İsrail’in Filistin topraklarındaki sistematik saldırganlığı, yalnızca bir etnik çatışmanın, mezhepsel bir ayrışmanın ya da yerel bir anlaşmazlığın sonucu değildir. Bu, emperyalizmin bölgeye dayattığı kirli düzenin ürünüdür. İsrail’in Filistin topraklarında sürdürdüğü işgal ve saldırganlık, esasen Amerika Birleşik Devletleri’nin Batı Asya’daki planlarının parçasıdır. Bugün Gazze’de yaşananlar, sadece Filistin’in değil; Türkiye’nin, Mısır’ın, Irak’ın, İran’ın ve tüm bölge halklarının karşı karşıya olduğu terörün bir parçasıdır. Bu yüzden mesele mağduriyetten öte, bölgesel ve küresel dengeleri etkileyen bir terör gerçeğidir.
Bu yüzden meseleyi sadece bir “insani dram” olarak görmek yetersizdir. Bu savaş, Batı Asya halklarının emperyalizme karşı yürüttüğü tarihsel mücadelenin bir cephesidir. Sorunun gerçek adı budur. Emperyalizmin Batı Asya’ya karşı savaşı. Bu yüzden, bağımsız bir Filistin devleti kurulmadan, bölgede barış sağlanamaz. Gerçek çözüm, iki devletli çözümdür.

Bölgesel Savaşın İlk Cephesi
İsrail’in saldırganlığı tesadüf değildir. Her füze, her bomba, her işgal esasında ABD’nin bölgedeki çıkarlarının hayata geçirilme biçimidir. Gazze’ye yönelik her saldırı, Doğu Akdeniz’deki enerji kaynaklarına uzanma planının, İran’a yönelik baskının, Suriye’yi parçalama girişiminin, Irak’taki işgali sürdürme çabasının bir uzantısıdır.
Bu gerçeği bizzat Batı dünyasının stratejistleri de gizlemiyor. ABD’li yetkililer, Gazze’deki savaşın “bölgesel bir çatışmanın ilk adımı” olduğunu açıkça söylüyor. Eski ABD Ulusal Güvenlik Danışmanı John Bolton’un “Hepimiz Gazze’ye odaklandık ancak bu, bölgesel bir savaşın yalnızca başlangıcı olabilir” açıklaması, emperyalist planların yıllar öncesinden itirafıdır.
Dolayısıyla bu savaş yalnızca İsrail’in meselesi değildir. ABD’nin Batı Asya’daki yeni paylaşım planlarıdır. Bugün Filistin’e yönelen bütün tehditler aynı zamanda Türkiye’ye tehdittir. Bu tehdidi gören herkesin, Filistin’in mücadelesini kendi mücadelesi olarak görmesi gerekir.

Emperyalizmin Kuşatma Planı
Daha önceki paragrafta belirttiğimiz gibi, Batı Asya’daki emperyalist planların bir diğer boyutu Doğu Akdeniz’de şekilleniyor. İsrail’in Yunanistan, Güney Kıbrıs, Mısır ve BAE ile kurduğu enerji ittifakı, Türkiye’yi bu bölgeden dışlama ve kuşatma amacını açıkça ortaya koyuyor. Bu kuşatmanın arkasında ise ABD ve AB’nin tam desteği var. Akdeniz’in enerji kaynaklarını kontrol altına almak isteyen emperyalist güçler, bu bağlamda İsrail’i sahneye sürüyor. İsrail’in Gazze kıyılarını abluka altına alması ve Filistin halkını topraklarından koparmaya çalışması, sadece askeri bir işgal değil, aynı zamanda enerji jeopolitiği üzerinden kurulan emperyalist düzenin bir parçasıdır.

Bu nedenle Filistin’in özgürleşmesi, yalnızca bir halkın kurtuluşu değil, aynı zamanda Türkiye’nin Doğu Akdeniz’deki bağımsızlık mücadelesinin de temelini oluşturuyor. Gazze özgür olmadan, Türkiye’nin deniz yetki alanları da güvence altına alınamaz. Filistin’e yönelik saldırılar, Mavi Vatan stratejisini doğrudan tehdit eden bir durumdur. Aynı zamanda bu yüzden Türkiye’nin güvenliği ile Filistin’in özgürlüğü birbirine bağlıdır.

Filistin Halkının Onurlu Mücadelesi
1948’den bu yana Filistin halkı, emperyalist işgale karşı destansı bir direniş yürütmektedir. Bu direnişin anlamı, sadece bir halkın özgürlüğüyle tanımlanamaz. Aynı zamanda sömürgeciliğe, zorbalığa, gaspa ve ahlaksızlığa karşı insanlık onurunun direnişidir.
İsrail, yıllardır Filistin topraklarını işgal ederek, yerleşimlerle bölgeyi parçalara ayırarak, Kudüs’ü tek taraflı olarak başkent ilan ederek ve Gazze’yi abluka altında tutarak iki devletli çözümü sabote ediyor. Bugün Filistin’in devlet olma hakkı, sadece yok sayılmıyor; topyekûn ezilmeye çalışılıyor.
Ancak bu baskılara rağmen Filistin halkı ayakta. Çünkü haklılar. Çünkü emperyalizmin karşısında bağımsızlık mücadelesi veriyorlar. Bu mücadele, yalnızca Filistin’in değil; Batı Asya’daki tüm halkların özgürlüğüyle doğrudan bağlantılıdır!

Ortadoğu Emperyalizmin Oyun Sahası Olamaz
Türkiye, tarihsel, coğrafi ve ideolojik olarak bu mücadelenin tam merkezinde yer alıyor. Bu coğrafyada yaşanan hiçbir gelişme, Türkiye’den bağımsız düşünülemez. Filistin’in işgali, Türkiye için büyük bir tehdittir. Doğu Akdeniz’de Türkiye’ye karşı kurulan cephe ile Gazze’ye bomba yağdıran zihniyet aynıdır.
Bu noktada Atatürk’ün şu sözünü tekrar gündeme getirmekte yarar var:
“Ortadoğu’nun Batı emperyalizminin oyun sahası olmasına izin vermeyeceğiz.”
Atatürk’ün anti-emperyalist mirası, bugün Türkiye’nin izlemesi gereken yolu açıkça işaret eder. Bu miras, emperyalizme karşı duruş, tam bağımsızlık ve halkların kardeşliğini esas alan bir yönelimi zorunlu kılar.

Filistin’in Yanında Olmak Söylemlerle Sınırlı Kalamaz
Son dönemde Türkiye’nin, Filistin’in Birleşmiş Milletler ‘de tam üyelik kazanması gerektiğini savunduğunu görüyoruz. BM üyeliği, Filistin-İsrail savaşına çözüm değildir. Özgür Filistin’i savunmak, Birleşmiş Milletler ’de konuşma yapmaktan geçmez. Mevcut duruma baktığımızda, bugün Filistin’i tanıyan 140’tan fazla ülke var. Ama Filistin halkı hâlâ özgür değil. Hâlâ yerinden ediliyor, hâlâ bombalanıyor, hâlâ açlıkla ve yoksullukla boğuşuyor. Tanıma, sadece bir semboldür.
Asıl olan, bu tanımanın arkasında hangi adımların atıldığıdır. Yani mesele, Filistin’i tanıyıp tanımamak değil; Filistin’i gerçek anlamda savunup savunmamak meselesidir.

Burada şuna da değinmekte yarar var. Trump’ın geçtiğimiz gün gündeme gelen “Gazze Planı” ilk bakışta ateşkes ve barış çağrısı gibi görünse de dikkatle incelendiğinde bölgeyi yeniden tasarlamaya yönelik klasik bir emperyalist müdahale planıdır. “HAMAS ’sız bir yönetim” ve “Filistin Yönetimine sınırlı rol” maddeleri, Filistin direnişini etkisizleştirme ve bağımsızlık mücadelesini “kontrollü” hale getirme çabasından ibaret. Üstelik bu kez, yerli halkı ezen değil; “inşa eden”, “yardım eden”, “barış sağlayan” bir emperyalizm profili çizerek, işgali meşrulaştırma girişimi oluşturmaktadır.

‘HAMAS’sız bir yönetim’ söylemi, Filistin halkının tek caydırıcı gücü olan örgütlü direnişin silahsızlandırılması anlamına da gelmektedir. Filistin halkının en önemli gücü olan HAMAS, işte bu direnişin örgütlü iradesini temsil etmektedir. HAMAS, Filistin halkının caydırıcı gücü, bağımsızlık arzusunun somut ifadesidir. Etkisi ise Filistin’in ötesine geçer. Bu yüzden İsrail’in hedefi topraklarla sınırlı değil, aynı zamanda bu örgütlü direniştir.

Ayrıca Arap ve İslam ülkelerinden asker getirilmesi, İsrail’in doğrudan işgal yükünü hafifletirken, bölgede emperyalist denetimli bir taşeron ordu kurma girişimidir. Böylece işgalin askeri sorumluluğu İsrail’den alınarak ‘uluslararası güvenlik gücü’ adı altında meşrulaştırılmakta, Filistin halkının özgürlük mücadelesi doğrudan değil, dolaylı bir baskı ve kontrol mekanizmasıyla sınırlandırılmaktadır.
Bu anlattıklarımızdan şu noktaya varıyoruz, Türkiye, Filistin’in yanında olduğunu göstermek istiyorsa mesele söylemlerden çıkmalıdır.

1) İncirlik/Kürecik Kapatılmalı, NATO’dan Çıkılmalı!

Bugün Türkiye’de bulunan NATO’ya ait İncirlik/Kürecik üsleri, doğrudan İsrail’in hava savunma sistemine bilgi aktarmakta, ABD’nin bölgedeki savaş planlarına alenen hizmet etmektedir. Kürecik açık kaldıkça, Türkiye’nin toprakları emperyalizmin hedef belirlediği bir kontrol merkezine dönüşmektedir. Türkiye’nin Filistin’in yanında olduğunu söylemesi, NATO üsleri Türkiye topraklarında söz hakkı sahibi olduğu sürece inandırıcılığını yitirir. Kürecik/İncirlik üsleri kapanmadan emperyalizme karşı bir duruştan söz edilemez. İsrail’in işgal saldırılarını gerçekten durdurmak için, önce Türkiye emperyalist üslerini kapatmak zorundadır. NATO’dan çıkmak zorundadır. Bu adım sadece Filistin için değil, Türkiye’nin de güvenliği ve bağımsızlığı için gereklidir.

2) KKTC Resmen Tanınmalı

Emperyalizme karşı samimi bir duruş, çifte standartla yürütülemez. Bugün İsrail’in işgaline karşı çıkıp, aynı anda Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’ni tanımamak; aynı sistemin farklı halklara uyguladığı çifte standardı kabullenmek demektir. Kıbrıs, tıpkı Filistin gibi yıllardır emperyalist düzenin kuşatması altındadır. KKTC’nin tanınması, sadece Kıbrıs Türk halkının meşru varlığına değil; Türkiye’nin Doğu Akdeniz’deki deniz yetki alanlarına da doğrudan sahip çıkmak anlamına gelir. Kıbrıs’tan vazgeçmek, Mavi Vatan’dan vazgeçmektir. KKTC’yi tanımak ise yalnızca Kıbrıs Türk halkına değil, aynı zamanda Filistin’e, Lübnan’a, Suriye’ye ve bölgedeki tüm direniş odaklarına moral vermek demektir. Bu yüzden bugün Filistin’i savunan herkes, KKTC’nin resmen tanınmasının aciliyetini kavramalıdır.

