2003 yapımlı “Devrim Televizyondan Yayınlanmayacak” belgeseli yakın tarihe ışık tutan en güzel işlerden biri. Belgesel, Hugo Chavez’e düzenlenen Amerikancı darbe girişimi ve Venezuela halkının zafere giden direnişini anlatıyor.

Hugo Chavez, Bolivarcı bir vatansever olarak tanınmış ve ülkesini Simon Bolivar’ın devrimleri ışığında yönetmeye ant içmiştir. Peki, kimdir Simon Bolivar?

Yılmayan Devrimci: Bolivar

Simon Bolivar, Güney Amerika’nın ‘Libertador’ lakaplı devrimci önderidir. Kısa hayatına uzun süren mücadeleler ve zaferler sığdırmıştır. En büyük amacı Güney Amerika’nın emperyalistlere karşı birleştirilmesiydi. Özgürlük, O’nun için, “İnsanın kendi hayatını verebileceği kadar değerli tek şey”di. Renk, ırk, din fark etmeksizin tüm halkların özgür olduğu bir dünya hayal ediyordu. Bolivar’ı tarih sahnesinde etkin kılan bir diğer önemli özelliği ise asla yılmaması, devrim inancını daima diri tutmasıydı. Aldığı yenilgiler O’nu yıkmıyor tersine daha da güçlenerek yoluna devam ediyordu. İlk büyük zaferini de bu yılmaz devrimciliğiyle 1821’de İspanyollara karşı kazanılan savaşın sonunda Venezuela, Ekvador, Kolombiya, Peru ve Panama’nın birleşmesiyle “Büyük Kolombiya”yı kurarak kazandı.

Güney Amerika’nın Güleryüzlü Devrimcisi: Chavez

Simon Bolivar’ın yeni yüzyılda en büyük takipçisi ise belgeselimizin de ana kahramanı olan Hugo Chavez’dir. 21.yy’ın emperyalist ABD’sinin belki de en hazzetmediği isimlerden biri olması, biliyoruz ki Chavez için daima gurur kaynağı olmuştur. 1992’de Amerikancı hükümete karşı henüz orduda bir subayken gerçekleştirdiği darbede başarısız olmuş ve 2 yıl boyunca hapiste yatmıştır. Cezasını tamamladıktan sonra “Beşinci Cumhuriyet Hareketi” adlı bir parti kurar ve 98’de iktidara gelir.

Belgeselde de anlatıldığı üzere Venezuela dünyanın en büyük petrol rezervlerinden birisidir ve doğal olarak da ABD için daima hükmedilecek topraklar listesinde başı çekmiştir. Fakat, Hugo Chavez yönetimi ülkesinin yoksul insanlarının haklarını emperyalizme peşkeş çekmeyi reddederek Amerika’nın topraklarına adım atmasına izin vermemiştir. Ülkemizde de darbe dönemlerinde örneğini yaşadığımız gibi ABD, postallarıyla giremediği ülkelere piyonlarını sokar. İşte belgeselin de ana temasını 2002’de Amerika eliyle “ülkenin zengin ve liberalleri”nin kullanıldığı bu darbe girişimi oluşturuyor.

3 Günlük Darbe

Darbeye zemin hazırlayan olaylar ülkede zengin muhalifler ve yoksul Chavez taraftarlarının karşı karşıya getirildiği ve keskin nişancıların halka ateş açmasıyla birçok vatandaşın hayatını kaybettiği günde yaşandı. Emperyalizm destekli medya kanalları aracılığıyla tüm dünya “masumları katledenlerin Chavez taraftarları” olduğuna inandırılmıştı. Amerikancı generallerin çok geçmeden sarayı basarak hükümet üyelerini tutsak almasıyla artık darbe gerçekleşmiş ve yönetim ABD-CIA destekli yönetime teslim edilmişti. Halk, devlet televizyonu yayınının kesilmesinin ardından olan bitenden haberdar olamıyor, yayılan yalan haberler sebebiyle Chavez’in istifa ettiğini zannediyordu. Fakat bu yalan saltanatı uzun sürmedi. Devlet televizyonundan yayın yapılmasını ve yurtdışına gerçek haberin yayılmasını sağlayan kahraman gazeteciler sayesinde halk artık gerçeği öğrenmiş ve sokaklara dökülmüştü…

Chavez, Dostumuz, Halk Seninle!

İşte hikayenin en can alıcı kısmı buradan sonra başlar… Sokaklara dökülen halk, canı pahasına vatanını emperyalistlerden kurtarmak için tıpkı 15 Temmuz’da milletimizin yaptığı gibi sokaklara döküldü. Saraya yürüyen Venezuela’nın yoksul kahramanları “Chavez, dostumuz, halk seninle!”, “Chavez istifa etmedi. O’nu ancak referandumla indirebilirler!” diye bağırıyordu. Hugo Chavez, onlara anayasayı öğretmeyi temel işlerden saymıştı ve işte şimdi o halk, anayasaya dayanarak bu hukuksuzluğa karşı birleşiyordu.

El Pueblo Unido Jamás Será Vencido!

Artık gerçekleri öğrenen sadece halk değil, aynı zamanda ordunun vatansever askerleriydi de. 3 gün süren saltanat, bu örgütlü güç sayesinde ordunun Amerikancı lideri devirmesi ile son buldu. Halkın birleştiğinde karşısında hiçbir gücün duramayacağına dünya bir kez daha tanık olmuştu. Chavez, tutsak tutulduğu adadan getirildiğinde halk büyük bir coşkuyla başkanlarını karşıladı.

Amerikan emperyalizmine her koşulda kafa tutan Chavez ve O’nun halkı, bugün de Maduro önderliğinde direnişe devam ediyor. Bu direnişe Türkiye’nin vatansever gençleri olarak desteğimizi daima sürdüreceğiz. Chavez’in insanlığa bıraktığı o değerli mirasını ve güler yüzünü unutmayacağız.

Özge Yaren Enç

TGB İzmir Basın Sorumlusu

tgb.gen.tr

2003 yapımlı “Devrim Televizyondan Yayınlanmayacak” belgeseli yakın tarihe ışık tutan en güzel işlerden biri. Belgesel, Hugo Chavez’e düzenlenen Amerikancı darbe girişimi ve Venezuela halkının zafere giden direnişini anlatıyor.

Hugo Chavez, Bolivarcı bir vatansever olarak tanınmış ve ülkesini Simon Bolivar’ın devrimleri ışığında yönetmeye ant içmiştir. Peki, kimdir Simon Bolivar?

Yılmayan Devrimci: Bolivar

Simon Bolivar, Güney Amerika’nın ‘Libertador’ lakaplı devrimci önderidir. Kısa hayatına uzun süren mücadeleler ve zaferler sığdırmıştır. En büyük amacı Güney Amerika’nın emperyalistlere karşı birleştirilmesiydi. Özgürlük, O’nun için, “İnsanın kendi hayatını verebileceği kadar değerli tek şey”di. Renk, ırk, din fark etmeksizin tüm halkların özgür olduğu bir dünya hayal ediyordu. Bolivar’ı tarih sahnesinde etkin kılan bir diğer önemli özelliği ise asla yılmaması, devrim inancını daima diri tutmasıydı. Aldığı yenilgiler O’nu yıkmıyor tersine daha da güçlenerek yoluna devam ediyordu. İlk büyük zaferini de bu yılmaz devrimciliğiyle 1821’de İspanyollara karşı kazanılan savaşın sonunda Venezuela, Ekvador, Kolombiya, Peru ve Panama’nın birleşmesiyle “Büyük Kolombiya”yı kurarak kazandı.

