104 emeklinin 3 Nisan Cumartesi gecesi yayınladığı bildiri, yayınlayanların gördüğü Türkiye’yle gerçek arasındaki uçurumun büyüklüğünü göstermektedir.

Bildiride dikkat çekilen tehditlerle, Türkiye’nin önündeki tehditler arasında dev bir okyanus farkı var. Bildiri savaş cephesinden bakan bir askerin bildirisi olmaktan çok uzak. Aksine savaşın karşı cephesinde.

Türkiye’nin savaş döneminde yazılan bu bildirinin pusulası bozuk, rotası yanlıştır. Bildiri, Türkiye’nin Atatürk’e doğru ilerleyen dümenini terse kırmayı hedefliyor.

BİLDİRİ HANGİ İKLİMDE YAZILDI?

Öncelikle bildiri sürtünmesiz bir ortamda, bulutların üzerinde yazılmadı. Türkiye’nin vatan savaşı koşullarında yazıldı. Türkiye bugün Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan’ın da ifade ettiği üzere İkinci İstiklâl Savaşı’ndadır. Bu savaş, Türk milletinin ve onun öncülerinin 2014 baharında Ergenekon duvarlarını yıkmasıyla başladı. Ardından gelişen PKK’nın temizlenmesi, FETÖ darbesinin bozguna uğratılması ve FETÖ’cülerin tasfiyesi, ABD emperyalizmine karşı sınır içi ve sınır dışı harekatlar savaşın gelişim sürecini göstermektedir.

Savaş hâlâ devam etmektedir. Kazanılmış mevzilerimizin üzerine koyarak ilerlediğimiz Karabağ, Suriye’nin Kuzeyi, Doğu Akdeniz gibi önemli cephelerde büyük aşamalar kaydettik.

Arkada bıraktığımız kısa sürede KKTC’de Ersin Tatar’la büyük bir zafer kazandık, ardından Karabağ’da 30 yıllık bir işgale son verdik ve vatan topraklarına kavuştuk.

Savaş devam ederken tehditler de farklı cephelerde kendisini göstermektedir. Aydınlık gazetesinin 3 Nisan günü yayınladığı manşet bütün milletimizce uyarıcıdır. ABD, Yunanistan’a üsler kurmuş, Dedeağaç’tan Girit’e kadar namlularını Türkiye’ye çevirmiştir.

Diğer yandan ABD, Karadeniz’de Ukrayna üzerinden karışıklık yaratmakta ve bu karışıklığın esas hedefini de Türkiye ile Rusya’yı karşı karşıya getirmektir.

Türkiye, HDP/PKK terörüne karşı devrimci adımlar atmaktadır. Bu çerçevede Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı HDP’nin kapatılması istemine ilişkin Anayasa Mahkemesi’ne başvuruda bulunmuştur.

İşte 104 emeklinin hazırladığı bildiri bu iklimde yazılmıştır.

Denizlerimiz bu kadar sıcak, tehditler bu kadar yakıcıyken bildiride bu tehditlere dair bir cümle geçmemektedir.

Bildirinin imzacılarına soruyoruz:

– Libya’ya giden ticaret gemimiz ABD eliyle baskına uğradığı zaman neden ordumuzun yanında olduğunu ifade eden bir bildiri yayınlanmadı?

– ABD, İsrail, Fransa, Yunanistan ve GKRY ülkemize karşı Nemesis, Noble Dina, İskender tatbikatları gerçekleştirirken bir bildiri neden yayınlanmadı?

– ABD, Güney Kıbrıs’a silah ambargosunu kaldırıp, Girit’e yığınak yapıp KKTC’yi tehdit ederken bir bildiri neden yayınlanmadı?

– Denizlerimizde yaşanan bu gelişmeler, bir bildiri yayınlamaya değmez mi?

İRTİCAYA KARŞI GÖRKEMLİ MÜCADELE

Hazırlanan bildiri, yukarıda saydığımız cephelerde kahramanca savaşan Mehmetçiğimize destek, görüş, kuvvet vermenin tam aksine Mehmetçiğimizin moralini bozacak ve onu düşmana karşı güçsüz düşürecek sorumsuzluktadır.

Bildiri, Türkiye’nin öncelikle sorunlarına dokunmazken münferit bir görüntüden irtica tehlikesi yaratıyor ve olmayan bir Montrö Sözleşmesinin kaldırılması gündemini hortlatarak bir tartışma yaratıyor.

Peki Türkiye’de gerçekten bir irtica tehlikesi var mı? Tekkede yayınlanan görüntü hepimizi rahatsız etmiştir ve MSB konuyla ilgili soruşturma başlatmıştır. Tekkede asker olmaz. Gereken yapılacaktır. Fakat bir görüntü üzerinden bir irtica yaygarasının gerçekle ilişkisi yoktur.
 
Eğer Türk Ordusu, Türk devleti ve Türk milleti ABD’ye yenilirse bir irtica tehlikesi vardır. Asıl irticanın kaynağı ABD’dir. ABD’yle savaşmadan irticayla savaşılmaz. Türkiye’nin yakın geçmişinde irticayı besleyen ve onu devletin merkezine yerleştiren ABD’dir. Fakat bildiri irticadan bahsederken bir kelime bile ABD’den bahsetmemektedir.

TSK içerisinden FETÖ kapsamında 21 bin asker tasfiye edildi. Sorarız; bundan daha büyük irticayla mücadele mi var? Türkiye irticayla mücadele açısından en parlak ve görkemli günlerini yaşıyor. FETÖ tasfiye edilmiş, Adnan Oktar, Alparslan Kuytul, Süleymancı cemaatlere operasyonlar düzenlenirken hortlatılan bu irtica gündemi ve suçlaması, irticayla mücadele eden orduyu hedef alıyor.

Yine irtica söylemiyle ayağa kalkan siyasi partilerin Adalet Yürüyüşüyle hapislerdeki FETÖ’cüleri ve PKK’lıları masum ilan ederek hapisten çıkarma gayretleri de iki yüzlülüğün en büyük örneğidir.

Türkiye, irticaya karşı tarihinin en büyük mücadelesini vermektedir. Bu noktada orduya verilecek tek tavsiye; moral ve cesarettir.

Yayınlanan bildiri aynı zamanda Türk ordusu ve Türk Milleti arasına da fitne atıyor. Orduda bir irtica tehlikesi varmış gibi göstererek milletle olan bağlarını zayıflatmayı amaçlıyor.

MONTRÖ YALANINA BALIKLAMA ATLAYANLAR

Bildirinin diğer bir teziyse Montrö Sözleşmesinin tartışmaya açılması. Peki bunun dayanağı ne? TBMM Başkanı Mustafa Şentop’un Habertürk ekranlarında Muharrem Sarıkaya ile gerçekleştirdiği röportaj.

Şentop, Sarıkaya’nın “Belki bugünkü Cumhurbaşkanı olmaz da bir başkası gelip Türkiye’yi Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nden de, Montrö Boğazlar Sözleşmesi’nden de çekebilir mi?” sorusuna “Evet yapabilir. Bunu sadece bizim cumhurbaşkanımız ya da bakanlar kurulumuz değil, Almanya da yapabilir, Amerika da yapabilir” yanıtını verdi.

Ardından Şentop, “Ama mümkün ile muhtemel arasında bir fark vardır. Marmara Denizi’nde ayran yapabilmek mümkün müdür, mümkündür, yeterli yoğurt bulursanız yapabilirsiniz. İhtimal ise gerçeklerden hareketle yapılabilecek bir şeydir” dedi. Aslında bu açıklamasıyla bunun mümkün olmadığını ifade etti.

Fakat 4 gün sonra ifadeyi daha da berraklaştıran TBMM Başkanı Şentop, bir açıklama daha yayınladı ve orada da ‘’Lozan gibi Montrö gibi anlaşmalardan çıkmanın söz konusu olmayacağını da açık bir şekilde söyledim. Bunun imkansızlığını ifade ettim. Başta Montrö olmak üzere Türkiye’nin taraf olduğu, İstiklal Harbi’yle elde ettiğimiz mevzilerle ilgili hiçbir düşünce aklımızdan geçmemiştir’’ ifadelerini kullandı.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ‘’Montrö’den çıkmak gibi bir niyetimiz yok’’ diyerek tartışmayı da noktalamıştır.

Her iki açıklamaya baktığımızda da Montrö Sözleşmesine karşı bir tavrın olduğunu görüyor muyuz? Çok küçük bir azınlığın dışında Montrö’ye karşı olumsuz bir tavır yoktur. Fakat 104 emekli bu sözleri dikkate alarak metnin merkezine Montrö eleştirisini yerleştirmiştir.

Montrö Sözleşmesi Türkiye’nin çok önemli bir kazanımıdır ve savunmamız gerekir. Fakat

Montrö kaldırılırsa egemenlik kaybı yaşanır gibi ifadeler düşmanı cesaretlendirmekte ve yanlış bilgiler içermektedir. Egemenliğimizi Mehmetçiğimizin süngüsü sağlar. Türk Ordusu yenilirse egemenliğimiz tehdit altında olur.

BİLDİRİ MAVİ VATAN’IN KARŞISINDA

Yayınlanan bildiri en temelde Mavi Vatan’ın karşısındadır. Çünkü savaşan ordunun, devletin ve milletin karşısındadır. Mavi Vatan’ı savunan yiğitlerin hedefini şaşırtmayı amaçlamakta ve onu cephelerinden uzaklaştırmaktadır. Bu noktada Milli Savunma Bakanlığı’nın yapmış olduğu açıklama örnektir. Bildiri sözde ordunun yanındadır ancak savaşan ordu ‘’bu bildiri bizi hedef almakta, askerimizin moralini bozmayı hedefliyor’’ demiştir.

Ve bildiri Atatürk’ün karşısındadır. Bildiri içerisinde geçen ‘’Atatürk İlke ve Devrimleri’’ kuru bir temennidir. Bildiride Atatürk’ün cepheleri yok, Atatürk’ün savaşı yok. Bildirideki Atatürk mercekle irticacı arıyor, ordu savaşırken köşesinde oturuyor. Böyle bir Atatürk ne tarihte ne de günümüzde vardır.

Kurtuluş Savaşı verirken bir grup emeklinin orduya karşı böyle bir bildiri yayınlamasına Mustafa Kemal Atatürk’ün tepkisi ne olurdu? Savaşan ordunun karşısına dikilip parmak sallayanlara geçit vermezdi. Atatürkçülük de savaşta sınanır. Savaşan ordunun karşısında olanlar Atatürk’ün de karşısındadır.

Bildiriyi canhıraş savunan sözde Atatürkçü ve milliyetçilerin de derdi ne zafer ne de Atatürk’tür. Gözleri Erdoğan düşmanlığından kör olanların varacağı rota olan Amerikancılığa emin adımlarla ilerliyorlar.

Yıldırım Gençer / TGB Genel Başkanı

104 emeklinin 3 Nisan Cumartesi gecesi yayınladığı bildiri, yayınlayanların gördüğü Türkiye’yle gerçek arasındaki uçurumun büyüklüğünü göstermektedir.

Bildiride dikkat çekilen tehditlerle, Türkiye’nin önündeki tehditler arasında dev bir okyanus farkı var. Bildiri savaş cephesinden bakan bir askerin bildirisi olmaktan çok uzak. Aksine savaşın karşı cephesinde.

Türkiye’nin savaş döneminde yazılan bu bildirinin pusulası bozuk, rotası yanlıştır. Bildiri, Türkiye’nin Atatürk’e doğru ilerleyen dümenini terse kırmayı hedefliyor.

BİLDİRİ HANGİ İKLİMDE YAZILDI?

Öncelikle bildiri sürtünmesiz bir ortamda, bulutların üzerinde yazılmadı. Türkiye’nin vatan savaşı koşullarında yazıldı. Türkiye bugün Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan’ın da ifade ettiği üzere İkinci İstiklâl Savaşı’ndadır. Bu savaş, Türk milletinin ve onun öncülerinin 2014 baharında Ergenekon duvarlarını yıkmasıyla başladı. Ardından gelişen PKK’nın temizlenmesi, FETÖ darbesinin bozguna uğratılması ve FETÖ’cülerin tasfiyesi, ABD emperyalizmine karşı sınır içi ve sınır dışı harekatlar savaşın gelişim sürecini göstermektedir.

Savaş hâlâ devam etmektedir. Kazanılmış mevzilerimizin üzerine koyarak ilerlediğimiz Karabağ, Suriye’nin Kuzeyi, Doğu Akdeniz gibi önemli cephelerde büyük aşamalar kaydettik.

Arkada bıraktığımız kısa sürede KKTC’de Ersin Tatar’la büyük bir zafer kazandık, ardından Karabağ’da 30 yıllık bir işgale son verdik ve vatan topraklarına kavuştuk.

Savaş devam ederken tehditler de farklı cephelerde kendisini göstermektedir. Aydınlık gazetesinin 3 Nisan günü yayınladığı manşet bütün milletimizce uyarıcıdır. ABD, Yunanistan’a üsler kurmuş, Dedeağaç’tan Girit’e kadar namlularını Türkiye’ye çevirmiştir.

Diğer yandan ABD, Karadeniz’de Ukrayna üzerinden karışıklık yaratmakta ve bu karışıklığın esas hedefini de Türkiye ile Rusya’yı karşı karşıya getirmektir.

Türkiye, HDP/PKK terörüne karşı devrimci adımlar atmaktadır. Bu çerçevede Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı HDP’nin kapatılması istemine ilişkin Anayasa Mahkemesi’ne başvuruda bulunmuştur.

İşte 104 emeklinin hazırladığı bildiri bu iklimde yazılmıştır.

Denizlerimiz bu kadar sıcak, tehditler bu kadar yakıcıyken bildiride bu tehditlere dair bir cümle geçmemektedir.

Bildirinin imzacılarına soruyoruz:

– Libya’ya giden ticaret gemimiz ABD eliyle baskına uğradığı zaman neden ordumuzun yanında olduğunu ifade eden bir bildiri yayınlanmadı?

– ABD, İsrail, Fransa, Yunanistan ve GKRY ülkemize karşı Nemesis, Noble Dina, İskender tatbikatları gerçekleştirirken bir bildiri neden yayınlanmadı?

– ABD, Güney Kıbrıs’a silah ambargosunu kaldırıp, Girit’e yığınak yapıp KKTC’yi tehdit ederken bir bildiri neden yayınlanmadı?

– Denizlerimizde yaşanan bu gelişmeler, bir bildiri yayınlamaya değmez mi?

İRTİCAYA KARŞI GÖRKEMLİ MÜCADELE

Hazırlanan bildiri, yukarıda saydığımız cephelerde kahramanca savaşan Mehmetçiğimize destek, görüş, kuvvet vermenin tam aksine Mehmetçiğimizin moralini bozacak ve onu düşmana karşı güçsüz düşürecek sorumsuzluktadır.

Bildiri, Türkiye’nin öncelikle sorunlarına dokunmazken münferit bir görüntüden irtica tehlikesi yaratıyor ve olmayan bir Montrö Sözleşmesinin kaldırılması gündemini hortlatarak bir tartışma yaratıyor.

