Bugün, 15 Temmuz NATO güdümlü Amerikancı-Fetullahçı darbe girişiminin 8. yıl dönümü. Türkiye, geride bıraktığımız 8 yıl içerisinde FETÖ ile mücadelede çok ciddi adımlar attı. Tüm kamu kuruluşlarından 140 binin üzerinde örgüt üyesi ihraç edildi. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın 12 Temmuz 2024 tarihinde Milli Savunma Üniversitesi Harp Enstitüleri 12’nci Dönem Müşterek Komuta ve Kurmay Eğitimi ile 6’ncı Dönem Komuta ve Kurmay Eğitimi Mezuniyet Töreni’nde verdiği sayılara göre 1886 kurmay subayın, 1524’ü yani yüzde 81’i FETÖ’den ihraç edildi. Bu sayılar hem örgütün yayılma durumunu hem de verilen mücadeleyi bize gösteriyor.
Evet, güzel. Kurum ve kurulu

şlardan FETÖ temizleniyor. Ancak 40 yıl boyunca devlet içerisinde yapılanmış ve dallı budaklı binlerce kolla yerini sağlama almış örgütler bu tarz mücadele yeterli mi? Yeterli görülüyor ise FETÖ nasıl hala yeraltı faaliyeti yürütebiliyor? Yeterli değilse neden sadece ihraç ile yetiniyoruz. Bu yazımızda bunları tartışacağız.

FETÖ ve İdeolojisi

Türkiye, 200 yıllık Milli Demokratik Devrim sürecini henüz tamamlayamadı. Atatürk’ün ölümünden sonra karşı devrimin güçlenmesi ile başlayan süreçte tarikat/cemaat yapılanmasının da kendine alan açtığını görüyoruz. 1950’deki Demokrat Parti iktidarıyla birlikte zirveye çıkan bu anlayış, tarikatlara gelen yasakların kaldırılması, ile derinleşmişti. Kemalist Devrim ile tamamen başı ezilemeyen feodalizmin hortlaması, on yıllar sonra FETÖ’nün temellerini atmıştı.
Her siyasi hareketin bir ideolojisi, siyasi felsefesi vardır. Örgütsel kuvvetini veren de budur. Bir örgüt ideolojik olarak sağlam ve programına bağlı olduğu kadar pratikte başarılı olur. Bu ideolojiyi derinleştirecek kitap, dergi, televizyon, radyo, sosyal medya gibi araçların kullanımı da önemlidir. Araçsal olarak devletin hiçbir FETÖ propaganda aracına izin vermemesi, fikirlerinin yayılmaması adına önemlidir.

FETÖ’nün ideolojisi nedir? Elbette doğrudan NATO/ABD kontrolünde bir terör örgütüdür ancak bunun sınıfsal yeri orta çağ anlayışıdır. Orta çağın feodal tarikat anlayışının Türkiye’deki en yüksek aşaması olarak da tarif edilebilecek olan FETÖ, ideolojik olarak besin kaynağı da burasıdır. Tarihsel anlamda Said-i Nursi’nin Nur Cemaati’nin bir kolu olarak ortaya çıkan hareketin de ilk besin kaynağı Nur Risaleleri’ydi.

Bugün FETÖ ile silahlı mücadelede geri adım atmayacağımız bir süreçteyiz. FETÖ Türkiye’ye silahla saldırdı, Türk ordusu da silahla yanıt verdi ve bastırdı. Çünkü silah ancak silahla bastırılır. Bu doğru. Ancak silahla bastırdığımız hareketin ideolojik kökünü de kurutmadan tehlikeyi geçti sayamayız. Aradan 8 yıl geçti ve faaliyetleri devam ediyor. Şırnak 

Üniversitesi rektörünün FETÖ’cü olduğunu cümle alem biliyor, daha birkaç ay önce Vatan Partisi Genel Sekreteri’ne suikast planları ortaya çıktı, firari olan kalemşorları sabah akşam Türkiye’nin atılımlarına saldırıyor. Tüm bunların önüne ancak ideolojik mücadele ile olur.

İDEOLOJİ MÜCADELE NASIL VERİLİR?

Türkiye 2015’ten itibaren yeni bir rotaya girdi. 24 Temmuz 2015’te Hendek Operasyonları ile başlayan süreçte Türkiye yüzünü Avrasya’ya döndü. PKK başta olmak üzere terör örgütleriyle amansız bir mücadele başlattı. ABD’nin bu mücadeleye yanıtı 15 Temmuz’da oldu, başı ezildi. Şimdi sıra fikrin başını ezmede.
İdeolojik mücadele bir sistem işidir. Karşı tarafı tanımak, argümanlarına karşı argüman hazırlamak, fikirlerini mahkûm etmek basit bir iş değildir. Öncelikle düşmanını iyi tanımak gerekiyor. Evet, FETÖ orta çağ feodalizminin Türkiye’deki kalıntılarından biridir. Ancak bu kadar masum değildir. FETÖ’nün NATO tarafından yönetildiğini ve tüm operasyonlarının ABD’de planladığını bilmeden mücadelelerin hepsi eksik kalır. Bugün de yaşadığımız bu.
Gerek Türkiye’de ideolojik mücadele kültürünün zayıf olması gerekse Ak Parti’nin sınıfsal açıdan bu ihtiyacı karşılayacak potansiyeli olmaması eksikliğin baş sebeplerinden olmakta. Ne yazık ki Türkiye’de siyasi mücadele hep pratik içinde olmuş, teorik düzlemde gelişme çok kısır kalmıştır.
FETÖ’nün yerine almayı düşünen cemaatler, ideolojik mücadele eksikliğinin bir sonucunu oluşturmakta. Burada iki sac ayağını görmemiz lazım. Biri, diğer tarikatların bu misyonu kendilerine biçmeleri diğeri ise FETÖ’nün diğer tarikatlar içerisinde gizli örgütlenmelerine devam etmeleri. Bu gerçek bize FETÖ ile mücadelenin bitmediğini de gösteriyor.

Türkiye’nin önünde zorlu günler var. Özellikle NATO’nun son toplantısında alınan kararlarla Karadeniz’de nüfus artırma hedefi, Filistin’deki İsrail saldırıları, Yunanistan’daki NATO yığınağı, Doğu Akdeniz’deki tehditler ile mücadele ediyoruz. Dışarıda bunca mücadele alanı varken içeride de Gladyo artıkları ile mücadele etmek zorundayız. Her nasıl ki PKK’yla mücadele sadece silahla olmaz, bunu teorik zeminde de mahkûm etmeliyiz, FETÖ ile mücadelenin zemini de bu olmalıdır. Ders kitaplarına 15 Temmuz’u koymak, yeni nesil için önemli olabilir ancak bunun bir NATO tertibi olduğunu söylemeden eklemenin pek de bir anlamı olmaz.
Bununla birlikte mücadelenin üniversite ayağı pastanın büyük bir dilimini oluşturuyor. Geride bıraktığımız 8 yılda akademideki FETÖ temizliğinde geri kalındı. Onlarca örgüt üyesinin ihraç edilmesinin yanında kendini gizleyerek hala görevlerinde olan akademisyenlere de müdahale edilmesi gerekiyor. Bu bir cesaret işidir. Eğer bilim yuvalarımız olan akademilerden FETÖ’nün temizlenmesini sağlamazsak Türkiye’nin yetişecek yeni nesli FETÖ’nün ideolojik zehrinden etkilenmiş olacaktır.

FETÖ ile mücadele, devrimci olduğu ölçüde başarı sağlar. İdeolojik mücadeleyi önümüzde koymak devrimci bir tavırdır. Ancak mücadelenin yanında kazanmamız gereken insanları da hesaba katarak harekete geçmemiz de çok önemlidir. Şu veya bu sebeple, az veya çok şekilde FETÖ ile bağlantısı olan binlerce insanımız var. Bize düşen devrimci görev, FETÖ ile mücadelemizde onları da yanımıza katmak, bu mücadele çerçevesinde dönüştürmektir. Bugünün bilimsel çözüm anahtarı buradan geçiyor.

Sonuç olarak FETÖ ile mücadelenin özünde NATO Gladyosu ile mücadele olması gerektiği aynı zamanda orta çağ kalıntısı feodal zihniyetin de ezilmesi gerektiğini görmemiz gerekiyor. Ancak bu mevziiye girersek verdiğimiz silahlı mücadele de başarılı olur.

Bugün, 15 Temmuz NATO güdümlü Amerikancı-Fetullahçı darbe girişiminin 8. yıl dönümü. Türkiye, geride bıraktığımız 8 yıl içerisinde FETÖ ile mücadelede çok ciddi adımlar attı. Tüm kamu kuruluşlarından 140 binin üzerinde örgüt üyesi ihraç edildi. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın 12 Temmuz 2024 tarihinde Milli Savunma Üniversitesi Harp Enstitüleri 12’nci Dönem Müşterek Komuta ve Kurmay Eğitimi ile 6’ncı Dönem Komuta ve Kurmay Eğitimi Mezuniyet Töreni’nde verdiği sayılara göre 1886 kurmay subayın, 1524’ü yani yüzde 81’i FETÖ’den ihraç edildi. Bu sayılar hem örgütün yayılma durumunu hem de verilen mücadeleyi bize gösteriyor.
Evet, güzel. Kurum ve kurulu

şlardan FETÖ temizleniyor. Ancak 40 yıl boyunca devlet içerisinde yapılanmış ve dallı budaklı binlerce kolla yerini sağlama almış örgütler bu tarz mücadele yeterli mi? Yeterli görülüyor ise FETÖ nasıl hala yeraltı faaliyeti yürütebiliyor? Yeterli değilse neden sadece ihraç ile yetiniyoruz. Bu yazımızda bunları tartışacağız.

FETÖ ve İdeolojisi

Türkiye, 200 yıllık Milli Demokratik Devrim sürecini henüz tamamlayamadı. Atatürk’ün ölümünden sonra karşı devrimin güçlenmesi ile başlayan süreçte tarikat/cemaat yapılanmasının da kendine alan açtığını görüyoruz. 1950’deki Demokrat Parti iktidarıyla birlikte zirveye çıkan bu anlayış, tarikatlara gelen yasakların kaldırılması, ile derinleşmişti. Kemalist Devrim ile tamamen başı ezilemeyen feodalizmin hortlaması, on yıllar sonra FETÖ’nün temellerini atmıştı.
Her siyasi hareketin bir ideolojisi, siyasi felsefesi vardır. Örgütsel kuvvetini veren de budur. Bir örgüt ideolojik olarak sağlam ve programına bağlı olduğu kadar pratikte başarılı olur. Bu ideolojiyi derinleştirecek kitap, dergi, televizyon, radyo, sosyal medya gibi araçların kullanımı da önemlidir. Araçsal olarak devletin hiçbir FETÖ propaganda aracına izin vermemesi, fikirlerinin yayılmaması adına önemlidir.

FETÖ’nün ideolojisi nedir? Elbette doğrudan NATO/ABD kontrolünde bir terör örgütüdür ancak bunun sınıfsal yeri orta çağ anlayışıdır. Orta çağın feodal tarikat anlayışının Türkiye’deki en yüksek aşaması olarak da tarif edilebilecek olan FETÖ, ideolojik olarak besin kaynağı da burasıdır. Tarihsel anlamda Said-i Nursi’nin Nur Cemaati’nin bir kolu olarak ortaya çıkan hareketin de ilk besin kaynağı Nur Risaleleri’ydi.

Bugün FETÖ ile silahlı mücadelede geri adım atmayacağımız bir süreçteyiz. FETÖ Türkiye’ye silahla saldırdı, Türk ordusu da silahla yanıt verdi ve bastırdı. Çünkü silah ancak silahla bastırılır. Bu doğru. Ancak silahla bastırdığımız hareketin ideolojik kökünü de kurutmadan tehlikeyi geçti sayamayız. Aradan 8 yıl geçti ve faaliyetleri devam ediyor. Şırnak 

Üniversitesi rektörünün FETÖ’cü olduğunu cümle alem biliyor, daha birkaç ay önce Vatan Partisi Genel Sekreteri’ne suikast planları ortaya çıktı, firari olan kalemşorları sabah akşam Türkiye’nin atılımlarına saldırıyor. Tüm bunların önüne ancak ideolojik mücadele ile olur.

İDEOLOJİ MÜCADELE NASIL VERİLİR?

Türkiye 2015’ten itibaren yeni bir rotaya girdi. 24 Temmuz 2015’te Hendek Operasyonları ile başlayan süreçte Türkiye yüzünü Avrasya’ya döndü. PKK başta olmak üzere terör örgütleriyle amansız bir mücadele başlattı. ABD’nin bu mücadeleye yanıtı 15 Temmuz’da oldu, başı ezildi. Şimdi sıra fikrin başını ezmede.
İdeolojik mücadele bir sistem işidir. Karşı tarafı tanımak, argümanlarına karşı argüman hazırlamak, fikirlerini mahkûm etmek basit bir iş değildir. Öncelikle düşmanını iyi tanımak gerekiyor. Evet, FETÖ orta çağ feodalizminin Türkiye’deki kalıntılarından biridir. Ancak bu kadar masum değildir. FETÖ’nün NATO tarafından yönetildiğini ve tüm operasyonlarının ABD’de planladığını bilmeden mücadelelerin hepsi eksik kalır. Bugün de yaşadığımız bu.
Gerek Türkiye’de ideolojik mücadele kültürünün zayıf olması gerekse Ak Parti’nin sınıfsal açıdan bu ihtiyacı karşılayacak potansiyeli olmaması eksikliğin baş sebeplerinden olmakta. Ne yazık ki Türkiye’de siyasi mücadele hep pratik içinde olmuş, teorik düzlemde gelişme çok kısır kalmıştır.
FETÖ’nün yerine almayı düşünen cemaatler, ideolojik mücadele eksikliğinin bir sonucunu oluşturmakta. Burada iki sac ayağını görmemiz lazım. Biri, diğer tarikatların bu misyonu kendilerine biçmeleri diğeri ise FETÖ’nün diğer tarikatlar içerisinde gizli örgütlenmelerine devam etmeleri. Bu gerçek bize FETÖ ile mücadelenin bitmediğini de gösteriyor.

Türkiye’nin önünde zorlu günler var. Özellikle NATO’nun son toplantısında alınan kararlarla Karadeniz’de nüfus artırma hedefi, Filistin’deki İsrail saldırıları, Yunanistan’daki NATO yığınağı, Doğu Akdeniz’deki tehditler ile mücadele ediyoruz. Dışarıda bunca mücadele alanı varken içeride de Gladyo artıkları ile mücadele etmek zorundayız. Her nasıl ki PKK’yla mücadele sadece silahla olmaz, bunu teorik zeminde de mahkûm etmeliyiz, FETÖ ile mücadelenin zemini de bu olmalıdır. Ders kitaplarına 15 Temmuz’u koymak, yeni nesil için önemli olabilir ancak bunun bir NATO tertibi olduğunu söylemeden eklemenin pek de bir anlamı olmaz.
Bununla birlikte mücadelenin üniversite ayağı pastanın büyük bir dilimini oluşturuyor. Geride bıraktığımız 8 yılda akademideki FETÖ temizliğinde geri kalındı. Onlarca örgüt üyesinin ihraç edilmesinin yanında kendini gizleyerek hala görevlerinde olan akademisyenlere de müdahale edilmesi gerekiyor. Bu bir cesaret işidir. Eğer bilim yuvalarımız olan akademilerden FETÖ’nün temizlenmesini sağlamazsak Türkiye’nin yetişecek yeni nesli FETÖ’nün ideolojik zehrinden etkilenmiş olacaktır.

FETÖ ile mücadele, devrimci olduğu ölçüde başarı sağlar. İdeolojik mücadeleyi önümüzde koymak devrimci bir tavırdır. Ancak mücadelenin yanında kazanmamız gereken insanları da hesaba katarak harekete geçmemiz de çok önemlidir. Şu veya bu sebeple, az veya çok şekilde FETÖ ile bağlantısı olan binlerce insanımız var. Bize düşen devrimci görev, FETÖ ile mücadelemizde onları da yanımıza katmak, bu mücadele çerçevesinde dönüştürmektir. Bugünün bilimsel çözüm anahtarı buradan geçiyor.

Sonuç olarak FETÖ ile mücadelenin özünde NATO Gladyosu ile mücadele olması gerektiği aynı zamanda orta çağ kalıntısı feodal zihniyetin de ezilmesi gerektiğini görmemiz gerekiyor. Ancak bu mevziiye girersek verdiğimiz silahlı mücadele de başarılı olur.

Bugün 6 Şubat. Kamuoyunda ‘’Asrın Felaketi’’ olarak bilinen Kahramanmaraş merkezli ve toplam 11 şehrimizi etkileyen depremin yıl dönümü. Resmi verilere göre 50 bin vatandaşımızın hayatını kaybetmesi depremin faciasının boyutunu bize gösteriyor. Ancak geride bıraktığımız bir yılda iktidarıyla ve muhalefetiyle deprem konusunda ciddi bir çözüm getirilmediğini görüyoruz. İkisi de sınıfta kaldı!

Deprem, Türkiye’nin bir gerçeğidir. Özellikle İstanbul tarih boyunca 1509, 1766, 1894, 1999 (2 defa) tarihlerinde büyüklük ve şiddeti ile ciddi zarar görmüş bir şehir durumunda. Bununla birlikte Erzurum, Erzincan ve Van depremleri bize büyük dersler vermeliydi. Ama öyle olmadı. 6 Şubat 2023’te bunu tekrar görmüş olduk.

Bu depremleri önlemek elbette imkânsız. Zaten bizim de çözümümüz depremi önlemek değil, etkisini olabildiğince sıfır noktasında tutmak olmalıdır. Ancak görüyoruz ki Türkiye’de iktidar da muhalefet de sadece deprem sırası ve sonrası için nutuklar atıyor. Yani iktidarda, muhalefette deprem sonrasında yapacağı vaatleri açıklarken kimse deprem öncesinde almamız gereken tedbirlere deyinmiyor. Yani bütün hazırlık depremden sonrasına! Depremin açtığı yarayı nasıl saracaklarına yönelik açıklamalardan başka bir şey görmüyoruz. Ama bizim ihtiyacımız depremin açacağı yaraları saracak vaatler değil, depremin açacağı yaraları en aza düşürecek fikirlerdir. Bugün ne iktidar ne muhalefet bunu yapamaz. Çünkü onlar için mesele insan kavgası değil, rant kavgasıdır. Önce bunun tespitini yapalım.

22 yıldır iktidarda olan AK Parti, geride bıraktığımız bir yıl içinde depremin yıkıcı etkisinden korunmak adına hiçbir adım atmadı. Bırakalım bu adımı, deprem bölgesinde hala molozların tamamının kalkmadığını da görüyoruz. İçişleri Bakanı Ali Yerlikaya, yeni yapılacak konutları “müjdeliyor”, deprem dönemi Çevre ve Şehircilik Bakanı olan bugün ise AK Parti’nin İstanbul Büyükşehir Belediyesi başkan adayı olan Murat Kurum ayakları yere basmayan kentsel dönüşüm planlarını anlatıyor.

Muhalefet kanadı ise bu sınavda en çok çuvallayanlardan oldu. CHP bu 6 Şubat’ı, deprem saatinde il ve ilçe binalarını açık tutarak andı. Geride bıraktığımız 365 günde, oraya somut bir deprem öncesi programı koyamadılar, koymadılar. 5 yıldır İstanbul’un başında olan Ekrem İmamoğlu ise, tüm doğal afetlerde olduğu gibi deprem konusunda da hareket etmedi. Kentsel dönüşüm süreçleri kitlendi. Genel olarak depreme hazırlık zaten yapılmadı. Hatta İBB’nin deprem bütçesinde artırma yapmak yerine azaltmalar yaptı. Deprem için harcanacak parayı azaltan İmamoğlu kendi propagandasının bütçesini artırdı. Hatırlayalım ki en çok hasara uğrayan Hatay’ın yönetimi de 5 yıldır bu CHP’nin elinde.

İki kanadın da ortak yönü, rant kavgasında olmalarıdır. Kim hangi ihaleyi alacak, hangi mahalle kimin şirketine kalacak, kimin beton fabrikası daha çok satacak kavgası kendi gündemlerini yoğun tutarken insanlar da ölmeye devam ediyor. Zaten özel çıkarın, mafya babalarının, tarikatçıların yürüttüğü belediyecilikte gözler insana değil, paraya bakıyor.

Bu tespit bize şunu açıkça gösteriyor ki, deprem değil rant sistemi öldürür.

Başta İstanbul olmak üzere, Türkiye’nin deprem konusunda alacağı yegane önlem, deprem öncesini bilimsel olarak planlamaktır. Ancak her öncül plan da bizi kurtarmaz. Bu ancak ve ancak insanı merkeze alan, cepleri ve kasaları dolduracak rant sistemiyle değil, halkın çıkarını önceleyen, devrimci bir programla sağlanabilir.

Biz elbette ki depremde vefat eden vatandaşlarımızı anacağız. Hepsini saygıyla anıyoruz. Ancak çözümü görmeden, öne çıkarmadan daha çok canımızı kaybederiz. Sadece ‘’unutmadık, hatırlıyoruz, üzülüyoruz’’ edebiyatı bizi kurtarmaz.

Çözüm; ranta karşı savaş açmak, insancıl, bilimsel ve devrimci bir programdır.

Bugün 6 Şubat. Kamuoyunda ‘’Asrın Felaketi’’ olarak bilinen Kahramanmaraş merkezli ve toplam 11 şehrimizi etkileyen depremin yıl dönümü. Resmi verilere göre 50 bin vatandaşımızın hayatını kaybetmesi depremin faciasının boyutunu bize gösteriyor. Ancak geride bıraktığımız bir yılda iktidarıyla ve muhalefetiyle deprem konusunda ciddi bir çözüm getirilmediğini görüyoruz. İkisi de sınıfta kaldı!

Deprem, Türkiye’nin bir gerçeğidir. Özellikle İstanbul tarih boyunca 1509, 1766, 1894, 1999 (2 defa) tarihlerinde büyüklük ve şiddeti ile ciddi zarar görmüş bir şehir durumunda. Bununla birlikte Erzurum, Erzincan ve Van depremleri bize büyük dersler vermeliydi. Ama öyle olmadı. 6 Şubat 2023’te bunu tekrar görmüş olduk.

Bu depremleri önlemek elbette imkânsız. Zaten bizim de çözümümüz depremi önlemek değil, etkisini olabildiğince sıfır noktasında tutmak olmalıdır. Ancak görüyoruz ki Türkiye’de iktidar da muhalefet de sadece deprem sırası ve sonrası için nutuklar atıyor. Yani iktidarda, muhalefette deprem sonrasında yapacağı vaatleri açıklarken kimse deprem öncesinde almamız gereken tedbirlere deyinmiyor. Yani bütün hazırlık depremden sonrasına! Depremin açtığı yarayı nasıl saracaklarına yönelik açıklamalardan başka bir şey görmüyoruz. Ama bizim ihtiyacımız depremin açacağı yaraları saracak vaatler değil, depremin açacağı yaraları en aza düşürecek fikirlerdir. Bugün ne iktidar ne muhalefet bunu yapamaz. Çünkü onlar için mesele insan kavgası değil, rant kavgasıdır. Önce bunun tespitini yapalım.

22 yıldır iktidarda olan AK Parti, geride bıraktığımız bir yıl içinde depremin yıkıcı etkisinden korunmak adına hiçbir adım atmadı. Bırakalım bu adımı, deprem bölgesinde hala molozların tamamının kalkmadığını da görüyoruz. İçişleri Bakanı Ali Yerlikaya, yeni yapılacak konutları “müjdeliyor”, deprem dönemi Çevre ve Şehircilik Bakanı olan bugün ise AK Parti’nin İstanbul Büyükşehir Belediyesi başkan adayı olan Murat Kurum ayakları yere basmayan kentsel dönüşüm planlarını anlatıyor.

Muhalefet kanadı ise bu sınavda en çok çuvallayanlardan oldu. CHP bu 6 Şubat’ı, deprem saatinde il ve ilçe binalarını açık tutarak andı. Geride bıraktığımız 365 günde, oraya somut bir deprem öncesi programı koyamadılar, koymadılar. 5 yıldır İstanbul’un başında olan Ekrem İmamoğlu ise, tüm doğal afetlerde olduğu gibi deprem konusunda da hareket etmedi. Kentsel dönüşüm süreçleri kitlendi. Genel olarak depreme hazırlık zaten yapılmadı. Hatta İBB’nin deprem bütçesinde artırma yapmak yerine azaltmalar yaptı. Deprem için harcanacak parayı azaltan İmamoğlu kendi propagandasının bütçesini artırdı. Hatırlayalım ki en çok hasara uğrayan Hatay’ın yönetimi de 5 yıldır bu CHP’nin elinde.

İki kanadın da ortak yönü, rant kavgasında olmalarıdır. Kim hangi ihaleyi alacak, hangi mahalle kimin şirketine kalacak, kimin beton fabrikası daha çok satacak kavgası kendi gündemlerini yoğun tutarken insanlar da ölmeye devam ediyor. Zaten özel çıkarın, mafya babalarının, tarikatçıların yürüttüğü belediyecilikte gözler insana değil, paraya bakıyor.

Bu tespit bize şunu açıkça gösteriyor ki, deprem değil rant sistemi öldürür.

Başta İstanbul olmak üzere, Türkiye’nin deprem konusunda alacağı yegane önlem, deprem öncesini bilimsel olarak planlamaktır. Ancak her öncül plan da bizi kurtarmaz. Bu ancak ve ancak insanı merkeze alan, cepleri ve kasaları dolduracak rant sistemiyle değil, halkın çıkarını önceleyen, devrimci bir programla sağlanabilir.

Biz elbette ki depremde vefat eden vatandaşlarımızı anacağız. Hepsini saygıyla anıyoruz. Ancak çözümü görmeden, öne çıkarmadan daha çok canımızı kaybederiz. Sadece ‘’unutmadık, hatırlıyoruz, üzülüyoruz’’ edebiyatı bizi kurtarmaz.

Çözüm; ranta karşı savaş açmak, insancıl, bilimsel ve devrimci bir programdır.

200 Yıllık Türk Devrim zincirinin en kritik halkası olan Cumhuriyet’in 100. yılını doldurduk. Mustafa Kemal’in Onuncu Yıl Nutku’nda söylediği gibi bu, ‘’en büyük bayramdır, kutlu olsun!’’ Bizler için cumhuriyet, yalnızca bir gün, bir ilan, bir kutlama günü değil, bir irade, kararlılık, cesaret, azim ve hamiyyetle, Türkiye’nin içinde bulunduğu koşullar çerçevesinde vurgular yapılması gereken, anlamını bu minvalde çizdiğimiz ve sorunlara çözüm getirdiğimiz bir gündür. Bunu, 100. yılda Birinci Meclis önünde buluşup yaptığımız yürüyüşle tekrar gösterdik.

