanunu İstanbul Sözleşmesi’ni savunmak için Sözleşme ile ilişkilendirmek ve toplumda “kadını koruyan kanunun kaldırıldığı” algısı yaratmak ABD’nin RAND Corporation raporunda bahsettiği “toplumu kargaşaya sürüklemek” misyonuyla birlikte değerlendirilmelidir.

Sözleşme’nin Getirdiği İzleme Mekanizması  

İstanbul Sözleşmesi’nin kadına kazandırdığı yenilikler olsa dahi bunları kendi kanunlarımızda düzenlemek yerine Türkiye’nin kanunları üstünde bağlayıcılığı olan bir sözleşmeye bu hakları vermek Türkiye’nin egemenliğini zedelemektedir. Özellikle sözleşmenin 44/2. Maddesinde yer alan “…belirlenen herhangi bir suça ilişkin yargı yetkisi oluşturmak…” ibaresi, 74/2. Maddesinde yer alan “Avrupa Konseyi Bakanlar Komitesi, Taraflara, buna onay vermesi halinde, uyuşmazlık sırasında kullanmak için çözüm usulleri oluşturabilir.” ibaresi ve yine sözleşmenin 1/2. maddesinde bulunan “Sözleşme hükümlerinin taraflarca etkili bir şekilde uygulamasını sağlamak amacıyla işbu Sözleşme özel bir izleme mekanizması kurar.” ibaresi sözleşmeyi Türkiye’yi denetlemeye açan maddelerdir. 1/2. Maddede bulunan izleme mekanizmasını 66. Maddede GREVIO olarak tanımlamış.

Sözleşme 68/5. Maddesinde yer alan “GREVIO, sözleşmenin uygulanması hakkında sivil toplum örgütlerinden, sivil toplumdan ve insan haklarını korumaya yönelik ulusal kuruluşlardan bilgi alabilir.“ ibaresi çerçevesinde “sivil toplum örgütleriyle” sözleşmenin ülkeyi denetleyebileceğini ifade ediyor. 8. Madde’de de “… sivil toplum kuruluşları ve sivil toplumun her düzeydeki çalışmalarını göz önünde bulundurur, teşvik eder, destekler ve bu kuruluşlarla etkin iş birliği tesis eder.” vurgusu yapılarak sivil toplum örgütleriyle işbirliği olanağı açılmıştır.

Neoliberalizmin Dayattığı Toplumsal Model

Bu sözleşmede Türkiye’ye bir toplumsal model dayatılmaktadır. Bu sözleşme, kadını aşağılayan, eşcinsellik propagandası yapan örgütleri, feminist örgütleri muhatap alan ve bunlar aracılığıyla Türkiye’yi denetime açan, bu denetimi yasalaştıran bir sözleşme niteliğindedir. Bunu da toplumsal cinsiyet ve eşcinsellik kavramları üzerinden yapmaktadır. Toplumsal Cinsiyet sözleşmede birçok yerde geçiyor. Sözleşme, toplumsal cinsiyeti kadın ve erkekten ayrı bir cinsiyet olarak tanımlıyor.

Neoliberalizm eşcinselliği “toplumsal cinsiyet” gibi tanımlamalar üzerinden topluma dayatmaktadır ve sözleşme de bu misyonu üstlenmektedir. Özellikle 60/2. Maddede “… toplumsal cinsiyete duyarlı bir yorum getirilmesini sağlar…” belirtilen duyarlılık kadın ve erkek dışında tanımlanan “cinsiyetlere” karşı olan bir duyarlılıktır. Sözleşmenin bu duyarlılıkla birlikte kadın ve erkek dışındaki “cinsiyet” tanımlamalarını normalleştirmektedir. Neoliberalizmin topluma dayattığı bu tür cinsel eğilimlerin normalleştirilmesi bu sözleşmeyle birlikte yasallaştırılıyor.

Bir Denetim Aracı Olarak GREVIO

Sözleşmenin kurmaya çalıştığı yeni toplumsal model Türkiye’nin bu çerçevede denetlenmesini de zorunlu kılıyor. Burada da devreye GREVIO raporları giriyor. Sözleşme GREVIO aracılığıyla kendince Türkiye’yi “hizaya getirmeyi” amaçlıyor.

Bu denetlenmenin çok tehlikeli örneklerini yakın zamanda sunulan GREVIO raporunda da somut olarak görebiliriz. Türkiye üzerine ilk raporunda GREVIO, değerlendirme yaparken Türkiye’deki mevcut siyasi iklimin etkilerinin göz önünde bulundurulması gerektiğini belirtiyor. Raporda, “Terörle mücadeleye ilişkin önlemlerin, Türkiye’nin güneydoğu bölgesindeki güvenlik operasyonlarının ve başarısız darbe girişiminden sonra kamu hizmeti sektöründe memurların kitle halinde işten çıkarılması sonucunda insan kaynaklarının azalması gibi çeşitli faktörlerin, kadınların şiddetten uzak bir yaşam sürme haklarını kullanmaları açısından elverişli bir ortam yaratmadığı” (1) ifade edilmiştir. Yani Türkiye’nin 15 Temmuz darbe girişimi sonrası ve Hendek operasyonları sonrasında kadınları kötü muameleyle karşı karşıya bıraktığını, tecavüz ile tehdit edilerek korkutulduklarını rapor ediyor.

GREVIO raporları Türkiye’deki bütün verilerin aksine, kadına yönelik şiddetin arttığı ve cinayetlerin arttığını, Türkiye’nin artık yaşanılmaz bir ülke haline geldiğini söylüyor. Gerçek verilere baktığımızda ise İçişleri Bakanlığı’nın 26 Mayıs tarihli açıklamasında, bu yılın ilk 4 aylık döneminde kadın cinayetlerinin geçen yılın aynı dönemine oranla %36 azaldığı ifade edilmişti. Yani gerçekliği olmayan bu rapor kolluk kuvvetlerini ve toplamda Türkiye Cumhuriyeti’ni Avrupa Konseyi’ne şikâyet ediyor. Bu şikâyetin ya da denetimin sonucunda Avrupa Konseyi’nin Türkiye’ye herhangi bir yaptırım uygulaması mümkün değildir ancak GREVIO bu raporlarla Avrupa’da Türkiye karşıtı bir kamuoyu oluşturmayı amaçlamaktadır.  

“Sözleşmelerle” Kadına Şiddet Önlenir mi?