Peki Türkiye’de gerçekten bir irtica tehlikesi var mı? Tekkede yayınlanan görüntü hepimizi rahatsız etmiştir ve MSB konuyla ilgili soruşturma başlatmıştır. Tekkede asker olmaz. Gereken yapılacaktır. Fakat bir görüntü üzerinden bir irtica yaygarasının gerçekle ilişkisi yoktur.
 
Eğer Türk Ordusu, Türk devleti ve Türk milleti ABD’ye yenilirse bir irtica tehlikesi vardır. Asıl irticanın kaynağı ABD’dir. ABD’yle savaşmadan irticayla savaşılmaz. Türkiye’nin yakın geçmişinde irticayı besleyen ve onu devletin merkezine yerleştiren ABD’dir. Fakat bildiri irticadan bahsederken bir kelime bile ABD’den bahsetmemektedir.

TSK içerisinden FETÖ kapsamında 21 bin asker tasfiye edildi. Sorarız; bundan daha büyük irticayla mücadele mi var? Türkiye irticayla mücadele açısından en parlak ve görkemli günlerini yaşıyor. FETÖ tasfiye edilmiş, Adnan Oktar, Alparslan Kuytul, Süleymancı cemaatlere operasyonlar düzenlenirken hortlatılan bu irtica gündemi ve suçlaması, irticayla mücadele eden orduyu hedef alıyor.

Yine irtica söylemiyle ayağa kalkan siyasi partilerin Adalet Yürüyüşüyle hapislerdeki FETÖ’cüleri ve PKK’lıları masum ilan ederek hapisten çıkarma gayretleri de iki yüzlülüğün en büyük örneğidir.

Türkiye, irticaya karşı tarihinin en büyük mücadelesini vermektedir. Bu noktada orduya verilecek tek tavsiye; moral ve cesarettir.

Yayınlanan bildiri aynı zamanda Türk ordusu ve Türk Milleti arasına da fitne atıyor. Orduda bir irtica tehlikesi varmış gibi göstererek milletle olan bağlarını zayıflatmayı amaçlıyor.

MONTRÖ YALANINA BALIKLAMA ATLAYANLAR

Bildirinin diğer bir teziyse Montrö Sözleşmesinin tartışmaya açılması. Peki bunun dayanağı ne? TBMM Başkanı Mustafa Şentop’un Habertürk ekranlarında Muharrem Sarıkaya ile gerçekleştirdiği röportaj.

Şentop, Sarıkaya’nın “Belki bugünkü Cumhurbaşkanı olmaz da bir başkası gelip Türkiye’yi Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nden de, Montrö Boğazlar Sözleşmesi’nden de çekebilir mi?” sorusuna “Evet yapabilir. Bunu sadece bizim cumhurbaşkanımız ya da bakanlar kurulumuz değil, Almanya da yapabilir, Amerika da yapabilir” yanıtını verdi.

Ardından Şentop, “Ama mümkün ile muhtemel arasında bir fark vardır. Marmara Denizi’nde ayran yapabilmek mümkün müdür, mümkündür, yeterli yoğurt bulursanız yapabilirsiniz. İhtimal ise gerçeklerden hareketle yapılabilecek bir şeydir” dedi. Aslında bu açıklamasıyla bunun mümkün olmadığını ifade etti.

Fakat 4 gün sonra ifadeyi daha da berraklaştıran TBMM Başkanı Şentop, bir açıklama daha yayınladı ve orada da ‘’Lozan gibi Montrö gibi anlaşmalardan çıkmanın söz konusu olmayacağını da açık bir şekilde söyledim. Bunun imkansızlığını ifade ettim. Başta Montrö olmak üzere Türkiye’nin taraf olduğu, İstiklal Harbi’yle elde ettiğimiz mevzilerle ilgili hiçbir düşünce aklımızdan geçmemiştir’’ ifadelerini kullandı.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ‘’Montrö’den çıkmak gibi bir niyetimiz yok’’ diyerek tartışmayı da noktalamıştır.

Her iki açıklamaya baktığımızda da Montrö Sözleşmesine karşı bir tavrın olduğunu görüyor muyuz? Çok küçük bir azınlığın dışında Montrö’ye karşı olumsuz bir tavır yoktur. Fakat 104 emekli bu sözleri dikkate alarak metnin merkezine Montrö eleştirisini yerleştirmiştir.

Montrö Sözleşmesi Türkiye’nin çok önemli bir kazanımıdır ve savunmamız gerekir. Fakat

Montrö kaldırılırsa egemenlik kaybı yaşanır gibi ifadeler düşmanı cesaretlendirmekte ve yanlış bilgiler içermektedir. Egemenliğimizi Mehmetçiğimizin süngüsü sağlar. Türk Ordusu yenilirse egemenliğimiz tehdit altında olur.

BİLDİRİ MAVİ VATAN’IN KARŞISINDA

Yayınlanan bildiri en temelde Mavi Vatan’ın karşısındadır. Çünkü savaşan ordunun, devletin ve milletin karşısındadır. Mavi Vatan’ı savunan yiğitlerin hedefini şaşırtmayı amaçlamakta ve onu cephelerinden uzaklaştırmaktadır. Bu noktada Milli Savunma Bakanlığı’nın yapmış olduğu açıklama örnektir. Bildiri sözde ordunun yanındadır ancak savaşan ordu ‘’bu bildiri bizi hedef almakta, askerimizin moralini bozmayı hedefliyor’’ demiştir.

Ve bildiri Atatürk’ün karşısındadır. Bildiri içerisinde geçen ‘’Atatürk İlke ve Devrimleri’’ kuru bir temennidir. Bildiride Atatürk’ün cepheleri yok, Atatürk’ün savaşı yok. Bildirideki Atatürk mercekle irticacı arıyor, ordu savaşırken köşesinde oturuyor. Böyle bir Atatürk ne tarihte ne de günümüzde vardır.

Kurtuluş Savaşı verirken bir grup emeklinin orduya karşı böyle bir bildiri yayınlamasına Mustafa Kemal Atatürk’ün tepkisi ne olurdu? Savaşan ordunun karşısına dikilip parmak sallayanlara geçit vermezdi. Atatürkçülük de savaşta sınanır. Savaşan ordunun karşısında olanlar Atatürk’ün de karşısındadır.

Bildiriyi canhıraş savunan sözde Atatürkçü ve milliyetçilerin de derdi ne zafer ne de Atatürk’tür. Gözleri Erdoğan düşmanlığından kör olanların varacağı rota olan Amerikancılığa emin adımlarla ilerliyorlar.

Yıldırım Gençer / TGB Genel Başkanı

Salgın sürecinden kaynaklı hepimiz evlerimizde daha fazla vakit geçiriyoruz.

Bu sayede ilgi alanlarımıza ve keyif aldığımız uğraşlara daha fazla vakit ayırma şansımız da oluyor.

Fakat bir gerçek var ki vaktimizin önemli bir bölümü televizyon, telefon ya da bilgisayarımızın başında geçiyor. Çoğunlukla da önümüze sunulan neyse ona kapılıyoruz.

Her Şey Reyting İçin

Örneğin gündüz kuşağı olarak bilinen saat diliminde kumandamızı elimize alalım ve ana akım medyada kanallarını tuşlayalım.

Öğleden önce başlayıp akşam üstüne kadar süren bu zaman dilimi ekran başındakilerin gerilme saatleri. Tabii eğer yazacağımız programları izliyorsanız.

ATV’de Esra Erol, aile içi mahrem olması gereken ilişkileri milyonların önünde adeta dedikodu kazanına atıyor. Hemen ardından aynı kanalda çıkan Müge Anlı, devletin yapamadığı, bulamadığı, yetersiz kaldığı cinayetlerin üzerindeki sır perdesini kaldırıyor. Habertürk’te tartışma programı sunucusu Didem Arslan Yılmaz bile bu büyük pazara hızlı bir geçiş yaptı ve Show Tv’de “Vazgeçme” adlı bir programa başladı. Aynı saatlerde Star TV’yi tuşladığımızda Serap Paksöz’ün “Gerçeğin Peşinde” adlı programını görüyoruz. Programı Serap Paksöz sunuyor ama programda yalnız değil. Yanında Adli Tıp Uzmanı, Avukat ve bir de Polis Eğitmeni ve Güvenlik Uzmanı var. Bunların bir televizyon programında ne işi olur diye sormayın. Neticede “katilin” kim olduğunu buluyorlar.

Ne büyük fedakarlık değil mi? Her şey insanımız için diye düşünmeyin her şey reyting için.

Toplum DNA’sıyla Oynayan DNA Testleri

Programları uzun uzadıya seyretmeye gerek de yok. Teknoloji çağındayız, kaçırdığınız bölümleri sosyal medya hesaplarına uzun ve kısa halleriyle bulabilirsiniz. Örneğin Esra Erol’un programına bakalım. Programın youtube kanalına girip en popüler sekmesine tıklayın. Karşınıza çıkan başlıklar tüyler ürpertici. Olduğu gibi aktarıyoruz; “Düğün gecesi eşinin ikiz kardeşi olduğunu öğrendi”, “Bebeğim eşit Mesut’tan değil sevgilim Cemil’den”, “Sonuç açıklandı! Bebeğin babası kim?”. Yok artık dediğinizi duyar gibiyiz. Şaşırmayın, bu programlarda DNA testi yaptırmak bir gelenek halini almış. Çocuğun babasını bulmak için DNA testi yapılıyor. Sonuçlar televizyon ekranlarında noter huzurunda açıklanıyor. Dramatik bir müzik veriliyor, stüdyodaki seyirciler onlara verilen talimatları yerine getirip şaşkın bir uğultu çıkartıyorlar.

Olur Böyle Vakalar Müge Anlı Yakalar

Hemen Müge Anlı’ya geçelim. Aynı işlemi orada da yapabilirsiniz. Tabii Müge Anlı’nın Esra Erol’dan ayrılan özelliği onun suçluları bulması. Bir nevi kamu hizmeti yaptığını düşünebilirsiniz. Ne güzel değil mi? Fakat kazın ayağı öyle değil. Bir programının başlığı şu “Yılmaz Arslan’ı almak için polisler geldi!” Kısa bir başlık fakat içerisinden onlarca anlam çıkıyor. Polislerin Müge Anlı’yla işbirliği yapmasına mı yanalım yoksa devletin suçlularla mücadelesinin reyting malzemesi olmasına mı yanalım ya da o insanların milyonlar önünde insan içine çıkamayacak hale gelmesine mi yanalım? Nereden tutsanız elinizde kalır.

Amaç sanıldığı gibi suçluları bulmak, insanları barıştırmak, çocuğun babasının kim olduğunu bulmak değil. Yegane bir amaç var o da; reyting. Program; “yarın DNA sonuçlarını açıklayacağız” diye kapanıyor. Buradaki amaç yarına izleyici toplamak. Sıralamada en üst sıralarda olmak, reklam pastasından büyük pay almak.

Örnekleri çoğaltabiliriz fakat bu kadarı da yeterli. Şimdi gelelim bu programların toplumumuzdaki, insan ilişkileri üzerindeki etkisine.

Toplumsal Değerlerin Yıkımı

2017 yılında yapılan bir düzenleme ile o dönemin reyting rekortmeni olan evlilik programları, “toplumun milli ve manevi değerlerine, genel ahlaka ve ailenin korunması ilkesine aykırılığı” nedeniyle kaldırıldı. Evlilik programları kaldırıldı fakat reyting aşkından toplumsal değerleri yok sayan, reyting uğruna bu değerleri gözden çıkaran yapımcılar hemen yan sektörlere kaydı. Esra Erol’un yeni programı “hayatın içinden öyküleri ve dramları ekranlara taşıyacak” diye duyuruldu. Anlayacağınız format değişti fakat zihniyet aynı kaldı. Kırk yıllık mahalle dedikodusu, “hayatın içinden öyküler” oldu.

Bu kanalların izlenmelerine bakıyoruz, milyonlar izleniyor. Reyting sıralamasında en üstlerde yer alıyor. Bu programlar izlendikçe diğer kanallar da bu mecralara yöneliyor. Tam bir kısır döngü.

“Beğenmiyorsan izleme” de diyebilirsiniz. Çok şükür bireyci insanlar değiliz, kendimizden önce toplumumuzu önemsiyoruz. Bu programın toplumumuza, aile ve eş, dost ilişkilerine verdiği zararı görmüyor musunuz? Çürümeyi, ahlaksızlığı ve riyakârlığı kınıyormuş gibi yapıp “normal”leştirdiğini, insanların en yakınlarına; akrabalarına ve komşularına güvensizlik pompaladığını görmüyor musunuz?

“Kızımın Babası Komşum Cengiz” adlı bir bölümden ne umuyorsunuz? Komşuluk Türk toplumu için büyük bir paylaşım ve dayanışma kültürüdür. Tekil olayları normalleştiren ya da ve abartan bu tür başlıkların komşuluk ilişkilerinde yarattığı tahribatın farkında mısınız? Ya da ‘’Eşim Ağabeyim ile kaçtı’’ adlı gerçekliğinden bile şüphe duyacağımız bir bölümün aile, akraba ilişkileri üzerinde yarattığı yıkımı ölçebilir miyiz?

İnsanı paranoyaklaştıran, çevresine karşı güvensizlik duymasını tetikleyen, ‘’acaba benim başıma da gelir mi?’’ şüphesini yaratan programlar, toplumsal ilişkilerin temelini dinamitlemektedir.

İnsanı insana düşman eden, güvene dayalı toplumsal değerlerimizi, geleneklerimizi reyting uğruna çiğneyen programlar Türk toplumunun sağlığını en az uyuşturucu kadar tehdit etmekte.

“Suçlu Bulunana Kadar Herkes Suçludur”

Milyonlarca insanın önünde insan haysiyetini yerlere seren, insanları toplum içine çıkamayacak hale getiren, stüdyoları şeytan taşlama törenlerine dönüştüren bu programlar insanların hayatlarına son vermesine sebep oluyor. Medeni hukukun “Suçu ispatlanana kadar herkes masumdur.” ilkesi ayaklar altına alınıyor, kameraman hariç herkesin suçlu olabileceği programlar çekiliyor.

Geçtiğimiz aylarda Müge Anlı’nın programında Aleyna Çakır cinayetinden şüpheli görülen kişinin annesi intihar ederek hayatına son verdi. Şüpheli kişi suçlu olsa bile o kişinin ailesinin milyonlarca insanın önünde çarmıha gerilmesi doğru mu? Çağ dışı ve barbarca olan bu yöntemi ekranlarda ‘’suçluyu buluyoruz’’ diye pazarlayanlar, bir insanın hayatına son verilmesine sebep olduklarından dolayı vicdanı sızlamıyor mu?

Ya da devletin bu programlara izin vermesi, göz yumması, stüdyodan şüphelinin gözaltına alınması insanların devlete olan güvenini sarsmaz mı?

Çocuğu, yakını kaybolan polise mi gidecek yoksa Müge Anlı’ya mı?

Cinayet şüphelisi karakolda mı sorgulanacak yoksa Müge Anlı’da mı?

Şiddete maruz kalan kişi Didem Arslan Yılmaz’ın kollarında mı ağlayacak? Bu mu çözüm!

Adeta mahkeme salonlarına dönen stüdyolarda hüküm de kolayca veriliyor. Mahkemelerin televizyonlarda yayınlanması yasak ancak televizyonlarda mahkeme kurulması serbest!