Görünen tablo şu ki, 100. yılımızın coşkusu 100. yıla yakışır şekilde Türkiye Gençlik Birliği dışında örgütlenemedi. Sistemli, elle tutulur, Ekim ayına kadar sürekli bilinçlerimize ‘’bu sene yüzüncü yıl’’ vurgusu yapılmadı. Buna karşın, Türk milleti verilmesi gereken değeri ve önemi gösterdi, meydanlar, sokaklar dolup taştı. 

Son birkaç yıldır tespit ettiğimiz bir gerçek var: Türkiye’de Atatürkçülük yükseliyor. Sorunlar arttıkça Atatürkçü çözümlere yöneliş çığ gibi büyümeye devam ediyor. Bu saptamamız yalnızca bizim tarafımızdan değil, sistemin bütün başrollerince biliniyor. İşte o yüzden de bizi, bizim yegane silahımızla vurmaya çalışıyor. Yani Atatürk’ün içini boşaltarak.

Çocukluğumuzdan hatırlayalım, yüzüncü yıl değil, normal bir milli bayramda sabah erkenden kalkılır, TRT’deki askeri tören ve stadyum gösterileri izlenir, bayraklar camlara asılır, gazeteler boy boy milli bayramı kutlar ve belgeseller dağıtır, televizyonda gün boyu milli bayram odaklı programlar yapılırdı. Yani tüm araçlarla bu bilinç verilirdi. Ancak geride bıraktığımız birkaç yılda milli bayram kutlamak, gecesinde konserin olduğu, öncesinde fener alayına katılınan bir ‘’gün’’e dönüştürüldü. Bu kendiliğinden olan bir şey değil, bundan emin olalım. 

Bu yılki kutlamalara baktığımızda da 100 parçalık Türk donanmasının Boğaz’daki töreni, verdiği mesaj bakımından önemliydi. Mavi Vatan’da sular hala soğumamışken ‘’biz buradayız’’ demesi büyük mesajdı. Türk Yıldızları ve SoloTürk’ün Ankara ve İstanbul’daki gösterileri de dosta güven, düşmana korku saldı. Hakkını verelim. Ancak diğer kutlamalara bakınca yukarıda bahsettiğimiz yozlaşmanın zirvesini görüyoruz. Duman konserinde solist Kaan Tangöze ‘’Mustafa Kemal Atatürk’ün verdiği yetkiyle içerim ben bu akşam’’ sözüyle gündeme geldi. Başka bir yerde zumba yapıldı. Birçok parti ve kitle örgütü ya salonlarda kutladı ya da kutlamadı. 

İşte Türkiye’de kutlamalar böyle geçerken Türkiye Gençlik Birliği olarak, emperyalizmle mücadelenin en keskin olduğu günlerde karargah görevi gören Birinci Meclis önünde toplandık. Üniversitelerdeki ADK’lar, Cumhuriyet Kadınları Derneği, Türkiye Sanatçılar Birliği, BİRKONFED, Horasan Erenleri Dernekler Federasyonu ve daha nice kitle örgütünün katılımıyla yüz bin kişi 29 Ekim’e hazırdı. 

Peki bu yürüyüş nasıl oldu da bu kadar güçlü geçti? İşte bunun yanıtı Türkiye Gençlik Birliği’nin misyonunda gizli. Türk gençliği mecliste, üniversitede, lisede hiçbir şekilde temsil edilmezken haklı taleplerine de kulak tıkılıyor. Gençliğin esas sorunlarını bilen, duyan, tartışan yok. KYK borçları, yurt sorunu, kitap ücretleri, gelecek kaygısı derken çığ gibi büyüyen sorunlara dur diyen yok. İşte bu noktada TGB’nin varlığı, bu sorunlara müdahaleyi zorunlu kılıyor. Bu sebeple gençlik TGB’nin yürüyüşüne katıldı. 

Yaptığımız bir tespit de, TGB’nin yürüyüşünde Türk milleti özneydi. Doğrudan işin içindeydi, yönlendiricisiydi. Ellerinde Türk bayrağı ve TGB flamalarını dalgalandırarak marşlar okudular. Tek yürek olup ‘’Atatürk gençliği görev başında’’ sloganları attılar. Engelleri aştılar, tekerlekli sandalyeleriyle katıldılar. Sandalyenin aküsü bitti ama aldığı yol bitmedi. TGB’li arkadaşlarımız Anıtkabir çıkışına kadar taşıdı. Yürüyüşümüzde tüm bunlar olurken, madalyonun öteki yüzünde, diğer kutlamaların hepsinde halkın edilgen bir durumda kaldığıdır. 

Yürüyüşün Anahtar Sırrı: Antiemperyalizm

Konuk olarak davet edilen Filistin Büyükelçisi Sayın Faed Mustafa’nın Atatürk’e gönderdiği selam çok anlamlıydı. ‘’Sizin cumhuriyetiniz bize ilham oldu’’ sözleri büyük alkış aldı. 

Büyükelçinin vurguları, önümüzdeki süreçte Türkiye’nin parolası olacak sözler oldu. Mustafa Kemal Atatürk’ün 1933 yılında Mısır Büyükelçisi ile yaptığı bir görüşmede ‘’Doğudan doğacak güneşe bakınız. Bugün, günün ağardığını nasıl görüyorsam, uzaktan bugün Doğu milletlerinin de uyanışlarını öyle görüyorum’’ demesi ile paralellik gösteriyor. Çünkü Türkiye’nin emperyalizmle mücadelesi yalnızca Türk milletinin değil, bütün mazlum milletlerin mücadelesi olmuştur. Bugün de aynı koşullar içindeyiz. ABD’nin ileri karakolu olan İsrail’in Filistin üzerinde kurduğu hegemonyaya karşı verilen mücadele, sadece Filistin halkının değil bizim de mücadelemizdir. İşte 29 Ekim’in 100. yılını kutlarken, bu mücadeleye vurgu yaparak kutladık. 

Çünkü Cumhuriyet, tarihin akışı içinde kendi kendine doğan, zaten ilan edileceğini bildiğimiz bir olgu değildir. On yıl boyunca emperyalist devletlere karşı yapılan savaşın sonunda elde edilen zaferin adıdır. Türk milletinin diz çökmeyeceğinin kanıtıdır. O dönem ‘’üzerinde güneş batmayan ülke’’ olarak adlandırılan İngiltere ve diğer emperyalist devletlere verilen en güçlü mesajdır. 

Bugün Türkiye, dört bir yanından ABD üsleri ile çevrili bir şekilde kuşatılmış durumda. Hatta İzmir, Adana ve Malatya’daki NATO üsleri de doğrudan içeriden kuşatmaya katkı sağlıyor. Yunanistan Ege adaları ve Dedeağaç’a yığınak yaparken, GKRY’den Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’in sıkıştırma operasyonları olurken, Suriye’nin kuzeyinde PKK hala varlığını sürdürürken, Ukrayna üzerinden NATO genişlemeye çalışırken 100. yılı ‘’kuru kuru’’ yaşasın cumhuriyet sloganıyla kutlayamazdık. 

Cumhuriyetin ve geride bıraktığımız 200 yıllık devrim birikimini hatırlayalım. Bu devrim de birkaç devrimci fikirli insanın isteği ile değil, tarihsel koşulların dayattığı günlerde başarıya ulaştı. Mao’nun dediği gibi, ya savaşlar devrimi doğurur ya da devrimler savaşları önler. İşte Türk Devrimi de bu emperyalist savaşın içinden doğru. Bizim cumhuriyetimizin kaynağı da buradadır.

Görevi Bursa Nutku ve Gençliğe Hitabe’den alan biz gençlerin omuzlarında Türk Devrimi’nin bekçiliğini yapmak değil, onu sürdürme görevi yüklü. Bu devamlılık da Türkiye’nin önündeki devrim sorunlarının aşılmasıyla gerçekleşecek. Bunu da Atatürk devrimiyle yapacağız. Çünkü Atatürk, tarihin tozlu sayfalarında kalan bir figür değil, bugün yaşayan ve savaşan bir programdır.

200 Yıllık Türk Devrim zincirinin en kritik halkası olan Cumhuriyet’in 100. yılını doldurduk. Mustafa Kemal’in Onuncu Yıl Nutku’nda söylediği gibi bu, ‘’en büyük bayramdır, kutlu olsun!’’ Bizler için cumhuriyet, yalnızca bir gün, bir ilan, bir kutlama günü değil, bir irade, kararlılık, cesaret, azim ve hamiyyetle, Türkiye’nin içinde bulunduğu koşullar çerçevesinde vurgular yapılması gereken, anlamını bu minvalde çizdiğimiz ve sorunlara çözüm getirdiğimiz bir gündür. Bunu, 100. yılda Birinci Meclis önünde buluşup yaptığımız yürüyüşle tekrar gösterdik.

Görünen tablo şu ki, 100. yılımızın coşkusu 100. yıla yakışır şekilde Türkiye Gençlik Birliği dışında örgütlenemedi. Sistemli, elle tutulur, Ekim ayına kadar sürekli bilinçlerimize ‘’bu sene yüzüncü yıl’’ vurgusu yapılmadı. Buna karşın, Türk milleti verilmesi gereken değeri ve önemi gösterdi, meydanlar, sokaklar dolup taştı. 

Son birkaç yıldır tespit ettiğimiz bir gerçek var: Türkiye’de Atatürkçülük yükseliyor. Sorunlar arttıkça Atatürkçü çözümlere yöneliş çığ gibi büyümeye devam ediyor. Bu saptamamız yalnızca bizim tarafımızdan değil, sistemin bütün başrollerince biliniyor. İşte o yüzden de bizi, bizim yegane silahımızla vurmaya çalışıyor. Yani Atatürk’ün içini boşaltarak.

Çocukluğumuzdan hatırlayalım, yüzüncü yıl değil, normal bir milli bayramda sabah erkenden kalkılır, TRT’deki askeri tören ve stadyum gösterileri izlenir, bayraklar camlara asılır, gazeteler boy boy milli bayramı kutlar ve belgeseller dağıtır, televizyonda gün boyu milli bayram odaklı programlar yapılırdı. Yani tüm araçlarla bu bilinç verilirdi. Ancak geride bıraktığımız birkaç yılda milli bayram kutlamak, gecesinde konserin olduğu, öncesinde fener alayına katılınan bir ‘’gün’’e dönüştürüldü. Bu kendiliğinden olan bir şey değil, bundan emin olalım. 

Bu yılki kutlamalara baktığımızda da 100 parçalık Türk donanmasının Boğaz’daki töreni, verdiği mesaj bakımından önemliydi. Mavi Vatan’da sular hala soğumamışken ‘’biz buradayız’’ demesi büyük mesajdı. Türk Yıldızları ve SoloTürk’ün Ankara ve İstanbul’daki gösterileri de dosta güven, düşmana korku saldı. Hakkını verelim. Ancak diğer kutlamalara bakınca yukarıda bahsettiğimiz yozlaşmanın zirvesini görüyoruz. Duman konserinde solist Kaan Tangöze ‘’Mustafa Kemal Atatürk’ün verdiği yetkiyle içerim ben bu akşam’’ sözüyle gündeme geldi. Başka bir yerde zumba yapıldı. Birçok parti ve kitle örgütü ya salonlarda kutladı ya da kutlamadı. 

İşte Türkiye’de kutlamalar böyle geçerken Türkiye Gençlik Birliği olarak, emperyalizmle mücadelenin en keskin olduğu günlerde karargah görevi gören Birinci Meclis önünde toplandık. Üniversitelerdeki ADK’lar, Cumhuriyet Kadınları Derneği, Türkiye Sanatçılar Birliği, BİRKONFED, Horasan Erenleri Dernekler Federasyonu ve daha nice kitle örgütünün katılımıyla yüz bin kişi 29 Ekim’e hazırdı. 

Peki bu yürüyüş nasıl oldu da bu kadar güçlü geçti? İşte bunun yanıtı Türkiye Gençlik Birliği’nin misyonunda gizli. Türk gençliği mecliste, üniversitede, lisede hiçbir şekilde temsil edilmezken haklı taleplerine de kulak tıkılıyor. Gençliğin esas sorunlarını bilen, duyan, tartışan yok. KYK borçları, yurt sorunu, kitap ücretleri, gelecek kaygısı derken çığ gibi büyüyen sorunlara dur diyen yok. İşte bu noktada TGB’nin varlığı, bu sorunlara müdahaleyi zorunlu kılıyor. Bu sebeple gençlik TGB’nin yürüyüşüne katıldı. 

Yaptığımız bir tespit de, TGB’nin yürüyüşünde Türk milleti özneydi. Doğrudan işin içindeydi, yönlendiricisiydi. Ellerinde Türk bayrağı ve TGB flamalarını dalgalandırarak marşlar okudular. Tek yürek olup ‘’Atatürk gençliği görev başında’’ sloganları attılar. Engelleri aştılar, tekerlekli sandalyeleriyle katıldılar. Sandalyenin aküsü bitti ama aldığı yol bitmedi. TGB’li arkadaşlarımız Anıtkabir çıkışına kadar taşıdı. Yürüyüşümüzde tüm bunlar olurken, madalyonun öteki yüzünde, diğer kutlamaların hepsinde halkın edilgen bir durumda kaldığıdır. 

Yürüyüşün Anahtar Sırrı: Antiemperyalizm

Konuk olarak davet edilen Filistin Büyükelçisi Sayın Faed Mustafa’nın Atatürk’e gönderdiği selam çok anlamlıydı. ‘’Sizin cumhuriyetiniz bize ilham oldu’’ sözleri büyük alkış aldı. 

Büyükelçinin vurguları, önümüzdeki süreçte Türkiye’nin parolası olacak sözler oldu. Mustafa Kemal Atatürk’ün 1933 yılında Mısır Büyükelçisi ile yaptığı bir görüşmede ‘’Doğudan doğacak güneşe bakınız. Bugün, günün ağardığını nasıl görüyorsam, uzaktan bugün Doğu milletlerinin de uyanışlarını öyle görüyorum’’ demesi ile paralellik gösteriyor. Çünkü Türkiye’nin emperyalizmle mücadelesi yalnızca Türk milletinin değil, bütün mazlum milletlerin mücadelesi olmuştur. Bugün de aynı koşullar içindeyiz. ABD’nin ileri karakolu olan İsrail’in Filistin üzerinde kurduğu hegemonyaya karşı verilen mücadele, sadece Filistin halkının değil bizim de mücadelemizdir. İşte 29 Ekim’in 100. yılını kutlarken, bu mücadeleye vurgu yaparak kutladık. 

Çünkü Cumhuriyet, tarihin akışı içinde kendi kendine doğan, zaten ilan edileceğini bildiğimiz bir olgu değildir. On yıl boyunca emperyalist devletlere karşı yapılan savaşın sonunda elde edilen zaferin adıdır. Türk milletinin diz çökmeyeceğinin kanıtıdır. O dönem ‘’üzerinde güneş batmayan ülke’’ olarak adlandırılan İngiltere ve diğer emperyalist devletlere verilen en güçlü mesajdır. 

Bugün Türkiye, dört bir yanından ABD üsleri ile çevrili bir şekilde kuşatılmış durumda. Hatta İzmir, Adana ve Malatya’daki NATO üsleri de doğrudan içeriden kuşatmaya katkı sağlıyor. Yunanistan Ege adaları ve Dedeağaç’a yığınak yaparken, GKRY’den Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’in sıkıştırma operasyonları olurken, Suriye’nin kuzeyinde PKK hala varlığını sürdürürken, Ukrayna üzerinden NATO genişlemeye çalışırken 100. yılı ‘’kuru kuru’’ yaşasın cumhuriyet sloganıyla kutlayamazdık. 

Cumhuriyetin ve geride bıraktığımız 200 yıllık devrim birikimini hatırlayalım. Bu devrim de birkaç devrimci fikirli insanın isteği ile değil, tarihsel koşulların dayattığı günlerde başarıya ulaştı. Mao’nun dediği gibi, ya savaşlar devrimi doğurur ya da devrimler savaşları önler. İşte Türk Devrimi de bu emperyalist savaşın içinden doğru. Bizim cumhuriyetimizin kaynağı da buradadır.

Görevi Bursa Nutku ve Gençliğe Hitabe’den alan biz gençlerin omuzlarında Türk Devrimi’nin bekçiliğini yapmak değil, onu sürdürme görevi yüklü. Bu devamlılık da Türkiye’nin önündeki devrim sorunlarının aşılmasıyla gerçekleşecek. Bunu da Atatürk devrimiyle yapacağız. Çünkü Atatürk, tarihin tozlu sayfalarında kalan bir figür değil, bugün yaşayan ve savaşan bir programdır.

Bugün 5 Temmuz. Bundan tam 30 yıl önce hain terör örgütü PKK tarafından şehit edilen 33 vatandaşımızı saygı ve minnetle anıyoruz.

Ancak bugünü anarken farkında olmamız gereken mühim bir nokta var: Başbağlar katliamı doğrudan doğruya Amerikan tertibi, Gladyo operasyonudur. 1993 yılına baktığımız zaman birbiri ardına sıralanan operasyonları görüyoruz. Ocak ayında Uğur Mumcu katledildi, Şubat ayında Jandarma Genel Komutanı Eşref Bitlis’in helikopteri düşürülerek öldürüldü, 2 Temmuz’da Sivas’ta 33 aydınımız yakılarak öldürüldü, 5 Temmuz’da da Başbağlar katliamı ve 33 şehit… Bunların her biri Türkiye’nin birliğine, bütünlüğüne, bağımsızlık mücadelesine karşı yapılan operasyonlar olduğunu açık açık söylüyoruz. Çünkü hepsi aynı merkezde planlandı yani düğmeye doğrudan ABD tarafından basıldı.

NATO, kendisine bağlı ülkelerin içinde tabiri caizse kendi devletini kuruyor. Buna kimi ülkede Kontrgerilla, kimisinde SüperNato, kimisinde ise Gladyo deniyordu. İşte bu Gladyo yapılanması 1952 yılında NATO’ya girdiğimiz günden itibaren Türkiye’deki faaliyetlerine başladı. 6-7 Eylül olayları ile başlayan sürecin bir aşaması da Başbağlar’da gerçekleşti.

Başbağlar katliamı ile ABD, Türkiye’nin birliğini hedef aldı. 70 sene önce (1993’ten bakınca) bizi topla ve tüfekle bölemeyen emperyalizm bu kez Alevi-Sünni, Türk-Kürt ayrımı yaparak bölmeye kalktı. Ancak yazının sonunu beklemeden söyleyelim, hiçbirinde başarılı olamadılar.

Gladyo Hala Güçlü Mü?

ABD emperyalizmi başta Türkiye olmak üzere bütün dünyada hegemonyasını yitirme çağına girdi. Kore, Vietnam, Afganistan, Suriye mağlubiyetlerinden sonra 15-16 Temmuz 2016 gecesi Türkiye’de de büyük bir darbe yedi. Türkiye kahraman ordusuyla PKK’nın üzerine yürüdü, belini kırdı. Diyarbakır Annelerinin açtığı bayrakla Türk milleti daha da kenetlendi. Mavi Vatan’da verdiğimiz mücadeleyle ‘’Türkiye’yi önce denizden koruruz’’ dedik. Şimdi de önümüzdeki aşamalardan biri, HDP’yi kapatarak PKK’nın siyasi uzantısına son vermek.

Tüm dünyada emperyalizmin beli kırılmışken, Başbağlar Katliamı gibi olaylar çok daha önem kazanmış oluyor. Özellikle biz gençlere düşen görevler geleceği bir güneş gibi aydınlatacaktır. Tarih boyunca her kritik dönemde önemli roller almış gençlik, emperyalizmin bu saldırılarına karşı başta üniversite ve liselerde olmak üzere her yerde göğsünü siper ediyor.

Atatürk’ün programı hala güncel hala geçerli. Türkiye’nin emperyalizme karşı verdiği mücadelede başarılı olmak, tam bağımsızlığı sağlayıp özgür bir millet olmak için Atatürk gibi olma görevi hepimizin omuzlarında.

Yeni Bir Başbağlar Olur Mu?

Bugün Türkiye’de yeni bir Başbağlar yaşanmasının ihtimali yok denecek kadar az. Çünkü Türkiye’nin yüzünü çevirdiği yeni rotada tam bağımsızlık var. Genciyle yaşlısıyla üretmek, el ele, kucak kucağa birlik olmak, bu toprakların birikimine ihtiyacımız var.

Bizler bu topraklarda misafir değil, ev sahibiyiz. Bunun bilincinde olduğumuz her vakit, sırtımızın yere gelmeyeceğini de bilmiş oluyoruz. Erzincanımızın, Kemaliyemizin, Başbağlarımızın adının terörle değil, üretimiyle, birikimiyle, kültürüyle anılacak günleri kurmak için çalışıyoruz.

Ülkemizde Uğur Mumcular, Eşref Bitlisler öldürülmesin, Sivas’ta Türkiye’nin aydın birikimi yanmasın, Başbağlar’ın vatansever köylüleri katledilmesin diye NATO’dan çıkalım. NATO’dan çıkalım ki bir daha Gladyo faaliyetlerini yaşamayalım.

Tüm şehitlerimizi tekrardan saygıyla ve rahmetle anıyoruz.

Bugün 5 Temmuz. Bundan tam 30 yıl önce hain terör örgütü PKK tarafından şehit edilen 33 vatandaşımızı saygı ve minnetle anıyoruz.

Ancak bugünü anarken farkında olmamız gereken mühim bir nokta var: Başbağlar katliamı doğrudan doğruya Amerikan tertibi, Gladyo operasyonudur. 1993 yılına baktığımız zaman birbiri ardına sıralanan operasyonları görüyoruz. Ocak ayında Uğur Mumcu katledildi, Şubat ayında Jandarma Genel Komutanı Eşref Bitlis’in helikopteri düşürülerek öldürüldü, 2 Temmuz’da Sivas’ta 33 aydınımız yakılarak öldürüldü, 5 Temmuz’da da Başbağlar katliamı ve 33 şehit… Bunların her biri Türkiye’nin birliğine, bütünlüğüne, bağımsızlık mücadelesine karşı yapılan operasyonlar olduğunu açık açık söylüyoruz. Çünkü hepsi aynı merkezde planlandı yani düğmeye doğrudan ABD tarafından basıldı.

NATO, kendisine bağlı ülkelerin içinde tabiri caizse kendi devletini kuruyor. Buna kimi ülkede Kontrgerilla, kimisinde SüperNato, kimisinde ise Gladyo deniyordu. İşte bu Gladyo yapılanması 1952 yılında NATO’ya girdiğimiz günden itibaren Türkiye’deki faaliyetlerine başladı. 6-7 Eylül olayları ile başlayan sürecin bir aşaması da Başbağlar’da gerçekleşti.

Başbağlar katliamı ile ABD, Türkiye’nin birliğini hedef aldı. 70 sene önce (1993’ten bakınca) bizi topla ve tüfekle bölemeyen emperyalizm bu kez Alevi-Sünni, Türk-Kürt ayrımı yaparak bölmeye kalktı. Ancak yazının sonunu beklemeden söyleyelim, hiçbirinde başarılı olamadılar.

Gladyo Hala Güçlü Mü?

ABD emperyalizmi başta Türkiye olmak üzere bütün dünyada hegemonyasını yitirme çağına girdi. Kore, Vietnam, Afganistan, Suriye mağlubiyetlerinden sonra 15-16 Temmuz 2016 gecesi Türkiye’de de büyük bir darbe yedi. Türkiye kahraman ordusuyla PKK’nın üzerine yürüdü, belini kırdı. Diyarbakır Annelerinin açtığı bayrakla Türk milleti daha da kenetlendi. Mavi Vatan’da verdiğimiz mücadeleyle ‘’Türkiye’yi önce denizden koruruz’’ dedik. Şimdi de önümüzdeki aşamalardan biri, HDP’yi kapatarak PKK’nın siyasi uzantısına son vermek.

Tüm dünyada emperyalizmin beli kırılmışken, Başbağlar Katliamı gibi olaylar çok daha önem kazanmış oluyor. Özellikle biz gençlere düşen görevler geleceği bir güneş gibi aydınlatacaktır. Tarih boyunca her kritik dönemde önemli roller almış gençlik, emperyalizmin bu saldırılarına karşı başta üniversite ve liselerde olmak üzere her yerde göğsünü siper ediyor.

Atatürk’ün programı hala güncel hala geçerli. Türkiye’nin emperyalizme karşı verdiği mücadelede başarılı olmak, tam bağımsızlığı sağlayıp özgür bir millet olmak için Atatürk gibi olma görevi hepimizin omuzlarında.

Yeni Bir Başbağlar Olur Mu?

Bugün Türkiye’de yeni bir Başbağlar yaşanmasının ihtimali yok denecek kadar az. Çünkü Türkiye’nin yüzünü çevirdiği yeni rotada tam bağımsızlık var. Genciyle yaşlısıyla üretmek, el ele, kucak kucağa birlik olmak, bu toprakların birikimine ihtiyacımız var.

Bizler bu topraklarda misafir değil, ev sahibiyiz. Bunun bilincinde olduğumuz her vakit, sırtımızın yere gelmeyeceğini de bilmiş oluyoruz. Erzincanımızın, Kemaliyemizin, Başbağlarımızın adının terörle değil, üretimiyle, birikimiyle, kültürüyle anılacak günleri kurmak için çalışıyoruz.

Ülkemizde Uğur Mumcular, Eşref Bitlisler öldürülmesin, Sivas’ta Türkiye’nin aydın birikimi yanmasın, Başbağlar’ın vatansever köylüleri katledilmesin diye NATO’dan çıkalım. NATO’dan çıkalım ki bir daha Gladyo faaliyetlerini yaşamayalım.

Tüm şehitlerimizi tekrardan saygıyla ve rahmetle anıyoruz.

Türkiye’nin son bir ayı yine yoğun gündemlerle doluydu. 6 Şubat 2023 tarihinde yaşadığımız deprem faciasının yaralarını sararken seçimin iptal olmadığı ilan edildi. Hemen sonrasında da Meral Akşener’in masadan kalkmasıyla başlayan Altılı Masa krizi gündemi hepimizin önünde. Tabi tüm bu gelişmeleri bağımsızlık (!) ilkesi çerçevesinde hareket eden gazete ve televizyonlardan takip ediyoruz. 

Geçmişten Bugüne Taraflı Gazetecilik

Türkiye’de gazeteciliğin tarihi yeni diyebileceğimiz bir süreç içerisinde doğdu ve gelişmeye başladı. 1831 yılında Takvim-i Vekayi ismiyle çıkan ilk gazetemizle başlayan serüven, hem entelektüel hayatın vazgeçilmez bir parçası oldu hem de yeri geldiğinde en büyük propaganda aracı olarak kullanıldı. Bunun en güzel örneğini Dünya Savaşı ve Kurtuluş Savaşı’nda görüyoruz. Harp Mecmuası, Hakimiyet-i Milliye, İrade-i Milliye, El Hakika, Tanin, Musavver Çöl, Sabah, Volkan gibi kimi Türk milleti lehine kimi ise düşmanların lehine yayın yapan gazeteleri örnek olarak gösterebiliriz. Ancak hiçbirinde “bağımsız’’ ya da “tarafsız” vurgularını bulamayız. Çünkü işin özünde taraflılık vardır. 