Güney Amerika’nın Güleryüzlü Devrimcisi: Chavez

Simon Bolivar’ın yeni yüzyılda en büyük takipçisi ise belgeselimizin de ana kahramanı olan Hugo Chavez’dir. 21.yy’ın emperyalist ABD’sinin belki de en hazzetmediği isimlerden biri olması, biliyoruz ki Chavez için daima gurur kaynağı olmuştur. 1992’de Amerikancı hükümete karşı henüz orduda bir subayken gerçekleştirdiği darbede başarısız olmuş ve 2 yıl boyunca hapiste yatmıştır. Cezasını tamamladıktan sonra “Beşinci Cumhuriyet Hareketi” adlı bir parti kurar ve 98’de iktidara gelir.

Belgeselde de anlatıldığı üzere Venezuela dünyanın en büyük petrol rezervlerinden birisidir ve doğal olarak da ABD için daima hükmedilecek topraklar listesinde başı çekmiştir. Fakat, Hugo Chavez yönetimi ülkesinin yoksul insanlarının haklarını emperyalizme peşkeş çekmeyi reddederek Amerika’nın topraklarına adım atmasına izin vermemiştir. Ülkemizde de darbe dönemlerinde örneğini yaşadığımız gibi ABD, postallarıyla giremediği ülkelere piyonlarını sokar. İşte belgeselin de ana temasını 2002’de Amerika eliyle “ülkenin zengin ve liberalleri”nin kullanıldığı bu darbe girişimi oluşturuyor.

3 Günlük Darbe

Darbeye zemin hazırlayan olaylar ülkede zengin muhalifler ve yoksul Chavez taraftarlarının karşı karşıya getirildiği ve keskin nişancıların halka ateş açmasıyla birçok vatandaşın hayatını kaybettiği günde yaşandı. Emperyalizm destekli medya kanalları aracılığıyla tüm dünya “masumları katledenlerin Chavez taraftarları” olduğuna inandırılmıştı. Amerikancı generallerin çok geçmeden sarayı basarak hükümet üyelerini tutsak almasıyla artık darbe gerçekleşmiş ve yönetim ABD-CIA destekli yönetime teslim edilmişti. Halk, devlet televizyonu yayınının kesilmesinin ardından olan bitenden haberdar olamıyor, yayılan yalan haberler sebebiyle Chavez’in istifa ettiğini zannediyordu. Fakat bu yalan saltanatı uzun sürmedi. Devlet televizyonundan yayın yapılmasını ve yurtdışına gerçek haberin yayılmasını sağlayan kahraman gazeteciler sayesinde halk artık gerçeği öğrenmiş ve sokaklara dökülmüştü…

Chavez, Dostumuz, Halk Seninle!

İşte hikayenin en can alıcı kısmı buradan sonra başlar… Sokaklara dökülen halk, canı pahasına vatanını emperyalistlerden kurtarmak için tıpkı 15 Temmuz’da milletimizin yaptığı gibi sokaklara döküldü. Saraya yürüyen Venezuela’nın yoksul kahramanları “Chavez, dostumuz, halk seninle!”, “Chavez istifa etmedi. O’nu ancak referandumla indirebilirler!” diye bağırıyordu. Hugo Chavez, onlara anayasayı öğretmeyi temel işlerden saymıştı ve işte şimdi o halk, anayasaya dayanarak bu hukuksuzluğa karşı birleşiyordu.

El Pueblo Unido Jamás Será Vencido!

Artık gerçekleri öğrenen sadece halk değil, aynı zamanda ordunun vatansever askerleriydi de. 3 gün süren saltanat, bu örgütlü güç sayesinde ordunun Amerikancı lideri devirmesi ile son buldu. Halkın birleştiğinde karşısında hiçbir gücün duramayacağına dünya bir kez daha tanık olmuştu. Chavez, tutsak tutulduğu adadan getirildiğinde halk büyük bir coşkuyla başkanlarını karşıladı.

Amerikan emperyalizmine her koşulda kafa tutan Chavez ve O’nun halkı, bugün de Maduro önderliğinde direnişe devam ediyor. Bu direnişe Türkiye’nin vatansever gençleri olarak desteğimizi daima sürdüreceğiz. Chavez’in insanlığa bıraktığı o değerli mirasını ve güler yüzünü unutmayacağız.

Özge Yaren Enç

TGB İzmir Basın Sorumlusu

tgb.gen.tr

Türkiye’de kadın hareketi tarihini kavrayabilmek için yaklaşık 150 yıllık bir mücadele sürecini incelemek gerekir. Yazımızda Türk kadının Osmanlı Devleti’nde başlayıp bugüne gelen mücadele hayatına kısaca değineceğiz.

Kadınımızın Serüveni
Türk kadın hareketinin temelinde özgürlük ve eşitlik arama mücadelesi yatar. Kadınlarımız özellikle Osmanlı Devleti’nin baskıcı ve erkek egemen dünyasında ikinci sınıf vatandaş muamelesi görmüş, uzun yıllar boyu birçok haktan mahrum bırakılmıştır. Özellikle sosyal yaşamda kendine yer bulmaya çalışan kadınlarımız, çok eşlilik, aile ve toplum baskısı gibi büyük engellerle karşılaşmıştır. Kadınların belli başlı meslekler dışında meslek edinmesi “gizli bir yasak” olarak var olmuştur. Osmanlı Dönemi kısaca kadınlarımızın hemen hemen her alanda ataerkil hâkim zihniyetle ve gericilikle savaşmak durumunda kaldığı bir dönemdir.
Dünyada Fransız Devrimi, Sanayi İnkılabı gibi kadın hareketlerini derinden etkileyen süreçler yaşanırken Osmanlı’da kadınlar ancak Tanzimat Fermanı’nın ilanı ve 1.Meşrutiyet’in gelişi döneminde sahneye çıkabilmişlerdir. Kadınlarımız bu ilk dönemlerde sahnede başrol olamasa da yüzyıllık mücadele yolunu arşınlamaya başlamışlardır. 18.yüzyılın ikinci yarısından itibaren mücadele daha da artar. Verilmeye başlanan bu mücadele yönetimdekilerin eylemlerini de etkilemeye başlar. İlk kez 1859’da kız çocuklar için rüştiye yani ortaokul açılır.1869’da ise Sıbyan Mektepleri hem kız hem de erkek çocuklar için zorunlu hale getirilir.
Her zaman her şeyin başı eğitimdir deriz. Artık Türk kadını da bu kutsal haktan kısmen de olsa yararlanma şansına sahipti. Önlerinde onlara engel olan kayaları yarmak için daha sağlam adımlar atılabilirdi.

Kadınlarımızın İlkleri
Her ne kadar ‘yenilikçi’ gözükse de Tanzimat Fermanı da toplumun yaralarına tam anlamıyla çare olamamış, kadınların varlığını pek çok yerde görmezden gelmiştir. İlk kez 1876’da yapılan nüfus sayımında kadınların değil sadece erkeklerin sayılması da durumun vahametini gözler önüne seriyor.
1.Meşrutiyet’in ilanı ile ise kadınlar için daha özgür bir dünyanın kapıları aralanır. Kanuni Esasi’nin kabulüyle bir meclis oluşturulmuş ve istibdat rejimine son verilmiştir.
1869’da ilk kadın dergisi “Terakki-i Muhadderat” çıkarılmıştır. Kadınlar da artık fikirlerini kaleme döküp halka ulaşabilecektir.1886’da Arife Hanım “Şükufezar” adlı bir dergi çıkartır ve bu dergi yazarlarının tümünün kadın olduğu ilk dergi olarak tarihe geçer.
Osmanlı’nın kadınları yavaş yavaş toplumsal hayata nüfuz etmeye başlarken ilk kadın okul müdürü de 1870’te göreve getirilir.
2.Abdülhamit döneminde tüm toplumda olduğu gibi kadınların hayat tarzlarında da değişiklikler artar. Artık kadınlar da modernize hareketine dahil olmaktadır. Bu devrin ileri gelen aydınları Namık Kemal, Şinasi gibi isimler de kadınlara mücadelede destek olmuşlardır.

