Umutsuzluk Aşılayanlara Karşı Panzehir: Mücadele

Kıraç’ın başlattığı Türkçe tartışmasına verdikleri tepkiler…

Ufak bir kızın “Köln’de okuyacağım, Alman vatandaşı olabilirim” demesini savunmaları…

Her an için, herhangi bir köşede “bu milletten bir şey olmaz” derken görebilirsiniz bu tipleri. Pek de işe yaradıklarını söyleyemeyiz.

Türkiye’nin emperyalizm ile yürüttüğü mücadelenin önüne geçmek için iç cephenin daha ilerletilmemesi, hatta paramparça edilmesi gerekiyor. O sebeple sistem tüm oyunlarını (gerek medya güçleri ile gerekse türlü provokasyonlar ile) bunu hesap ederek oynuyor.

Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan’ın “Türkiye İttifakı” açıklamasından sonra CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’na yapılan bu saldırı tesadüf değil. İç cephenin bölünme çalışmasının provokasyon ayağına bu bir örnek. Bunun bir de medya gücü var ki; orası tetikçilerle dolu.

Özellikle tivitır ile haşır neşir olanların yakından bildikleri bir site var: T24. Nerede tetikçi varsa burada toplanmış; umutsuzluk ve Amerikancılık pompalanıyor. Yazar kadrosunda tanıdık isimler de var: Hasan Cemal, Ahmet Altan, Murat Belge, Şirin Payzın vb. desek durumu tahayyül edebilirsiniz.

T24 Pazar Yazarı Ayşe Alan’ın “Bana Öğüt Verenler, Zamanla Delirdiler” yazısını okudukça, kanaat getirdim, zamanında yakın çevresine fazla öğüt vermiş olacak ki, ona hak verdim. Herhangi bir yazarın bu kadar umutsuz, bu kadar pesimist olmasının başka bir anlamına varamıyorum çünkü.

Alan yazısında “…bir kadın olarak sokaklarında özgür dolaşamayacağı, doktor olduğunda şiddet görme ihtimalinin olduğu bir ülkenin vatandaşlığını istememesinden doğal ne olabilir?” sorusunu sorarak içimizi karartıyor. Bu soruyu sorarken emperyalizmden ve onun yarattığı insan tipinden bir cümle geçirmiyor. Kendisine kültür emperyalizminin ne olduğu anlatacak değiliz. Eminiz ki, kendileri bu tanımların hepsini gayet iyi biliyorlar. Nereden bakarsak bakalım; bu masum gözüken soruların ardında başka bir art niyet var.

Alan’ın yazısında “doğudaki toprak ağalığı ile mücadele ve terör örgütleri ile mücadele kadını özgürleştirecek” mesajı yok örneğin. Mesajı bırakın, göz ucuyla bile “ya belki buradan da bu sonuç çıkar” algısı bile yok. Yürütülen bu umutsuzluk savaşı tamamen ideolojik. Kendi minderlerinde dövüşmek istiyorlar, çünkü o minderde gölgelerine sığındıkları özgür Avrupalılar, muhteşem yaşayan Amerikalılar var.

Yazıdaki mesele sadece kadın meselesi değil; o sebeple bu örnekleri vermezsek eksik kalacak. Dün “tabut gelmesin” diyen de sizdiniz, “savaşa hayır” diyen de sizdiniz. Mehmetçiği vuran, savaşı çıkaran da sizlersiniz. Bu ülkeden bir şey olmayacak safsatanızı geçiniz. Yüzünüzü tanıyoruz, makyajınızı siliniz.

Emperyalizmle Mücadelede İç Cepheyi Bölemeyecekler!

Kimse kusura bakmasın; “kadın” ve “gelecek” gibi meseleleri konuşuyorsak, emperyalizmi enine boyuna konuşacağız. Kadın konusunu “haftada en az 3 orgazm” sloganları ile içini boşaltan ve özden uzaklaştıran sizlersiniz. Dünyaya öncülük etmiş kadınların torunlarıyız. Onlar emperyalizmi nasıl yendiler ve Cumhuriyetin insanlarını yarattılarsa bu vazife bugün bizlerin sırtındadır.

Gelecek meselesi baştanbaşa vatan meselesidir, bunu alıkoymaya çalışan da sizlersiniz. Türk gençliğinin önündeki soru “hangi ülkenin vatandaşı olsam?” sorusu değil, “emperyalizm ile mücadelenin merkezi neresidir?” sorusudur. Çünkü ideal özgürlüğün anahtarı oradadır, vatandadır.

