Amerika’nın arka sokaklarında doğan rap müziğin Türkiye’ye giriş yapması yaklaşık olarak 30 yılı buluyor. Ancak özellikle 2000’li yılların başından itibaren Sagopa Kajmer, Ceza, Fuat Ergin, Dr. Fuchs, Norm Ender gibi rapçilerin ortaya çıkmasıyla birlikte Türkiye’de istikrarlı bir dinleyici kitlesine kavuşmaya başlamıştır. Türkiye’de ortaya çıkışı itibariyle siyasi ve toplumsal konulara değinen, sınıfsal çelişkilere vurgu yapan Türkçe rap son yıllarda Ezhel, Khontkar, Ben Fero, Gazapizm, Burry Soprano gibi isimlerin ortaya çıkmasıyla birlikte hem içerik olarak hem de tarz olarak eski dönem Türkçe rapten farklılaştı.

YENİ DÖNEMİN TEMASI: SEKS UYUŞTURUCU VE ALKOL
Ezhel, Khontkar ve Burry Soprana hakkında “uyuşturucuya özendirme” suçundan soruşturma açılması bu rapçileri ve yaptıkları müziği tüm Türkiye’nin gündemine sokmuştu. Birçok rapçi ve rap dinleyeni bu soruşturmalara karşı sosyal medyada “#FreeEzhel, #FreeKhontkar” gibi etiketler açarak tepki göstermişti. Son olarak Norm Ender’in yeni dönem rapçilerine karşı “Mekanın Sahibi” isimli bir parçayla cevap vermesi üzerine bu yeni tarz rap yeniden gündeme geldi.
Son 3-4 yıldır popülerleşmeye başlayan ve “Autotune rap” olarak tarif edilen bu yeni tarzın bizi ilgilendiren kısmı işlediği konular. Bu konuları uyuşturucu-serkeşlik özendiriciliği, seks-alkol fetişizmi ve polis-devlet düşmanlığı olarak özetleyebiliriz. Ezhel’in en çok dinlenen şarkılarından biri olan “Geceler”in nakaratı bizi “Esrarın da etkisiyle ışık daha parlak…” sözleriyle karşılıyor. Yine bir diğer çok dinlenen şarkısı olan “Küvet”in nakaratları ise şaşırtmayan bir hoş geldin diyor: “Esrar, içki alkol, viski…”. “Şehrimin Tadı” şarkısında ise olay daha ileriye götürülüyor: “…Süper marketten çalsak bir şey, sosis ve salam. Yerim kafam düşer ot ister canım, polisten kaçın…” Bunun gibi birçok örneği hem Ezhel’in şarkılarında hem de bu geleneği sürdüren birçok rapçide görebiliyoruz ancak bu siteyi daha fazla kirletmemek için dahasına yer vermiyoruz.

AMERİKAN TİPİ RAPİN İSTİLASI VE TÜRKÇE RAPİN DİRENİŞİ
Bu yeni tip rap esasında Amerika’da hakim olan bir rap tarzı. 50 Cent, Snoop Dogg, Lil Wayne, Lil Pump gibi Amerikalı rapçilerin kliplerinde ve şarkı sözlerinde yoğun bir şekilde uyuşturucuya ve alkole özendirmeye, şatafat ve zenginliğin yüceltilmesine rastlanır. Rap Amerika’da doğmasına rağmen Türkiye’de hiçbir zaman Amerika’da yapıldığı biçimiyle yerleşmedi. Türkçe rap 1990’ların ortasından bu yana çoğunlukla politik ve toplumsal konulara değinmiştir. Ceza ve Norm Ender gibi rapçiler birçok şarkısında toplum içerisindeki sınıfsal çelişkileri, kapitalizmin yarattığı çıkarcı insan tipini işlemişlerdir. Hatta toplumsal duyarlılığın yanı sıra emperyalizm karşıtlığı da Türkçe rapte yoğun olarak işlenen bir tema olmuştur. Bu yönden Türkçe rap Amerika’da geliştiği biçimiyle Türkiye’de gelişmemiş, Türkiye’ye özgü bir biçimde gelişerek politikleşmiştir. Örneğin Sagopa Kajmer “Ateşten Gömlek” gömlek şarkısında İsrail’in Filistin üzerindeki işgalini, “Vasiyet” şarkısında ve klibinde de ABD’nin Irak üzerindeki işgalini işlemiş ve bu şarkılar o dönemin gençliği üzerinde çok etkili olmuştur. Yeni dönem rapçilerinin bir önceki başlıkta örneklediğimiz vurgularıyla Ceza’nın “Önce Kendine Bak” şarkısında yaptığı şu vurgular arasında ciddi bir tavır ve yaklaşım farkı vardır: “Bizi bölmek isteyen var, bizi bölebilecek olan yok. Bizi gömmek isteyen varsa bu imkânsız. Biz birlikle, özgürlüğün tadını almış bir toplumun torunuyuz….” Yine son dönemde öne çıkan rapçilerden Hayki de “B1R” isimli şarkısında Türkiye’nin ve Anadolu’nun güzelliklerini öne çıkarmıştır. Bu örnekler Türkçe rapin Türkiye’de Amerika’da geliştiği yönden farklı ve hatta zıt bir yönde geliştiğini örneklemektedir. Ancak son dönemlerde yükselen uyuşturan rap furyasıyla birlikte Amerikan tipi rap Türkçe rape ve Türk gençliğine yönelik bir istila başlatmıştır.
Türk gençliğinin büyük bir çoğunluğunun bu tip şarkıları dinlediği ve bu rapçilere özendiği bir gerçektir. Bu yeni tip raple birlikte yeni bir popüler kültür yaratılmıştır. Bu rapçilerin çoğu popüler kültüre karşı olduklarını söyleselerde esasında kendileri de o popüler kültürün bir parçası olmuşlardır. Popüler kültür emperyalizm kaynaklı bir dayatmadır ve özellikle 1980 sonrası dönemde toplumu ve gençliği uyuşturmak amacıyla kullanılmıştır. Uyuşturucuya özendirme, serkeşliğin-serseriliğin övülmesi, şatafatın yüceltilip tevazunun küçük görülmesi popüler kültürün yarattığı anlayışlardır. Yeni dönem rapi ise yine bu temalar üzerinden yükselerek gençlik içerisinde yayılmış ve popüler kültüre hizmet eder hale gelmiştir.