3) Suriye’nin Bölünmesine Karşı Harekete Geçilmeli

Bugün Filistin’e bomba atan zihniyet ile Suriye’yi bölmeye çalışan zihniyet aynıdır. ABD’nin SDG/SDF üzerinden Suriye’nin kuzeyinde kurmaya çalıştığı sözde yapılar, İsrail’in güvenliğini tahkim etmek ve bölgeyi kalıcı şekilde istikrarsızlaştırmak için tasarlanmıştır. Türkiye’nin güney sınırında kurulacak herhangi bir kukla devlet, sadece Suriye’yi değil; Türkiye’yi de bölme planının ön adımıdır. Bu yüzden Suriye’nin toprak bütünlüğünü savunmak, doğrudan Filistin’in bağımsızlık mücadelesine omuz vermek anlamına gelir. Türkiye’nin Suriye ile ilişkilerini normalleştirmesi, emperyalizmin bölgesel planlarına darbe vurur. Bu hem Türkiye’nin hem de Filistin’in geleceğini doğrudan etkiler. Türkiye, vakit kaybetmeden SGD/SDF’ye karşı mücadeleyi ortaklaştırmalıdır.

4) Mavi Vatan Fiilen Savunulmalı Doğu Akdeniz Korunmalı

Doğu Akdeniz’de Türkiye’nin kuşatılması, emperyalist projenin en kritik halkalarından biridir. İsrail’in Güney Kıbrıs, Yunanistan ve Mısır’la kurduğu enerji ekseni, Türkiye’yi denizden çevrelemeyi amaçlamaktadır. Gazze’ye yapılan saldırılarla Doğu Akdeniz’de Türkiye’ye çizilen sınırlar aynı haritada planlanmaktadır. Bu yüzden Mavi Vatan, sadece Türkiye’nin bir deniz politikası değil; aynı zamanda Filistin’in özgürlüğüyle doğrudan bağlantılı bir stratejik hattır. Gazze abluka altındayken, Akdeniz’deki enerji savaşlarından Türkiye’yi dışlama girişimleri hız kazanmakta hem deniz haklarımız hem de bölgedeki kardeş halkların güvenliği tehdit altına alınmaktadır. Türkiye, sadece denizlerde değil; bu hattın diplomatik, askerî ve ekonomik her boyutunda varlık göstermelidir. Çünkü Mavi Vatan’ı savunmak, aynı anda Filistin’i savunmaktır.

5) ABD-İsrail Saldırganlığına Karşı Bölgesel İttifak Politikası

Emperyalizme karşı mücadelenin zafer kazanabilmesi, Türkiye, Rusya ve İran eksenine Suriye, Irak, Lübnan, Azerbaycan’ın eklendiği bir bölge ittifakıyla mümkündür. Emperyalizmin “böl ve yönet” stratejisine karşı bölgesel bağımsızlığın anahtarıdır. Türkiye’nin bu tarihi dönüşümdeki rolü belirleyicidir. Türkiye’nin batıda NATO zincirlerini kırması, doğuda ise bu çok kutuplu eksenle güçlenmesi, tam bağımsızlığa giden yoldaki en kritik adımdır. Bu yeni düzen, ABD hegemonyasının çöküşüne tanık olan dünyada Avrasya halklarının ortak kaderini belirleyecektir. Türk gençliğinin birinci vazifesi olan ‘Türk istiklalini ve Türk cumhuriyetini ilelebet muhafaza etmek’ vazifesini bulduğu yer bugün bu Avrasya cephesinin inşasıdır.
Tarih, emperyalizme karşı direnen halkların er ya da geç zafer kazandığını göstermektedir. Vietnam’da, Afganistan’da, Cezayir’de yaşanan zaferler, Filistin ve Türkiye için de yaşanacaktır. Türkiye’nin Avrasya cephesindeki yerini alması, yalnızca coğrafi bir tercihi değil, tarihsel bir zorunluluğu ifade etmektedir. İstiklal Savaşı’nın ruhuyla yeniden doğan Türkiye, bu kez de emperyalist kuşatmayı kıracak, bölge halklarıyla birlikte özgür geleceği inşa edecektir. Filistin’in zaferi, Türkiye’nin zaferidir; Türkiye’nin bağımsızlığı, Filistin’in özgürlüğüdür!

Vera Kasapoğlu
TGB Ankara İl Sekreteri

İsrail’in Filistin topraklarındaki sistematik saldırganlığı, yalnızca bir etnik çatışmanın, mezhepsel bir ayrışmanın ya da yerel bir anlaşmazlığın sonucu değildir. Bu, emperyalizmin bölgeye dayattığı kirli düzenin ürünüdür. İsrail’in Filistin topraklarında sürdürdüğü işgal ve saldırganlık, esasen Amerika Birleşik Devletleri’nin Batı Asya’daki planlarının parçasıdır. Bugün Gazze’de yaşananlar, sadece Filistin’in değil; Türkiye’nin, Mısır’ın, Irak’ın, İran’ın ve tüm bölge halklarının karşı karşıya olduğu terörün bir parçasıdır. Bu yüzden mesele mağduriyetten öte, bölgesel ve küresel dengeleri etkileyen bir terör gerçeğidir.
Bu yüzden meseleyi sadece bir “insani dram” olarak görmek yetersizdir. Bu savaş, Batı Asya halklarının emperyalizme karşı yürüttüğü tarihsel mücadelenin bir cephesidir. Sorunun gerçek adı budur. Emperyalizmin Batı Asya’ya karşı savaşı. Bu yüzden, bağımsız bir Filistin devleti kurulmadan, bölgede barış sağlanamaz. Gerçek çözüm, iki devletli çözümdür.

Bölgesel Savaşın İlk Cephesi
İsrail’in saldırganlığı tesadüf değildir. Her füze, her bomba, her işgal esasında ABD’nin bölgedeki çıkarlarının hayata geçirilme biçimidir. Gazze’ye yönelik her saldırı, Doğu Akdeniz’deki enerji kaynaklarına uzanma planının, İran’a yönelik baskının, Suriye’yi parçalama girişiminin, Irak’taki işgali sürdürme çabasının bir uzantısıdır.
Bu gerçeği bizzat Batı dünyasının stratejistleri de gizlemiyor. ABD’li yetkililer, Gazze’deki savaşın “bölgesel bir çatışmanın ilk adımı” olduğunu açıkça söylüyor. Eski ABD Ulusal Güvenlik Danışmanı John Bolton’un “Hepimiz Gazze’ye odaklandık ancak bu, bölgesel bir savaşın yalnızca başlangıcı olabilir” açıklaması, emperyalist planların yıllar öncesinden itirafıdır.
Dolayısıyla bu savaş yalnızca İsrail’in meselesi değildir. ABD’nin Batı Asya’daki yeni paylaşım planlarıdır. Bugün Filistin’e yönelen bütün tehditler aynı zamanda Türkiye’ye tehdittir. Bu tehdidi gören herkesin, Filistin’in mücadelesini kendi mücadelesi olarak görmesi gerekir.

Emperyalizmin Kuşatma Planı
Daha önceki paragrafta belirttiğimiz gibi, Batı Asya’daki emperyalist planların bir diğer boyutu Doğu Akdeniz’de şekilleniyor. İsrail’in Yunanistan, Güney Kıbrıs, Mısır ve BAE ile kurduğu enerji ittifakı, Türkiye’yi bu bölgeden dışlama ve kuşatma amacını açıkça ortaya koyuyor. Bu kuşatmanın arkasında ise ABD ve AB’nin tam desteği var. Akdeniz’in enerji kaynaklarını kontrol altına almak isteyen emperyalist güçler, bu bağlamda İsrail’i sahneye sürüyor. İsrail’in Gazze kıyılarını abluka altına alması ve Filistin halkını topraklarından koparmaya çalışması, sadece askeri bir işgal değil, aynı zamanda enerji jeopolitiği üzerinden kurulan emperyalist düzenin bir parçasıdır.

Bu nedenle Filistin’in özgürleşmesi, yalnızca bir halkın kurtuluşu değil, aynı zamanda Türkiye’nin Doğu Akdeniz’deki bağımsızlık mücadelesinin de temelini oluşturuyor. Gazze özgür olmadan, Türkiye’nin deniz yetki alanları da güvence altına alınamaz. Filistin’e yönelik saldırılar, Mavi Vatan stratejisini doğrudan tehdit eden bir durumdur. Aynı zamanda bu yüzden Türkiye’nin güvenliği ile Filistin’in özgürlüğü birbirine bağlıdır.

Filistin Halkının Onurlu Mücadelesi
1948’den bu yana Filistin halkı, emperyalist işgale karşı destansı bir direniş yürütmektedir. Bu direnişin anlamı, sadece bir halkın özgürlüğüyle tanımlanamaz. Aynı zamanda sömürgeciliğe, zorbalığa, gaspa ve ahlaksızlığa karşı insanlık onurunun direnişidir.
İsrail, yıllardır Filistin topraklarını işgal ederek, yerleşimlerle bölgeyi parçalara ayırarak, Kudüs’ü tek taraflı olarak başkent ilan ederek ve Gazze’yi abluka altında tutarak iki devletli çözümü sabote ediyor. Bugün Filistin’in devlet olma hakkı, sadece yok sayılmıyor; topyekûn ezilmeye çalışılıyor.
Ancak bu baskılara rağmen Filistin halkı ayakta. Çünkü haklılar. Çünkü emperyalizmin karşısında bağımsızlık mücadelesi veriyorlar. Bu mücadele, yalnızca Filistin’in değil; Batı Asya’daki tüm halkların özgürlüğüyle doğrudan bağlantılıdır!

Ortadoğu Emperyalizmin Oyun Sahası Olamaz
Türkiye, tarihsel, coğrafi ve ideolojik olarak bu mücadelenin tam merkezinde yer alıyor. Bu coğrafyada yaşanan hiçbir gelişme, Türkiye’den bağımsız düşünülemez. Filistin’in işgali, Türkiye için büyük bir tehdittir. Doğu Akdeniz’de Türkiye’ye karşı kurulan cephe ile Gazze’ye bomba yağdıran zihniyet aynıdır.
Bu noktada Atatürk’ün şu sözünü tekrar gündeme getirmekte yarar var:
“Ortadoğu’nun Batı emperyalizminin oyun sahası olmasına izin vermeyeceğiz.”
Atatürk’ün anti-emperyalist mirası, bugün Türkiye’nin izlemesi gereken yolu açıkça işaret eder. Bu miras, emperyalizme karşı duruş, tam bağımsızlık ve halkların kardeşliğini esas alan bir yönelimi zorunlu kılar.

Filistin’in Yanında Olmak Söylemlerle Sınırlı Kalamaz
Son dönemde Türkiye’nin, Filistin’in Birleşmiş Milletler ‘de tam üyelik kazanması gerektiğini savunduğunu görüyoruz. BM üyeliği, Filistin-İsrail savaşına çözüm değildir. Özgür Filistin’i savunmak, Birleşmiş Milletler ’de konuşma yapmaktan geçmez. Mevcut duruma baktığımızda, bugün Filistin’i tanıyan 140’tan fazla ülke var. Ama Filistin halkı hâlâ özgür değil. Hâlâ yerinden ediliyor, hâlâ bombalanıyor, hâlâ açlıkla ve yoksullukla boğuşuyor. Tanıma, sadece bir semboldür.
Asıl olan, bu tanımanın arkasında hangi adımların atıldığıdır. Yani mesele, Filistin’i tanıyıp tanımamak değil; Filistin’i gerçek anlamda savunup savunmamak meselesidir.