Bugün yayım hayatına devam eden gazetelerin ve gazetecilerin takındıkları bir tavırdan bahsetmek istiyorum. Yukarıda da söylediğimiz gibi “bağımsız gazeteci”, “bağımsız gazete” gibi vurguları eksik etmeyen bir “ideal” gazetecilik ortaya koyuluyor. Ancak bu tanımın arkasında masumane bir tavır maalesef yok. Bugün adının başına bu sıfatı ekleyip gazetelerde yazanlar, Atlantik Cephesi’nin tetikçiliğini üstleniyorlar. 

Sonda söyleyeceğimizi başta söyleyelim, gazeteci Türkiye’den taraf olmalıdır. Yaşadığımız dünyada hiçbir şeyin tarafsız olmadığı, hiç kimsenin yazdıkları ve söyledikleriyle tarafsız olamayacağını çok iyi biliyoruz. Bu sebeple baştan “bağımsız/tarafsız gazetecilik” söylemi boşa düşmüş oluyor. Bu çerçevede her gazeteci de bir taraftır. Meselemiz de “Türkiye tarafında mısın yoksa değil misin?” sorusunun cevabında saklı. 

Emperyalizmin Kalemşorluğu

2014’ten bu yana Türkiye’nin ABD emperyalizmine karşı verdiği mücadeleyle birlikte Avrasya’ya yüzünü dönmesi ülkemizin kuşatılma planları hız kazandı. ABD’nin başını çektiği tertipler ve operasyonların medya tetikçileri de ellerini ovuşturarak yazılarını kaleme aldılar. İşte o eller bugün Biden Tayfası’nın kalemşorluğunu üstlenmiş, tüm Altılı Masa’nın güzellemelerini yazıyorlar. 

Bu isimlerden biri, Atatürk’ü anlattığını iddia ettiği kitabını binlerce liradan satan Yılmaz Özdil’dir. Neredeyse her konuşması ya da yazısında “ben bir tarafsız gazeteci olarak” diye cümleye başlayan Özdil, Meral Akşener’in masadan kalkmasının hemen ardından Sözcü TV’de “CHP’li bir gazeteci olarak söylüyorum” sözleriyle gündeme geldi. Bir diğer örnekse Fatih Altaylı. Yine aynı olay üzerine Haber Türk’te katıldığı bir programda “Şu an bir gün öncesinden çok çok daha kötü bir durumda değiliz” sözleriyle tarafını belli etmiş oldu. Bununla birlikte masa krizinin çözülmesinin ardından Merak Akşener ile yaptığı programda gelişen diyalog şöyle:

F.A: Milleti hop oturup hop kaldırdınız.
M.A: Bundan sonra yapmayacağım, söz.
F.A: Söz mü?
M.A: Söz. 

Zaten bu kanallarda CHP’nin, İyi Parti’nin eleştirilmesini beklemek de komik olur. Fox TV ABD’den fonlanırken Atatürk’ü anlatamaz. Halk TV CHP’nin adayını parlatmak dışında haber yapmaz. Hatta diğer adaylara dahi yer vermez. Haydi bunları da geçelim, doğrudan PKK propagandası yapan, terörü “halk hareketi” olarak gösteren Gazete Duvar, T24, Medyascope gibi yayın kuruluşlarının 682.400 dolar tutarında fon aldıklarını da burada tekrardan hatırlayalım. 

Özellikle son dönemde Altılı Masa’nın bu kadar parlatılmasında önemli görev alan bu “gazeteciler” Türkiye’nin nasıl yanında olunmaz, bunu bize en güzel şekilde öğretiyorlar. Yaptıkları iş, tetikçiliktir. Çünkü gazeteci önce ülkesinin ve milletinin yanında olur. Tam bağımsızlıktan taviz vermez. Türkiye hangi zor şartta olursa olsun, milleti kenetlemek, doğrusunu anlatmakla vazifelidir. Bu tanıma en çok uyan aydınlarımızdan biri de Uğur Mumcu’dur. Yazdıklarıyla öncelikle Türkiye’nin baş sorunlarını halka anlatma görevini kendinde bulmuştu. 71 Muhtırasına, 24 Ocak Kararlarına ‘80 darbesi ve PKK’ya karşı yazılarıyla mücadele vermişti. 

Emperyalizmi Propaganda İle Boğmak

İşte gazeteciliğin özü budur. 15 Temmuz gecesi Amerikancı Fethullahçı darbe girişimi cereyan ederken ordu ve milletinin yanında duran, PKK’nın üzerine yürüyen TSK’ya omuz veren, salgında, yangında, depremde devletin varlığını ve rolünü ortaya koyan, Amerikancı propagandaya alet olmayan, HDP’nin kapatılmasını savunan, Atatürk’ten yana olan, yani kısacası Türkiye’den taraf olanlar gazetecilik yapıyordur. Yoksa yapılan bozgunculuktan başka bir şey değildir.

15 Temmuz gecesi, o dönem Ulusal Kanal Genel Yayın Yönetmeni Adnan Türkkan örneği önümüzdedir. Akşam saatlerinde yapılan yayına müdahale edip bozgunculuğa izin vermemesi tarihi bir müdahaleydi. Aynı şekilde Aydınlık gazetesinin 100 yılı aşkın süredir verdiği mücadele, FETÖ’ye FETÖ denmeden önce atılan manşetler, ortaya çıkarılan bağlar, 1920’lerin Hakimiyet-i Milliye mücadelesidir. 

Bugün Türkiye’nin önünde iki seçenek var. Ya Türkiye cephesi bu seçimleri kazanacak ve tam bağımsız olma yolunda ilerleyecek ya da ABD’nin memurları kazanacak, Türkiye’yi bölme planları tekrardan yürürlüğe konacak. Dolayısıyla seçim süreci boyunca bilimsel, ayakları bu topraklara basan, doğruyu-yanlışı Türk milletine en yalın şekilde anlatan gazetecilik seçimlere de büyük etki edecektir. 

Yiğit Çınar
TGB İstanbul İl Başkanı

Türkiye’nin son bir ayı yine yoğun gündemlerle doluydu. 6 Şubat 2023 tarihinde yaşadığımız deprem faciasının yaralarını sararken seçimin iptal olmadığı ilan edildi. Hemen sonrasında da Meral Akşener’in masadan kalkmasıyla başlayan Altılı Masa krizi gündemi hepimizin önünde. Tabi tüm bu gelişmeleri bağımsızlık (!) ilkesi çerçevesinde hareket eden gazete ve televizyonlardan takip ediyoruz. 

Geçmişten Bugüne Taraflı Gazetecilik

Türkiye’de gazeteciliğin tarihi yeni diyebileceğimiz bir süreç içerisinde doğdu ve gelişmeye başladı. 1831 yılında Takvim-i Vekayi ismiyle çıkan ilk gazetemizle başlayan serüven, hem entelektüel hayatın vazgeçilmez bir parçası oldu hem de yeri geldiğinde en büyük propaganda aracı olarak kullanıldı. Bunun en güzel örneğini Dünya Savaşı ve Kurtuluş Savaşı’nda görüyoruz. Harp Mecmuası, Hakimiyet-i Milliye, İrade-i Milliye, El Hakika, Tanin, Musavver Çöl, Sabah, Volkan gibi kimi Türk milleti lehine kimi ise düşmanların lehine yayın yapan gazeteleri örnek olarak gösterebiliriz. Ancak hiçbirinde “bağımsız’’ ya da “tarafsız” vurgularını bulamayız. Çünkü işin özünde taraflılık vardır. 

Bugün yayım hayatına devam eden gazetelerin ve gazetecilerin takındıkları bir tavırdan bahsetmek istiyorum. Yukarıda da söylediğimiz gibi “bağımsız gazeteci”, “bağımsız gazete” gibi vurguları eksik etmeyen bir “ideal” gazetecilik ortaya koyuluyor. Ancak bu tanımın arkasında masumane bir tavır maalesef yok. Bugün adının başına bu sıfatı ekleyip gazetelerde yazanlar, Atlantik Cephesi’nin tetikçiliğini üstleniyorlar. 

Sonda söyleyeceğimizi başta söyleyelim, gazeteci Türkiye’den taraf olmalıdır. Yaşadığımız dünyada hiçbir şeyin tarafsız olmadığı, hiç kimsenin yazdıkları ve söyledikleriyle tarafsız olamayacağını çok iyi biliyoruz. Bu sebeple baştan “bağımsız/tarafsız gazetecilik” söylemi boşa düşmüş oluyor. Bu çerçevede her gazeteci de bir taraftır. Meselemiz de “Türkiye tarafında mısın yoksa değil misin?” sorusunun cevabında saklı. 

Emperyalizmin Kalemşorluğu

2014’ten bu yana Türkiye’nin ABD emperyalizmine karşı verdiği mücadeleyle birlikte Avrasya’ya yüzünü dönmesi ülkemizin kuşatılma planları hız kazandı. ABD’nin başını çektiği tertipler ve operasyonların medya tetikçileri de ellerini ovuşturarak yazılarını kaleme aldılar. İşte o eller bugün Biden Tayfası’nın kalemşorluğunu üstlenmiş, tüm Altılı Masa’nın güzellemelerini yazıyorlar. 

Bu isimlerden biri, Atatürk’ü anlattığını iddia ettiği kitabını binlerce liradan satan Yılmaz Özdil’dir. Neredeyse her konuşması ya da yazısında “ben bir tarafsız gazeteci olarak” diye cümleye başlayan Özdil, Meral Akşener’in masadan kalkmasının hemen ardından Sözcü TV’de “CHP’li bir gazeteci olarak söylüyorum” sözleriyle gündeme geldi. Bir diğer örnekse Fatih Altaylı. Yine aynı olay üzerine Haber Türk’te katıldığı bir programda “Şu an bir gün öncesinden çok çok daha kötü bir durumda değiliz” sözleriyle tarafını belli etmiş oldu. Bununla birlikte masa krizinin çözülmesinin ardından Merak Akşener ile yaptığı programda gelişen diyalog şöyle:

F.A: Milleti hop oturup hop kaldırdınız.
M.A: Bundan sonra yapmayacağım, söz.
F.A: Söz mü?
M.A: Söz. 

Zaten bu kanallarda CHP’nin, İyi Parti’nin eleştirilmesini beklemek de komik olur. Fox TV ABD’den fonlanırken Atatürk’ü anlatamaz. Halk TV CHP’nin adayını parlatmak dışında haber yapmaz. Hatta diğer adaylara dahi yer vermez. Haydi bunları da geçelim, doğrudan PKK propagandası yapan, terörü “halk hareketi” olarak gösteren Gazete Duvar, T24, Medyascope gibi yayın kuruluşlarının 682.400 dolar tutarında fon aldıklarını da burada tekrardan hatırlayalım. 

Özellikle son dönemde Altılı Masa’nın bu kadar parlatılmasında önemli görev alan bu “gazeteciler” Türkiye’nin nasıl yanında olunmaz, bunu bize en güzel şekilde öğretiyorlar. Yaptıkları iş, tetikçiliktir. Çünkü gazeteci önce ülkesinin ve milletinin yanında olur. Tam bağımsızlıktan taviz vermez. Türkiye hangi zor şartta olursa olsun, milleti kenetlemek, doğrusunu anlatmakla vazifelidir. Bu tanıma en çok uyan aydınlarımızdan biri de Uğur Mumcu’dur. Yazdıklarıyla öncelikle Türkiye’nin baş sorunlarını halka anlatma görevini kendinde bulmuştu. 71 Muhtırasına, 24 Ocak Kararlarına ‘80 darbesi ve PKK’ya karşı yazılarıyla mücadele vermişti. 

Emperyalizmi Propaganda İle Boğmak

İşte gazeteciliğin özü budur. 15 Temmuz gecesi Amerikancı Fethullahçı darbe girişimi cereyan ederken ordu ve milletinin yanında duran, PKK’nın üzerine yürüyen TSK’ya omuz veren, salgında, yangında, depremde devletin varlığını ve rolünü ortaya koyan, Amerikancı propagandaya alet olmayan, HDP’nin kapatılmasını savunan, Atatürk’ten yana olan, yani kısacası Türkiye’den taraf olanlar gazetecilik yapıyordur. Yoksa yapılan bozgunculuktan başka bir şey değildir.

15 Temmuz gecesi, o dönem Ulusal Kanal Genel Yayın Yönetmeni Adnan Türkkan örneği önümüzdedir. Akşam saatlerinde yapılan yayına müdahale edip bozgunculuğa izin vermemesi tarihi bir müdahaleydi. Aynı şekilde Aydınlık gazetesinin 100 yılı aşkın süredir verdiği mücadele, FETÖ’ye FETÖ denmeden önce atılan manşetler, ortaya çıkarılan bağlar, 1920’lerin Hakimiyet-i Milliye mücadelesidir. 

Bugün Türkiye’nin önünde iki seçenek var. Ya Türkiye cephesi bu seçimleri kazanacak ve tam bağımsız olma yolunda ilerleyecek ya da ABD’nin memurları kazanacak, Türkiye’yi bölme planları tekrardan yürürlüğe konacak. Dolayısıyla seçim süreci boyunca bilimsel, ayakları bu topraklara basan, doğruyu-yanlışı Türk milletine en yalın şekilde anlatan gazetecilik seçimlere de büyük etki edecektir. 

Yiğit Çınar
TGB İstanbul İl Başkanı

‘’Ordumuz, Türk birliğinin, Türk kudret ve kabiliyetinin,
Türk vatanseverliğinin çelikleşmiş bir ifadesidir.
Ordumuz, Türk topraklarının ve Türkiye idealini
tahakkuk ettirmek için sarf etmekte olduğumuz
sistemli çalışmaların yenilmesi imkânsız teminatıdır.’’

-Mustafa Kemal Atatürk

Mustafa Kemal Atatürk’ün dediği gibi Türk ordusu, emperyalizm tarafından Türk milletinin vatanını elinden alınmak istendiği, bağımsızlığını yok etmek için türlü planların yapıldığı dönemde çelikleşmiş kudret ve vatanseverliği ile Türk milleti ile birlikte mücadele eden yegane kuvvet olmuştur. Türk milleti ordusuna güvendikçe kuvvet bulmuş, bulduğu kuvvetle düşmanı yerle yeksan etmişti. 

Aradan yüz yılı aşkın sürenin geçmesine rağmen Türk ordusu ve milleti aynı düşmanla mücadele etmeye devam ediyor. Çünkü orduyu yok ederseniz, milleti de yok eder, devleti ortadan kaldırırsınız. Emperyalizmin 100 yıllık stratejisi buradan geçiyor. 

Emperyalizmin stratejik hedefi milli devletleri ortadan kaldırmaktır. Milli devletlerin ortadan kalkmasının öncül koşulu da zor gücün sahibi, silahı elinde bulunduran ordunun ortadan kaldırılması ya da içinin boşaltılmasından geçmekteydi. Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra Almanya, Macaristan ve Osmanlı da benzer durumla karşılaşmış, ordularının mevcudiyetleri yok denecek kadar az bir sayıya indirilmişti. 

Balkanlardan Kafkasya’ya Kahraman Türk Ordusu 

1908 Hürriyet Devrimi’nin ardından Enver Paşa’nın Harbiye Nazırı olmasıyla birlikte orduda büyük atılımlara gidilmiş, yeni tarzda eğitimler verilirken yaşlı subaylar emekliye sevk edilerek ordu gençleştirilmişti. I. Balkan Harbi’nin mağlubiyeti sonrası ordunun disiplini daha sıkı ele alınmaya başlamış, meyvelerini II. Balkan Harbi’nin kazanılmasıyla vermiştir. 

Tüm zor koşullar, imkansızlıklar, ordu içerisinde modernleşmeyi savunanlar ile ordudaki yeniliklerin karşısında olan kesimlerin arasında problemlerin olmasına rağmen Türk ordusu hem Balkan Harbi’nde hem Dünya Harbi’nde hem de İstiklal Harbi’nde büyük fedakarlıklarla vatanını ve milletini savunmuştur. Bunun sebebi, birçok ülkenin sahip olmadığı bir dayanaktan, tarihsel mirastan gelmesidir. Orta Asya’nın büyük uygarlık birikiminin bir sonucu olan bu bilinç, Türk ordusuna zafer üstüne zafer kazandırmıştır.  Ordunun mayası içinde bulunduğu çağın gereklerini kavrayan ve buna göre sistemi yeniden kurmaya çalışan İttihatçılar tarafından devrim niteliğinde atılan adımlarla tekrardan oluşturulmuştur. 

Hedefte Ordu Var!

NATO ve ABD için, Türkiye’de hedefe konan kuvvetlerden birisi de hep ordu olmuştur. 1952 yılından itibaren çokça ordunun yapısını değiştirmeye yönelik adımlar atılmıştır. 12 Mart Muhtırası da bunlardan birisidir. Üzerinden sadece dokuz yıl geçmişti ki, NATO’nun bir operasyonuna daha şahit olundu ve 12 Eylül 1980 tarihinde bir Gladyo darbesi yaşandı. Hem sağ hem sol cenahtan birçok kişinin cezaevlerinde işkencelere maruz kalması, siyasi yasakların getirilerek parti, dernek ve sendikaların kapatılması, 24 Ocak kararlarını sopayla uygulanması Türk ordusunun NATO’nun ordusu yapılmaya çalışması yani kontrolünün tamamen NATO’da olması için atılan adımlardan bazılarıydı.

Derin Uykudan Uyanış

Yukarıda biraz bahsettiğimiz üzere Türk ordusu ‘eliyle’ yapılanların dışında, NATO’ya girişle birlikte ordunun kendisi de birçok tertibe uğramıştı. Ancak NATO hiçbir zaman tam olarak istediğine ulaşamamıştı. 1980 Darbesi sonrası dahi ordu tamamen ele geçirilememiş, ‘bizim çocuklar’ sadece darbeciler olarak kalmıştı. 

Türk milleti ve ordusunun binlerce yıllık tarihsel birikimi ve 150 yıllık Türk Devrim mirası vardı. Namık Kemallerden bu yana süren Türk Devrimi’nin en önemli dayanaklarından biri olan ordumuz NATO’nun oyunlarını görmüş, hizadan çıkmaya başlamıştı. 

Türk ordusu 1974 yılında NATO’nun tüm engellemelerine rağmen Kıbrıs Barış Harekatı’nı düzenlemişti. Kıbrıs adasında İngiltere ve ABD destekli terör gruplarının başta siviller olmak üzere birçok katliamda bulunmasına Türkiye sessiz kalmamış, yaptığı harekât ile adada bağımsız bir Türk devletinin kurulmasını sağlamıştı. Ancak NATO bu harekât dolayısıyla Türkiye’ye askeri ambargo uygulamıştı. Bu, gösterilen sopanın ilklerindendi.

NATO ilk dönemler gizliden gizliye Türk ordusu içindeki vatansever subayları tasfiye etmekle ilgilenmişti. 27 Mayıs 1960 Devrimi sonrası, Gladyocu subaylar tarafından vatansever subayların bir kısmı uzaklaştırılıyor. Yine bunu takiben 12 Mart 1971’de 1200, 12 Eylül 1980’de ise 2000 subay ve astsubay NATO karşıtı ve Atatürkçü olduğu gerekçesiyle tasfiye ediliyor.

1980’lerin sonuna doğru ABD’nin Türkiye üzerindeki parçalama girişimi daha da yoğunlaşmış ve pentagon raporlarına kadar girmiştir. 1988 yılında 2000’e doğru dergisi Pentagon’un 3 İsrail planı kapağıyla çıkmış ve ABD’nin Türkiye, Irak ve İran’ı bölme planını kamuoyuna açıklamıştır. Elbette bu plandan en başından beri TSK’nın haberi vardı. O dönem TSK’nın üst düzey komutanları başta Necdet Üruğ ve Necdet Öztorun komutanlar olmak üzere bu plana karşı tavır aldılar. 

1990 yılında Genelkurmay Başkanı Orgeneral Necip Torumtay’ın Irak’ın işgaline ABD ile katılmayı reddederek 3 Aralık 1990’da istifa etmesi bu kapsamda atılmış önemli adımların başında gelir.  

NATO’nun Türk ordusuna karşı bir hamlesi de 1992 yılında NATO tarafından Akdeniz’de düzenlenen ‘’Display Determination’’ tatbikatında olmuştur. Kaza süsü verilerek gece yarısı bir ABD gemisinden iki atışla TCG Muavenet adlı gemimiz vurulmuştu. Bu olaydan hemen birkaç ay sonra dönemin Jandarma Genel Komutanı Org. Eşref Bitlis’e düzenlenen suikast, NATO’nun Türk ordusuna dair tertiplerinden bir diğeriydi. Terörü bölge ülkeleriyle iş birliği yaparak çözülebileceğini savunan Bitlis ortadan kaldırılırsa, NATO’nun önündeki ciddi bir tehdit de yok olacaktı.

1995 yılına gelindiğinde Türk ordusu ABD/NATO’ya rağmen Irak’a girdi. Amaç, ABD’nin Türk ordusunu kullanmasını engellemek ve emperyalizmin maşası olacak bir devletin kurulmasını engellemekti. Çelik Harekâtı böylelikle başlamış oluyordu. 

28 Şubat 1997, Türkiye için kritik önemli olduğu kadar tarihi de bir sürecin fitilini ateşliyordu. Fetullahçı Gladyo’nun ordu içinde örgütlenmesinin farkına varan Türk ordusu, irticanın başı olan tarikatların tamamını hedef alırken başrol olarak Fetullahçıları görmüş ve rotasını buna göre çizmişti. Hüseyin Kıvrıkoğlu’nun ‘’bin yıl sürecek kararlar’’ olarak belirttiği bu önemli adım, Türk ordusunun içinin temizlenmesi ve Fetullahçı Gladyo’nun önünü kesmek için elzemdi. 

2000’li yıllarla birlikte NATO ve ABD, Türk ordusuna dair düşmanlığı zirveye çıkartmıştır. Türkiye’nin milli benliğini bozmak, birliğini parçalamak adına öncelikle başat silahlı gücü olan ordusunu devre dışı bırakması gerekiyordu. İlk mesajını 1 Mart Tezkeresi’ne ‘’Hayır’’ diyen Türkiye’nin kahraman ordusunun başına çuval geçirerek verdi. 

1999-2001 yılları döneminde yavaş yavaş ‘’Ergenekon adında terör örgütü var’’ yaygaraları koparılmaya başlandı. O günlerde bu girişime ilk dur diyen Vatan Partisi Genel Başkanı (o dönem İşçi Partisi) Doğu Perinçek oldu. “CIA, Ergenekon dedikodularını piyasaya sürüyor’’ diyerek bunun bir operasyon olduğunu ilan etti. 

Yine o yıllarda halkta büyük bir hareketlenme vardı. Cumhuriyet mitingleriyle Türk milleti sokaklara inmişti. Ancak Gladyo daha o günlerde “Ordu Göreve’’ pankartları açtırarak provakasyon yapılmaya çalışılmıştı. Bunun başarısız olmasından sonra, Türkiye’yi bölmek adına tasarlanan çözüm sürecini de başlatabilmek için Ergenekon-Balyoz tertipleri için harekete geçildi. 2007 yılında başlayan süreç tam yedi yıl sürerek 2014 yılına kadar sürdü. Vatansever, Atatürkçü, milliyetçi, ABD ve NATO karşıtı tüm subaylar hapse atılmış, yerlerine getirilen NATO’cu subaylarla orduyu teslim alınmaya çalışılmıştı.

Ancak daha önceki gibi bu tertip de çöktü. Silivri’deki ve dışarıda onlar için mücadele eden milyonlar ile birlikte zindanlar yıkıldı, NATO/ABD başarısız oldu.

NATO ve ABD’nin Türk ordusu düşmanlığı hâlâ devam etmekte. En son hepimizin gündemine oturan Rand Corparation raporu ile Türk ordusu tecavüzcü, işgalci ve katliamcı ilan edilmiş, PKK’ya karşı verilen mücadele gayrimeşru sayılmıştı. 

Elbette bu yazıda tüm düşmanlıklar ve tertipleri yazmamız mümkün değil. 70 yıldır içinde bulunduğumuz NATO, ABD’nin komutanlığında Türkiye’ye diz çöktürmek için her gün yeni bir plan daha üretiyor. Fakat artık tertip günleri bitti. Türk ordusu, milletiyle birlikte 15 Temmuz 2016 darbe girişimiyle birlikte ABD ve NATO’ya karşı mücadele bayrağını daha da göndere çekti. 

İttihat ve Terakki ile milli ordunun temelini atmış, Mustafa Kemal’in devrimi ile devrime bağlı, vatansever bir ordu yaratılmıştı. Ordu gençleştirilmiş ve modernleştirilmiş, günün koşullarına göre eğitim programları hazırlanmıştı. İşte tüm bunlar NATO’ya tersti. Çünkü emperyalizmin ‘sınırsız sömürü’ isteğinin önündeki en büyük engel olan devletin ortadan kaldırılması için öncelikte ‘silahlı gücü’ elinde bulunduran ordunun bertaraf edilmesi gerekliydi.

Türkiye artık bir yolun sonuna gelmiştir. O yolun sonu NATO’dan çıkışına doğru gidiyor. Zaten Türkiye’nin zorunlulukları da bunu getiriyor. Beşar Esad’la anlaşıp PKK’yı ortadan kaldırmak için, Doğu Akdeniz’deki tertipleri suya düşürmek için, Eşref Bitlisler, Gaffar Okkanların şehit düşmemesi için Türkiye NATO’dan çıkmalıdır. Çünkü NATO’dan çıkarsak ne darbe yaşarız ne Türk ordusu tertiplerle mücadele eder. 

KAYNAKÇA:

Em. Dnz. Kur. Alb. Bora Serdar, ABD’nin TCG Muavenet’i vurarak verdiği mesaj, Aydınlık, 3 Ekim 2018
Dolapçı, Ercan, Kanlı Suikastin Üzerinden 26 Yıl Geçti, Aydınlık, 16 Şubat 2019
Kunt, Samet, 28 Şubat’ın Hedefi, Aydınlık, 28 Şubat 2021
Ilıcak, Nazlı, Ergenekon – 1999, Sabah, 25 Nisan 2009
Üsküplü, Sedar, Küçük Amerika Sürecinin 70 Yılı, Teori Dergisi, Eylül ve Ekim, 2016
Koç, Serkan, The Gulen Belgeseli
Koç, Serkan, Türk – Amerikan Savaşı Belgeseli
Koç, Serkan, Fetullahçı Gladyo Belgeseli

‘’Ordumuz, Türk birliğinin, Türk kudret ve kabiliyetinin,
Türk vatanseverliğinin çelikleşmiş bir ifadesidir.
Ordumuz, Türk topraklarının ve Türkiye idealini
tahakkuk ettirmek için sarf etmekte olduğumuz
sistemli çalışmaların yenilmesi imkânsız teminatıdır.’’