UYUŞTURUCUYA ÖZENDİRMEK SANAT MI?
Ezhel ve Khontkar gibi rapçilere “uyuşturucuya özendirme” suçundan soruşturma açılması esasında bu istilaya karşı önemli bir darbe olmuştu. Ancak özellikle rap camiasında buna yönelik “müzik yapmak sınırlandırılmamalı, sanat özgür bırakılmalı” temalı karşı çıkışlar oldu. Henüz ortaokul ve lise çağındaki gençlerin yoğun olarak dinlediği şarkılarda bu kadar çok uyuşturucu ve suç özendirmesi yapılırken bunun sınırlandırılmasının sanatın sınırlandırılmasıyla eş tutulması açık bir manipülasyondan başka bir şey değildir. Ergenlik dönemi bir insanın karakterinin şekillenmeye başlandığı bir dönemdir. Bu dönemde yoğun bir şekilde uyuşturucu, alkol, suç yönlendirmesine, şatafat ve zenginlik yüceltilmesine maruz kalması kişinin karakterini de bu yönde etkileyecektir. Üstüne üstlük bu müziği yapan rapçilere yönelik yaptırımlara karşı çıkmak yetmezmiş gibi bunları bir idolmüş gibi sunmak da işin iyice abartılması demektir. Zararlı olan bir şeye yönlendirmenin sanat ya da fikir özgürlüğü kapsamında olduğunu savunmak cinayetin, tecavüzün, hırsızlığın da birer özgürlük olduğunu savunmakla eşdeğerdir ki zaten bu şarkılarda bunların da rahatça övülebildiği görülmektedir.
Halbuki Türkçe rap toplumsal sorunlara, sınıfsal çelişkilere değinmesi ve yaratıcı doğası itibariyle esasında ileridir. Gençliğin önemli bir kısmının gündemine toplumsal sorunlara sokarak 90 neslinin politikleşmesine katkı sağlamıştır. Ancak biraz önce aktardığımız son dönemde çıkan rap şarkılarında bunların tam tersinin olduğunu görebilmektedir. 90 neslinin politikleştiren Türkçe rap, 2000 neslini uyuşturucuya yönlendirmektedir. Bu yönden Türkçe rapin ileri yönünü savunan tüm rapçilerin ve rap dinleyenlerin bu popüler kültür salgınına karşı tepki göstermesi gerekir.

Sezer ÖZSEVEN
TGB Ankara İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

Amerika’nın arka sokaklarında doğan rap müziğin Türkiye’ye giriş yapması yaklaşık olarak 30 yılı buluyor. Ancak özellikle 2000’li yılların başından itibaren Sagopa Kajmer, Ceza, Fuat Ergin, Dr. Fuchs, Norm Ender gibi rapçilerin ortaya çıkmasıyla birlikte Türkiye’de istikrarlı bir dinleyici kitlesine kavuşmaya başlamıştır. Türkiye’de ortaya çıkışı itibariyle siyasi ve toplumsal konulara değinen, sınıfsal çelişkilere vurgu yapan Türkçe rap son yıllarda Ezhel, Khontkar, Ben Fero, Gazapizm, Burry Soprano gibi isimlerin ortaya çıkmasıyla birlikte hem içerik olarak hem de tarz olarak eski dönem Türkçe rapten farklılaştı.

YENİ DÖNEMİN TEMASI: SEKS UYUŞTURUCU VE ALKOL
Ezhel, Khontkar ve Burry Soprana hakkında “uyuşturucuya özendirme” suçundan soruşturma açılması bu rapçileri ve yaptıkları müziği tüm Türkiye’nin gündemine sokmuştu. Birçok rapçi ve rap dinleyeni bu soruşturmalara karşı sosyal medyada “#FreeEzhel, #FreeKhontkar” gibi etiketler açarak tepki göstermişti. Son olarak Norm Ender’in yeni dönem rapçilerine karşı “Mekanın Sahibi” isimli bir parçayla cevap vermesi üzerine bu yeni tarz rap yeniden gündeme geldi.
Son 3-4 yıldır popülerleşmeye başlayan ve “Autotune rap” olarak tarif edilen bu yeni tarzın bizi ilgilendiren kısmı işlediği konular. Bu konuları uyuşturucu-serkeşlik özendiriciliği, seks-alkol fetişizmi ve polis-devlet düşmanlığı olarak özetleyebiliriz. Ezhel’in en çok dinlenen şarkılarından biri olan “Geceler”in nakaratı bizi “Esrarın da etkisiyle ışık daha parlak…” sözleriyle karşılıyor. Yine bir diğer çok dinlenen şarkısı olan “Küvet”in nakaratları ise şaşırtmayan bir hoş geldin diyor: “Esrar, içki alkol, viski…”. “Şehrimin Tadı” şarkısında ise olay daha ileriye götürülüyor: “…Süper marketten çalsak bir şey, sosis ve salam. Yerim kafam düşer ot ister canım, polisten kaçın…” Bunun gibi birçok örneği hem Ezhel’in şarkılarında hem de bu geleneği sürdüren birçok rapçide görebiliyoruz ancak bu siteyi daha fazla kirletmemek için dahasına yer vermiyoruz.