İstanbul Sözleşmesi “kadına şiddete karşı önlemler sözleşmesi” gibi görünse de toplam olarak Türkiye gibi ülkeleri neoliberal AB politikaları çerçevesinde denetlemeyi amaçlamaktadır. Ancak bizim kadına yönelik ayrımcılık ve şiddeti engellemek için Avrupa Parlamentosu’na ya da bu gibi sözleşmelere ihtiyacımız yok. Köklü bir cumhuriyet devrimi geleneğine sahip ülkemiz, bu mücadeleyi verecek program ve birikime sahiptir. Kadınıyla erkeğiyle el ele verecek ve önümüzdeki sorunların üstesinden geleceğiz.

Mihriban BİCİL

TGB Ankara İl Yöneticisi

Dipnot:

1) https://ailevecalisma.gov.tr/media/3825/grevio-rapor-turkce-5bd99d7dbb799.pdf

tgb.gen.tr

Türk Ordusu I. Dünya Savaşı’nda Çanakkale Zaferi’nden sonraki en büyük zaferini 29 Nisan 1916’da Kut’ül Amare’de İngilizlere karşı kazanmıştır. O gün beş general, on üç üst düzey subay, dört yüz seksen bir subay ve on üç bin üç yüz dokuz İngiliz askeri esir alınmış ve kazandığımız zafer güneş batmayan imparatorluğun üzerine bir bulut gibi çökmüştür. İngilizlerin bu en büyük yenilgisi hem onları hem de bütün dünyayı şaşkına çevirmiş, Enver Paşa önderliğindeki İttihat ve Terakki hükümetinin başarısını kanıtlamıştır. Ama bu zafer birçok cephede savaş veren Türk ordusunun, birliklerini İran cephesine çekmesini fırsat bilen İngiliz-Rus ordularının Filistin cephesini genişleterek yeniden işgali ile son bulmuştur. İngilizler, Türkleri Misak-ı Milli sınırlarına kadar geriletmiştir. Türk ordusu Cihan Harbi bitene kadar direnmeyi sürdürmüştür.
Bağdat’a giden yol
İngilizler 3 Kasım 1914 tarihinde Basra Körfezi’ndeki Fav’ı işgal etmiş, buradan da Bağdat’a doğru ilerlemek üzere 8-10 Kasım 1914 tarihleri arasında Şattül Arap bölgesine doğru yönelmiştir. Türk birlikleri Kurna şehrine kadar çekilmek zorunda kalmışlardır. İngilizler civardaki sömürülerinden de destek alarak 23 Kasım 1914 tarihinde Basra’yı işgal ettikten sonra Kurna’ya doğru taarruz etmişler ve 9 Aralık 1914 tarihinde bu şehri işgal etmişlerdir.
İngilizler Bağdat’a doğru ilerledikçe Arap aşiretlerinin de desteğini kazanıyor ve Enver Paşa bu durumu artık kontrol altına almak zorundaydı. Bunun için Irak bölgesindeki aşiretler arasında büyük bir nüfuza sahip ve Teşkilat-ı Mahsusa’nın önemli isimlerinden olan Süleyman Askeri Bey’i, o tarihe kadar Irak ve Havalisi Kumandanlığı görevini yürüten Cavit Paşa’nın yerine tayin etmiştir.

Teşkilat-ı Mahsusa’nın Fedakâr Komutanı

Cemal Paşa hatıratında Süleyman Beyle ilgili şunları söylüyor: “Süleyman Askeri Bey biraz acul (aceleci) biraz da nikbin (iyimser) biri olmasına rağmen pek mükemmel ve müteşebbis bir idare adamı addolunabilirdi.”
Süleyman Askeri Bey, 20 Ocak 1915’te Dicle boyunda keşif harekâtı yapan İngilizlerle karşılaşmış, çıkan çatışmada Osmanlı birlikleri başarılı olmuş fakat Süleyman Bey bacağından yaralanmıştır. Tedavi için Bağdat’a gitmiş ama doktorların ısrarlarına rağmen hastanede kalmayıp tekrar cepheye koşmuştur. Şuayyibe Savaşı’nda İngilizlerin modern silahlarına rağmen Türk ordusunun yeterli cephaneliği yoktu. Buna rağmen savaş Osmanlı lehine ilerliyordu. İngilizlerin destek birlikleri geldiğinde sayıca daha çok ve daha donanımlı olan İngilizlerin lehine dönmüştü savaş. Bu durum Süleyman Askeri Bey’i umutsuzluğa sürüklese de o asla mücadeleden vazgeçmemiştir. Sonunda sayıca ve cephanesi yeterli olmayan Süleyman Askeri Bey ve ordusu savaş pozisyonu alarak yavaş yavaş çekilmeye başlamıştır. Savaşı sedyede yaralı bir şekilde yöneten Süleyman Bey’in ayağının durumu daha kötüye gidince onu bir araca bindirirler. Yanında gelenlerin hepsine yeniden savaş hattına dönmelerini emretmiş ve araçta yalnız kaldıktan birkaç dakika sonra bir el silah sesi duyulmuş, Süleyman Askeri Bey orada can vermiştir. Yerine Sakallı Albay Nurettin Bey getirilmiştir. Aynı zamanlarda Irak seferinin ilk günlerinden İngiliz kuvvetlerinin başında görev yapan General Barret istifa etmiştir. Yerine General Sir Charles Vere Ferrers Townshend atanmıştır.

Osmanlı Birlikleri İmha Edilsin, Kut’ül Amare İşgal Edilsin

Nurettin Bey Irak savunması için hazırlıklara başlamıştı ancak Osmanlı birliklerinin imkanları sınırlıydı. Bu sırada İngilizler 31 Mayıs’ta ilerleyişe başlamıştı. 3 Haziran’da Amara’yı, 25 Temmuz’da Nasırıye’yi ele geçirmişlerdi.
Bu sırada İngiliz casusları Araplar arasında, Osmanlı’nın Araplara zulmettiğini, Arapları Osmanlı esaretinden kurtaracaklarını söylemeye başlamıştı. İngilizler tüm bu başarılarının üzerine Bağdat’ı almak istiyorlar ancak ikmal aldıkları denizden de uzaklaşmaya korkuyorlardı. Townshend İngiltere’den emir gelene kadar bekledi ve 23 Ağustos 1915’te beklenen talimat geldi. Talimatta Osmanlı birliklerinin imhası ve Kut’ül Amare’nin işgali isteniyordu.

