19 Mart 2025 tarihinde, Ekrem İmamoğlu’nun gözaltına alınmasıyla beraber Türkiye’de bir hareketlenme başladı. O günün belki de en önemli sorusu şuydu: İmamoğlu’nun peşinde devrimcilik mi olur? Peki bu sorunun önemini anlamayanlar veyahut da yanlış cevaplayanlar Türkiye’nin hangi safına düştüler? 

Son Pişmanlık Neye Yarar?

Cumhuriyet Halk Partisi, Amerikancılığını zirveye taşımak adına her gün yeni bir siyasetiyle karşımıza çıkıyor. Son 1 ayda gerçekleşen bazı olaylara şöyle bir göz atarsak bu tablo iyice kesinleşecektir.

●      Cumhuriyet Halk Partisi yeni bir program oluşturdu ve çöken Avrupa’yla bütünleşme programını kamuoyuna ilan etti. En üzücü kısmı ise, programın kabul edildiği genel kurultayda tek bir itirazın dahi olmamasıydı. Bu programla birlikte CHP kendisini Atlantik zincirleri içerisine tamamen kitlemiştir ve bu kararı oybirliğiyle almıştır.

●      Cumhuriyet Halk Partisi Meclis Üyesi Ömer Kaya Türkmen, Fabrika ayarlarına dönmeliyiz dedi. Fakat, Atatürk maskesi takan CHP, burada fabrika ayarları derken Atatürk’e değil AB’yle uyum süreçlerine, AB’nin kapısında bekletildiğimiz döneme vurgu yapıyor. Yine aynı röportajında, KKTC meselesinde, iki devletli çözüme fazla kilitlendiğini, onun yerine federasyon çözümünün öne çıkması gerektiğini dile getiriyor.

●      CHP Genel Başkanı Özgür Özel, televizyonda YPG’nin Suriye Ordusuna katılmasını mantıksız olarak tarif ediyor ve Suriye’de etnik unsurların tanındığı yeni bir anayasa işaret ediyor.

●      Özgür Özel, Brüksel’e gidiyor ve Batı’dan iktidar dileniyor. Avrupa’ya Erdoğan’ı değil bizi destekleyin mesajı veriyor.

●      CHP kuyruğundakilerin duvara tosladığı sansasyonlardan en dikkat çekeni de Ekrem İmamoğlu’nun Foreign Affairs’te yayınlanan makalesi. Sanki diğerleri ve daha fazlası yeterli değilmişçesine, bazı isimler için dizini dövme seansı tam da burada başladı. Bu da tam şöyle bir diz dövme değil, yeter artık!, diyen yok. Ancak keşke böyle olmasaydı diyen var. Çünkü tövbe haşa, İmamoğlu’na karşı olmayı günümüzde şirk gibi nitelendiren zihniyetler var. 

İmamoğlu’nun Makalesi neden bu kadar tehlikeli?

İmamoğlu’nun makalesinde tehlikeli olmayan ne var ki?

AK Parti iktidarı, Finlandiya ve İsveç’in NATO üyeliğini geciktiriyor. Burada takınılması gereken devrimci tavır: Ak Parti Finlandiya ve İsveç’in NATO üyesi olmasına sebep olarak NATO’yu doğuya doğru genişletiyor. Türkiye’nin güvenlik stratejisini sarsıyor. Bu böyle olmaz.

İmamoğlu’nun makalesindeki tavır: Siz Türkiye’yi bize yönettirin, biz NATO’nun doğuya genişletmesini yarım saat dahi geciktirmeyiz.

Ak Parti iktidarı, AB seçeneğini henüz aklından tamamen çıkarabilmiş durumda değil, üretim ekonomisine geçerek Türkiye’nin zenginleşmesi için gerekli adımları atmıyor.

Burada takınılması gereken devrimci tavır: Avrupa artık çökmektedir, Türkiye için Avrupa’da çözüm değil sadece Avrupa gemisiyle beraber batmak vardır. Türkiye yükselen Asya’daki lider konumuna yerleşmelidir ve üretim ekonomisine yönelerek Türkiye’yi gerçekten bağımsız ve çarşılarında, pazarlarında şenlik olan bir ülkeye çevirmelidir. İmamoğlu’nun makalesindeki tavır: Siz Türkiye’yi bize yönettirin, biz AB’ye kuşkuyla bakmayız. Doğrudan, tıpkı geçmişte olduğu gibi, biz Türkiye’yi AB’nin kapısına bağlarız, onlar bize bir şart sunarlar, biz de sorgusuz sualsiz onları memnun etmeye çalışırız, bunun için onlardan görev bekleriz. Türkiye’yi üretim ekonomisine yönlendirmek yerine güncellenmiş Gümrük Birliği ile Türkiye’yi Batı’nın avucunun içine bakan bir hale sokarız.

Ak Parti iktidarı, KKTC’yi tüm dünyaya tanıtmak adına gerekli adımları atmıyor. KKTC’nin varlığını bölgede tehdit eden ABD ve İsrail’e karşı doğru bir güvenlik stratejisi inşa etmiyor.

Burada takınılması gereken devrimci tavır: ABD’nin Doğu Akdeniz’de yaptığı silah yığınağına karşı harekete geçilmelidir. Bölgesel İşbirliği yaratılmalıdır. KKTC’nin dünyaya tanıtılması adına Asya ülkeleriyle iyi ilişkiler geliştirilmeli ve komşu ülkelere KKTC’yi tanıma çağrısı yapılmalıdır. KKTC derhal Türk Devletleri Teşkilatı’na üye olmalıdır.

İmamoğlu’nun makalesindeki tavır: Kıbrıs’ta, KKTC’yi yok etmek isteyen Trump’la beraber yeni bir çözüm yaratılmalıdır. İki Devletli çözüm siyasetine çok takılmadan federasyon seçeneği değerlendirmeye açılmalıdır.

Ak Parti iktidarı, yükselen Asya uygarlığı ile olumlu ilişkiler geliştirmekte yavaş kalıyor ve denge politikasıyla müttefik ülkelerle ilişkisine zarar veriyor. Amerikan emperyalizmine karşı direnen Rusya’ya karşı, Ukrayna’ya İHA veriyor. TRT’den Çin’e karşı yapılan kara propagandaya ortak oluyor, İran’la ilişki geliştirmek konusunda adım atamıyor.

Burada takınılması gereken devrimci tavır: Türkiye, yükselen Asya’da lider olma potansiyelindedir. Denge siyasetiyle bu potansiyel eritilmemeli ve NATO’dan çıkmak, Atlantik sisteminin zincirlerini kırmak adına cesaret gösterilmelidir. Ak Parti, ABD’den korkarak bölgede güvenliğimizi tehdit eden ABD ve İsrail’in daha fazla inisiyatif ve kuvvet kazanmasına yol açmaktadır. Bu yanlışlardan derhal dönülmelidir.

İmamoğlu’nun makalesindeki tavır: Biz ABD’den korkan olmayız, düpedüz onunla kardeş ve dost oluruz. Onun bölgedeki bütün planları için maşa oluruz. Türkiye’yi ABD’nin öngörülebilir ortağı yaparız. Türkiye için can suyu olan Asya’ya karşı da ciddi mesafeler koyarız. Batmakta olan ABD’nin batmaması için elimizden geleni yaparız.

Ak Parti iktidarı, Atlantik sistemi içerisinde çözüm arayan, enflasyonu emekçinin sırtına bindiren Mehmet Şimşek’i Hazine ve Maliye Bakanı yapmaktadır. Önünde büyük fırsatlar bulunan Türkiye’yi sıcak para ekonomisinden koparamamaktadır. Ekonomide hala Amerika’yı kurtarıcı olarak görmektedir.

Burada takınılması gereken devrimci tavır: Türkiye’nin önünde tarihi fırsatlar vardır. Çok büyük bir genç nüfus, Türkiye’yle ekonomik alanda işbirliği geliştirmek ve karşılıklı çıkar ilişkisi yaratmak isteyen komşularımız vardır fakat Hükümet, ABD’yle olan bağını kökten koparmaya cesaret edemediği için Asya’dan yükselen ve kazan kazan ilişkisine dayanan ekonomik yükselişte tam olarak yerini alamamaktadır. Türkiye, paylaşarak ve üreterek yükselen dünyada yerini almalı ve buradaki ekonomik yükselişte ortak olmalıdır.

İmamoğlu’nun makalesindeki tavır: Asya’yla ekonomik anlamda cılız manada işbirlikleri geliştirmek yerine tam tersine ABD’nin bölgedeki çıkarlarının zedelenmemesi ve yükselen yeni dünyaya karşı ABD’nin güç kaybetmemesi adına Türkiye, Asya ülkeleriyle bazı mecburiyetler dışında hiçbir ilişki geliştirmemelidir. Transatlanlatik ittifakıyla güvenliğini ve zenginliği Batı’da aramalıdır. Güncellenmiş Gümrük Birliği ile beraber, Türk üreticisi kambur ilan edilmeli ve Batılı sermayeye Türkiye pazarı, Türkiye’nin kaynakları ve Türk işçisini emeği peşkeş çekilmelidir.

Yani sözün özü CHP Yönetimi, Türkiye’deki iktidara gelme iddiasını Amerikancılıkla birleştiriyor. Ak Parti’nin ABD’den korkan, Trump dostluğuyla yalpalayan yaklaşımına karşı ABD’ye tamamen teslimiyet programını öne çıkarıyor.

Cumhuriyet Gazetesi Yazarı M. Ali Güller de bu makale için şu ifadeleri kullanıyor: “İnanılır gibi değil. Şu listeyi kimin önüne koysanız, ABD’nin Ankara büyükelçisinin Türkiye’den talepleri sanar!” (Cumhuriyet, 13 Aralık 2025)

Türkiye’nin Bugünkü Krizinin Bilançosu ve CHP Kuyrukçuluğunun Hazin Sonu

Yukarıda yapmış olduğumuz değerlendirmelerden şu sonuca varmak en doğrusu olacaktır.

Hükümetin ABD’den korkarak hareket etme refleksi, denge siyaseti iflas etmiştir. Ak Parti, ABD’den korkarak attığı her adımda Türkiye’nin önündeki fırsatları tepmeye devam etmektedir. Ak Parti’nin Türkiye’yi tek başına yönetme şansı kalmamıştır. 2014 yılında Silivri duvarlarının yıkılmasıyla beraber, Türkiye’de sistemin sonuna gelmiş bulunmaktayız. Mevcut sistem partileri içerisinde Türkiye adına hiçbir çözüm kalmamıştır. Türkiye artık yeni bir aşamadadır. Türkiye, sorunların sadece devrimle çözebileceği bir aşamadadır.

Ana Muhalefet Partisi CHP’nin krizi ise çok daha vahim bir hal almıştır. Hükümetin ABD’den korkmasına karşın ABD’ye tam teslimiyet programını uygulamaktadır. Tüm uluslararası temaslarında da Batı’dan iktidar dilenmektedir. CHP, eninde sonunda Türkiye’de artık ABD’nin iktidar belirleme kuvveti ve şansının olmadığı gerçekliğine toslayacaktır. CHP, kuyruğuna takılanlar da ABD planlarının dümen suyuna girdikleri gerçekliğine toslayacaktır.

Çünkü, 15 Temmuz darbe girişiminden sonra ABD’nin 1952 yılından 2016’ya kadar Türkiye içerisinde örgütlediği gladyo yapısı temizlendi. ABD’nin Türkiye’yi konsolide edecek silahlı bir kuvveti iç cephede kalmadı. TSK’dan ABD’ye bağlı 24 bin subay, Türk Polis Teşkilatı’ndan 30 bin polis, 14 bin savcı ve yargıç temizlenmiştir. Kamu kurumlarından toplam 140 bin FETÖ/Gladyo mensubu temizlenmiştir. Bu, Türk Devleti’nin NATO’ya karşı kazandığı en büyük zaferdir. Türkiye’nin ABD/NATO zincirlerini kırması adına önemli bir dönüm noktasıdır. İşte bu tarihsel koşullarda, CHP’nin tam teslimiyet içerisinde ABD’ye yamanma stratejisi onlara iktidarı değil ancak ve ancak Amerikan emperyalizmiyle aynı mağlubiyete getirecektir.