AMERİKAN TİPİ RAPİN İSTİLASI VE TÜRKÇE RAPİN DİRENİŞİ
Bu yeni tip rap esasında Amerika’da hakim olan bir rap tarzı. 50 Cent, Snoop Dogg, Lil Wayne, Lil Pump gibi Amerikalı rapçilerin kliplerinde ve şarkı sözlerinde yoğun bir şekilde uyuşturucuya ve alkole özendirmeye, şatafat ve zenginliğin yüceltilmesine rastlanır. Rap Amerika’da doğmasına rağmen Türkiye’de hiçbir zaman Amerika’da yapıldığı biçimiyle yerleşmedi. Türkçe rap 1990’ların ortasından bu yana çoğunlukla politik ve toplumsal konulara değinmiştir. Ceza ve Norm Ender gibi rapçiler birçok şarkısında toplum içerisindeki sınıfsal çelişkileri, kapitalizmin yarattığı çıkarcı insan tipini işlemişlerdir. Hatta toplumsal duyarlılığın yanı sıra emperyalizm karşıtlığı da Türkçe rapte yoğun olarak işlenen bir tema olmuştur. Bu yönden Türkçe rap Amerika’da geliştiği biçimiyle Türkiye’de gelişmemiş, Türkiye’ye özgü bir biçimde gelişerek politikleşmiştir. Örneğin Sagopa Kajmer “Ateşten Gömlek” gömlek şarkısında İsrail’in Filistin üzerindeki işgalini, “Vasiyet” şarkısında ve klibinde de ABD’nin Irak üzerindeki işgalini işlemiş ve bu şarkılar o dönemin gençliği üzerinde çok etkili olmuştur. Yeni dönem rapçilerinin bir önceki başlıkta örneklediğimiz vurgularıyla Ceza’nın “Önce Kendine Bak” şarkısında yaptığı şu vurgular arasında ciddi bir tavır ve yaklaşım farkı vardır: “Bizi bölmek isteyen var, bizi bölebilecek olan yok. Bizi gömmek isteyen varsa bu imkânsız. Biz birlikle, özgürlüğün tadını almış bir toplumun torunuyuz….” Yine son dönemde öne çıkan rapçilerden Hayki de “B1R” isimli şarkısında Türkiye’nin ve Anadolu’nun güzelliklerini öne çıkarmıştır. Bu örnekler Türkçe rapin Türkiye’de Amerika’da geliştiği yönden farklı ve hatta zıt bir yönde geliştiğini örneklemektedir. Ancak son dönemlerde yükselen uyuşturan rap furyasıyla birlikte Amerikan tipi rap Türkçe rape ve Türk gençliğine yönelik bir istila başlatmıştır.
Türk gençliğinin büyük bir çoğunluğunun bu tip şarkıları dinlediği ve bu rapçilere özendiği bir gerçektir. Bu yeni tip raple birlikte yeni bir popüler kültür yaratılmıştır. Bu rapçilerin çoğu popüler kültüre karşı olduklarını söyleselerde esasında kendileri de o popüler kültürün bir parçası olmuşlardır. Popüler kültür emperyalizm kaynaklı bir dayatmadır ve özellikle 1980 sonrası dönemde toplumu ve gençliği uyuşturmak amacıyla kullanılmıştır. Uyuşturucuya özendirme, serkeşliğin-serseriliğin övülmesi, şatafatın yüceltilip tevazunun küçük görülmesi popüler kültürün yarattığı anlayışlardır. Yeni dönem rapi ise yine bu temalar üzerinden yükselerek gençlik içerisinde yayılmış ve popüler kültüre hizmet eder hale gelmiştir.

UYUŞTURUCUYA ÖZENDİRMEK SANAT MI?
Ezhel ve Khontkar gibi rapçilere “uyuşturucuya özendirme” suçundan soruşturma açılması esasında bu istilaya karşı önemli bir darbe olmuştu. Ancak özellikle rap camiasında buna yönelik “müzik yapmak sınırlandırılmamalı, sanat özgür bırakılmalı” temalı karşı çıkışlar oldu. Henüz ortaokul ve lise çağındaki gençlerin yoğun olarak dinlediği şarkılarda bu kadar çok uyuşturucu ve suç özendirmesi yapılırken bunun sınırlandırılmasının sanatın sınırlandırılmasıyla eş tutulması açık bir manipülasyondan başka bir şey değildir. Ergenlik dönemi bir insanın karakterinin şekillenmeye başlandığı bir dönemdir. Bu dönemde yoğun bir şekilde uyuşturucu, alkol, suç yönlendirmesine, şatafat ve zenginlik yüceltilmesine maruz kalması kişinin karakterini de bu yönde etkileyecektir. Üstüne üstlük bu müziği yapan rapçilere yönelik yaptırımlara karşı çıkmak yetmezmiş gibi bunları bir idolmüş gibi sunmak da işin iyice abartılması demektir. Zararlı olan bir şeye yönlendirmenin sanat ya da fikir özgürlüğü kapsamında olduğunu savunmak cinayetin, tecavüzün, hırsızlığın da birer özgürlük olduğunu savunmakla eşdeğerdir ki zaten bu şarkılarda bunların da rahatça övülebildiği görülmektedir.
Halbuki Türkçe rap toplumsal sorunlara, sınıfsal çelişkilere değinmesi ve yaratıcı doğası itibariyle esasında ileridir. Gençliğin önemli bir kısmının gündemine toplumsal sorunlara sokarak 90 neslinin politikleşmesine katkı sağlamıştır. Ancak biraz önce aktardığımız son dönemde çıkan rap şarkılarında bunların tam tersinin olduğunu görebilmektedir. 90 neslinin politikleştiren Türkçe rap, 2000 neslini uyuşturucuya yönlendirmektedir. Bu yönden Türkçe rapin ileri yönünü savunan tüm rapçilerin ve rap dinleyenlerin bu popüler kültür salgınına karşı tepki göstermesi gerekir.

Sezer ÖZSEVEN
TGB Ankara İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

Dün gece İstanbul’da hain bir terör saldırısı meydana geldi. Bu terör saldırısının niteliği, nasıl gerçekleştirildiği, istihbarat zafiyetinin olup olmadığı üzerine birçok şey yazılıp çizilebilir ki zaten birçok mecrada da yazılıp çizilecektir. Ancak burada iki nokta üzerinde özel olarak durmakta fayda var. Birincisi, 2016 senesini bombalamalardan, darbelerden ve ölümlerden ibaret olarak görüp berbat bir sene geçirdiğimizi söylemek. İkincisi de, yılbaşı gecesi gerçekleşen terör saldırısının ardından 2017’nin 2016’dan daha kötü geçeceğinin tahlilini yaparak felaket tellallığı yapmak.