İngiltere’den Kesin Emir: Bağdat Alınmalı

27 Eylül günü gelene kadar Osmanlı ordusu büyük kayıplar vermiş, yer yer geri çekilmişti. Osmanlı ordusu düzenli geri çekilirken aynı zamanda savaş düzeni almaya başlamıştı. 29 Eylül günü Osmanlı’nın çekildiğini gören İngilizler Kut’ül Amare’ye girmişlerdir. Nurettin Bey’in orduya savaş düzeni aldırdığını fark eden İngilizler afallamışsalar da İngiltere’den gelen emir kesindi: Bağdat alınmalı.
Townshend 14 Kasım’da Bağdat’a harekâtı başlatmıştı. Aynı zamanda Osmanlı, yakın çevrelerden tümenleri birleştirerek 6. Kolorduyu oluşturmuştu. Ordunun başına Alman Mareşali Nam-ı diğer Goltz Paşa getirilmişti. Osmanlı ordusu İngilizleri bastırmaya başlamıştı. Goltz Paşa daha sonrasında kuşatma sırasında tifüse yakalanıp hayatını kaybetti.
Disiplinli Ordu, İngiliz Kuşatması
25 Kasım’da İngilizler Kut’ül Amare’ye çekilmek zorunda kalmışlardı. İngilizlerin kaybı yaklaşık beş bine ulaşmıştı. Bu sayı toplam savaş gücünün üçte biri kadardı.
Osmanlı birlikleri Kut’ül Amare kalesine topçu atışlarıyla kuşatmayı başlatmıştı. Kalenin duvarlarını yıkan ve girmeye başlayan Osmanlı ordusuna karşın Townshend İran’a saldırı düzenleyen Rus birliklerinden yardım istemişti.
Teşkilatı-ı Mahsusa ajanları siperler arasında dolaşarak bildiriler dağıtmaya başlamışlardı. Hintli Müslümanlardan İngiliz birlikleri ile yan yana savaşmamaları ve İslam Halifesinin ordusunun karşısında yer almamaları istenmişti. Bu bildiriler işe yaramaya başlamıştı. Hintli Müslümanlar din kardeşleriyle savaşmak istemiyorlardı. Firar eden, nöbette uyuyakalan Hintli sayısı artmıştı. Mart ayına kadar süren kuşatma için nehirlerden yapılan cephane ve yiyecek yardımları da yeterli olmamıştır. Çünkü Osmanlı birlikleri buralara da inerek gelen yardımları engellemişlerdi. Her geçen gün Townshend huzursuzlanmaya ve umudunu yitirmeye başlamıştı. Zaten Londra’da bu durumun yeterince ciddiye alınmadığını düşünüyordu.
Halil Paşa ve komutası 10 Mart’ta Townshend’e teslim olmaları için mektup göndermişti ancak olumlu cevaplanmamıştı. İngilizlerin durumu korkunçtu. Günde ölen asker sayısı 20’ye çıkmıştı.
İngilizler ajan Lawrence’ı göndererek Halil Paşa’ya iki milyon sterlin teklif etmişlerdi. Ancak Halil Paşa bu teklifi reddetmiş ve 29 Nisan’a kadar teslim olmazlarsa saldırıyı şiddetlendirip İngiliz cephanelerini yok edeceklerini iletmişti.
Kut’ül Amare’de Çekilen Beyaz Bayrak
İngiliz hatlarındaki cephanelikler yok edilmeye başlamıştı. 29 Nisan günü Townshend’in yazısını iki İngiliz subayı götürerek Halil Paşa’ya koşulsuz, şartsız teslim olduklarını bildirmiştir. Aynı zamanda General Townshend şu satırları içeren telgrafı, İngiliz Avrupa Kuvvetleri Karargâhına gönderir:
“Kut’taki muhafızlarımızı almak üzere bir Türk alayı yaklaşmaktadır. Hem kalenin hem de şehrin üzerine beyaz bayrağı çektim. Taburlar saat 2’de Şumran yakınındaki kampa girmeye başlıyorlar. Biz telsizi yavaşça imha ediyoruz ki, bu iş yapılmaya değer. Kut’tan bütün gemiler ve istasyonlara elvedâ ve hepinize iyi şanslar… 29 Nisan 1916, Saat: 13.35, General Towshend.”
Sonra 5’i general 13’ü üst düzey subay 481’i subay olmak üzere 13.390 İngiliz askeri teslim alınmıştır. Aynı gün içinde Hükümet binasına Türk bayrağı çekilmiştir. Türk ordusu 10 bine yakın şehit ve yaralı verirken, İngilizler ölü ve yaralı toplam 23 bin kişi kayıp vermiştir.
Kut Bayramı Kutlu Olsun!
Bu zafer İngilizlerin en büyük yenilgilerinden biridir. Bu büyük zafer üzerine 6. Ordu Kumandanı Mirliva Halil Paşa, askerlerine yaptığı konuşmada “Bu günü Kut Bayramı ilan ediyorum.” demiştir.
Kut’ül Amare, İngiliz emperyalizminin Güneydoğu’daki hezimetidir. Kut’ül Amare zaferi olmasa İngilizler Güneydoğu’da işgal ve sömürgelerini genişleteceklerdi. İngiliz emperyalizminin üstüne balyoz gibi patlayan Kut’ül Amare Zaferimizin 104. Yılı kutlu olsun!