Kayaları Yaranlar
Kadınların adeta kayaları yararak ilerleme çabaları 1908’de ilan edilen 2.Meşrutiyet’le birlikte daha kolay bir hal alır. İttihat ve Terakki Cemiyeti, kadınlar dernekleri kurar. Bu derneklerin Selanik’teki önderlerinden Emine Semiye’nin 2. Meşrutiyet’in ilanı üzerine yaptığı konuşma meşhurdur.
2.Meşrutiyet Dönemi’nde kadınlar aldıkları eğitimle farklı meslek gruplarına da yönelmeye başlar.
Bu süreçte “Müdafaa-i Hukuk-i Nisvan Cemiyeti” yani Kadın Haklarını Savunma Derneği kurulur ve derneğin yayın organı “Kadınlar Dünyası Dergisi” de yayın hayatına başlar.
Nesibe Hanım,1911’de “Beyaz Konferanslar” denen konferansları düzenleyerek hak mücadelesini tüm kadınlara anlatmaya başlar. Eldeki bilgilere göre bu konferanslar dokuz kez İstanbul’da düzenlenmiştir.

Yüreğinde Mukaddes Heyecanı Taşıyan Öncüler
Halide Edip, Şükufe Nihal, Meliha Hanım, Münevver Saime gibi isimler de bu dönemin öncü kadınlarıdır. Bu isimler, İnas Darilfununu’ndan yetişmedir ve hepsi Mustafa Kemal’in Anadolu’ya geçerek yaktığı ateşi yüreklerinde taşımış cesur kadınlardır. Osmanlı’nın tabiri caizse hasta adama olduğu, işgalcilerin elinde oyuncağa döndüğü devirde düzenledikleri mitinglere yüzleri toplayan bu önder kadınlar, Halide Edip ve Münevver Saime gibi, bizzat cepheye giderek vatan için can feda demişlerdir. Millî Mücadele ateşinin yanmaya Anadolu’da kadınlar doğal görevler yaratırlar. “Az çok eli kalem tutanlar” çıkardıkları yayınlarla, yaptıkları konuşmalarla halkı ‘galeyana getirerek’ cepheye destek oluştururlar. Örneğin Halide Edip meşhur Sultanahmet Mitingi sırasında toplanan vatandaşlara son olarak şunları söyler ‘’Şimdi yemin edin ve benimle birlikte tekrarlayın: Yüreğimizdeki mukaddes heyecan, haklar ilan edilinceye kadar devam edecektir.’’ “Elinden her iş gelen hamarat” kadınlar da evinde ne var ne yok ortaya döküp askere giyecek, yiyecek hazırlamakla meşguldür. Topraklarımızın çetin soğuğunda vatanına göz dikenlere geçit vermeyecek askerlerini çorapsız bırakmamak görevdir onlar için…
İşte bu kadınlardır ki halkı örgütlemeyi hak bilen… Nene Hatun, Şerife Bacı, Gördesli Makbuledir vatan uğruna düşmanla göğüs göğse çarpışmaktan çekinmeyen… Adını belki hiç duymadığımız Halimeler, Fatmalardır meydanlara çıkıp avaz avaz “Vatan namustur, namusunuza sahip çıkın!” diye bağıran…Ne kimseden izin istemiş ne yetki beklemişlerdir. Kendi görevlerini kendileri belirlemiş ve halk için, vatan için ellerinden ne geldiyse yapacak azmi göstermişlerdir.

Cumhuriyet’in Kadınları
Cumhuriyet’in ilanı ile beraber Türk kadını için adeta altın çağ başlar. Orta Çağ karanlığının yerini artık Cumhuriyet meşalesinin aydınlığı almıştır. Bu meşale yıllarca hiçbir baskıya boyun eğmeden yolundan dönmeyen kadınlarımız ve kadınlarla omuz omuza mücadeleyi vazife bilen erkeklerimizle daha nice yüzyıl sönmeyecektir eminiz. Ateşin yakılmasına önderlik eden Gazi Mustafa Kemal Atatürk, kadınları omuzlarda yükselmeye layık varlıklar olarak görüp onların var olma mücadelesine büyük katkılar sunmuştur.
1926’da kabul edilen Medeni Kanun’la kadınlar istediği mesleği seçme, boşanma, mirastan eşit pay alma gibi haklar kazanır. 1930’da yerel 1934’te ise genel seçimlerde oy kullanma hakkını eden Türk kadını, 1935’teki milletvekili seçimlerinde 18 kişilik bir kadroyla meclis sıralarında kendine yer açar. 1930’da yapılan ilk seçimde Artvin halkı kadın bir başkan seçer ve Cumhuriyet Dönemi’nin ilk kadın belediye başkanı Sadiye Hanım olur.
Sanat, spor, siyaset, bilim gibi birçok alanda Cumhuriyet rejimine geçişle beraber kadınların önü açılır. Artık adımları koşarak atan kadınımız ilk kez tiyatro sahnesine 3 Nisan 1919’da “Yamalar” adlı oyunda ‘Emel’ olarak Afife Jale ile çıkar…Fazıla Şevket Giz ile ilk kez bir kadın, profesör unvanını alır ve nice kadının yolunu aydınlatır…

Cumhuriyet Kadını Olamayanlar
Cumhuriyet Devrimi her anlamda yarattığı gelişmelerle kadınlarımızın var olma mücadelesini perçinlemiştir. Yani bazı çevrelerin söylemekten erindiği veya kabullenmediği şeyi biz söyleyelim: Türk kadınının bugünkü konuma sahip olmasında verdiği cesur mücadelenin yanı sıra Mustafa Kemal Atatürk ve Türk Devrimi’nin etkisi de büyüktür.
Cumhuriyet Devrimi ve hazırlayıcıları, kadınımızı ikinci sınıf olmaktan kurtarmıştır ve hak ettiği yere yükselmesi için önündeki kayaları yarmasına yardım etmiştir.
Bizler laik, devletçi, halkçı, milliyetçi, cumhuriyetçi, devrimci Türk kadınları olarak Atasına ve mirasına daima sahip çıkacak, tüm dünyada emsali görülmemiş kadın öncüleri unutmayacak ve mücadelemizde bayrak gibi taşıyacağız.
Cumhuriyetin kadınları sadece 8 Martlarda sokaklara inmez. Cumhuriyetin kadınları her zaman gericiliğe, karanlığa karşı mücadeleyi görev bilir. Kadın meselesi bazılarının ayaklar altına almaktan çekinmediği bir noktaya gelmişken hatırlatmakta fayda var: Birlik ve bütünlüğe karşı çıkıp Orta Çağ gericiliğini savunan hiçbir oluşum kadınımızı temsil edemez ve sorunlara çare olamaz.
Bizler söz veriyoruz kadınımızı neo-liberal bu sistemin dayattığı kalıplardan kurtaracak, şiddet ve sömürünün kol gezdiği toprakları yeniden ekinlerle donatacağız. Kadınımızın hayatını sürdürmesine engel olan zihniyet Kemalist Devrimin selinde sürüklenecektir.
Söz veriyoruz Münevver Saime’den, Halide Edip’ten, Arife Hanım’dan, Nene Hatun’dan aldığımız cesaretle yolumuza devam edeceğiz.
Mücadelemiz daim, hedefimiz bellidir. Yolumuz açık olsun!