Modern Barbarlık

RTÜK derhal harekete geçmeli ve bu tür programları bir daha hangi format olursa olsun yasaklamalıdır. İnsan hayatını, mahremiyetini toplumun önüne serme ve bunları büyük bir iş başarıyor edasıyla gerçekleştirme modern barbarlıktır.

İnsan sağlığını, toplum haysiyetini düşünen bir devlet bunlara sessiz kalmamalıdır. Biz sessiz kalmıyoruz. İnsanlarımızı mutsuzluğa ve umutsuzluğa sürükleyen bu programların hızla yayından kaldırılmasını talep ediyoruz.

İnsanlarımızı birbirine kırdıracağı şeyleri değil, toplumumuzun geleneğinde olan dayanışmacı, paylaşmacı içerikler üretelim. Tarihimizi, geleneğimizi, erdemlerimizi anlatacağımız ve gelecek hayalimizi paylaşacağımız ekranlarda Türkiye’nin altı oyuluyor, toplumsal cinayet işleniyor. Ekranlar da bir eğitim ve kültür aracıdır. Bu aracı iyi değerlendirelim!

Yıldırım Gençer

TGB Genel Başkanı

tgb.gen.tr

Salgın sürecinden kaynaklı hepimiz evlerimizde daha fazla vakit geçiriyoruz.

Bu sayede ilgi alanlarımıza ve keyif aldığımız uğraşlara daha fazla vakit ayırma şansımız da oluyor.

Fakat bir gerçek var ki vaktimizin önemli bir bölümü televizyon, telefon ya da bilgisayarımızın başında geçiyor. Çoğunlukla da önümüze sunulan neyse ona kapılıyoruz.

Her Şey Reyting İçin

Örneğin gündüz kuşağı olarak bilinen saat diliminde kumandamızı elimize alalım ve ana akım medyada kanallarını tuşlayalım.

Öğleden önce başlayıp akşam üstüne kadar süren bu zaman dilimi ekran başındakilerin gerilme saatleri. Tabii eğer yazacağımız programları izliyorsanız.

ATV’de Esra Erol, aile içi mahrem olması gereken ilişkileri milyonların önünde adeta dedikodu kazanına atıyor. Hemen ardından aynı kanalda çıkan Müge Anlı, devletin yapamadığı, bulamadığı, yetersiz kaldığı cinayetlerin üzerindeki sır perdesini kaldırıyor. Habertürk’te tartışma programı sunucusu Didem Arslan Yılmaz bile bu büyük pazara hızlı bir geçiş yaptı ve Show Tv’de “Vazgeçme” adlı bir programa başladı. Aynı saatlerde Star TV’yi tuşladığımızda Serap Paksöz’ün “Gerçeğin Peşinde” adlı programını görüyoruz. Programı Serap Paksöz sunuyor ama programda yalnız değil. Yanında Adli Tıp Uzmanı, Avukat ve bir de Polis Eğitmeni ve Güvenlik Uzmanı var. Bunların bir televizyon programında ne işi olur diye sormayın. Neticede “katilin” kim olduğunu buluyorlar.

Ne büyük fedakarlık değil mi? Her şey insanımız için diye düşünmeyin her şey reyting için.

Toplum DNA’sıyla Oynayan DNA Testleri

Programları uzun uzadıya seyretmeye gerek de yok. Teknoloji çağındayız, kaçırdığınız bölümleri sosyal medya hesaplarına uzun ve kısa halleriyle bulabilirsiniz. Örneğin Esra Erol’un programına bakalım. Programın youtube kanalına girip en popüler sekmesine tıklayın. Karşınıza çıkan başlıklar tüyler ürpertici. Olduğu gibi aktarıyoruz; “Düğün gecesi eşinin ikiz kardeşi olduğunu öğrendi”, “Bebeğim eşit Mesut’tan değil sevgilim Cemil’den”, “Sonuç açıklandı! Bebeğin babası kim?”. Yok artık dediğinizi duyar gibiyiz. Şaşırmayın, bu programlarda DNA testi yaptırmak bir gelenek halini almış. Çocuğun babasını bulmak için DNA testi yapılıyor. Sonuçlar televizyon ekranlarında noter huzurunda açıklanıyor. Dramatik bir müzik veriliyor, stüdyodaki seyirciler onlara verilen talimatları yerine getirip şaşkın bir uğultu çıkartıyorlar.

Olur Böyle Vakalar Müge Anlı Yakalar

Hemen Müge Anlı’ya geçelim. Aynı işlemi orada da yapabilirsiniz. Tabii Müge Anlı’nın Esra Erol’dan ayrılan özelliği onun suçluları bulması. Bir nevi kamu hizmeti yaptığını düşünebilirsiniz. Ne güzel değil mi? Fakat kazın ayağı öyle değil. Bir programının başlığı şu “Yılmaz Arslan’ı almak için polisler geldi!” Kısa bir başlık fakat içerisinden onlarca anlam çıkıyor. Polislerin Müge Anlı’yla işbirliği yapmasına mı yanalım yoksa devletin suçlularla mücadelesinin reyting malzemesi olmasına mı yanalım ya da o insanların milyonlar önünde insan içine çıkamayacak hale gelmesine mi yanalım? Nereden tutsanız elinizde kalır.

Amaç sanıldığı gibi suçluları bulmak, insanları barıştırmak, çocuğun babasının kim olduğunu bulmak değil. Yegane bir amaç var o da; reyting. Program; “yarın DNA sonuçlarını açıklayacağız” diye kapanıyor. Buradaki amaç yarına izleyici toplamak. Sıralamada en üst sıralarda olmak, reklam pastasından büyük pay almak.

Örnekleri çoğaltabiliriz fakat bu kadarı da yeterli. Şimdi gelelim bu programların toplumumuzdaki, insan ilişkileri üzerindeki etkisine.

Toplumsal Değerlerin Yıkımı

2017 yılında yapılan bir düzenleme ile o dönemin reyting rekortmeni olan evlilik programları, “toplumun milli ve manevi değerlerine, genel ahlaka ve ailenin korunması ilkesine aykırılığı” nedeniyle kaldırıldı. Evlilik programları kaldırıldı fakat reyting aşkından toplumsal değerleri yok sayan, reyting uğruna bu değerleri gözden çıkaran yapımcılar hemen yan sektörlere kaydı. Esra Erol’un yeni programı “hayatın içinden öyküleri ve dramları ekranlara taşıyacak” diye duyuruldu. Anlayacağınız format değişti fakat zihniyet aynı kaldı. Kırk yıllık mahalle dedikodusu, “hayatın içinden öyküler” oldu.

Bu kanalların izlenmelerine bakıyoruz, milyonlar izleniyor. Reyting sıralamasında en üstlerde yer alıyor. Bu programlar izlendikçe diğer kanallar da bu mecralara yöneliyor. Tam bir kısır döngü.

“Beğenmiyorsan izleme” de diyebilirsiniz. Çok şükür bireyci insanlar değiliz, kendimizden önce toplumumuzu önemsiyoruz. Bu programın toplumumuza, aile ve eş, dost ilişkilerine verdiği zararı görmüyor musunuz? Çürümeyi, ahlaksızlığı ve riyakârlığı kınıyormuş gibi yapıp “normal”leştirdiğini, insanların en yakınlarına; akrabalarına ve komşularına güvensizlik pompaladığını görmüyor musunuz?

“Kızımın Babası Komşum Cengiz” adlı bir bölümden ne umuyorsunuz? Komşuluk Türk toplumu için büyük bir paylaşım ve dayanışma kültürüdür. Tekil olayları normalleştiren ya da ve abartan bu tür başlıkların komşuluk ilişkilerinde yarattığı tahribatın farkında mısınız? Ya da ‘’Eşim Ağabeyim ile kaçtı’’ adlı gerçekliğinden bile şüphe duyacağımız bir bölümün aile, akraba ilişkileri üzerinde yarattığı yıkımı ölçebilir miyiz?

İnsanı paranoyaklaştıran, çevresine karşı güvensizlik duymasını tetikleyen, ‘’acaba benim başıma da gelir mi?’’ şüphesini yaratan programlar, toplumsal ilişkilerin temelini dinamitlemektedir.

İnsanı insana düşman eden, güvene dayalı toplumsal değerlerimizi, geleneklerimizi reyting uğruna çiğneyen programlar Türk toplumunun sağlığını en az uyuşturucu kadar tehdit etmekte.

“Suçlu Bulunana Kadar Herkes Suçludur”

Milyonlarca insanın önünde insan haysiyetini yerlere seren, insanları toplum içine çıkamayacak hale getiren, stüdyoları şeytan taşlama törenlerine dönüştüren bu programlar insanların hayatlarına son vermesine sebep oluyor. Medeni hukukun “Suçu ispatlanana kadar herkes masumdur.” ilkesi ayaklar altına alınıyor, kameraman hariç herkesin suçlu olabileceği programlar çekiliyor.

Geçtiğimiz aylarda Müge Anlı’nın programında Aleyna Çakır cinayetinden şüpheli görülen kişinin annesi intihar ederek hayatına son verdi. Şüpheli kişi suçlu olsa bile o kişinin ailesinin milyonlarca insanın önünde çarmıha gerilmesi doğru mu? Çağ dışı ve barbarca olan bu yöntemi ekranlarda ‘’suçluyu buluyoruz’’ diye pazarlayanlar, bir insanın hayatına son verilmesine sebep olduklarından dolayı vicdanı sızlamıyor mu?

Ya da devletin bu programlara izin vermesi, göz yumması, stüdyodan şüphelinin gözaltına alınması insanların devlete olan güvenini sarsmaz mı?

Çocuğu, yakını kaybolan polise mi gidecek yoksa Müge Anlı’ya mı?

Cinayet şüphelisi karakolda mı sorgulanacak yoksa Müge Anlı’da mı?

Şiddete maruz kalan kişi Didem Arslan Yılmaz’ın kollarında mı ağlayacak? Bu mu çözüm!

Adeta mahkeme salonlarına dönen stüdyolarda hüküm de kolayca veriliyor. Mahkemelerin televizyonlarda yayınlanması yasak ancak televizyonlarda mahkeme kurulması serbest!

Modern Barbarlık

RTÜK derhal harekete geçmeli ve bu tür programları bir daha hangi format olursa olsun yasaklamalıdır. İnsan hayatını, mahremiyetini toplumun önüne serme ve bunları büyük bir iş başarıyor edasıyla gerçekleştirme modern barbarlıktır.

İnsan sağlığını, toplum haysiyetini düşünen bir devlet bunlara sessiz kalmamalıdır. Biz sessiz kalmıyoruz. İnsanlarımızı mutsuzluğa ve umutsuzluğa sürükleyen bu programların hızla yayından kaldırılmasını talep ediyoruz.

İnsanlarımızı birbirine kırdıracağı şeyleri değil, toplumumuzun geleneğinde olan dayanışmacı, paylaşmacı içerikler üretelim. Tarihimizi, geleneğimizi, erdemlerimizi anlatacağımız ve gelecek hayalimizi paylaşacağımız ekranlarda Türkiye’nin altı oyuluyor, toplumsal cinayet işleniyor. Ekranlar da bir eğitim ve kültür aracıdır. Bu aracı iyi değerlendirelim!

Yıldırım Gençer

TGB Genel Başkanı

tgb.gen.tr

Amerika Düşmanlarına Yaptırımla Mücadele Yasası (CAATSA) Türkiye’ye S-400 alımı sebebiyle yaptırımlarını açıkladı.

Adı üstünde “Amerika Düşmanlarına Yaptırım”. Burada basit bir yaptırım yok. ABD açısından bir tespit var. ABD açısından Türkiye’nin düşman olduğunu dünyaya ilan ediliyor.

Türkiye açısından da önemi budur. Türkiye’yi inatla ABD’ye bağlamak isteyenlere umarız uyarıcı olur.

Yaptırımların içeriğine değinmeyeceğiz. Fakat bu yaptırımların Türkiye’nin bağımsızlıkçı çizgisini güçlendireceği aşikar.

Bunlardan daha önemlisi ise; ABD’nin 75 yıldır yani Küçük Amerika sürecinden bu yana Türkiye’ye yaptırım uygulamasıdır.

Asıl konumuz bu.

75 YILLIK YAPTIRIMLAR

75 yıldır uyguladığı yaptırımların belgeleri yok mu? Olmaz olur mu, belgeden çok daha ötesi, direkt eylemleri var.

Nedir o yaptırımlar? En başta NATO’dur. Türkiye’nin NATO’ya girmesi, ABD’nin yaptırımlarına en büyük fırsatı verdi.

71 ve 80 darbesi ABD yaptırımıdır. Türkiye’yi hizaya çekme, Atatürk devrimlerinin içini boşaltma, Türkiye’yi ABD’ye bağlama eylemleridir.

Üreticiyi kambur ilan eden, KİT’leri özelleştiren 24 Ocak kararları yaptırımdır.

FETÖ’yü Türk devletinin içine yerleştirmesi, Türk devletini içeriden kemiren bir yaptırımdır.

Türk-Kürt, Alevi-Sunni çatışma ortamı yaratması yaptırımdır. Madımak, Başbağlar, Maraş olayları yaptırımdır.

Muammer Aksoy, Bahriye Üçok, Eşref Bitlis, Uğur Mumcu, Aziz Nesin Türk aydınlarını şehit etmesi yaptırımdır.

2000’li yıllardan bu yana ASELSAN’da çalışan Türk mühendislerimizi şehit etmesi yaptırımdır.

ABD’nin FETÖ eliyle tertip ettiği Ergenekon ve Balyoz kumpasları Türkiye’nin bölünmesine sebep olacak yaptırımdır.

FETÖ’nün planladığı 15 Temmuz darbe girişimiyle, Türkiye’yi esir alma harekatı, yaptırımdır.

Sözde Ermeni Soykırımını Türkiye’ye bir sopa gibi göstermesi ve Türkiye’yi suçlaması yaptırımdır.

PKK’ya binlerce tır silah vermesi, sınırlarımızda kukla Kürdistan kurma çabası yaptırımdır.

Mehmetçiğimiz o Amerikan kurşunlarıyla şehit düşüyor. Bundan büyük yaptırım mı olur?

Türkiye, 1945’ten bu yana kendisine uygulanan yaptırımlara itiraz ettiği için bu yaptırımlara maruz kaldı.

ABD’nin CAATSA uygulamalarının sebebi de bu. Türkiye artık ABD denetiminden çıkmıştır. Türkiye’nin yeniden ABD’ye bağlanma şansı ve ihtimali yoktur. ABD de bunu bildiği için CAATSA yaptırımlarıyla Türkiye’yi yaralamak istemektedir.

Fakat ABD, Türkiye’ye CAATSA ile zarar veremez. O nedenle ABD’nin esas yaptırımı bu uygulamalar olmayacak.

ABD Başkanının Joe Biden’ın seçilmesi ve hemen ardından Biden’ın ‘’Amerika geri dönecek’’ mesajı gerçek yaptırımların sinyalidir.

Nedir peki o gerçek yaptırımlar?

PKK’yı daha şiddetle desteklemesi, Türkiye içerisinde Biden’ın açıkça söylediği gibi ‘’muhalefetle çalışacağız’’ açıklaması, sözde demokratik özde ABD’nin kulu olan kurumları, yayınları fonlaması, Doğu Akdeniz’de Türkiye’ye karşı saldırgan politikaların devamı, Karadeniz’de Ukrayna ve Kırım üzerinden Türk-Rus dostluğunu tehdit etmesi.