Kaynakça:
• https://www.atam.gov.tr/wp-content/uploads/KUT%C3%9CL-AMARE-ZAFER%C4%B0-I.-D%C3%9CNYA-SAVA%C5%9EINDA-IRAK-CEPHES%C4%B01.pdf
• https://www.fikriyat.com/tarih/2018/03/07/sedyede-savas-yoneten-kumandan-suleyman-asker-bey
• Hatıralar Cemal Paşa –Alper Kabakçı
• https://tr.wikipedia.org/wiki/Nureddin_%C4%B0brahim_Konyar
• https://tr.wikipedia.org/wiki/K%C3%BBt%27%C3%BCl-Am%C3%A2re_Ku%C5%9Fatmas%C4%B1
• http://www.ctad.hacettepe.edu.tr/15_29/04-kon.pdf
• Halil Paşa, Bitmeyen Savaş – M. Taylan Sorgun

Mihriban Bicil

TGB Ankara İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

Türk Ordusu I. Dünya Savaşı’nda Çanakkale Zaferi’nden sonraki en büyük zaferini 29 Nisan 1916’da Kut’ül Amare’de İngilizlere karşı kazanmıştır. O gün beş general, on üç üst düzey subay, dört yüz seksen bir subay ve on üç bin üç yüz dokuz İngiliz askeri esir alınmış ve kazandığımız zafer güneş batmayan imparatorluğun üzerine bir bulut gibi çökmüştür. İngilizlerin bu en büyük yenilgisi hem onları hem de bütün dünyayı şaşkına çevirmiş, Enver Paşa önderliğindeki İttihat ve Terakki hükümetinin başarısını kanıtlamıştır. Ama bu zafer birçok cephede savaş veren Türk ordusunun, birliklerini İran cephesine çekmesini fırsat bilen İngiliz-Rus ordularının Filistin cephesini genişleterek yeniden işgali ile son bulmuştur. İngilizler, Türkleri Misak-ı Milli sınırlarına kadar geriletmiştir. Türk ordusu Cihan Harbi bitene kadar direnmeyi sürdürmüştür.
Bağdat’a giden yol
İngilizler 3 Kasım 1914 tarihinde Basra Körfezi’ndeki Fav’ı işgal etmiş, buradan da Bağdat’a doğru ilerlemek üzere 8-10 Kasım 1914 tarihleri arasında Şattül Arap bölgesine doğru yönelmiştir. Türk birlikleri Kurna şehrine kadar çekilmek zorunda kalmışlardır. İngilizler civardaki sömürülerinden de destek alarak 23 Kasım 1914 tarihinde Basra’yı işgal ettikten sonra Kurna’ya doğru taarruz etmişler ve 9 Aralık 1914 tarihinde bu şehri işgal etmişlerdir.
İngilizler Bağdat’a doğru ilerledikçe Arap aşiretlerinin de desteğini kazanıyor ve Enver Paşa bu durumu artık kontrol altına almak zorundaydı. Bunun için Irak bölgesindeki aşiretler arasında büyük bir nüfuza sahip ve Teşkilat-ı Mahsusa’nın önemli isimlerinden olan Süleyman Askeri Bey’i, o tarihe kadar Irak ve Havalisi Kumandanlığı görevini yürüten Cavit Paşa’nın yerine tayin etmiştir.

Teşkilat-ı Mahsusa’nın Fedakâr Komutanı

Cemal Paşa hatıratında Süleyman Beyle ilgili şunları söylüyor: “Süleyman Askeri Bey biraz acul (aceleci) biraz da nikbin (iyimser) biri olmasına rağmen pek mükemmel ve müteşebbis bir idare adamı addolunabilirdi.”
Süleyman Askeri Bey, 20 Ocak 1915’te Dicle boyunda keşif harekâtı yapan İngilizlerle karşılaşmış, çıkan çatışmada Osmanlı birlikleri başarılı olmuş fakat Süleyman Bey bacağından yaralanmıştır. Tedavi için Bağdat’a gitmiş ama doktorların ısrarlarına rağmen hastanede kalmayıp tekrar cepheye koşmuştur. Şuayyibe Savaşı’nda İngilizlerin modern silahlarına rağmen Türk ordusunun yeterli cephaneliği yoktu. Buna rağmen savaş Osmanlı lehine ilerliyordu. İngilizlerin destek birlikleri geldiğinde sayıca daha çok ve daha donanımlı olan İngilizlerin lehine dönmüştü savaş. Bu durum Süleyman Askeri Bey’i umutsuzluğa sürüklese de o asla mücadeleden vazgeçmemiştir. Sonunda sayıca ve cephanesi yeterli olmayan Süleyman Askeri Bey ve ordusu savaş pozisyonu alarak yavaş yavaş çekilmeye başlamıştır. Savaşı sedyede yaralı bir şekilde yöneten Süleyman Bey’in ayağının durumu daha kötüye gidince onu bir araca bindirirler. Yanında gelenlerin hepsine yeniden savaş hattına dönmelerini emretmiş ve araçta yalnız kaldıktan birkaç dakika sonra bir el silah sesi duyulmuş, Süleyman Askeri Bey orada can vermiştir. Yerine Sakallı Albay Nurettin Bey getirilmiştir. Aynı zamanlarda Irak seferinin ilk günlerinden İngiliz kuvvetlerinin başında görev yapan General Barret istifa etmiştir. Yerine General Sir Charles Vere Ferrers Townshend atanmıştır.

Osmanlı Birlikleri İmha Edilsin, Kut’ül Amare İşgal Edilsin

Nurettin Bey Irak savunması için hazırlıklara başlamıştı ancak Osmanlı birliklerinin imkanları sınırlıydı. Bu sırada İngilizler 31 Mayıs’ta ilerleyişe başlamıştı. 3 Haziran’da Amara’yı, 25 Temmuz’da Nasırıye’yi ele geçirmişlerdi.
Bu sırada İngiliz casusları Araplar arasında, Osmanlı’nın Araplara zulmettiğini, Arapları Osmanlı esaretinden kurtaracaklarını söylemeye başlamıştı. İngilizler tüm bu başarılarının üzerine Bağdat’ı almak istiyorlar ancak ikmal aldıkları denizden de uzaklaşmaya korkuyorlardı. Townshend İngiltere’den emir gelene kadar bekledi ve 23 Ağustos 1915’te beklenen talimat geldi. Talimatta Osmanlı birliklerinin imhası ve Kut’ül Amare’nin işgali isteniyordu.