Türkiye’yi iki kutba sıkıştıran sistem de böylece bitmiştir. Artık sadece Ak Parti ve CHP’nin varlık gösterdiği seçimler dönemi son bulmuştur. Çünkü AK Parti iflas eden denge siyasetiyle birlikte tek başına Türkiye’yi yönetme şansını, CHP de ABD’ye teslimiyet programı ve siyasetiyle iktidar olma şansını kaybetmiştir.

Burada, İmamoğlu’nun peşine takılanlar için en hazini de İmamoğlu’nun bütün bu teslimiyetçiliğine rağmen İmamoğlu’ndan kopacak cesarete sahip olamamalarıdır. Bütün bu sorunların farkına varan M. Ali Güller, yazısında hala İmamoğlu için çözüm yolu aramakta; HKP Genel Başkanı Nurullah Ankut ise şu vahim sözleri sarfetmekte: “Biz, İmamoğlu’nun tam da bu olduğunu yıllar öncesinden biliyorduk. Buna rağmen Tayyipgiller karşısında onu hep destekledik, oy verdik. Bundan sonra da devam edeceğiz Tayyipgiller’e karşı desteklemeye.”

İşte buradaki can alıcı çelişme: Tayyip Erdoğan düşmanlığıyla birlikte muhakeme kabiliyetinin tamamen yok olması. Recep Tayyip Erdoğan’a karşı, “biz senden daha Amerikancıyız” diyeni desteklemenin devrimcilik ve milliyetçilikle nasıl bir bağı vardır? Ak Parti’ye karşı, CHP’nin kuyruğuna takılma siyaseti sadece ve sadece bu temel çelişki içerisinde pişmanlık hissini sürekli ve sürekli yaşama girdabına sıkışmaktan ibarettir.

Devrimci Çözüm ve Tavır

Hükümet zaaf içerisindedir ve milli devleti de zaafa sürüklemektedir. Suriye’de ABD’ye direnen Esad’ın devrilmesinde rol almıştır. Zengezur koridoruna Trump’ın ve Amerikan askerlerinin yerleşmesine sebep olmuştur. Filistin’de ve Doğu Akdeniz’de Trump dostluğuyla beraber ABD’yle uyum içerisinde çözümlere yönelmiştir. ABD’yle LNG anlaşması yaparak müttefiki Rusya’yla arasına duvar örmüştür. Ve sayabileceğimiz daha fazlasını yapmıştır.

Türkiye’de devleti zaafa uğratanlar var ancak Türk milleti ve Türk devleti onlardan daha güçlüdür. Burada çözüm, devleti zaafa sürükleyenlere karşı ABD’ye tam teslimiyetçi çizgide olanları iktidara taşımak değildir. Bu, Türkiye için geri dönülemez hataların önünü açmak anlamına gelmektedir.

Çözüm, milli devletin zaafa sürüklenmesine karşın milli devletin güçlendirilmesi adına hareket etmektir. 2014’de Silivri duvarlarının yıkılmasıyla başlayan devrimci dalgaya güç vermektir. Türkiye’yi, 2014’den öncesine döndürecek tehlikelerin peşinde sürüklenmek ve yalpalanmak değil. Türkiye’nin önünde zorlu bir süreç vardır fakat Milli Devletin Türk milleti gibi bir sahibi, TSK ve Türk Polisi gibi silahlı bir gücü vardır. 

19 Mart 2025 tarihinde, Ekrem İmamoğlu’nun gözaltına alınmasıyla beraber Türkiye’de bir hareketlenme başladı. O günün belki de en önemli sorusu şuydu: İmamoğlu’nun peşinde devrimcilik mi olur? Peki bu sorunun önemini anlamayanlar veyahut da yanlış cevaplayanlar Türkiye’nin hangi safına düştüler? 

Son Pişmanlık Neye Yarar?

Cumhuriyet Halk Partisi, Amerikancılığını zirveye taşımak adına her gün yeni bir siyasetiyle karşımıza çıkıyor. Son 1 ayda gerçekleşen bazı olaylara şöyle bir göz atarsak bu tablo iyice kesinleşecektir.

●      Cumhuriyet Halk Partisi yeni bir program oluşturdu ve çöken Avrupa’yla bütünleşme programını kamuoyuna ilan etti. En üzücü kısmı ise, programın kabul edildiği genel kurultayda tek bir itirazın dahi olmamasıydı. Bu programla birlikte CHP kendisini Atlantik zincirleri içerisine tamamen kitlemiştir ve bu kararı oybirliğiyle almıştır.

●      Cumhuriyet Halk Partisi Meclis Üyesi Ömer Kaya Türkmen, Fabrika ayarlarına dönmeliyiz dedi. Fakat, Atatürk maskesi takan CHP, burada fabrika ayarları derken Atatürk’e değil AB’yle uyum süreçlerine, AB’nin kapısında bekletildiğimiz döneme vurgu yapıyor. Yine aynı röportajında, KKTC meselesinde, iki devletli çözüme fazla kilitlendiğini, onun yerine federasyon çözümünün öne çıkması gerektiğini dile getiriyor.

●      CHP Genel Başkanı Özgür Özel, televizyonda YPG’nin Suriye Ordusuna katılmasını mantıksız olarak tarif ediyor ve Suriye’de etnik unsurların tanındığı yeni bir anayasa işaret ediyor.

●      Özgür Özel, Brüksel’e gidiyor ve Batı’dan iktidar dileniyor. Avrupa’ya Erdoğan’ı değil bizi destekleyin mesajı veriyor.

●      CHP kuyruğundakilerin duvara tosladığı sansasyonlardan en dikkat çekeni de Ekrem İmamoğlu’nun Foreign Affairs’te yayınlanan makalesi. Sanki diğerleri ve daha fazlası yeterli değilmişçesine, bazı isimler için dizini dövme seansı tam da burada başladı. Bu da tam şöyle bir diz dövme değil, yeter artık!, diyen yok. Ancak keşke böyle olmasaydı diyen var. Çünkü tövbe haşa, İmamoğlu’na karşı olmayı günümüzde şirk gibi nitelendiren zihniyetler var. 

İmamoğlu’nun Makalesi neden bu kadar tehlikeli?

İmamoğlu’nun makalesinde tehlikeli olmayan ne var ki?

AK Parti iktidarı, Finlandiya ve İsveç’in NATO üyeliğini geciktiriyor. Burada takınılması gereken devrimci tavır: Ak Parti Finlandiya ve İsveç’in NATO üyesi olmasına sebep olarak NATO’yu doğuya doğru genişletiyor. Türkiye’nin güvenlik stratejisini sarsıyor. Bu böyle olmaz.

İmamoğlu’nun makalesindeki tavır: Siz Türkiye’yi bize yönettirin, biz NATO’nun doğuya genişletmesini yarım saat dahi geciktirmeyiz.

Ak Parti iktidarı, AB seçeneğini henüz aklından tamamen çıkarabilmiş durumda değil, üretim ekonomisine geçerek Türkiye’nin zenginleşmesi için gerekli adımları atmıyor.

Burada takınılması gereken devrimci tavır: Avrupa artık çökmektedir, Türkiye için Avrupa’da çözüm değil sadece Avrupa gemisiyle beraber batmak vardır. Türkiye yükselen Asya’daki lider konumuna yerleşmelidir ve üretim ekonomisine yönelerek Türkiye’yi gerçekten bağımsız ve çarşılarında, pazarlarında şenlik olan bir ülkeye çevirmelidir. İmamoğlu’nun makalesindeki tavır: Siz Türkiye’yi bize yönettirin, biz AB’ye kuşkuyla bakmayız. Doğrudan, tıpkı geçmişte olduğu gibi, biz Türkiye’yi AB’nin kapısına bağlarız, onlar bize bir şart sunarlar, biz de sorgusuz sualsiz onları memnun etmeye çalışırız, bunun için onlardan görev bekleriz. Türkiye’yi üretim ekonomisine yönlendirmek yerine güncellenmiş Gümrük Birliği ile Türkiye’yi Batı’nın avucunun içine bakan bir hale sokarız.

Ak Parti iktidarı, KKTC’yi tüm dünyaya tanıtmak adına gerekli adımları atmıyor. KKTC’nin varlığını bölgede tehdit eden ABD ve İsrail’e karşı doğru bir güvenlik stratejisi inşa etmiyor.

Burada takınılması gereken devrimci tavır: ABD’nin Doğu Akdeniz’de yaptığı silah yığınağına karşı harekete geçilmelidir. Bölgesel İşbirliği yaratılmalıdır. KKTC’nin dünyaya tanıtılması adına Asya ülkeleriyle iyi ilişkiler geliştirilmeli ve komşu ülkelere KKTC’yi tanıma çağrısı yapılmalıdır. KKTC derhal Türk Devletleri Teşkilatı’na üye olmalıdır.

İmamoğlu’nun makalesindeki tavır: Kıbrıs’ta, KKTC’yi yok etmek isteyen Trump’la beraber yeni bir çözüm yaratılmalıdır. İki Devletli çözüm siyasetine çok takılmadan federasyon seçeneği değerlendirmeye açılmalıdır.

Ak Parti iktidarı, yükselen Asya uygarlığı ile olumlu ilişkiler geliştirmekte yavaş kalıyor ve denge politikasıyla müttefik ülkelerle ilişkisine zarar veriyor. Amerikan emperyalizmine karşı direnen Rusya’ya karşı, Ukrayna’ya İHA veriyor. TRT’den Çin’e karşı yapılan kara propagandaya ortak oluyor, İran’la ilişki geliştirmek konusunda adım atamıyor.

Burada takınılması gereken devrimci tavır: Türkiye, yükselen Asya’da lider olma potansiyelindedir. Denge siyasetiyle bu potansiyel eritilmemeli ve NATO’dan çıkmak, Atlantik sisteminin zincirlerini kırmak adına cesaret gösterilmelidir. Ak Parti, ABD’den korkarak bölgede güvenliğimizi tehdit eden ABD ve İsrail’in daha fazla inisiyatif ve kuvvet kazanmasına yol açmaktadır. Bu yanlışlardan derhal dönülmelidir.

İmamoğlu’nun makalesindeki tavır: Biz ABD’den korkan olmayız, düpedüz onunla kardeş ve dost oluruz. Onun bölgedeki bütün planları için maşa oluruz. Türkiye’yi ABD’nin öngörülebilir ortağı yaparız. Türkiye için can suyu olan Asya’ya karşı da ciddi mesafeler koyarız. Batmakta olan ABD’nin batmaması için elimizden geleni yaparız.

Ak Parti iktidarı, Atlantik sistemi içerisinde çözüm arayan, enflasyonu emekçinin sırtına bindiren Mehmet Şimşek’i Hazine ve Maliye Bakanı yapmaktadır. Önünde büyük fırsatlar bulunan Türkiye’yi sıcak para ekonomisinden koparamamaktadır. Ekonomide hala Amerika’yı kurtarıcı olarak görmektedir.

Burada takınılması gereken devrimci tavır: Türkiye’nin önünde tarihi fırsatlar vardır. Çok büyük bir genç nüfus, Türkiye’yle ekonomik alanda işbirliği geliştirmek ve karşılıklı çıkar ilişkisi yaratmak isteyen komşularımız vardır fakat Hükümet, ABD’yle olan bağını kökten koparmaya cesaret edemediği için Asya’dan yükselen ve kazan kazan ilişkisine dayanan ekonomik yükselişte tam olarak yerini alamamaktadır. Türkiye, paylaşarak ve üreterek yükselen dünyada yerini almalı ve buradaki ekonomik yükselişte ortak olmalıdır.