ABD gerçek yaptırımlarını Türkiye’nin savaş cephelerinde uygulayacak.

YARDIM DİYEREK YAPTIRIM, YAPTIRIM DİYEREK YARDIM

ABD, Türkiye’ye 75 yıldır yardım adı altında yaptırım uyguluyor, ilk kez yaptırım adı altında yardım etti.

Evet yardım etti. Çünkü, Türkiye’nin gerçek dostlarını daha berrak bir şekilde tespit etmesine yardımcı oldu. Türkiye’nin yerli ve öz kaynaklarının savunma ve diğer alanlarda ne kadar önemli olduğunu gösterdi.

Yaptırımlar açıklandıktan sonra ilk açıklamalar 4 ülkeden geldi. Önce Rusya ve Azerbaycan yaptırımları kınadı. Ardından Yunanistan yaptırımları büyük bir memnuniyetle alkışladı. Hemen ardından İran da yaptırımlara karşı Türkiye’nin yanında oldukları mesajını verdi. Ertesi gün Türk Cumhuriyetlerinden Türkiye’ye destekler geldi.

İşte Türkiye’nin gerçek dostları ve stratejik mevziisi.

Türkiye-ABD ilişkileri geri dönülmeyecek bir noktaya ilerlemiştir.

ABD’den medet umanlar yaptırımlara üzülmüş, ABD karşıtları ise yaptırımları sevinçle karşılamıştır. Çünkü bu yaptırımlar Türkiye’yi daha da güçlendirecektir!

Yıldırım Gençer

TGB Genel Başkanı

tgb.gen.tr

Amerika Düşmanlarına Yaptırımla Mücadele Yasası (CAATSA) Türkiye’ye S-400 alımı sebebiyle yaptırımlarını açıkladı.

Adı üstünde “Amerika Düşmanlarına Yaptırım”. Burada basit bir yaptırım yok. ABD açısından bir tespit var. ABD açısından Türkiye’nin düşman olduğunu dünyaya ilan ediliyor.

Türkiye açısından da önemi budur. Türkiye’yi inatla ABD’ye bağlamak isteyenlere umarız uyarıcı olur.

Yaptırımların içeriğine değinmeyeceğiz. Fakat bu yaptırımların Türkiye’nin bağımsızlıkçı çizgisini güçlendireceği aşikar.

Bunlardan daha önemlisi ise; ABD’nin 75 yıldır yani Küçük Amerika sürecinden bu yana Türkiye’ye yaptırım uygulamasıdır.

Asıl konumuz bu.

75 YILLIK YAPTIRIMLAR

75 yıldır uyguladığı yaptırımların belgeleri yok mu? Olmaz olur mu, belgeden çok daha ötesi, direkt eylemleri var.

Nedir o yaptırımlar? En başta NATO’dur. Türkiye’nin NATO’ya girmesi, ABD’nin yaptırımlarına en büyük fırsatı verdi.

71 ve 80 darbesi ABD yaptırımıdır. Türkiye’yi hizaya çekme, Atatürk devrimlerinin içini boşaltma, Türkiye’yi ABD’ye bağlama eylemleridir.

Üreticiyi kambur ilan eden, KİT’leri özelleştiren 24 Ocak kararları yaptırımdır.

FETÖ’yü Türk devletinin içine yerleştirmesi, Türk devletini içeriden kemiren bir yaptırımdır.

Türk-Kürt, Alevi-Sunni çatışma ortamı yaratması yaptırımdır. Madımak, Başbağlar, Maraş olayları yaptırımdır.

Muammer Aksoy, Bahriye Üçok, Eşref Bitlis, Uğur Mumcu, Aziz Nesin Türk aydınlarını şehit etmesi yaptırımdır.

2000’li yıllardan bu yana ASELSAN’da çalışan Türk mühendislerimizi şehit etmesi yaptırımdır.

ABD’nin FETÖ eliyle tertip ettiği Ergenekon ve Balyoz kumpasları Türkiye’nin bölünmesine sebep olacak yaptırımdır.

FETÖ’nün planladığı 15 Temmuz darbe girişimiyle, Türkiye’yi esir alma harekatı, yaptırımdır.

Sözde Ermeni Soykırımını Türkiye’ye bir sopa gibi göstermesi ve Türkiye’yi suçlaması yaptırımdır.

PKK’ya binlerce tır silah vermesi, sınırlarımızda kukla Kürdistan kurma çabası yaptırımdır.

Mehmetçiğimiz o Amerikan kurşunlarıyla şehit düşüyor. Bundan büyük yaptırım mı olur?

Türkiye, 1945’ten bu yana kendisine uygulanan yaptırımlara itiraz ettiği için bu yaptırımlara maruz kaldı.

ABD’nin CAATSA uygulamalarının sebebi de bu. Türkiye artık ABD denetiminden çıkmıştır. Türkiye’nin yeniden ABD’ye bağlanma şansı ve ihtimali yoktur. ABD de bunu bildiği için CAATSA yaptırımlarıyla Türkiye’yi yaralamak istemektedir.

Fakat ABD, Türkiye’ye CAATSA ile zarar veremez. O nedenle ABD’nin esas yaptırımı bu uygulamalar olmayacak.

ABD Başkanının Joe Biden’ın seçilmesi ve hemen ardından Biden’ın ‘’Amerika geri dönecek’’ mesajı gerçek yaptırımların sinyalidir.

Nedir peki o gerçek yaptırımlar?

PKK’yı daha şiddetle desteklemesi, Türkiye içerisinde Biden’ın açıkça söylediği gibi ‘’muhalefetle çalışacağız’’ açıklaması, sözde demokratik özde ABD’nin kulu olan kurumları, yayınları fonlaması, Doğu Akdeniz’de Türkiye’ye karşı saldırgan politikaların devamı, Karadeniz’de Ukrayna ve Kırım üzerinden Türk-Rus dostluğunu tehdit etmesi.

ABD gerçek yaptırımlarını Türkiye’nin savaş cephelerinde uygulayacak.

YARDIM DİYEREK YAPTIRIM, YAPTIRIM DİYEREK YARDIM

ABD, Türkiye’ye 75 yıldır yardım adı altında yaptırım uyguluyor, ilk kez yaptırım adı altında yardım etti.

Evet yardım etti. Çünkü, Türkiye’nin gerçek dostlarını daha berrak bir şekilde tespit etmesine yardımcı oldu. Türkiye’nin yerli ve öz kaynaklarının savunma ve diğer alanlarda ne kadar önemli olduğunu gösterdi.

Yaptırımlar açıklandıktan sonra ilk açıklamalar 4 ülkeden geldi. Önce Rusya ve Azerbaycan yaptırımları kınadı. Ardından Yunanistan yaptırımları büyük bir memnuniyetle alkışladı. Hemen ardından İran da yaptırımlara karşı Türkiye’nin yanında oldukları mesajını verdi. Ertesi gün Türk Cumhuriyetlerinden Türkiye’ye destekler geldi.

İşte Türkiye’nin gerçek dostları ve stratejik mevziisi.

Türkiye-ABD ilişkileri geri dönülmeyecek bir noktaya ilerlemiştir.

ABD’den medet umanlar yaptırımlara üzülmüş, ABD karşıtları ise yaptırımları sevinçle karşılamıştır. Çünkü bu yaptırımlar Türkiye’yi daha da güçlendirecektir!

Yıldırım Gençer

TGB Genel Başkanı

tgb.gen.tr

Türk Tabipleri Birliği (TTB) Merkez Konsey Üyesi Halis Yerlikaya’nın PKK’nın Avrupa’daki akademisyen yapılanmalarından Kurd-Akad Derneği tarafında düzenlenen etkinliğe ‘’Kuzey Kürdistan Temsilcisi’’ sıfatıyla katılmasını, TTB Genel Merkezi önünde protesto ettik. Şüphesiz bu tavır Yerlikaya’nın bireysel bir tavrı değildir. Merkez Konsey üyesinin bir eylemi, TTB yönetimini bağlar. TTB yönetiminin de bu ve geçmiş faaliyetleriyle aynı çizgide olduğunu görüyoruz.

TTB Başkanı Şebnem Korur Fincancı, eylemimizi sosyal medyada paylaşıp ‘’yorumsuz’’ demiş. Sayın Fincancı’nın yorum yapabilmesini çok isterdik. Acaba Halis Yerlikaya’nın ‘’Kürdistan temsilcisi’’ olmasına nasıl bir yorum yapabilirdi? TTB’nin PKK denetimine girmesine yorumu ne olurdu? 

CELLADINA AŞIK OLANLAR

Bu eylem, TTB’nin PKK’yla yan yana geldiği ilk eylem değil. Bu yönetim başta olduğu sürece son da olmayacağı aşikar. Öyle bir ilişki ki Diyarbakır Kulp ilçesinde PKK’lı teröristlerin yol keserek şehit ettiği Dr. Abdullah Biroğul ile ilgili açıklamalarında PKK bile diyemediler. ‘’Silahlı saldırı’’ demek onlar için yeterli oldu. Türk doktorlarını şehit eden PKK’ya bağlanmış bir yönetim. Celladına aşık olmak deyimi az bile kalır.

Mehmetçiğimizin Afrin’de PKK’ya karşı düzenlediği operasyonlara neredeyse PKK’dan hızlı yanıt veren de yine TTB olmuştu. ‘’Savaş bir halk sağlığı sorunudur’’ başlıklı açıklamalarıyla Mehmetçiğin terörle mücadelesini içeriden hedef aldılar. Çaresiz PKK’ya merhem olmak isteyen TTB adeta Kandil’in sesi oldu. 

İstiklal savaşımızda da ‘’bu savaşı durdurun’’ diyen işbirlikçi Damat Ferit Paşa’nın izinden giden TTB yönetimi, karşı devrimin bayraktarı konumunda.

TTB’nin Türkiye düşmanı faaliyetlerinden daha epey örnek verebiliriz. Fakat bizim amacımız TTB yönetiminin PKK’yla olan ilişkisini ortaya dökmenin yanında var olan acı tabloyu değiştirmek. Her gün ‘’acaba TTB yönetimi bugün ne yapacak?’’ sorusunun pususuna yatmıyoruz. TTB yönetiminin bu terör destekçi çizgisini değiştirmek, başta Türk hekimlerinin ve daha sonra Türk Milletinin bir görevidir. 

Yakınma zamanı değil. Türk gençliği olarak Türk hekimlerine çağrımız; TTB’yi kuşatmalarıdır! TTB işgal altındadır. Mehmetçik düşmanları, PKK yandaşları TTB yönetimini ele geçirmiştir. Türk hekimleri, TTB’nin şerefli koltuklarını işgal eden mandacı zihniyeti söküp atmalıdır.

TÜRK HEKİMLERİNE SORULARIMIZ

Türk hekiminin tarihsel karakterini çiğneyen, Türk kelimesinden dahi utanan bu yönetim, Türk hekimlerinin bir utancıdır. 

Mehmetçik, PKK’nın Kürdistan hayallerini nasıl süngüsüyle parçaladıysa, Türk hekimleri de TTB yönetiminin Kürdistan arzusunu yerle bir etmelidir.

Diyarbakır Anneleri, HDP’nin kapısına nasıl kilit vurduysa, Türk hekimleri de içindeki HDP-PKK oluşumunu çiğnemelidir. 

Kürdistan’ın temsilcisi olanlar Türk hekimi olamaz! Türk hekimlerine soruyoruz;

TTB’yi emperyalizmin beşinci kolu haline getiriyorlar, susacak mısınız?

TTB’nin PKK karargahı haline gelmesine sessiz kalacak mısınız?

TTB’nin, ‘’Kuzey Kürdistan Temsilcisi’’ olmasını yanıtsız bırakacak mısınız?

Türk hekiminin susmayacağını, sessiz kalmayacağını biliyoruz. Tıbbiyeli Hikmetlerin onurlu bayrağını taşıyan Türk hekimlerinin olduğunu çok iyi biliyoruz. 

Şimdi harekete geçme zamanı.

Bu mücadelede Türkiye Gençlik Birliği, vatansever hekimlerin koşulsuz şartsız yanındadır. 

Türk hekimlerinin öncülüğünde TTB’yi kuşatalım! TTB’yi bağımsızlık mücadelemizin öncüsü haline getirelim.

Yıldırım Gençer

TGB Genel Başkanı

tgb.gen.tr

Türk Tabipleri Birliği (TTB) Merkez Konsey Üyesi Halis Yerlikaya’nın PKK’nın Avrupa’daki akademisyen yapılanmalarından Kurd-Akad Derneği tarafında düzenlenen etkinliğe ‘’Kuzey Kürdistan Temsilcisi’’ sıfatıyla katılmasını, TTB Genel Merkezi önünde protesto ettik. Şüphesiz bu tavır Yerlikaya’nın bireysel bir tavrı değildir. Merkez Konsey üyesinin bir eylemi, TTB yönetimini bağlar. TTB yönetiminin de bu ve geçmiş faaliyetleriyle aynı çizgide olduğunu görüyoruz.

TTB Başkanı Şebnem Korur Fincancı, eylemimizi sosyal medyada paylaşıp ‘’yorumsuz’’ demiş. Sayın Fincancı’nın yorum yapabilmesini çok isterdik. Acaba Halis Yerlikaya’nın ‘’Kürdistan temsilcisi’’ olmasına nasıl bir yorum yapabilirdi? TTB’nin PKK denetimine girmesine yorumu ne olurdu? 

CELLADINA AŞIK OLANLAR

Bu eylem, TTB’nin PKK’yla yan yana geldiği ilk eylem değil. Bu yönetim başta olduğu sürece son da olmayacağı aşikar. Öyle bir ilişki ki Diyarbakır Kulp ilçesinde PKK’lı teröristlerin yol keserek şehit ettiği Dr. Abdullah Biroğul ile ilgili açıklamalarında PKK bile diyemediler. ‘’Silahlı saldırı’’ demek onlar için yeterli oldu. Türk doktorlarını şehit eden PKK’ya bağlanmış bir yönetim. Celladına aşık olmak deyimi az bile kalır.

Mehmetçiğimizin Afrin’de PKK’ya karşı düzenlediği operasyonlara neredeyse PKK’dan hızlı yanıt veren de yine TTB olmuştu. ‘’Savaş bir halk sağlığı sorunudur’’ başlıklı açıklamalarıyla Mehmetçiğin terörle mücadelesini içeriden hedef aldılar. Çaresiz PKK’ya merhem olmak isteyen TTB adeta Kandil’in sesi oldu. 

İstiklal savaşımızda da ‘’bu savaşı durdurun’’ diyen işbirlikçi Damat Ferit Paşa’nın izinden giden TTB yönetimi, karşı devrimin bayraktarı konumunda.

TTB’nin Türkiye düşmanı faaliyetlerinden daha epey örnek verebiliriz. Fakat bizim amacımız TTB yönetiminin PKK’yla olan ilişkisini ortaya dökmenin yanında var olan acı tabloyu değiştirmek. Her gün ‘’acaba TTB yönetimi bugün ne yapacak?’’ sorusunun pususuna yatmıyoruz. TTB yönetiminin bu terör destekçi çizgisini değiştirmek, başta Türk hekimlerinin ve daha sonra Türk Milletinin bir görevidir. 