İngiltere’den Kesin Emir: Bağdat Alınmalı

27 Eylül günü gelene kadar Osmanlı ordusu büyük kayıplar vermiş, yer yer geri çekilmişti. Osmanlı ordusu düzenli geri çekilirken aynı zamanda savaş düzeni almaya başlamıştı. 29 Eylül günü Osmanlı’nın çekildiğini gören İngilizler Kut’ül Amare’ye girmişlerdir. Nurettin Bey’in orduya savaş düzeni aldırdığını fark eden İngilizler afallamışsalar da İngiltere’den gelen emir kesindi: Bağdat alınmalı.
Townshend 14 Kasım’da Bağdat’a harekâtı başlatmıştı. Aynı zamanda Osmanlı, yakın çevrelerden tümenleri birleştirerek 6. Kolorduyu oluşturmuştu. Ordunun başına Alman Mareşali Nam-ı diğer Goltz Paşa getirilmişti. Osmanlı ordusu İngilizleri bastırmaya başlamıştı. Goltz Paşa daha sonrasında kuşatma sırasında tifüse yakalanıp hayatını kaybetti.
Disiplinli Ordu, İngiliz Kuşatması
25 Kasım’da İngilizler Kut’ül Amare’ye çekilmek zorunda kalmışlardı. İngilizlerin kaybı yaklaşık beş bine ulaşmıştı. Bu sayı toplam savaş gücünün üçte biri kadardı.
Osmanlı birlikleri Kut’ül Amare kalesine topçu atışlarıyla kuşatmayı başlatmıştı. Kalenin duvarlarını yıkan ve girmeye başlayan Osmanlı ordusuna karşın Townshend İran’a saldırı düzenleyen Rus birliklerinden yardım istemişti.
Teşkilatı-ı Mahsusa ajanları siperler arasında dolaşarak bildiriler dağıtmaya başlamışlardı. Hintli Müslümanlardan İngiliz birlikleri ile yan yana savaşmamaları ve İslam Halifesinin ordusunun karşısında yer almamaları istenmişti. Bu bildiriler işe yaramaya başlamıştı. Hintli Müslümanlar din kardeşleriyle savaşmak istemiyorlardı. Firar eden, nöbette uyuyakalan Hintli sayısı artmıştı. Mart ayına kadar süren kuşatma için nehirlerden yapılan cephane ve yiyecek yardımları da yeterli olmamıştır. Çünkü Osmanlı birlikleri buralara da inerek gelen yardımları engellemişlerdi. Her geçen gün Townshend huzursuzlanmaya ve umudunu yitirmeye başlamıştı. Zaten Londra’da bu durumun yeterince ciddiye alınmadığını düşünüyordu.
Halil Paşa ve komutası 10 Mart’ta Townshend’e teslim olmaları için mektup göndermişti ancak olumlu cevaplanmamıştı. İngilizlerin durumu korkunçtu. Günde ölen asker sayısı 20’ye çıkmıştı.
İngilizler ajan Lawrence’ı göndererek Halil Paşa’ya iki milyon sterlin teklif etmişlerdi. Ancak Halil Paşa bu teklifi reddetmiş ve 29 Nisan’a kadar teslim olmazlarsa saldırıyı şiddetlendirip İngiliz cephanelerini yok edeceklerini iletmişti.
Kut’ül Amare’de Çekilen Beyaz Bayrak
İngiliz hatlarındaki cephanelikler yok edilmeye başlamıştı. 29 Nisan günü Townshend’in yazısını iki İngiliz subayı götürerek Halil Paşa’ya koşulsuz, şartsız teslim olduklarını bildirmiştir. Aynı zamanda General Townshend şu satırları içeren telgrafı, İngiliz Avrupa Kuvvetleri Karargâhına gönderir:
“Kut’taki muhafızlarımızı almak üzere bir Türk alayı yaklaşmaktadır. Hem kalenin hem de şehrin üzerine beyaz bayrağı çektim. Taburlar saat 2’de Şumran yakınındaki kampa girmeye başlıyorlar. Biz telsizi yavaşça imha ediyoruz ki, bu iş yapılmaya değer. Kut’tan bütün gemiler ve istasyonlara elvedâ ve hepinize iyi şanslar… 29 Nisan 1916, Saat: 13.35, General Towshend.”
Sonra 5’i general 13’ü üst düzey subay 481’i subay olmak üzere 13.390 İngiliz askeri teslim alınmıştır. Aynı gün içinde Hükümet binasına Türk bayrağı çekilmiştir. Türk ordusu 10 bine yakın şehit ve yaralı verirken, İngilizler ölü ve yaralı toplam 23 bin kişi kayıp vermiştir.
Kut Bayramı Kutlu Olsun!
Bu zafer İngilizlerin en büyük yenilgilerinden biridir. Bu büyük zafer üzerine 6. Ordu Kumandanı Mirliva Halil Paşa, askerlerine yaptığı konuşmada “Bu günü Kut Bayramı ilan ediyorum.” demiştir.
Kut’ül Amare, İngiliz emperyalizminin Güneydoğu’daki hezimetidir. Kut’ül Amare zaferi olmasa İngilizler Güneydoğu’da işgal ve sömürgelerini genişleteceklerdi. İngiliz emperyalizminin üstüne balyoz gibi patlayan Kut’ül Amare Zaferimizin 104. Yılı kutlu olsun!

Kaynakça:
• https://www.atam.gov.tr/wp-content/uploads/KUT%C3%9CL-AMARE-ZAFER%C4%B0-I.-D%C3%9CNYA-SAVA%C5%9EINDA-IRAK-CEPHES%C4%B01.pdf
• https://www.fikriyat.com/tarih/2018/03/07/sedyede-savas-yoneten-kumandan-suleyman-asker-bey
• Hatıralar Cemal Paşa –Alper Kabakçı
• https://tr.wikipedia.org/wiki/Nureddin_%C4%B0brahim_Konyar
• https://tr.wikipedia.org/wiki/K%C3%BBt%27%C3%BCl-Am%C3%A2re_Ku%C5%9Fatmas%C4%B1
• http://www.ctad.hacettepe.edu.tr/15_29/04-kon.pdf
• Halil Paşa, Bitmeyen Savaş – M. Taylan Sorgun

Mihriban Bicil

TGB Ankara İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

Türkiye’nin sınır kapılarını açmasıyla birlikte ülkemizdeki binlerce mülteci başbakanlarının bisiklete bindiği, metrolarda kitap okuyarak yolculuk yaptığı, meclisinde paspas yaptığı masallar uygarlığına doğru yola çıktı. Ancak bu akın sözde uygar batının gerçek yüzünü ortaya çıkardı. Kapılar açıldığında Türkiye’nin yıllardır misafir ettiği insanlara Yunanistan vahşet saçmaya başladı.

Irkçılık ve Bölücülüğün Beşiği Avrupa

Adalara geçmeye çalışan mültecilerin botlarına sopalarla, oltalarla saldırdı; tekneleri üzerlerine sürerek insanları boğmaya çalıştı.