Özge Yaren ENÇ
TGB İzmir İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

Türkiye’de kadın hareketi tarihini kavrayabilmek için yaklaşık 150 yıllık bir mücadele sürecini incelemek gerekir. Yazımızda Türk kadının Osmanlı Devleti’nde başlayıp bugüne gelen mücadele hayatına kısaca değineceğiz.

Kadınımızın Serüveni
Türk kadın hareketinin temelinde özgürlük ve eşitlik arama mücadelesi yatar. Kadınlarımız özellikle Osmanlı Devleti’nin baskıcı ve erkek egemen dünyasında ikinci sınıf vatandaş muamelesi görmüş, uzun yıllar boyu birçok haktan mahrum bırakılmıştır. Özellikle sosyal yaşamda kendine yer bulmaya çalışan kadınlarımız, çok eşlilik, aile ve toplum baskısı gibi büyük engellerle karşılaşmıştır. Kadınların belli başlı meslekler dışında meslek edinmesi “gizli bir yasak” olarak var olmuştur. Osmanlı Dönemi kısaca kadınlarımızın hemen hemen her alanda ataerkil hâkim zihniyetle ve gericilikle savaşmak durumunda kaldığı bir dönemdir.
Dünyada Fransız Devrimi, Sanayi İnkılabı gibi kadın hareketlerini derinden etkileyen süreçler yaşanırken Osmanlı’da kadınlar ancak Tanzimat Fermanı’nın ilanı ve 1.Meşrutiyet’in gelişi döneminde sahneye çıkabilmişlerdir. Kadınlarımız bu ilk dönemlerde sahnede başrol olamasa da yüzyıllık mücadele yolunu arşınlamaya başlamışlardır. 18.yüzyılın ikinci yarısından itibaren mücadele daha da artar. Verilmeye başlanan bu mücadele yönetimdekilerin eylemlerini de etkilemeye başlar. İlk kez 1859’da kız çocuklar için rüştiye yani ortaokul açılır.1869’da ise Sıbyan Mektepleri hem kız hem de erkek çocuklar için zorunlu hale getirilir.
Her zaman her şeyin başı eğitimdir deriz. Artık Türk kadını da bu kutsal haktan kısmen de olsa yararlanma şansına sahipti. Önlerinde onlara engel olan kayaları yarmak için daha sağlam adımlar atılabilirdi.

Kadınlarımızın İlkleri
Her ne kadar ‘yenilikçi’ gözükse de Tanzimat Fermanı da toplumun yaralarına tam anlamıyla çare olamamış, kadınların varlığını pek çok yerde görmezden gelmiştir. İlk kez 1876’da yapılan nüfus sayımında kadınların değil sadece erkeklerin sayılması da durumun vahametini gözler önüne seriyor.
1.Meşrutiyet’in ilanı ile ise kadınlar için daha özgür bir dünyanın kapıları aralanır. Kanuni Esasi’nin kabulüyle bir meclis oluşturulmuş ve istibdat rejimine son verilmiştir.
1869’da ilk kadın dergisi “Terakki-i Muhadderat” çıkarılmıştır. Kadınlar da artık fikirlerini kaleme döküp halka ulaşabilecektir.1886’da Arife Hanım “Şükufezar” adlı bir dergi çıkartır ve bu dergi yazarlarının tümünün kadın olduğu ilk dergi olarak tarihe geçer.
Osmanlı’nın kadınları yavaş yavaş toplumsal hayata nüfuz etmeye başlarken ilk kadın okul müdürü de 1870’te göreve getirilir.
2.Abdülhamit döneminde tüm toplumda olduğu gibi kadınların hayat tarzlarında da değişiklikler artar. Artık kadınlar da modernize hareketine dahil olmaktadır. Bu devrin ileri gelen aydınları Namık Kemal, Şinasi gibi isimler de kadınlara mücadelede destek olmuşlardır.

Kayaları Yaranlar
Kadınların adeta kayaları yararak ilerleme çabaları 1908’de ilan edilen 2.Meşrutiyet’le birlikte daha kolay bir hal alır. İttihat ve Terakki Cemiyeti, kadınlar dernekleri kurar. Bu derneklerin Selanik’teki önderlerinden Emine Semiye’nin 2. Meşrutiyet’in ilanı üzerine yaptığı konuşma meşhurdur.
2.Meşrutiyet Dönemi’nde kadınlar aldıkları eğitimle farklı meslek gruplarına da yönelmeye başlar.
Bu süreçte “Müdafaa-i Hukuk-i Nisvan Cemiyeti” yani Kadın Haklarını Savunma Derneği kurulur ve derneğin yayın organı “Kadınlar Dünyası Dergisi” de yayın hayatına başlar.
Nesibe Hanım,1911’de “Beyaz Konferanslar” denen konferansları düzenleyerek hak mücadelesini tüm kadınlara anlatmaya başlar. Eldeki bilgilere göre bu konferanslar dokuz kez İstanbul’da düzenlenmiştir.

Yüreğinde Mukaddes Heyecanı Taşıyan Öncüler
Halide Edip, Şükufe Nihal, Meliha Hanım, Münevver Saime gibi isimler de bu dönemin öncü kadınlarıdır. Bu isimler, İnas Darilfununu’ndan yetişmedir ve hepsi Mustafa Kemal’in Anadolu’ya geçerek yaktığı ateşi yüreklerinde taşımış cesur kadınlardır. Osmanlı’nın tabiri caizse hasta adama olduğu, işgalcilerin elinde oyuncağa döndüğü devirde düzenledikleri mitinglere yüzleri toplayan bu önder kadınlar, Halide Edip ve Münevver Saime gibi, bizzat cepheye giderek vatan için can feda demişlerdir. Millî Mücadele ateşinin yanmaya Anadolu’da kadınlar doğal görevler yaratırlar. “Az çok eli kalem tutanlar” çıkardıkları yayınlarla, yaptıkları konuşmalarla halkı ‘galeyana getirerek’ cepheye destek oluştururlar. Örneğin Halide Edip meşhur Sultanahmet Mitingi sırasında toplanan vatandaşlara son olarak şunları söyler ‘’Şimdi yemin edin ve benimle birlikte tekrarlayın: Yüreğimizdeki mukaddes heyecan, haklar ilan edilinceye kadar devam edecektir.’’ “Elinden her iş gelen hamarat” kadınlar da evinde ne var ne yok ortaya döküp askere giyecek, yiyecek hazırlamakla meşguldür. Topraklarımızın çetin soğuğunda vatanına göz dikenlere geçit vermeyecek askerlerini çorapsız bırakmamak görevdir onlar için…
İşte bu kadınlardır ki halkı örgütlemeyi hak bilen… Nene Hatun, Şerife Bacı, Gördesli Makbuledir vatan uğruna düşmanla göğüs göğse çarpışmaktan çekinmeyen… Adını belki hiç duymadığımız Halimeler, Fatmalardır meydanlara çıkıp avaz avaz “Vatan namustur, namusunuza sahip çıkın!” diye bağıran…Ne kimseden izin istemiş ne yetki beklemişlerdir. Kendi görevlerini kendileri belirlemiş ve halk için, vatan için ellerinden ne geldiyse yapacak azmi göstermişlerdir.