Her yıl, senenin son günlerine doğru insanlar bir senesini nasıl geçirdiğini düşünür. Televizyonlarda “2016’nın enleri, 2016’da neler oldu?” minvalinde programlar yapılır. Bu sene de yıl sonu aforizmalarının en popüleri 2016’nın ne kadar kötü bir yıl olduğu, derhal ülkemizi terk etmesi ve 2017’nin 2016’dan daha az ölüm getirmesi oldu. Her konuda felaket tellallığı yapıp sürekli karamsar bir tablo çizen neo-liberal çevrelerin başlattığı bu akıma Türkiye’nin önemli bir aydın kesimi de maalesef teslim oldu. Bu yaklaşıma göre 2016 senesi terör saldırılarından, ölümlerden, darbe girişimlerinden, baskılardan, zulümlerden ibaret. Bu çevrelerin 2016 albümünde parçalanmış cesetler, Boğaziçi köprüsünde gözaltına alınmış askerler var. Ancak tüm bunların yanında bir de TGB’nin 2016 albümü var.( https://www.facebook.com/pg/TurkiyeGenclikBirligi/photos/?tab=album&album_id=10155062126601844 ) Türkiye Gençlik Birliği son birkaç yıldır yıl sonunda “bu sene ne yaptık?” içerikli albüm çıkararak 1 sene boyunca toplumsal mücadelenin geldiği aşamayı tahlil ederek önümüzdeki seneye görevler koyar. TGB’nin yıllığında ne parçalanmış cesetler vardır ne de harabeye dönmüş binalar vardır. TGB’nin 2016 yıllığında on binlerin, bombalı saldırılara karşı sokağa çıktığı eylemler vardır. Türk gençliğinin “Hepimiz Mehmetçiğiz! Hepimiz Türk polisiyiz!” sloganıyla üniversite ve liseleri Türk bayraklarıyla donatması vardır. TGB’nin albümünde Cansel’in yüreklerimizi dağlayan yanmış bedeni yoktur, Cansel için ayağa kalkan yüz binler vardır. TGB’nin albümünde şehit edilen Rus elçisinin yere uzanmış bedeni yoktur, uluslararası ilişkiler büromuzun ezilen ulusların gençlik örgütleriyle birlikte verdikleri dayanışma mesajları vardır, Amerikan’ın başına geçirilen çuvallar vardır. TGB’nin albümünde harabeye dönmüş binalar yoktur, ABD’nin piyonlarına El Bab’ı dar eden Türk askerinin Hollywood’a taş çıkaracak şekilde çektirdiği zafer fotoğrafı vardır, Halep’in Amerikan işgalinden kurutuluşunun fotoğrafı vardır. Tüm bu sebepler yüzünden biz TGB’yi karamsarlığın değil umudun örgütü olarak tarif ederiz.

İçinde bulunduğumuz neo-liberal sistem karamsarlıktan başka bir şey üretemiyor. Bu sistemin merkezlerinin argümanlarına açıp bakalım. Bu argümanlar “burası bizim değil bizi öldürmek isteyenlerin ülkesi” gibi süslemelerle doludur. “Bu halktan bir şey olmaz”larla, “Kanada’ya taşınalım”larla doludur. Emperyalizm, terör saldırılarıyla birlikte ülkelerde yarattığı vahşeti neo liberalizmin karamsarlık propagandasıyla düşün hayatı üzerinde de yaratmaktadır. Neo-liberalizmin bu vahşete ürettiği tek yanıt ülkeyi terk etmektir. İşte Türkiye’de devrimciliğin belirleyiciliği burada ortaya çıkar. Devrimcilik, her an bir değişim ve dönüşümü içinde bulundurduğu için karamsarlığı kabul etmez. Devrimcilik daima iyimserliktir. Ancak bu iyimserlik bir takım metafizik ögelere dayanan bir iyimserlik değil, bizzat hayata ve olgulara dayanan bir iyimserlik. Devrimcilik, emperyalizmin yarattığı bu vahşete karşı neo-liberalizmin aksine kabız bir karamsarlık üretmez, yeni bir sistem üretir. Bu yüzden emperyalizm, kendi sistemini ayakta tutmak adına devrimciliğin karşısında neo-liberalizmi besler ve büyütür. Nazım Hikmet “Kanter İçinde” şiirinde, yükselen yapının toz, toprak, kar, çamur içinde yükseldiğini ancak yapıcıların yüreğinin bayram yeri gibi olduğunu söyleyerek aradaki diyalektik ilişkiyi çok güzel tarif eder.

“…Yapıcıların yüreği
Bayram yeri gibi cıvıl cıvıl
Ama yapı yeri bayram yeri değil.
Yapı yeri toz toprak.
Çamur kar…”

2016 senesini bombalardan, ölümlerden ibaret olarak görmenin önümüze koyacağı tek iş ülkeyi terk etmektir. Karamsarlıktır. Ancak 2016 senesi bunlardan ibaret değildir. 2016 yılı Mehmetçik yılıdır! 2016 yılı Türk milletinin Amerikancı darbe girişimini başarısızlığa uğrattığı yıldır. Türk ordusunun Fırat Kalkanı harekatıyla bölücü ve gerici terör örgütlerinin belini kırdığı yıldır. 2016 yılı ABD için çok kötü geçmiştir. Çünkü ABD 2016 yılında Ankara’daki adamlarını kaybetmiştir. (http://odatv.com/amerika-ankaradaki-adamini-kaybetti-0605161200.html) Devrimciler açısından ise 2016 Mehmetçiğin zaferleriyle dolu olan bir yıldır. Türkiye’nin Atlantik’ten kopup Asya’yla yakınlaştığı bir yıldır. Ülkemizde başlatılan bu karamsarlık propagandası özellikle terör saldırılarından sonra daha da popülerleşmektedir. Özellikle dünkü saldırıdan sonra “2017, 2016’dan da daha kötü geçecek” söylemleri sosyal medyadan televizyon kanallarına kadar birçok mecrada dillendirilmeye başlandı. Kendini “güvenlik uzmanı” olarak tarif eden çok bilmişler “Dışarı çıkmayın, kalabalık yerlerde bulunmayın” uyarıları yapmaya başladılar. Halbuki terör saldırılarının asıl amacı da budur. Özellikle son 2 yıldır ülkemizde yapılan terör saldırılarının amacı belli bir sayıda insanın hayatını kaybetmesini sağlamak değildir. Terör saldırısının esasını iki amaç oluşturur. Birincisi; düşmana cesaret, dost kuvvetlere ise korku salmaya çalışmaktır. İkincisi ise, insanlara rahat rahat dışarıda gezemeyeceklerini, eğlenemeyeceklerini söylemektir. Ülkeyi “terörize” etmektir. Meselenin özü buradadır. Bu yüzden “sokağa çıkmayın” tellallığı, karamsar propagandalar temelde terörün esas amacına hizmet etmektir. İnsanların sokakta rahat rahat dolaşamayacaklarının teorisini yapmak başka bir düzeyde yine bir terör saldırısıdır. Türkiye’de maalesef bu propaganda özellikle sosyal medya düzeyinde son derece yaygındır. 