Kara sınırında da askeri bir yığınak yapan Yunanistan geçmeye çalışanlara da gaz bombaları ve ses bombaları ile saldırdı. Saldırılarda hayatını kaybeden mültecinin yakınının söylediği sözler “uygar batı”nın özeti gibiydi; “Ben gerçeklerin duyulmasını istiyorum. Yunan askerleri ‘hayat için geldik’ diyen mülteci öldürdü.”

Yunanistan’ın mültecilere uyguladığı bu şiddete şaşırmamak gerek. Geçen haftalarda da Almanya’da ırkçı örgütler tarafından saldırı düzenlenmiş ve 4 Türk öldürülmüştü. Irkçı örgütlere karşı devletin sessiz kalması da kendi çıkarları içindir. Esasında Almanya’da her seçim zamanı ya da işsizliğin arttığı dönemlerde yabancı düşmanlığı daha da yükselir ya da yükseltilir.

Hayaller uygarlığı Fransa’da da camilere yapılan saldırılarda 2 Müslüman hayatını kaybetmişti. Pek çok cami önüne de yaban domuzu kafası bırakarak, duvarlarına ırkçı saldırı içeren sloganlar yazarak ne kadar uygar bir ülke olduklarını göstermişlerdi.

Sözde medeni batının ırkçılık faaliyetleri bu kadarla bitmiyor. Avrupa’daki Irkçılık ve Hoşgörüsüzlükle Mücadele Komitesi’nin raporuna göre Hollanda polisinin, sadece dış görünüşüne bakarak Kuzey Afrikalıların yüzde 61’ini, Türklerin yüzde 43’ünü sebebi olmadan durdurup, aradığı ortaya çıktı. Başbakan ya paspas yapmaktan polisinin bile ırkçı eylemlerini, siyasetçilerin bile çıkıp mecliste ırkçı söylemlerde bulunduğunu göremiyor ya da kendisi de bu durumdan hoşnut.

İşte her gencin hayallerini gerçekleştirmek için gitmek istediği medeniyetin beşiği batı. (!)

Eşitlik ve Kardeşlik Asya’dan Yükseliyor

Çağın en büyük insani trajedilerinden biri olan, sınır kapısına gelen çocuklarında olduğu insanlara acımadan gerçek mermilerle üzerlerine ateş açan Yunan vahşeti nankörlükte de çağının en büyüğünü gösteriyor.

80 yıl önce Nazi katliamından kaçan 300 bini aşkın Avrupalı mültecilere Suriye, Filistin, Mısır gibi Batı Asya ülkeleri sahip çıkmıştır. Türkiye de 10 yılı aşkın süredir Suriyeli mültecilere sahip çıkmış, iş ve eğitimde birçok kolaylık sağlanmış ve hiç ciddi bir taşkınlık çıkmamıştır. Ama gelin görün ki Yunanistan aksine mültecileri küfürle karşılayıp gerçek mermilerle saldırıyor, sonra AB ve NATO’ya harekete geçme çağrısı yapıyorlar. “Kendin çalıp kendin oynuyorsun” deyimi burada en çok batı emperyalizmine yakışıyor.

Fransız Devrimi’yle ortaya çıkan eşitlik, özgürlük ve kardeşlik değerleri ve bu değerlerin yaratıcısı olan batı uygarlığı, bu değerlerden vazgeçmiş hatta şimdi bunların düşmanı konumundadır. Batı’nın sömürdüğü mazlum milletler Batı’ya bu değerlerin ne olduğunu öğretecek bir uygarlık düzeyine gelmiştir. Dolayısıyla bu değerler bugün Batı’da çökmekte, Asya’da yükselmektedir.

Mihriban BİCİL

TGB Ankara İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

Türkiye’nin sınır kapılarını açmasıyla birlikte ülkemizdeki binlerce mülteci başbakanlarının bisiklete bindiği, metrolarda kitap okuyarak yolculuk yaptığı, meclisinde paspas yaptığı masallar uygarlığına doğru yola çıktı. Ancak bu akın sözde uygar batının gerçek yüzünü ortaya çıkardı. Kapılar açıldığında Türkiye’nin yıllardır misafir ettiği insanlara Yunanistan vahşet saçmaya başladı.

Irkçılık ve Bölücülüğün Beşiği Avrupa

Adalara geçmeye çalışan mültecilerin botlarına sopalarla, oltalarla saldırdı; tekneleri üzerlerine sürerek insanları boğmaya çalıştı.

Kara sınırında da askeri bir yığınak yapan Yunanistan geçmeye çalışanlara da gaz bombaları ve ses bombaları ile saldırdı. Saldırılarda hayatını kaybeden mültecinin yakınının söylediği sözler “uygar batı”nın özeti gibiydi; “Ben gerçeklerin duyulmasını istiyorum. Yunan askerleri ‘hayat için geldik’ diyen mülteci öldürdü.”

Yunanistan’ın mültecilere uyguladığı bu şiddete şaşırmamak gerek. Geçen haftalarda da Almanya’da ırkçı örgütler tarafından saldırı düzenlenmiş ve 4 Türk öldürülmüştü. Irkçı örgütlere karşı devletin sessiz kalması da kendi çıkarları içindir. Esasında Almanya’da her seçim zamanı ya da işsizliğin arttığı dönemlerde yabancı düşmanlığı daha da yükselir ya da yükseltilir.

Hayaller uygarlığı Fransa’da da camilere yapılan saldırılarda 2 Müslüman hayatını kaybetmişti. Pek çok cami önüne de yaban domuzu kafası bırakarak, duvarlarına ırkçı saldırı içeren sloganlar yazarak ne kadar uygar bir ülke olduklarını göstermişlerdi.

Sözde medeni batının ırkçılık faaliyetleri bu kadarla bitmiyor. Avrupa’daki Irkçılık ve Hoşgörüsüzlükle Mücadele Komitesi’nin raporuna göre Hollanda polisinin, sadece dış görünüşüne bakarak Kuzey Afrikalıların yüzde 61’ini, Türklerin yüzde 43’ünü sebebi olmadan durdurup, aradığı ortaya çıktı. Başbakan ya paspas yapmaktan polisinin bile ırkçı eylemlerini, siyasetçilerin bile çıkıp mecliste ırkçı söylemlerde bulunduğunu göremiyor ya da kendisi de bu durumdan hoşnut.

İşte her gencin hayallerini gerçekleştirmek için gitmek istediği medeniyetin beşiği batı. (!)