Emperyalizm ile nasıl mücadele ediyorsak, umutsuzluk kampanyası ile de mücadele edeceğiz.

Yazımızın sonunda bahsi geçen yazar Ayşe Alan’a yazısını yeniden gözden geçirmesini ve içinde zerre kadar kalmış olabileceğini düşündüğümüz sorumluluk duygusuyla emperyalizm karşısında saf tutmaya çağırıyoruz.

Oğuzhan Kapçak

TGB GYK Üyesi

tgb.gen.tr

Umutsuzluk Aşılayanlara Karşı Panzehir: Mücadele

Kıraç’ın başlattığı Türkçe tartışmasına verdikleri tepkiler…

Ufak bir kızın “Köln’de okuyacağım, Alman vatandaşı olabilirim” demesini savunmaları…

Her an için, herhangi bir köşede “bu milletten bir şey olmaz” derken görebilirsiniz bu tipleri. Pek de işe yaradıklarını söyleyemeyiz.

Türkiye’nin emperyalizm ile yürüttüğü mücadelenin önüne geçmek için iç cephenin daha ilerletilmemesi, hatta paramparça edilmesi gerekiyor. O sebeple sistem tüm oyunlarını (gerek medya güçleri ile gerekse türlü provokasyonlar ile) bunu hesap ederek oynuyor.

Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan’ın “Türkiye İttifakı” açıklamasından sonra CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu’na yapılan bu saldırı tesadüf değil. İç cephenin bölünme çalışmasının provokasyon ayağına bu bir örnek. Bunun bir de medya gücü var ki; orası tetikçilerle dolu.

Özellikle tivitır ile haşır neşir olanların yakından bildikleri bir site var: T24. Nerede tetikçi varsa burada toplanmış; umutsuzluk ve Amerikancılık pompalanıyor. Yazar kadrosunda tanıdık isimler de var: Hasan Cemal, Ahmet Altan, Murat Belge, Şirin Payzın vb. desek durumu tahayyül edebilirsiniz.

T24 Pazar Yazarı Ayşe Alan’ın “Bana Öğüt Verenler, Zamanla Delirdiler” yazısını okudukça, kanaat getirdim, zamanında yakın çevresine fazla öğüt vermiş olacak ki, ona hak verdim. Herhangi bir yazarın bu kadar umutsuz, bu kadar pesimist olmasının başka bir anlamına varamıyorum çünkü.

Alan yazısında “…bir kadın olarak sokaklarında özgür dolaşamayacağı, doktor olduğunda şiddet görme ihtimalinin olduğu bir ülkenin vatandaşlığını istememesinden doğal ne olabilir?” sorusunu sorarak içimizi karartıyor. Bu soruyu sorarken emperyalizmden ve onun yarattığı insan tipinden bir cümle geçirmiyor. Kendisine kültür emperyalizminin ne olduğu anlatacak değiliz. Eminiz ki, kendileri bu tanımların hepsini gayet iyi biliyorlar. Nereden bakarsak bakalım; bu masum gözüken soruların ardında başka bir art niyet var.

Alan’ın yazısında “doğudaki toprak ağalığı ile mücadele ve terör örgütleri ile mücadele kadını özgürleştirecek” mesajı yok örneğin. Mesajı bırakın, göz ucuyla bile “ya belki buradan da bu sonuç çıkar” algısı bile yok. Yürütülen bu umutsuzluk savaşı tamamen ideolojik. Kendi minderlerinde dövüşmek istiyorlar, çünkü o minderde gölgelerine sığındıkları özgür Avrupalılar, muhteşem yaşayan Amerikalılar var.

Yazıdaki mesele sadece kadın meselesi değil; o sebeple bu örnekleri vermezsek eksik kalacak. Dün “tabut gelmesin” diyen de sizdiniz, “savaşa hayır” diyen de sizdiniz. Mehmetçiği vuran, savaşı çıkaran da sizlersiniz. Bu ülkeden bir şey olmayacak safsatanızı geçiniz. Yüzünüzü tanıyoruz, makyajınızı siliniz.

Emperyalizmle Mücadelede İç Cepheyi Bölemeyecekler!

Kimse kusura bakmasın; “kadın” ve “gelecek” gibi meseleleri konuşuyorsak, emperyalizmi enine boyuna konuşacağız. Kadın konusunu “haftada en az 3 orgazm” sloganları ile içini boşaltan ve özden uzaklaştıran sizlersiniz. Dünyaya öncülük etmiş kadınların torunlarıyız. Onlar emperyalizmi nasıl yendiler ve Cumhuriyetin insanlarını yarattılarsa bu vazife bugün bizlerin sırtındadır.