Burada şuna da değinmekte yarar var. Trump’ın geçtiğimiz gün gündeme gelen “Gazze Planı” ilk bakışta ateşkes ve barış çağrısı gibi görünse de dikkatle incelendiğinde bölgeyi yeniden tasarlamaya yönelik klasik bir emperyalist müdahale planıdır. “HAMAS ’sız bir yönetim” ve “Filistin Yönetimine sınırlı rol” maddeleri, Filistin direnişini etkisizleştirme ve bağımsızlık mücadelesini “kontrollü” hale getirme çabasından ibaret. Üstelik bu kez, yerli halkı ezen değil; “inşa eden”, “yardım eden”, “barış sağlayan” bir emperyalizm profili çizerek, işgali meşrulaştırma girişimi oluşturmaktadır.

‘HAMAS’sız bir yönetim’ söylemi, Filistin halkının tek caydırıcı gücü olan örgütlü direnişin silahsızlandırılması anlamına da gelmektedir. Filistin halkının en önemli gücü olan HAMAS, işte bu direnişin örgütlü iradesini temsil etmektedir. HAMAS, Filistin halkının caydırıcı gücü, bağımsızlık arzusunun somut ifadesidir. Etkisi ise Filistin’in ötesine geçer. Bu yüzden İsrail’in hedefi topraklarla sınırlı değil, aynı zamanda bu örgütlü direniştir.

Ayrıca Arap ve İslam ülkelerinden asker getirilmesi, İsrail’in doğrudan işgal yükünü hafifletirken, bölgede emperyalist denetimli bir taşeron ordu kurma girişimidir. Böylece işgalin askeri sorumluluğu İsrail’den alınarak ‘uluslararası güvenlik gücü’ adı altında meşrulaştırılmakta, Filistin halkının özgürlük mücadelesi doğrudan değil, dolaylı bir baskı ve kontrol mekanizmasıyla sınırlandırılmaktadır.
Bu anlattıklarımızdan şu noktaya varıyoruz, Türkiye, Filistin’in yanında olduğunu göstermek istiyorsa mesele söylemlerden çıkmalıdır.

1) İncirlik/Kürecik Kapatılmalı, NATO’dan Çıkılmalı!

Bugün Türkiye’de bulunan NATO’ya ait İncirlik/Kürecik üsleri, doğrudan İsrail’in hava savunma sistemine bilgi aktarmakta, ABD’nin bölgedeki savaş planlarına alenen hizmet etmektedir. Kürecik açık kaldıkça, Türkiye’nin toprakları emperyalizmin hedef belirlediği bir kontrol merkezine dönüşmektedir. Türkiye’nin Filistin’in yanında olduğunu söylemesi, NATO üsleri Türkiye topraklarında söz hakkı sahibi olduğu sürece inandırıcılığını yitirir. Kürecik/İncirlik üsleri kapanmadan emperyalizme karşı bir duruştan söz edilemez. İsrail’in işgal saldırılarını gerçekten durdurmak için, önce Türkiye emperyalist üslerini kapatmak zorundadır. NATO’dan çıkmak zorundadır. Bu adım sadece Filistin için değil, Türkiye’nin de güvenliği ve bağımsızlığı için gereklidir.

2) KKTC Resmen Tanınmalı

Emperyalizme karşı samimi bir duruş, çifte standartla yürütülemez. Bugün İsrail’in işgaline karşı çıkıp, aynı anda Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’ni tanımamak; aynı sistemin farklı halklara uyguladığı çifte standardı kabullenmek demektir. Kıbrıs, tıpkı Filistin gibi yıllardır emperyalist düzenin kuşatması altındadır. KKTC’nin tanınması, sadece Kıbrıs Türk halkının meşru varlığına değil; Türkiye’nin Doğu Akdeniz’deki deniz yetki alanlarına da doğrudan sahip çıkmak anlamına gelir. Kıbrıs’tan vazgeçmek, Mavi Vatan’dan vazgeçmektir. KKTC’yi tanımak ise yalnızca Kıbrıs Türk halkına değil, aynı zamanda Filistin’e, Lübnan’a, Suriye’ye ve bölgedeki tüm direniş odaklarına moral vermek demektir. Bu yüzden bugün Filistin’i savunan herkes, KKTC’nin resmen tanınmasının aciliyetini kavramalıdır.

3) Suriye’nin Bölünmesine Karşı Harekete Geçilmeli

Bugün Filistin’e bomba atan zihniyet ile Suriye’yi bölmeye çalışan zihniyet aynıdır. ABD’nin SDG/SDF üzerinden Suriye’nin kuzeyinde kurmaya çalıştığı sözde yapılar, İsrail’in güvenliğini tahkim etmek ve bölgeyi kalıcı şekilde istikrarsızlaştırmak için tasarlanmıştır. Türkiye’nin güney sınırında kurulacak herhangi bir kukla devlet, sadece Suriye’yi değil; Türkiye’yi de bölme planının ön adımıdır. Bu yüzden Suriye’nin toprak bütünlüğünü savunmak, doğrudan Filistin’in bağımsızlık mücadelesine omuz vermek anlamına gelir. Türkiye’nin Suriye ile ilişkilerini normalleştirmesi, emperyalizmin bölgesel planlarına darbe vurur. Bu hem Türkiye’nin hem de Filistin’in geleceğini doğrudan etkiler. Türkiye, vakit kaybetmeden SGD/SDF’ye karşı mücadeleyi ortaklaştırmalıdır.

4) Mavi Vatan Fiilen Savunulmalı Doğu Akdeniz Korunmalı

Doğu Akdeniz’de Türkiye’nin kuşatılması, emperyalist projenin en kritik halkalarından biridir. İsrail’in Güney Kıbrıs, Yunanistan ve Mısır’la kurduğu enerji ekseni, Türkiye’yi denizden çevrelemeyi amaçlamaktadır. Gazze’ye yapılan saldırılarla Doğu Akdeniz’de Türkiye’ye çizilen sınırlar aynı haritada planlanmaktadır. Bu yüzden Mavi Vatan, sadece Türkiye’nin bir deniz politikası değil; aynı zamanda Filistin’in özgürlüğüyle doğrudan bağlantılı bir stratejik hattır. Gazze abluka altındayken, Akdeniz’deki enerji savaşlarından Türkiye’yi dışlama girişimleri hız kazanmakta hem deniz haklarımız hem de bölgedeki kardeş halkların güvenliği tehdit altına alınmaktadır. Türkiye, sadece denizlerde değil; bu hattın diplomatik, askerî ve ekonomik her boyutunda varlık göstermelidir. Çünkü Mavi Vatan’ı savunmak, aynı anda Filistin’i savunmaktır.

5) ABD-İsrail Saldırganlığına Karşı Bölgesel İttifak Politikası

Emperyalizme karşı mücadelenin zafer kazanabilmesi, Türkiye, Rusya ve İran eksenine Suriye, Irak, Lübnan, Azerbaycan’ın eklendiği bir bölge ittifakıyla mümkündür. Emperyalizmin “böl ve yönet” stratejisine karşı bölgesel bağımsızlığın anahtarıdır. Türkiye’nin bu tarihi dönüşümdeki rolü belirleyicidir. Türkiye’nin batıda NATO zincirlerini kırması, doğuda ise bu çok kutuplu eksenle güçlenmesi, tam bağımsızlığa giden yoldaki en kritik adımdır. Bu yeni düzen, ABD hegemonyasının çöküşüne tanık olan dünyada Avrasya halklarının ortak kaderini belirleyecektir. Türk gençliğinin birinci vazifesi olan ‘Türk istiklalini ve Türk cumhuriyetini ilelebet muhafaza etmek’ vazifesini bulduğu yer bugün bu Avrasya cephesinin inşasıdır.
Tarih, emperyalizme karşı direnen halkların er ya da geç zafer kazandığını göstermektedir. Vietnam’da, Afganistan’da, Cezayir’de yaşanan zaferler, Filistin ve Türkiye için de yaşanacaktır. Türkiye’nin Avrasya cephesindeki yerini alması, yalnızca coğrafi bir tercihi değil, tarihsel bir zorunluluğu ifade etmektedir. İstiklal Savaşı’nın ruhuyla yeniden doğan Türkiye, bu kez de emperyalist kuşatmayı kıracak, bölge halklarıyla birlikte özgür geleceği inşa edecektir. Filistin’in zaferi, Türkiye’nin zaferidir; Türkiye’nin bağımsızlığı, Filistin’in özgürlüğüdür!

Vera Kasapoğlu
TGB Ankara İl Sekreteri

Ayşe Barım ve sosyal medyadaki gücü hepimizin gündemine gelmiş oldu. Kariyer yönetim uzmanlığı mesleğinin arkasında, görevinin eğlence sektöründen öte toplumsal olayları ve hareketleri, sosyal medya üzerinde ne kadar etkileyebileceğini görmüş olduk. Dediğimiz gibi Ayşe Barım, Türkiye’de ünlü sanatçıların kariyer yönetim uzmanlığını yaparak karşımıza çıkıyor. Ünlü sanatçıların toplumsal olaylar karşısında yer yer sessiz tutum almaları yer yer gerçekliği çarpıtan açıklamalarının yönlendiricisi olup, esasında ABD merkezli politikaları beslemeye yönelik mesleğini gerçekleştirdiğini söylemek zor değil.

Tabi olay sadece Ayşe Barım’dan ibaret değil. Ayşe Barım olayında ortaya çıkan durum da sadece sanatçıların toplumsal olaylarda kullanılması meselesi değil. Olayın diğer yüzü ise sanat dünyasındaki tekelleşme/mafyalaşma ve neoliberal kuşatmayı gözler önüne seriyor. Bu yazıda esas olarak sosyal ve geleneksel medyanın, ABD emperyalizminin siyasi-ideolojik hegemonya kurmasındaki rolünü ele alacağız.

MEDYA VE SANATIN TOPLUMSAL ROLÜ

Her ne kadar medya ve sanat gündelik yaşantımızın bir parçası olsa da bazen arkasında saklanan toplum mühendisliğini göremeyebiliriz. Erkan Yücel, sahneyi halkın sesi ve mücadelesinin aracı olarak gördü. Tiyatrosu, emekçilerin alın terini, köylünün direnişini, halkın adalet arayışını işleyerek gerçekliği gözler önüne serdi. Bu yüzden Erkan Yücel’in sanatı, yalnızca estetik bir deneyim değil, halkla birleşme aracıdır. Buna karşılık, Ayşe Barım gibi isimler, sanatın bu devrimci özünü yok sayar. Sanatçılar, halkın taleplerine değil, küresel mafyanın ve emperyalist sermayenin çıkarlarına hizmet eden bir anlayışla şirketlerce yönlendirilir.
Medya ve sanat, toplumu şekillendirme gücüne sahip en güçlü araçlardır. Bu araçlar, hangi amaç için kullanıldığına göre şekil alır. Kurtuluş Savaşı yıllarına dönüp bakarsak, gazeteler halkı bağımsızlık için seferber etmeyi amaçlarken, sanat eserleri de bu mücadelenin bir parçası olmuş, halkı bilinçlendirerek aydınlanmalarını sağlamıştır. Çünkü medya ve sanat, halkın sesi olduğunda, bir toplumun özgürleşme yolunda önemli adımlar atmasına yardımcı olur. Bugün ise neoliberal düzenin egemen olduğu bir dünyada, medya ve sanat bu potansiyelinden fazlasıyla uzaklaşmış durumda. Artık bu iki alan, halkı gerçeklerden uzaklaştıran, onun düşünsel ve kültürel gelişimini engelleyen bir manipülasyon aracı olarak kullanılmaktadır. Toplum mühendisliği dediğimiz şey, medyanın araçsallaştırılmasıyla kitlesel histeriler yaratmak, halkı gerçek gündemlerden uzak tutmak ve siyasi programları meşrulaştırmak için kullanılıyor.