Cumhuriyet’in Kadınları
Cumhuriyet’in ilanı ile beraber Türk kadını için adeta altın çağ başlar. Orta Çağ karanlığının yerini artık Cumhuriyet meşalesinin aydınlığı almıştır. Bu meşale yıllarca hiçbir baskıya boyun eğmeden yolundan dönmeyen kadınlarımız ve kadınlarla omuz omuza mücadeleyi vazife bilen erkeklerimizle daha nice yüzyıl sönmeyecektir eminiz. Ateşin yakılmasına önderlik eden Gazi Mustafa Kemal Atatürk, kadınları omuzlarda yükselmeye layık varlıklar olarak görüp onların var olma mücadelesine büyük katkılar sunmuştur.
1926’da kabul edilen Medeni Kanun’la kadınlar istediği mesleği seçme, boşanma, mirastan eşit pay alma gibi haklar kazanır. 1930’da yerel 1934’te ise genel seçimlerde oy kullanma hakkını eden Türk kadını, 1935’teki milletvekili seçimlerinde 18 kişilik bir kadroyla meclis sıralarında kendine yer açar. 1930’da yapılan ilk seçimde Artvin halkı kadın bir başkan seçer ve Cumhuriyet Dönemi’nin ilk kadın belediye başkanı Sadiye Hanım olur.
Sanat, spor, siyaset, bilim gibi birçok alanda Cumhuriyet rejimine geçişle beraber kadınların önü açılır. Artık adımları koşarak atan kadınımız ilk kez tiyatro sahnesine 3 Nisan 1919’da “Yamalar” adlı oyunda ‘Emel’ olarak Afife Jale ile çıkar…Fazıla Şevket Giz ile ilk kez bir kadın, profesör unvanını alır ve nice kadının yolunu aydınlatır…

Cumhuriyet Kadını Olamayanlar
Cumhuriyet Devrimi her anlamda yarattığı gelişmelerle kadınlarımızın var olma mücadelesini perçinlemiştir. Yani bazı çevrelerin söylemekten erindiği veya kabullenmediği şeyi biz söyleyelim: Türk kadınının bugünkü konuma sahip olmasında verdiği cesur mücadelenin yanı sıra Mustafa Kemal Atatürk ve Türk Devrimi’nin etkisi de büyüktür.
Cumhuriyet Devrimi ve hazırlayıcıları, kadınımızı ikinci sınıf olmaktan kurtarmıştır ve hak ettiği yere yükselmesi için önündeki kayaları yarmasına yardım etmiştir.
Bizler laik, devletçi, halkçı, milliyetçi, cumhuriyetçi, devrimci Türk kadınları olarak Atasına ve mirasına daima sahip çıkacak, tüm dünyada emsali görülmemiş kadın öncüleri unutmayacak ve mücadelemizde bayrak gibi taşıyacağız.
Cumhuriyetin kadınları sadece 8 Martlarda sokaklara inmez. Cumhuriyetin kadınları her zaman gericiliğe, karanlığa karşı mücadeleyi görev bilir. Kadın meselesi bazılarının ayaklar altına almaktan çekinmediği bir noktaya gelmişken hatırlatmakta fayda var: Birlik ve bütünlüğe karşı çıkıp Orta Çağ gericiliğini savunan hiçbir oluşum kadınımızı temsil edemez ve sorunlara çare olamaz.
Bizler söz veriyoruz kadınımızı neo-liberal bu sistemin dayattığı kalıplardan kurtaracak, şiddet ve sömürünün kol gezdiği toprakları yeniden ekinlerle donatacağız. Kadınımızın hayatını sürdürmesine engel olan zihniyet Kemalist Devrimin selinde sürüklenecektir.
Söz veriyoruz Münevver Saime’den, Halide Edip’ten, Arife Hanım’dan, Nene Hatun’dan aldığımız cesaretle yolumuza devam edeceğiz.
Mücadelemiz daim, hedefimiz bellidir. Yolumuz açık olsun!

Özge Yaren ENÇ
TGB İzmir İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

Dün hain terör örgütü PKK, Hakkari Yüksekova’da astsubay eşini ziyaretten dönen Nurcan Karakaya’nın otomobilinin geçişi esnasında bomba patlattı. Hain saldırı sonucu Nurcan Karakaya ve henüz 11 aylık olan bebeği Mustafa Bedirhan şehit edildi.

Evlerimizde kurulmuş televizyon izlerken bir anda gördüğümüz bu haber karşısında hepimiz gözümüzden düşen yaşları büyük bir öfke ve kararlılıkla sildik. Aynı zamanda haber kanallarının korkaklıkları,ikiyüzlülüğü bizi daha da öfkelendirmişti. Saldırının haberini verirken itinayla bölücü terör örgütü PKK’nın adını vermekten geri duruyorlardı. Rus haber siteleri bile olayı tüm açıklığıyla verirken Türkiye’nin en çok takip edilen sitelerinden olan CNN , saldırıdan duydukları üzüntüyü yarım yamalak anlatıyordu. Gelen tepkiler sonucunda haberde düzeltmeyi yapabildiler(!)

Tatlı su solcuları ise “Bir bebek ölünce susmak adiliktir”. Twitlerini nedense bu defa atmıyorlar! Nedense kadın hakları kuruluşları Şehit Nurcan Karakaya’nın adını ağızlarına almıyorlar! Sürekli “Analar ağlamasın” edebiyatı yapan fularlı sözde aydınlar şimdi nerede? Söyleyelim şimdi hepsi evlerinde uzanmış kara kara nasıl kendilerini tekrar doğru mevziye götürebileceklerini düşünüyorlar. 

Seçim sürecinde “Bir oy HDP’ye” kampanyaları yapanlar şimdi alınlarındaki o kara lekeyi silmeye çalışıyor! Milletimiz yapılan hiçbir ihaneti unutmadığı gibi bunu da unutmayacaktır.Ancak yine milletimiz her dönemde olduğu gibi yanlışından dönmeye çalışanları vatan savaşı mevzisinde bekliyor olacaktır.

Bir kesimin ısrarla görmekten kaçındığı ya da şöyle diyelim görmezlikten geldiği gerçeği bir kez daha mevzimizden haykıralım: PKK, bir bölücü terör örgütüdür, ABD’nin ve Avrupalı devletlerin uşağıdır. Emperyalizme bel bağlamış, sözde kendi halkının haklarını Batılı devletlere peşkeş çekmiş hainlerin topluluğudur. Yani o bir kesmin sandığı gibi özgürlük savaşçısı değildir. Emperyalizme destek olan, onu daha da büyütecek ve geliştirecek hiçbir hareket devrimci olamaz. Yani sizin “sandığınız” gibi onlar Denizlerin, Mahirlerin yoldaşları da değildir!

Mahir Çayan yaptığı savunmasındada “Seçtiğimiz yol,Gazi Mustafa Kemal’in yoludur. O’nun başlattığı Anadolu ihtilalinin yoludur. Parolamız “YA İSTİKLAL YA ÖLÜM”, hedefimiz “İstiklali tam Türkiye’dir.” der.Yani bu devrimcilerin adını ağzına alamayacak olanlardır PKK saflarındakiler!