Gelecek meselesi baştanbaşa vatan meselesidir, bunu alıkoymaya çalışan da sizlersiniz. Türk gençliğinin önündeki soru “hangi ülkenin vatandaşı olsam?” sorusu değil, “emperyalizm ile mücadelenin merkezi neresidir?” sorusudur. Çünkü ideal özgürlüğün anahtarı oradadır, vatandadır.

Emperyalizm ile nasıl mücadele ediyorsak, umutsuzluk kampanyası ile de mücadele edeceğiz.

Yazımızın sonunda bahsi geçen yazar Ayşe Alan’a yazısını yeniden gözden geçirmesini ve içinde zerre kadar kalmış olabileceğini düşündüğümüz sorumluluk duygusuyla emperyalizm karşısında saf tutmaya çağırıyoruz.

Oğuzhan Kapçak

TGB GYK Üyesi

tgb.gen.tr

“Bir bir uzaklaşıyor sevdiğim insanlar

ne zaman bir dosta gitsem

evde yoklar.”

Fikret Otyam, sevdiği dostları vefat edince Aydınlık’taki köşesine Metin Altıok’un bu dizeleriyle başlarmış. İki sene oldu; Fikret Otyam dosta gidenler onu da evde bulamıyorlar artık.

Cumhuriyet’ten üç yaş küçüktü sadece Fikret Otyam. Ülkenin başından geçen tüm acıları, hüzünleri, sevinçleri yaşamıştı yani, mütevazilikten kabul etmezdi kendisi ama ayaklı bir bilgeydi.

Fikret Otyam’ı ilk tanıdığımda lise öğrencisiydim, sene 2011. Antalya’da düzenlenen bir yemekte onur konuğuydu. İlk orada dinlemiş, ilk orada hayran kalmıştım. Hemen gittim, tanıştım. Sonra tanışıklığımızın devam edeceği dört sene boyunca bana “moruk” diyecekti.

Ateşli bir devrimciydi. 29 Ekim 2013 günü Antalya’da, onun evinin önünden geçecek yürüyüşte evinin balkonundan pankart sallandırmak istedik, anahtarı verdi bize, o yürüyüşe gitti. “Bizim oğlanları” idik onun, yürüyüş sırasında en öndeydi yine, tekerlekli sandalyesi ve eşi Filiz ablayla birlikte yaş ortalamasını yükseltmiyorlardı hiç. “TGB’lilerle olmaktan zevk alıyorum, ben de TGB’liyim.”

Bir zaman aradık yine, bu sefer sebep başka. “Fikret Ağabey, bizim liseli dergisi TaLeBe’ye röportaj yapsak seninle?” diye sorduk. “Atla gel ya da birilerini gönder moruk. İstediğiniz zaman gelebilirsiniz, kapımız açık TGB’ye.”

İnatçıydı da Fikret Ağabey. Belki de bundandı keçi figürünü bu kadar sevmesinin nedeni. 1997 yılında bir tablosunu, kendi izni olmadan yağlı boyaya aktaran 1980 darbesinin mimarı Kenan Evren’e 1 liralık tazminat davası açıp kazanmıştı. Sonrasında da “bu davanın 1 liralık olduğuna bakmayın, bunun faturası daha ağır. Çünkü ben bu sayede mübaşire defalarca ‘Sanık Ahmet Kenan Evren’ dedirttim.” demiş ve yine ülke gündemine oturmuştu.

Bir yetenek avcısıydı aynı zamanda. Âşık Mahzuni Şerif’i meşhur etmiş, Musa Eroğlu’nun sesini de ilk o kaydetmişti. Ben bu başarıları Bedri Rahmi Eyüboğlu’nun öğrencisi olmasına bağlıyorum. 

Türkiye’de “aydın” konusu tartışılagelmiştir hep. Ne zaman tartışsam biriyle aydını, hemen Fikret Otyam geliyor aklıma. Aydın başka türlü nasıl olabilirdi? Nasihat ederdi “gidin ülkenin her karışına, derdine derman olamayacağınız yere de vatan demeyin!”Keza Fikret Otyam Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgelerini karış karış gezmiş, her yeri fotoğraflamış, bölgenin dertlerini yazmış, çözümler bulmuştur. İşte aydın, budur!