-Mustafa Kemal Atatürk

Mustafa Kemal Atatürk’ün dediği gibi Türk ordusu, emperyalizm tarafından Türk milletinin vatanını elinden alınmak istendiği, bağımsızlığını yok etmek için türlü planların yapıldığı dönemde çelikleşmiş kudret ve vatanseverliği ile Türk milleti ile birlikte mücadele eden yegane kuvvet olmuştur. Türk milleti ordusuna güvendikçe kuvvet bulmuş, bulduğu kuvvetle düşmanı yerle yeksan etmişti. 

Aradan yüz yılı aşkın sürenin geçmesine rağmen Türk ordusu ve milleti aynı düşmanla mücadele etmeye devam ediyor. Çünkü orduyu yok ederseniz, milleti de yok eder, devleti ortadan kaldırırsınız. Emperyalizmin 100 yıllık stratejisi buradan geçiyor. 

Emperyalizmin stratejik hedefi milli devletleri ortadan kaldırmaktır. Milli devletlerin ortadan kalkmasının öncül koşulu da zor gücün sahibi, silahı elinde bulunduran ordunun ortadan kaldırılması ya da içinin boşaltılmasından geçmekteydi. Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra Almanya, Macaristan ve Osmanlı da benzer durumla karşılaşmış, ordularının mevcudiyetleri yok denecek kadar az bir sayıya indirilmişti. 

Balkanlardan Kafkasya’ya Kahraman Türk Ordusu 

1908 Hürriyet Devrimi’nin ardından Enver Paşa’nın Harbiye Nazırı olmasıyla birlikte orduda büyük atılımlara gidilmiş, yeni tarzda eğitimler verilirken yaşlı subaylar emekliye sevk edilerek ordu gençleştirilmişti. I. Balkan Harbi’nin mağlubiyeti sonrası ordunun disiplini daha sıkı ele alınmaya başlamış, meyvelerini II. Balkan Harbi’nin kazanılmasıyla vermiştir. 

Tüm zor koşullar, imkansızlıklar, ordu içerisinde modernleşmeyi savunanlar ile ordudaki yeniliklerin karşısında olan kesimlerin arasında problemlerin olmasına rağmen Türk ordusu hem Balkan Harbi’nde hem Dünya Harbi’nde hem de İstiklal Harbi’nde büyük fedakarlıklarla vatanını ve milletini savunmuştur. Bunun sebebi, birçok ülkenin sahip olmadığı bir dayanaktan, tarihsel mirastan gelmesidir. Orta Asya’nın büyük uygarlık birikiminin bir sonucu olan bu bilinç, Türk ordusuna zafer üstüne zafer kazandırmıştır.  Ordunun mayası içinde bulunduğu çağın gereklerini kavrayan ve buna göre sistemi yeniden kurmaya çalışan İttihatçılar tarafından devrim niteliğinde atılan adımlarla tekrardan oluşturulmuştur. 

Hedefte Ordu Var!

NATO ve ABD için, Türkiye’de hedefe konan kuvvetlerden birisi de hep ordu olmuştur. 1952 yılından itibaren çokça ordunun yapısını değiştirmeye yönelik adımlar atılmıştır. 12 Mart Muhtırası da bunlardan birisidir. Üzerinden sadece dokuz yıl geçmişti ki, NATO’nun bir operasyonuna daha şahit olundu ve 12 Eylül 1980 tarihinde bir Gladyo darbesi yaşandı. Hem sağ hem sol cenahtan birçok kişinin cezaevlerinde işkencelere maruz kalması, siyasi yasakların getirilerek parti, dernek ve sendikaların kapatılması, 24 Ocak kararlarını sopayla uygulanması Türk ordusunun NATO’nun ordusu yapılmaya çalışması yani kontrolünün tamamen NATO’da olması için atılan adımlardan bazılarıydı.

Derin Uykudan Uyanış

Yukarıda biraz bahsettiğimiz üzere Türk ordusu ‘eliyle’ yapılanların dışında, NATO’ya girişle birlikte ordunun kendisi de birçok tertibe uğramıştı. Ancak NATO hiçbir zaman tam olarak istediğine ulaşamamıştı. 1980 Darbesi sonrası dahi ordu tamamen ele geçirilememiş, ‘bizim çocuklar’ sadece darbeciler olarak kalmıştı. 

Türk milleti ve ordusunun binlerce yıllık tarihsel birikimi ve 150 yıllık Türk Devrim mirası vardı. Namık Kemallerden bu yana süren Türk Devrimi’nin en önemli dayanaklarından biri olan ordumuz NATO’nun oyunlarını görmüş, hizadan çıkmaya başlamıştı. 

Türk ordusu 1974 yılında NATO’nun tüm engellemelerine rağmen Kıbrıs Barış Harekatı’nı düzenlemişti. Kıbrıs adasında İngiltere ve ABD destekli terör gruplarının başta siviller olmak üzere birçok katliamda bulunmasına Türkiye sessiz kalmamış, yaptığı harekât ile adada bağımsız bir Türk devletinin kurulmasını sağlamıştı. Ancak NATO bu harekât dolayısıyla Türkiye’ye askeri ambargo uygulamıştı. Bu, gösterilen sopanın ilklerindendi.

NATO ilk dönemler gizliden gizliye Türk ordusu içindeki vatansever subayları tasfiye etmekle ilgilenmişti. 27 Mayıs 1960 Devrimi sonrası, Gladyocu subaylar tarafından vatansever subayların bir kısmı uzaklaştırılıyor. Yine bunu takiben 12 Mart 1971’de 1200, 12 Eylül 1980’de ise 2000 subay ve astsubay NATO karşıtı ve Atatürkçü olduğu gerekçesiyle tasfiye ediliyor.

1980’lerin sonuna doğru ABD’nin Türkiye üzerindeki parçalama girişimi daha da yoğunlaşmış ve pentagon raporlarına kadar girmiştir. 1988 yılında 2000’e doğru dergisi Pentagon’un 3 İsrail planı kapağıyla çıkmış ve ABD’nin Türkiye, Irak ve İran’ı bölme planını kamuoyuna açıklamıştır. Elbette bu plandan en başından beri TSK’nın haberi vardı. O dönem TSK’nın üst düzey komutanları başta Necdet Üruğ ve Necdet Öztorun komutanlar olmak üzere bu plana karşı tavır aldılar. 

1990 yılında Genelkurmay Başkanı Orgeneral Necip Torumtay’ın Irak’ın işgaline ABD ile katılmayı reddederek 3 Aralık 1990’da istifa etmesi bu kapsamda atılmış önemli adımların başında gelir.  

NATO’nun Türk ordusuna karşı bir hamlesi de 1992 yılında NATO tarafından Akdeniz’de düzenlenen ‘’Display Determination’’ tatbikatında olmuştur. Kaza süsü verilerek gece yarısı bir ABD gemisinden iki atışla TCG Muavenet adlı gemimiz vurulmuştu. Bu olaydan hemen birkaç ay sonra dönemin Jandarma Genel Komutanı Org. Eşref Bitlis’e düzenlenen suikast, NATO’nun Türk ordusuna dair tertiplerinden bir diğeriydi. Terörü bölge ülkeleriyle iş birliği yaparak çözülebileceğini savunan Bitlis ortadan kaldırılırsa, NATO’nun önündeki ciddi bir tehdit de yok olacaktı.

1995 yılına gelindiğinde Türk ordusu ABD/NATO’ya rağmen Irak’a girdi. Amaç, ABD’nin Türk ordusunu kullanmasını engellemek ve emperyalizmin maşası olacak bir devletin kurulmasını engellemekti. Çelik Harekâtı böylelikle başlamış oluyordu. 

28 Şubat 1997, Türkiye için kritik önemli olduğu kadar tarihi de bir sürecin fitilini ateşliyordu. Fetullahçı Gladyo’nun ordu içinde örgütlenmesinin farkına varan Türk ordusu, irticanın başı olan tarikatların tamamını hedef alırken başrol olarak Fetullahçıları görmüş ve rotasını buna göre çizmişti. Hüseyin Kıvrıkoğlu’nun ‘’bin yıl sürecek kararlar’’ olarak belirttiği bu önemli adım, Türk ordusunun içinin temizlenmesi ve Fetullahçı Gladyo’nun önünü kesmek için elzemdi. 

2000’li yıllarla birlikte NATO ve ABD, Türk ordusuna dair düşmanlığı zirveye çıkartmıştır. Türkiye’nin milli benliğini bozmak, birliğini parçalamak adına öncelikle başat silahlı gücü olan ordusunu devre dışı bırakması gerekiyordu. İlk mesajını 1 Mart Tezkeresi’ne ‘’Hayır’’ diyen Türkiye’nin kahraman ordusunun başına çuval geçirerek verdi. 

1999-2001 yılları döneminde yavaş yavaş ‘’Ergenekon adında terör örgütü var’’ yaygaraları koparılmaya başlandı. O günlerde bu girişime ilk dur diyen Vatan Partisi Genel Başkanı (o dönem İşçi Partisi) Doğu Perinçek oldu. “CIA, Ergenekon dedikodularını piyasaya sürüyor’’ diyerek bunun bir operasyon olduğunu ilan etti. 

Yine o yıllarda halkta büyük bir hareketlenme vardı. Cumhuriyet mitingleriyle Türk milleti sokaklara inmişti. Ancak Gladyo daha o günlerde “Ordu Göreve’’ pankartları açtırarak provakasyon yapılmaya çalışılmıştı. Bunun başarısız olmasından sonra, Türkiye’yi bölmek adına tasarlanan çözüm sürecini de başlatabilmek için Ergenekon-Balyoz tertipleri için harekete geçildi. 2007 yılında başlayan süreç tam yedi yıl sürerek 2014 yılına kadar sürdü. Vatansever, Atatürkçü, milliyetçi, ABD ve NATO karşıtı tüm subaylar hapse atılmış, yerlerine getirilen NATO’cu subaylarla orduyu teslim alınmaya çalışılmıştı.

Ancak daha önceki gibi bu tertip de çöktü. Silivri’deki ve dışarıda onlar için mücadele eden milyonlar ile birlikte zindanlar yıkıldı, NATO/ABD başarısız oldu.

NATO ve ABD’nin Türk ordusu düşmanlığı hâlâ devam etmekte. En son hepimizin gündemine oturan Rand Corparation raporu ile Türk ordusu tecavüzcü, işgalci ve katliamcı ilan edilmiş, PKK’ya karşı verilen mücadele gayrimeşru sayılmıştı. 

Elbette bu yazıda tüm düşmanlıklar ve tertipleri yazmamız mümkün değil. 70 yıldır içinde bulunduğumuz NATO, ABD’nin komutanlığında Türkiye’ye diz çöktürmek için her gün yeni bir plan daha üretiyor. Fakat artık tertip günleri bitti. Türk ordusu, milletiyle birlikte 15 Temmuz 2016 darbe girişimiyle birlikte ABD ve NATO’ya karşı mücadele bayrağını daha da göndere çekti. 

İttihat ve Terakki ile milli ordunun temelini atmış, Mustafa Kemal’in devrimi ile devrime bağlı, vatansever bir ordu yaratılmıştı. Ordu gençleştirilmiş ve modernleştirilmiş, günün koşullarına göre eğitim programları hazırlanmıştı. İşte tüm bunlar NATO’ya tersti. Çünkü emperyalizmin ‘sınırsız sömürü’ isteğinin önündeki en büyük engel olan devletin ortadan kaldırılması için öncelikte ‘silahlı gücü’ elinde bulunduran ordunun bertaraf edilmesi gerekliydi.

Türkiye artık bir yolun sonuna gelmiştir. O yolun sonu NATO’dan çıkışına doğru gidiyor. Zaten Türkiye’nin zorunlulukları da bunu getiriyor. Beşar Esad’la anlaşıp PKK’yı ortadan kaldırmak için, Doğu Akdeniz’deki tertipleri suya düşürmek için, Eşref Bitlisler, Gaffar Okkanların şehit düşmemesi için Türkiye NATO’dan çıkmalıdır. Çünkü NATO’dan çıkarsak ne darbe yaşarız ne Türk ordusu tertiplerle mücadele eder. 

KAYNAKÇA:

Em. Dnz. Kur. Alb. Bora Serdar, ABD’nin TCG Muavenet’i vurarak verdiği mesaj, Aydınlık, 3 Ekim 2018
Dolapçı, Ercan, Kanlı Suikastin Üzerinden 26 Yıl Geçti, Aydınlık, 16 Şubat 2019
Kunt, Samet, 28 Şubat’ın Hedefi, Aydınlık, 28 Şubat 2021
Ilıcak, Nazlı, Ergenekon – 1999, Sabah, 25 Nisan 2009
Üsküplü, Sedar, Küçük Amerika Sürecinin 70 Yılı, Teori Dergisi, Eylül ve Ekim, 2016
Koç, Serkan, The Gulen Belgeseli
Koç, Serkan, Türk – Amerikan Savaşı Belgeseli
Koç, Serkan, Fetullahçı Gladyo Belgeseli

Cumhuriyet’in onuncu yılı kutlamalarında Atatürk, kürsüden şu sözleri söylemişti: ‘’Yurdumuzu en mamur ve en medeni memleketleri seviyesine çıkaracağız. (…) Milli kültürümüzü muasır medeniyet seviyesinin üzerine çıkaracağız.’’ Yeni kurulmuş ve arasız devrimlerle dünyayı hayretler içinde bırakan Türkiye, kültürel yozlaşmaya da savaş açmış, uygarlığın en yüksek seviyesini hedeflemişti.

Doğu medeniyetinin tarihsel bilgi ve kültür birikiminden etkilenmiş olan Batı, Rönesans, Reform,  Aydınlanma Çağı ile birlikte 15. Yüzyıldan itibaren yükselen medeniyeti temsil etmeye başlamıştı. Lenin’in tarif ettiği 19. Yüzyıldaki emperyalizm çağına kadar da bu durum devam etmişti. Ancak emperyalizm çağı, Batı’yı gericileştirmiş, Doğu’da bağımsızlık savaşı veren milletler ise ilerici niteliğe sahip olmuştu. Yani yine Lenin’in tarif ettiği gibi yeni parola ‘’Gerici Avrupa, İlerici Asya’’ olmuştu.

Tarih, sınıfların savaşını bizlere öğreten yegane bilimdir. Yüzyıllar boyunca ilerici olan kuvvet her zaman gericiliğe karşı mücadele etmiş ve başardığı ölçüde ilericiliği devam etmiştir. Bugün de bu mücadele mazlum milletlerin başını çektiği Doğu’dan yükselmekte olduğunu görüyoruz. Batı’nın en gerici kuvvetini temsil eden ABD ve NATO, girdiği her yerde peş peşe ağır mağlubiyetler alarak kaybetmeye devam ediyor. Afganistan’dan, Suriye’den, Irak’tan çekilmeye başlaması; Türkiye başta olmak üzere tüm Doğu’da hegemonyasının kırılmaya başlaması ve Çin, Rusya, İran, Türkiye gibi ülkelerin ‘’çok kutuplu’’ önderliği bunun en önemli kanıtları olmakta. Ve en önemlisi, kaybederken çürüyen uygarlık, kokuşmaya başladı.

Batı’nın 2022’ye Çürük Kokarak Girmesi

2021 yılı sonları ve 2022 yılının başlarında Karadeniz’de gündem sıcaktı. ABD hem Yunanistan’a hem de Ukrayna’ya yüzlerce araçlık askeri yığınak yapmaya başlamıştı. Bunlar gerçekleşirken NATO da destek vermiş, olası bir Rus tehlikesine karşı önlem amaçlı olduğunu vurgulamıştı. Ocak 2022 tarihinden itibaren de ABD’nin sözcüleri sürekli, ‘’Rusya her an savaş açabilir’’ yaygarası koparıyor, Rusya ise olası savaş durumunda ilk kurşunu atmayacaklarını söyleyip sürekli olarak ‘’Rusya’nın sınırında bir ABD yığınağının olmasına izin vermeyeceğini’’ belirtiyordu.

Önceleri Kırım meselesi üzerinden çıkan sorunlar, aslında Ukrayna Devleti’nin özellikle 2014 yılından beri çeşitli neo-nazi gruplara destek verip, silahlanmalarını sağlayarak Rusya sınırında yaratılan terör olaylarına dayanıyordu. Yıllardır süren bu çatışmaların nihayetinde, Rusya’nın da uyarılarına aldırmayan Ukrayna’ya karşı Putin askeri operasyon başlattı ve sınırını ABD-NATO çevrelemesine karşı savunmaya başladı. İşte bu andan itibaren tekrardan Batı’nın çürük kokusu burnumuza gelmeye başlıyor.

Askeri harekatın başlamasıyla birlikte Batı’dan sesler yükselmeye başladı. Putin, önce Hitler ile bir tutulup faşist ilan edildi sonra yaptıkları, ‘’Stalin’in zulmü’’ olarak nitelendirildi. Batı’ya göre Rusya, masum Ukrayna’ya emperyalist amaçlarla saldırıyordu. Ancak sürecin ilerleyen günlerinde gördük ki, durumlar tam tersi.

Atlantik kanadı Ukrayna’ya karşı yapılan bu askeri operasyonu, ‘’savaş’’ olarak adlandırmış ve savaş çığırtkanlığına soyunmuştu. ‘’Rus İşgali Başladı’’ başlıkları atan çeşitli basın kuruluşları ise tüm dünyada kamuoyu yaratmaya çalışıyordu. Bu yaygara, haber muhabirleri ve spikerlerin söylemleri ile de pekiştirilip sözde insanı merkeze koyan vurgular yapılıyordu.

Hümanizmin doğduğu Avrupa’nın, baştan aşağıya ırkçılığa, insan düşmanlığına soyunduğunu görüyoruz. Hatta bunu ‘’herkes için barış, ne olursa olsun barış’’ sloganlarıyla yapmaları, hümanizmi suiistimal ettiklerinin en büyük kanıtı olmakta. ABD merkezli CBS NEWS muhabiri Charlie D’Agata, canlı yayında, “Burası on yıllardır kaosla yaşayan Irak veya Afganistan değil. Burası böyle şeyleri görmeyi hiç ummadığınız medeni Avrupalılara has bir kent” ifadelerini kullandı. Yine ABD’li NBC muhabiri Kelly Cobiella, “Bunlar Suriye’den gelen mülteciler değil. Bunlar Hıristiyanlar, beyazlar. Polonya’da yaşayan insanlara çok benziyorlar” dedi.

Sadece ABD değil, Atlantik’in öncü ülkelerinin haber kanalları da benzer ifadeler kullanıyordu: İngiltere merkezli ITV News muhabiri Lucy Watson da, bir tren istasyonundan yaptığı yayında “Ukraynalıların başlarına düşünülemez bir şey geldi. Burası gelişmekte olan bir üçüncü dünya ülkesi değil, burası Avrupa” ifadesini kullandı. Fransız Gazeteci Ulysse Gosset ise Fransız TV kanalı BFM’de “uzman” olarak konuşurken, “21. yüzyıldayız, bir Avrupa şehrindeyiz ve sanki Irak’ta ya da Afganistan’daymışız gibi seyir füzesi ateşi var, hayal edebiliyor musunuz!” ifadeleriyle ‘şaşkınlığını’ dile getirdi.

Ukrayna’nın eski Başsavcı Yardımcısı David Sakvarelidze BBC’nin canlı yayınında “duyarlılığını” şöyle ifade etti: “Her gün sarı saçlı ve mavi gözlü Avrupalı insanların ve çocukların Putin’in füzeleriyle, helikopterleriyle ve roketleriyle öldürüldüğünü görüyorum.”

Dünyayı Doğu’nun Hümanizmi Kurtaracak

Dünya tarihinde görüyoruz ki, ya savaşlar devrimlere yol açar ya da devrimler savaşları önler. Bugün Avrasya coğrafyasına baktığımız zaman bir devrim sürecinde olunduğunu söylemek yanlış olmaz. Tüm mazlum milletler emperyalizme karşı ayaklanmış, bağımsızlıkları için savaşıyor, devrime doğru yürüyorlar. Ancak bu devrimler, insanı merkeze almadan, refahı ve mutluluğu sağlamadan devam edemeyecektir. 21. Yüzyılın hümanizmi, emperyalizmle mücadeleden besleniyor.

Atlantik sistemi, Ukrayna meselesinde insanı merkeze almadığını gösterdi. Suriye’de PYD ile savaştan kaçıp Avrupa ülkelerine sığınmaya çalışan mültecilere sınır kapılarını açmayan, kaçak geçmeye çalışanların botlarını batıran sistem, aslında kendisini batırmıştı. Çünkü onlar geri kalmış üçüncü dünya ülkesi vatandaşlarıydı. Ukraynalılar gibi sarı saçları ve mavi gözleri yoktu. Dolayısıyla yaşamaya hakları da yoktu.

ABD’nin bir diğer ileri karakolu olan Yunanistan ise, Ocak ayının soğuğunda mültecileri sınırdan geçirmeyip sınır kapısı önünde donarak can vermelerine göz yummuşken, Ukrayna’daki savaştan kaçan mültecileri seve seve kabul edebileceğini bildirdi. Peki bu ırkçılık değil de nedir? Bu tavrın hangi insanlıkla bağı olabilir?

Başka bir örnek daha verelim. 1 Mart günü kandil dolayısıyla işgalci İsrail’in silahlı kuvvetleri Filistin’de yeni bir katliama imza attılar. Ancak o ‘’insana değer veren’’ Batılılar Filistin için seslerini çıkarmadılar. Çünkü onların gözünde üçüncü dünya ülkeleri, geri kalmış Ortadoğu ülkelerinde savaşlar, kan dökülmeleri normaldi. Bu tür olayların Batı’da yeri yoktu.

Avusturya’da Rus asıllı senfoni orkestra şefinin görevden alınması, bisiklet sporu ile uğraşan Rusların maçlarının iptal edilmesi, FIFA’nın Rusya’da oynanacak maçları iptal etmesi, Rus sinemasına ait filmlerin Avrupa’da vizyondan kaldırılması ve Batman gibi filmlerin Rusya’da izletilmeme kararının alınması gibi yaptırımmış gibi görünen ama aslında içinde ırkçılığı barındıran faaliyetler, işin iç yüzünü göstermekte.

Tekrar görmekteyiz ki, Batı kendi çürümüşlüğüne batmış bir şekilde yok olmaya mahkum bir vaziyette. Irkçılıkla, 20. Yüzyılın faşist anlayışıyla, emperyalist çıkarlarla dünyaya bakmanın sonu, insan için mücadele edenlerin zaferini görmek olacaktır. İşte Avrasya’da yükselen uygarlık, tam da bunun üzerine kurulmakta. Yeni bir çağ açılıyor, Asya’da bağımsızlık mücadeleleri sürüyor. Dünya yeni konumuna geçerken gözlerimizin önünde çürümeye devam eden Atlantik sistemi son çırpınışlarda bulunuyor.

Ancak müsterih oluyoruz. Çünkü insanlığı bu çürümüş sistem içinden Doğu’nun insanı merkeze koyan, tam bağımsızlıkçı mücadelesi kurtaracak.

Yiğit Çınar
TGB İstanbul İl Sekreteri, GYK Üyesi

Cumhuriyet’in onuncu yılı kutlamalarında Atatürk, kürsüden şu sözleri söylemişti: ‘’Yurdumuzu en mamur ve en medeni memleketleri seviyesine çıkaracağız. (…) Milli kültürümüzü muasır medeniyet seviyesinin üzerine çıkaracağız.’’ Yeni kurulmuş ve arasız devrimlerle dünyayı hayretler içinde bırakan Türkiye, kültürel yozlaşmaya da savaş açmış, uygarlığın en yüksek seviyesini hedeflemişti.

Doğu medeniyetinin tarihsel bilgi ve kültür birikiminden etkilenmiş olan Batı, Rönesans, Reform,  Aydınlanma Çağı ile birlikte 15. Yüzyıldan itibaren yükselen medeniyeti temsil etmeye başlamıştı. Lenin’in tarif ettiği 19. Yüzyıldaki emperyalizm çağına kadar da bu durum devam etmişti. Ancak emperyalizm çağı, Batı’yı gericileştirmiş, Doğu’da bağımsızlık savaşı veren milletler ise ilerici niteliğe sahip olmuştu. Yani yine Lenin’in tarif ettiği gibi yeni parola ‘’Gerici Avrupa, İlerici Asya’’ olmuştu.

Tarih, sınıfların savaşını bizlere öğreten yegane bilimdir. Yüzyıllar boyunca ilerici olan kuvvet her zaman gericiliğe karşı mücadele etmiş ve başardığı ölçüde ilericiliği devam etmiştir. Bugün de bu mücadele mazlum milletlerin başını çektiği Doğu’dan yükselmekte olduğunu görüyoruz. Batı’nın en gerici kuvvetini temsil eden ABD ve NATO, girdiği her yerde peş peşe ağır mağlubiyetler alarak kaybetmeye devam ediyor. Afganistan’dan, Suriye’den, Irak’tan çekilmeye başlaması; Türkiye başta olmak üzere tüm Doğu’da hegemonyasının kırılmaya başlaması ve Çin, Rusya, İran, Türkiye gibi ülkelerin ‘’çok kutuplu’’ önderliği bunun en önemli kanıtları olmakta. Ve en önemlisi, kaybederken çürüyen uygarlık, kokuşmaya başladı.

Batı’nın 2022’ye Çürük Kokarak Girmesi

2021 yılı sonları ve 2022 yılının başlarında Karadeniz’de gündem sıcaktı. ABD hem Yunanistan’a hem de Ukrayna’ya yüzlerce araçlık askeri yığınak yapmaya başlamıştı. Bunlar gerçekleşirken NATO da destek vermiş, olası bir Rus tehlikesine karşı önlem amaçlı olduğunu vurgulamıştı. Ocak 2022 tarihinden itibaren de ABD’nin sözcüleri sürekli, ‘’Rusya her an savaş açabilir’’ yaygarası koparıyor, Rusya ise olası savaş durumunda ilk kurşunu atmayacaklarını söyleyip sürekli olarak ‘’Rusya’nın sınırında bir ABD yığınağının olmasına izin vermeyeceğini’’ belirtiyordu.

Önceleri Kırım meselesi üzerinden çıkan sorunlar, aslında Ukrayna Devleti’nin özellikle 2014 yılından beri çeşitli neo-nazi gruplara destek verip, silahlanmalarını sağlayarak Rusya sınırında yaratılan terör olaylarına dayanıyordu. Yıllardır süren bu çatışmaların nihayetinde, Rusya’nın da uyarılarına aldırmayan Ukrayna’ya karşı Putin askeri operasyon başlattı ve sınırını ABD-NATO çevrelemesine karşı savunmaya başladı. İşte bu andan itibaren tekrardan Batı’nın çürük kokusu burnumuza gelmeye başlıyor.