Ve bir diğer gerçeği çarpalım şimdi suratlarına: HDP, bu bölücü örgütün siyasi uzantısıdır! Sizin Selo’nuzun abileridir. Mehmetçiğe kurşun sıkan, Necmettin ve Aybüke öğretmenlerimizi şehit eden, masum köy korucularını, yol yapımı işçilerini tarayan, köyler basıp evleri yerle bir eden, şehirlerin göbeğinde bombalar patlatıp onca insanı yok eden, 11 aylık bir bebeği bu hayattan koparan! Bu yüzden terörle birebir askeri mücadele devam ederken siyasi arenada da HDP derhal kapatılmalı ve kravatlı teröristler gazi meclisten kapı dışarı edilmelidir!

Güzide insanlarımız ise artık bir an evvel tüm bu gerçekleri kavrayıp bölücü ve gerici teröre karşı İkinci İstiklal Savaşı saflarına akın etmelidir.

Türkü, Kürdü, Alevisi, Sünnisi hep beraber Kuvayı Milliye ruhuyla yeniden Atatürk Türkiye’sini kuracağız!

Özge Yaren Enç 

TGB İzmir İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

Dün hain terör örgütü PKK, Hakkari Yüksekova’da astsubay eşini ziyaretten dönen Nurcan Karakaya’nın otomobilinin geçişi esnasında bomba patlattı. Hain saldırı sonucu Nurcan Karakaya ve henüz 11 aylık olan bebeği Mustafa Bedirhan şehit edildi.

Evlerimizde kurulmuş televizyon izlerken bir anda gördüğümüz bu haber karşısında hepimiz gözümüzden düşen yaşları büyük bir öfke ve kararlılıkla sildik. Aynı zamanda haber kanallarının korkaklıkları,ikiyüzlülüğü bizi daha da öfkelendirmişti. Saldırının haberini verirken itinayla bölücü terör örgütü PKK’nın adını vermekten geri duruyorlardı. Rus haber siteleri bile olayı tüm açıklığıyla verirken Türkiye’nin en çok takip edilen sitelerinden olan CNN , saldırıdan duydukları üzüntüyü yarım yamalak anlatıyordu. Gelen tepkiler sonucunda haberde düzeltmeyi yapabildiler(!)

Tatlı su solcuları ise “Bir bebek ölünce susmak adiliktir”. Twitlerini nedense bu defa atmıyorlar! Nedense kadın hakları kuruluşları Şehit Nurcan Karakaya’nın adını ağızlarına almıyorlar! Sürekli “Analar ağlamasın” edebiyatı yapan fularlı sözde aydınlar şimdi nerede? Söyleyelim şimdi hepsi evlerinde uzanmış kara kara nasıl kendilerini tekrar doğru mevziye götürebileceklerini düşünüyorlar. 

Seçim sürecinde “Bir oy HDP’ye” kampanyaları yapanlar şimdi alınlarındaki o kara lekeyi silmeye çalışıyor! Milletimiz yapılan hiçbir ihaneti unutmadığı gibi bunu da unutmayacaktır.Ancak yine milletimiz her dönemde olduğu gibi yanlışından dönmeye çalışanları vatan savaşı mevzisinde bekliyor olacaktır.

Bir kesimin ısrarla görmekten kaçındığı ya da şöyle diyelim görmezlikten geldiği gerçeği bir kez daha mevzimizden haykıralım: PKK, bir bölücü terör örgütüdür, ABD’nin ve Avrupalı devletlerin uşağıdır. Emperyalizme bel bağlamış, sözde kendi halkının haklarını Batılı devletlere peşkeş çekmiş hainlerin topluluğudur. Yani o bir kesmin sandığı gibi özgürlük savaşçısı değildir. Emperyalizme destek olan, onu daha da büyütecek ve geliştirecek hiçbir hareket devrimci olamaz. Yani sizin “sandığınız” gibi onlar Denizlerin, Mahirlerin yoldaşları da değildir!

Mahir Çayan yaptığı savunmasındada “Seçtiğimiz yol,Gazi Mustafa Kemal’in yoludur. O’nun başlattığı Anadolu ihtilalinin yoludur. Parolamız “YA İSTİKLAL YA ÖLÜM”, hedefimiz “İstiklali tam Türkiye’dir.” der.Yani bu devrimcilerin adını ağzına alamayacak olanlardır PKK saflarındakiler!

Ve bir diğer gerçeği çarpalım şimdi suratlarına: HDP, bu bölücü örgütün siyasi uzantısıdır! Sizin Selo’nuzun abileridir. Mehmetçiğe kurşun sıkan, Necmettin ve Aybüke öğretmenlerimizi şehit eden, masum köy korucularını, yol yapımı işçilerini tarayan, köyler basıp evleri yerle bir eden, şehirlerin göbeğinde bombalar patlatıp onca insanı yok eden, 11 aylık bir bebeği bu hayattan koparan! Bu yüzden terörle birebir askeri mücadele devam ederken siyasi arenada da HDP derhal kapatılmalı ve kravatlı teröristler gazi meclisten kapı dışarı edilmelidir!

Güzide insanlarımız ise artık bir an evvel tüm bu gerçekleri kavrayıp bölücü ve gerici teröre karşı İkinci İstiklal Savaşı saflarına akın etmelidir.

Türkü, Kürdü, Alevisi, Sünnisi hep beraber Kuvayı Milliye ruhuyla yeniden Atatürk Türkiye’sini kuracağız!

Özge Yaren Enç 

TGB İzmir İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

Savaşta,barışta, tarlada,fabrikada,dağda, yaylada her zaman her yerde öncüdür kadın. Adına şiirler yazılan,uğruna türküler yakılan değildir yalnızca. Haklarını elde etmek için yüzyıllar evvelinde işe koyulan, omzundaki onca yükle hep bir adım daha ileri gitmek için ter dökendir kadın. Mermi taşıyan, silah tutan, tütün saran,  pamuk toplayan, yazı yazan, keman çalan ” korkunç ve mübarek ” elleriyle her zaman var olmuştur.

MÜCADELENİN TARİHÇESİNE KISA BİR BAKIŞ

Kısaca kadın mücadelesi tarihine değinecek olursak dört temel dönem çıkar karşımıza. “Birinci Dalga” denen ilk dönem 1850′ lerde “Yasal Haklar ve Eşitlik” sloganıyla doğar. Fakat bu tarihten seneler evvel Fransız Devrimi sürecinde de kadınlar büyük bir mücadele sergilemiş ” Ekmek yoksa pasta yesinler.” diyen Antoinette ‘nin sarayına ”Ne zaman ekmeğimiz olacak?” haykırışlarıyla yürümüş ve Ulusal Meclis’i basıp kraliyet ailesini esir almıştı. Bu durum İnsan Hakları Bildirgesi’nin kabulünde önemli bir rol oynamıştı. Sanayi Devrimi ile değişen dünyada düzen, kadını tekrar köleye çevirirken erkeği ise düzenin kontrolünü elinde tutan güç haline getirmeye çalışıyordu. Dönemin ünlü bilim insanları bile kadınlara “evi çekip çevirmek” rolünü biçmekteydi. Fabrikalarda işçilik yapan kadınlarsa saatlerce ağır şartlar altında sömürülürken kimse “kadının güçsüzlüğü”nden bahsetmiyordu.!