İmamoğlu’nun makalesindeki tavır: Asya’yla ekonomik anlamda cılız manada işbirlikleri geliştirmek yerine tam tersine ABD’nin bölgedeki çıkarlarının zedelenmemesi ve yükselen yeni dünyaya karşı ABD’nin güç kaybetmemesi adına Türkiye, Asya ülkeleriyle bazı mecburiyetler dışında hiçbir ilişki geliştirmemelidir. Transatlanlatik ittifakıyla güvenliğini ve zenginliği Batı’da aramalıdır. Güncellenmiş Gümrük Birliği ile beraber, Türk üreticisi kambur ilan edilmeli ve Batılı sermayeye Türkiye pazarı, Türkiye’nin kaynakları ve Türk işçisini emeği peşkeş çekilmelidir.

Yani sözün özü CHP Yönetimi, Türkiye’deki iktidara gelme iddiasını Amerikancılıkla birleştiriyor. Ak Parti’nin ABD’den korkan, Trump dostluğuyla yalpalayan yaklaşımına karşı ABD’ye tamamen teslimiyet programını öne çıkarıyor.

Cumhuriyet Gazetesi Yazarı M. Ali Güller de bu makale için şu ifadeleri kullanıyor: “İnanılır gibi değil. Şu listeyi kimin önüne koysanız, ABD’nin Ankara büyükelçisinin Türkiye’den talepleri sanar!” (Cumhuriyet, 13 Aralık 2025)

Türkiye’nin Bugünkü Krizinin Bilançosu ve CHP Kuyrukçuluğunun Hazin Sonu

Yukarıda yapmış olduğumuz değerlendirmelerden şu sonuca varmak en doğrusu olacaktır.

Hükümetin ABD’den korkarak hareket etme refleksi, denge siyaseti iflas etmiştir. Ak Parti, ABD’den korkarak attığı her adımda Türkiye’nin önündeki fırsatları tepmeye devam etmektedir. Ak Parti’nin Türkiye’yi tek başına yönetme şansı kalmamıştır. 2014 yılında Silivri duvarlarının yıkılmasıyla beraber, Türkiye’de sistemin sonuna gelmiş bulunmaktayız. Mevcut sistem partileri içerisinde Türkiye adına hiçbir çözüm kalmamıştır. Türkiye artık yeni bir aşamadadır. Türkiye, sorunların sadece devrimle çözebileceği bir aşamadadır.

Ana Muhalefet Partisi CHP’nin krizi ise çok daha vahim bir hal almıştır. Hükümetin ABD’den korkmasına karşın ABD’ye tam teslimiyet programını uygulamaktadır. Tüm uluslararası temaslarında da Batı’dan iktidar dilenmektedir. CHP, eninde sonunda Türkiye’de artık ABD’nin iktidar belirleme kuvveti ve şansının olmadığı gerçekliğine toslayacaktır. CHP, kuyruğuna takılanlar da ABD planlarının dümen suyuna girdikleri gerçekliğine toslayacaktır.

Çünkü, 15 Temmuz darbe girişiminden sonra ABD’nin 1952 yılından 2016’ya kadar Türkiye içerisinde örgütlediği gladyo yapısı temizlendi. ABD’nin Türkiye’yi konsolide edecek silahlı bir kuvveti iç cephede kalmadı. TSK’dan ABD’ye bağlı 24 bin subay, Türk Polis Teşkilatı’ndan 30 bin polis, 14 bin savcı ve yargıç temizlenmiştir. Kamu kurumlarından toplam 140 bin FETÖ/Gladyo mensubu temizlenmiştir. Bu, Türk Devleti’nin NATO’ya karşı kazandığı en büyük zaferdir. Türkiye’nin ABD/NATO zincirlerini kırması adına önemli bir dönüm noktasıdır. İşte bu tarihsel koşullarda, CHP’nin tam teslimiyet içerisinde ABD’ye yamanma stratejisi onlara iktidarı değil ancak ve ancak Amerikan emperyalizmiyle aynı mağlubiyete getirecektir.

Türkiye’yi iki kutba sıkıştıran sistem de böylece bitmiştir. Artık sadece Ak Parti ve CHP’nin varlık gösterdiği seçimler dönemi son bulmuştur. Çünkü AK Parti iflas eden denge siyasetiyle birlikte tek başına Türkiye’yi yönetme şansını, CHP de ABD’ye teslimiyet programı ve siyasetiyle iktidar olma şansını kaybetmiştir.

Burada, İmamoğlu’nun peşine takılanlar için en hazini de İmamoğlu’nun bütün bu teslimiyetçiliğine rağmen İmamoğlu’ndan kopacak cesarete sahip olamamalarıdır. Bütün bu sorunların farkına varan M. Ali Güller, yazısında hala İmamoğlu için çözüm yolu aramakta; HKP Genel Başkanı Nurullah Ankut ise şu vahim sözleri sarfetmekte: “Biz, İmamoğlu’nun tam da bu olduğunu yıllar öncesinden biliyorduk. Buna rağmen Tayyipgiller karşısında onu hep destekledik, oy verdik. Bundan sonra da devam edeceğiz Tayyipgiller’e karşı desteklemeye.”

İşte buradaki can alıcı çelişme: Tayyip Erdoğan düşmanlığıyla birlikte muhakeme kabiliyetinin tamamen yok olması. Recep Tayyip Erdoğan’a karşı, “biz senden daha Amerikancıyız” diyeni desteklemenin devrimcilik ve milliyetçilikle nasıl bir bağı vardır? Ak Parti’ye karşı, CHP’nin kuyruğuna takılma siyaseti sadece ve sadece bu temel çelişki içerisinde pişmanlık hissini sürekli ve sürekli yaşama girdabına sıkışmaktan ibarettir.

Devrimci Çözüm ve Tavır

Hükümet zaaf içerisindedir ve milli devleti de zaafa sürüklemektedir. Suriye’de ABD’ye direnen Esad’ın devrilmesinde rol almıştır. Zengezur koridoruna Trump’ın ve Amerikan askerlerinin yerleşmesine sebep olmuştur. Filistin’de ve Doğu Akdeniz’de Trump dostluğuyla beraber ABD’yle uyum içerisinde çözümlere yönelmiştir. ABD’yle LNG anlaşması yaparak müttefiki Rusya’yla arasına duvar örmüştür. Ve sayabileceğimiz daha fazlasını yapmıştır.

Türkiye’de devleti zaafa uğratanlar var ancak Türk milleti ve Türk devleti onlardan daha güçlüdür. Burada çözüm, devleti zaafa sürükleyenlere karşı ABD’ye tam teslimiyetçi çizgide olanları iktidara taşımak değildir. Bu, Türkiye için geri dönülemez hataların önünü açmak anlamına gelmektedir.

Çözüm, milli devletin zaafa sürüklenmesine karşın milli devletin güçlendirilmesi adına hareket etmektir. 2014’de Silivri duvarlarının yıkılmasıyla başlayan devrimci dalgaya güç vermektir. Türkiye’yi, 2014’den öncesine döndürecek tehlikelerin peşinde sürüklenmek ve yalpalanmak değil. Türkiye’nin önünde zorlu bir süreç vardır fakat Milli Devletin Türk milleti gibi bir sahibi, TSK ve Türk Polisi gibi silahlı bir gücü vardır. 

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, 3 önemli tarihte ve 3 önemli yerde KKTC’ye yönelik önemli vurgularda bulundu.

Bu vurgular,

Yunanistan askeri bir üsse çevrilirken,

GGRY, ABD tarafından silahlandırılırken,

ABD ve İsrail’in ağzı Doğu Akdeniz için sulanırken

Ve KKTC seçimlere giderken başladı. İlk önemli vurgu BM 80. Genel Kurulu’nda geldi.

Birleşmiş Milletler 80. Genel Kurulu’nda Recep Tayyip Erdoğan, “…Ege Denizi’ni ve Doğu Akdeniz’i ilgili tüm tarafların meşru menfaatlerine riayet edilen, bir istikrar ve refah havzası olarak görmek istiyoruz. Enerji ve çevre başta olmak üzere her konuda yapıcı iş birliğine hazırız. Komşularımızdan da aynısını bekliyoruz. Bu vesileyle Doğu Akdeniz’de Türkiye’yi ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’ni dışlayan projelerin başarılı olamayacağını burada özellikle vurgulamak istiyorum. Kıbrıs Adasının, batısında Türkiye’nin hak ve yetkileri Adanın etrafındaki alanlarda ise Kıbrıs Türklerinin meşru hakları vardır…”

“…Kıbrıs Türkleri, Ada’nın eşit sahibidir ve azınlık olmayı kabul etmeyecektir. Uluslararası toplum Kıbrıs Türklerinin yarım asırdır maruz bırakıldıkları haksız izolasyona artık son vermelidir…”

Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan, İslam İşbirliği Teşkilatı Ekonomik ve Ticari İşbirliği Daimî Komitesi’nin (İSEDAK) İstanbul Kongre Merkezi’nde düzenlenen 41’inci toplantısında da KKTC’yi önemli bir gündem olarak işledi.

“…Bölgemizde kurgulanan yeni emperyalist oyunda Kıbrıs Adası’nın da mönüye eklenmek istendiğine dair güçlü sinyaller alıyoruz…”

Son olarak da Azerbaycan’da 8 Kasım Zafer Günü kapsamında düzenlenen tören de Recep Tayyip Erdoğan, konuşmasının sonunu şu altı çizilecek sözlerle bitirdi:

“…Azerbaycan’ın desteğiyle KKTC’nin de Türk dünyası içindeki yerinin güçlenmesini diliyorum.”

Bu cümle, en temelde basit bir dilek ve temenni olarak anlamlandırılabilir fakat konuşmanın ana omurgasında Türk Devletleri Teşkilatı büyük bir yer kaplıyorken KKTC’nin Türk dünyası içindeki yerinin güçlenmesi belki de küçük bir temenni ifadesi değildir.

Tarih KKTC Gündemini Dayattı

Bu güzel sözlerin hepsinin altında imzası olan Erdoğan’ın KKTC konusunda maalesef karnesi de o kadar başarılı değil. KKTC’ye yönelik tehditler dünün değil çok uzun dünlerin meselesi ve KKTC meselesinin çözümü Kaf Dağı’nın arkasında gizli değil. Türkiye, çözüme gitmekte ne kadar gecikirse çözüm kendisini o kadar acı şekilde dayatacaktır.

Yukarıda da atıf yaptığım üzere kurgulanan yeni bir emperyalist oyun vardır. Bu oyunun galibi olmak isteyen ABD ve İsrail, Doğu Akdeniz’de hakimiyet kazanmak istemektedirler. Türkiye içinse asıl mesele ABD ve İsrail’e bölgede “game over” diyebilmektir. Çünkü Doğu Akdeniz’i kazanmak demek ABD ve İsrail için günden güne çöken küresel emperyalist sistemleri için işlerin tersine dönmesini ve olağan akışın onların lehine olmasını sağlamak demektir.

Fakat, dönüp bakacağız ki Türkiye’nin Trump dostluğu politikası her geçen gün KKTC’ye, Doğu Akdeniz’e, Türkiye’ye ve hatta tüm Avrasya’ya yönelen tehditleri arttırmıştır.

Her şeyden önce Türkiye’nin, aman ABD’nin ayağına basmayalım bizim başımıza bela olurlar siyasetini bırakması gerekmektedir. Çünkü, Türkiye ABD’yle ılımlı politikasını sürdürmek adına attığı her adımda, tehlikeyi geciktirmiyor tam tersine Türkiye’nin başındaki belayı büyütüyor.