Askeri harekatın başlamasıyla birlikte Batı’dan sesler yükselmeye başladı. Putin, önce Hitler ile bir tutulup faşist ilan edildi sonra yaptıkları, ‘’Stalin’in zulmü’’ olarak nitelendirildi. Batı’ya göre Rusya, masum Ukrayna’ya emperyalist amaçlarla saldırıyordu. Ancak sürecin ilerleyen günlerinde gördük ki, durumlar tam tersi.

Atlantik kanadı Ukrayna’ya karşı yapılan bu askeri operasyonu, ‘’savaş’’ olarak adlandırmış ve savaş çığırtkanlığına soyunmuştu. ‘’Rus İşgali Başladı’’ başlıkları atan çeşitli basın kuruluşları ise tüm dünyada kamuoyu yaratmaya çalışıyordu. Bu yaygara, haber muhabirleri ve spikerlerin söylemleri ile de pekiştirilip sözde insanı merkeze koyan vurgular yapılıyordu.

Hümanizmin doğduğu Avrupa’nın, baştan aşağıya ırkçılığa, insan düşmanlığına soyunduğunu görüyoruz. Hatta bunu ‘’herkes için barış, ne olursa olsun barış’’ sloganlarıyla yapmaları, hümanizmi suiistimal ettiklerinin en büyük kanıtı olmakta. ABD merkezli CBS NEWS muhabiri Charlie D’Agata, canlı yayında, “Burası on yıllardır kaosla yaşayan Irak veya Afganistan değil. Burası böyle şeyleri görmeyi hiç ummadığınız medeni Avrupalılara has bir kent” ifadelerini kullandı. Yine ABD’li NBC muhabiri Kelly Cobiella, “Bunlar Suriye’den gelen mülteciler değil. Bunlar Hıristiyanlar, beyazlar. Polonya’da yaşayan insanlara çok benziyorlar” dedi.

Sadece ABD değil, Atlantik’in öncü ülkelerinin haber kanalları da benzer ifadeler kullanıyordu: İngiltere merkezli ITV News muhabiri Lucy Watson da, bir tren istasyonundan yaptığı yayında “Ukraynalıların başlarına düşünülemez bir şey geldi. Burası gelişmekte olan bir üçüncü dünya ülkesi değil, burası Avrupa” ifadesini kullandı. Fransız Gazeteci Ulysse Gosset ise Fransız TV kanalı BFM’de “uzman” olarak konuşurken, “21. yüzyıldayız, bir Avrupa şehrindeyiz ve sanki Irak’ta ya da Afganistan’daymışız gibi seyir füzesi ateşi var, hayal edebiliyor musunuz!” ifadeleriyle ‘şaşkınlığını’ dile getirdi.

Ukrayna’nın eski Başsavcı Yardımcısı David Sakvarelidze BBC’nin canlı yayınında “duyarlılığını” şöyle ifade etti: “Her gün sarı saçlı ve mavi gözlü Avrupalı insanların ve çocukların Putin’in füzeleriyle, helikopterleriyle ve roketleriyle öldürüldüğünü görüyorum.”

Dünyayı Doğu’nun Hümanizmi Kurtaracak

Dünya tarihinde görüyoruz ki, ya savaşlar devrimlere yol açar ya da devrimler savaşları önler. Bugün Avrasya coğrafyasına baktığımız zaman bir devrim sürecinde olunduğunu söylemek yanlış olmaz. Tüm mazlum milletler emperyalizme karşı ayaklanmış, bağımsızlıkları için savaşıyor, devrime doğru yürüyorlar. Ancak bu devrimler, insanı merkeze almadan, refahı ve mutluluğu sağlamadan devam edemeyecektir. 21. Yüzyılın hümanizmi, emperyalizmle mücadeleden besleniyor.

Atlantik sistemi, Ukrayna meselesinde insanı merkeze almadığını gösterdi. Suriye’de PYD ile savaştan kaçıp Avrupa ülkelerine sığınmaya çalışan mültecilere sınır kapılarını açmayan, kaçak geçmeye çalışanların botlarını batıran sistem, aslında kendisini batırmıştı. Çünkü onlar geri kalmış üçüncü dünya ülkesi vatandaşlarıydı. Ukraynalılar gibi sarı saçları ve mavi gözleri yoktu. Dolayısıyla yaşamaya hakları da yoktu.

ABD’nin bir diğer ileri karakolu olan Yunanistan ise, Ocak ayının soğuğunda mültecileri sınırdan geçirmeyip sınır kapısı önünde donarak can vermelerine göz yummuşken, Ukrayna’daki savaştan kaçan mültecileri seve seve kabul edebileceğini bildirdi. Peki bu ırkçılık değil de nedir? Bu tavrın hangi insanlıkla bağı olabilir?

Başka bir örnek daha verelim. 1 Mart günü kandil dolayısıyla işgalci İsrail’in silahlı kuvvetleri Filistin’de yeni bir katliama imza attılar. Ancak o ‘’insana değer veren’’ Batılılar Filistin için seslerini çıkarmadılar. Çünkü onların gözünde üçüncü dünya ülkeleri, geri kalmış Ortadoğu ülkelerinde savaşlar, kan dökülmeleri normaldi. Bu tür olayların Batı’da yeri yoktu.

Avusturya’da Rus asıllı senfoni orkestra şefinin görevden alınması, bisiklet sporu ile uğraşan Rusların maçlarının iptal edilmesi, FIFA’nın Rusya’da oynanacak maçları iptal etmesi, Rus sinemasına ait filmlerin Avrupa’da vizyondan kaldırılması ve Batman gibi filmlerin Rusya’da izletilmeme kararının alınması gibi yaptırımmış gibi görünen ama aslında içinde ırkçılığı barındıran faaliyetler, işin iç yüzünü göstermekte.

Tekrar görmekteyiz ki, Batı kendi çürümüşlüğüne batmış bir şekilde yok olmaya mahkum bir vaziyette. Irkçılıkla, 20. Yüzyılın faşist anlayışıyla, emperyalist çıkarlarla dünyaya bakmanın sonu, insan için mücadele edenlerin zaferini görmek olacaktır. İşte Avrasya’da yükselen uygarlık, tam da bunun üzerine kurulmakta. Yeni bir çağ açılıyor, Asya’da bağımsızlık mücadeleleri sürüyor. Dünya yeni konumuna geçerken gözlerimizin önünde çürümeye devam eden Atlantik sistemi son çırpınışlarda bulunuyor.

Ancak müsterih oluyoruz. Çünkü insanlığı bu çürümüş sistem içinden Doğu’nun insanı merkeze koyan, tam bağımsızlıkçı mücadelesi kurtaracak.

Yiğit Çınar
TGB İstanbul İl Sekreteri, GYK Üyesi

Edebiyatı, yazının icadından bu yana insanın en çok beslendiği ve beslediği sanat dallarından biri olarak görebiliriz. Bir kavmin, milletin, devletin tarihini öğrendiğimiz, genel çerçevede lirik yapıya sahip olan edebi eserler bizlere birçok konuda öğretici olmakta.

Özellikle milletler, yaşadığı olayları gelecek nesle aktarırken edebiyata çok sık başvururlar. Tarihe baktığımızda, birçok kaynağın (örneğin Orhun Kitabeleri, Dede Korkut Hikayeleri, Kutadgu Bilig gibi) aslında baştan aşağı edebi bir dille yazıldığını görmekteyiz. Çünkü edebiyat, bize anlattığı tarihi ya da günümüzü içimizde yaşatırken aynı zamanda insanlık tarihinin sınıfsal çelişkilerini gözler önüne sermekte ve o çelişkilerin mücadelesini anlatmakta.

Türk tarihine baktığımızda, özellikle şiir çok önemli bir yer tutmaktadır. Asırlar boyunca önce hece sonra aruz ile yazan şairler en çok Türk tarihinden ilham almış, hem destansı hikayeler anlatmış hem de kötü olaylardan ders çıkararak yeni yollar göstermişlerdir. Orhun Kitabeleri Çin ile verilen mücadeleyi, Kutadgu Bilig nasıl daha adil ve başarılı bir hükümdar olunacağını, Dede Korkut Hikayeleri Türk töresi ve devlet geleneğine dair bilgiler vermektedir.

Elbette bu saydığımız eserlerin ortak bir paydası var: Ayaklarını bastıkları topraktan, içinden çıktıkları toplumdan beslenmek. Bu ortak payda o dönem yazılan eserlerin temel özelliğidir. Doğrusuyla yanlışıyla, yengiler ve kayıplarla, geleceğe aktarılacak her şey kendileri olmaktadır.

Cumhuriyet Şiirine Kalan Miras

1914-1922 yılları arasında 8 yıllık bir süreç içinde verilen İstiklal Harbi, Türk milletinin kazanmış olduğu en kritik zaferlerdir. Kadınıyla erkeğiyle, genciyle yaşlısıyla topyekun şekilde verilen savaşın edebiyata yansıması da benzer olmuştur. Yakup Kadri, Halide Edip gibi isimlerin yazıları, dönemin ruhunu hissetmek açısından çok önemli eserlerdir.

İstiklal Harbi ile birlikte Türk milleti bağımsızlığını kazanmıştı, evet. Ancak sadece siyasi ve iktisadi bir bağımsızlık kazanmamıştı. Aynı zamanda Batı taklitçiliğinden kopma yolunda devrimci bir adım atmış, çağdaş uygarlığa ulaşma hedefini kendi dinamiklerine yaslanarak yapma görevini önüne koymuştu. Bunu edebiyat başta olmak üzere Türk şiirinde de başarıyordu.

Özellikle Osmanlı Devleti’nde şiir esasen iki farklı yolda ilerliyordu. Biri sadece saraylılar için yazılan, genellikle methiye ağırlıklı şiirler olmakla beraber diğeri ise Anadolu’da özellikle ozanlar tarafından yazılan ve hatta bestelenen şiirlerdir. Yunus Emre, Pir Sultan Abdal gibi isimler hem içinde bulundukları sisteme karşı tavır almışlar hem de bulundukları toplumun iyi taraflarını ve sorunlarını birlikte aktarmışlardır. Bu sorunların kökeni ile birlikte çözümler de üretilmiştir.

Kemalist Devrim, kazandığı silahlı savaşın yanında edebi zaferleri de kazanmak istediği için sırtını Anadolu mirasına dayamış ve Türk milletinin bağrından çıkan kültür ile yükselmiştir. Özellikle savaşın hararetini anlatan eserler ve onların devamı olanlar bu vurgular içinde ilerlemiştir.

Cumhuriyet idaresi Türkiye’de oturmaya başladığı süreçle birlikte toplumcu şiirin de yükseldiğini görüyoruz. Hem tarihsel mirasa sahip çıkıp hem de sınıfsal çelişkilere karşı koyan şiirler Türk toplumunca da gözde olmaya başlamıştır. Birkaç örnek ile inceleyelim:

Toplumcu şairler denildiğinde ilk akla gelen isimlerden olan Rıfat Ilgaz, gerek düz yazı gerekse şiirlerini halkı merkeze yerleştirmiş ve halk için halka dair yazmıştır. Halkın isteği onun için hep umuttur, yarınlardır. Ilgaz, yarınların aydınlık olabilmesinin ancak umutla olacağını iyi bilmektedir:

“Silinmesin yüzündeki aydınlık,
Bize bırak acısını gidenlerin
Sen kalanlar için yaşa!
Bir kalbimiz var ki öylesine,
Nabızlarımız tanık
Bakma solukluğuna benzimizin
Çıkmayan canda umut!”

Yukarıda da belirttiğimiz üzere, Cumhuriyet şiiri sırtını Anadolu kültürüne yaslamış ve o birikim ile yeni eserler vermiştir. İşte bunun en güzel örneklerinden birini Ahmed Arif olmuştur. Hasretinden Prangalar Eskittim adlı kitabından bir şiirini örnek olarak verelim:

“Nasıl severim bir bilsen,
Köroğlunu,
Karayılanı,
Meçhul Askeri…
Sonra Pir Sultanı ve Bedrettini
Sonra kalem yazmaz,
Bir nice sevda…
Bir bilsen,
Onlar beni nasıl severdi.
Bir bilsen, Urfa’da kurşun atanı,
Minareden, barikattan,
Selvi dalından,
Ölüme nasıl gülerdi.
Bilmeni mutlak isterim,
Duyuyor musun?”

Bir diğer önemli şairimiz Aziz Nesin, özellikle sınıfsal çelişkileri gün yüzüne çıkaran, okurun hem zihnine hem de ruhuna kazınan üslubuyla Türk edebiyatında yerini almaktadır. Mazlumun zalim ile savaşını hem nesirde hem de nazımda çok güzel işleyen Nesin’in dizlerinden okuyalım:

“Sultan Palamut tilki mi tikli,
Ozan’a başeğdiremez mi sanki…
Konuk diye çağırdı sarayına,
Ozanı tavlamak için.
Ama Ozan tınmadı.
Ne tuzaklar kurdu, ne tuzaklar…
Ozan’ı avlamak için.
Ama ozan zokaları yutmadı.
Sonra başladı türlü baskılar:
Sorgular, yargılar, sürgünler zindanlar filan…”

Kemalizm ile yetişmiş, Türk milletinin gelenekleriyle yoğurulmuş Attila İlhan ise, büyük bir memleket sevdalısı olarak karşımıza çıkmaktadır. Bastığı yerlere karşı sorumlu olduğunu, içine çektiği “Memleket Havası”nı işte şu dizelerle bize aktarıyor:

“Bu bizim gökler gibisi hiçbir dağda çatılmamıştır
Yıldızlarımızın titremesi yüreğine deprem indirir
Hiçbir yerde bu denize bu kadar tuz katılmamıştır
Topraktan sağdığımız pekmez güneşin batışı döndürür.”

Tabii ki tek memleket sevdalısı şairimiz Attila İlhan değil. Toplumcu Şiirin tüm öncüleri vatanına sonuna kadar bağlı ve savunmayı bilen öncülerimizdir. İşte bunlardan bir tanesi de Nazım Hikmet’tir. Her ne kadar ülkesinde kovuşturmalar, yakalamalar, cezalar yaşasa da o yine Türkiye sevdalısı olmaya, Kemalist Devrim’in mirasçısı olmaya ve bu mirasın karşısında duranlara meydan okumaya devam etmiştir:

“Vatan sevgisi mi bu hergelelerde?
Hangi vatan sevgisi?
Sandalya, depo, fabrika, çiftlik, apartman sevgisi.
Mülkünü sermayesini al
sandalyasını çek altından,
heriflerde düşman toprağı olur vatan.”

Elbette bunlar sadece verdiğimiz birkaç örnekten ibaret. Toplumcu şairlerimiz ve onların eserlerini bu yazıya sığdıramaz, ciltlerce kitapta toplarız. Ancak buradaki örneklerden de anlaşılacağı üzere toplumcu şiirin özünde bastığımız topraktan yetişme olduğunu anlıyoruz. Bu topraklarda yetişen, kendi kültürü ve tarihi ile beslenen şairlerimiz yine toplumun önündeki sorunları aşmak için bize yol gösteriyor, öncü oluyorlar. Birileri çıksın, yapsın demeyip ilerici adımlar atıyorlar. Tabii ki bunları yaparken umut dolu fikirlerle yapıyorlar. Atatürk’ün dediği gibi, ‘’Umutsuz durum yoktur, umutsuz insan vardır.’’ Dolayısıyla topluma umut aşılamak, herkesten önce onların görevidir.

En nihayetinde tamamen gerçeklere dayanan toplumcu şiirimiz, ayakları yere basmayan fikirlerle değil milletin somut gerçekliklerine dayanarak ışık olma vazifesini üstleniyorlar. Bu topraklar Pir Sultanları, Yunus Emreleri çıkardı, yetmedi Nazımları, Rıfatları, Azizleri ve daha nicelerini çıkardı, çıkarmaya da devam edecek.

Edebiyatı, yazının icadından bu yana insanın en çok beslendiği ve beslediği sanat dallarından biri olarak görebiliriz. Bir kavmin, milletin, devletin tarihini öğrendiğimiz, genel çerçevede lirik yapıya sahip olan edebi eserler bizlere birçok konuda öğretici olmakta.

Özellikle milletler, yaşadığı olayları gelecek nesle aktarırken edebiyata çok sık başvururlar. Tarihe baktığımızda, birçok kaynağın (örneğin Orhun Kitabeleri, Dede Korkut Hikayeleri, Kutadgu Bilig gibi) aslında baştan aşağı edebi bir dille yazıldığını görmekteyiz. Çünkü edebiyat, bize anlattığı tarihi ya da günümüzü içimizde yaşatırken aynı zamanda insanlık tarihinin sınıfsal çelişkilerini gözler önüne sermekte ve o çelişkilerin mücadelesini anlatmakta.

Türk tarihine baktığımızda, özellikle şiir çok önemli bir yer tutmaktadır. Asırlar boyunca önce hece sonra aruz ile yazan şairler en çok Türk tarihinden ilham almış, hem destansı hikayeler anlatmış hem de kötü olaylardan ders çıkararak yeni yollar göstermişlerdir. Orhun Kitabeleri Çin ile verilen mücadeleyi, Kutadgu Bilig nasıl daha adil ve başarılı bir hükümdar olunacağını, Dede Korkut Hikayeleri Türk töresi ve devlet geleneğine dair bilgiler vermektedir.

Elbette bu saydığımız eserlerin ortak bir paydası var: Ayaklarını bastıkları topraktan, içinden çıktıkları toplumdan beslenmek. Bu ortak payda o dönem yazılan eserlerin temel özelliğidir. Doğrusuyla yanlışıyla, yengiler ve kayıplarla, geleceğe aktarılacak her şey kendileri olmaktadır.

Cumhuriyet Şiirine Kalan Miras

1914-1922 yılları arasında 8 yıllık bir süreç içinde verilen İstiklal Harbi, Türk milletinin kazanmış olduğu en kritik zaferlerdir. Kadınıyla erkeğiyle, genciyle yaşlısıyla topyekun şekilde verilen savaşın edebiyata yansıması da benzer olmuştur. Yakup Kadri, Halide Edip gibi isimlerin yazıları, dönemin ruhunu hissetmek açısından çok önemli eserlerdir.

İstiklal Harbi ile birlikte Türk milleti bağımsızlığını kazanmıştı, evet. Ancak sadece siyasi ve iktisadi bir bağımsızlık kazanmamıştı. Aynı zamanda Batı taklitçiliğinden kopma yolunda devrimci bir adım atmış, çağdaş uygarlığa ulaşma hedefini kendi dinamiklerine yaslanarak yapma görevini önüne koymuştu. Bunu edebiyat başta olmak üzere Türk şiirinde de başarıyordu.

Özellikle Osmanlı Devleti’nde şiir esasen iki farklı yolda ilerliyordu. Biri sadece saraylılar için yazılan, genellikle methiye ağırlıklı şiirler olmakla beraber diğeri ise Anadolu’da özellikle ozanlar tarafından yazılan ve hatta bestelenen şiirlerdir. Yunus Emre, Pir Sultan Abdal gibi isimler hem içinde bulundukları sisteme karşı tavır almışlar hem de bulundukları toplumun iyi taraflarını ve sorunlarını birlikte aktarmışlardır. Bu sorunların kökeni ile birlikte çözümler de üretilmiştir.

Kemalist Devrim, kazandığı silahlı savaşın yanında edebi zaferleri de kazanmak istediği için sırtını Anadolu mirasına dayamış ve Türk milletinin bağrından çıkan kültür ile yükselmiştir. Özellikle savaşın hararetini anlatan eserler ve onların devamı olanlar bu vurgular içinde ilerlemiştir.

Cumhuriyet idaresi Türkiye’de oturmaya başladığı süreçle birlikte toplumcu şiirin de yükseldiğini görüyoruz. Hem tarihsel mirasa sahip çıkıp hem de sınıfsal çelişkilere karşı koyan şiirler Türk toplumunca da gözde olmaya başlamıştır. Birkaç örnek ile inceleyelim:

Toplumcu şairler denildiğinde ilk akla gelen isimlerden olan Rıfat Ilgaz, gerek düz yazı gerekse şiirlerini halkı merkeze yerleştirmiş ve halk için halka dair yazmıştır. Halkın isteği onun için hep umuttur, yarınlardır. Ilgaz, yarınların aydınlık olabilmesinin ancak umutla olacağını iyi bilmektedir:

“Silinmesin yüzündeki aydınlık,
Bize bırak acısını gidenlerin
Sen kalanlar için yaşa!
Bir kalbimiz var ki öylesine,
Nabızlarımız tanık
Bakma solukluğuna benzimizin
Çıkmayan canda umut!”

Yukarıda da belirttiğimiz üzere, Cumhuriyet şiiri sırtını Anadolu kültürüne yaslamış ve o birikim ile yeni eserler vermiştir. İşte bunun en güzel örneklerinden birini Ahmed Arif olmuştur. Hasretinden Prangalar Eskittim adlı kitabından bir şiirini örnek olarak verelim:

“Nasıl severim bir bilsen,
Köroğlunu,
Karayılanı,
Meçhul Askeri…
Sonra Pir Sultanı ve Bedrettini
Sonra kalem yazmaz,
Bir nice sevda…
Bir bilsen,
Onlar beni nasıl severdi.
Bir bilsen, Urfa’da kurşun atanı,
Minareden, barikattan,
Selvi dalından,
Ölüme nasıl gülerdi.
Bilmeni mutlak isterim,
Duyuyor musun?”

Bir diğer önemli şairimiz Aziz Nesin, özellikle sınıfsal çelişkileri gün yüzüne çıkaran, okurun hem zihnine hem de ruhuna kazınan üslubuyla Türk edebiyatında yerini almaktadır. Mazlumun zalim ile savaşını hem nesirde hem de nazımda çok güzel işleyen Nesin’in dizlerinden okuyalım:

“Sultan Palamut tilki mi tikli,
Ozan’a başeğdiremez mi sanki…
Konuk diye çağırdı sarayına,
Ozanı tavlamak için.
Ama Ozan tınmadı.
Ne tuzaklar kurdu, ne tuzaklar…
Ozan’ı avlamak için.
Ama ozan zokaları yutmadı.
Sonra başladı türlü baskılar:
Sorgular, yargılar, sürgünler zindanlar filan…”

Kemalizm ile yetişmiş, Türk milletinin gelenekleriyle yoğurulmuş Attila İlhan ise, büyük bir memleket sevdalısı olarak karşımıza çıkmaktadır. Bastığı yerlere karşı sorumlu olduğunu, içine çektiği “Memleket Havası”nı işte şu dizelerle bize aktarıyor:

“Bu bizim gökler gibisi hiçbir dağda çatılmamıştır
Yıldızlarımızın titremesi yüreğine deprem indirir
Hiçbir yerde bu denize bu kadar tuz katılmamıştır
Topraktan sağdığımız pekmez güneşin batışı döndürür.”

Tabii ki tek memleket sevdalısı şairimiz Attila İlhan değil. Toplumcu Şiirin tüm öncüleri vatanına sonuna kadar bağlı ve savunmayı bilen öncülerimizdir. İşte bunlardan bir tanesi de Nazım Hikmet’tir. Her ne kadar ülkesinde kovuşturmalar, yakalamalar, cezalar yaşasa da o yine Türkiye sevdalısı olmaya, Kemalist Devrim’in mirasçısı olmaya ve bu mirasın karşısında duranlara meydan okumaya devam etmiştir:

“Vatan sevgisi mi bu hergelelerde?
Hangi vatan sevgisi?
Sandalya, depo, fabrika, çiftlik, apartman sevgisi.
Mülkünü sermayesini al
sandalyasını çek altından,
heriflerde düşman toprağı olur vatan.”

Elbette bunlar sadece verdiğimiz birkaç örnekten ibaret. Toplumcu şairlerimiz ve onların eserlerini bu yazıya sığdıramaz, ciltlerce kitapta toplarız. Ancak buradaki örneklerden de anlaşılacağı üzere toplumcu şiirin özünde bastığımız topraktan yetişme olduğunu anlıyoruz. Bu topraklarda yetişen, kendi kültürü ve tarihi ile beslenen şairlerimiz yine toplumun önündeki sorunları aşmak için bize yol gösteriyor, öncü oluyorlar. Birileri çıksın, yapsın demeyip ilerici adımlar atıyorlar. Tabii ki bunları yaparken umut dolu fikirlerle yapıyorlar. Atatürk’ün dediği gibi, ‘’Umutsuz durum yoktur, umutsuz insan vardır.’’ Dolayısıyla topluma umut aşılamak, herkesten önce onların görevidir.

En nihayetinde tamamen gerçeklere dayanan toplumcu şiirimiz, ayakları yere basmayan fikirlerle değil milletin somut gerçekliklerine dayanarak ışık olma vazifesini üstleniyorlar. Bu topraklar Pir Sultanları, Yunus Emreleri çıkardı, yetmedi Nazımları, Rıfatları, Azizleri ve daha nicelerini çıkardı, çıkarmaya da devam edecek.

Geçtiğimiz günlerde Ayasofya Camisi’nde düzenlenen etkinlikte açılışı yapan imam Mustafa Demirkan’ın Atatürk’e yönelik “Öyle bir zaman geldi ki bir asır gibi bir zaman içinde ezan ve namaz yasaklandı ve müze haline çevrildi. Bunlardan daha zalim ve kafir kim olabilir? Yarabbi bir daha bu zihniyetin bu milletin başına gelmesini mukadder buyurma!” sözleriyle yeni bir fitnenin altına imza attı.

Türk milletinin hiçbir kesiminde kabul görmeyecek bu ifadeleri anlamak için Türkiye’nin içine girdiği sürece ve Atlantik merkezli kışkırtmalara bakmak gerekir. Türkiye’nin PKK ve FETÖ ile mücadelesine ket vurmak isteyenler bugün çeşitli provakasyonlarla Türkiye’yi bölmek istiyorlar. Emekli bir imamın Ayasofya imamı olarak medyaya yansıtılması da Türkiye’yi bölme operasyonunun bir parçasıdır. Bu sözlerin ardından Atatürk üzerinden Türk milletinin birliğine fitne sokmak isteniyor. Hedef tahtasına Atatürk oturtularak Türkiye’yi bölme planlarında rol alınıyor fakat milletimiz Türkiye’ye karşı yürütülen operasyona alet olmayacaktır.

Tam Bağımsızlığın Rotası

Atatürk, 100 yıl önce olduğu gibi bugün de savaş hattında. Emperyalizme karşı tam bağımsız Türkiye cephesinde ve en önde. Türkiye, bugün emperyalizme karşı İkinci İstiklal Savaşını veriyor.  Doğu Akdeniz’den Karadeniz’e, Suriye’nin kuzeyinden Balkanlara kadar dört taraftan emperyalizmin kuşatmasına karşı mücadele ediyor. Bugün bu mücadeleyi devletçe ve milletçe veriyor. Türk askeri, donanması kahramanca savaşıyor.  Türk milleti, cephe gerisini fedakarlıkla, vatanseverlikle, birlikle örüyor. İçinden geçtiğimiz İkinci İstiklal Savaşı, Türk milletinin mayasını daha da sağlamlaştırıyor.