Tüm bu sözde “gelişen” düzende kadınlar ” Biz de varız!” demek için harekete geçti. 8 Mart 1857’de New York’ta tekstil işçisi kadınlar insanlık dışı çalışma koşullarını protesto etmek için greve gitti. Bu sırada gelişen olaylar esnasında şüpheli bir yangın çıktı ve 129 kadın hayatını kaybetti. Cenazeleri adeta insan seline dönüştü. Aradan seneler geçtikten sonra Almanya Sosyal Demokrat Partisi önderlerinden Clara Zetkin İkinci Enternasyonal’e bağlı Sosyalist Kadınlar Konferansı’nda 8 Mart’ın Dünya Kadınlar Günü olması önerisini sundu. Öneri kabul edildi. 8 Mart 1917’de Rus kadınlar Çarlık rejimine karşı büyük bir yürüyüş gerçekleştirir, bu yürüyüş Ekim Devrimi’nin oluşumuna zemin hazırlar.1921’de Moskova’da yapılan Üçüncü Uluslararası Kadın Konferansı’nda ise 8 Mart New York ve Petrograd’da hayatını kaybeden kadın grevcilerin anısını ölümsüzleştirmek için Emekçi Kadınlar Günü ilan edilir. Ardından gelecek “İkinci Dalga” 60’lı yıllarda “Kadının Kurtuluşu” sloganıyla doğdu. Bu dönemin öncülerinden Margaret Mead: “Kendini adamış,bilinçli, küçük bir grup insanın dünyayı değiştirebileceğinden asla şüphe etmeyiniz. Aslına bakarsanız şimdiye kadar bunu başarmış olanlar yalnızca onlardır” diyerek kadının direnen yanını perçinlemiştir. İngiltere’de Ford fabrikasında çalışan kadın işçiler “yarım kalifiye” statüsünde görülüyor, erkek işçilere oranla %85 daha az ücret alıyordu. 7 Haziran 1968’de bu gidişata dur demek isteyen kadın işçiler büyük bir grev başlattı. dalga dalga yayılan grev sonucunda büyük bir zafer kazanan direnişçiler 1970 yılında ‘’Eşit İşe Eşit Ücret Yasası’’nın çıkmasını sağladılar. 80’lerde oluşan “Üçüncü Dalga” ise cinsiyet-toplumsal cinsiyet ayrımını gündeme getirir. Toplumsal cinsiyet, cinsiyetin üzerine yüklenen toplumsal bir inşaa olarak görülür.

GÜNÜMÜZÜN ”YARIM PORSİYON” KADIN HAKLARI SAVUNUCULARINA KARŞIN…

Günümüzdeki sürece ise bu mücadele tarihinin “Dördüncü Dalga”sı deniyor. Bu dönem postmodern feminizmin oluşmaya başladığı, pek çok yeni teorinin üretildiği bir dönem. Bana kalırsa da en problemli dönem işte bu dönem. Çünkü kadın mücadelesi her kesimin sahiplenmeye çalıştığı, konuların sakız gibi uzatılıp balon gibi patlatıldığı bir yere varmış durumda! Adeta eline dövizini alan ”Hepimiz Feministiz!” diyerek atıyor kendini meydanlara..”Gerçek feminizm bu değil!” cümlesi de dolayısıyla en sık duyduğumuz cümle haline geliyor.Erkek düşmanlığı üzerine yoğunlaşmış bir ”Pop Feminizm” almış başını gidiyor.

Ülkemizin güzide insanları ise son dönemde giderek artan istismar ve cinayetlere karşı nasıl tepki vereceğini şaşırmış vaziyette. Öte yandan PKK’nın siyasal uzantısı HDP Kadın Kolları açıyor. Toprak ağalarının cariyelerini kadından saymıyorlar sanırım? Siyaset meydanına kadın milletvekilleri sürerek aslında ne kadar ”demokrasi aşığı” olduklarını göstermeye çalışanlara Cem Karaca ”Yarım Porsiyon Aydınlık” şarkısıyla en güzel cevabı ”Karılarınızı döverken siz, ne kadar bilimselsiniz!” diyerek vermiştir.

Üniversiteleri saran kadın hakları aktivistleri 8 Mart günü meydanlara” Topla saçını Rapunzel, merdivene tırmansın!”, ” Ev işini Marslılar yapsın!” diye fırlayıveriyor bir anda. Bakın siz şu küçük devrimcilere(!) Öte yandan bir güruh ise gün aşırı ağıtlar yakmaktan başka tek iş yapmıyorlar! Ağlayıp vahlayarak bu devre kadar hiçbir sorun çözülmedi. Devrim gidenlerin ardından ağlayarak değil, gidenleri mücadelede bir bayrak gibi dalgalandırarak gelir!

Bizler saçını kazıtıp omzuna tüfeğini asarak cepheye koşan Mustafa Kemal” Sen üşüyor musun böyle?” diye sorduğunda ”Bey, yüzbin kişi kurtulacak. Ben ölsem ne olur?” diyen Halime Çavuş’un, Fransızlara karşı verilen mücadelede en ön siperlerde savaşırken iki arkadaşını kurtarmak için merminin önüne atlayan Tayyar Rahmiye’nin, tiyatroya kadın ruhunu katan Afife Jale’nin, köy enstitülerinde senelerce emektar mücadeleler veren kadın öğretmenlerimizin torunlarıyız! Elinde ne var ne yoksa sınır ötesine yollayan kadınlarımız umudumuzdur. Öğrencilerine türküler öğreterek kocaman gülücüğüyle içlerini ısıtan ve PKK’lı teröristlerin saldırısı sonucunda şehit edilen Aybüke Yalçın onurumuzdur. İstismara karşı gözünü yummayıp her türlü hukuki mücadeleyi veren Saadet Öğretmen direnç kaynağımızdır.

Bizler içinde bulunduğumuz Emperyalizm Çağı’nı kadınıyla erkeğiyle sonlandırmak için mücadele edenleriz. Dayatılan bu sömürü düzenini omuz omuza yıkacak olanlarız. Sömürü ve istila varsa buna karşı her daim yan yana, can cana ayakta duracak olanlar da var olacaktır!

Ne kimseden lütuf isteriz ne kimseye boyun eğeriz. Mehmetçik hepimizin evladı, abisidir. Ezilen her kadın hepimizin anası, kız kardeşidir. Cumhuriyet meşalesi ile her an daha ileri gideceğimize, nerede ve ne zaman olursa olsun vatanımızı son kanımıza dek koruyacağımıza, özgürlüğümüze göz dikenlere karşı hep birlikte olacağımıza and içeriz!

Kirpiğiniz yere düşmesin, mücadele ile kalın.

Özge Yaren Enç
TGB İzmir İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

Savaşta,barışta, tarlada,fabrikada,dağda, yaylada her zaman her yerde öncüdür kadın. Adına şiirler yazılan,uğruna türküler yakılan değildir yalnızca. Haklarını elde etmek için yüzyıllar evvelinde işe koyulan, omzundaki onca yükle hep bir adım daha ileri gitmek için ter dökendir kadın. Mermi taşıyan, silah tutan, tütün saran,  pamuk toplayan, yazı yazan, keman çalan ” korkunç ve mübarek ” elleriyle her zaman var olmuştur.