Ülkemizin ve bölgemizin yaşadığı sancılar bir doğum sancısıdır. Türkiye bu süreçten Atlantik sisteminden kopmuş ve başı dik bir Asya ülkesi olarak çıkacaktır.2016 senesi nasıl Mehmetçiğin zaferleriyle dolu bir sene olduysa 2017 senesi de Türkiye’nin Atlantik sisteminden çıkışının doğurduğu bu sancıları bertaraf ettiği bir süreç olacaktır. 2016’nın karanlıkları içerisinden 2017’ye bakanlar Türkiye’nin Atlantik’ten kopuşunu göremiyorlar. Asya’nın büyük devrimcisi Mustafa Kemal Atatürk, 1919’un sisli ve bulutlu günlerinin arkasından doğacak olan Cumhuriyet güneşini gördüğü için Kurtuluş Savaşını zaferle taçlandırmıştı. Bugünün meselesi de 1919’un sisli günlerinden 1923’ün aydınlığını görebilme meselesidir. Önümüzdeki 2017 senesi de aynı 1923’teki gibi bir aydınlığa gebedir. Bu aydınlığın ışığında 2017 senesinin milletimize ve ezilen tüm uluslara büyük zaferler getireceğini, güneşin doğudan doğduğunu gördüğümüz kadar net bir şekilde görüyoruz.

Sezer Özseven
TGB Ankara İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

Dün gece İstanbul’da hain bir terör saldırısı meydana geldi. Bu terör saldırısının niteliği, nasıl gerçekleştirildiği, istihbarat zafiyetinin olup olmadığı üzerine birçok şey yazılıp çizilebilir ki zaten birçok mecrada da yazılıp çizilecektir. Ancak burada iki nokta üzerinde özel olarak durmakta fayda var. Birincisi, 2016 senesini bombalamalardan, darbelerden ve ölümlerden ibaret olarak görüp berbat bir sene geçirdiğimizi söylemek. İkincisi de, yılbaşı gecesi gerçekleşen terör saldırısının ardından 2017’nin 2016’dan daha kötü geçeceğinin tahlilini yaparak felaket tellallığı yapmak.

Her yıl, senenin son günlerine doğru insanlar bir senesini nasıl geçirdiğini düşünür. Televizyonlarda “2016’nın enleri, 2016’da neler oldu?” minvalinde programlar yapılır. Bu sene de yıl sonu aforizmalarının en popüleri 2016’nın ne kadar kötü bir yıl olduğu, derhal ülkemizi terk etmesi ve 2017’nin 2016’dan daha az ölüm getirmesi oldu. Her konuda felaket tellallığı yapıp sürekli karamsar bir tablo çizen neo-liberal çevrelerin başlattığı bu akıma Türkiye’nin önemli bir aydın kesimi de maalesef teslim oldu. Bu yaklaşıma göre 2016 senesi terör saldırılarından, ölümlerden, darbe girişimlerinden, baskılardan, zulümlerden ibaret. Bu çevrelerin 2016 albümünde parçalanmış cesetler, Boğaziçi köprüsünde gözaltına alınmış askerler var. Ancak tüm bunların yanında bir de TGB’nin 2016 albümü var.( https://www.facebook.com/pg/TurkiyeGenclikBirligi/photos/?tab=album&album_id=10155062126601844 ) Türkiye Gençlik Birliği son birkaç yıldır yıl sonunda “bu sene ne yaptık?” içerikli albüm çıkararak 1 sene boyunca toplumsal mücadelenin geldiği aşamayı tahlil ederek önümüzdeki seneye görevler koyar. TGB’nin yıllığında ne parçalanmış cesetler vardır ne de harabeye dönmüş binalar vardır. TGB’nin 2016 yıllığında on binlerin, bombalı saldırılara karşı sokağa çıktığı eylemler vardır. Türk gençliğinin “Hepimiz Mehmetçiğiz! Hepimiz Türk polisiyiz!” sloganıyla üniversite ve liseleri Türk bayraklarıyla donatması vardır. TGB’nin albümünde Cansel’in yüreklerimizi dağlayan yanmış bedeni yoktur, Cansel için ayağa kalkan yüz binler vardır. TGB’nin albümünde şehit edilen Rus elçisinin yere uzanmış bedeni yoktur, uluslararası ilişkiler büromuzun ezilen ulusların gençlik örgütleriyle birlikte verdikleri dayanışma mesajları vardır, Amerikan’ın başına geçirilen çuvallar vardır. TGB’nin albümünde harabeye dönmüş binalar yoktur, ABD’nin piyonlarına El Bab’ı dar eden Türk askerinin Hollywood’a taş çıkaracak şekilde çektirdiği zafer fotoğrafı vardır, Halep’in Amerikan işgalinden kurutuluşunun fotoğrafı vardır. Tüm bu sebepler yüzünden biz TGB’yi karamsarlığın değil umudun örgütü olarak tarif ederiz.

İçinde bulunduğumuz neo-liberal sistem karamsarlıktan başka bir şey üretemiyor. Bu sistemin merkezlerinin argümanlarına açıp bakalım. Bu argümanlar “burası bizim değil bizi öldürmek isteyenlerin ülkesi” gibi süslemelerle doludur. “Bu halktan bir şey olmaz”larla, “Kanada’ya taşınalım”larla doludur. Emperyalizm, terör saldırılarıyla birlikte ülkelerde yarattığı vahşeti neo liberalizmin karamsarlık propagandasıyla düşün hayatı üzerinde de yaratmaktadır. Neo-liberalizmin bu vahşete ürettiği tek yanıt ülkeyi terk etmektir. İşte Türkiye’de devrimciliğin belirleyiciliği burada ortaya çıkar. Devrimcilik, her an bir değişim ve dönüşümü içinde bulundurduğu için karamsarlığı kabul etmez. Devrimcilik daima iyimserliktir. Ancak bu iyimserlik bir takım metafizik ögelere dayanan bir iyimserlik değil, bizzat hayata ve olgulara dayanan bir iyimserlik. Devrimcilik, emperyalizmin yarattığı bu vahşete karşı neo-liberalizmin aksine kabız bir karamsarlık üretmez, yeni bir sistem üretir. Bu yüzden emperyalizm, kendi sistemini ayakta tutmak adına devrimciliğin karşısında neo-liberalizmi besler ve büyütür. Nazım Hikmet “Kanter İçinde” şiirinde, yükselen yapının toz, toprak, kar, çamur içinde yükseldiğini ancak yapıcıların yüreğinin bayram yeri gibi olduğunu söyleyerek aradaki diyalektik ilişkiyi çok güzel tarif eder.