Atatürk 100 yıl önce olduğu gibi bugün de “tam bağımsız Türkiye” mücadelesinin en önünde, milletimizi birleştiren bir harç olarak yaşıyor.

Atatürk, Mehmetçiğin 2015’ten beri kahramanca destanlar yazdığı terörle mücadelesinde yaşıyor.

Atatürk, Mavi Vatanımız için mücadele veren donanmamızda yaşıyor.

Atatürk, can kardeşimiz Azerbaycan’ın Karabağ zaferinde yaşıyor.

Atatürk, Akdeniz’de kardeş vatanımız KKTC’de yaşıyor.

Atatürk, İsrail’e karşı bağımsızlık savaşı veren Filistin’de; emperyalizmin ve siyonizmin zulmüne karşı mazlum milletlerin mücadelesinde yaşıyor.

Atatürk, teröre bayrak açan Diyarbakır annelerinin cesaretinde yaşıyor.

Atatürk, vatanı için canını siper etmiş kahraman savcımız Mehmet Selim Kiraz’la, canımız, öğretmenimiz Aybüke Yalçın’la, daha 15 yaşında koca yürekli kardeşimiz Eren Bülbül’le, Fethi Sekin’le, Songül Yakut’la ve daha nice kahramanla yaşıyor. Onlara bakın Atatürk’ü görürsünüz!

Bugün Atatürk’ü hedef almak; Türkiye’nin terörle mücadelesini, Mavi Vatan mücadelesini, KKTC’yi, Karabağ zaferini, Filistin’in mücadelesini, Diyarbakır annelerinin mücadelesini ve tüm şehitlerimizi hedef almaktır.

Bugün Atatürk’ü hedef almak; Türkiye’nin emperyalizmle mücadelesini hedef almaktır. Emperyalistlerce dört taraftan kuşatılan Türkiye’nin Rusya, Libya, Çin, İran ile ittifakını hedef almaktır.

Bugün Atatürk’ü hedef almak; Fırat Kalkanı, Barış Pınarı, Zeytin Dalı harekatlarını hedef almaktır. Kısacası Mehmetçiğin zaferlerini hedef almaktır.

Kurtuluşun Parolası

Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra işgal altına alınan bir İstanbul görüyoruz. Padişahın İngilizler tarafından yönetildiği, sokaklarında işgalci askerlerin gezdiği bir İstanbul görüyoruz. Ayasofya’da açılışı yapan imam Demirkan’ın dediği gibi “bu zihniyetler” İstanbul’u ve Türkiye’yi işgalden kurtarmıştır. Bugün yurdun dört bir yanında ezanlar okunuyorsa, namazlar kılınıyorsa, milletimiz kimseye muhtaç olmadan kendi topraklarında özgürce yaşayabiliyorsa tüm bunlar “bu zihniyetlerin” önderliğinde verilen mücadele sayesinde olmuştur. Fakat Atatürk’ü “bu zihniyetler” şeklinde tanımlayanlara şunu söylemek gerekiyor: “Atatürk bir zihniyet değil, bir kurtuluş parolasıdır!”

Atatürk ve silah arkadaşları, emperyalistlerin kuklası olan bir imparatorluktan bağımsız bir ülke ve özgür bir millet yaratmıştır. Bu sebepten Atatürk milletimizin bütün kesimlerince sahiplenilmektedir. Ve bugün sadece Türk milleti için değil bütün mazlum milletlerce benimsenmiş, örnek alınmıştır.  

Atatürk üzerinden ülkeyi bölmek isteyen, fitne yaratmak isteyenlere karşı Türk milleti kurtuluşun parolası olan Atatürk’e sarılıyor. Bugün Atatürk’e sarılmak onun rozetlerine, heykellerine, çelenklerine sarılmak değil emperyalizme karşı mücadele eden Türkiye’nin vatan mücadelesine sarılmaktır. Atatürkçülüğün en önemli karakteri antiemperyalist olmaktır. Vatansever olmaktır.

Hem Seyit Rıza’yı Anıp Hem Atatürk’ü Savunamazsınız

Bugün HDP ile ittifak yapıp Şeyh Sait ile yan yana gelirseniz Atatürk’e değil bölücülüğe sarılırsınız. Bugün “Dersim” deyip Seyit Rıza ile yan yana gelirseniz Atatürk’e değil gericiliğe sarılırsınız.  Bugün Atatürk’ü diktatör, soykırımcı ilan edenlerle yan yana gelip Atatürk’ü savunamazsınız.  Geçmişte Atatürk’ün mücadele ettiği kuvvetler ile yan yana durarak Atatürk’ü savunamazsınız. Bugün ABD’nin Türkiye’yi bölme planlarına alet olursanız, HDP’yi kurtarmaya çalışırsanız Atatürk’ü savunamazsınız. Bugün Atatürk’ü Mehmetçiğin namlusunda, donanmanın zırhında, mazlum milletlerin bağımsızlık mücadelesinde, KKTC’nin bağımsızlığında, Türkiye’nin birlik mücadelesinde savunursunuz. Bugün Atatürk’ü Türkiye mevziisinde savunursunuz

Türkiye’ye Hangi Mevziden Bakıyoruz?

Türk gençliği bugün Türkiye’ye Atatürk mevziisinden bakıyor. Ve Atatürk’ü çelenklerde, mesajlarda, rozetlerde değil Türkiye’nin vatan mücadelesinde görüyor. Atatürk’ü tarihte değil bugün de görüyor.

Türkiye bugün Atatürk Çağı’na girmiştir.

Bugün vatan savaşını Atatürk ile veriyor.

Ergenekon, Balyoz kumpaslarını Atatürk ile çökertiyor.

FETÖ ve PKK’nın kökünü Atatürk ile kazıyor.

İçinde bulunduğu zorlukları Atatürk mevziisinde çözüyor.

Emperyalist kuşatmayı Atatürk ile yarıyor.

İç cephede birliği Atatürk ile sağlıyor.  

Atatürk bugün İkinci İstiklal Savaşı mücadelesinde sınanıyor. İmam Demirkan’ın Atatürk’ü hedef tahtasına oturtmasından bu mücadelede Türk milleti ile aynı mevziide olmadığını görüyoruz. Bugün emekli imam Demirkıran mevziisinden İkinci İstiklal Savaşına düşman olduğunu göstermiştir. Atatürk üzerinden Türkiye’yi bölmeye çalışanlar büyük hata ve ihanet içindeler. Türkiye’nin 2014 yılından beri kararlı vatan savaşına bu açıklamalar ile fitne sokmaya çalışanlar, başarısız olacaktır. Çünkü Türkiye Atatürk Çağına girmiştir ve bu çağda devrimci çözümlere ilerlemektedir.

Geçtiğimiz günlerde Ayasofya Camisi’nde düzenlenen etkinlikte açılışı yapan imam Mustafa Demirkan’ın Atatürk’e yönelik “Öyle bir zaman geldi ki bir asır gibi bir zaman içinde ezan ve namaz yasaklandı ve müze haline çevrildi. Bunlardan daha zalim ve kafir kim olabilir? Yarabbi bir daha bu zihniyetin bu milletin başına gelmesini mukadder buyurma!” sözleriyle yeni bir fitnenin altına imza attı.

Türk milletinin hiçbir kesiminde kabul görmeyecek bu ifadeleri anlamak için Türkiye’nin içine girdiği sürece ve Atlantik merkezli kışkırtmalara bakmak gerekir. Türkiye’nin PKK ve FETÖ ile mücadelesine ket vurmak isteyenler bugün çeşitli provakasyonlarla Türkiye’yi bölmek istiyorlar. Emekli bir imamın Ayasofya imamı olarak medyaya yansıtılması da Türkiye’yi bölme operasyonunun bir parçasıdır. Bu sözlerin ardından Atatürk üzerinden Türk milletinin birliğine fitne sokmak isteniyor. Hedef tahtasına Atatürk oturtularak Türkiye’yi bölme planlarında rol alınıyor fakat milletimiz Türkiye’ye karşı yürütülen operasyona alet olmayacaktır.

Tam Bağımsızlığın Rotası

Atatürk, 100 yıl önce olduğu gibi bugün de savaş hattında. Emperyalizme karşı tam bağımsız Türkiye cephesinde ve en önde. Türkiye, bugün emperyalizme karşı İkinci İstiklal Savaşını veriyor.  Doğu Akdeniz’den Karadeniz’e, Suriye’nin kuzeyinden Balkanlara kadar dört taraftan emperyalizmin kuşatmasına karşı mücadele ediyor. Bugün bu mücadeleyi devletçe ve milletçe veriyor. Türk askeri, donanması kahramanca savaşıyor.  Türk milleti, cephe gerisini fedakarlıkla, vatanseverlikle, birlikle örüyor. İçinden geçtiğimiz İkinci İstiklal Savaşı, Türk milletinin mayasını daha da sağlamlaştırıyor.

Atatürk 100 yıl önce olduğu gibi bugün de “tam bağımsız Türkiye” mücadelesinin en önünde, milletimizi birleştiren bir harç olarak yaşıyor.

Atatürk, Mehmetçiğin 2015’ten beri kahramanca destanlar yazdığı terörle mücadelesinde yaşıyor.

Atatürk, Mavi Vatanımız için mücadele veren donanmamızda yaşıyor.

Atatürk, can kardeşimiz Azerbaycan’ın Karabağ zaferinde yaşıyor.

Atatürk, Akdeniz’de kardeş vatanımız KKTC’de yaşıyor.

Atatürk, İsrail’e karşı bağımsızlık savaşı veren Filistin’de; emperyalizmin ve siyonizmin zulmüne karşı mazlum milletlerin mücadelesinde yaşıyor.

Atatürk, teröre bayrak açan Diyarbakır annelerinin cesaretinde yaşıyor.

Atatürk, vatanı için canını siper etmiş kahraman savcımız Mehmet Selim Kiraz’la, canımız, öğretmenimiz Aybüke Yalçın’la, daha 15 yaşında koca yürekli kardeşimiz Eren Bülbül’le, Fethi Sekin’le, Songül Yakut’la ve daha nice kahramanla yaşıyor. Onlara bakın Atatürk’ü görürsünüz!

Bugün Atatürk’ü hedef almak; Türkiye’nin terörle mücadelesini, Mavi Vatan mücadelesini, KKTC’yi, Karabağ zaferini, Filistin’in mücadelesini, Diyarbakır annelerinin mücadelesini ve tüm şehitlerimizi hedef almaktır.

Bugün Atatürk’ü hedef almak; Türkiye’nin emperyalizmle mücadelesini hedef almaktır. Emperyalistlerce dört taraftan kuşatılan Türkiye’nin Rusya, Libya, Çin, İran ile ittifakını hedef almaktır.

Bugün Atatürk’ü hedef almak; Fırat Kalkanı, Barış Pınarı, Zeytin Dalı harekatlarını hedef almaktır. Kısacası Mehmetçiğin zaferlerini hedef almaktır.

Kurtuluşun Parolası

Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra işgal altına alınan bir İstanbul görüyoruz. Padişahın İngilizler tarafından yönetildiği, sokaklarında işgalci askerlerin gezdiği bir İstanbul görüyoruz. Ayasofya’da açılışı yapan imam Demirkan’ın dediği gibi “bu zihniyetler” İstanbul’u ve Türkiye’yi işgalden kurtarmıştır. Bugün yurdun dört bir yanında ezanlar okunuyorsa, namazlar kılınıyorsa, milletimiz kimseye muhtaç olmadan kendi topraklarında özgürce yaşayabiliyorsa tüm bunlar “bu zihniyetlerin” önderliğinde verilen mücadele sayesinde olmuştur. Fakat Atatürk’ü “bu zihniyetler” şeklinde tanımlayanlara şunu söylemek gerekiyor: “Atatürk bir zihniyet değil, bir kurtuluş parolasıdır!”

Atatürk ve silah arkadaşları, emperyalistlerin kuklası olan bir imparatorluktan bağımsız bir ülke ve özgür bir millet yaratmıştır. Bu sebepten Atatürk milletimizin bütün kesimlerince sahiplenilmektedir. Ve bugün sadece Türk milleti için değil bütün mazlum milletlerce benimsenmiş, örnek alınmıştır.  

Atatürk üzerinden ülkeyi bölmek isteyen, fitne yaratmak isteyenlere karşı Türk milleti kurtuluşun parolası olan Atatürk’e sarılıyor. Bugün Atatürk’e sarılmak onun rozetlerine, heykellerine, çelenklerine sarılmak değil emperyalizme karşı mücadele eden Türkiye’nin vatan mücadelesine sarılmaktır. Atatürkçülüğün en önemli karakteri antiemperyalist olmaktır. Vatansever olmaktır.

Hem Seyit Rıza’yı Anıp Hem Atatürk’ü Savunamazsınız

Bugün HDP ile ittifak yapıp Şeyh Sait ile yan yana gelirseniz Atatürk’e değil bölücülüğe sarılırsınız. Bugün “Dersim” deyip Seyit Rıza ile yan yana gelirseniz Atatürk’e değil gericiliğe sarılırsınız.  Bugün Atatürk’ü diktatör, soykırımcı ilan edenlerle yan yana gelip Atatürk’ü savunamazsınız.  Geçmişte Atatürk’ün mücadele ettiği kuvvetler ile yan yana durarak Atatürk’ü savunamazsınız. Bugün ABD’nin Türkiye’yi bölme planlarına alet olursanız, HDP’yi kurtarmaya çalışırsanız Atatürk’ü savunamazsınız. Bugün Atatürk’ü Mehmetçiğin namlusunda, donanmanın zırhında, mazlum milletlerin bağımsızlık mücadelesinde, KKTC’nin bağımsızlığında, Türkiye’nin birlik mücadelesinde savunursunuz. Bugün Atatürk’ü Türkiye mevziisinde savunursunuz

Türkiye’ye Hangi Mevziden Bakıyoruz?

Türk gençliği bugün Türkiye’ye Atatürk mevziisinden bakıyor. Ve Atatürk’ü çelenklerde, mesajlarda, rozetlerde değil Türkiye’nin vatan mücadelesinde görüyor. Atatürk’ü tarihte değil bugün de görüyor.

Türkiye bugün Atatürk Çağı’na girmiştir.

Bugün vatan savaşını Atatürk ile veriyor.

Ergenekon, Balyoz kumpaslarını Atatürk ile çökertiyor.

FETÖ ve PKK’nın kökünü Atatürk ile kazıyor.

İçinde bulunduğu zorlukları Atatürk mevziisinde çözüyor.

Emperyalist kuşatmayı Atatürk ile yarıyor.

İç cephede birliği Atatürk ile sağlıyor.  

Atatürk bugün İkinci İstiklal Savaşı mücadelesinde sınanıyor. İmam Demirkan’ın Atatürk’ü hedef tahtasına oturtmasından bu mücadelede Türk milleti ile aynı mevziide olmadığını görüyoruz. Bugün emekli imam Demirkıran mevziisinden İkinci İstiklal Savaşına düşman olduğunu göstermiştir. Atatürk üzerinden Türkiye’yi bölmeye çalışanlar büyük hata ve ihanet içindeler. Türkiye’nin 2014 yılından beri kararlı vatan savaşına bu açıklamalar ile fitne sokmaya çalışanlar, başarısız olacaktır. Çünkü Türkiye Atatürk Çağına girmiştir ve bu çağda devrimci çözümlere ilerlemektedir.

Her fırsatta dile getirdiğimiz gibi bugün II. İstiklal Savaşı koşullarındayız. Türkiye Atatürk ve yanındaki devrimci kadronun 100 yıl önce yürüttüğü savaşın bir benzerini bugün yaşıyor. Baş çelişki emperyalizmin çeşitli başrolleri ülkemize saldırma noktasında geri adım atmıyor. Türkiye her gün yeni bir mücadeleye girişiyor.
Türkiye haritasını gözümüzün öne getirelim. Bu haritayı kafamızda betimlerken ortaya çıkan kuşatma planını incelediğimizde güneyde Suriye ve Irak üzerinden ABD’nin himayesindeki PKK/PYD tehdidi, kuzeyde Ukrayna’nın kullanılması ile doğrudan ABD tehdidi, doğuda Ermenistan’ın kullanılması ile Azerbaycan üzerinden tehditler, batıda Yunanistan ve Bulgaristan’a konuşlanmış sayısız ABD üssü; denizlere doğru baktığımızda ABD, Yunanistan, Fransa, İsrail ve GKRY bileşenli korsan ittifakı karşımıza çıkmaktadır. Önümüz arkamız, sağımız solumuz ABD!
İşte bu yüzden içinde bulunduğumuz koşulları II. İstiklal Savaşı olarak nitelendiriyor ve stratejilerimizi bu temelde inşa ediyoruz. 100 yıl önce olduğu gibi, ortak düşmana karşı ortak müttefikler ile birlikte mücadele yine Türkiye’ye başarı getirecektir.

İlk İstiklal Savaşı’nda Stratejik Dış Politika
Sizleri 101 yıl öncesine götürmek istiyorum. Dünya Savaşı’nın ardından parsel parsel işgaline başlanmış olan Türk yurdu tam anlamıyla bir istiklal savaşı vermekteydi. O dönemin ortak düşmanı İngiltere’nin şemsiyesi altında Fransa, Yunanistan ve İtalya Anadolu’yu işgal etmişti. Bu koşullar altında Türkiye hem elindeki imkanların az olmasından dolayı hem de uluslararası cephede yalnız kalmaması gerektiğinden dolayı müttefik de bulmalıydı. İşte o müttefik doğudan bulundu ve devrim ile yeniden kurulan Sovyet Rusya ile işbirliği yapıldı.
Her ne kadar ‘’ya istiklal ya ölüm’’ şiarı altında mücadele verilse de birinci mecliste Sovyetler ile işbirliği yapma noktasında fikir ayrılıkları da mevcuttu. Özellikte mecliste 2. Gruba göre komünistlerle işbirliği yapmak komünist olmaya kadar götüren bir sürece sokacaktı. Bu sebepten hem siyasi hem de dolayısıyla askeri alanda bu işbirliğine muhalefet büyüktü.
Osman Okyar’ın ‘’Milli Mücadele Dönemi Türk Sovyet İlişkilerinde Mustafa Kemal(1920-1921) adlı eserinde tam da bu konuya dair bir anekdotu bizlere aktarmakta. Aynen aktarıyorum:

‘’1920 yılı içinde, Türkiye’de Batı politikası ve Doğu politikası isimleri altında ortaya çıkan siyasi kutuplaşmayı, en çarpıcı şekilde gösteren tablo, 1920 yılının aralık ayında Doğu Cephesi komutanı Kazım Karabekir tarafından çizildi. Şöyle ki, 1920 yılı sonunda Milet Meclisi’nin muhafazakar grubuna mensup Erzurum mebusu Hüseyin Avni Bey, seçim bölgesini ziyaret maksadıyla Erzurum’a gidince, orada ordu karargahında subaylarla görüşmüştü. Görüşmeler esnasında Hüseyin Avni Bey, bazı subayların komünizm lehinde sözler sarf ettiklerini duyunca doğru komutan Kazım Karabekir’e çıktı. Kendisine, tehlikeli bulduğu bu durumdan yakındı ve orduda gizli bir Bolşevik örgütünün bulunup bulunmadığını sordu. Kazım Karabekir cevaben Bolşevikliği tetkik ettiğini, aslında Bolşeviklik ile İslamiyet arasında fazla farklarının bulunmadığı kanaatine vardığını söyledi.
Hüseyin Avni itiraz ederek komünizmde miras ve zekatın bulunmadığını ifade etti. Bunun üzerine başlayan tartışmada Karabekir sert bir çıkış yaparak Bugün Türkiye’de iki siyaset vardır. Batı siyaseti ve Doğu siyaseti. Batı siyasetini İngilizlerle anlaşmaya taraftar olan İstanbul hükumeti temsil ediyor. Oysa bizim İngilizlerle anlaşmamız mümkün mü? Hüseyin Avni Bey hayır cevabını verince Karabekir, o halde Doğu ile anlaşmaktan, Doğu politikasını gütmekten başka kurtuluş yolumuz yoktur. ‘’
Mesele burada bitmez ve ilerleyen günlerde meclise taşınır. Benzeri bir konuşma yapan Hüseyin Avni ayrıca Karabekir’i komünistlikle suçlar. Bu sefer yanıt Mustafa Kemal’den gelir ve Karabekir’i şöyle savunur: ‘’ Kazım Karabekir, bir buçuk yıldır milli davaya önemli hizmetler yapmıştır. Kazım Paşa’nın komünistlerle temasta olmayanlara karşı, komünist görünmesi doğru olabilir. Bu tutum, millet için yararlı bir siyasal menfaat sağlamak içindir, yoksa gerçekte komünist olduğu için değildir.’’
Gördüğümüz gibi Mustafa Kemal ve Kazım Karabekir’in 101 yıl önceki stratejisi aslında bugün Türkiye’nin izlediği stratejiyle bütünüyle örtüşmekte. Her cenahından emperyalist kuşatma altında olan Türkiye, bu çoklu cephede aslında tek bir savaş vermekte. Kazım Karabekir’in Doğu-Batı siyasetleri diyalektiğini öne sürerek ortaya koyduğu siyaset ile bugünkü Atlantik-Asya siyasetleri arasında doğrudan bir ilişki vardır.

21. Yüzyılda Atlantik – Asya Mücadelesi
Bugün Türkiye Atlantik köklü bağlarından arınma yolunda ilerliyor. İçeride FETÖ/PKK ve işbirlikçileri ile mücadele ederken dışarıda da emperyalizmin çeşitli piyonları ve işbirlikçileri ile mücadele etmekte. Bunun yanında bizim gibi ABD ile mücadele eden bölge ülkelerini de görmemiz gerekmekte. Özellikle Suriye, Irak, İran, Azerbaycan ve Rusya gibi ülkelerin verdiği mücadele birçok alanda ABD’nin kaybetmesiyle sonuçlanmakta. Yani daha kısa açıklarsak Atlantik-Asya mücadelesi bugünkü dünyanın ana saflaşmasıdır.
Ülkeler dost ve düşman belirlerken günün koşulları ve çıkarları doğrultusunda hareket ederler. Bu sebepten daimî dost ve düşmanlıklar da kurulmamakta. Türkiye’nin içinde bulunduğu koşulları da göz önüne alarak kimin dost kimin düşman olduğunu çok rahat bir şekilde görebiliriz. Hatta birkaç soruyla hızlıca yanıtını verelim:
*Ermeni soykırımı yalanını kimler kabul ediyor?
*Kıbrıs’ın egemenlik haklarını kimler ihlal ediyor?
*Doğu Akdeniz’de Türkiye’yi kimler kuşatmaya çalışıyor?
*Suriye, Irak ve Ermenistan üzerinden Türkiye’ye gözdağı vermeye çalışanlar kimler?
İşte bu soruların içinde saklı cevaplar Türkiye’nin dost-düşman stratejisini belirlemekte. Bugün Kıbrıs’ı İsrail, Fransa, ABD tanımaz. Ya da Ermeni soykırımı yoktur diye Yunanistan, Ukrayna, GKRY açıklama yapmaz onun yerine bu kuvvetler Doğu Akdeniz’de ‘’Nemesis’’ adlı intikam tatbikatları yaparlar, yapıyorlar zaten. Sadece söylemin değil eylemin de işin içinde olduğu bir süreçten geçiyoruz.

Asya Çözümü: Bağımsızlık
1945’te Atlantik zincirlerine bağlanan Türkiye bugün o zincirleri kırmıştır. Açıkça görülüyor ki Türkiye Atatürk’ün Altı Ok’unun temelleri üzerinde ilerleme gayreti göstermekte. Bu temel üzerinden ilerleme demek de bağımsızlık ve feodalizmin kalıntılarından kurtulmak demektir. İşte bu düzlemden dış politikaya bakıldığında Atlantik zincirlerinden kopan/kopmaya çalışan diğer ülkelerin ekseriyetle Asya’da olduğunu görüyoruz. En uzakta Çin’den başlayarak Orta Asya devletleri ve Batı Asya’daki komşularımız olan İran, Irak, Suriye, Azerbaycan, Rusya ve hatta Abhazya.
Atlantik zincirinden kopan ve halihazırda bağlı olmayan her ülke Doğu Akdeniz’de ABD’ye karşı tavır almaktadır. Atlantik zincirinden kopan hiçbir ülke bugün ‘’Ermeni soykırımı vardır’’ dememektedir. Atlantik zincirinden kopan her ülke KKTC’yi tanımak için önemli bir kuvvet olmaktadır. İşte yukarıda sorduğumuz soruların zıddını düşünürsek bu noktada da Asya’da bağımsız ve başı dik yerini alan ülkeleri yanımızda buluruz.

Gerici Atlantik, İlerici Asya
Emperyalizmin öncülüğünü İngiltere’den devralan ABD, dünyanın her yerinde kaybetmeye devam ediyor. Kora, Afganistan, Irak, Suriye’de kaybettikten sonra Türkiye’de de kaybetmiştir. İçeride ve dışarıda mücadeleyi sonuna kadar sürdürürken jeopolitik düzlemde yapacağımız ittifaklar, Kazım Karabekir’in de ifade ettiği gibi Doğu’da, yani Asya’dadır.
Asya’da bağımsız ve başı dik yerini alacak olan Türkiye, dostlarıyla birleşerek ortak düşmana karşı galip gelecek. Tarihin her devrinde olduğu gibi ortak düşmana karşı benzer idealler çerçevesinde mücadele her zaman zafer getirmiştir. Türkiye Atatürk’ün rotasına girmiştir. 150 yıllık devrim birikimi ve Asya’daki dostlarıyla zafere koşmaktadır. Lenin’in tahlil ettiği gibi ‘’Gerici Avrupa, İlerici Asya’’ 2021 yılında da güncelliğini korumakta.
100 yıl sonraki strateji Asya ile birleşmekten geçiyor. Rusya, Azerbaycan, İran, Suriye, Irak ve uzak komşumuz Çin ile birlikte geliştirilecek ittifaklar, mazlum milletlerin ortak düşmanı ABD’ye karşı alınacak zaferin başlıca anahtarı olacaktır.