Eşitlik ve Kardeşlik Asya’dan Yükseliyor

Çağın en büyük insani trajedilerinden biri olan, sınır kapısına gelen çocuklarında olduğu insanlara acımadan gerçek mermilerle üzerlerine ateş açan Yunan vahşeti nankörlükte de çağının en büyüğünü gösteriyor.

80 yıl önce Nazi katliamından kaçan 300 bini aşkın Avrupalı mültecilere Suriye, Filistin, Mısır gibi Batı Asya ülkeleri sahip çıkmıştır. Türkiye de 10 yılı aşkın süredir Suriyeli mültecilere sahip çıkmış, iş ve eğitimde birçok kolaylık sağlanmış ve hiç ciddi bir taşkınlık çıkmamıştır. Ama gelin görün ki Yunanistan aksine mültecileri küfürle karşılayıp gerçek mermilerle saldırıyor, sonra AB ve NATO’ya harekete geçme çağrısı yapıyorlar. “Kendin çalıp kendin oynuyorsun” deyimi burada en çok batı emperyalizmine yakışıyor.

Fransız Devrimi’yle ortaya çıkan eşitlik, özgürlük ve kardeşlik değerleri ve bu değerlerin yaratıcısı olan batı uygarlığı, bu değerlerden vazgeçmiş hatta şimdi bunların düşmanı konumundadır. Batı’nın sömürdüğü mazlum milletler Batı’ya bu değerlerin ne olduğunu öğretecek bir uygarlık düzeyine gelmiştir. Dolayısıyla bu değerler bugün Batı’da çökmekte, Asya’da yükselmektedir.

Mihriban BİCİL

TGB Ankara İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

2019 Birleşmiş Milletler İklim Zirvesinde konuşan Greta Thunberg, Batı medyası üzerinden dünya gündemine girdi. 16 yaşında İsveçli bir ilkim aktivisti olan Thunberg, “Doğru Yaşam Ödülleri” ve bunun gibi birçok ödül almasının ardından Nobel Barış Ödülü’ne de aday gösterildi.

Zirve’de “Tüm bu olanlar çok yanlış. Şu anda burada olmamalıydım. Okyanus’un diğer yakasında okulumda olmalıydım. Sizler ne cesaretle bizden umut bekliyorsunuz? Benim hayallerimi, benim çocukluğumu çaldınız. Buna rağmen ben şanslı olanlardanım. İnsanlar acı çekiyor, insanlar ölüyor. Ekosistemimiz çöküyor. Kitlesel yok oluşla karşı karşıyayız ama siz ekonomik büyüme masallarınızdan ve paradan söz ediyorsunuz.” şeklinde hazırlanmış konuşmasını yapan 15 yaşındaki Greta ve 16 genç, Türkiye ile birlikte Atlantik’ten kopup Avrasya’ya yakınlaşan Fransa, Almanya, Brezilya ve Arjantin’i BM’ye şikâyet etti. Çevre kirliliği üzerinden insan ölümlerinin sorumlusu olarak bu ülkeleri hedef aldı.

Yapılan konuşma, içinde bolca umutsuzluk, kin ve nefret barındırırken, Greta Batı’nın sözde “Barış Elçisi” olarak kamuoyuna sunuluyor. 15 yaşındaki Thunberg’i istismar eden emperyalistler, insanların dikkatini iklim sorununun asıl suçlularından uzaklaştırıp günümüzde ABD ve AB’ye karşı mücadele eden Türkiye’yi hedef alıyor. Zirvede bahsettikleri ekonomik büyümenin zararları ‘masalı’ Türkiye gibi emperyalizmle savaşan ülkelerin en önemli direncidir.

Amerikan emperyalizmi, Türkiye’nin Batı hegemonyasından ayrılıp Avrasya’daki yerini almaya başlamasından, terörle mücadelede halkla birlikte hareket etmesinden, tüm Türkiye’nin sağ sol demeden teröre karşı birleşmesinden ve aynı gemide yer almasından ne kadar rahatsız olduğunu gösteriyor. Örneğin; Asperger Sendromu olan ve 8 yaşından beri iklim felaketleri ile korkutulan ve istismar edilen Greta gibi…

Benzer olarak çevre sorunları, insan ve hayvan hakları gibi tartışmalar emperyalizmin mazlum uluslara karşı kullandığı konulardır. Bu tartışmaları sığlaştırıp, içini boşaltıp gerçek zemininden uzaklaştırmaktadır. Bu platformları finanse edenler ise Avrupa Birliği, Amazon, Microsoft, New York Belediyesi gibi kuruluşlardır. Ülke içinde de emperyalizm merkezli liberal hareketler var. Örneğin Sıfır Gelecek, dışarıdan AB’nin fonlaması ile kalmıyor ülke içerisinde de emperyalizme taşeron olmaktan bir adım ileriye gidemeyen kişilerce yönetilen belediyeler destek çıkıyor. Örneğin, Kadıköy Belediyesi.

Dünya’nın en gelişmiş elli ekonomisi arasında en az karbondioksit salınımı yapan Türkiye’nin aksine, Batı destekli çevreci NGO’lar ve aktivistler tarafından hiç bahsedilmeyen gerçek ise karbondioksit salınımının en çok olduğu ülkelerin başında ABD, Avustralya ve Kanada’nın gelmesidir. Bu olgu emperyalist ülkelerin çevre sorunlarının çözümü için verdikleri desteğin ne kadar sahte ve art niyetli olduğu gözler önünde seriyor.

Şu anda Suriye’de, Filistin’de, Irak’ta, Yemen’de ABD’nin desteklediği terör örgütleri tarafından kitlesel ölümler gerçekleşirken gözlerini kapatan Batı, şişme botlarla denizlerde boğulan mültecilere ve kıyıya vuran bebeklere karşı üç maymunu oynuyor. İklim Zirvesinde sahneye çıkardıkları çocuklarla da dikkatleri dağıtmaya çalışıyor.

 Emperyalizm ve işbirlikçileri tarafından çıkarılan savaşlara, ABD’nin Bikini Adası’nda denediği ve adayı yaşanılmaz hale getiren hidrojen bombalarına ve uluslararası sularda denemek için atılan atom bombalarına, başta milyonlarca insanın ve doğanın zarar gördüğü yine ABD’nin haince saldırdığı Hiroşima ve Nagazaki’ye bakarsak eğer dünyanın ekolojik dengesini bozanları rahatça anlayabiliriz.