“…Yapıcıların yüreği
Bayram yeri gibi cıvıl cıvıl
Ama yapı yeri bayram yeri değil.
Yapı yeri toz toprak.
Çamur kar…”

2016 senesini bombalardan, ölümlerden ibaret olarak görmenin önümüze koyacağı tek iş ülkeyi terk etmektir. Karamsarlıktır. Ancak 2016 senesi bunlardan ibaret değildir. 2016 yılı Mehmetçik yılıdır! 2016 yılı Türk milletinin Amerikancı darbe girişimini başarısızlığa uğrattığı yıldır. Türk ordusunun Fırat Kalkanı harekatıyla bölücü ve gerici terör örgütlerinin belini kırdığı yıldır. 2016 yılı ABD için çok kötü geçmiştir. Çünkü ABD 2016 yılında Ankara’daki adamlarını kaybetmiştir. (http://odatv.com/amerika-ankaradaki-adamini-kaybetti-0605161200.html) Devrimciler açısından ise 2016 Mehmetçiğin zaferleriyle dolu olan bir yıldır. Türkiye’nin Atlantik’ten kopup Asya’yla yakınlaştığı bir yıldır. Ülkemizde başlatılan bu karamsarlık propagandası özellikle terör saldırılarından sonra daha da popülerleşmektedir. Özellikle dünkü saldırıdan sonra “2017, 2016’dan da daha kötü geçecek” söylemleri sosyal medyadan televizyon kanallarına kadar birçok mecrada dillendirilmeye başlandı. Kendini “güvenlik uzmanı” olarak tarif eden çok bilmişler “Dışarı çıkmayın, kalabalık yerlerde bulunmayın” uyarıları yapmaya başladılar. Halbuki terör saldırılarının asıl amacı da budur. Özellikle son 2 yıldır ülkemizde yapılan terör saldırılarının amacı belli bir sayıda insanın hayatını kaybetmesini sağlamak değildir. Terör saldırısının esasını iki amaç oluşturur. Birincisi; düşmana cesaret, dost kuvvetlere ise korku salmaya çalışmaktır. İkincisi ise, insanlara rahat rahat dışarıda gezemeyeceklerini, eğlenemeyeceklerini söylemektir. Ülkeyi “terörize” etmektir. Meselenin özü buradadır. Bu yüzden “sokağa çıkmayın” tellallığı, karamsar propagandalar temelde terörün esas amacına hizmet etmektir. İnsanların sokakta rahat rahat dolaşamayacaklarının teorisini yapmak başka bir düzeyde yine bir terör saldırısıdır. Türkiye’de maalesef bu propaganda özellikle sosyal medya düzeyinde son derece yaygındır. 

Ülkemizin ve bölgemizin yaşadığı sancılar bir doğum sancısıdır. Türkiye bu süreçten Atlantik sisteminden kopmuş ve başı dik bir Asya ülkesi olarak çıkacaktır.2016 senesi nasıl Mehmetçiğin zaferleriyle dolu bir sene olduysa 2017 senesi de Türkiye’nin Atlantik sisteminden çıkışının doğurduğu bu sancıları bertaraf ettiği bir süreç olacaktır. 2016’nın karanlıkları içerisinden 2017’ye bakanlar Türkiye’nin Atlantik’ten kopuşunu göremiyorlar. Asya’nın büyük devrimcisi Mustafa Kemal Atatürk, 1919’un sisli ve bulutlu günlerinin arkasından doğacak olan Cumhuriyet güneşini gördüğü için Kurtuluş Savaşını zaferle taçlandırmıştı. Bugünün meselesi de 1919’un sisli günlerinden 1923’ün aydınlığını görebilme meselesidir. Önümüzdeki 2017 senesi de aynı 1923’teki gibi bir aydınlığa gebedir. Bu aydınlığın ışığında 2017 senesinin milletimize ve ezilen tüm uluslara büyük zaferler getireceğini, güneşin doğudan doğduğunu gördüğümüz kadar net bir şekilde görüyoruz.

Sezer Özseven
TGB Ankara İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

Bundan 4 sene önce, tam da bu zamanlarda, bir lise öğrencisiyken Ağrı’da Türkiye Gençlik Birliği önderliğinde “Teröre Karşı Kardeşlik Buluşması” adıyla bir bayrak yürüyüşü yapmıştık. Dün ise binlerce Ağrılının Türk bayraklarıyla sokaklara dökülerek Ağrı Cumhuriyet Caddesi’ni gelincik tarlasına çevirdiğinin haberini mutlulukla aldık.(http://aa.com.tr/tr/turkiye/agrida-terore-lanet-kardeslige-davet-yuruyusu/712726)

Türkiye’de belki de açılım sürecinin sancısını en çok zorunlu memuriyet görevi nedeniyle Doğu ve Güneydoğu Anadolu’ya gidenler çekmiştir. Terör örgütü PKK, açılım süreciyle birlikte hem Doğu ve Güneydoğu’da hem de Türkiye’nin tüm üniversitelerinde açılım sürecini yürütenler tarafından şımartılmıştır. Bu şımarıklık üniversitelerde vatansever ve Atatürkçü öğrencilere şiddet uygulama yöntemiyle gerçekleşirken Doğu ve Güneydoğu illerinde ise “dışarıdan gelenlere” karşı hem fiziksel hem de psikolojik şiddet şeklinde vücut bulmuştur. PKK, açılım sürecinin getirdiği devletsizlik ortamıyla birlikte mahalleler ve ilçeler düzeyinde kendi iktidarlarını kurmuş, yer yer Atatürk büstünü parçalamak, Türk bayrağını indirmek gibi eşkıyalıklara da girişmiştir. PKK’nın şımarıklıklarının yarattığı bu ortamda Şark görevini yerine getiren bir asker kiralık ev bulmakta zorlanmış, lisede okuyan bir asker ya da öğretmen çocuğu, mahallesinde PKK’yı “ağabey” olarak gören kimi öğrenciler tarafından baskı yoluyla sindirilmeye çalışılmıştır.