Yakınma zamanı değil. Türk gençliği olarak Türk hekimlerine çağrımız; TTB’yi kuşatmalarıdır! TTB işgal altındadır. Mehmetçik düşmanları, PKK yandaşları TTB yönetimini ele geçirmiştir. Türk hekimleri, TTB’nin şerefli koltuklarını işgal eden mandacı zihniyeti söküp atmalıdır.

TÜRK HEKİMLERİNE SORULARIMIZ

Türk hekiminin tarihsel karakterini çiğneyen, Türk kelimesinden dahi utanan bu yönetim, Türk hekimlerinin bir utancıdır. 

Mehmetçik, PKK’nın Kürdistan hayallerini nasıl süngüsüyle parçaladıysa, Türk hekimleri de TTB yönetiminin Kürdistan arzusunu yerle bir etmelidir.

Diyarbakır Anneleri, HDP’nin kapısına nasıl kilit vurduysa, Türk hekimleri de içindeki HDP-PKK oluşumunu çiğnemelidir. 

Kürdistan’ın temsilcisi olanlar Türk hekimi olamaz! Türk hekimlerine soruyoruz;

TTB’yi emperyalizmin beşinci kolu haline getiriyorlar, susacak mısınız?

TTB’nin PKK karargahı haline gelmesine sessiz kalacak mısınız?

TTB’nin, ‘’Kuzey Kürdistan Temsilcisi’’ olmasını yanıtsız bırakacak mısınız?

Türk hekiminin susmayacağını, sessiz kalmayacağını biliyoruz. Tıbbiyeli Hikmetlerin onurlu bayrağını taşıyan Türk hekimlerinin olduğunu çok iyi biliyoruz. 

Şimdi harekete geçme zamanı.

Bu mücadelede Türkiye Gençlik Birliği, vatansever hekimlerin koşulsuz şartsız yanındadır. 

Türk hekimlerinin öncülüğünde TTB’yi kuşatalım! TTB’yi bağımsızlık mücadelemizin öncüsü haline getirelim.

Yıldırım Gençer

TGB Genel Başkanı

tgb.gen.tr

CHP İstanbul İl Başkanı Canan Kaftancıoğlu, “Atatürk demeyi tercih etmiyorum” dedi, CHP içerisinden sırasıyla tepkiler yükseldi.

Üç dönem milletvekilliği yapan Uluç Gürkan “Atatürk ifadesini kendisine ait hissetmeyen birisinin bırakın parti kademelerinden yönetici olmayı, CHP’ye üye bile olmaması gerekir” diye yanıtladı.

CHP İzmir Milletvekilli Tuncay Özkan, sosyal medya hesabından “Atatürk zaferin adıdır. Yedi düveli geldikleri gibi gönderen O’dur” paylaşımı yaptı.

CHP İzmir Milletvekilli Atila Sertel, “Atatürk diyemeyen bir il başkanına da gereken ders verilmezse bu da bizim en büyük ayıbımızdır” paylaşımı yaptı.

CHP İzmir Milletvekili Mehmet Ali Çelebi, “Partimizin bir il başkanı Atatürk demeyi tercih etmezmiş. Milletin gönlüne koyup haykırdıktan sonra sen demesen ne yazar. Ama unutma burası CHP” paylaşımı yaptı.

CHP İstanbul Milletvekili Mehmet Akif Hamzaçebi,”Atatürk’ün ismini anmakta tereddüdü olanlar O’nunla problemi olanlardır” paylaşımı yaptı.

CHP Bilecik Milletvekili Yaşar Tüzün, “Atatürk demekten rahatsız olanlar, gözlerinizin içine bakarak haykırıyoruz Mustafa Kemal Atatürk bizim yol göstericimizdir. Atamızı her seferinde polemik konusu yapan kişi o koltuğa yakışmıyor, bizleri temsil etmiyorsun” paylaşımı yaptı.

CHP içerisinden gelen tepkileri daha da arttırabiliriz fakat yapılan vurguların hepsi ortak.

TEPKİ GÖSTERENLERE SORUYORUZ
CHP içerisindeki tartışmanın çizgisi, kim daha fazla Atatürk diyecek? Herkes hep bir ağızdan Atatürk demeye başladı. Görünen o ki en çok Atatürk diyen ipi göğüsleyecek.

Yukarıdaki isimlere ve Kaftancıoğlu’na bu meseleden tepki gösterenlere sormamız gereken bazı sorular var:

1- Canan Kaftancıoğlu, Ermeni Soykırım yalanını tanırken Atatürkçülüğünüz neredeydi?

2- Canan Kaftancıoğlu, Savcı Selim Kiraz’ı şehit eden DHKP-C terör örgütünün cenazelerine giderken Atatürkçülüğünüz neredeydi?

3- Canan Kaftancıoğlu, HDP ile ‘’faşizme’’ karşı omuz omuza mücadele ederken Atatürkçülüğünüz neredeydi?

4- Partiniz, Selahattin Demirtaş’a şeref madalyası takarken Atatürkçülüğünüz neredeydi?

5- Partiniz, Diyarbakır’a gidip HDP’ye karşı direnen anneleri ziyaret etmek yerine kayyum atanan HDP Belediye Başkanının yanına giderken Atatürkçülüğünüz neredeydi?

Soruları da çoğaltabiliriz. Fakat CHP içerisindeki bir kesim Atatürk’ü arayacak ve soracak olursa, Kaftancıoğlu’nun açıklamasından değil bu sorulardan başlamalı. Çünkü Atatürk bu soruların içinde.

Maalesef CHP içerisinde kim daha fazla Atatürk derse o Atatürkçü. Ne yaptığının bir önemi yok. Yeter ki Atatürk desin, gerisi boş.

CHP’LİLERİN VİCDAN AZABI
CHP tabanının siyasi bilinci o kadar uyuşturulmuş ki Türkiye’nin en büyük ilinde Kaftancıoğlu gibi PKK güzellemecisi, soykırım destekçisi bir il başkanına sahip olmanın vicdan azabı, ancak “Atatürk diyemedi” tartışmasıyla açığa çıkıyor. Ama mesele Kaftancıoğlu, yoksa bir isim telaffuzu değil. CHP’lileri kıvrandıran gerçek bu.

Çünkü bir adım sonra Kaftancıoğlu’nu kim seçtirdi, parti böyle bir il başkanını nasıl sineye çekti soruları gündeme gelir. Böylece Y-CHP gerçeğiyle yüzleşmek zorunda kalır öfkeli “Atatürkçü”lerimiz. O yüzden oradan kaçıyorlar kaçabildikleri kadar.

Oysa Kaftancıoğlu takımı yönetim kademesinde “ulusalcı dinazorları tasfiye ettiklerini” övünerek anlatıyor. CHP tabanı da kaçınılmaz olarak bir kırılma yaşayacak. Siyasi gelenekler ve alışkanlıklar ile CHP’ye tutunan kitlenin bu vicdan azabı, sonunda siyasi esaslara da dokunmak zorunda.

Öbür türlü Kaftancıoğlu’yla mücadele ona Atatürk dedirterek mi olacak? Atatürk dedi diyelim, bu mücadele başarıya mı ulaşacak?

Yani Sayın Kaftancıoğlu, Mustafa Kemal yerine Mustafa Kemal Atatürk deseydi, Atatürkçü mü olacaktı? Kaftancıoğlu’nun Atatürkçü olmadığını bu söyleminden fark edenler, Atatürk’ü yanlış yerde arıyorlar.

Burada sorun Canan Kaftancıoğlu’nda değil, doğrudan CHP’de. Kaftancıoğlu, CHP yönetiminin politikalarının aksine bir şey yapmıyor. Diğerlerinden eksik yaptığı Atatürk demesiymiş. Kaftancıoğlu bir bakıma daha dürüst! Fakat mesele Atatürk demekte değil.

CHP içerisinden Kaftancıoğlu’na gelen eleştiriler bile Atatürkçü değil.

ATATÜRK SÖYLEMDE DEĞİL EYLEMDE
Atatürk’ü sadece söylemlerde arayan her yaklaşım bizi yanıltmaya açıktır. Söylemler önemlidir fakat o söylemler eylemle birleşmiyorsa bir anlamı yoktur. Yani sabah akşam Atatürk diyen birisinin, HDP’yle daha doğrusu PKK’yla işbirliğini savunmasının Atatürk’le en ufak bir ilgisi var mı?

Ya da yakasından Atatürk rozetini düşürmeyen, kravatından Atatürk’ü eksik etmeyen bir kişinin DHKP-C terör örgütü mensuplarını savunmasının Atatürk’le uzaktan yakından bir alakası var mı?

Bu eylemleri gerçekleştirenler Atatürk’e en çok zararı verdiklerinin farkında değiller mi?

Atatürk’ü görmek istiyorsak, Türkiye’nin savaş mevziisine bakmamız lazım. Atatürk’ü anlamayanlar, onu bulamıyor.

Atatürkçülük de sembollerde değil. Türkiye 2015’ten bu yana PKK terör örgütüyle mücadele ediyor. 2014 yılından bu yana FETÖ’yle kararlı bir mücadele yürütüyor. Mavi Vatanımızda egemenlik haklarımız için mevzileniyor. İşte Atatürk burada. Atatürkçülükse bu cephelerde Türkiye’nin kazanmasını arzulamak ve eksikleri nihai zafer için giderilmesini sağlamaktır.

CHP tarafından emperyalizme karşı savaşmayan, ona teslim olan bir Atatürk icat edilmeye çalışılıyor. Savaştan kaçanlar hatta yürüyen savaşa bozgunculuk yapanlar kendilerine bir Atatürk yaratıyor. Terörle mücadele etmeyen, FETÖ’ye özgürlük tanıyan, Türkiye’yi tekrar Atlantik sistemine entegre etmek isteyen bir Atatürkçülük olur mu?

CHP’nin milli politikalara dönmesini arzularken HDP’ye sempatiyle bakmaya başlayanların yaşadığı ideolojik dönüşüm de Atatürkçülükten nasıl kopulduğunu göstermektedir.

Bu kişilere bir de kitap önerimiz olacak. Attila İlhan’ın ‘’Hangi Atatürkçülük’’ kitabında kendilerini bulacaklar.

Attila İlhan 19 Mayıs 1977’deki yazısını “Atatürkçüyüm filan da derler ya, hikaye, Kemal Paşa bunların alayını bir pula harcardı” diye bitiriyor. Büyük ustaya 43 yıl sonra da katılmamak mümkün değil.

CHP içerisinde mevcut siyasetlerden rahatsız olan kişilere de naçizane Atatürkçülüğün gerçek mahiyetini ve bugün taşıdığı sorumlulukları hatırlatmayı görev biliriz.

Atatürk, İkinci İstiklal Savaşı’nın en önünde. Atatürkçülüğün sınanma mevzisi de burasıdır.

Yıldırım GENÇER | TGB Genel Başkanı

tgb.gen.tr

CHP İstanbul İl Başkanı Canan Kaftancıoğlu, “Atatürk demeyi tercih etmiyorum” dedi, CHP içerisinden sırasıyla tepkiler yükseldi.

Üç dönem milletvekilliği yapan Uluç Gürkan “Atatürk ifadesini kendisine ait hissetmeyen birisinin bırakın parti kademelerinden yönetici olmayı, CHP’ye üye bile olmaması gerekir” diye yanıtladı.

CHP İzmir Milletvekilli Tuncay Özkan, sosyal medya hesabından “Atatürk zaferin adıdır. Yedi düveli geldikleri gibi gönderen O’dur” paylaşımı yaptı.

CHP İzmir Milletvekilli Atila Sertel, “Atatürk diyemeyen bir il başkanına da gereken ders verilmezse bu da bizim en büyük ayıbımızdır” paylaşımı yaptı.

CHP İzmir Milletvekili Mehmet Ali Çelebi, “Partimizin bir il başkanı Atatürk demeyi tercih etmezmiş. Milletin gönlüne koyup haykırdıktan sonra sen demesen ne yazar. Ama unutma burası CHP” paylaşımı yaptı.

CHP İstanbul Milletvekili Mehmet Akif Hamzaçebi,”Atatürk’ün ismini anmakta tereddüdü olanlar O’nunla problemi olanlardır” paylaşımı yaptı.

CHP Bilecik Milletvekili Yaşar Tüzün, “Atatürk demekten rahatsız olanlar, gözlerinizin içine bakarak haykırıyoruz Mustafa Kemal Atatürk bizim yol göstericimizdir. Atamızı her seferinde polemik konusu yapan kişi o koltuğa yakışmıyor, bizleri temsil etmiyorsun” paylaşımı yaptı.

CHP içerisinden gelen tepkileri daha da arttırabiliriz fakat yapılan vurguların hepsi ortak.

TEPKİ GÖSTERENLERE SORUYORUZ
CHP içerisindeki tartışmanın çizgisi, kim daha fazla Atatürk diyecek? Herkes hep bir ağızdan Atatürk demeye başladı. Görünen o ki en çok Atatürk diyen ipi göğüsleyecek.

Yukarıdaki isimlere ve Kaftancıoğlu’na bu meseleden tepki gösterenlere sormamız gereken bazı sorular var:

1- Canan Kaftancıoğlu, Ermeni Soykırım yalanını tanırken Atatürkçülüğünüz neredeydi?

2- Canan Kaftancıoğlu, Savcı Selim Kiraz’ı şehit eden DHKP-C terör örgütünün cenazelerine giderken Atatürkçülüğünüz neredeydi?

3- Canan Kaftancıoğlu, HDP ile ‘’faşizme’’ karşı omuz omuza mücadele ederken Atatürkçülüğünüz neredeydi?

4- Partiniz, Selahattin Demirtaş’a şeref madalyası takarken Atatürkçülüğünüz neredeydi?

5- Partiniz, Diyarbakır’a gidip HDP’ye karşı direnen anneleri ziyaret etmek yerine kayyum atanan HDP Belediye Başkanının yanına giderken Atatürkçülüğünüz neredeydi?

Soruları da çoğaltabiliriz. Fakat CHP içerisindeki bir kesim Atatürk’ü arayacak ve soracak olursa, Kaftancıoğlu’nun açıklamasından değil bu sorulardan başlamalı. Çünkü Atatürk bu soruların içinde.

Maalesef CHP içerisinde kim daha fazla Atatürk derse o Atatürkçü. Ne yaptığının bir önemi yok. Yeter ki Atatürk desin, gerisi boş.

CHP’LİLERİN VİCDAN AZABI
CHP tabanının siyasi bilinci o kadar uyuşturulmuş ki Türkiye’nin en büyük ilinde Kaftancıoğlu gibi PKK güzellemecisi, soykırım destekçisi bir il başkanına sahip olmanın vicdan azabı, ancak “Atatürk diyemedi” tartışmasıyla açığa çıkıyor. Ama mesele Kaftancıoğlu, yoksa bir isim telaffuzu değil. CHP’lileri kıvrandıran gerçek bu.