Zorlukların altında çözümler yatmaktadır. Bu siyasi konjonktürde KKTC’nin emperyalizmin menüsünde olduğu gerçeğini görmemek için gafil olmak gerekmektedir. KKTC menüdeyse bu iğrenç tüketim zincirini kırmak için harekete geçmek yarının değil bugünün meselesidir. Türkiye’nin önünde yarına ilişkin önemli vurgular yapmak değil bugün doğrudan harekete geçmek vardır!

Maalesef ki çok acı bir gerçekle yüz yüzeyiz.

KKTC’yi Türkiye’den başka tanıyan ülke bulunmamaktadır. İşte bu elim durum altında KKTC’yi, menüsüne koyanların pençesinden kurtarmak meselesi hiç olmadığı kadar kendisini dayatmıştır.

Çünkü basit bir soru vardır: KKTC’yi kim tanır?

Elbette menüsüne koyanlar KKTC’yi tanımayacaktır.

Ama Doğu Akdeniz, tüm ezilen ve gelişen dünyanın karşılıklı çıkar ilişkileri için önem arz ediyorsa KKTC’yi kimin tanıyacağı sorusunun cevabı açıktır.

Her şeyden önce şu eksik giderilmelidir.

·      KKTC’nin Türk Dünyası içerisindeki yeri güçlendirilecekse KKTC, Türk Devletleri Teşkilatı’na üye olmalıdır ve KKTC’nin tanıtılması adım adım başlatılmalıdır. Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ise bu konuda öncü olmalıdır.

·      KKTC, Rusya, Suriye, Filistin, Libya, Mısır ve İran başta olmak üzere bütün bölgenin güvenliğiyle doğrudan alakalıdır. Enerji ve ticaret yollarını kontrol etmesi bakımından da Çin için stratejik önemdedir. Bu ülkelerden başlamak üzere KKTC’nin tanınması için çağrıda bulunmak ve davetlerde bulunmak gerekmektedir.

·      Türkiye, emperyalist tehditlere karşı olarak Abhazya’yı devlet olarak tanımalıdır. Abhazya da KKTC’yi devlet olarak tanımak adına hazırdır.

·      Kırım’ın Rusya Toprağı olduğu bir gerçektir. Bu gerçeklik, Türkiye Cumhuriyeti tarafından kabul edilmelidir. Rusya’ya da hakeza KKTC’nin tanınması adına karşılıklı davet ve baskı yapılmalıdır.

Bu tablo bize bir gerçeklik göstermektedir. KKTC’yi tanıtmak ve güvenliğini sağlamak demek, Türkiye’nin Atlantik sisteminden çıkması ve Avrasya’ya yerleşmesi demektir. 2 kere 2 dörttür, gerçekler ortadadır: KKTC’nin güvenliği bütünlüklü bir Avrasya siyasetinden geçmektedir. Bugün KKTC’nin güvenliği için endişelenen hükümetimiz, Trump dostluğu politikasını tez elden bırakıp Avrasya’ya yönelişine hız katmalıdır.

KKTC’nin güvenliğini ciddiyetle ele alıyorsak ve çözümün bütünlüklü bir Avrasya siyasetinden geçtiği gün geçtikçe kendi doğruluğunu ispatlıyorsa şu gerçeklikleri çarpıştırmamız gerekiyor.

o   Zengezur Koridoru’nun, Trump Koridoru olmasına vesile olursak ve birbiri için hayati önemde olan Rusya ve İran’ın arasına Trump’ı ve Amerikan askerlerini sokarsak, KKTC’yi tanıtmak ve güvenliğini sağlamak konusundaki samimiyetimizi Rusya ve İran’a gösterebilir miyiz?

o   ABD hegemonyasıyla başta ticaret olmak üzere tüm kulvarlarda en ciddi mücadeleyi veren Çin’in “Sinciang Uygur Özerk Bölgesi’ndeki” siyasetlerini yanlış ve emperyalizmin kara propagandasına hizmet edecek şekilde devlet televizyonumuzda belgeselleştirirsek onları emperyalizme karşı, Doğu Akdeniz’de başımız dik şekilde mücadele etmeye ve KKTC’yi tanımaya çağırabilecek miyiz?

o   Filistin’de Trump’la birlikte “barış” masası kurarsak ve İsrail’in bu soykırımdan burnu kanamadan çıkacağı koşulları oluşturursak ve İran’a saldırmak için güç toplayan İsrail’in elini güçlendirirsek Filistin ve İran’a buradaki güvenlik ihtiyacımızı aktarabilecek miyiz?

o   ABD, olağan gücüyle SDG’yi desteklerken ve Suriye’nin bütünlüğünü tehdit ederken acilen Suriye’nin Kuzeyi’nde silahlı operasyon yapmazsak Suriye’deki yeni hükümeti ABD’ye karşı Türkiye’yle birlik olmaya ve Doğu Akdeniz’deki güvenliği için KKTC’yi tanımaya ikna edebilecek miyiz?

o   Açık açık soralım: bu stratejik hatalara devam edersek, Tom Barrack’ın “Hazar Denizi’nden Akdeniz’e kadar bir işbirliği göreceğiz” diyerek Türkiye’yi terbiyesizce zan altında bırakmasına, sahada cesurca cevabımızı verebilmiş olacak mıyız?

Hayır, hayır, hayır… Hepsinin cevabı maalesef hayır. Bu soruların cevabı hayır olursa, emperyalizmin KKTC’yi menüsüne eklemesinin önüne geçebilecek miyiz sorusunun cevabı da hayır olur. Bu soruların cevabını evet olarak değiştirecek siyasetler de bellidir. Türkiye’nin, Trump dostluğu politikasından vazgeçmesi, Avrasya’daki lider konumuna yerleşmek adına ivmesini arttırması, Amerikan üslerini tasfiye etmeye girişmesi, NATO’dan çıkmaya cesaret etmesi gerekmektedir. Yani sözün özü: KKTC’nin güvenliği Türkiye’nin cesaretinden geçmektedir!

Bugün üzerimize düşen cesaret görevini yerine getirelim ki ABD ve İsrail’e menünüzdeki KKTC ve Doğu Akdeniz sizin sonunuz olacaktır diyebilelim. Türkiye’nin devrimci mirasında da oyunları, menüleri bozmak vardır. Okyanus ötesinden dünyanın zenginliklerini ve kaynaklarını sömürmeye çalışanların, menüsünü bozmak; menünüzden değil önünüzden yiyin demek bize yakışandır.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, 3 önemli tarihte ve 3 önemli yerde KKTC’ye yönelik önemli vurgularda bulundu.

Bu vurgular,

Yunanistan askeri bir üsse çevrilirken,

GGRY, ABD tarafından silahlandırılırken,

ABD ve İsrail’in ağzı Doğu Akdeniz için sulanırken

Ve KKTC seçimlere giderken başladı. İlk önemli vurgu BM 80. Genel Kurulu’nda geldi.

Birleşmiş Milletler 80. Genel Kurulu’nda Recep Tayyip Erdoğan, “…Ege Denizi’ni ve Doğu Akdeniz’i ilgili tüm tarafların meşru menfaatlerine riayet edilen, bir istikrar ve refah havzası olarak görmek istiyoruz. Enerji ve çevre başta olmak üzere her konuda yapıcı iş birliğine hazırız. Komşularımızdan da aynısını bekliyoruz. Bu vesileyle Doğu Akdeniz’de Türkiye’yi ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’ni dışlayan projelerin başarılı olamayacağını burada özellikle vurgulamak istiyorum. Kıbrıs Adasının, batısında Türkiye’nin hak ve yetkileri Adanın etrafındaki alanlarda ise Kıbrıs Türklerinin meşru hakları vardır…”

“…Kıbrıs Türkleri, Ada’nın eşit sahibidir ve azınlık olmayı kabul etmeyecektir. Uluslararası toplum Kıbrıs Türklerinin yarım asırdır maruz bırakıldıkları haksız izolasyona artık son vermelidir…”

Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan, İslam İşbirliği Teşkilatı Ekonomik ve Ticari İşbirliği Daimî Komitesi’nin (İSEDAK) İstanbul Kongre Merkezi’nde düzenlenen 41’inci toplantısında da KKTC’yi önemli bir gündem olarak işledi.

“…Bölgemizde kurgulanan yeni emperyalist oyunda Kıbrıs Adası’nın da mönüye eklenmek istendiğine dair güçlü sinyaller alıyoruz…”

Son olarak da Azerbaycan’da 8 Kasım Zafer Günü kapsamında düzenlenen tören de Recep Tayyip Erdoğan, konuşmasının sonunu şu altı çizilecek sözlerle bitirdi:

“…Azerbaycan’ın desteğiyle KKTC’nin de Türk dünyası içindeki yerinin güçlenmesini diliyorum.”

Bu cümle, en temelde basit bir dilek ve temenni olarak anlamlandırılabilir fakat konuşmanın ana omurgasında Türk Devletleri Teşkilatı büyük bir yer kaplıyorken KKTC’nin Türk dünyası içindeki yerinin güçlenmesi belki de küçük bir temenni ifadesi değildir.

Tarih KKTC Gündemini Dayattı

Bu güzel sözlerin hepsinin altında imzası olan Erdoğan’ın KKTC konusunda maalesef karnesi de o kadar başarılı değil. KKTC’ye yönelik tehditler dünün değil çok uzun dünlerin meselesi ve KKTC meselesinin çözümü Kaf Dağı’nın arkasında gizli değil. Türkiye, çözüme gitmekte ne kadar gecikirse çözüm kendisini o kadar acı şekilde dayatacaktır.

Yukarıda da atıf yaptığım üzere kurgulanan yeni bir emperyalist oyun vardır. Bu oyunun galibi olmak isteyen ABD ve İsrail, Doğu Akdeniz’de hakimiyet kazanmak istemektedirler. Türkiye içinse asıl mesele ABD ve İsrail’e bölgede “game over” diyebilmektir. Çünkü Doğu Akdeniz’i kazanmak demek ABD ve İsrail için günden güne çöken küresel emperyalist sistemleri için işlerin tersine dönmesini ve olağan akışın onların lehine olmasını sağlamak demektir.

Fakat, dönüp bakacağız ki Türkiye’nin Trump dostluğu politikası her geçen gün KKTC’ye, Doğu Akdeniz’e, Türkiye’ye ve hatta tüm Avrasya’ya yönelen tehditleri arttırmıştır.

Her şeyden önce Türkiye’nin, aman ABD’nin ayağına basmayalım bizim başımıza bela olurlar siyasetini bırakması gerekmektedir. Çünkü, Türkiye ABD’yle ılımlı politikasını sürdürmek adına attığı her adımda, tehlikeyi geciktirmiyor tam tersine Türkiye’nin başındaki belayı büyütüyor.

Zorlukların altında çözümler yatmaktadır. Bu siyasi konjonktürde KKTC’nin emperyalizmin menüsünde olduğu gerçeğini görmemek için gafil olmak gerekmektedir. KKTC menüdeyse bu iğrenç tüketim zincirini kırmak için harekete geçmek yarının değil bugünün meselesidir. Türkiye’nin önünde yarına ilişkin önemli vurgular yapmak değil bugün doğrudan harekete geçmek vardır!

Maalesef ki çok acı bir gerçekle yüz yüzeyiz.

KKTC’yi Türkiye’den başka tanıyan ülke bulunmamaktadır. İşte bu elim durum altında KKTC’yi, menüsüne koyanların pençesinden kurtarmak meselesi hiç olmadığı kadar kendisini dayatmıştır.

Çünkü basit bir soru vardır: KKTC’yi kim tanır?

Elbette menüsüne koyanlar KKTC’yi tanımayacaktır.

Ama Doğu Akdeniz, tüm ezilen ve gelişen dünyanın karşılıklı çıkar ilişkileri için önem arz ediyorsa KKTC’yi kimin tanıyacağı sorusunun cevabı açıktır.