PKK’nın hem militanları boyutunda hem de fikirsel boyutta elini kolunu sallayarak gezdiği, otoyolların altına bombalar yerleştirdiği bu açılım ortamında Amerikan emperyalizmine ve onun yerli işbirlikçilerine karşı her daim dimdik ayakta durmuş bir TGB vardı. TGB’nin parolası coğrafya, zaman, koşul fark etmeksizin Amerikan emperyalizmini çuvallamaktı. 2012 yılının Kasım ayında da TGB il başkanlığı görevini yürüttüğüm Ağrı’da yaklaşık 25 öğrenciyle emperyalizme ve onun terörüne meydan okuduk.(http://www.ulusalkanal.com.tr/m/?id=6540) Bu yaptığımız eylem hem Ağrı yerelinde hem de tüm Türkiye’de büyük yankı uyandırmıştı. Edirne’sinden Hakkari’sine, İzmir’inden Ağrı’sına bu ülkeyi teröre teslim etmeyecek olan bir gençlik hayaleti dolaşıyordu Türkiye’nin dört bir yanında. Ağrı’dan, Diyarbakır’dan, Bingöl’den, Elazığ’dan yükselen kardeşlik haykırışları İzmir’den, Tekirdağ’dan, Eskişehir’den cevap buluyordu.

Bugün geldiğimiz noktada ise bundan yıllar önce haykırdığımız kardeşlik sloganlarının daha güçlü bir şekilde atılmaya başlandığını görüyoruz. 24 Temmuz ile birlikte Türkiye Cumhuriyet’i ordusuyla, yargısıyla, polisiyle, devletin tüm organlarıyla bölücülüğün ve emperyalizmin böğrüne hançeri sapladı. Türkiye Cumhuriyeti’nin yöneticileri dün Amerika’nın projelerinde eş başkan olmakla övünürken, ballandıra ballandıra açılım güzellemeleri yaparlarken bugün Türkiye’nin zorunlulukları gereği Amerika’yla karşı karşıya gelmek durumunda kaldılar. Türkiye hem PKK’ya karşı verdiği mücadelede, hem de 15 Temmuz Amerikancı-Fetullahçı darbe girişiminde ABD’yle göğüs göğse çarpıştı. Türkiye Gençlik Birliği’nin büyüklüğünü ve sağlamlığını yaratan en büyük şey Türkiye’nin bu zorunluluklarını çok önceden kavramasıdır. TGB, herkes açılımcıyken “Açılım bölünmektir” dedi ve teröre meydan okudu. TGB, herkes “ABD her konuda muktedirdir” derken Amerikan askerlerinin başına çuval geçirdi. TGB, herkes “Yahu bu Fetullah hocanın okulları ne güzel işte insanlara Türkçe öğretiyorlar” derken, herkes “Askeri vesayet sona eriyor” derken Silivri önlerinde “Fetullahçı çete dağıtılacak” sloganları attı. 4 yıl önce de Ağrı’da “Teröre Karşı Kardeşlik Buluşması” düzenlediğimizde bize “Siz kan dökülsün mü istiyorsunuz? Siz bu ülkenin huzuru bozulsun mu istiyorsunuz?” diyorlardı. Bizim o günkü hedefimiz bu kitleyi kazanmaktı.

4 yıl önce çeşitli yakınmalarla bizi eleştirenlerin bugün Türk bayraklarıyla “Teröre Lanet Kardeşliğe Davet” buluşması yaptıklarını büyük bir memnuniyetle öğreniyoruz. Dün 25 cesur genç ile bu kardeşlik davetinin önünü açmıştık, bugün ise binler olduk ve bu davete daha güçlü bir şekilde haykırıyoruz. Dün bir avuç genç Doğu’sundan Batı’sına bu ülkeyi teröre teslim etmeyeceğini ilan ediyordu, bugün ise o gençlik halkıyla buluştu ve Türk’üyle Kürt’üyle el ele teröre meydan okuyor. Artık Türkiye’de halk hareketinin niteliği değişti ve daha da kitleselleşti. Artık halk hareketi Mehmetçiğin dağlarımızı temizlemesinden yükseliyor, polisimizin şehir merkezlerini temizlemesinden yükseliyor. Artık halk hareketi şehit cenazelerinden, bayrak yürüyüşlerinden yükseliyor. Artık halk hareketi Hakkâri’de eline bayrak alıp sokaklara dökülen köylülerden, Diyarbakır’da kepenk kapatıp bayrak yürüyüşüne katılan esnaflardan yükseliyor. Türk gençliği ise TGB nezdinde bu görevi aldı. Dün nasıl açılım türkülerinin hep bir ağızdan söylenmesine rağmen bu vatanı Amerikancılara teslim etmediysek bugün daha gür bir sesle binlere karışarak, milyonlara karışarak Türk’üyle, Kürt’üyle, köylüsüyle, esnafıyla, öğrencisiyle, göğsümüzü bir Ömer Halisdemir cesaretiyle bu vatana siper edeceğiz. Türkiye’yi böldürtmeyeceğiz. Amerika’yı bölgemizden def edeceğiz.

Sezer ÖZSEVEN
TGB Ankara İl Yöneticisi

tgb.gen.tr

Bundan 4 sene önce, tam da bu zamanlarda, bir lise öğrencisiyken Ağrı’da Türkiye Gençlik Birliği önderliğinde “Teröre Karşı Kardeşlik Buluşması” adıyla bir bayrak yürüyüşü yapmıştık. Dün ise binlerce Ağrılının Türk bayraklarıyla sokaklara dökülerek Ağrı Cumhuriyet Caddesi’ni gelincik tarlasına çevirdiğinin haberini mutlulukla aldık.(http://aa.com.tr/tr/turkiye/agrida-terore-lanet-kardeslige-davet-yuruyusu/712726)