Yiğit Çınar
TGB İstanbul İl Sekreteri
Genel Yönetim Kurulu Üyesi

KAYNAKÇA:

1- Okyar, Osman, Milli Mücadele Dönemi Türk-Sovyet İlişkilerinde Mustafa Kemal (1920 – 1921), İş Bankası, İstanbul, 2017, s. 11-13

Her fırsatta dile getirdiğimiz gibi bugün II. İstiklal Savaşı koşullarındayız. Türkiye Atatürk ve yanındaki devrimci kadronun 100 yıl önce yürüttüğü savaşın bir benzerini bugün yaşıyor. Baş çelişki emperyalizmin çeşitli başrolleri ülkemize saldırma noktasında geri adım atmıyor. Türkiye her gün yeni bir mücadeleye girişiyor.
Türkiye haritasını gözümüzün öne getirelim. Bu haritayı kafamızda betimlerken ortaya çıkan kuşatma planını incelediğimizde güneyde Suriye ve Irak üzerinden ABD’nin himayesindeki PKK/PYD tehdidi, kuzeyde Ukrayna’nın kullanılması ile doğrudan ABD tehdidi, doğuda Ermenistan’ın kullanılması ile Azerbaycan üzerinden tehditler, batıda Yunanistan ve Bulgaristan’a konuşlanmış sayısız ABD üssü; denizlere doğru baktığımızda ABD, Yunanistan, Fransa, İsrail ve GKRY bileşenli korsan ittifakı karşımıza çıkmaktadır. Önümüz arkamız, sağımız solumuz ABD!
İşte bu yüzden içinde bulunduğumuz koşulları II. İstiklal Savaşı olarak nitelendiriyor ve stratejilerimizi bu temelde inşa ediyoruz. 100 yıl önce olduğu gibi, ortak düşmana karşı ortak müttefikler ile birlikte mücadele yine Türkiye’ye başarı getirecektir.

İlk İstiklal Savaşı’nda Stratejik Dış Politika
Sizleri 101 yıl öncesine götürmek istiyorum. Dünya Savaşı’nın ardından parsel parsel işgaline başlanmış olan Türk yurdu tam anlamıyla bir istiklal savaşı vermekteydi. O dönemin ortak düşmanı İngiltere’nin şemsiyesi altında Fransa, Yunanistan ve İtalya Anadolu’yu işgal etmişti. Bu koşullar altında Türkiye hem elindeki imkanların az olmasından dolayı hem de uluslararası cephede yalnız kalmaması gerektiğinden dolayı müttefik de bulmalıydı. İşte o müttefik doğudan bulundu ve devrim ile yeniden kurulan Sovyet Rusya ile işbirliği yapıldı.
Her ne kadar ‘’ya istiklal ya ölüm’’ şiarı altında mücadele verilse de birinci mecliste Sovyetler ile işbirliği yapma noktasında fikir ayrılıkları da mevcuttu. Özellikte mecliste 2. Gruba göre komünistlerle işbirliği yapmak komünist olmaya kadar götüren bir sürece sokacaktı. Bu sebepten hem siyasi hem de dolayısıyla askeri alanda bu işbirliğine muhalefet büyüktü.
Osman Okyar’ın ‘’Milli Mücadele Dönemi Türk Sovyet İlişkilerinde Mustafa Kemal(1920-1921) adlı eserinde tam da bu konuya dair bir anekdotu bizlere aktarmakta. Aynen aktarıyorum:

‘’1920 yılı içinde, Türkiye’de Batı politikası ve Doğu politikası isimleri altında ortaya çıkan siyasi kutuplaşmayı, en çarpıcı şekilde gösteren tablo, 1920 yılının aralık ayında Doğu Cephesi komutanı Kazım Karabekir tarafından çizildi. Şöyle ki, 1920 yılı sonunda Milet Meclisi’nin muhafazakar grubuna mensup Erzurum mebusu Hüseyin Avni Bey, seçim bölgesini ziyaret maksadıyla Erzurum’a gidince, orada ordu karargahında subaylarla görüşmüştü. Görüşmeler esnasında Hüseyin Avni Bey, bazı subayların komünizm lehinde sözler sarf ettiklerini duyunca doğru komutan Kazım Karabekir’e çıktı. Kendisine, tehlikeli bulduğu bu durumdan yakındı ve orduda gizli bir Bolşevik örgütünün bulunup bulunmadığını sordu. Kazım Karabekir cevaben Bolşevikliği tetkik ettiğini, aslında Bolşeviklik ile İslamiyet arasında fazla farklarının bulunmadığı kanaatine vardığını söyledi.
Hüseyin Avni itiraz ederek komünizmde miras ve zekatın bulunmadığını ifade etti. Bunun üzerine başlayan tartışmada Karabekir sert bir çıkış yaparak Bugün Türkiye’de iki siyaset vardır. Batı siyaseti ve Doğu siyaseti. Batı siyasetini İngilizlerle anlaşmaya taraftar olan İstanbul hükumeti temsil ediyor. Oysa bizim İngilizlerle anlaşmamız mümkün mü? Hüseyin Avni Bey hayır cevabını verince Karabekir, o halde Doğu ile anlaşmaktan, Doğu politikasını gütmekten başka kurtuluş yolumuz yoktur. ‘’
Mesele burada bitmez ve ilerleyen günlerde meclise taşınır. Benzeri bir konuşma yapan Hüseyin Avni ayrıca Karabekir’i komünistlikle suçlar. Bu sefer yanıt Mustafa Kemal’den gelir ve Karabekir’i şöyle savunur: ‘’ Kazım Karabekir, bir buçuk yıldır milli davaya önemli hizmetler yapmıştır. Kazım Paşa’nın komünistlerle temasta olmayanlara karşı, komünist görünmesi doğru olabilir. Bu tutum, millet için yararlı bir siyasal menfaat sağlamak içindir, yoksa gerçekte komünist olduğu için değildir.’’
Gördüğümüz gibi Mustafa Kemal ve Kazım Karabekir’in 101 yıl önceki stratejisi aslında bugün Türkiye’nin izlediği stratejiyle bütünüyle örtüşmekte. Her cenahından emperyalist kuşatma altında olan Türkiye, bu çoklu cephede aslında tek bir savaş vermekte. Kazım Karabekir’in Doğu-Batı siyasetleri diyalektiğini öne sürerek ortaya koyduğu siyaset ile bugünkü Atlantik-Asya siyasetleri arasında doğrudan bir ilişki vardır.

21. Yüzyılda Atlantik – Asya Mücadelesi
Bugün Türkiye Atlantik köklü bağlarından arınma yolunda ilerliyor. İçeride FETÖ/PKK ve işbirlikçileri ile mücadele ederken dışarıda da emperyalizmin çeşitli piyonları ve işbirlikçileri ile mücadele etmekte. Bunun yanında bizim gibi ABD ile mücadele eden bölge ülkelerini de görmemiz gerekmekte. Özellikle Suriye, Irak, İran, Azerbaycan ve Rusya gibi ülkelerin verdiği mücadele birçok alanda ABD’nin kaybetmesiyle sonuçlanmakta. Yani daha kısa açıklarsak Atlantik-Asya mücadelesi bugünkü dünyanın ana saflaşmasıdır.
Ülkeler dost ve düşman belirlerken günün koşulları ve çıkarları doğrultusunda hareket ederler. Bu sebepten daimî dost ve düşmanlıklar da kurulmamakta. Türkiye’nin içinde bulunduğu koşulları da göz önüne alarak kimin dost kimin düşman olduğunu çok rahat bir şekilde görebiliriz. Hatta birkaç soruyla hızlıca yanıtını verelim:
*Ermeni soykırımı yalanını kimler kabul ediyor?
*Kıbrıs’ın egemenlik haklarını kimler ihlal ediyor?
*Doğu Akdeniz’de Türkiye’yi kimler kuşatmaya çalışıyor?
*Suriye, Irak ve Ermenistan üzerinden Türkiye’ye gözdağı vermeye çalışanlar kimler?
İşte bu soruların içinde saklı cevaplar Türkiye’nin dost-düşman stratejisini belirlemekte. Bugün Kıbrıs’ı İsrail, Fransa, ABD tanımaz. Ya da Ermeni soykırımı yoktur diye Yunanistan, Ukrayna, GKRY açıklama yapmaz onun yerine bu kuvvetler Doğu Akdeniz’de ‘’Nemesis’’ adlı intikam tatbikatları yaparlar, yapıyorlar zaten. Sadece söylemin değil eylemin de işin içinde olduğu bir süreçten geçiyoruz.

Asya Çözümü: Bağımsızlık
1945’te Atlantik zincirlerine bağlanan Türkiye bugün o zincirleri kırmıştır. Açıkça görülüyor ki Türkiye Atatürk’ün Altı Ok’unun temelleri üzerinde ilerleme gayreti göstermekte. Bu temel üzerinden ilerleme demek de bağımsızlık ve feodalizmin kalıntılarından kurtulmak demektir. İşte bu düzlemden dış politikaya bakıldığında Atlantik zincirlerinden kopan/kopmaya çalışan diğer ülkelerin ekseriyetle Asya’da olduğunu görüyoruz. En uzakta Çin’den başlayarak Orta Asya devletleri ve Batı Asya’daki komşularımız olan İran, Irak, Suriye, Azerbaycan, Rusya ve hatta Abhazya.
Atlantik zincirinden kopan ve halihazırda bağlı olmayan her ülke Doğu Akdeniz’de ABD’ye karşı tavır almaktadır. Atlantik zincirinden kopan hiçbir ülke bugün ‘’Ermeni soykırımı vardır’’ dememektedir. Atlantik zincirinden kopan her ülke KKTC’yi tanımak için önemli bir kuvvet olmaktadır. İşte yukarıda sorduğumuz soruların zıddını düşünürsek bu noktada da Asya’da bağımsız ve başı dik yerini alan ülkeleri yanımızda buluruz.

Gerici Atlantik, İlerici Asya
Emperyalizmin öncülüğünü İngiltere’den devralan ABD, dünyanın her yerinde kaybetmeye devam ediyor. Kora, Afganistan, Irak, Suriye’de kaybettikten sonra Türkiye’de de kaybetmiştir. İçeride ve dışarıda mücadeleyi sonuna kadar sürdürürken jeopolitik düzlemde yapacağımız ittifaklar, Kazım Karabekir’in de ifade ettiği gibi Doğu’da, yani Asya’dadır.
Asya’da bağımsız ve başı dik yerini alacak olan Türkiye, dostlarıyla birleşerek ortak düşmana karşı galip gelecek. Tarihin her devrinde olduğu gibi ortak düşmana karşı benzer idealler çerçevesinde mücadele her zaman zafer getirmiştir. Türkiye Atatürk’ün rotasına girmiştir. 150 yıllık devrim birikimi ve Asya’daki dostlarıyla zafere koşmaktadır. Lenin’in tahlil ettiği gibi ‘’Gerici Avrupa, İlerici Asya’’ 2021 yılında da güncelliğini korumakta.
100 yıl sonraki strateji Asya ile birleşmekten geçiyor. Rusya, Azerbaycan, İran, Suriye, Irak ve uzak komşumuz Çin ile birlikte geliştirilecek ittifaklar, mazlum milletlerin ortak düşmanı ABD’ye karşı alınacak zaferin başlıca anahtarı olacaktır.

Yiğit Çınar
TGB İstanbul İl Sekreteri
Genel Yönetim Kurulu Üyesi

KAYNAKÇA:

1- Okyar, Osman, Milli Mücadele Dönemi Türk-Sovyet İlişkilerinde Mustafa Kemal (1920 – 1921), İş Bankası, İstanbul, 2017, s. 11-13

Geçtiğimiz günlerde sosyal medyada çıkan tartışmalardan biri de Whatsapp’ın gizlilik sözleşmesine dair yaptığı açıklamaydı. Bu sözleşme mesajların erişilebilirliği ve depolanabilirliğine dair maddeler içeriyordu. Kabul etmeyenler 15 Ocak’a kadar Whapsapp’ı kullanabilecekti, sonraki günlerde ise erişimi engelleniyordu (daha sonra sosyal medyadan gelen tepkiler üzerine bu karardan vazgeçildi).

Çıkan tartışmaların beraberinde Whatsapp’a alternatif mecralar konuşulmaya başlandı. Telegram, Signal, BİP ve diğerlerinin içerikleri, teknik özellikleri ve en önemlisi güvenlik politikaları gündeme geldi, yeni yönelimler alındı, tartışıldı.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan da bu konuya dair yaptığı açıklamada ‘Özgürlük kılıfı altında Türkiye’yi yalan haberin, hakaretin, iftiranın kol gezdiği bir ikileme terk etmeyeceğiz. Kendilerini hukukun üstünde gören sosyal medya şirketlerine boyun eğmeyeceğiz.’ (1) diyerek Türkiye’nin atacağı yeni adımların habercisi olmuştur.

Durum böyleyken bizler de Türkiye Gençlik Birliği olarak yaptığımız basın açıklaması ile on binlerce üyemizle birlikte Whatsapp’tan ayrılıp yerli ve milli girişim olan “BİP” uygulamasına geçtiğimizi ilan ettik (2).

Tartışmaları yeni bir yöne çevirmek gerekirse, sosyal medya konusunda Türkiye’nin önündeki görevler nelerdir, bunları konuşmanın ve çözüm üretmenin Türk milletine çok daha sağlıklı bir bakış açısı katacağını düşünüyorum.

Sosyal Medyada Aslında Ne Oluyor?

Sosyal medya mecraları özellikle 2010 yılından itibaren hayatımızda daha çok yer almaya başladı. MSN ve Facebook’un önderlik ettiği bu alana daha sonra Twitter, Snapchat, İnstagram, Vine gibi kuruluşlar da katıldı. Önceleri insanların eski arkadaşlarını bulduğu, oyun oynadığı, o gün yaşadıklarını paylaştığı bir ortam olarak görülüyordu. Ancak zaman içerisinde bu masumluğu ortadan kalktı.

Zaman içerisinde bu şirketlerin birçoğu tekelleşme yoluna gitti. Büyük kısmı Mark Zuckerberg’in elinde toplanan bu mecraların içerikleri de aynılaşmaya başladı. Tek elden yönlendirme ile giden sistemin yanında, rakipsizlik çok büyük bir avantaj sağlamıştı. Bu tekel, sosyal mecraların yönetilmesinin yanında toplumun yönlendirilmesi noktasında da  kapı açmış oluyor. Bu tekele sahip olanlar topluma istediğini dayatma özgürlüğüne de sahip oluyor.

Şimdi kendi hayatımız üzerinden düşünelim. Sohbet uygulamalarında bir arkadaşımıza almak istediğimiz bir kıyafet, teknolojik cihaz, kitaptan bahsediyoruz. Aynı gün ya da en geç bir gün sonra, tarayıcı üzerinden yaptığımız gezintilerde karşımıza sayfa reklamlarında o bahsettiğimiz ürünün görseli çıkıyor. Eminim bunu hepimiz en az bir kere yaşamış ve kendimizi şaşırmaktan alamamışızdır. İşte dayatmadan bahsettiğimiz de bu. Mesaj verileri, konum, cihaz bilgileri ve kişisel bilgilerin depolanması ile istenilen yönde dayatma yapılabiliyor.

Verilerin depolanması konusunda aslında asıl önemli olan nokta ise bunun bir güvenlik sorunu olduğudur. Bu, özel hayatın başkaları tarafından öğrenilmesinin yanında, ulusal anlamda bir güvenlik sorununu da teşkil etmektedir. En nihayetinde bu uygulamaları devlet yöneticileri, bürokratlar, elçiler, askerler de kullanmakta. Bir devletin sırlarının öğrenilecek en son bilgi olduğunu düşünürsek Türkiye’nin bu güvenlik sorununu da dikkate alması gerekiyor.

6698 Sayılı Kişisel Verilerin Korunması Kanunu mucibince, 5. Maddesi gereği ‘Kişisel veriler ilgili kişinin açık rızası olmaksızın işlenemez.’ Yine aynı kanunun 9. Maddesi gereği ‘Kişisel veriler ilgili kişinin açık rızası olmaksızın yurt dışına çıkarılamaz.’ (3) kararlarının alındığını biliyoruz. Görüyoruz ki Türk hukuk sistemi her türlü izinsiz bilgi paylaşımı ve depolanmasını yasaklıyor. Durum böyleyken Whatsapp, Telegram, Signal gibi kuruluşların bilgileri depolamasının yanında, bu depoların yurt dışında olması Türkiye’nin karşısında bir tehdit olarak durmaktadır. Ulusal mahiyette olan bilgilerin paylaşımı noktasında doğrudan doğruya Türkiye Devleti de tehdit altında bulunmakta. 

FETÖ ve PKK ile amansızca mücadele verdiğimiz bu günlerde sadece silahla, topla, tüfekle değil, sosyal medya alanında da mücadele ediyoruz. Türkiye Devleti’nin verilerinin emperyalist çıkarlar için kullanılması işten değildir. ABD’nin siyasal ve toplumsal yönlendirmeleri son on yılda sosyal medya üzerinden yaptığını biliyor ve görüyoruz.

Tüm bunların yanında, veri paylaşımı ve depolanması kadar önemli bir konunun daha göz ardı edildiğini görüyoruz. Bu, herhangi bir aleyhte durumda şikâyet edilebilecek ya da doğrudan iletişim kurulabilecek bir muhatabın Türkiye’de olmamasıdır. 1 Ekim 2020 tarihinde yürürlüğe giren, halk arasında ‘sosyal medya yasası’ olarak adlandırılan ‘İnternet Ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi ve Bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Hakkında Kanunda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’ aslında bu sorunun çözümü olmaktadır (4). Tüm dünyada kullanılan bu mecraların, kullanıldığı ülkelerde temsilcilik/ofis açmaları gerekirken, 1 Ekim’de yürürlüğe giren kanundan önce Türkiye’de hiçbir kuruluşun ofisinin olmadığını görüyoruz. Bu kanun ile birlikte bunun önünün alınmış ve süreci yavaş da olsa ofis açma girişimleri başlamıştır. Çünkü aksi takdirde devlet gerekli yaptırımları uygulayacaktır. Bu, gerek devlet gerekse ferdi olarak yapılacak başvuruların muhatabının olmasını, elle tutulur işlemlerin yapılabilmesini sağlayacaktır. Bu noktada bu kanun yerindedir ve devamlılığı esas olmalıdır.

Mevcut Uygulamalar Yeterli Mi?

Bugün en çok kullanılan uygulamalara baktığımızda Whatsapp birinci sıradaki yerini almakta. Ardından (sırasız bir şekilde) Telegram, Signal, WeChat, gibi uygulamaların gelmekte olduğunu görüyoruz. Genel olarak incelediğimizde dahi bu uygulamaların tam anlamıyla yeterli olmadığını gerek altyapı gerek arayüz özellikleri gerekse kullanım kolaylığı açısından ikincil gözüyle bakılacak uygulamalar olduğunu görebiliyoruz. Yerli ve milli girişim olan BİP, daha da geliştirildiği ve devletçe ve milletçe desteklendiği ölçüde çok daha fazla kullanıma açılmış olacaktır.

Tabii burada BİP bizim önümüzdeki en önemli örneklerden biri. Yazbee, Yaani, Yaay, BİP gibi yerli ve milli uygulamaların varlığı, seçeneksiz olmadığımızın bir göstergesi. Bu alanlara da Türkiye’nin girmesi, gelişmesi her açıdan önümüzü açan bir girişim olacaktır. Ayrıca her türlü yaptırıma karşı diz çökmeyen bir Türkiye yaratmış olunacaktır. Hatırlatalım, 2019 yılında ABD Başkanı Trump’ın yaptırım tehditlerine karşı TGB olarak #MahvolursunTrump etiketi ile başlattığımız çalışma sonrası dünya gündemine girmiştik. Ardından bir sabah uyandığımızda başta tüm resmi TGB hesapları olmak üzere neredeyse tüm yönetici ve üyelerin hesaplarının askıya alındığını gördük (5). Vatansever kuvvetlerin önünün bu alanda dahi tıkanmaması için yerli ve milli yatırımlara sahip çıkmamız gerekiyor.

Her Alanda Milli Atılım

Türkiye, özellikle 24 Temmuz 2015 tarihinden itibaren büyük bir dönüşüme gitmiş, FETÖ/PKK’ya aman tanımamaya başlamıştı. Sadece FETÖ/PKK ile kalmamış, ABD emperyalizmine her alanda karşı koymaya başlamıştır. Süreç antiemperyalist bir yönde ilerlerken silahlı mücadeleyi pekiştirecek atılımlara da hızlıca başlandı. Milli savunma sanayiinde ASELSAN, HAVELSAN, Tank-Palet gibi milli şirketlerin öncülüğünde gelişimler olurken ekonomide Varlık Fonu’nun çalışmalarıyla üretim temelli ekonominin adımları atılmaya başlandı. Şimdi önümüzdeki görevlerden biri de sosyal medyamızı millileştirmek ve onu geliştirmek olmalı.

Yukarıda saydığımız kuruluşlar yerli ve millidir, evet. Ancak bu kuruluşlar yalnızca özel mülkiyetin elinde de kalmamalıdır. Devlet bünyesine alınıp, Atatürk’ün devletçilik ilkesi dahilinde izlenecek bir politika ile desteklenip geliştirilmeli ve Türk milletinin kullanımına sunulmalıdır. Bu koşulda hangi tehdit olursa olsun endişe etmeye gerek kalmayacaktır.

Milli uygulamalarımızın olmasını dile getirirken her yönüyle milli olması gerektiğini vurgulamakta fayda var. Elbette gerekli noktalarda çeşitli yerlerden danışma/yardım alınır ancak mühendislerinin Türk olduğu, altyapısının Türk telekomünikasyon şirketlerince hazırlandığı, içeriklerinin Türk milletinin ihtiyaçları ve gereklilikleri doğrultusunda yapıldığı girişimler her zaman önceliğimiz olmalıdır. Ancak bu yolla istediğimiz milli başarıyı elde edebiliriz. Devlet eliyle yürütülecek ve teşvik edilecek bu çalışmaların sonunda, verilerin saklanma işi de elbette Türkiye’de olacak ve devlet denetimi altında yapılacaktır.

Özellikle geçtiğimiz aylarda sosyal medya uygulamalarının denetim altına alınmasına dair çıkan yasa ile birlikte, yerli ve milli uygulamaların desteklenmesi ve teşvik edilmesi için de yeni kanunlar çıkartılmalı, kamuoyunun tartışmasına açılmalı ve toplamda yeni düzenlemeler getirilmelidir.

Türk milletinin içinde bir cevher yatıyor. II. Meşrutiyet’te de Dünya Savaşı’nda da İstiklal Harbi’nde de devrimleri uygularken de bunları gördük. O cevherler mühendislerimiz, teknik ekibimiz, tüm emekçilerimizdir. Bu cevheri işlemek hepimizin görevi olmalı. Yerli ve milli atılımlarımızı işler kılmak, layık olduğu konuma getirmek için elbirliği ile çalışmalıyız. Türk gençliği olarak, her türlü milli girişimin yanındayız.

Yiğit Çınar

TGB İstanbul İl Sekreteri

Genel Yönetim Kurulu Üyesi

Dipnot:

1- https://www.hurriyet.com.tr/gundem/cumhurbaskani-erdogan-flas-sosyal-medya-aciklamasi-boyun-egmeyecegiz-41713994

2- https://tgb.gen.tr/genclik-birligi/emperyalist-tekellere-karsi-milli-ve-guvenli-sosyal-medya-30838

3- https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuat?MevzuatNo=6698&MevzuatTur=1&MevzuatTertip=5

4- https://www.aa.com.tr/tr/bilim-teknoloji/sosyal-medyada-yeni-donem-basladi/1991916

5- https://tgb.gen.tr/dunya/twitter-in-hesaplarimizi-neden-kapattigi-belli-oldu-29014

tgb.gen.tr

Geçtiğimiz günlerde sosyal medyada çıkan tartışmalardan biri de Whatsapp’ın gizlilik sözleşmesine dair yaptığı açıklamaydı. Bu sözleşme mesajların erişilebilirliği ve depolanabilirliğine dair maddeler içeriyordu. Kabul etmeyenler 15 Ocak’a kadar Whapsapp’ı kullanabilecekti, sonraki günlerde ise erişimi engelleniyordu (daha sonra sosyal medyadan gelen tepkiler üzerine bu karardan vazgeçildi).

Çıkan tartışmaların beraberinde Whatsapp’a alternatif mecralar konuşulmaya başlandı. Telegram, Signal, BİP ve diğerlerinin içerikleri, teknik özellikleri ve en önemlisi güvenlik politikaları gündeme geldi, yeni yönelimler alındı, tartışıldı.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan da bu konuya dair yaptığı açıklamada ‘Özgürlük kılıfı altında Türkiye’yi yalan haberin, hakaretin, iftiranın kol gezdiği bir ikileme terk etmeyeceğiz. Kendilerini hukukun üstünde gören sosyal medya şirketlerine boyun eğmeyeceğiz.’ (1) diyerek Türkiye’nin atacağı yeni adımların habercisi olmuştur.

Durum böyleyken bizler de Türkiye Gençlik Birliği olarak yaptığımız basın açıklaması ile on binlerce üyemizle birlikte Whatsapp’tan ayrılıp yerli ve milli girişim olan “BİP” uygulamasına geçtiğimizi ilan ettik (2).

Tartışmaları yeni bir yöne çevirmek gerekirse, sosyal medya konusunda Türkiye’nin önündeki görevler nelerdir, bunları konuşmanın ve çözüm üretmenin Türk milletine çok daha sağlıklı bir bakış açısı katacağını düşünüyorum.

Sosyal Medyada Aslında Ne Oluyor?

Sosyal medya mecraları özellikle 2010 yılından itibaren hayatımızda daha çok yer almaya başladı. MSN ve Facebook’un önderlik ettiği bu alana daha sonra Twitter, Snapchat, İnstagram, Vine gibi kuruluşlar da katıldı. Önceleri insanların eski arkadaşlarını bulduğu, oyun oynadığı, o gün yaşadıklarını paylaştığı bir ortam olarak görülüyordu. Ancak zaman içerisinde bu masumluğu ortadan kalktı.

Zaman içerisinde bu şirketlerin birçoğu tekelleşme yoluna gitti. Büyük kısmı Mark Zuckerberg’in elinde toplanan bu mecraların içerikleri de aynılaşmaya başladı. Tek elden yönlendirme ile giden sistemin yanında, rakipsizlik çok büyük bir avantaj sağlamıştı. Bu tekel, sosyal mecraların yönetilmesinin yanında toplumun yönlendirilmesi noktasında da  kapı açmış oluyor. Bu tekele sahip olanlar topluma istediğini dayatma özgürlüğüne de sahip oluyor.

Şimdi kendi hayatımız üzerinden düşünelim. Sohbet uygulamalarında bir arkadaşımıza almak istediğimiz bir kıyafet, teknolojik cihaz, kitaptan bahsediyoruz. Aynı gün ya da en geç bir gün sonra, tarayıcı üzerinden yaptığımız gezintilerde karşımıza sayfa reklamlarında o bahsettiğimiz ürünün görseli çıkıyor. Eminim bunu hepimiz en az bir kere yaşamış ve kendimizi şaşırmaktan alamamışızdır. İşte dayatmadan bahsettiğimiz de bu. Mesaj verileri, konum, cihaz bilgileri ve kişisel bilgilerin depolanması ile istenilen yönde dayatma yapılabiliyor.