MÜCADELENİN TARİHÇESİNE KISA BİR BAKIŞ

Kısaca kadın mücadelesi tarihine değinecek olursak dört temel dönem çıkar karşımıza. “Birinci Dalga” denen ilk dönem 1850′ lerde “Yasal Haklar ve Eşitlik” sloganıyla doğar. Fakat bu tarihten seneler evvel Fransız Devrimi sürecinde de kadınlar büyük bir mücadele sergilemiş ” Ekmek yoksa pasta yesinler.” diyen Antoinette ‘nin sarayına ”Ne zaman ekmeğimiz olacak?” haykırışlarıyla yürümüş ve Ulusal Meclis’i basıp kraliyet ailesini esir almıştı. Bu durum İnsan Hakları Bildirgesi’nin kabulünde önemli bir rol oynamıştı. Sanayi Devrimi ile değişen dünyada düzen, kadını tekrar köleye çevirirken erkeği ise düzenin kontrolünü elinde tutan güç haline getirmeye çalışıyordu. Dönemin ünlü bilim insanları bile kadınlara “evi çekip çevirmek” rolünü biçmekteydi. Fabrikalarda işçilik yapan kadınlarsa saatlerce ağır şartlar altında sömürülürken kimse “kadının güçsüzlüğü”nden bahsetmiyordu.!

Tüm bu sözde “gelişen” düzende kadınlar ” Biz de varız!” demek için harekete geçti. 8 Mart 1857’de New York’ta tekstil işçisi kadınlar insanlık dışı çalışma koşullarını protesto etmek için greve gitti. Bu sırada gelişen olaylar esnasında şüpheli bir yangın çıktı ve 129 kadın hayatını kaybetti. Cenazeleri adeta insan seline dönüştü. Aradan seneler geçtikten sonra Almanya Sosyal Demokrat Partisi önderlerinden Clara Zetkin İkinci Enternasyonal’e bağlı Sosyalist Kadınlar Konferansı’nda 8 Mart’ın Dünya Kadınlar Günü olması önerisini sundu. Öneri kabul edildi. 8 Mart 1917’de Rus kadınlar Çarlık rejimine karşı büyük bir yürüyüş gerçekleştirir, bu yürüyüş Ekim Devrimi’nin oluşumuna zemin hazırlar.1921’de Moskova’da yapılan Üçüncü Uluslararası Kadın Konferansı’nda ise 8 Mart New York ve Petrograd’da hayatını kaybeden kadın grevcilerin anısını ölümsüzleştirmek için Emekçi Kadınlar Günü ilan edilir. Ardından gelecek “İkinci Dalga” 60’lı yıllarda “Kadının Kurtuluşu” sloganıyla doğdu. Bu dönemin öncülerinden Margaret Mead: “Kendini adamış,bilinçli, küçük bir grup insanın dünyayı değiştirebileceğinden asla şüphe etmeyiniz. Aslına bakarsanız şimdiye kadar bunu başarmış olanlar yalnızca onlardır” diyerek kadının direnen yanını perçinlemiştir. İngiltere’de Ford fabrikasında çalışan kadın işçiler “yarım kalifiye” statüsünde görülüyor, erkek işçilere oranla %85 daha az ücret alıyordu. 7 Haziran 1968’de bu gidişata dur demek isteyen kadın işçiler büyük bir grev başlattı. dalga dalga yayılan grev sonucunda büyük bir zafer kazanan direnişçiler 1970 yılında ‘’Eşit İşe Eşit Ücret Yasası’’nın çıkmasını sağladılar. 80’lerde oluşan “Üçüncü Dalga” ise cinsiyet-toplumsal cinsiyet ayrımını gündeme getirir. Toplumsal cinsiyet, cinsiyetin üzerine yüklenen toplumsal bir inşaa olarak görülür.

GÜNÜMÜZÜN ”YARIM PORSİYON” KADIN HAKLARI SAVUNUCULARINA KARŞIN…

Günümüzdeki sürece ise bu mücadele tarihinin “Dördüncü Dalga”sı deniyor. Bu dönem postmodern feminizmin oluşmaya başladığı, pek çok yeni teorinin üretildiği bir dönem. Bana kalırsa da en problemli dönem işte bu dönem. Çünkü kadın mücadelesi her kesimin sahiplenmeye çalıştığı, konuların sakız gibi uzatılıp balon gibi patlatıldığı bir yere varmış durumda! Adeta eline dövizini alan ”Hepimiz Feministiz!” diyerek atıyor kendini meydanlara..”Gerçek feminizm bu değil!” cümlesi de dolayısıyla en sık duyduğumuz cümle haline geliyor.Erkek düşmanlığı üzerine yoğunlaşmış bir ”Pop Feminizm” almış başını gidiyor.

Ülkemizin güzide insanları ise son dönemde giderek artan istismar ve cinayetlere karşı nasıl tepki vereceğini şaşırmış vaziyette. Öte yandan PKK’nın siyasal uzantısı HDP Kadın Kolları açıyor. Toprak ağalarının cariyelerini kadından saymıyorlar sanırım? Siyaset meydanına kadın milletvekilleri sürerek aslında ne kadar ”demokrasi aşığı” olduklarını göstermeye çalışanlara Cem Karaca ”Yarım Porsiyon Aydınlık” şarkısıyla en güzel cevabı ”Karılarınızı döverken siz, ne kadar bilimselsiniz!” diyerek vermiştir.

Üniversiteleri saran kadın hakları aktivistleri 8 Mart günü meydanlara” Topla saçını Rapunzel, merdivene tırmansın!”, ” Ev işini Marslılar yapsın!” diye fırlayıveriyor bir anda. Bakın siz şu küçük devrimcilere(!) Öte yandan bir güruh ise gün aşırı ağıtlar yakmaktan başka tek iş yapmıyorlar! Ağlayıp vahlayarak bu devre kadar hiçbir sorun çözülmedi. Devrim gidenlerin ardından ağlayarak değil, gidenleri mücadelede bir bayrak gibi dalgalandırarak gelir!

Bizler saçını kazıtıp omzuna tüfeğini asarak cepheye koşan Mustafa Kemal” Sen üşüyor musun böyle?” diye sorduğunda ”Bey, yüzbin kişi kurtulacak. Ben ölsem ne olur?” diyen Halime Çavuş’un, Fransızlara karşı verilen mücadelede en ön siperlerde savaşırken iki arkadaşını kurtarmak için merminin önüne atlayan Tayyar Rahmiye’nin, tiyatroya kadın ruhunu katan Afife Jale’nin, köy enstitülerinde senelerce emektar mücadeleler veren kadın öğretmenlerimizin torunlarıyız! Elinde ne var ne yoksa sınır ötesine yollayan kadınlarımız umudumuzdur. Öğrencilerine türküler öğreterek kocaman gülücüğüyle içlerini ısıtan ve PKK’lı teröristlerin saldırısı sonucunda şehit edilen Aybüke Yalçın onurumuzdur. İstismara karşı gözünü yummayıp her türlü hukuki mücadeleyi veren Saadet Öğretmen direnç kaynağımızdır.

Bizler içinde bulunduğumuz Emperyalizm Çağı’nı kadınıyla erkeğiyle sonlandırmak için mücadele edenleriz. Dayatılan bu sömürü düzenini omuz omuza yıkacak olanlarız. Sömürü ve istila varsa buna karşı her daim yan yana, can cana ayakta duracak olanlar da var olacaktır!

Ne kimseden lütuf isteriz ne kimseye boyun eğeriz. Mehmetçik hepimizin evladı, abisidir. Ezilen her kadın hepimizin anası, kız kardeşidir. Cumhuriyet meşalesi ile her an daha ileri gideceğimize, nerede ve ne zaman olursa olsun vatanımızı son kanımıza dek koruyacağımıza, özgürlüğümüze göz dikenlere karşı hep birlikte olacağımıza and içeriz!

Kirpiğiniz yere düşmesin, mücadele ile kalın.

Özge Yaren Enç
TGB İzmir İl Yöneticisi

tgb.gen.tr