Türkiye’de belki de açılım sürecinin sancısını en çok zorunlu memuriyet görevi nedeniyle Doğu ve Güneydoğu Anadolu’ya gidenler çekmiştir. Terör örgütü PKK, açılım süreciyle birlikte hem Doğu ve Güneydoğu’da hem de Türkiye’nin tüm üniversitelerinde açılım sürecini yürütenler tarafından şımartılmıştır. Bu şımarıklık üniversitelerde vatansever ve Atatürkçü öğrencilere şiddet uygulama yöntemiyle gerçekleşirken Doğu ve Güneydoğu illerinde ise “dışarıdan gelenlere” karşı hem fiziksel hem de psikolojik şiddet şeklinde vücut bulmuştur. PKK, açılım sürecinin getirdiği devletsizlik ortamıyla birlikte mahalleler ve ilçeler düzeyinde kendi iktidarlarını kurmuş, yer yer Atatürk büstünü parçalamak, Türk bayrağını indirmek gibi eşkıyalıklara da girişmiştir. PKK’nın şımarıklıklarının yarattığı bu ortamda Şark görevini yerine getiren bir asker kiralık ev bulmakta zorlanmış, lisede okuyan bir asker ya da öğretmen çocuğu, mahallesinde PKK’yı “ağabey” olarak gören kimi öğrenciler tarafından baskı yoluyla sindirilmeye çalışılmıştır.

PKK’nın hem militanları boyutunda hem de fikirsel boyutta elini kolunu sallayarak gezdiği, otoyolların altına bombalar yerleştirdiği bu açılım ortamında Amerikan emperyalizmine ve onun yerli işbirlikçilerine karşı her daim dimdik ayakta durmuş bir TGB vardı. TGB’nin parolası coğrafya, zaman, koşul fark etmeksizin Amerikan emperyalizmini çuvallamaktı. 2012 yılının Kasım ayında da TGB il başkanlığı görevini yürüttüğüm Ağrı’da yaklaşık 25 öğrenciyle emperyalizme ve onun terörüne meydan okuduk.(http://www.ulusalkanal.com.tr/m/?id=6540) Bu yaptığımız eylem hem Ağrı yerelinde hem de tüm Türkiye’de büyük yankı uyandırmıştı. Edirne’sinden Hakkari’sine, İzmir’inden Ağrı’sına bu ülkeyi teröre teslim etmeyecek olan bir gençlik hayaleti dolaşıyordu Türkiye’nin dört bir yanında. Ağrı’dan, Diyarbakır’dan, Bingöl’den, Elazığ’dan yükselen kardeşlik haykırışları İzmir’den, Tekirdağ’dan, Eskişehir’den cevap buluyordu.

Bugün geldiğimiz noktada ise bundan yıllar önce haykırdığımız kardeşlik sloganlarının daha güçlü bir şekilde atılmaya başlandığını görüyoruz. 24 Temmuz ile birlikte Türkiye Cumhuriyet’i ordusuyla, yargısıyla, polisiyle, devletin tüm organlarıyla bölücülüğün ve emperyalizmin böğrüne hançeri sapladı. Türkiye Cumhuriyeti’nin yöneticileri dün Amerika’nın projelerinde eş başkan olmakla övünürken, ballandıra ballandıra açılım güzellemeleri yaparlarken bugün Türkiye’nin zorunlulukları gereği Amerika’yla karşı karşıya gelmek durumunda kaldılar. Türkiye hem PKK’ya karşı verdiği mücadelede, hem de 15 Temmuz Amerikancı-Fetullahçı darbe girişiminde ABD’yle göğüs göğse çarpıştı. Türkiye Gençlik Birliği’nin büyüklüğünü ve sağlamlığını yaratan en büyük şey Türkiye’nin bu zorunluluklarını çok önceden kavramasıdır. TGB, herkes açılımcıyken “Açılım bölünmektir” dedi ve teröre meydan okudu. TGB, herkes “ABD her konuda muktedirdir” derken Amerikan askerlerinin başına çuval geçirdi. TGB, herkes “Yahu bu Fetullah hocanın okulları ne güzel işte insanlara Türkçe öğretiyorlar” derken, herkes “Askeri vesayet sona eriyor” derken Silivri önlerinde “Fetullahçı çete dağıtılacak” sloganları attı. 4 yıl önce de Ağrı’da “Teröre Karşı Kardeşlik Buluşması” düzenlediğimizde bize “Siz kan dökülsün mü istiyorsunuz? Siz bu ülkenin huzuru bozulsun mu istiyorsunuz?” diyorlardı. Bizim o günkü hedefimiz bu kitleyi kazanmaktı.

4 yıl önce çeşitli yakınmalarla bizi eleştirenlerin bugün Türk bayraklarıyla “Teröre Lanet Kardeşliğe Davet” buluşması yaptıklarını büyük bir memnuniyetle öğreniyoruz. Dün 25 cesur genç ile bu kardeşlik davetinin önünü açmıştık, bugün ise binler olduk ve bu davete daha güçlü bir şekilde haykırıyoruz. Dün bir avuç genç Doğu’sundan Batı’sına bu ülkeyi teröre teslim etmeyeceğini ilan ediyordu, bugün ise o gençlik halkıyla buluştu ve Türk’üyle Kürt’üyle el ele teröre meydan okuyor. Artık Türkiye’de halk hareketinin niteliği değişti ve daha da kitleselleşti. Artık halk hareketi Mehmetçiğin dağlarımızı temizlemesinden yükseliyor, polisimizin şehir merkezlerini temizlemesinden yükseliyor. Artık halk hareketi şehit cenazelerinden, bayrak yürüyüşlerinden yükseliyor. Artık halk hareketi Hakkâri’de eline bayrak alıp sokaklara dökülen köylülerden, Diyarbakır’da kepenk kapatıp bayrak yürüyüşüne katılan esnaflardan yükseliyor. Türk gençliği ise TGB nezdinde bu görevi aldı. Dün nasıl açılım türkülerinin hep bir ağızdan söylenmesine rağmen bu vatanı Amerikancılara teslim etmediysek bugün daha gür bir sesle binlere karışarak, milyonlara karışarak Türk’üyle, Kürt’üyle, köylüsüyle, esnafıyla, öğrencisiyle, göğsümüzü bir Ömer Halisdemir cesaretiyle bu vatana siper edeceğiz. Türkiye’yi böldürtmeyeceğiz. Amerika’yı bölgemizden def edeceğiz.

Sezer ÖZSEVEN
TGB Ankara İl Yöneticisi

tgb.gen.tr