Sera Gazı emisyonunda %18,3 ile kişi başı en yüksek emisyona sahip ülkelerden birisi olan ve Enerji kaynakları ve petrol yataklarının ele geçirilmesi için Batı Asya’yı, Afrika’yı ve Güney Amerika’yı kana bulayan ABD emperyalizmi aynı zamanda dünyamızın önündeki en büyük iklim sorununun da yaratıcısıdır.

Milletlerin bir arada ve barış içinde yaşamasının ön koşulu olarak emperyalizme ve işbirlikçilerine karşı mazlum milletler ile birleşerek emperyalizmi yeryüzünden silmektir. Ancak o zaman dünyamızı gelecek nesiller için de yaşanılabilir hale getirebiliriz.

Mihriban Bicil

TGB Ankara İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

2019 Birleşmiş Milletler İklim Zirvesinde konuşan Greta Thunberg, Batı medyası üzerinden dünya gündemine girdi. 16 yaşında İsveçli bir ilkim aktivisti olan Thunberg, “Doğru Yaşam Ödülleri” ve bunun gibi birçok ödül almasının ardından Nobel Barış Ödülü’ne de aday gösterildi.

Zirve’de “Tüm bu olanlar çok yanlış. Şu anda burada olmamalıydım. Okyanus’un diğer yakasında okulumda olmalıydım. Sizler ne cesaretle bizden umut bekliyorsunuz? Benim hayallerimi, benim çocukluğumu çaldınız. Buna rağmen ben şanslı olanlardanım. İnsanlar acı çekiyor, insanlar ölüyor. Ekosistemimiz çöküyor. Kitlesel yok oluşla karşı karşıyayız ama siz ekonomik büyüme masallarınızdan ve paradan söz ediyorsunuz.” şeklinde hazırlanmış konuşmasını yapan 15 yaşındaki Greta ve 16 genç, Türkiye ile birlikte Atlantik’ten kopup Avrasya’ya yakınlaşan Fransa, Almanya, Brezilya ve Arjantin’i BM’ye şikâyet etti. Çevre kirliliği üzerinden insan ölümlerinin sorumlusu olarak bu ülkeleri hedef aldı.

Yapılan konuşma, içinde bolca umutsuzluk, kin ve nefret barındırırken, Greta Batı’nın sözde “Barış Elçisi” olarak kamuoyuna sunuluyor. 15 yaşındaki Thunberg’i istismar eden emperyalistler, insanların dikkatini iklim sorununun asıl suçlularından uzaklaştırıp günümüzde ABD ve AB’ye karşı mücadele eden Türkiye’yi hedef alıyor. Zirvede bahsettikleri ekonomik büyümenin zararları ‘masalı’ Türkiye gibi emperyalizmle savaşan ülkelerin en önemli direncidir.

Amerikan emperyalizmi, Türkiye’nin Batı hegemonyasından ayrılıp Avrasya’daki yerini almaya başlamasından, terörle mücadelede halkla birlikte hareket etmesinden, tüm Türkiye’nin sağ sol demeden teröre karşı birleşmesinden ve aynı gemide yer almasından ne kadar rahatsız olduğunu gösteriyor. Örneğin; Asperger Sendromu olan ve 8 yaşından beri iklim felaketleri ile korkutulan ve istismar edilen Greta gibi…

Benzer olarak çevre sorunları, insan ve hayvan hakları gibi tartışmalar emperyalizmin mazlum uluslara karşı kullandığı konulardır. Bu tartışmaları sığlaştırıp, içini boşaltıp gerçek zemininden uzaklaştırmaktadır. Bu platformları finanse edenler ise Avrupa Birliği, Amazon, Microsoft, New York Belediyesi gibi kuruluşlardır. Ülke içinde de emperyalizm merkezli liberal hareketler var. Örneğin Sıfır Gelecek, dışarıdan AB’nin fonlaması ile kalmıyor ülke içerisinde de emperyalizme taşeron olmaktan bir adım ileriye gidemeyen kişilerce yönetilen belediyeler destek çıkıyor. Örneğin, Kadıköy Belediyesi.

Dünya’nın en gelişmiş elli ekonomisi arasında en az karbondioksit salınımı yapan Türkiye’nin aksine, Batı destekli çevreci NGO’lar ve aktivistler tarafından hiç bahsedilmeyen gerçek ise karbondioksit salınımının en çok olduğu ülkelerin başında ABD, Avustralya ve Kanada’nın gelmesidir. Bu olgu emperyalist ülkelerin çevre sorunlarının çözümü için verdikleri desteğin ne kadar sahte ve art niyetli olduğu gözler önünde seriyor.

Şu anda Suriye’de, Filistin’de, Irak’ta, Yemen’de ABD’nin desteklediği terör örgütleri tarafından kitlesel ölümler gerçekleşirken gözlerini kapatan Batı, şişme botlarla denizlerde boğulan mültecilere ve kıyıya vuran bebeklere karşı üç maymunu oynuyor. İklim Zirvesinde sahneye çıkardıkları çocuklarla da dikkatleri dağıtmaya çalışıyor.

 Emperyalizm ve işbirlikçileri tarafından çıkarılan savaşlara, ABD’nin Bikini Adası’nda denediği ve adayı yaşanılmaz hale getiren hidrojen bombalarına ve uluslararası sularda denemek için atılan atom bombalarına, başta milyonlarca insanın ve doğanın zarar gördüğü yine ABD’nin haince saldırdığı Hiroşima ve Nagazaki’ye bakarsak eğer dünyanın ekolojik dengesini bozanları rahatça anlayabiliriz.

Sera Gazı emisyonunda %18,3 ile kişi başı en yüksek emisyona sahip ülkelerden birisi olan ve Enerji kaynakları ve petrol yataklarının ele geçirilmesi için Batı Asya’yı, Afrika’yı ve Güney Amerika’yı kana bulayan ABD emperyalizmi aynı zamanda dünyamızın önündeki en büyük iklim sorununun da yaratıcısıdır.

Milletlerin bir arada ve barış içinde yaşamasının ön koşulu olarak emperyalizme ve işbirlikçilerine karşı mazlum milletler ile birleşerek emperyalizmi yeryüzünden silmektir. Ancak o zaman dünyamızı gelecek nesiller için de yaşanılabilir hale getirebiliriz.

Mihriban Bicil

TGB Ankara İl Yöneticisi

tgb.gen.tr