Çünkü bir adım sonra Kaftancıoğlu’nu kim seçtirdi, parti böyle bir il başkanını nasıl sineye çekti soruları gündeme gelir. Böylece Y-CHP gerçeğiyle yüzleşmek zorunda kalır öfkeli “Atatürkçü”lerimiz. O yüzden oradan kaçıyorlar kaçabildikleri kadar.

Oysa Kaftancıoğlu takımı yönetim kademesinde “ulusalcı dinazorları tasfiye ettiklerini” övünerek anlatıyor. CHP tabanı da kaçınılmaz olarak bir kırılma yaşayacak. Siyasi gelenekler ve alışkanlıklar ile CHP’ye tutunan kitlenin bu vicdan azabı, sonunda siyasi esaslara da dokunmak zorunda.

Öbür türlü Kaftancıoğlu’yla mücadele ona Atatürk dedirterek mi olacak? Atatürk dedi diyelim, bu mücadele başarıya mı ulaşacak?

Yani Sayın Kaftancıoğlu, Mustafa Kemal yerine Mustafa Kemal Atatürk deseydi, Atatürkçü mü olacaktı? Kaftancıoğlu’nun Atatürkçü olmadığını bu söyleminden fark edenler, Atatürk’ü yanlış yerde arıyorlar.

Burada sorun Canan Kaftancıoğlu’nda değil, doğrudan CHP’de. Kaftancıoğlu, CHP yönetiminin politikalarının aksine bir şey yapmıyor. Diğerlerinden eksik yaptığı Atatürk demesiymiş. Kaftancıoğlu bir bakıma daha dürüst! Fakat mesele Atatürk demekte değil.

CHP içerisinden Kaftancıoğlu’na gelen eleştiriler bile Atatürkçü değil.

ATATÜRK SÖYLEMDE DEĞİL EYLEMDE
Atatürk’ü sadece söylemlerde arayan her yaklaşım bizi yanıltmaya açıktır. Söylemler önemlidir fakat o söylemler eylemle birleşmiyorsa bir anlamı yoktur. Yani sabah akşam Atatürk diyen birisinin, HDP’yle daha doğrusu PKK’yla işbirliğini savunmasının Atatürk’le en ufak bir ilgisi var mı?

Ya da yakasından Atatürk rozetini düşürmeyen, kravatından Atatürk’ü eksik etmeyen bir kişinin DHKP-C terör örgütü mensuplarını savunmasının Atatürk’le uzaktan yakından bir alakası var mı?

Bu eylemleri gerçekleştirenler Atatürk’e en çok zararı verdiklerinin farkında değiller mi?

Atatürk’ü görmek istiyorsak, Türkiye’nin savaş mevziisine bakmamız lazım. Atatürk’ü anlamayanlar, onu bulamıyor.

Atatürkçülük de sembollerde değil. Türkiye 2015’ten bu yana PKK terör örgütüyle mücadele ediyor. 2014 yılından bu yana FETÖ’yle kararlı bir mücadele yürütüyor. Mavi Vatanımızda egemenlik haklarımız için mevzileniyor. İşte Atatürk burada. Atatürkçülükse bu cephelerde Türkiye’nin kazanmasını arzulamak ve eksikleri nihai zafer için giderilmesini sağlamaktır.

CHP tarafından emperyalizme karşı savaşmayan, ona teslim olan bir Atatürk icat edilmeye çalışılıyor. Savaştan kaçanlar hatta yürüyen savaşa bozgunculuk yapanlar kendilerine bir Atatürk yaratıyor. Terörle mücadele etmeyen, FETÖ’ye özgürlük tanıyan, Türkiye’yi tekrar Atlantik sistemine entegre etmek isteyen bir Atatürkçülük olur mu?

CHP’nin milli politikalara dönmesini arzularken HDP’ye sempatiyle bakmaya başlayanların yaşadığı ideolojik dönüşüm de Atatürkçülükten nasıl kopulduğunu göstermektedir.

Bu kişilere bir de kitap önerimiz olacak. Attila İlhan’ın ‘’Hangi Atatürkçülük’’ kitabında kendilerini bulacaklar.

Attila İlhan 19 Mayıs 1977’deki yazısını “Atatürkçüyüm filan da derler ya, hikaye, Kemal Paşa bunların alayını bir pula harcardı” diye bitiriyor. Büyük ustaya 43 yıl sonra da katılmamak mümkün değil.

CHP içerisinde mevcut siyasetlerden rahatsız olan kişilere de naçizane Atatürkçülüğün gerçek mahiyetini ve bugün taşıdığı sorumlulukları hatırlatmayı görev biliriz.

Atatürk, İkinci İstiklal Savaşı’nın en önünde. Atatürkçülüğün sınanma mevzisi de burasıdır.

Yıldırım GENÇER | TGB Genel Başkanı

tgb.gen.tr

Türkiye, emperyalizme karşı mücadele ettikçe Atatürk’ü keşfetmekte ve Atatürk’e daha sıkı sarılmaktadır. Bugün Atatürk tartışmasız milletimizin en büyük ve ortak değeridir.

Fakat Atatürk’e olan bu yöneliş ve keşfetme Atatürk’ü kendi tekellerinde gören bazı sözde Atatürkçüleri oldukça rahatsız etmiş durumda. 

Bu rahatsızlık öyle boyutlara varıyor ki Atatürkçülük adına Atatürk taşlanıyor. Atatürk’ü özünden kopartıp, sembollere indirgeyen bu sözde Atatürkçülük mücadele edeceğimiz önemli bir alan.

Atatürk bugün mesajlarda, çelenklerde, rozetlerde, balkonlara asılan bayraklarda aranıyor.

Oysaki Atatürk 100 yıl önce olduğu gibi cephede, savaş alanında. Atatürk, Doğu Akdeniz’de, Suriye’de, Kıbrıs’ta, Fırat’ın Doğusunda. Peki bütün bu gerçeklere rağmen bu sözde Atatürkçüler Atatürk’ü neden hala bulunamıyor?

Atatürk’ü anlamayalar, onu bulamaz.

İkinci İstiklal savaşını kabullenmeyenler, Atatürk’ün liderliğini kabul eder mi?

Her milli bayramda sözde Atatürkçülerin ilk durağı Diyanet İşleri’nin açıklaması oluyor. DHKP-C’li teröristin cenazesinde ağlayanlar Atatürk’ü Diyanet açıklamasında arıyor. HDP’yle kol kola girenler Atatürk’ü çelenk törenlerinde arıyor. Diyanet düşmanlığı gözleri öyle kör etmiş ki Diyanet’in açıklamasındaki Atatürk’ü bile kırpıyor. Büyük Taarruzun ve 30 Ağustos Zafer Bayramının yıl dönümünde Diyanet İşleri’nin açıklamasını görmüyor, daha doğrusu görmek istemiyor. Çünkü bir görse bütün teorisi çökecek.

Atatürk adeta bu kesimin ekmek kapısı olmuş. Geçmiş zamanlardaki gibi Atatürk ve milli bayramlar yasaklanacak ki onlar da bu ekmeklerini rahat rahat yiyebilsin. Onların amacı Atatürk’ü toplumun bütün kesimlerine kabullendirmek değil, Atatürk’ün kendi tekellerinde kalması.

Türkiye, PKK’yla mücadeleyi bıraksa, FETÖ’yü hapislerden çıkarsa, Doğu Akdeniz’deki haklarından vazgeçse, Fırat’ın doğusundan çekilse, Atatürkçü mü olmuş olacak?

Kendisine Atatürkçü olarak adlandıranların bir bölümünün tam da bunları istediğini görüyoruz. Sorarız; bu nasıl Atatürkçülük?

DHKP-C’li teröristin Cumhuriyet Savcısı Mehmet Selim Kiraz’ı şehit etmesine rağmen DHKP-C terör örgütünü savunmak hangi Atatürkçülüğe sığar? Bırakalım Atatürkçülüğü hangi akla sığar? DHKP-C’li teröristin cenazesinde en önde yer alan Canan Kaftancıoğlu mu Atatürkçü?

Atatürk’ü tarihin içinde arayanlar ne zaman günümüze gelecek? Milli bayramların haricinde Atatürk’ü aklına bile getirmeyenler o milli bayramların da içini boşaltıyor. O kadar boşalıyor ki salgın nedeniyle kısıtlı kutlamalara bile ‘’milli bayramlar yasaklanıyor’’ diye yaklaşıyor.

Milli bayramlarda törenleri ve anmaları anlamlı hale getiren Türkiye’nin emperyalizme karşı mücadelesidir. Emperyalizme teslim olmuş bir Türkiye’de, milli bayramları kutlamanın en büyük amacı Türkiye’nin rotasını değiştirmek ve emperyalizme karşı mücadele mevziisine sokmaktır. 2014 öncesi TGB’nin yaptığı da budur ve bugün baktığımızda başarılı olduğumuzu görüyoruz. Bugün de milli bayramlar TGB’nin önderliğinde hakkıyla kutlanmaktadır.

Türkiye, Ergenekon ve Balyoz kumpaslarının çökertilmesiyle yeni bir döneme girdi. PKK ve FETÖ’yle kararlı bir mücadeleye tutuştu. Devletçe ve milletçe İkinci İstiklal savaşı olarak nitelendirdiğimiz bu dönemin tartışmasız en büyük önderi Mustafa Kemal Atatürk’tür.

Birileri istediği kadar Atatürk’ü bu savaştan uzak tutmaya çalışsın, nafile. Atatürk bu savaşın en önündedir ve ülkemizi zafere ulaştıracak programın sahibidir.

Atatürk, toplumumuzun en birleştirici değeridir. Atatürk’ü toplumu kamplaştırma amaçlı kullananlar Atatürk’e de büyük tarihimize de ihanet etmektedirler.

Yıldırım Gençer
TGB Genel Başkanı

tgb.gen.tr

Türkiye, emperyalizme karşı mücadele ettikçe Atatürk’ü keşfetmekte ve Atatürk’e daha sıkı sarılmaktadır. Bugün Atatürk tartışmasız milletimizin en büyük ve ortak değeridir.

Fakat Atatürk’e olan bu yöneliş ve keşfetme Atatürk’ü kendi tekellerinde gören bazı sözde Atatürkçüleri oldukça rahatsız etmiş durumda. 

Bu rahatsızlık öyle boyutlara varıyor ki Atatürkçülük adına Atatürk taşlanıyor. Atatürk’ü özünden kopartıp, sembollere indirgeyen bu sözde Atatürkçülük mücadele edeceğimiz önemli bir alan.

Atatürk bugün mesajlarda, çelenklerde, rozetlerde, balkonlara asılan bayraklarda aranıyor.

Oysaki Atatürk 100 yıl önce olduğu gibi cephede, savaş alanında. Atatürk, Doğu Akdeniz’de, Suriye’de, Kıbrıs’ta, Fırat’ın Doğusunda. Peki bütün bu gerçeklere rağmen bu sözde Atatürkçüler Atatürk’ü neden hala bulunamıyor?

Atatürk’ü anlamayalar, onu bulamaz.

İkinci İstiklal savaşını kabullenmeyenler, Atatürk’ün liderliğini kabul eder mi?

Her milli bayramda sözde Atatürkçülerin ilk durağı Diyanet İşleri’nin açıklaması oluyor. DHKP-C’li teröristin cenazesinde ağlayanlar Atatürk’ü Diyanet açıklamasında arıyor. HDP’yle kol kola girenler Atatürk’ü çelenk törenlerinde arıyor. Diyanet düşmanlığı gözleri öyle kör etmiş ki Diyanet’in açıklamasındaki Atatürk’ü bile kırpıyor. Büyük Taarruzun ve 30 Ağustos Zafer Bayramının yıl dönümünde Diyanet İşleri’nin açıklamasını görmüyor, daha doğrusu görmek istemiyor. Çünkü bir görse bütün teorisi çökecek.

Atatürk adeta bu kesimin ekmek kapısı olmuş. Geçmiş zamanlardaki gibi Atatürk ve milli bayramlar yasaklanacak ki onlar da bu ekmeklerini rahat rahat yiyebilsin. Onların amacı Atatürk’ü toplumun bütün kesimlerine kabullendirmek değil, Atatürk’ün kendi tekellerinde kalması.

Türkiye, PKK’yla mücadeleyi bıraksa, FETÖ’yü hapislerden çıkarsa, Doğu Akdeniz’deki haklarından vazgeçse, Fırat’ın doğusundan çekilse, Atatürkçü mü olmuş olacak?

Kendisine Atatürkçü olarak adlandıranların bir bölümünün tam da bunları istediğini görüyoruz. Sorarız; bu nasıl Atatürkçülük?

DHKP-C’li teröristin Cumhuriyet Savcısı Mehmet Selim Kiraz’ı şehit etmesine rağmen DHKP-C terör örgütünü savunmak hangi Atatürkçülüğe sığar? Bırakalım Atatürkçülüğü hangi akla sığar? DHKP-C’li teröristin cenazesinde en önde yer alan Canan Kaftancıoğlu mu Atatürkçü?

Atatürk’ü tarihin içinde arayanlar ne zaman günümüze gelecek? Milli bayramların haricinde Atatürk’ü aklına bile getirmeyenler o milli bayramların da içini boşaltıyor. O kadar boşalıyor ki salgın nedeniyle kısıtlı kutlamalara bile ‘’milli bayramlar yasaklanıyor’’ diye yaklaşıyor.

Milli bayramlarda törenleri ve anmaları anlamlı hale getiren Türkiye’nin emperyalizme karşı mücadelesidir. Emperyalizme teslim olmuş bir Türkiye’de, milli bayramları kutlamanın en büyük amacı Türkiye’nin rotasını değiştirmek ve emperyalizme karşı mücadele mevziisine sokmaktır. 2014 öncesi TGB’nin yaptığı da budur ve bugün baktığımızda başarılı olduğumuzu görüyoruz. Bugün de milli bayramlar TGB’nin önderliğinde hakkıyla kutlanmaktadır.

Türkiye, Ergenekon ve Balyoz kumpaslarının çökertilmesiyle yeni bir döneme girdi. PKK ve FETÖ’yle kararlı bir mücadeleye tutuştu. Devletçe ve milletçe İkinci İstiklal savaşı olarak nitelendirdiğimiz bu dönemin tartışmasız en büyük önderi Mustafa Kemal Atatürk’tür.

Birileri istediği kadar Atatürk’ü bu savaştan uzak tutmaya çalışsın, nafile. Atatürk bu savaşın en önündedir ve ülkemizi zafere ulaştıracak programın sahibidir.

Atatürk, toplumumuzun en birleştirici değeridir. Atatürk’ü toplumu kamplaştırma amaçlı kullananlar Atatürk’e de büyük tarihimize de ihanet etmektedirler.

Yıldırım Gençer
TGB Genel Başkanı

tgb.gen.tr

Gençlik, insanlığın geleceğidir. Her toplumun gençliği, o toplumun sürekliliğini sağlayan yarınların umudu ve sigortasıdır. Bu nedenle gençlik için o toplumun “göz bebeği” dense yanlış olmaz. Doğal yasalar gereğince gelecek gençliğindir.

Gençliği bir orman içerisinde bulunan filizlere de benzetebiliriz. O filizler büyüyecek ve yarının ormanları olacaktır. Geleceğine önem veren toplumlar doğal olarak gençliğine de önem verir.