“MANİPÜLASYONUN” İNCELİKLERİ

Emperyalist medya, ABD hegemonyasını toplumsal olayları manipüle ederek beslemeye çalışır. Bunun altında, halkın düşünce ve davranış biçimlerini şekillendiren bir mühendislik aracı yaratma amacı güder. Türkiye’de terör örgütleriyle karşı karşıya mücadele alanlarının oluştuğu ortamlarda yapılan müdahaleleri inceleyerek gözlemleyebiliriz. 1 Ağustos 2021 yılında vatan topraklarımızda yaşanan orman yangılarında sosyal medyada “#HelpTurkey” etiketinden uluslararası yardım kampanyalarının suni bir şekilde körüklenmesi, devletin zafiyetini ön plana çıkararak toplumu, devletin karşısına mevzilendirmeyi hedeflemiştir. Tabii süreç sonrası halkı galeyana getiren birçok görselin yalan olduğu ortaya çıktı. Sosyal medyada gündem olduğu süre boyunca kriz senaryosunu da bir noktaya kadar aşılamayı başarmış oldu.
Emperyalist medya, halkı galeyana getirmeyi hedefleyerek, toplumu kendi değerlerinden uzaklaştırmak ve insanları yabancılaştırmak amacıyla kullanılıyor. Orman yangınları gibi kriz anlarında sosyal medya üzerinden yapılan manipülasyonlar, tüm bu sürecin bir parçasıydı. Bu tür manipülasyonlar, halkın doğruyu anlamasını engelleyip, onun duygularını istismar etmeye yönelik kara propaganda örnekleridir. Sosyal medya üzerinden yayılan bu manipülasyon, aslında toplumu daha fazla kutuplaştırmaktan başka bir amaca hizmet etmemiştir.

ALGI OPERASYONLARININ MERKEZİ

Milli bağımsızlık mücadelesi veren ülkelerde, medya araçlarının emperyalist odakların çıkarlarına hizmet edecek şekilde yönlendirilmesi, toplumsal bilinci emperyalist sistemin lehine dönüştürür. Özellikle küresel sermaye tarafından desteklenen medya projeleri, halkın birliğini ve dayanışmasını baltalamayı hedefler. Toplumsal dayanışma yerine bireysel kurtuluşu öne çıkaran yayınlar, bağımsızlık arayışını gölgede bıraktığını gözlemliyoruz. Medya ve sanatın bağımsızlık mücadelesinde oynayabileceği dönüştürücü rol, onların emperyalist odaklardan arındırılmasıyla mümkündür. Toplumun doğru bilgiye ulaşmasını sağlayacak araçların geliştirilmesi ve bu araçların halkın taleplerine duyarlı hale getirilmesi, bağımsız bir geleceğin inşasında kritik önemdedir.
Medya ve sanatın toplum mühendisliği aracı olarak kullanılmasına karşı koymak, yalnızca eleştiri yapmakla mümkün değildir. Bu alanlarda örgütlü ve bilimsel bir mücadele hattı oluşturmak gerekir. Medyanın ve sanatın yozlaştırıcı etkilerini bertaraf etmek için halk odaklı yayıncılık ve sanat üretimi teşvik edilmelidir.

TOPLUMUN AYDINLANMA SEYRİNDE MEDYA VE SANATIN ROLÜ

Medyanın ve sanatın aydınlanma sürecindeki rolü, halkın bilinçli bir şekilde kendi mücadelesine sahip çıkmasını sağlayan bir araçtır. Toplum mühendisliğine karşı koymak, sadece eleştiri yapmakla değil, bu alanları halkın gerçek talepleriyle buluşturacak somut adımlar atmakla mümkündür. Halk odaklı medya kanalları ve sanat üretimi teşvik edilmelidir. Toplumu dönüştürmek, daha güçlü bir şekilde bilinçlendirmek için bu alanlar doğru bir şekilde kullanmalıdır.
Bir toplumun aydınlanması, ancak bu araçların halkın çıkarlarına hizmet etmesiyle mümkün olacaktır. Toplum mühendisliğine karşı yapılacak mücadele, halkın doğru bilgilere ulaşmasını sağlayacak araçları geliştirmek, emperyalist odakların medya ve sanatı manipüle etmesine karşı durmakla mümkündür.

Bugün ABD emperyalizminin merkezinde olduğu emperyalist sistemin yıkıldığı bir süreci yaşıyoruz. Ekonomik, siyasi ve askeri anlamda çürüyen ve yıkılmaya başlayan bu sistem elbette ki kültürel-ideolojik gücünü de yitiriyor. Bu hegemonyanın araçları tükeniyor, yeni aydın-sanatçı yaratmakta zorlanıyor. Diğer yandan ise neo liberal düzene karşı mücadele eden milli devrimci sanat ve medya birikimi güçlenmeye devam ediyor. Görevimiz, neoliberal hegemonyaya karşı kesin zafer kazandığımız günlere kadar mücadeleyi yürütmektir.

Ayşe Barım ve sosyal medyadaki gücü hepimizin gündemine gelmiş oldu. Kariyer yönetim uzmanlığı mesleğinin arkasında, görevinin eğlence sektöründen öte toplumsal olayları ve hareketleri, sosyal medya üzerinde ne kadar etkileyebileceğini görmüş olduk. Dediğimiz gibi Ayşe Barım, Türkiye’de ünlü sanatçıların kariyer yönetim uzmanlığını yaparak karşımıza çıkıyor. Ünlü sanatçıların toplumsal olaylar karşısında yer yer sessiz tutum almaları yer yer gerçekliği çarpıtan açıklamalarının yönlendiricisi olup, esasında ABD merkezli politikaları beslemeye yönelik mesleğini gerçekleştirdiğini söylemek zor değil.

Tabi olay sadece Ayşe Barım’dan ibaret değil. Ayşe Barım olayında ortaya çıkan durum da sadece sanatçıların toplumsal olaylarda kullanılması meselesi değil. Olayın diğer yüzü ise sanat dünyasındaki tekelleşme/mafyalaşma ve neoliberal kuşatmayı gözler önüne seriyor. Bu yazıda esas olarak sosyal ve geleneksel medyanın, ABD emperyalizminin siyasi-ideolojik hegemonya kurmasındaki rolünü ele alacağız.

MEDYA VE SANATIN TOPLUMSAL ROLÜ

Her ne kadar medya ve sanat gündelik yaşantımızın bir parçası olsa da bazen arkasında saklanan toplum mühendisliğini göremeyebiliriz. Erkan Yücel, sahneyi halkın sesi ve mücadelesinin aracı olarak gördü. Tiyatrosu, emekçilerin alın terini, köylünün direnişini, halkın adalet arayışını işleyerek gerçekliği gözler önüne serdi. Bu yüzden Erkan Yücel’in sanatı, yalnızca estetik bir deneyim değil, halkla birleşme aracıdır. Buna karşılık, Ayşe Barım gibi isimler, sanatın bu devrimci özünü yok sayar. Sanatçılar, halkın taleplerine değil, küresel mafyanın ve emperyalist sermayenin çıkarlarına hizmet eden bir anlayışla şirketlerce yönlendirilir.
Medya ve sanat, toplumu şekillendirme gücüne sahip en güçlü araçlardır. Bu araçlar, hangi amaç için kullanıldığına göre şekil alır. Kurtuluş Savaşı yıllarına dönüp bakarsak, gazeteler halkı bağımsızlık için seferber etmeyi amaçlarken, sanat eserleri de bu mücadelenin bir parçası olmuş, halkı bilinçlendirerek aydınlanmalarını sağlamıştır. Çünkü medya ve sanat, halkın sesi olduğunda, bir toplumun özgürleşme yolunda önemli adımlar atmasına yardımcı olur. Bugün ise neoliberal düzenin egemen olduğu bir dünyada, medya ve sanat bu potansiyelinden fazlasıyla uzaklaşmış durumda. Artık bu iki alan, halkı gerçeklerden uzaklaştıran, onun düşünsel ve kültürel gelişimini engelleyen bir manipülasyon aracı olarak kullanılmaktadır. Toplum mühendisliği dediğimiz şey, medyanın araçsallaştırılmasıyla kitlesel histeriler yaratmak, halkı gerçek gündemlerden uzak tutmak ve siyasi programları meşrulaştırmak için kullanılıyor.

“MANİPÜLASYONUN” İNCELİKLERİ

Emperyalist medya, ABD hegemonyasını toplumsal olayları manipüle ederek beslemeye çalışır. Bunun altında, halkın düşünce ve davranış biçimlerini şekillendiren bir mühendislik aracı yaratma amacı güder. Türkiye’de terör örgütleriyle karşı karşıya mücadele alanlarının oluştuğu ortamlarda yapılan müdahaleleri inceleyerek gözlemleyebiliriz. 1 Ağustos 2021 yılında vatan topraklarımızda yaşanan orman yangılarında sosyal medyada “#HelpTurkey” etiketinden uluslararası yardım kampanyalarının suni bir şekilde körüklenmesi, devletin zafiyetini ön plana çıkararak toplumu, devletin karşısına mevzilendirmeyi hedeflemiştir. Tabii süreç sonrası halkı galeyana getiren birçok görselin yalan olduğu ortaya çıktı. Sosyal medyada gündem olduğu süre boyunca kriz senaryosunu da bir noktaya kadar aşılamayı başarmış oldu.
Emperyalist medya, halkı galeyana getirmeyi hedefleyerek, toplumu kendi değerlerinden uzaklaştırmak ve insanları yabancılaştırmak amacıyla kullanılıyor. Orman yangınları gibi kriz anlarında sosyal medya üzerinden yapılan manipülasyonlar, tüm bu sürecin bir parçasıydı. Bu tür manipülasyonlar, halkın doğruyu anlamasını engelleyip, onun duygularını istismar etmeye yönelik kara propaganda örnekleridir. Sosyal medya üzerinden yayılan bu manipülasyon, aslında toplumu daha fazla kutuplaştırmaktan başka bir amaca hizmet etmemiştir.

ALGI OPERASYONLARININ MERKEZİ

Milli bağımsızlık mücadelesi veren ülkelerde, medya araçlarının emperyalist odakların çıkarlarına hizmet edecek şekilde yönlendirilmesi, toplumsal bilinci emperyalist sistemin lehine dönüştürür. Özellikle küresel sermaye tarafından desteklenen medya projeleri, halkın birliğini ve dayanışmasını baltalamayı hedefler. Toplumsal dayanışma yerine bireysel kurtuluşu öne çıkaran yayınlar, bağımsızlık arayışını gölgede bıraktığını gözlemliyoruz. Medya ve sanatın bağımsızlık mücadelesinde oynayabileceği dönüştürücü rol, onların emperyalist odaklardan arındırılmasıyla mümkündür. Toplumun doğru bilgiye ulaşmasını sağlayacak araçların geliştirilmesi ve bu araçların halkın taleplerine duyarlı hale getirilmesi, bağımsız bir geleceğin inşasında kritik önemdedir.
Medya ve sanatın toplum mühendisliği aracı olarak kullanılmasına karşı koymak, yalnızca eleştiri yapmakla mümkün değildir. Bu alanlarda örgütlü ve bilimsel bir mücadele hattı oluşturmak gerekir. Medyanın ve sanatın yozlaştırıcı etkilerini bertaraf etmek için halk odaklı yayıncılık ve sanat üretimi teşvik edilmelidir.