Her şeyden önce şu eksik giderilmelidir.

·      KKTC’nin Türk Dünyası içerisindeki yeri güçlendirilecekse KKTC, Türk Devletleri Teşkilatı’na üye olmalıdır ve KKTC’nin tanıtılması adım adım başlatılmalıdır. Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ise bu konuda öncü olmalıdır.

·      KKTC, Rusya, Suriye, Filistin, Libya, Mısır ve İran başta olmak üzere bütün bölgenin güvenliğiyle doğrudan alakalıdır. Enerji ve ticaret yollarını kontrol etmesi bakımından da Çin için stratejik önemdedir. Bu ülkelerden başlamak üzere KKTC’nin tanınması için çağrıda bulunmak ve davetlerde bulunmak gerekmektedir.

·      Türkiye, emperyalist tehditlere karşı olarak Abhazya’yı devlet olarak tanımalıdır. Abhazya da KKTC’yi devlet olarak tanımak adına hazırdır.

·      Kırım’ın Rusya Toprağı olduğu bir gerçektir. Bu gerçeklik, Türkiye Cumhuriyeti tarafından kabul edilmelidir. Rusya’ya da hakeza KKTC’nin tanınması adına karşılıklı davet ve baskı yapılmalıdır.

Bu tablo bize bir gerçeklik göstermektedir. KKTC’yi tanıtmak ve güvenliğini sağlamak demek, Türkiye’nin Atlantik sisteminden çıkması ve Avrasya’ya yerleşmesi demektir. 2 kere 2 dörttür, gerçekler ortadadır: KKTC’nin güvenliği bütünlüklü bir Avrasya siyasetinden geçmektedir. Bugün KKTC’nin güvenliği için endişelenen hükümetimiz, Trump dostluğu politikasını tez elden bırakıp Avrasya’ya yönelişine hız katmalıdır.

KKTC’nin güvenliğini ciddiyetle ele alıyorsak ve çözümün bütünlüklü bir Avrasya siyasetinden geçtiği gün geçtikçe kendi doğruluğunu ispatlıyorsa şu gerçeklikleri çarpıştırmamız gerekiyor.

o   Zengezur Koridoru’nun, Trump Koridoru olmasına vesile olursak ve birbiri için hayati önemde olan Rusya ve İran’ın arasına Trump’ı ve Amerikan askerlerini sokarsak, KKTC’yi tanıtmak ve güvenliğini sağlamak konusundaki samimiyetimizi Rusya ve İran’a gösterebilir miyiz?

o   ABD hegemonyasıyla başta ticaret olmak üzere tüm kulvarlarda en ciddi mücadeleyi veren Çin’in “Sinciang Uygur Özerk Bölgesi’ndeki” siyasetlerini yanlış ve emperyalizmin kara propagandasına hizmet edecek şekilde devlet televizyonumuzda belgeselleştirirsek onları emperyalizme karşı, Doğu Akdeniz’de başımız dik şekilde mücadele etmeye ve KKTC’yi tanımaya çağırabilecek miyiz?

o   Filistin’de Trump’la birlikte “barış” masası kurarsak ve İsrail’in bu soykırımdan burnu kanamadan çıkacağı koşulları oluşturursak ve İran’a saldırmak için güç toplayan İsrail’in elini güçlendirirsek Filistin ve İran’a buradaki güvenlik ihtiyacımızı aktarabilecek miyiz?

o   ABD, olağan gücüyle SDG’yi desteklerken ve Suriye’nin bütünlüğünü tehdit ederken acilen Suriye’nin Kuzeyi’nde silahlı operasyon yapmazsak Suriye’deki yeni hükümeti ABD’ye karşı Türkiye’yle birlik olmaya ve Doğu Akdeniz’deki güvenliği için KKTC’yi tanımaya ikna edebilecek miyiz?

o   Açık açık soralım: bu stratejik hatalara devam edersek, Tom Barrack’ın “Hazar Denizi’nden Akdeniz’e kadar bir işbirliği göreceğiz” diyerek Türkiye’yi terbiyesizce zan altında bırakmasına, sahada cesurca cevabımızı verebilmiş olacak mıyız?

Hayır, hayır, hayır… Hepsinin cevabı maalesef hayır. Bu soruların cevabı hayır olursa, emperyalizmin KKTC’yi menüsüne eklemesinin önüne geçebilecek miyiz sorusunun cevabı da hayır olur. Bu soruların cevabını evet olarak değiştirecek siyasetler de bellidir. Türkiye’nin, Trump dostluğu politikasından vazgeçmesi, Avrasya’daki lider konumuna yerleşmek adına ivmesini arttırması, Amerikan üslerini tasfiye etmeye girişmesi, NATO’dan çıkmaya cesaret etmesi gerekmektedir. Yani sözün özü: KKTC’nin güvenliği Türkiye’nin cesaretinden geçmektedir!

Bugün üzerimize düşen cesaret görevini yerine getirelim ki ABD ve İsrail’e menünüzdeki KKTC ve Doğu Akdeniz sizin sonunuz olacaktır diyebilelim. Türkiye’nin devrimci mirasında da oyunları, menüleri bozmak vardır. Okyanus ötesinden dünyanın zenginliklerini ve kaynaklarını sömürmeye çalışanların, menüsünü bozmak; menünüzden değil önünüzden yiyin demek bize yakışandır.

Türk futbolunda Kocaelispor ve Sakaryaspor arasındaki rekabet uzun yıllar sürmüş ve gelenekselleşmiş kıran kırana geçen maçları hafızalarımıza kazımıştır.
Sakaryaspor’a karşı Kocaeli taraftarlarının söylediği bu beste öyle ya da böyle birçok futbolseverin aklına kazınmış, diline pelesenk olmuştur.

“Usame Baba bize kıyak yapsana
Sakarya’yı bombalasana!”

Bu bestedeki vurgu gerçek olamayacak kadar uçuk ama hafızalara kazınacak kadar da dikkat çekicidir. İşte Donald Trump’ın da “barış güvercinliği” gerçek olamayacak kadar uçuktur ama hafızalara bu şekilde kazınmaya çalışılmaktadır.

Barış güvercinliğinin nesnel zemini nedir?

Amerikan emperyalizminin tarihine yakından mercek tutacak olursak barışın “b” harfine hassasiyetin olduğunu dahi göremeyiz. ABD emperyalizminin tarihinde dünyanın kaynaklarını sömürmek, karşılıklı çıkar değil kendi çıkarları temelinde tüm dünya devletlerine istediği baskı ve zulmü yapmak, ezilen ve direnenlerin kanlarından üretilen mürekkeple darphanelerde dolar basmak ve o doların silahlı diktasını kurmak var.

Sahi ne oldu da ABD yönetiminde barış(!) gibi hiçbir önemi ve parametre değeri olmayan kavram seçimi kazanan Trump’ın seçim kampanyası olabildi?

Eylül 2024’te Atlantic Council’den Dr. Richard Outzen, Anadolu Ajans için bir analizini paylaştı ve Anadolu Ajans üzerinden bu analiz yayımlandı.
Dr. Outzen’in değerlendirmesi şu şekildeydi:

“ABD’nin ve müttefiklerinin farklı yerlerde eş zamanlı savaşma noktasında kaynak ve kabiliyet eksiklikleri bulunuyor. Bu eksikliklerden ilki temel askeri yapısıdır. Yani ABD ve müttefiklerinin dünya çapında muharebeyi yönetmek ve yürütmek için yeterli sayıda kara tümeninin, uçak gemisi savaş gruplarının, hava kanatlarının ve ileri üslerin varlığının yeterli olmamasıdır. İkincisi finansal eksikliklerdir. Örneğin, ABD hükümeti bu yıl ilk kez ulusal borcunu ödemek için ulusal savunmadan daha fazla harcama yaptı ve gelecekteki harcamaların izleyeceği yola bakıldığında askeri yatırımlarda daha fazla kısıtlamaya gidileceğe benziyor. Üçüncü eksiklik ise ABD’nin ve müttefiklerinin özellikle mühimmat ve yüksek teknolojili silahlar için endüstriyel üretim kapasitesidir. Dördüncüsü, rakip Çin’in ezici bir üstünlüğe ve neredeyse tekele sahip olduğu bir alan olan modern iletişim, navigasyon ve silah sistemlerinde kullanılan nadir toprak mineralleri ve diğer stratejik malzemelerin ABD tarafından yeteri kadar tedarik edilememesidir. Son olarak karşımıza siyasi irade meselesi çıkıyor. ABD ve Batı halklarının özellikle Irak ve Afganistan gibi deniz aşırı ülkelerde onlarca yıldır savaştıktan sonra yurt dışındaki çatışmalara katılma istekleri giderek zayıflıyor.”

İşte koşullar ortada! Bu koşullarda, Donald Trump’ın “öncelikle Amerika” diyerek dünyadaki savaşa ayırdığı kaynakları artık ayırmamak istemesi ve Make America Great Again/ MAGA (Amerika’yı tekrardan harika yap) felsefesiyle dünyaya barış(!) getireceği iddiası pekiştirildi.

İşte bu bir barışçılık atağı değildi, tek kutuplu dünyanın çöküşünün bir simgesiydi. Artık ABD’nin fütursuzca eylemleri aklına estiği şekilde yapmaya hakkı yoktu. Çünkü ABD’yi durduracak, yeni bir dünya vardı. Çok kutuplu dünya…

İşte Trump Baba’nın Dünyaya Getirdiği Barışlar Tam Listesi:

Şimdi dikkatleri toplayalım, hiçbir gerçek haber sitesinde göremeyeceğiniz barışların tam listesi ilk defa yayımlanıyor:

Donald Trump BM’deki konuşmasında 7 ayda 7 savaşı bitirdiğini dünya kamuoyuna açıkladı. Bu 7 barış neymiş, gelin birlikte inceleyelim:

Trump, ”Her bir durumda binlerce insan katlediliyordu. Kamboçya-Tayland, Kosova-Sırbistan, Kongo-Ruanda, Pakistan-Hindistan, İsrail-İran, Azerbaycan-Ermenistan arasındaki çatışmalara son verdim. Herkes bana Nobel Barış Ödülü’nü almam gerektiğini söylüyor” diye konuştu.

Şimdi bu barışların anatomisini çıkaracağız çıkarmasına ama öncelikle dünyadaki tüm sağlık personellerinin acil görev başına geçmesi bekleniliyor. Dünya kamuoyunun gözü önünde, belki tarihte eşine rastlanmamış bir şizofreni atağıyla karşı karşıyayız. Bu hastalığa acil bir tedavi bulunmazsa dünyada daha neler başımıza gelebilir kestirmesi güç.

1’i 10 yapan Trump:

Kamboçya- Tayland ve Pakistan- Hindistan arasındaki çatışmalara son verdim diyor. Bu çatışmalar 1-2 günlük çatışmalar ve tarafların “doğrudan” müzakereleriyle son buldu. Bundan dolayı Nobel Barış Ödülü’ne kendisini layık gören Trump… Çok değerli sağlık çalışanları ve uzmanlar eğer ki bu şizofreni hastalığına bir çözüm getirecekse belki Trump’a ödül verilmesi için sizler de Nobel’e baskı yapabilirsiniz.

0’ı 10 yapan Trump:

Mısır- Etiyopya ve Kosova- Sırbistan savaşını bitirmiş. Nerede silahlı çatışma var da bitirdin ki Trump?

Aman Trump ateşle oynama. Kongo- Ruanda savaşı nasıl bitti? ABD aracılığıyla Haziran ayında sağlanan ateşkes, Eylül ayında darmaduman olmadı mı? Sen bu savaşı nasıl bitirdin? Hadi sen hastasından da ekibinde mi sana gerçekleri anlatmıyor?