Gençlik bir toplumsal sınıf değildir. Genel olarak üretim faaliyeti içerisinde bulunmayan gençlik, ekonomik olarak ailesine bağlıdır. Fakat her sınıfın, sosyal tabakanın gençliği vardır. Ve her genç içinde bulunduğu sınıfın özelliklerini taşır ve o sınıfın bir parçası olur. Bu nedenle gençleri topyekün bir kategoride değerlendirmek doğru olmaz. Emekçi sınıfların gençliğiyle, daha üst tabaka sınıfların genciyle, genç olmasından kaynaklı ortak özellikler olsa da ekonomik, sosyal ve kültürel bakımdan farklar olması doğaldır.

Günümüzde yaşayan gençler arasında da sınıfsal farklılıklar yüksek. Gelişen dünyanın nimetlerinden herkes aynı ölçüde faydalanamıyor.

Z TORBASI
Son günlerde gençlik tartışmaları gündemin önemli maddelerinden bir tanesi. Bu tartışmalar “Z kuşağı”yla önümüze geliyor. Z kuşağı diye anlatılmak istenen gençlik genellikle 2000 doğum ve sonrası. Aslında Z kuşağının özellikleri değil, Türk gençliğinin özellikleri tartışılıyor.

Z kuşağı torbasına her şey dolduruluyor. İçinde gençliğe dair ne ararsak var. Doğru da var yanlış da. Sınıfsal özelliklerin geri plana düştüğü bu tanımlamada bütün gençler tek tip. Hepsinin özgüveni çok yüksek, hepsi asi, hepsinin teknolojiyle arası çok iyi, hepsi “dislike” atan gençlik. Bu torbaya neredeyse her şey giriyor ama Türk gençliğinin yüzlerce yıllık kimliği olan vatanseverlik kavramı kendisine yer bulamıyor.

Her gün gazetelerde, televizyonlarda, köşe yazarlarından siyasetçilere, bilim insanlarından televizyon yorumcularına, Z kuşağına dair yeni yeni şeyler duyuyoruz. Özellikle bazı değerlendirmeler çoğunlukla burç yorumlarından hallice.

Kuşaklar arası farklılıklar olması çok doğal. Teknolojinin her geçen gün daha da ilerlediği bir dünyada elbette yeni gelen nesilde, bir önceki nesile göre farklılıklar meydana geliyor. Bilgiye ulaşım hızı, paylaşımı, sohbetleri, eğlence anlayışları birbirinden ayrılıyor. Bu gelişim, şüphesiz gençlerin karakterlerine ve davranışlarına da yansıyor. Bu da oldukça normal. Bu durum “Z kuşağına” has bir durum değil. 90 doğumlu bir genç ile, 80 doğumlu genç arasında da fark var. Gelişen teknolojiyle bu fark artabiliyor ya da bazı değerlerde tahribata da sebep olabiliyor.

Yeni nesillere “Bu kuşak teknolojiye çok hâkim” demek, neredeyse “Bu kuşak pek genç” demekle benzer. 80 kuşağının teknolojik gelişmelerine de o kuşak hâkimdi.

Fakat tartışmalar bu farklılıklar düzleminde ilerlemiyor. Tartışmanın merkezi, teknolojik gelişmelerin yarattığı farklılıklar değil. İlerleyen tartışma ağırlıklı olarak siyasi merkezli.

‘BANA GÖRE GENÇLİK’
Herkesin özlemini kurduğu bir dünya ve gelecek var. Bu nedenle herkes kendi istediği dünyasının gençliğini tanımlıyor. Bir siyasetçi, gençliği “itaat etmez, bireycidir, baş kaldırır, özgürlüklerine düşkündür, kısıtlamalara gelmez, partizan değildir, siyaseti iyi anlar ama mesafelidir” diye tanımlarken, yine başka bir siyasetçi kendi istediği şekli veriyor.

Amerika’nın da Türkiye’ye dönük bir gençlik hayali var. Karen Fogg’un e-postalarında yazıya dökülen “Türk gençliğini milli kimliğinden koparma” projesi Amerika’nın özlemini kurduğu Türk genci. Aslında Türk genci de değil sadece genç. Türklük o kavramın içerisinde kendine yer bulamıyor. Bu plan geçmişe göre günümüzde çok daha zayıfladı. Çünkü ABD’nin Türkiye’deki ağırlığı ve müdahalesi zayıfladı. Fakat bu plan hala ABD’nin arzularını süslemekte.

Adeta oyun hamuruna dönen gençliğe sürekli bir baskı var. Siyasilerin; “sen şöylesin, sen böylesin” diktelerine maruz kalan genç ne düşünüyor acaba? Gençliğin kaygıları ve öncelikleri neler? Onların dertleri neler?

Türkiye Gençlik Birliği olarak Türkiye’nin hemen hemen bütün üniversitelerinde örgütlü bir yapımız var. Türkiye Liseliler Birliği sayesinde de geniş bir liseli ağımız var. Sürekli tartışmalara mazhar olan gençlerle her gün birlikteyiz, biz de genciz.

Öncelikle gençliğin özelleşen sorunları olmakla beraber, Türkiye’nin sorunlarından bağımsız ele alınamaz. Neticede gençlik bu toplumun dışında bir yerde yaşamıyor. Bugün Türkiye’nin sorunları neyse gençliğin sorunları da benzerdir.

Özellikle üniversite gençliğinin en büyük problemi işsizlik. Son açıklanan rakamlara göre genç işsizlik rakamları 24,6. Her dört gençten birisi işsiz. 2019 yılı verilerine göre Türkiye’de üniversite okuyan öğrenci sayısı 7 milyon 750 bin. Eski kuşaklara göre üniversite, bir iş kapısıydı. Özellikle son 10 yılda artan üniversite ve kontenjan sayısı ve aynı oranda artmayan istihdam alanları üniversite gençliğini işsizliğe sürükledi. Üniversite artık bir iş kapısı olmaktan çıkıp, işsizliği erteleme merkezlerine dönüşüyor, son dönemde artan yüksek lisans taleplerinin bir sebebi de bu. Hayatı erteleme.

Öğrencilerin diğer bir sorunu ise güvenlik. Terör sorunu, öğrencinin öncelikli gündemlerinden. Mehmetçiğimizin başarılarıyla bu sorun artık gün geçtikçe azalmakta fakat HDP’nin varlığı bile bu sorunun güncelliğini korumaya bir sebep.

Gençliğin öncelikli iki sorunu, Türkiye’nin de öncelikli iki sorunu.

BİLİNCİ MEHMETÇİKLE YEŞEREN KUŞAK
2015 yılında Türkiye, Amerika’yla ve onun kara gücü PKK’yla mücadeleye başladı. Z kuşağı diye adlandırılan yaş aralığı aslında gözlerini bu süreçte açtı. Bilinçleri, Mehmetçiğin kahramanca mücadelesiyle şekillendi.

Şehit eylemlerine katıldı, PKK ve HDP’nin ülkesinde patlattığı bombalara tanık oldu, FETÖ’nün darbe girişimini gördü, Amerika’nın Türkiye’ye yönelttiği tehditlerle büyüdü, dışa bağımlı ekonomisinin ne derecede zorlandığını yaşayarak tanık oldu, yükselen Atatürk ve Cumhuriyet değerleriyle sarmalandı, İlkokul sıralarında okumadığı halde, Danıştay’ın Andımız kararını okullarında ve Anıtkabir’de ezbere okudu.

15 Temmuz’da darbeci generali canı pahasına vuran şehit Ömer Halisdemir’i gördü. İzmir Adliyesinde PKK’nın patlatacağı bombaya gövdesini siper eden şehit Fethi Sekin’le büyüdü. Yaşıtı, Eren Bülbül’ün PKK kurşunlarıyla şehit edildiğinde birlikte ağladı.

Ezcümle bu gençlik, vatansever duygularla büyüdü.

O nedenle Türk gençliğine güvenelim. Bu gençliğin en büyük temsilcisi olan TGB ve TLB’ye güvenelim. Evet, Türk gençliğini kendi gelecek dünyaları açısından kimliksizleştirmek, vatanından, Atatürk’ten, milli değerlerinden koparmak isteyenler var, ancak onların karşısında köklü bir tarihimiz, nice tecrübeleri yaşamış ve bizlere doğruyu gösteren büyük kuşaklarımız ve gençliğin temsilcisi TGB var.

ATATÜRK GENÇLİĞİ
Genç kuşaklara dair, kuşkularımızı çekincelerimizi onlara doğruyu göstererek, tarihimizi, ahlakımızı, geleneğimizi aktararak giderelim. Geleceğin sahibi gençliği, birlikte şekillendirelim. Bu gençlik, Mustafa Kemal Atatürk’ün gençliği.

Atatürk, gençliği; ‘’Benim anladığım gençlik, bu inkılabın fikirlerini ve ideolojilerini benimseyip gelecek nesillere götürecek kimselerdir’’ diye tanımlıyor ve ‘’Ey Türk Gençliği’’ diye seslenip, birinci vazifesini söylüyor.

Mustafa Kemal Atatürk 1927 yılında okuduğu Gençliğe Hitabesinde sadece o dönemin gençliğine görev vermiyordu. Gelecek nesillere de görev yüklüyordu. Türk gençliğinin görevleri hala güncel.

Gençliğe Hitabe, alfabedeki herhangi bir harfle başlayan gençliğe yazılmadı Türk Gençliğine yazıldı.

Türk gençliğine Z kuşağı adı altında giydirilmek istenen gömleğe itiraz ediyoruz.

Bugünkü tartışma Z kuşağı değil, Türk gençliği tartışmasıdır.

Yıldırım Gençer | TGB Genel Başkanı

tgb.gen.tr

Gençlik, insanlığın geleceğidir. Her toplumun gençliği, o toplumun sürekliliğini sağlayan yarınların umudu ve sigortasıdır. Bu nedenle gençlik için o toplumun “göz bebeği” dense yanlış olmaz. Doğal yasalar gereğince gelecek gençliğindir.

Gençliği bir orman içerisinde bulunan filizlere de benzetebiliriz. O filizler büyüyecek ve yarının ormanları olacaktır. Geleceğine önem veren toplumlar doğal olarak gençliğine de önem verir.

Gençlik bir toplumsal sınıf değildir. Genel olarak üretim faaliyeti içerisinde bulunmayan gençlik, ekonomik olarak ailesine bağlıdır. Fakat her sınıfın, sosyal tabakanın gençliği vardır. Ve her genç içinde bulunduğu sınıfın özelliklerini taşır ve o sınıfın bir parçası olur. Bu nedenle gençleri topyekün bir kategoride değerlendirmek doğru olmaz. Emekçi sınıfların gençliğiyle, daha üst tabaka sınıfların genciyle, genç olmasından kaynaklı ortak özellikler olsa da ekonomik, sosyal ve kültürel bakımdan farklar olması doğaldır.

Günümüzde yaşayan gençler arasında da sınıfsal farklılıklar yüksek. Gelişen dünyanın nimetlerinden herkes aynı ölçüde faydalanamıyor.

Z TORBASI
Son günlerde gençlik tartışmaları gündemin önemli maddelerinden bir tanesi. Bu tartışmalar “Z kuşağı”yla önümüze geliyor. Z kuşağı diye anlatılmak istenen gençlik genellikle 2000 doğum ve sonrası. Aslında Z kuşağının özellikleri değil, Türk gençliğinin özellikleri tartışılıyor.

Z kuşağı torbasına her şey dolduruluyor. İçinde gençliğe dair ne ararsak var. Doğru da var yanlış da. Sınıfsal özelliklerin geri plana düştüğü bu tanımlamada bütün gençler tek tip. Hepsinin özgüveni çok yüksek, hepsi asi, hepsinin teknolojiyle arası çok iyi, hepsi “dislike” atan gençlik. Bu torbaya neredeyse her şey giriyor ama Türk gençliğinin yüzlerce yıllık kimliği olan vatanseverlik kavramı kendisine yer bulamıyor.

Her gün gazetelerde, televizyonlarda, köşe yazarlarından siyasetçilere, bilim insanlarından televizyon yorumcularına, Z kuşağına dair yeni yeni şeyler duyuyoruz. Özellikle bazı değerlendirmeler çoğunlukla burç yorumlarından hallice.

Kuşaklar arası farklılıklar olması çok doğal. Teknolojinin her geçen gün daha da ilerlediği bir dünyada elbette yeni gelen nesilde, bir önceki nesile göre farklılıklar meydana geliyor. Bilgiye ulaşım hızı, paylaşımı, sohbetleri, eğlence anlayışları birbirinden ayrılıyor. Bu gelişim, şüphesiz gençlerin karakterlerine ve davranışlarına da yansıyor. Bu da oldukça normal. Bu durum “Z kuşağına” has bir durum değil. 90 doğumlu bir genç ile, 80 doğumlu genç arasında da fark var. Gelişen teknolojiyle bu fark artabiliyor ya da bazı değerlerde tahribata da sebep olabiliyor.

Yeni nesillere “Bu kuşak teknolojiye çok hâkim” demek, neredeyse “Bu kuşak pek genç” demekle benzer. 80 kuşağının teknolojik gelişmelerine de o kuşak hâkimdi.

Fakat tartışmalar bu farklılıklar düzleminde ilerlemiyor. Tartışmanın merkezi, teknolojik gelişmelerin yarattığı farklılıklar değil. İlerleyen tartışma ağırlıklı olarak siyasi merkezli.

‘BANA GÖRE GENÇLİK’
Herkesin özlemini kurduğu bir dünya ve gelecek var. Bu nedenle herkes kendi istediği dünyasının gençliğini tanımlıyor. Bir siyasetçi, gençliği “itaat etmez, bireycidir, baş kaldırır, özgürlüklerine düşkündür, kısıtlamalara gelmez, partizan değildir, siyaseti iyi anlar ama mesafelidir” diye tanımlarken, yine başka bir siyasetçi kendi istediği şekli veriyor.

Amerika’nın da Türkiye’ye dönük bir gençlik hayali var. Karen Fogg’un e-postalarında yazıya dökülen “Türk gençliğini milli kimliğinden koparma” projesi Amerika’nın özlemini kurduğu Türk genci. Aslında Türk genci de değil sadece genç. Türklük o kavramın içerisinde kendine yer bulamıyor. Bu plan geçmişe göre günümüzde çok daha zayıfladı. Çünkü ABD’nin Türkiye’deki ağırlığı ve müdahalesi zayıfladı. Fakat bu plan hala ABD’nin arzularını süslemekte.

Adeta oyun hamuruna dönen gençliğe sürekli bir baskı var. Siyasilerin; “sen şöylesin, sen böylesin” diktelerine maruz kalan genç ne düşünüyor acaba? Gençliğin kaygıları ve öncelikleri neler? Onların dertleri neler?

Türkiye Gençlik Birliği olarak Türkiye’nin hemen hemen bütün üniversitelerinde örgütlü bir yapımız var. Türkiye Liseliler Birliği sayesinde de geniş bir liseli ağımız var. Sürekli tartışmalara mazhar olan gençlerle her gün birlikteyiz, biz de genciz.

Öncelikle gençliğin özelleşen sorunları olmakla beraber, Türkiye’nin sorunlarından bağımsız ele alınamaz. Neticede gençlik bu toplumun dışında bir yerde yaşamıyor. Bugün Türkiye’nin sorunları neyse gençliğin sorunları da benzerdir.