TOPLUMUN AYDINLANMA SEYRİNDE MEDYA VE SANATIN ROLÜ

Medyanın ve sanatın aydınlanma sürecindeki rolü, halkın bilinçli bir şekilde kendi mücadelesine sahip çıkmasını sağlayan bir araçtır. Toplum mühendisliğine karşı koymak, sadece eleştiri yapmakla değil, bu alanları halkın gerçek talepleriyle buluşturacak somut adımlar atmakla mümkündür. Halk odaklı medya kanalları ve sanat üretimi teşvik edilmelidir. Toplumu dönüştürmek, daha güçlü bir şekilde bilinçlendirmek için bu alanlar doğru bir şekilde kullanmalıdır.
Bir toplumun aydınlanması, ancak bu araçların halkın çıkarlarına hizmet etmesiyle mümkün olacaktır. Toplum mühendisliğine karşı yapılacak mücadele, halkın doğru bilgilere ulaşmasını sağlayacak araçları geliştirmek, emperyalist odakların medya ve sanatı manipüle etmesine karşı durmakla mümkündür.

Bugün ABD emperyalizminin merkezinde olduğu emperyalist sistemin yıkıldığı bir süreci yaşıyoruz. Ekonomik, siyasi ve askeri anlamda çürüyen ve yıkılmaya başlayan bu sistem elbette ki kültürel-ideolojik gücünü de yitiriyor. Bu hegemonyanın araçları tükeniyor, yeni aydın-sanatçı yaratmakta zorlanıyor. Diğer yandan ise neo liberal düzene karşı mücadele eden milli devrimci sanat ve medya birikimi güçlenmeye devam ediyor. Görevimiz, neoliberal hegemonyaya karşı kesin zafer kazandığımız günlere kadar mücadeleyi yürütmektir.

Cumhuriyetçilik, halkçılık, devletçilik, laiklik, milliyetçilik ve devrimcilik… Atatürk, Türkiye Cumhuriyeti’ni kurma ve temellerini atma yolunda Cumhuriyet Devrimi’nin programını, Altı Ok’u yol gösterici olarak ortaya koyar. Bilimsel ve akılcı düşünce ile Türk milletinin bağımsızlık yolundaki mücadelesinde yol gösterici olma gayesi taşır. Her bir ok, milli bir duruşa dayanır ve kendi geleceğini tayin etme gücüne sahip olduğu bir düzeni öngörür. Peki, Altı Ok’un “benimsenmesinin” 101. yılında nasıl bir Türkiye’de yaşıyoruz? Günümüzde bu ilkeler Meclis’te ve fiiliyatta nasıl temsil ediliyor?

Kimler Bağımsızlık Diyor?

1923’te Altı Ok programını TBMM’de temsiliyeti ile açılan Cumhuriyet Halk Partisi günümüzde Altı Ok programından tamamen uzakta bir politika ile yönetiliyor. Neoliberal ekonomi politikalarından, etnik milliyetçiliğe kadar toplumsal ve ekonomik alanlarda Batı merkezci politikalar benimsiyor. NATO’ya verdiği destek, CHP’nin anti-emperyalist çizgiden ne kadar uzaklaştığının da en büyük göstergelerindedir. Milli ve tam bağımsız Türkiye’yi kurma şiarından tamamen uzaklaşan politikaları Altı Ok’un ilkeleri ile doğrudan çelişiyor. Bu çelişkiler, Cumhuriyet Devrimi’nin ruhunu temsil etmenin ötesinde, ona zarar veren hatta yıkan politikaları beraberinde getiriyor. CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in Altı Ok’un bir okunu mora boyama talebi hala kulaklarımızda yankılanıyor, keşke sadece bununla kalmış olsalardı.

Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde 23 Ocak 2024 günü yapılan oylama sonucunda, İsveç’in de NATO üyeliği kabul edilmişti. Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP), Cumhuriyet Halk Partisi (CHP), Milliyetçi Hareket Partisi (MHP) ve diğer birçok meclis partisi o gün aynı amaca hizmet etti. El ele NATO’nun büyümesine ve güç kazanmasına “evet” oyu verdi. Bu noktada Atatürk’ün “Tam bağımsızlık, bizim bugün üzerimize aldığımız vazifenin temel ruhudur” sözünü hatırlatma gereği hissediyoruz.

Türkiye, NATO üyesi olduğu günden beri, dış politikada özellikle sınırlara tabi tutuldu. NATO müttefiki ülkelerin Türkiye’ye silah ambargosu uygulamasına, 15 Temmuz darbe girişiminde topraklarımızdaki NATO üslerinin Türkiye’ye karşı konumlandırılmasına karşın hala NATO’nun büyümesini destekleyen Meclis’te yer bulan partilerin tutumlarını doğru yorumlamak gerekir.

Türkiye’nin NATO üyeliğine karşı çıkmadan, hiçbir sistem partisi Türk milletinin çıkarlarına yönelik eylemlerde bulunamaz. PKK/YPG’yi açıktan ve doğrudan destekleyen NATO, bugün 2.İsrail devletini kurmaya yönelik yaptırımlar uygular, Türkiye’yi içeriden ve dışarıdan bölmeye yönelik “mükemmel” araç görevini görür. Zaten NATO, üye ülkelerin “güvenlik örgütü” maskesi altında ABD emperyalizminin silahlı örgütü görevini açıktan uygulamaktadır.

ABD/İsrail’in Gölgesinde Dış Politika

Sınır komşumuz, Suriye’de yaşanan 13 yıllık mücadele Beşar Esad’ın düşüşü ile son buldu. Bu noktada Meclis’teki partilerin 13 yıldır ne yaptıkları ve Esad rejiminin düşüşünün ardından bulundukları söylemlere göz atmak gerekir.

Örneğin, 2011’den itibaren Suriye’deki iç savaşı derinleştiren müdahalelere destek veren Meclis üyesi partiler, bu süreçte terör örgütlerinin güçlenmesini engellemek yerine bu örgütlerin meşruluk kazanmasına yol açtı. PKK/YPG ile ortak mücadele alanı oluşumuna düzenli olarak taş koyan bu partiler, bugün sınırımızda terör örgütlerinin konumlanmasının yolunu açtılar. Bugün “Kürdistan” tehditlerinin büyümesinde önemli rol aldılar. Atatürk’ün “Yurtta sulh, cihanda sulh” ilkesine sırt çeviren bu yaklaşım, sadece Türkiye’ye zarar vermekle kalmamış, bölgesel barışı da tehdit eder.

Milliyetçilik İlkesi ve Sınır Güvenliği

Altı Ok’un milliyetçilik ilkesi söylemden öte ulusal egemenliği ve toprak bütünlüğünü esas alır. Bu bağlamda anti-emperyalisttir. Anti-emperyalizmden uzak bir milliyetçilik tutumu kendi içinde çelişir. Yusuf Akçura’nın “Üç Tarz-ı Siyaset” adlı eserinde gördüğümüz gibi, Türk milliyetçiliği, ulusal bağımsızlık ve dayanışma üzerine inşa edilebilir.

Türkiye’nin güney sınırlarında oluşmaya devam eden terör koridoru, doğrudan ulusal güvenliğimize tehdit oluşturur. ABD-İsrail’in sınırımızın hemen yanında bir Kukla Kürdistan kurma planlarına yönelik ciddi adımların atıldığı günümüzde, sınır güvenliğimizi sağlamanın biricik yolu kahraman Türk ordusunun düzenleyeceği askeri harekat ve bölgesel ittifaklardan geçmektedir. Fakat sistem partileri ya Gazi Meclis’te terör örgütü elebaşı Öcalan’ı kürsüye çıkarma nidalarında ya da Kürt vatandaşlarımıza bir “Kürt Devleti” yani özünde bir PKK devletçiğinin kurulmasını vadeden söylemlerde bulunuyor. Bu bağlamda Meclis’teki partilerin milliyetçiliği söylemden öteye geçemez.

Atatürk’ün milliyetçilik ilkesini, sınır güvenliği ile sınırlı tutmak doğru olmaz. Milliyetçilik oku aynı zamanda ekonomik bağımsızlığı da barındırır. Bugün millî savunma sanayimizi güçlendirmek ve komşu ülkelerle iş birliği yapmak, bölgesel ittifakı oluşturmak ilkenin somut yansımasıdır. Buradan çıkışla Suriye’de siyasi ve toprak bütünlüğünün korunması birebir Türkiye’nin toprak bütünlüğünün de korunmasıdır. Ancak Meclisimizdeki sistem partileri, emperyalist Batı’nın çıkarlarına hizmet eden politikalardan kopmak ve milliyetçilik okunun gerekliliklerini sağlamaktan git gide uzaklaşıyorlar.

Doğu Akdeniz, Türkiye için hayati önemde bir bölge olmasına rağmen bugün ciddi risklerle karşı karşıyadır. Yunanistan ve Güney Kıbrıs Rum Yönetimi, emperyalizmin piyonu göreviyle Doğu Akdeniz’deki haklarımızı gasp etmeye çalışırken, Türkiye bu hamlelere tutarlı ve sürdürülebilir bir stratejiyle karşılık veremediğini görüyoruz. Mavi Vatan’ı ve enerji kaynaklarını koruyacak bir dış politika, yalnızca Atatürk’ün Altı Ok programına dayanan milli bir duruşla mümkündür. Pasif tutum, Altı Ok’un milliyetçilik ve devletçilik ilkeleriyle çelişmektedir.

Altı Ok’un Kapsayıcılığı

Altı Ok Türk Devrimi’nin programını ortaya koyar. Pratiğin içinden doğan Altı Ok programı, bir okun eksik bırakıldığı denklemde gayesini yerine getiremez. Cumhuriyetçilik olmadan Halkçılık soyut bir kavram haline gelir. Laiklik ilkesinin uygulanmadığı takdirde çağdaşlaşma ve bilimsel ilerlemeye sekteye uğrar. Devletçilik ve Halkçılık ekonomik ve toplumsal adaleti sağlamak için birbirine muhtaçtır. Bu nedenle siyasi bağımsızlığın tahsisini iktisadi bağımsızlıkla taçlandırmak, devletçilik ilkesi gereği şarttır. Yine devrimcilik olmadan başta milliyetçilik emperyalizm cephesine kayar, beraberinde bütün ilkeler sekteye uğrar. İlkeler durağanlaşır, kendini yenileyemez, koşullara uyum sağlayamaz.

Altı Ok’un temeline devrimcilik ilkesini koymak esastır. 100 yıl sonra dahi, Altı Ok’a ihtiyaç duyabilmemizin temeli devrimcilik ilkesidir. Bu bakımdan; Altı Ok’un ilkelerinin isimlerinden ziyade, programın özüne bakmak gerekiyor. Sırtımız, Türk Devrimi’nin pratiğine yaslı.

Yarınların Programı: Altı Ok

Türk Devrimi’nin programı olan Altı Ok, nasıl Cumhuriyet Dönemi içerisinde ihtiyaca yönelik pratikten doğmuş ise bugün de devamlılığını sürdürüyor. Ulusal bağımsızlık ve toplumsal refahın temel taşıdır. Ancak yukarıda bahsettiğimizden koşullardan bu ilkeleri hayata geçirmek konusunda öncülük ve temsil edebilecek herhangi bir Meclis partisinin varlığından söz etmemiz mümkün değil.

Türk milletini temsil etmesi gereken sistem partilerinin, Altı Ok’u benimsemeleri gerektiğinin altını çiziyoruz. Türkiye’nin uluslararası alanda örnek temsiliyeti ve halkın refah seviyesinin yükselebilmesi için başka bir yol veya yöntem söz konusu değildir. Altı Ok’u benimsemeleri ile mevcut Meclis partililerin “sistem” partisi olmaktan çıkacakları da bir gerçektir. Sisteme ayak uydurmak ve sistemi besleme amacından uzaklaşıp, Türkiye’nin çıkarlarına uygun sağlam adımlar atmak Türkiye’nin yarınlarını da kuracaktır.