İzafiyet Teorisyeni Einstein, Uygulayıcısı Trump:

Azerbaycan- Ermenistan arasındaki 2. Karabağ savaşı Trump’ın ilk döneminde başladı. Joe Biden döneminde, silahlar zaten susmuş ve taraflar barışı resmiyete dökmek üzerine anlaşmıştı. Trump, sen bunu kendine mal etmeyi nasıl başardın? İzafiyet teorisini hiç bu şekilde düşünmemiştik.

Eksiyi 10 yapan Trump:

İşte, bu da en tehlikelisi. Trump 12 günlük İran-İsrail savaşını bitirdiğini söylüyor. İran’ı bombalayan Beyaz Saray değil miydi? Sen bu savaşı nasıl bitirdin Trump? Sen bu savaşın parçasısın.

Sahi, şunu da sormadan geçmeyelim. Senin için Rusya- Ukrayna savaşının bitirmek çocuk oyuncağıydı, 24 saatte bitirecektin. Bu 7 barış listesine onu eklemeyi niye başaramadın. Bu da izafiyet teorisinin bir oyunu mu yoksa?

Tebrikler 1’i 10 yapmadan -10’u +10 yapmayı da başardın. Nobel Barış Ödülü’ne dair söz verilemez belki ama uzmanlar tarafından verilecek yıldızlı pek iyiyle beraber hastalık teşhisini merakla bekliyoruz.

İşte şimdi bütün bu koşulların analiziyle beraber herkesi Trump’ın 20 maddelik Gazze Barış Planı’nı tekrardan değerlendirmeye davet ediyoruz.

Türk futbolunda Kocaelispor ve Sakaryaspor arasındaki rekabet uzun yıllar sürmüş ve gelenekselleşmiş kıran kırana geçen maçları hafızalarımıza kazımıştır.
Sakaryaspor’a karşı Kocaeli taraftarlarının söylediği bu beste öyle ya da böyle birçok futbolseverin aklına kazınmış, diline pelesenk olmuştur.

“Usame Baba bize kıyak yapsana
Sakarya’yı bombalasana!”

Bu bestedeki vurgu gerçek olamayacak kadar uçuk ama hafızalara kazınacak kadar da dikkat çekicidir. İşte Donald Trump’ın da “barış güvercinliği” gerçek olamayacak kadar uçuktur ama hafızalara bu şekilde kazınmaya çalışılmaktadır.

Barış güvercinliğinin nesnel zemini nedir?

Amerikan emperyalizminin tarihine yakından mercek tutacak olursak barışın “b” harfine hassasiyetin olduğunu dahi göremeyiz. ABD emperyalizminin tarihinde dünyanın kaynaklarını sömürmek, karşılıklı çıkar değil kendi çıkarları temelinde tüm dünya devletlerine istediği baskı ve zulmü yapmak, ezilen ve direnenlerin kanlarından üretilen mürekkeple darphanelerde dolar basmak ve o doların silahlı diktasını kurmak var.

Sahi ne oldu da ABD yönetiminde barış(!) gibi hiçbir önemi ve parametre değeri olmayan kavram seçimi kazanan Trump’ın seçim kampanyası olabildi?

Eylül 2024’te Atlantic Council’den Dr. Richard Outzen, Anadolu Ajans için bir analizini paylaştı ve Anadolu Ajans üzerinden bu analiz yayımlandı.
Dr. Outzen’in değerlendirmesi şu şekildeydi:

“ABD’nin ve müttefiklerinin farklı yerlerde eş zamanlı savaşma noktasında kaynak ve kabiliyet eksiklikleri bulunuyor. Bu eksikliklerden ilki temel askeri yapısıdır. Yani ABD ve müttefiklerinin dünya çapında muharebeyi yönetmek ve yürütmek için yeterli sayıda kara tümeninin, uçak gemisi savaş gruplarının, hava kanatlarının ve ileri üslerin varlığının yeterli olmamasıdır. İkincisi finansal eksikliklerdir. Örneğin, ABD hükümeti bu yıl ilk kez ulusal borcunu ödemek için ulusal savunmadan daha fazla harcama yaptı ve gelecekteki harcamaların izleyeceği yola bakıldığında askeri yatırımlarda daha fazla kısıtlamaya gidileceğe benziyor. Üçüncü eksiklik ise ABD’nin ve müttefiklerinin özellikle mühimmat ve yüksek teknolojili silahlar için endüstriyel üretim kapasitesidir. Dördüncüsü, rakip Çin’in ezici bir üstünlüğe ve neredeyse tekele sahip olduğu bir alan olan modern iletişim, navigasyon ve silah sistemlerinde kullanılan nadir toprak mineralleri ve diğer stratejik malzemelerin ABD tarafından yeteri kadar tedarik edilememesidir. Son olarak karşımıza siyasi irade meselesi çıkıyor. ABD ve Batı halklarının özellikle Irak ve Afganistan gibi deniz aşırı ülkelerde onlarca yıldır savaştıktan sonra yurt dışındaki çatışmalara katılma istekleri giderek zayıflıyor.”

İşte koşullar ortada! Bu koşullarda, Donald Trump’ın “öncelikle Amerika” diyerek dünyadaki savaşa ayırdığı kaynakları artık ayırmamak istemesi ve Make America Great Again/ MAGA (Amerika’yı tekrardan harika yap) felsefesiyle dünyaya barış(!) getireceği iddiası pekiştirildi.

İşte bu bir barışçılık atağı değildi, tek kutuplu dünyanın çöküşünün bir simgesiydi. Artık ABD’nin fütursuzca eylemleri aklına estiği şekilde yapmaya hakkı yoktu. Çünkü ABD’yi durduracak, yeni bir dünya vardı. Çok kutuplu dünya…

İşte Trump Baba’nın Dünyaya Getirdiği Barışlar Tam Listesi:

Şimdi dikkatleri toplayalım, hiçbir gerçek haber sitesinde göremeyeceğiniz barışların tam listesi ilk defa yayımlanıyor:

Donald Trump BM’deki konuşmasında 7 ayda 7 savaşı bitirdiğini dünya kamuoyuna açıkladı. Bu 7 barış neymiş, gelin birlikte inceleyelim:

Trump, ”Her bir durumda binlerce insan katlediliyordu. Kamboçya-Tayland, Kosova-Sırbistan, Kongo-Ruanda, Pakistan-Hindistan, İsrail-İran, Azerbaycan-Ermenistan arasındaki çatışmalara son verdim. Herkes bana Nobel Barış Ödülü’nü almam gerektiğini söylüyor” diye konuştu.

Şimdi bu barışların anatomisini çıkaracağız çıkarmasına ama öncelikle dünyadaki tüm sağlık personellerinin acil görev başına geçmesi bekleniliyor. Dünya kamuoyunun gözü önünde, belki tarihte eşine rastlanmamış bir şizofreni atağıyla karşı karşıyayız. Bu hastalığa acil bir tedavi bulunmazsa dünyada daha neler başımıza gelebilir kestirmesi güç.

1’i 10 yapan Trump:

Kamboçya- Tayland ve Pakistan- Hindistan arasındaki çatışmalara son verdim diyor. Bu çatışmalar 1-2 günlük çatışmalar ve tarafların “doğrudan” müzakereleriyle son buldu. Bundan dolayı Nobel Barış Ödülü’ne kendisini layık gören Trump… Çok değerli sağlık çalışanları ve uzmanlar eğer ki bu şizofreni hastalığına bir çözüm getirecekse belki Trump’a ödül verilmesi için sizler de Nobel’e baskı yapabilirsiniz.

0’ı 10 yapan Trump:

Mısır- Etiyopya ve Kosova- Sırbistan savaşını bitirmiş. Nerede silahlı çatışma var da bitirdin ki Trump?

Aman Trump ateşle oynama. Kongo- Ruanda savaşı nasıl bitti? ABD aracılığıyla Haziran ayında sağlanan ateşkes, Eylül ayında darmaduman olmadı mı? Sen bu savaşı nasıl bitirdin? Hadi sen hastasından da ekibinde mi sana gerçekleri anlatmıyor?

İzafiyet Teorisyeni Einstein, Uygulayıcısı Trump:

Azerbaycan- Ermenistan arasındaki 2. Karabağ savaşı Trump’ın ilk döneminde başladı. Joe Biden döneminde, silahlar zaten susmuş ve taraflar barışı resmiyete dökmek üzerine anlaşmıştı. Trump, sen bunu kendine mal etmeyi nasıl başardın? İzafiyet teorisini hiç bu şekilde düşünmemiştik.

Eksiyi 10 yapan Trump:

İşte, bu da en tehlikelisi. Trump 12 günlük İran-İsrail savaşını bitirdiğini söylüyor. İran’ı bombalayan Beyaz Saray değil miydi? Sen bu savaşı nasıl bitirdin Trump? Sen bu savaşın parçasısın.

Sahi, şunu da sormadan geçmeyelim. Senin için Rusya- Ukrayna savaşının bitirmek çocuk oyuncağıydı, 24 saatte bitirecektin. Bu 7 barış listesine onu eklemeyi niye başaramadın. Bu da izafiyet teorisinin bir oyunu mu yoksa?

Tebrikler 1’i 10 yapmadan -10’u +10 yapmayı da başardın. Nobel Barış Ödülü’ne dair söz verilemez belki ama uzmanlar tarafından verilecek yıldızlı pek iyiyle beraber hastalık teşhisini merakla bekliyoruz.

İşte şimdi bütün bu koşulların analiziyle beraber herkesi Trump’ın 20 maddelik Gazze Barış Planı’nı tekrardan değerlendirmeye davet ediyoruz.

Gezi Parkı Davası Hükümlüsü Can Atalay’ın milletvekilliğinin düşürülmesi Türkiye’nin gündemine oturdu.
Türkiye’de yine sivrisinekle saz karıştırıldı. Bütün muhalefet ekran başına çıktı, sivrisinek vızıltısını konuştu. Anayasa Mahkemesi’nin elim tutumu ile milli olmayan muhalefetin ortak tutumu ölçüsünde bir kamuoyu oluştu.

Can Atalay Küçük, Egemenlik ve Hukuk Büyük Mesele

Geçtiğimiz günlerde Gazi Meclisimizde, NATO’nun genişlemesi ve güçlenmesi için vekillerin büyük çoğunluğu evet oyu verdi. Bu da demek oluyor ki meclisimiz tarihinin en kötü günlerini yaşıyor. Neredeyse hiçbir meselede ortaklaşamayan siyasi partiler, mesele NATO ve ABD olunca hemen hizaya geçiyorlar. Çünkü, siyasi figürlerin yaşamındaki yüksek zenginlik, kariyer ve güç savaşları “bütün” milletvekillerini koltuklarına sımsıkıya bağlıyor. Ya koltuklarını kaybederlerse? Görüyoruz ki, toplumcu ögelerin ve milliyetçiliğin vekillerimiz üzerinde hiçbir etkisi yok. ABD’ye bağlı sözde Türk milletinin vekilleri…

Devletimizin egemenlik, bağımsızlık, toprak bütünlüğü, güvenlik ve yurtta barış konusunda zaaf içinde olduğunu kurumlarından görüyoruz. Bu kurumların başını da Anayasa Mahkemesi çekiyor. Anayasa Mahkemesi’nin mahkeme adını taşıyan bir örgütlenme olduğu ve artık mahkeme olma karakterini kaybettiği tespitini yapabilmek için çok bilge olmaya gerek yok. Karakterli bir duruşun olması yeterli olacaktır.