Bir röportajında ölüm hakkında şöyle diyor Fikret Otyam;

“Ne kadar otursak oturalım, sonu gitmektir dostlar. Sefa ile uğurlayın bizi.”

İki sene oldu sefa ile uğurlanalı. İki sene oldu 1943’den beri boyalı olan ellerinin bir yere dokunmadığı.

Ancak toprağa gömülmedi Fikret Otyam! Toprağa gömülmez çünkü o, toprağa ekilir…

Oğuzhan Kapçak

TGB GYK üyesi/Denizli İl Sekreteri

tgb.gen.tr

“Bir bir uzaklaşıyor sevdiğim insanlar

ne zaman bir dosta gitsem

evde yoklar.”

Fikret Otyam, sevdiği dostları vefat edince Aydınlık’taki köşesine Metin Altıok’un bu dizeleriyle başlarmış. İki sene oldu; Fikret Otyam dosta gidenler onu da evde bulamıyorlar artık.

Cumhuriyet’ten üç yaş küçüktü sadece Fikret Otyam. Ülkenin başından geçen tüm acıları, hüzünleri, sevinçleri yaşamıştı yani, mütevazilikten kabul etmezdi kendisi ama ayaklı bir bilgeydi.

Fikret Otyam’ı ilk tanıdığımda lise öğrencisiydim, sene 2011. Antalya’da düzenlenen bir yemekte onur konuğuydu. İlk orada dinlemiş, ilk orada hayran kalmıştım. Hemen gittim, tanıştım. Sonra tanışıklığımızın devam edeceği dört sene boyunca bana “moruk” diyecekti.

Ateşli bir devrimciydi. 29 Ekim 2013 günü Antalya’da, onun evinin önünden geçecek yürüyüşte evinin balkonundan pankart sallandırmak istedik, anahtarı verdi bize, o yürüyüşe gitti. “Bizim oğlanları” idik onun, yürüyüş sırasında en öndeydi yine, tekerlekli sandalyesi ve eşi Filiz ablayla birlikte yaş ortalamasını yükseltmiyorlardı hiç. “TGB’lilerle olmaktan zevk alıyorum, ben de TGB’liyim.”

Bir zaman aradık yine, bu sefer sebep başka. “Fikret Ağabey, bizim liseli dergisi TaLeBe’ye röportaj yapsak seninle?” diye sorduk. “Atla gel ya da birilerini gönder moruk. İstediğiniz zaman gelebilirsiniz, kapımız açık TGB’ye.”

İnatçıydı da Fikret Ağabey. Belki de bundandı keçi figürünü bu kadar sevmesinin nedeni. 1997 yılında bir tablosunu, kendi izni olmadan yağlı boyaya aktaran 1980 darbesinin mimarı Kenan Evren’e 1 liralık tazminat davası açıp kazanmıştı. Sonrasında da “bu davanın 1 liralık olduğuna bakmayın, bunun faturası daha ağır. Çünkü ben bu sayede mübaşire defalarca ‘Sanık Ahmet Kenan Evren’ dedirttim.” demiş ve yine ülke gündemine oturmuştu.

Bir yetenek avcısıydı aynı zamanda. Âşık Mahzuni Şerif’i meşhur etmiş, Musa Eroğlu’nun sesini de ilk o kaydetmişti. Ben bu başarıları Bedri Rahmi Eyüboğlu’nun öğrencisi olmasına bağlıyorum. 

Türkiye’de “aydın” konusu tartışılagelmiştir hep. Ne zaman tartışsam biriyle aydını, hemen Fikret Otyam geliyor aklıma. Aydın başka türlü nasıl olabilirdi? Nasihat ederdi “gidin ülkenin her karışına, derdine derman olamayacağınız yere de vatan demeyin!”Keza Fikret Otyam Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgelerini karış karış gezmiş, her yeri fotoğraflamış, bölgenin dertlerini yazmış, çözümler bulmuştur. İşte aydın, budur!

Bir röportajında ölüm hakkında şöyle diyor Fikret Otyam;

“Ne kadar otursak oturalım, sonu gitmektir dostlar. Sefa ile uğurlayın bizi.”

İki sene oldu sefa ile uğurlanalı. İki sene oldu 1943’den beri boyalı olan ellerinin bir yere dokunmadığı.

Ancak toprağa gömülmedi Fikret Otyam! Toprağa gömülmez çünkü o, toprağa ekilir…

Oğuzhan Kapçak

TGB GYK üyesi/Denizli İl Sekreteri

tgb.gen.tr