Türk gençliği, atalarının mirası olan bu devrimci ruhu ve aydınlanma hedeflerini yarınlara taşıma sorumluluğunu üstleniyor. Batı’ya bağımlılığı reddeden, bağımsız düşünen ve üreten bir anlayışla; eğitim kurumlarımızdan dış politikamıza, millî savunma sanayimizden toplumsal yapılanmamıza kadar her alanda Cumhuriyet’in özgün ve çağdaş vizyonunu yeniden inşa edeceğiz. Bu vizyonun inşası için başta ABD emperyalizmi ve İsrail siyonizmi ile amansız mücadele edeceğiz.

Türk gençliği olarak, Altı Ok’un her bir ilkesini hayata geçirerek, Atatürk’ün hedeflediği muasır medeniyet hedefine doğru kararlı adımlarla ilerleyeceğiz. Bu, yalnızca bir anlayış değil, aynı zamanda tam bağımsız, onurlu ve aydınlık bir gelecek mücadelesidir!

Cumhuriyetçilik, halkçılık, devletçilik, laiklik, milliyetçilik ve devrimcilik… Atatürk, Türkiye Cumhuriyeti’ni kurma ve temellerini atma yolunda Cumhuriyet Devrimi’nin programını, Altı Ok’u yol gösterici olarak ortaya koyar. Bilimsel ve akılcı düşünce ile Türk milletinin bağımsızlık yolundaki mücadelesinde yol gösterici olma gayesi taşır. Her bir ok, milli bir duruşa dayanır ve kendi geleceğini tayin etme gücüne sahip olduğu bir düzeni öngörür. Peki, Altı Ok’un “benimsenmesinin” 101. yılında nasıl bir Türkiye’de yaşıyoruz? Günümüzde bu ilkeler Meclis’te ve fiiliyatta nasıl temsil ediliyor?

Kimler Bağımsızlık Diyor?

1923’te Altı Ok programını TBMM’de temsiliyeti ile açılan Cumhuriyet Halk Partisi günümüzde Altı Ok programından tamamen uzakta bir politika ile yönetiliyor. Neoliberal ekonomi politikalarından, etnik milliyetçiliğe kadar toplumsal ve ekonomik alanlarda Batı merkezci politikalar benimsiyor. NATO’ya verdiği destek, CHP’nin anti-emperyalist çizgiden ne kadar uzaklaştığının da en büyük göstergelerindedir. Milli ve tam bağımsız Türkiye’yi kurma şiarından tamamen uzaklaşan politikaları Altı Ok’un ilkeleri ile doğrudan çelişiyor. Bu çelişkiler, Cumhuriyet Devrimi’nin ruhunu temsil etmenin ötesinde, ona zarar veren hatta yıkan politikaları beraberinde getiriyor. CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in Altı Ok’un bir okunu mora boyama talebi hala kulaklarımızda yankılanıyor, keşke sadece bununla kalmış olsalardı.

Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde 23 Ocak 2024 günü yapılan oylama sonucunda, İsveç’in de NATO üyeliği kabul edilmişti. Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP), Cumhuriyet Halk Partisi (CHP), Milliyetçi Hareket Partisi (MHP) ve diğer birçok meclis partisi o gün aynı amaca hizmet etti. El ele NATO’nun büyümesine ve güç kazanmasına “evet” oyu verdi. Bu noktada Atatürk’ün “Tam bağımsızlık, bizim bugün üzerimize aldığımız vazifenin temel ruhudur” sözünü hatırlatma gereği hissediyoruz.

Türkiye, NATO üyesi olduğu günden beri, dış politikada özellikle sınırlara tabi tutuldu. NATO müttefiki ülkelerin Türkiye’ye silah ambargosu uygulamasına, 15 Temmuz darbe girişiminde topraklarımızdaki NATO üslerinin Türkiye’ye karşı konumlandırılmasına karşın hala NATO’nun büyümesini destekleyen Meclis’te yer bulan partilerin tutumlarını doğru yorumlamak gerekir.

Türkiye’nin NATO üyeliğine karşı çıkmadan, hiçbir sistem partisi Türk milletinin çıkarlarına yönelik eylemlerde bulunamaz. PKK/YPG’yi açıktan ve doğrudan destekleyen NATO, bugün 2.İsrail devletini kurmaya yönelik yaptırımlar uygular, Türkiye’yi içeriden ve dışarıdan bölmeye yönelik “mükemmel” araç görevini görür. Zaten NATO, üye ülkelerin “güvenlik örgütü” maskesi altında ABD emperyalizminin silahlı örgütü görevini açıktan uygulamaktadır.

ABD/İsrail’in Gölgesinde Dış Politika

Sınır komşumuz, Suriye’de yaşanan 13 yıllık mücadele Beşar Esad’ın düşüşü ile son buldu. Bu noktada Meclis’teki partilerin 13 yıldır ne yaptıkları ve Esad rejiminin düşüşünün ardından bulundukları söylemlere göz atmak gerekir.

Örneğin, 2011’den itibaren Suriye’deki iç savaşı derinleştiren müdahalelere destek veren Meclis üyesi partiler, bu süreçte terör örgütlerinin güçlenmesini engellemek yerine bu örgütlerin meşruluk kazanmasına yol açtı. PKK/YPG ile ortak mücadele alanı oluşumuna düzenli olarak taş koyan bu partiler, bugün sınırımızda terör örgütlerinin konumlanmasının yolunu açtılar. Bugün “Kürdistan” tehditlerinin büyümesinde önemli rol aldılar. Atatürk’ün “Yurtta sulh, cihanda sulh” ilkesine sırt çeviren bu yaklaşım, sadece Türkiye’ye zarar vermekle kalmamış, bölgesel barışı da tehdit eder.

Milliyetçilik İlkesi ve Sınır Güvenliği

Altı Ok’un milliyetçilik ilkesi söylemden öte ulusal egemenliği ve toprak bütünlüğünü esas alır. Bu bağlamda anti-emperyalisttir. Anti-emperyalizmden uzak bir milliyetçilik tutumu kendi içinde çelişir. Yusuf Akçura’nın “Üç Tarz-ı Siyaset” adlı eserinde gördüğümüz gibi, Türk milliyetçiliği, ulusal bağımsızlık ve dayanışma üzerine inşa edilebilir.

Türkiye’nin güney sınırlarında oluşmaya devam eden terör koridoru, doğrudan ulusal güvenliğimize tehdit oluşturur. ABD-İsrail’in sınırımızın hemen yanında bir Kukla Kürdistan kurma planlarına yönelik ciddi adımların atıldığı günümüzde, sınır güvenliğimizi sağlamanın biricik yolu kahraman Türk ordusunun düzenleyeceği askeri harekat ve bölgesel ittifaklardan geçmektedir. Fakat sistem partileri ya Gazi Meclis’te terör örgütü elebaşı Öcalan’ı kürsüye çıkarma nidalarında ya da Kürt vatandaşlarımıza bir “Kürt Devleti” yani özünde bir PKK devletçiğinin kurulmasını vadeden söylemlerde bulunuyor. Bu bağlamda Meclis’teki partilerin milliyetçiliği söylemden öteye geçemez.

Atatürk’ün milliyetçilik ilkesini, sınır güvenliği ile sınırlı tutmak doğru olmaz. Milliyetçilik oku aynı zamanda ekonomik bağımsızlığı da barındırır. Bugün millî savunma sanayimizi güçlendirmek ve komşu ülkelerle iş birliği yapmak, bölgesel ittifakı oluşturmak ilkenin somut yansımasıdır. Buradan çıkışla Suriye’de siyasi ve toprak bütünlüğünün korunması birebir Türkiye’nin toprak bütünlüğünün de korunmasıdır. Ancak Meclisimizdeki sistem partileri, emperyalist Batı’nın çıkarlarına hizmet eden politikalardan kopmak ve milliyetçilik okunun gerekliliklerini sağlamaktan git gide uzaklaşıyorlar.

Doğu Akdeniz, Türkiye için hayati önemde bir bölge olmasına rağmen bugün ciddi risklerle karşı karşıyadır. Yunanistan ve Güney Kıbrıs Rum Yönetimi, emperyalizmin piyonu göreviyle Doğu Akdeniz’deki haklarımızı gasp etmeye çalışırken, Türkiye bu hamlelere tutarlı ve sürdürülebilir bir stratejiyle karşılık veremediğini görüyoruz. Mavi Vatan’ı ve enerji kaynaklarını koruyacak bir dış politika, yalnızca Atatürk’ün Altı Ok programına dayanan milli bir duruşla mümkündür. Pasif tutum, Altı Ok’un milliyetçilik ve devletçilik ilkeleriyle çelişmektedir.

Altı Ok’un Kapsayıcılığı

Altı Ok Türk Devrimi’nin programını ortaya koyar. Pratiğin içinden doğan Altı Ok programı, bir okun eksik bırakıldığı denklemde gayesini yerine getiremez. Cumhuriyetçilik olmadan Halkçılık soyut bir kavram haline gelir. Laiklik ilkesinin uygulanmadığı takdirde çağdaşlaşma ve bilimsel ilerlemeye sekteye uğrar. Devletçilik ve Halkçılık ekonomik ve toplumsal adaleti sağlamak için birbirine muhtaçtır. Bu nedenle siyasi bağımsızlığın tahsisini iktisadi bağımsızlıkla taçlandırmak, devletçilik ilkesi gereği şarttır. Yine devrimcilik olmadan başta milliyetçilik emperyalizm cephesine kayar, beraberinde bütün ilkeler sekteye uğrar. İlkeler durağanlaşır, kendini yenileyemez, koşullara uyum sağlayamaz.

Altı Ok’un temeline devrimcilik ilkesini koymak esastır. 100 yıl sonra dahi, Altı Ok’a ihtiyaç duyabilmemizin temeli devrimcilik ilkesidir. Bu bakımdan; Altı Ok’un ilkelerinin isimlerinden ziyade, programın özüne bakmak gerekiyor. Sırtımız, Türk Devrimi’nin pratiğine yaslı.

Yarınların Programı: Altı Ok

Türk Devrimi’nin programı olan Altı Ok, nasıl Cumhuriyet Dönemi içerisinde ihtiyaca yönelik pratikten doğmuş ise bugün de devamlılığını sürdürüyor. Ulusal bağımsızlık ve toplumsal refahın temel taşıdır. Ancak yukarıda bahsettiğimizden koşullardan bu ilkeleri hayata geçirmek konusunda öncülük ve temsil edebilecek herhangi bir Meclis partisinin varlığından söz etmemiz mümkün değil.

Türk milletini temsil etmesi gereken sistem partilerinin, Altı Ok’u benimsemeleri gerektiğinin altını çiziyoruz. Türkiye’nin uluslararası alanda örnek temsiliyeti ve halkın refah seviyesinin yükselebilmesi için başka bir yol veya yöntem söz konusu değildir. Altı Ok’u benimsemeleri ile mevcut Meclis partililerin “sistem” partisi olmaktan çıkacakları da bir gerçektir. Sisteme ayak uydurmak ve sistemi besleme amacından uzaklaşıp, Türkiye’nin çıkarlarına uygun sağlam adımlar atmak Türkiye’nin yarınlarını da kuracaktır.