Anayasa Mahkemesi başkanı ve çoğunluğu, en son HDP’yi kapatma davasını süründürerek ve HDP üzerinden bölücü terör örgütü PKK’ya 540 milyon TL hazine yardımı sağlayarak, hukukun dışına çıkmanın ötesinde Türkiye’nin bağımsızlık ve bütünlüğüne karşı oluşturulan iç cephede özel bir rol üstlenmiştir.
AK Parti hükümetinin basiretsiz tavrı, HDP’yi kapatacak baskınlıkta olmaması, NATO ve ABD’den çekinen siyaseti Türk Devleti’nin egemenlik sorunlarının başını çekiyor. Yargının HDP’yi kapatmasının formülü, kararının arkasında dik durabilecek bir hükümet olmasını gerektiriyor. Yargıtay ve mahkeme karakterini kaybetmiş olan AYM arasında hakemlik görevi yürüten Recep Tayyip Erdoğan’ın teröre asla taviz vermeyen bir tutumda olması demek HDP’nin kapatılma davasının bu kadar sürüncemede bırakılmaması demektir. Türk Milleti’nin cebinden alınıp PKK’ya verilen 540 milyon TL’nin sorumlusu kuşkusuz AK Partidir. AYM’nin bu kadar yozlaşmasının köklerinde yine NATO’cu siyaset vardır.
Bu konumlanma, en başta bir devlet sorunudur, millet sorunudur, dolayısıyla Anayasa sorunudur.

Can Atalay Meselesinin Patladığı Yer

İşte en büyük tehdit de tam olarak burada karşımıza çıkıyor. “Türkiye Cumhuriyeti Devleti anayasal bir devlettir o yüzden Anayasa Mahkemesi’nin sözüne uygun hareket etmek zorundadır.” gibi söylemler her yeri kaplamış durumda. Hatta Anayasa Mahkemesi’ne atfedilen gereksiz kutsallığa örnek vermek gerekirse, Zafer Partisi Genel Başkanı Ümit Özdağ’ın 02.02.2024 tarihinde Twitter üzerinden yaptığı paylaşımdaki şu ibare dikkat etmek gerekir: “Hukuk bazen suçlunun serbest kalmasına neden olabilir. Ama yine de daha büyük zararları engellemek için uygulanmalıdır.” İşte Anayasal devlete ve hukuka yapılabilecek en büyük saldırı.

Mossad Türk Milliyetçiliğini Nereye Sıkıştırıyor?

Türkiye Cumhuriyeti devletinin bazı kurumlarında büyük yozlaşmalar vardır. Anayasa Mahkemesi terör partisi HDP’nin kapatılma davasını süründürerek karşı cepheye yani bölücü cepheye düşmüştür. Meclis, NATO’ya teslim olmuştur.

Türkiye’nin egemenlik sorununu Can Atalay’a hapsetmek, Anayasa Mahkemesi’ni sorgulanamaz bir kimliğe büründürmek suretiyle gerçekleştiriliyor. “Anayasa Mahkemesi dediyse uygulanmalıdır.”

Ümit Özdağ ve Zafer Partisi üzerinden kurgulanan Mossad güdümlü sözde milliyetçilik, Can Atalay örneğiyle açık şekilde Terör safına düşen Anayasa Mahkemesi’nin kuşkusuz bekçiliğine soyunmuştur. İşte sivrisinek işte saz.
Anlayana Sivrisinek Saz, Ümit Özdağ’a Davul Zurna Az.

Can Atalay Gerçekten Suçlu Olabilir!
 

Evet, Can Atalay gerçekten suçlu olabilir. Bu neden Ümit Özdağ’la Can Atalay’ın aynı cephede olmasını engellesin ki?

Ümit Özdağ, HDP/DEM Parti’yi karşısına almaya çekinen Anayasa Mahkemesi’yle el ele sürekli bahsettiği milli, üniter, laik anayasamızı koruyacağını iddia ediyor. NATO’nun gemisine binen AYM’nin küreğini çeker işte!

Türk Devleti tüm sınırlarında NATO tehdidiyle karşı karşıyayken, iç güvenlik sorunlarıyla uğraşırken, FETÖ yapılanmasının hala temizlenmediği ve akademide cirit attığı ortadayken Can Atalay’a hapsolmak demek AYM’yi korumak için ABD’ye teslim olmaktır.

Türkiye’nin Can Atalay sorunu yoktur.

Türkiye’nin egemenlik ve toprak bütünlüğünü koruma sorunu vardır.

Can Atalay siyaseti, HDP’yi kollayan AYM’yi aklama siyasetidir.

Türk Milliyetçiliği Can Atalay’a hapsolmaz, AYM üzerinden NATO’ya teslim olmaz.

Türk Milliyetçiliği Amerikan üsleriyle, ABD’nin kara gücü PKK’yla ve NATO’yla sahada mücadele eder.

Teslimiyetçinin teslimiyetçisi, Can Atalay’ın avukatı Türkiye’yi savunamaz.

Gezi Parkı Davası Hükümlüsü Can Atalay’ın milletvekilliğinin düşürülmesi Türkiye’nin gündemine oturdu.
Türkiye’de yine sivrisinekle saz karıştırıldı. Bütün muhalefet ekran başına çıktı, sivrisinek vızıltısını konuştu. Anayasa Mahkemesi’nin elim tutumu ile milli olmayan muhalefetin ortak tutumu ölçüsünde bir kamuoyu oluştu.

Can Atalay Küçük, Egemenlik ve Hukuk Büyük Mesele

Geçtiğimiz günlerde Gazi Meclisimizde, NATO’nun genişlemesi ve güçlenmesi için vekillerin büyük çoğunluğu evet oyu verdi. Bu da demek oluyor ki meclisimiz tarihinin en kötü günlerini yaşıyor. Neredeyse hiçbir meselede ortaklaşamayan siyasi partiler, mesele NATO ve ABD olunca hemen hizaya geçiyorlar. Çünkü, siyasi figürlerin yaşamındaki yüksek zenginlik, kariyer ve güç savaşları “bütün” milletvekillerini koltuklarına sımsıkıya bağlıyor. Ya koltuklarını kaybederlerse? Görüyoruz ki, toplumcu ögelerin ve milliyetçiliğin vekillerimiz üzerinde hiçbir etkisi yok. ABD’ye bağlı sözde Türk milletinin vekilleri…

Devletimizin egemenlik, bağımsızlık, toprak bütünlüğü, güvenlik ve yurtta barış konusunda zaaf içinde olduğunu kurumlarından görüyoruz. Bu kurumların başını da Anayasa Mahkemesi çekiyor. Anayasa Mahkemesi’nin mahkeme adını taşıyan bir örgütlenme olduğu ve artık mahkeme olma karakterini kaybettiği tespitini yapabilmek için çok bilge olmaya gerek yok. Karakterli bir duruşun olması yeterli olacaktır.

Anayasa Mahkemesi başkanı ve çoğunluğu, en son HDP’yi kapatma davasını süründürerek ve HDP üzerinden bölücü terör örgütü PKK’ya 540 milyon TL hazine yardımı sağlayarak, hukukun dışına çıkmanın ötesinde Türkiye’nin bağımsızlık ve bütünlüğüne karşı oluşturulan iç cephede özel bir rol üstlenmiştir.
AK Parti hükümetinin basiretsiz tavrı, HDP’yi kapatacak baskınlıkta olmaması, NATO ve ABD’den çekinen siyaseti Türk Devleti’nin egemenlik sorunlarının başını çekiyor. Yargının HDP’yi kapatmasının formülü, kararının arkasında dik durabilecek bir hükümet olmasını gerektiriyor. Yargıtay ve mahkeme karakterini kaybetmiş olan AYM arasında hakemlik görevi yürüten Recep Tayyip Erdoğan’ın teröre asla taviz vermeyen bir tutumda olması demek HDP’nin kapatılma davasının bu kadar sürüncemede bırakılmaması demektir. Türk Milleti’nin cebinden alınıp PKK’ya verilen 540 milyon TL’nin sorumlusu kuşkusuz AK Partidir. AYM’nin bu kadar yozlaşmasının köklerinde yine NATO’cu siyaset vardır.
Bu konumlanma, en başta bir devlet sorunudur, millet sorunudur, dolayısıyla Anayasa sorunudur.

Can Atalay Meselesinin Patladığı Yer

İşte en büyük tehdit de tam olarak burada karşımıza çıkıyor. “Türkiye Cumhuriyeti Devleti anayasal bir devlettir o yüzden Anayasa Mahkemesi’nin sözüne uygun hareket etmek zorundadır.” gibi söylemler her yeri kaplamış durumda. Hatta Anayasa Mahkemesi’ne atfedilen gereksiz kutsallığa örnek vermek gerekirse, Zafer Partisi Genel Başkanı Ümit Özdağ’ın 02.02.2024 tarihinde Twitter üzerinden yaptığı paylaşımdaki şu ibare dikkat etmek gerekir: “Hukuk bazen suçlunun serbest kalmasına neden olabilir. Ama yine de daha büyük zararları engellemek için uygulanmalıdır.” İşte Anayasal devlete ve hukuka yapılabilecek en büyük saldırı.

Mossad Türk Milliyetçiliğini Nereye Sıkıştırıyor?

Türkiye Cumhuriyeti devletinin bazı kurumlarında büyük yozlaşmalar vardır. Anayasa Mahkemesi terör partisi HDP’nin kapatılma davasını süründürerek karşı cepheye yani bölücü cepheye düşmüştür. Meclis, NATO’ya teslim olmuştur.

Türkiye’nin egemenlik sorununu Can Atalay’a hapsetmek, Anayasa Mahkemesi’ni sorgulanamaz bir kimliğe büründürmek suretiyle gerçekleştiriliyor. “Anayasa Mahkemesi dediyse uygulanmalıdır.”

Ümit Özdağ ve Zafer Partisi üzerinden kurgulanan Mossad güdümlü sözde milliyetçilik, Can Atalay örneğiyle açık şekilde Terör safına düşen Anayasa Mahkemesi’nin kuşkusuz bekçiliğine soyunmuştur. İşte sivrisinek işte saz.
Anlayana Sivrisinek Saz, Ümit Özdağ’a Davul Zurna Az.

Can Atalay Gerçekten Suçlu Olabilir!
 

Evet, Can Atalay gerçekten suçlu olabilir. Bu neden Ümit Özdağ’la Can Atalay’ın aynı cephede olmasını engellesin ki?

Ümit Özdağ, HDP/DEM Parti’yi karşısına almaya çekinen Anayasa Mahkemesi’yle el ele sürekli bahsettiği milli, üniter, laik anayasamızı koruyacağını iddia ediyor. NATO’nun gemisine binen AYM’nin küreğini çeker işte!

Türk Devleti tüm sınırlarında NATO tehdidiyle karşı karşıyayken, iç güvenlik sorunlarıyla uğraşırken, FETÖ yapılanmasının hala temizlenmediği ve akademide cirit attığı ortadayken Can Atalay’a hapsolmak demek AYM’yi korumak için ABD’ye teslim olmaktır.

Türkiye’nin Can Atalay sorunu yoktur.

Türkiye’nin egemenlik ve toprak bütünlüğünü koruma sorunu vardır.

Can Atalay siyaseti, HDP’yi kollayan AYM’yi aklama siyasetidir.

Türk Milliyetçiliği Can Atalay’a hapsolmaz, AYM üzerinden NATO’ya teslim olmaz.

Türk Milliyetçiliği Amerikan üsleriyle, ABD’nin kara gücü PKK’yla ve NATO’yla sahada mücadele eder.

Teslimiyetçinin teslimiyetçisi, Can Atalay’ın avukatı Türkiye’yi savunamaz.

Türk Milleti’nin kenetlendiği, Türk Devleti’nin seferber olduğu, şu günlerde bana da Afşin’de elimi taşın altına koymak düştü. Afşin, bugünlerde Anadolu irfanının en canlı örneklerine ev sahipliği yapıyor.