Verilerin depolanması konusunda aslında asıl önemli olan nokta ise bunun bir güvenlik sorunu olduğudur. Bu, özel hayatın başkaları tarafından öğrenilmesinin yanında, ulusal anlamda bir güvenlik sorununu da teşkil etmektedir. En nihayetinde bu uygulamaları devlet yöneticileri, bürokratlar, elçiler, askerler de kullanmakta. Bir devletin sırlarının öğrenilecek en son bilgi olduğunu düşünürsek Türkiye’nin bu güvenlik sorununu da dikkate alması gerekiyor.

6698 Sayılı Kişisel Verilerin Korunması Kanunu mucibince, 5. Maddesi gereği ‘Kişisel veriler ilgili kişinin açık rızası olmaksızın işlenemez.’ Yine aynı kanunun 9. Maddesi gereği ‘Kişisel veriler ilgili kişinin açık rızası olmaksızın yurt dışına çıkarılamaz.’ (3) kararlarının alındığını biliyoruz. Görüyoruz ki Türk hukuk sistemi her türlü izinsiz bilgi paylaşımı ve depolanmasını yasaklıyor. Durum böyleyken Whatsapp, Telegram, Signal gibi kuruluşların bilgileri depolamasının yanında, bu depoların yurt dışında olması Türkiye’nin karşısında bir tehdit olarak durmaktadır. Ulusal mahiyette olan bilgilerin paylaşımı noktasında doğrudan doğruya Türkiye Devleti de tehdit altında bulunmakta. 

FETÖ ve PKK ile amansızca mücadele verdiğimiz bu günlerde sadece silahla, topla, tüfekle değil, sosyal medya alanında da mücadele ediyoruz. Türkiye Devleti’nin verilerinin emperyalist çıkarlar için kullanılması işten değildir. ABD’nin siyasal ve toplumsal yönlendirmeleri son on yılda sosyal medya üzerinden yaptığını biliyor ve görüyoruz.

Tüm bunların yanında, veri paylaşımı ve depolanması kadar önemli bir konunun daha göz ardı edildiğini görüyoruz. Bu, herhangi bir aleyhte durumda şikâyet edilebilecek ya da doğrudan iletişim kurulabilecek bir muhatabın Türkiye’de olmamasıdır. 1 Ekim 2020 tarihinde yürürlüğe giren, halk arasında ‘sosyal medya yasası’ olarak adlandırılan ‘İnternet Ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi ve Bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Hakkında Kanunda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’ aslında bu sorunun çözümü olmaktadır (4). Tüm dünyada kullanılan bu mecraların, kullanıldığı ülkelerde temsilcilik/ofis açmaları gerekirken, 1 Ekim’de yürürlüğe giren kanundan önce Türkiye’de hiçbir kuruluşun ofisinin olmadığını görüyoruz. Bu kanun ile birlikte bunun önünün alınmış ve süreci yavaş da olsa ofis açma girişimleri başlamıştır. Çünkü aksi takdirde devlet gerekli yaptırımları uygulayacaktır. Bu, gerek devlet gerekse ferdi olarak yapılacak başvuruların muhatabının olmasını, elle tutulur işlemlerin yapılabilmesini sağlayacaktır. Bu noktada bu kanun yerindedir ve devamlılığı esas olmalıdır.

Mevcut Uygulamalar Yeterli Mi?

Bugün en çok kullanılan uygulamalara baktığımızda Whatsapp birinci sıradaki yerini almakta. Ardından (sırasız bir şekilde) Telegram, Signal, WeChat, gibi uygulamaların gelmekte olduğunu görüyoruz. Genel olarak incelediğimizde dahi bu uygulamaların tam anlamıyla yeterli olmadığını gerek altyapı gerek arayüz özellikleri gerekse kullanım kolaylığı açısından ikincil gözüyle bakılacak uygulamalar olduğunu görebiliyoruz. Yerli ve milli girişim olan BİP, daha da geliştirildiği ve devletçe ve milletçe desteklendiği ölçüde çok daha fazla kullanıma açılmış olacaktır.

Tabii burada BİP bizim önümüzdeki en önemli örneklerden biri. Yazbee, Yaani, Yaay, BİP gibi yerli ve milli uygulamaların varlığı, seçeneksiz olmadığımızın bir göstergesi. Bu alanlara da Türkiye’nin girmesi, gelişmesi her açıdan önümüzü açan bir girişim olacaktır. Ayrıca her türlü yaptırıma karşı diz çökmeyen bir Türkiye yaratmış olunacaktır. Hatırlatalım, 2019 yılında ABD Başkanı Trump’ın yaptırım tehditlerine karşı TGB olarak #MahvolursunTrump etiketi ile başlattığımız çalışma sonrası dünya gündemine girmiştik. Ardından bir sabah uyandığımızda başta tüm resmi TGB hesapları olmak üzere neredeyse tüm yönetici ve üyelerin hesaplarının askıya alındığını gördük (5). Vatansever kuvvetlerin önünün bu alanda dahi tıkanmaması için yerli ve milli yatırımlara sahip çıkmamız gerekiyor.

Her Alanda Milli Atılım

Türkiye, özellikle 24 Temmuz 2015 tarihinden itibaren büyük bir dönüşüme gitmiş, FETÖ/PKK’ya aman tanımamaya başlamıştı. Sadece FETÖ/PKK ile kalmamış, ABD emperyalizmine her alanda karşı koymaya başlamıştır. Süreç antiemperyalist bir yönde ilerlerken silahlı mücadeleyi pekiştirecek atılımlara da hızlıca başlandı. Milli savunma sanayiinde ASELSAN, HAVELSAN, Tank-Palet gibi milli şirketlerin öncülüğünde gelişimler olurken ekonomide Varlık Fonu’nun çalışmalarıyla üretim temelli ekonominin adımları atılmaya başlandı. Şimdi önümüzdeki görevlerden biri de sosyal medyamızı millileştirmek ve onu geliştirmek olmalı.

Yukarıda saydığımız kuruluşlar yerli ve millidir, evet. Ancak bu kuruluşlar yalnızca özel mülkiyetin elinde de kalmamalıdır. Devlet bünyesine alınıp, Atatürk’ün devletçilik ilkesi dahilinde izlenecek bir politika ile desteklenip geliştirilmeli ve Türk milletinin kullanımına sunulmalıdır. Bu koşulda hangi tehdit olursa olsun endişe etmeye gerek kalmayacaktır.

Milli uygulamalarımızın olmasını dile getirirken her yönüyle milli olması gerektiğini vurgulamakta fayda var. Elbette gerekli noktalarda çeşitli yerlerden danışma/yardım alınır ancak mühendislerinin Türk olduğu, altyapısının Türk telekomünikasyon şirketlerince hazırlandığı, içeriklerinin Türk milletinin ihtiyaçları ve gereklilikleri doğrultusunda yapıldığı girişimler her zaman önceliğimiz olmalıdır. Ancak bu yolla istediğimiz milli başarıyı elde edebiliriz. Devlet eliyle yürütülecek ve teşvik edilecek bu çalışmaların sonunda, verilerin saklanma işi de elbette Türkiye’de olacak ve devlet denetimi altında yapılacaktır.

Özellikle geçtiğimiz aylarda sosyal medya uygulamalarının denetim altına alınmasına dair çıkan yasa ile birlikte, yerli ve milli uygulamaların desteklenmesi ve teşvik edilmesi için de yeni kanunlar çıkartılmalı, kamuoyunun tartışmasına açılmalı ve toplamda yeni düzenlemeler getirilmelidir.

Türk milletinin içinde bir cevher yatıyor. II. Meşrutiyet’te de Dünya Savaşı’nda da İstiklal Harbi’nde de devrimleri uygularken de bunları gördük. O cevherler mühendislerimiz, teknik ekibimiz, tüm emekçilerimizdir. Bu cevheri işlemek hepimizin görevi olmalı. Yerli ve milli atılımlarımızı işler kılmak, layık olduğu konuma getirmek için elbirliği ile çalışmalıyız. Türk gençliği olarak, her türlü milli girişimin yanındayız.

Yiğit Çınar

TGB İstanbul İl Sekreteri

Genel Yönetim Kurulu Üyesi

Dipnot:

1- https://www.hurriyet.com.tr/gundem/cumhurbaskani-erdogan-flas-sosyal-medya-aciklamasi-boyun-egmeyecegiz-41713994

2- https://tgb.gen.tr/genclik-birligi/emperyalist-tekellere-karsi-milli-ve-guvenli-sosyal-medya-30838

3- https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuat?MevzuatNo=6698&MevzuatTur=1&MevzuatTertip=5

4- https://www.aa.com.tr/tr/bilim-teknoloji/sosyal-medyada-yeni-donem-basladi/1991916

5- https://tgb.gen.tr/dunya/twitter-in-hesaplarimizi-neden-kapattigi-belli-oldu-29014

tgb.gen.tr

14 Aralık’ta ABD, CAATSA yaptırımlarını açıkladı. Bu açıklamaya göre Savunma Sanayii Başkanlığı ve Savunma Sanayii Başkanı İsmail Demir yaptırım listesine alındı. Demir’in yanında başkanlık yetkililerinden Mustafa Alper, Deniz Serhat Gencoğlu ve Faruk Yiğit de listeye eklenenler arasında yerini aldı.

Yaptırımların tek sebebi Türkiye’nin S-400 savunma sistemini satın alması olarak açıklandı. Yalnız biliyoruz ki bu yaptırım sadece alınan bir savunma sistemi için değil, bir programa, bir yönelişe karşı alınan yaptırımlardır. Türkiye 70 yıl gibi uzun bir süre sonra yüzünü Avrasya’ya çevirdi ve emperyalizmle mücadelenin tohumlarının atıldığı coğrafya ile omuz omuza olmaya karar verdi. 15 Temmuz darbe girişiminin de Libya’ya giden gemimizi hukuksuzca aranmasının da bugünkü yaptırımın da ortak sebepleri Türkiye’nin yüzünü Avrasya’ya dönmesidir.

Yaptırımsever ABD

ABD’nin özellikle İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra kendi çıkarlarına ters hareket eden tüm ülkelere uyguladığı en popüler uygulaması yaptırım olmuştur. Savaş sırasında dahi Türkiye’ye çeşitli yaptırımlar uygulamış ve savaşa girmemesi üzerine silah ve gıda yardımlarını kesmiştir(1).

Türkiye’ye uygulanan en bilinen yaptırım Türkiye’nin Kıbrıs’a dair aldığı tutum üzerine yapılanı olmuştur. 1964 yılında Kıbrıs’ta çıkan çatışmalar üzerine Rum cenahının silahlanmasının ardından Türkiye Ada’ya askeri harekat yapma kararı almış ve hazırlıklara başlamıştı. Bunun üzerine ABD, dünyanın jandarmalığına soyunarak müdahil olmuş ve Türkiye’nin böyle bir operasyona girişmesi durumunda ABD tarafından yapılan askeri yardım malzemelerinin kullanılmasına izin verilmeyeceğini o meşhur Johnson Mektubu’yla diplomatik dilden yoksun bir şekilde İnönü’ye bildirmiştir.

Türkiye 1974’te Kıbrıs Harekatı’nı başlattıktan sonra 1975’te ABD tarafından silah ambargosuna maruz kalmış ve ilk defa ciddi bir şekilde savunma sanayiinin önemini kavramıştı. Bunun üzerine basında da milli savunma sanayi çalışmalarının yapılmasına dair yazılar çıkmış ve kamuoyu bu minvalde aydınlatılmaya çalışılmıştır.(2).

Tarih bugüne yaklaştıkça ABD’nin Türkiye’ye karşı aldığı bu tutumun sürdürüldüğünü görüyoruz. Zaten çeşitli tehditler, tacizler ve ‘’yanlışlıkla’’ yapılan müdahaleleri (1992’de Muavenet Gemisi’nin batırılması ve beş şehit vermemiz) hiçbir zaman durmamış, aksine günden güne tehditlerin boyutu artmıştı. Türkiye adeta elleri kolları bağlanmış bir şekilde kuşatılıyordu. Hatta geliştirilen projeler hayata geçirilmemesi için onlarca ASELSAN mühendisi intihar süsü verilerek şehit edilmiştir. 

Vatan Savunmasında Milli Savunma

Ülkemiz 24 Temmuz 2015’ten bu yana amansızca terörün üzerine yürümekte. Hendek kapatma operasyonlarının ardından Fırat Kalkanı, Zeytin Dalı, Barış Pınarı, Pençe Kaplan, Yıldırım harekatları ile birlikte terörü bitirirken kullandığı askeri envanterin büyük bir bölümü yerli ve milli sanayinin ürünüydü. Bugüne kadar PKK/YPG ile var gücümüzle mücadele etmemizin önünde en büyük engellerden biri olan silah ve onun cephanesi ABD tarafından karşılanmamasından ötürü yapılacak operasyonlar da askıya alınmış bulunuyordu. Silah sanayiinde ABD’ye olan güdüm, vatan savunmasına ket vuruyordu.

Türkiye’nin yüzünü Asya’ya döndüğü milattan itibaren Bayraktar, ASELSAN, HAVELSAN, Tank-Palet Fabrikası gibi kuruluşların önderliğinde Türk Silahlı Kuvvetleri’nin envanterine onlarca yeni milli savunma teknolojisi eklendi. Teröre karşı verilen mücadelede de yoğun olarak bunlar kullanılmıştı. TSK’nın bu başarısının ardından gözler özellikle İHA ve SİHA’lara çevrildi. Avrupa’nın pek çok ülkesinden satın almak için başvurular gelmeye başladı.(3).

Kendi çeşitli yayın organlarına demeçler veren PKK’nın yetkililerinden sıkça duyduğumuz ‘’SİHA’lar bizi bitirdi, başımızı dahi kaldıramıyoruz’’ sözleri bu sebeple önemlidir.(4) Yerli ve milli atılımların ürünleri olan savunma araçlarımızın yüksek işlevleri bu noktada göz ardı edilmemelidir.

Azerbaycan’ın Zaferinde Milli Savunma Etkeni

Türkiye’nin son beş yılda verdiği başarılı mücadelenin farkına bölge ülkeleri de varmış durumda. Özellikle kardeş ülke Azerbaycan çok yakından takip etmekte. Geçtiğimiz aylarda Ermenistan ile girdiği haklı savaşta kazandığı başarının kaynaklarından bir tanesi Türkiye’den aldıkları savunma sanayi araçlarıdır. Savaş sırasında aktif bir şekilde kullanılan SİHA’lar sayesinde Ermenistan ordusuna göz açtırılmamış bu da Azerbaycan’ın zaferini getirmiştir. Azerbaycan’ın 10 Aralık 2020’de yapmış olduğu ‘’Zafer Töreni’’nde askeri geçit sırasında Bayraktar logolu İHA ve SİHA’ların da bulunması dikkatlerden kaçmadı.

ABD Yaptırımı Türkiye’nin Kazancıdır
Türkiye’nin milli savunma sanayisinin gelişimin önündeki en büyük engel her zaman ABD ve NATO olmuştur. Gerek yetersiz silah ve cephane temini gerek F-35 gibi uçakların teslimlerinin gerçekleşmemesi gerekse istediği zaman silahları kullandırmama hükmü Türkiye’nin her dönem önünü kapatmıştır. Yani kısacası Türkiye’nin milli savunma sanayiinde bir atılım yapma durumu, mecburiyetlerden doğmuştur.

Tarihin sarkacının yönü değiştikçe artık ABD’nin bu hükümlerin de bir anlamı kalmamakta. Yüzünü Asya’ya çeviren Türkiye bağımsız ve başı dik bir şekilde yoluna devam etmekte.

Tarihte ve bugün gördüğümüz gibi, ABD’nin yaptırımları veya ambargoları Türkiye’nin milli savunma sanayii üzerine yaptığı çalışmalara hız kazandırmış ve başarıya ulaştırmıştır. Bundan ötürü Türkiye’nin uğradığı bu yaptırıma üzülmememiz hatta sevinmemiz gerekir. Kısacası ABD’ye yaptırımları için müteşekkiriz.

ABD’nin aldığı bu tavır aslında Türkiye’nin de rotasının doğru yönde olduğunun bir kanıtıdır. Türkiye’nin lehine olan her mesele aslında emperyalizmin aleyhine işlemektedir. Türkiye’nin başlıca bölge ülkeleri ile yaptığı stratejik ittifak düzlemi de bunu göstermekte. Bölgede kaybeden ABD nifakla, yaptırımla, dayatmayla kazanmaya çalışıyor. Ancak gücü yok.

Dünyaya başarıları ile kendini kanıtlamış olan milli sanayimize sonuna kadar güveniyoruz. Türk gençliği PKK’nın üzerine yürürken kullanılan yerli ve milli sanayi için en ön safta görev alıyor ve her daim de görevlere hazır olacaktır. Atatürk’ün 1930 yılında vurgulamış olduğu gibi ‘’Savaş araçlarına sahip olmayan veya savaş aracı zayıf olan milletler, kuvvetlilerin bağımlısı, haraç vereni, tutsağı olmuşlardır.’’ (5) Bu şiar hepimizin parolası, emperyalizmle mücadelede bir anahtarı olmalıdır.

Yiğit Çınar

TGB GYK Üyesi ve İstanbul İl Sekreteri

Dipnotlar:

1) Tuncer, Hüner, İsmet İnönü’nün Dış Politikası, Kaynak Yayınları, İstanbul, 2012

2) https://www.savunmasanayiidergilik.com/tr/HaberDergilik/Kibris-Baris-Harekati-ndan-sonra-Turk-basininda-milli-savunma-sanayii

3) https://www.milliyet.com.tr/galeri/son-dakika-turk-sihalari-radarda-siraya-girdiler-6377955

4) https://www.google.com/amp/s/www.ahaber.com.tr/gundem/2020/12/06/terorist-elebasi-murat-karayilandan-ihasiha-itirafi/amp

5) Afetinan, M.B. ve M.K. Atatürk’ün El Yazıları, s. 117

tgb.gen.tr

14 Aralık’ta ABD, CAATSA yaptırımlarını açıkladı. Bu açıklamaya göre Savunma Sanayii Başkanlığı ve Savunma Sanayii Başkanı İsmail Demir yaptırım listesine alındı. Demir’in yanında başkanlık yetkililerinden Mustafa Alper, Deniz Serhat Gencoğlu ve Faruk Yiğit de listeye eklenenler arasında yerini aldı.

Yaptırımların tek sebebi Türkiye’nin S-400 savunma sistemini satın alması olarak açıklandı. Yalnız biliyoruz ki bu yaptırım sadece alınan bir savunma sistemi için değil, bir programa, bir yönelişe karşı alınan yaptırımlardır. Türkiye 70 yıl gibi uzun bir süre sonra yüzünü Avrasya’ya çevirdi ve emperyalizmle mücadelenin tohumlarının atıldığı coğrafya ile omuz omuza olmaya karar verdi. 15 Temmuz darbe girişiminin de Libya’ya giden gemimizi hukuksuzca aranmasının da bugünkü yaptırımın da ortak sebepleri Türkiye’nin yüzünü Avrasya’ya dönmesidir.

Yaptırımsever ABD

ABD’nin özellikle İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra kendi çıkarlarına ters hareket eden tüm ülkelere uyguladığı en popüler uygulaması yaptırım olmuştur. Savaş sırasında dahi Türkiye’ye çeşitli yaptırımlar uygulamış ve savaşa girmemesi üzerine silah ve gıda yardımlarını kesmiştir(1).

Türkiye’ye uygulanan en bilinen yaptırım Türkiye’nin Kıbrıs’a dair aldığı tutum üzerine yapılanı olmuştur. 1964 yılında Kıbrıs’ta çıkan çatışmalar üzerine Rum cenahının silahlanmasının ardından Türkiye Ada’ya askeri harekat yapma kararı almış ve hazırlıklara başlamıştı. Bunun üzerine ABD, dünyanın jandarmalığına soyunarak müdahil olmuş ve Türkiye’nin böyle bir operasyona girişmesi durumunda ABD tarafından yapılan askeri yardım malzemelerinin kullanılmasına izin verilmeyeceğini o meşhur Johnson Mektubu’yla diplomatik dilden yoksun bir şekilde İnönü’ye bildirmiştir.

Türkiye 1974’te Kıbrıs Harekatı’nı başlattıktan sonra 1975’te ABD tarafından silah ambargosuna maruz kalmış ve ilk defa ciddi bir şekilde savunma sanayiinin önemini kavramıştı. Bunun üzerine basında da milli savunma sanayi çalışmalarının yapılmasına dair yazılar çıkmış ve kamuoyu bu minvalde aydınlatılmaya çalışılmıştır.(2).

Tarih bugüne yaklaştıkça ABD’nin Türkiye’ye karşı aldığı bu tutumun sürdürüldüğünü görüyoruz. Zaten çeşitli tehditler, tacizler ve ‘’yanlışlıkla’’ yapılan müdahaleleri (1992’de Muavenet Gemisi’nin batırılması ve beş şehit vermemiz) hiçbir zaman durmamış, aksine günden güne tehditlerin boyutu artmıştı. Türkiye adeta elleri kolları bağlanmış bir şekilde kuşatılıyordu. Hatta geliştirilen projeler hayata geçirilmemesi için onlarca ASELSAN mühendisi intihar süsü verilerek şehit edilmiştir. 

Vatan Savunmasında Milli Savunma

Ülkemiz 24 Temmuz 2015’ten bu yana amansızca terörün üzerine yürümekte. Hendek kapatma operasyonlarının ardından Fırat Kalkanı, Zeytin Dalı, Barış Pınarı, Pençe Kaplan, Yıldırım harekatları ile birlikte terörü bitirirken kullandığı askeri envanterin büyük bir bölümü yerli ve milli sanayinin ürünüydü. Bugüne kadar PKK/YPG ile var gücümüzle mücadele etmemizin önünde en büyük engellerden biri olan silah ve onun cephanesi ABD tarafından karşılanmamasından ötürü yapılacak operasyonlar da askıya alınmış bulunuyordu. Silah sanayiinde ABD’ye olan güdüm, vatan savunmasına ket vuruyordu.

Türkiye’nin yüzünü Asya’ya döndüğü milattan itibaren Bayraktar, ASELSAN, HAVELSAN, Tank-Palet Fabrikası gibi kuruluşların önderliğinde Türk Silahlı Kuvvetleri’nin envanterine onlarca yeni milli savunma teknolojisi eklendi. Teröre karşı verilen mücadelede de yoğun olarak bunlar kullanılmıştı. TSK’nın bu başarısının ardından gözler özellikle İHA ve SİHA’lara çevrildi. Avrupa’nın pek çok ülkesinden satın almak için başvurular gelmeye başladı.(3).

Kendi çeşitli yayın organlarına demeçler veren PKK’nın yetkililerinden sıkça duyduğumuz ‘’SİHA’lar bizi bitirdi, başımızı dahi kaldıramıyoruz’’ sözleri bu sebeple önemlidir.(4) Yerli ve milli atılımların ürünleri olan savunma araçlarımızın yüksek işlevleri bu noktada göz ardı edilmemelidir.

Azerbaycan’ın Zaferinde Milli Savunma Etkeni

Türkiye’nin son beş yılda verdiği başarılı mücadelenin farkına bölge ülkeleri de varmış durumda. Özellikle kardeş ülke Azerbaycan çok yakından takip etmekte. Geçtiğimiz aylarda Ermenistan ile girdiği haklı savaşta kazandığı başarının kaynaklarından bir tanesi Türkiye’den aldıkları savunma sanayi araçlarıdır. Savaş sırasında aktif bir şekilde kullanılan SİHA’lar sayesinde Ermenistan ordusuna göz açtırılmamış bu da Azerbaycan’ın zaferini getirmiştir. Azerbaycan’ın 10 Aralık 2020’de yapmış olduğu ‘’Zafer Töreni’’nde askeri geçit sırasında Bayraktar logolu İHA ve SİHA’ların da bulunması dikkatlerden kaçmadı.

ABD Yaptırımı Türkiye’nin Kazancıdır
Türkiye’nin milli savunma sanayisinin gelişimin önündeki en büyük engel her zaman ABD ve NATO olmuştur. Gerek yetersiz silah ve cephane temini gerek F-35 gibi uçakların teslimlerinin gerçekleşmemesi gerekse istediği zaman silahları kullandırmama hükmü Türkiye’nin her dönem önünü kapatmıştır. Yani kısacası Türkiye’nin milli savunma sanayiinde bir atılım yapma durumu, mecburiyetlerden doğmuştur.

Tarihin sarkacının yönü değiştikçe artık ABD’nin bu hükümlerin de bir anlamı kalmamakta. Yüzünü Asya’ya çeviren Türkiye bağımsız ve başı dik bir şekilde yoluna devam etmekte.

Tarihte ve bugün gördüğümüz gibi, ABD’nin yaptırımları veya ambargoları Türkiye’nin milli savunma sanayii üzerine yaptığı çalışmalara hız kazandırmış ve başarıya ulaştırmıştır. Bundan ötürü Türkiye’nin uğradığı bu yaptırıma üzülmememiz hatta sevinmemiz gerekir. Kısacası ABD’ye yaptırımları için müteşekkiriz.

ABD’nin aldığı bu tavır aslında Türkiye’nin de rotasının doğru yönde olduğunun bir kanıtıdır. Türkiye’nin lehine olan her mesele aslında emperyalizmin aleyhine işlemektedir. Türkiye’nin başlıca bölge ülkeleri ile yaptığı stratejik ittifak düzlemi de bunu göstermekte. Bölgede kaybeden ABD nifakla, yaptırımla, dayatmayla kazanmaya çalışıyor. Ancak gücü yok.

Dünyaya başarıları ile kendini kanıtlamış olan milli sanayimize sonuna kadar güveniyoruz. Türk gençliği PKK’nın üzerine yürürken kullanılan yerli ve milli sanayi için en ön safta görev alıyor ve her daim de görevlere hazır olacaktır. Atatürk’ün 1930 yılında vurgulamış olduğu gibi ‘’Savaş araçlarına sahip olmayan veya savaş aracı zayıf olan milletler, kuvvetlilerin bağımlısı, haraç vereni, tutsağı olmuşlardır.’’ (5) Bu şiar hepimizin parolası, emperyalizmle mücadelede bir anahtarı olmalıdır.

Yiğit Çınar

TGB GYK Üyesi ve İstanbul İl Sekreteri

Dipnotlar:

1) Tuncer, Hüner, İsmet İnönü’nün Dış Politikası, Kaynak Yayınları, İstanbul, 2012

2) https://www.savunmasanayiidergilik.com/tr/HaberDergilik/Kibris-Baris-Harekati-ndan-sonra-Turk-basininda-milli-savunma-sanayii

3) https://www.milliyet.com.tr/galeri/son-dakika-turk-sihalari-radarda-siraya-girdiler-6377955

4) https://www.google.com/amp/s/www.ahaber.com.tr/gundem/2020/12/06/terorist-elebasi-murat-karayilandan-ihasiha-itirafi/amp

5) Afetinan, M.B. ve M.K. Atatürk’ün El Yazıları, s. 117

tgb.gen.tr