Türk gençliği, atalarının mirası olan bu devrimci ruhu ve aydınlanma hedeflerini yarınlara taşıma sorumluluğunu üstleniyor. Batı’ya bağımlılığı reddeden, bağımsız düşünen ve üreten bir anlayışla; eğitim kurumlarımızdan dış politikamıza, millî savunma sanayimizden toplumsal yapılanmamıza kadar her alanda Cumhuriyet’in özgün ve çağdaş vizyonunu yeniden inşa edeceğiz. Bu vizyonun inşası için başta ABD emperyalizmi ve İsrail siyonizmi ile amansız mücadele edeceğiz.

Türk gençliği olarak, Altı Ok’un her bir ilkesini hayata geçirerek, Atatürk’ün hedeflediği muasır medeniyet hedefine doğru kararlı adımlarla ilerleyeceğiz. Bu, yalnızca bir anlayış değil, aynı zamanda tam bağımsız, onurlu ve aydınlık bir gelecek mücadelesidir!

Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) Genel Başkanı Özgür Özel, eski CHP Tunceli Milletvekili Kamer Genç’in ölüm yıl dönümünde gerçekleşen anma töreninde şu açıklamaları yaptı: “Milletin derdi DEM değil milletin derdi zam, zam, zam. Tutturmuş bir DEM, DEM, DEM.” Özgür Özel, açıklamasında Halkların Eşitlik ve Demokrasi (DEM) Partisi ile Türkiye’nin içerisinde bulunduğu ekonomik sıkıntıları karşılaştırdı. DEM Partisi’nin Türkiye için bir sorun yaratmadığını vurgulayarak ekonomik sıkıntılara dayandı.

Sayın Özel’in açıklaması Türkiye’nin içerisinde bulunduğu gerçeklikten uzak bir açıklama. DEM Parti’nin bir sorun olmadığını belirtmek, içerisinde bulunduğumuz mücadeleye göz kapatmaktır. Türkiye sınır ötesinde PKK ile mücadelesinde güç kazandı. Temmuz 2015’ten itibaren PKK ile mücadelede kararlı mücadeleyi benimsiyor. Özellikle 2017-2019 yıllarında Fırat Kalkanı, Zeytin Dalı, Barış Pınarı harekatları ile PKK ile sınırlarımızdaki savaşımızda büyük mevziler kazandık. Bunun yanında PKK’nın siyaset sahnesindeki suretiyle mücadelede ise aynı kararlılığı göremiyoruz. Anayasa Mahkemesi’nin HDP’yi kapatmayarak dava sürecini uzatmasını, bataklığı kurutmak yerine sinekleri kovma politikası politikası olduğunu rahatça söyleyebiliriz. Dün mücadele ettiğimiz partinin adı HEDEP’ti, bugün DEM Parti oldu. Tek fark isim değişikliği, Türk milletinin verdiği mücadele aynı.

Bugün terör örgütü PKK tarafından çocukları kaçırılan Diyarbakır annelerimiz halen daha eylemlerine devam ediyorlar. Kararlı duruşları ile 1600 günü geride bıraktılar. Geçtiğimiz günlerde Diyarbakır annelerimizden Aydan Arslan, HDP Diyarbakır İl Başkanlığı önünde şu açıklamalarda bulundu: “Sürekli isim değiştiren HDP şimdi kendine DEM diyor, ne olursa olsun hepsi aynıdır, terör örgütüdür. Evlat hırsızıdır. Bir şekilde gelip çocukların kanına giriyorlar. Kandırıyorlar, öylece kaçırıyorlar. Evladım daha küçüktü, 16 yaşındaydı, bu çocuk onlara ne yapacak? Kızımı HDP götürdü, benim kızım o yolları nereden bilecek, dağdan gelip de çocuk mu kaçıracaklar? HDP, PKK’nın siyasi ayağıdır, PKK’ya çalışıyor, PKK uzantısıdır. Şimdi DEM’e 658 milyon lira veriyorlar, neden veriyorlar? Alıp da bizim Mehmetçiklerimizi öldürüyorlar. HDP, DEM Parti ismi neyse kapatılmalıdır. (…) Aysun’um yavrum, beni duyuyorsan ne olur geri dön. Seni Amerika’ya İsrail’e asker ediyorlar.”

Diyarbakır annelerimizin 5 yıldır verdikleri mücadele, yalnızca kendi çocuklarının özgürlüğü için verdiği bir mücadele değil aynı zamanda Türkiye’nin terörle mücadelesine destek veren bir mücadeledir. Kaçırılan her bir gencimiz bizim kardeşimizdir. Diyarbakır annelerinin davası bitmeden, PKK ile verdiğimiz mücadele bitemez. Tam tersine bugün hala DEM Parti’nin meclisimizde yer aldığını görüyoruz. DEM Parti’nin bir kapısı meclisimize, bir kapısı Kandil’e çıkıyor. DEM Parti’ye, yani HDP’ye verilen her kuruş vatanımızı bölmeye çalışanlara veriliyor, Mehmetçiklerimizin katiline veriliyor. HDP’ye, DEM Parti’ye verilen paralar Mehmetçiğimize kurşun olarak dönüyor. İç cephedeki Amerikan kuklalarıyla mücadelemizde kazanacağımız en büyük mevzilerden biri budur.

DEM Parti’yle/PKK’yla verdiğimiz mücadeleyi Ankara’da, TBMM’nin önünde de görebiliyoruz. Türkiye Gaziler ve Şehit Aileleri Vakfı (TÜGŞAV), 15 Ocak günü TBMM kapısı önünde çağrıda bulundu. TÜGŞAV Genel Başkanı Lokman Aylar, Türk milletinin temsilcilerine şöyle seslendi: “PKK’yı kollayan, terör seviciliği yapan, PKK’ya güzelleme yapan her kim varsa bu vatan toprağına ayak basmasın, suyundan içmesin, milletimizin sırtından geçinmesin demek için buradayız. TBMM içerisinde, terör örgütü propagandası yapanları, şehitlerimize rahmet dileyemeyenleri, Selahattin Demirtaş’a özgürlük diyenleri, HDP ile kol kola gezenleri, DEM Partisine selam çakanları, bu milletin meclisinden def edin.”

Yapılan açıklamayı tek tek ele almak önemli. Lokman Aylar’ın söyledikleri DEM Partisi’ne verilen cevaplardır. DEM Parti Eş Genel Başkanı Tülay Hatimoğulları’nın geçtiğimiz ay verdiğimiz 9 şehidimiz için şehit dememeyi “tercih” etmesi üzerine, DEM Eş Genel Başkan Yardımcısı Tayip Temel’in CHP ile yaptığı görüşmede Öcalan’ın “tecritte tutulmasını” istememesi ve bunu açık açık duyurabilmesi üzerinedir. Sayın Özgür Özel’e soruyoruz: DEM Parti’nin Öcalan’a duyduğu “sempati” açık, PKK’nın siyasi uzantısı olduğunu kendileri bağırıyor. Siz neden 3 maymunu oynuyorsunuz? TÜGŞAV’ın sesi, Diyarbakır annelerinin sesi, Türk gençliğinin sesi Türk milletinin sesidir. DEM Parti halkın sorunu değil demek, bağırışlara kulak kapatmaktır. Kulak kapatmanın verdiği etkileri de görüyoruz. DEM Parti’nin Diyarbakır’da yapılan gençlik kongresinde terör örgütü PKK marşları halaylarla söyleniyor. 12 şehit haberinin hemen ertesinde düzenlenen toplantıda ‘Bijî Serok Apo’ sloganları atılıyor.

CHP Genel Başkanı Özgür Özel, dün yaptığı açıklamada DEM Parti ile gizli bir anlaşmaları olmadığını belirtti. Görünen gerçekler üzerine gizli değil, doğrudan ve açıktan bir ilişki görüyoruz. 24 Aralık günü Ak Parti, MHP ve Saadet Partisi Irak’ın kuzeyinde şehit olan 12 askerimize ilişkin ortak bildiri yayımladılar. Bu bildiride “Terör ve şiddet hiçbir zaman hedefine ve amacına ulaşamayacaktır.” ifadesi kullanılmıştı. Bildiriye DEM Parti ve Cumhuriyet Halk Partisi imza atmayı reddettiler. PKK ile doğrudan bağlantılı olduğunu rahatça gördüğümüz DEM Parti ile görüştükten sonra Özel görüşmelerin devam edeceğine, DEM Parti’yle yaptığı görüşmelerin Türkiye’nin demokrasisi için önemli bulduğuna dair açıklamada bulundu.

Özgür Özel’i ve tutunduğu tutumu sadece DEM Parti övmüyor elbette. Kemal Aktaş’ın 14 Ocak günü Medya Haber televizyonunda katıldığı programda belirttiklerini oldukça önemli buluyoruz. Aktaş programda Türkiye’nin teröre karşı yaptığı operasyonlara karşı çıktıktan sonra şunları söylüyor: “Gerillanın son eylemiyle birlikte etkisi çok sarsıcı oldu. Türk devletinin, yenilmezlik ve her şey kontrol altında algısı, Şehit Helmet Derelok Devrimci operasyonu ile yerle bir oldu. Herkes panik halinde durumu kurtarmaya çalışıyor… Özgür Özel’in değerlendirmeleri, mesajları kısa da olsa önemli, vurguları dikkat çekici tabii (…) Dolayısıyla Özgür Özel’in şu anda ifade tarzları, kamuoyuyla paylaştığı ve savaşa karşı ortaya koyduğu tutumunu yansıtan bu yaklaşım, bütün siyasi partilerin göstermesi gereken bir tutumdur.”

Görünen üzere Cumhuriyet Halk Partisi Genel Başkanı Özgür Özel, ABD emperyalizmi ve İsrail’in Körfez Savaşlarından beri yürüttüğü “Kürdistan” adı altında İkinci İsrail’i kurma girişimine karşı zaaf içerisinde. Bu açıklamasından da bunu rahatlıkla görebiliyoruz. Türkiye’nin en yakıcı 2 sorununu alternatif hale getirerek, kendince bir perde örtüyor. Terörle verilen mücadele de üretimden uzaklaşma ve borca dayalı bir neo-liberal ekonomi de Türkiye’nin ayrı, yakıcı sıkıntılarıdır. Vatan bütünlüğünün tehdidini perdelemek Türkiye’nin gerçeklerinden kopmaktır, daha ileri bir ifadeyle milletimizle alay etmektir. Özel’in, selefi Kılıçdaroğlu gibi ABD’nin Türkiye’deki bölücü planlarına teslimiyet politikasını benimsediği açıktır. Özgür Özel, “Değişim” adı altında CHP’nin Amerikan planlarına bağlılığını sürdürecek bir suni alternatif olmayı hedeflemiştir. Genel Başkanlık seçim gününde dahi Kemal Kılıçdaroğlu ve Özgür Özel, aynı tornadan çıktığı belli olan sözleri kürsüde paylaşmışlardı. Dolayısıyla Özel’in PKK’nın siyasi uzantısına yakınlığına yabancı değiliz, ancak bu teslimiyete seyirci de değiliz.

Türk milleti, bir karış vatan toprağı için can veren her şehidinin sorumluluğunu omuzlarında taşıyor. Milletimizin vatanın bütünlüğü ve bağımsızlığı konusundaki tavizsiz kararlılığı yok görülemez bir gerçektir. PKK dağlarda, DEM Parti ise mecliste Türkiye’yi bölmeye çalışıyor. Türkiye’yi siyasi, askeri, ekonomik, kültürel anlamda ablukaya almaya çalışan Amerika, her geçen gün ülkemizde ve dünyanın her yerinde kan kaybediyor. Filistin’in kahramanları, İsrail siyonizmi ve ABD emperyalizminin mahv ve perişan olacağını tüm dünyaya tekrar kanıtlıyor. ABD, artık Türkiye’ye doğrudan kendi güçleriyle saldırdığı yeni bir durumun içinde. Bu çaresiz çırpınışların ortasında emperyalizmin kara gücüne, PKK’ya göz kırpan, gazi meclisimizde bulunmaları için canhıraş çabalayanlara Türk milleti pabuç bırakmayacak.

Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) Genel Başkanı Özgür Özel, eski CHP Tunceli Milletvekili Kamer Genç’in ölüm yıl dönümünde gerçekleşen anma töreninde şu açıklamaları yaptı: “Milletin derdi DEM değil milletin derdi zam, zam, zam. Tutturmuş bir DEM, DEM, DEM.” Özgür Özel, açıklamasında Halkların Eşitlik ve Demokrasi (DEM) Partisi ile Türkiye’nin içerisinde bulunduğu ekonomik sıkıntıları karşılaştırdı. DEM Partisi’nin Türkiye için bir sorun yaratmadığını vurgulayarak ekonomik sıkıntılara dayandı.

Sayın Özel’in açıklaması Türkiye’nin içerisinde bulunduğu gerçeklikten uzak bir açıklama. DEM Parti’nin bir sorun olmadığını belirtmek, içerisinde bulunduğumuz mücadeleye göz kapatmaktır. Türkiye sınır ötesinde PKK ile mücadelesinde güç kazandı. Temmuz 2015’ten itibaren PKK ile mücadelede kararlı mücadeleyi benimsiyor. Özellikle 2017-2019 yıllarında Fırat Kalkanı, Zeytin Dalı, Barış Pınarı harekatları ile PKK ile sınırlarımızdaki savaşımızda büyük mevziler kazandık. Bunun yanında PKK’nın siyaset sahnesindeki suretiyle mücadelede ise aynı kararlılığı göremiyoruz. Anayasa Mahkemesi’nin HDP’yi kapatmayarak dava sürecini uzatmasını, bataklığı kurutmak yerine sinekleri kovma politikası politikası olduğunu rahatça söyleyebiliriz. Dün mücadele ettiğimiz partinin adı HEDEP’ti, bugün DEM Parti oldu. Tek fark isim değişikliği, Türk milletinin verdiği mücadele aynı.

Bugün terör örgütü PKK tarafından çocukları kaçırılan Diyarbakır annelerimiz halen daha eylemlerine devam ediyorlar. Kararlı duruşları ile 1600 günü geride bıraktılar. Geçtiğimiz günlerde Diyarbakır annelerimizden Aydan Arslan, HDP Diyarbakır İl Başkanlığı önünde şu açıklamalarda bulundu: “Sürekli isim değiştiren HDP şimdi kendine DEM diyor, ne olursa olsun hepsi aynıdır, terör örgütüdür. Evlat hırsızıdır. Bir şekilde gelip çocukların kanına giriyorlar. Kandırıyorlar, öylece kaçırıyorlar. Evladım daha küçüktü, 16 yaşındaydı, bu çocuk onlara ne yapacak? Kızımı HDP götürdü, benim kızım o yolları nereden bilecek, dağdan gelip de çocuk mu kaçıracaklar? HDP, PKK’nın siyasi ayağıdır, PKK’ya çalışıyor, PKK uzantısıdır. Şimdi DEM’e 658 milyon lira veriyorlar, neden veriyorlar? Alıp da bizim Mehmetçiklerimizi öldürüyorlar. HDP, DEM Parti ismi neyse kapatılmalıdır. (…) Aysun’um yavrum, beni duyuyorsan ne olur geri dön. Seni Amerika’ya İsrail’e asker ediyorlar.”

Diyarbakır annelerimizin 5 yıldır verdikleri mücadele, yalnızca kendi çocuklarının özgürlüğü için verdiği bir mücadele değil aynı zamanda Türkiye’nin terörle mücadelesine destek veren bir mücadeledir. Kaçırılan her bir gencimiz bizim kardeşimizdir. Diyarbakır annelerinin davası bitmeden, PKK ile verdiğimiz mücadele bitemez. Tam tersine bugün hala DEM Parti’nin meclisimizde yer aldığını görüyoruz. DEM Parti’nin bir kapısı meclisimize, bir kapısı Kandil’e çıkıyor. DEM Parti’ye, yani HDP’ye verilen her kuruş vatanımızı bölmeye çalışanlara veriliyor, Mehmetçiklerimizin katiline veriliyor. HDP’ye, DEM Parti’ye verilen paralar Mehmetçiğimize kurşun olarak dönüyor. İç cephedeki Amerikan kuklalarıyla mücadelemizde kazanacağımız en büyük mevzilerden biri budur.

DEM Parti’yle/PKK’yla verdiğimiz mücadeleyi Ankara’da, TBMM’nin önünde de görebiliyoruz. Türkiye Gaziler ve Şehit Aileleri Vakfı (TÜGŞAV), 15 Ocak günü TBMM kapısı önünde çağrıda bulundu. TÜGŞAV Genel Başkanı Lokman Aylar, Türk milletinin temsilcilerine şöyle seslendi: “PKK’yı kollayan, terör seviciliği yapan, PKK’ya güzelleme yapan her kim varsa bu vatan toprağına ayak basmasın, suyundan içmesin, milletimizin sırtından geçinmesin demek için buradayız. TBMM içerisinde, terör örgütü propagandası yapanları, şehitlerimize rahmet dileyemeyenleri, Selahattin Demirtaş’a özgürlük diyenleri, HDP ile kol kola gezenleri, DEM Partisine selam çakanları, bu milletin meclisinden def edin.”

Yapılan açıklamayı tek tek ele almak önemli. Lokman Aylar’ın söyledikleri DEM Partisi’ne verilen cevaplardır. DEM Parti Eş Genel Başkanı Tülay Hatimoğulları’nın geçtiğimiz ay verdiğimiz 9 şehidimiz için şehit dememeyi “tercih” etmesi üzerine, DEM Eş Genel Başkan Yardımcısı Tayip Temel’in CHP ile yaptığı görüşmede Öcalan’ın “tecritte tutulmasını” istememesi ve bunu açık açık duyurabilmesi üzerinedir. Sayın Özgür Özel’e soruyoruz: DEM Parti’nin Öcalan’a duyduğu “sempati” açık, PKK’nın siyasi uzantısı olduğunu kendileri bağırıyor. Siz neden 3 maymunu oynuyorsunuz? TÜGŞAV’ın sesi, Diyarbakır annelerinin sesi, Türk gençliğinin sesi Türk milletinin sesidir. DEM Parti halkın sorunu değil demek, bağırışlara kulak kapatmaktır. Kulak kapatmanın verdiği etkileri de görüyoruz. DEM Parti’nin Diyarbakır’da yapılan gençlik kongresinde terör örgütü PKK marşları halaylarla söyleniyor. 12 şehit haberinin hemen ertesinde düzenlenen toplantıda ‘Bijî Serok Apo’ sloganları atılıyor.

CHP Genel Başkanı Özgür Özel, dün yaptığı açıklamada DEM Parti ile gizli bir anlaşmaları olmadığını belirtti. Görünen gerçekler üzerine gizli değil, doğrudan ve açıktan bir ilişki görüyoruz. 24 Aralık günü Ak Parti, MHP ve Saadet Partisi Irak’ın kuzeyinde şehit olan 12 askerimize ilişkin ortak bildiri yayımladılar. Bu bildiride “Terör ve şiddet hiçbir zaman hedefine ve amacına ulaşamayacaktır.” ifadesi kullanılmıştı. Bildiriye DEM Parti ve Cumhuriyet Halk Partisi imza atmayı reddettiler. PKK ile doğrudan bağlantılı olduğunu rahatça gördüğümüz DEM Parti ile görüştükten sonra Özel görüşmelerin devam edeceğine, DEM Parti’yle yaptığı görüşmelerin Türkiye’nin demokrasisi için önemli bulduğuna dair açıklamada bulundu.

Özgür Özel’i ve tutunduğu tutumu sadece DEM Parti övmüyor elbette. Kemal Aktaş’ın 14 Ocak günü Medya Haber televizyonunda katıldığı programda belirttiklerini oldukça önemli buluyoruz. Aktaş programda Türkiye’nin teröre karşı yaptığı operasyonlara karşı çıktıktan sonra şunları söylüyor: “Gerillanın son eylemiyle birlikte etkisi çok sarsıcı oldu. Türk devletinin, yenilmezlik ve her şey kontrol altında algısı, Şehit Helmet Derelok Devrimci operasyonu ile yerle bir oldu. Herkes panik halinde durumu kurtarmaya çalışıyor… Özgür Özel’in değerlendirmeleri, mesajları kısa da olsa önemli, vurguları dikkat çekici tabii (…) Dolayısıyla Özgür Özel’in şu anda ifade tarzları, kamuoyuyla paylaştığı ve savaşa karşı ortaya koyduğu tutumunu yansıtan bu yaklaşım, bütün siyasi partilerin göstermesi gereken bir tutumdur.”

Görünen üzere Cumhuriyet Halk Partisi Genel Başkanı Özgür Özel, ABD emperyalizmi ve İsrail’in Körfez Savaşlarından beri yürüttüğü “Kürdistan” adı altında İkinci İsrail’i kurma girişimine karşı zaaf içerisinde. Bu açıklamasından da bunu rahatlıkla görebiliyoruz. Türkiye’nin en yakıcı 2 sorununu alternatif hale getirerek, kendince bir perde örtüyor. Terörle verilen mücadele de üretimden uzaklaşma ve borca dayalı bir neo-liberal ekonomi de Türkiye’nin ayrı, yakıcı sıkıntılarıdır. Vatan bütünlüğünün tehdidini perdelemek Türkiye’nin gerçeklerinden kopmaktır, daha ileri bir ifadeyle milletimizle alay etmektir. Özel’in, selefi Kılıçdaroğlu gibi ABD’nin Türkiye’deki bölücü planlarına teslimiyet politikasını benimsediği açıktır. Özgür Özel, “Değişim” adı altında CHP’nin Amerikan planlarına bağlılığını sürdürecek bir suni alternatif olmayı hedeflemiştir. Genel Başkanlık seçim gününde dahi Kemal Kılıçdaroğlu ve Özgür Özel, aynı tornadan çıktığı belli olan sözleri kürsüde paylaşmışlardı. Dolayısıyla Özel’in PKK’nın siyasi uzantısına yakınlığına yabancı değiliz, ancak bu teslimiyete seyirci de değiliz.

Türk milleti, bir karış vatan toprağı için can veren her şehidinin sorumluluğunu omuzlarında taşıyor. Milletimizin vatanın bütünlüğü ve bağımsızlığı konusundaki tavizsiz kararlılığı yok görülemez bir gerçektir. PKK dağlarda, DEM Parti ise mecliste Türkiye’yi bölmeye çalışıyor. Türkiye’yi siyasi, askeri, ekonomik, kültürel anlamda ablukaya almaya çalışan Amerika, her geçen gün ülkemizde ve dünyanın her yerinde kan kaybediyor. Filistin’in kahramanları, İsrail siyonizmi ve ABD emperyalizminin mahv ve perişan olacağını tüm dünyaya tekrar kanıtlıyor. ABD, artık Türkiye’ye doğrudan kendi güçleriyle saldırdığı yeni bir durumun içinde. Bu çaresiz çırpınışların ortasında emperyalizmin kara gücüne, PKK’ya göz kırpan, gazi meclisimizde bulunmaları için canhıraş çabalayanlara Türk milleti pabuç bırakmayacak.