          Bu çadır kent, naylon brandaların demir iskeletlerle tutturulduğu, içine insanların sığınmak zorunda kaldığı, bir kapı bir pencere bir geçici yerleşimden çok öte. Binalar henüz enkaz altında kalmamıştı belki ama daha fazla kar hırsıyla, ranta dayalı bu yozlaşmış sistem insanımızı çoktan enkaz altında bırakmayı göze almıştı.

          Türk Milleti içindeki kardeşlik bağları en güçlü betondan daha güçlüydü, biliyorduk. Deprem o bağları değil, özel çıkarcılığı yıktı. Enkaz altında kalan sistemin üzerine toprak atarken, güçlü, güvenli, çağdaş geleceğimize harç atmak da Türk Milleti’ne kaldı. Türk Milleti’nin bu dayanışması kamuculuğun ateşidir. O ateş bizim çadır kentimizde de parlıyor. 

          Burada geçirdiğimiz günler, okullardan uzak olsa da eğitimden uzak değil. Yeni ufuklarla ve duygularla ayrılacağımız bu çadır kentte yine bir sabah saat 8 oldu, biz uyandık. Gece durmayan “o” saatimiz çalışmaya devam ediyor, çünkü elini taşın altına koyanların saati durmadan ve sekmeden işler. Saatimiz bize yardımı ve paylaşmayı gösterir. Uyandık, çadır kentimizde esnedik ve paylaşmak üzere kaynatılan çorbamızı aldık.

          Türk Askeri, yorgunluğumuzu parçalarcasına yine karşımızda. Çadır kentimize kurulacak yeni çadırların malzemelerini getirmiş. Kolkola sırtlanacağımız bir kalem iş ya da elbirliğiyle yaratacağımız yeni ve geçici yuvalar. Kolkola yapmanın, Mehmetçikle bir olmanın güvencesini sistem verememişti. Ordumuzla birlikte Türk Gençliği olarak biz, bugün yeni çadırlarımızı yaparken teminatımızı verdik. Dayanışmanın Türkiye’sini, insancıllığın dünyasını bu çadır kentteki askerler, gençler, gönüllüler ve depremzedeler kuracak. Türk Milleti’nin mayasında bulunan paylaşmacılık bu çadır kentte bu emek yoğunluğunu yarattı. Türk Gencini üniversitesinden, memleketinden, evinden; bir de Türk Ordusu’nun azmi ve sıcaklığı tuttu, çekti. O tutum burada bir manzara yarattı ve biz çadır kentimizde bugün daha çok çadır kurmuş olduk, daha nice insana yardım eli uzatabilme fırsatı yarattık.

Çadırları gezerken şahit olduğum birkaç anı hayatımın sonuna kadar saklayacağım vicdani görevleri de bana bıraktı.

          Çadır kentte diğer her şey gibi insanların ihtiyaçlarını tedarik etmekten, onlara ulaştırmaktan da biz sorumluyuz. İhtiyaçlarını not aldığımız bir çadıra ihtiyaçlarını götürdük. Tam çadırdan çıkarken kolumdan sımsıkı tutan ve keskin bir şekilde “bunlar bana fazla olmuş, bunları ayırın ve götürün, ihtiyaç sahibi olanlar alsın” diyen teyzem bana bir kez daha ait olduğum yeri, ömrüm boyunca yerine getireceğim sorumlulukları hatırlattı. İhtiyacından fazlasını almak artık benim için ayağımın altındaki o koca kaya parçasının kayması demektir. Teyzemin o sımsıkı yumruğu, bileğimi sıkışı beni o uçurumdan düşürmeyecek kayalardır.

          Depomuzun önünde beklerken soba istemeye gelen teyzemiz yanıma yaklaştı. Onun bana bakarken boynunu ve gözlerini yukarıya doğru çevirmek zorunda kalması gücüme gitti. Ben de onun boyuna denk gelecek şekilde eğildim. Bana “benim de senin gibi bir oğlum vardı” diyerek ağlamaya başladı. Omzuma sarıldı. Okuma yazması olmayan teyzem o küçük telefonundan çadırını videoya almış. Çadır numarasını bana göstermeye çalıştı ama ne yazık ki yeterli olmadı. İkimiz birlikte onun kaldığı çadıra gittik ve çadır numarasını öğrendik. Sobasını getirmem üzerine sözleştiğimiz teyzemden ne olur ne olmaz diyerek telefon numarasını rica ettim. Telefonunu açıp numarasını aldım ve kaydettim. O kayıt benim telefon rehberime eklenmedi sadece, kalbime de bir dikiş olarak işlendi.

          Anadolu’nun büyük kuvvetlerinden biri de çocukları. Çadırları gezerken bir küçük kardeşime rastladım, elinde topu vardı. Birlikte top oynadık ve bana bir hediye vermek istediğini söyledi. Tükenmez mavi bir kalemi bana uzattı ama bana güzel de bir şaka hazırlamış. Kalemin mürekkep tüpü açık olacak bir şekilde bana verdi ve kalemi alıp teşekkür ettiğim gibi elim boydan boya masmavi oldu. Bunu büyük bir keyifle izleyen küçük kardeşim güldü, koştu ve kaçtı. Akşam yemeği sırasında da tekrar yanıma gelip “seni yine buldum, sana da yemek aldım” diyerek gönlümü aldı.

          Günün bittiğini söyleyebilmek büyük bir cüret istese de gün öyle ya da böyle bitti. Gönüller, bilinçler ve vicdan yükleri küfemde birikti. Kalem ve kağıt gecede birleşti. Ben de küfemi buraya bocaladım. Halkımızın erdemleri küfemde birikebildiyse ne mutlu bana, ne mutlu benle bu yükün altına giren arkadaşlıklara, ne mutlu ordumuzun yiğitlerine, ne mutlu Türkiye’ye, ne mutlu insanlığa, ne mutlu bizi bu günler için yetiştiren teşkilatımıza!

Türk Milleti’nin kenetlendiği, Türk Devleti’nin seferber olduğu, şu günlerde bana da Afşin’de elimi taşın altına koymak düştü. Afşin, bugünlerde Anadolu irfanının en canlı örneklerine ev sahipliği yapıyor.

          Bu çadır kent, naylon brandaların demir iskeletlerle tutturulduğu, içine insanların sığınmak zorunda kaldığı, bir kapı bir pencere bir geçici yerleşimden çok öte. Binalar henüz enkaz altında kalmamıştı belki ama daha fazla kar hırsıyla, ranta dayalı bu yozlaşmış sistem insanımızı çoktan enkaz altında bırakmayı göze almıştı.

          Türk Milleti içindeki kardeşlik bağları en güçlü betondan daha güçlüydü, biliyorduk. Deprem o bağları değil, özel çıkarcılığı yıktı. Enkaz altında kalan sistemin üzerine toprak atarken, güçlü, güvenli, çağdaş geleceğimize harç atmak da Türk Milleti’ne kaldı. Türk Milleti’nin bu dayanışması kamuculuğun ateşidir. O ateş bizim çadır kentimizde de parlıyor. 

          Burada geçirdiğimiz günler, okullardan uzak olsa da eğitimden uzak değil. Yeni ufuklarla ve duygularla ayrılacağımız bu çadır kentte yine bir sabah saat 8 oldu, biz uyandık. Gece durmayan “o” saatimiz çalışmaya devam ediyor, çünkü elini taşın altına koyanların saati durmadan ve sekmeden işler. Saatimiz bize yardımı ve paylaşmayı gösterir. Uyandık, çadır kentimizde esnedik ve paylaşmak üzere kaynatılan çorbamızı aldık.

          Türk Askeri, yorgunluğumuzu parçalarcasına yine karşımızda. Çadır kentimize kurulacak yeni çadırların malzemelerini getirmiş. Kolkola sırtlanacağımız bir kalem iş ya da elbirliğiyle yaratacağımız yeni ve geçici yuvalar. Kolkola yapmanın, Mehmetçikle bir olmanın güvencesini sistem verememişti. Ordumuzla birlikte Türk Gençliği olarak biz, bugün yeni çadırlarımızı yaparken teminatımızı verdik. Dayanışmanın Türkiye’sini, insancıllığın dünyasını bu çadır kentteki askerler, gençler, gönüllüler ve depremzedeler kuracak. Türk Milleti’nin mayasında bulunan paylaşmacılık bu çadır kentte bu emek yoğunluğunu yarattı. Türk Gencini üniversitesinden, memleketinden, evinden; bir de Türk Ordusu’nun azmi ve sıcaklığı tuttu, çekti. O tutum burada bir manzara yarattı ve biz çadır kentimizde bugün daha çok çadır kurmuş olduk, daha nice insana yardım eli uzatabilme fırsatı yarattık.

Çadırları gezerken şahit olduğum birkaç anı hayatımın sonuna kadar saklayacağım vicdani görevleri de bana bıraktı.

          Çadır kentte diğer her şey gibi insanların ihtiyaçlarını tedarik etmekten, onlara ulaştırmaktan da biz sorumluyuz. İhtiyaçlarını not aldığımız bir çadıra ihtiyaçlarını götürdük. Tam çadırdan çıkarken kolumdan sımsıkı tutan ve keskin bir şekilde “bunlar bana fazla olmuş, bunları ayırın ve götürün, ihtiyaç sahibi olanlar alsın” diyen teyzem bana bir kez daha ait olduğum yeri, ömrüm boyunca yerine getireceğim sorumlulukları hatırlattı. İhtiyacından fazlasını almak artık benim için ayağımın altındaki o koca kaya parçasının kayması demektir. Teyzemin o sımsıkı yumruğu, bileğimi sıkışı beni o uçurumdan düşürmeyecek kayalardır.

          Depomuzun önünde beklerken soba istemeye gelen teyzemiz yanıma yaklaştı. Onun bana bakarken boynunu ve gözlerini yukarıya doğru çevirmek zorunda kalması gücüme gitti. Ben de onun boyuna denk gelecek şekilde eğildim. Bana “benim de senin gibi bir oğlum vardı” diyerek ağlamaya başladı. Omzuma sarıldı. Okuma yazması olmayan teyzem o küçük telefonundan çadırını videoya almış. Çadır numarasını bana göstermeye çalıştı ama ne yazık ki yeterli olmadı. İkimiz birlikte onun kaldığı çadıra gittik ve çadır numarasını öğrendik. Sobasını getirmem üzerine sözleştiğimiz teyzemden ne olur ne olmaz diyerek telefon numarasını rica ettim. Telefonunu açıp numarasını aldım ve kaydettim. O kayıt benim telefon rehberime eklenmedi sadece, kalbime de bir dikiş olarak işlendi.

          Anadolu’nun büyük kuvvetlerinden biri de çocukları. Çadırları gezerken bir küçük kardeşime rastladım, elinde topu vardı. Birlikte top oynadık ve bana bir hediye vermek istediğini söyledi. Tükenmez mavi bir kalemi bana uzattı ama bana güzel de bir şaka hazırlamış. Kalemin mürekkep tüpü açık olacak bir şekilde bana verdi ve kalemi alıp teşekkür ettiğim gibi elim boydan boya masmavi oldu. Bunu büyük bir keyifle izleyen küçük kardeşim güldü, koştu ve kaçtı. Akşam yemeği sırasında da tekrar yanıma gelip “seni yine buldum, sana da yemek aldım” diyerek gönlümü aldı.

          Günün bittiğini söyleyebilmek büyük bir cüret istese de gün öyle ya da böyle bitti. Gönüller, bilinçler ve vicdan yükleri küfemde birikti. Kalem ve kağıt gecede birleşti. Ben de küfemi buraya bocaladım. Halkımızın erdemleri küfemde birikebildiyse ne mutlu bana, ne mutlu benle bu yükün altına giren arkadaşlıklara, ne mutlu ordumuzun yiğitlerine, ne mutlu Türkiye’ye, ne mutlu insanlığa, ne mutlu bizi bu günler için yetiştiren teşkilatımıza!