Özellikle üniversite gençliğinin en büyük problemi işsizlik. Son açıklanan rakamlara göre genç işsizlik rakamları 24,6. Her dört gençten birisi işsiz. 2019 yılı verilerine göre Türkiye’de üniversite okuyan öğrenci sayısı 7 milyon 750 bin. Eski kuşaklara göre üniversite, bir iş kapısıydı. Özellikle son 10 yılda artan üniversite ve kontenjan sayısı ve aynı oranda artmayan istihdam alanları üniversite gençliğini işsizliğe sürükledi. Üniversite artık bir iş kapısı olmaktan çıkıp, işsizliği erteleme merkezlerine dönüşüyor, son dönemde artan yüksek lisans taleplerinin bir sebebi de bu. Hayatı erteleme.

Öğrencilerin diğer bir sorunu ise güvenlik. Terör sorunu, öğrencinin öncelikli gündemlerinden. Mehmetçiğimizin başarılarıyla bu sorun artık gün geçtikçe azalmakta fakat HDP’nin varlığı bile bu sorunun güncelliğini korumaya bir sebep.

Gençliğin öncelikli iki sorunu, Türkiye’nin de öncelikli iki sorunu.

BİLİNCİ MEHMETÇİKLE YEŞEREN KUŞAK
2015 yılında Türkiye, Amerika’yla ve onun kara gücü PKK’yla mücadeleye başladı. Z kuşağı diye adlandırılan yaş aralığı aslında gözlerini bu süreçte açtı. Bilinçleri, Mehmetçiğin kahramanca mücadelesiyle şekillendi.

Şehit eylemlerine katıldı, PKK ve HDP’nin ülkesinde patlattığı bombalara tanık oldu, FETÖ’nün darbe girişimini gördü, Amerika’nın Türkiye’ye yönelttiği tehditlerle büyüdü, dışa bağımlı ekonomisinin ne derecede zorlandığını yaşayarak tanık oldu, yükselen Atatürk ve Cumhuriyet değerleriyle sarmalandı, İlkokul sıralarında okumadığı halde, Danıştay’ın Andımız kararını okullarında ve Anıtkabir’de ezbere okudu.

15 Temmuz’da darbeci generali canı pahasına vuran şehit Ömer Halisdemir’i gördü. İzmir Adliyesinde PKK’nın patlatacağı bombaya gövdesini siper eden şehit Fethi Sekin’le büyüdü. Yaşıtı, Eren Bülbül’ün PKK kurşunlarıyla şehit edildiğinde birlikte ağladı.

Ezcümle bu gençlik, vatansever duygularla büyüdü.

O nedenle Türk gençliğine güvenelim. Bu gençliğin en büyük temsilcisi olan TGB ve TLB’ye güvenelim. Evet, Türk gençliğini kendi gelecek dünyaları açısından kimliksizleştirmek, vatanından, Atatürk’ten, milli değerlerinden koparmak isteyenler var, ancak onların karşısında köklü bir tarihimiz, nice tecrübeleri yaşamış ve bizlere doğruyu gösteren büyük kuşaklarımız ve gençliğin temsilcisi TGB var.

ATATÜRK GENÇLİĞİ
Genç kuşaklara dair, kuşkularımızı çekincelerimizi onlara doğruyu göstererek, tarihimizi, ahlakımızı, geleneğimizi aktararak giderelim. Geleceğin sahibi gençliği, birlikte şekillendirelim. Bu gençlik, Mustafa Kemal Atatürk’ün gençliği.

Atatürk, gençliği; ‘’Benim anladığım gençlik, bu inkılabın fikirlerini ve ideolojilerini benimseyip gelecek nesillere götürecek kimselerdir’’ diye tanımlıyor ve ‘’Ey Türk Gençliği’’ diye seslenip, birinci vazifesini söylüyor.

Mustafa Kemal Atatürk 1927 yılında okuduğu Gençliğe Hitabesinde sadece o dönemin gençliğine görev vermiyordu. Gelecek nesillere de görev yüklüyordu. Türk gençliğinin görevleri hala güncel.

Gençliğe Hitabe, alfabedeki herhangi bir harfle başlayan gençliğe yazılmadı Türk Gençliğine yazıldı.

Türk gençliğine Z kuşağı adı altında giydirilmek istenen gömleğe itiraz ediyoruz.

Bugünkü tartışma Z kuşağı değil, Türk gençliği tartışmasıdır.

Yıldırım Gençer | TGB Genel Başkanı

tgb.gen.tr

19 Mayıs Atatürk’ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramımız kutlu olsun. 19 Mayıs milletimizin kurtuluşunun en büyük adımı, Türkiye Cumhuriyeti’nin de ilk adımıdır. 

19 Mayıs günü, gençlik bayramı olarak kutlanmaktadır. Bizde yazımızda vatan mücadelesine katılan gençleri anlatmaya çalışacağız.

150 yıllık Türk Devrimi genç bir harekettir. Markası da vardır. Hem de dünyaca kabul edilmiş; Jön Türk.(Genç Türk)

1865 yılının Haziran ayında Belgrad Ormanında altı genç tarafından kurulan “Meslek” ⁽¹⁾ örgütünün liderleri gençtir. Kurucularından olan Namık Kemal o dönemde 25 yaşında, Nuri Bey 21 yaşındadır.

1905 yılında Şam’da Vatan ve Hürriyet Cemiyetini kuran Mustafa Kemal 24 yaşında, Ali Fuat Cebesoy, 23 yaşındandır. Bu cemiyeti kısa bir süre sonra İttihat ve Terakki Cemiyetine dahil olmuştur. ⁽²⁾ 

1908 yılında İttihat ve Terakki önderliğinde gerçekleşen Hürriyet Devrimi’nin kadroları da gençtir. Hareketin liderlerinden olan Enver Paşa 27 yaşında, Resneli Niyazi Bey 35 yaşındandır.

1919 yılında Samsun’a ayak basan ve Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk adımını atan Mustafa Kemal Paşa, 38 yaşındandır. O tarihlerde Milli Mücadele önderlerimizden İsmet İnönü 35, Kazım Karabekir 37 yaşındadır.

Sadece Milli Mücadele önderlerimiz değil. Kuvayı Milliye hareketi de gençtir. 1920 yıllarında Antep’te işgale karşı büyük bir yerel direniş başlatan Karayılan (Molla Mehmet) 22 yaşındadır. Aydın Kuşadası bölgesinde mücadele yürüten Mahmut Esat Bozkurt, o tarihlerde 20’li yaşlarının başındadır. 

GENÇLİĞİN ŞARTI YAŞ MI?
Peki, gençlik sadece yaşla mı sınırlıdır? Kimler gençtir? Kimlere genç denebilir? Atatürk’ün yaveri Cevat Abbas Gürer anılarında Atatürk’ün bir konuşmasından “Gençlik Tanımını” şöyle aktarır: “Benim anladığım gençlik, bu inkilabın fikirlerinin ve ideolojilerini benimseyip gelecek nesillere götürecek kimselerdir. Benim nazarımda yirmi yaşında bir yobaz ihtiyardır. Yetmiş yaşında bir idealist de güçlü bir gençtir.” ⁽³⁾

Atatürk bu sözleriyle kendi gençlik tanımını ortaya koymaktadır ve burada açıkça gözükmektedir ki gençliği biyolojik bir tanımdan ziyade ideolojik, siyasi bir tanıma oturtur. O’nun için genç, devrimcidir. Hareket halindedir. 

Atatürk’ün bu tanımı aslında yaşça büyük olanları da harekete davet ediyor. Hareket varsa gençlik vardır. Kim vatanı için mücadele ediyorsa gençtir.

GENÇLİK HER ZAMAN UMUTLU
Türk Milleti ve onun sözcüsü konumunda olan aydınlar zor zamanlarda gençliği bir kurtarıcı olarak görmüş ve gençlikten beklediği umudu kaleme almıştır.

Mondros Mütarekesi’nin imzalanmasından 2 hafta sonra 18 Kasım 1918’de Yenigün gazetesinde Yunus Nadi açık hedef gösterir: “Türk Gençliği Hali kurtarmalı, İstikbali Yaratmalı” der ve ekler: “Kılıcını kınına koyan bir gençlik, fütur bilmez bir azm ve hamiyetle diğer bir savaşmaya geçecektir: Türklüğü kurtarmak ve yükseltmek savaşına. Bu yeni savaşımda dayanacağımız kuvvet gençliğimizdir.” ⁽⁴⁾

Umudunu İngilizlere bağlayan Yeni İstanbul Gazetesinden Said Molla’ya cevap Vakit Gazetesi yazarı Ahmet Emin’den gelir: “İstanbul Gazetesi anlamaya çalışmalıdır ki, bu memlekette yeni bir nesil var.” ⁽⁵⁾

ATEŞTEN GÖMLEK
Halide Edip Adıvar, Milli Mücadelede, Türk gençliğinin sırtında “Ateşten Gömlek” olduğunu belirtir.⁽⁶⁾ Ateşten gömleği sırtında taşıyan Türk gençliği, varlığını milletinin varlığına armağan etmiştir.

İzmir’in işgalinden hemen sonra Halide Edip’in de bizzat konuşmacı olarak katıldığı mitinglerde gençlik en öndedir. Mitingleri bildirilerle örgütlemiş ve sayısı yüz binleri aşan İstanbul halkını ayağa kaldırmıştır. Bu mitinglerde konuşanlar içinde gençler de görülmektedir. Bazı adlar tanınmaktadır. 19 Mayıs günü Fatih’te konuşanlardan Meliha Hanım’ın “Biz işte aranızda bulunan bu gençler” ifadesinden onun gençlerin temsilcisi olarak kürsüye çıktığı anlaşılmaktadır.⁽⁷⁾

20 Mayıs Üsküdar Doğancılar’da 30 bin kişinin katılıdığı bir miting yapılmıştır. Halkı mitinge bir bildiriyle Üniversite gençleri çağırmıştır. ⁽⁸⁾

Bu tarihlerde Halide Edip ile beraber hareket eden Tıbbiyelilerin liderlerinden Dr. Reşit Galip (9), Paris Barış Konferans’ından önce teşkilat adına Padişah’tan seçim yapılmasını istemek için sokaklara ilanlar asıyordu, heyecanı o kadar yüksekti ki bu afişlerden bir tanesini Babıali’nin duvarına asmıştı.⁽¹⁰⁾

GENÇ TIBBİYELİ HİKMET
Yurt çapında mitinglerin örgütlenmesinde öncü görev alan gençlik, Anadolu’da başlayan Milli Mücadele hareketine de katılmıştır. 4 Eylül Sivas’ta toplanan Kongreye Askeri Tıp Öğrencileri Delegesi olarak katılan Hikmet Boran, manda tartışmaları sırasında yüksek sesle haykırır: “Paşam, delegesi bulunduğu Tıbbiyeliler, beni buraya bağımsızlık davamızı başarmak yolundaki çalışmaya katılmak üzere gönderdiler. Mandayı kabul edemem. Eğer kabul edecek olanlar varsa, bunları her kim olursa olsun şiddetle reddeder ve kınarız. Olması mümkün değil ama, manda fikrini siz kabul ederseniz sizi de reddeder, Mustafa Kemal’i ‘vatan kurtarıcısı değil, vatan batırıcısı’ olarak adlandırır ve lanetleriz.”

Atatürk kıvançla cevap verir: “Evlat, gönlünü rahat tut. Gençlikle övünüyorum ve gençliğe güveniyorum. Biz azınlıkta kalsak dahi mandayı kabul etmeyeceğiz. Parolmaız tektir ve değişmez: Ya istiklal ya ölüm.” ⁽¹¹⁾

Tıbbiyeli Hikmet bu konuşmayı yaptığı sırada 18 yaşındadır. Hikmet’in tavrı hem bugünün gençliğine hem de Tıbbiyelilerine örnektir. Emperyalizmle mücadeleye 18 yaşlarında gözünü kırpmadan atılan Hikmet, gençlik hareketinin ve Türk hekimlerinin gurur kaynağıdır. 

KURTULUŞ SAVAŞI GENÇLİĞİNİN ÖZELLİKLERİ
Kurtuluş Savaşı gençliğinde ortaya çıkan en önemli özellik ve fikir; vatansever ve milliyetçi olmasıdır. Fransız İhtilali’yle, dünyayı etkileyen milliyetçilik akımı, emperyalizme karşı mücadelede Türk gençliğin en büyük silahı olmuştur.

Gençlik, yaşanan siyasi ve askeri gelişmelere karşı hep en önde olmuştur. Yapılacak barış anlaşmasının temel özellikleri konusunda fikir beyan etmiştir. İşgallere karşı mitingler, gösteriler örgütlemiş ve bildiriler dağıtmıştır. Gönüllü olarak cepheye koşmuş, düşman kuvveleriyle çarpışmış, yoksul ve yaralı halka yardım etmek için yardım kampanyaları düzenlemiştir. Emperyalistlerle iş ve duygu birliği yapan, Kuvayı Milliyecilere hakaret eden öğretim üyelerini boykot etmiş, derslere almamış, her türlü cephe gerisi görevi yerine getirmiş, kazanılan askeri ve siyasi zaferlerin ardından halkın moralini yükseltmek için gösteriler düzenlemiştir^.(12)

Gençlik hareketindeki canlılık, yeni kurulacak Cumhuriyet’in ayak sesleriydi. Bağımsızlık için “Ateşten Gömleği” üzerine giyen Türk gençliği, Atatürk’ün önderliğinde kurulan devletin genç kadroları olarak görev alacaktı.

ATATÜRK VE GENÇLİK
Türk gençliği, kurtuluş yolunda Atatürk’e ve O’nun ilkelerine sıkı sıya bağlıydı. Atatürk de aynı zamanda bir gençlik lideri olarak, gençlik hareketinin önemini kavramış ve gençliğe her zaman en önde görevler vermiştir. Sadi Borak bu güçlü bağı şöyle açıklamakta: “Tarihte hiçbir devlet reisi, Atatürk’te olduğu kadar ilham ve kuvvetinin gençlikten almamış; tarihte hiçbir gençlik zümresi, herhangi devlet reisinin yolunda, Atatürk’e olduğu kadar canını feda etmemiştir.” ⁽¹³⁾

Mustafa Kemal Atatürk, 15-20 Ekim 1927 tarihinde gerçekleşen Cumhuriyet Halk Fırkasının İkinci Büyük Kurultayı’nda Büyük Nutkunu okumuştur. 

İstiklal Savaşımızın hangi koşullarda hangi şartlarda, kimlerle yapıldığını anlatmış. Türk Milletine büyük bir miras bırakmıştır. Nutkunun sonunu Gençliğe Hitabeyle bitirmiştir. Nutkunda; “Ey Türk gençliği! Birinci vazifen, Türk istiklalini, Türk Cumhuriyeti’ni ilelebet muhafaza ve müdafaa etmektir” ⁽¹⁴⁾ diyerek Türk gençliğinin ölümsüz görevini söylemiştir.

26 Mart 1937 tarihindeki bir başka konuşmasında Bursalı gençlerin halkevinde düzenlediği Uludağ gecesine katılan Atatürk, orada gençlere şöyle seslenmektedir: “Sizler; yani, yeni Türkiye’nin genç evlatları, yorulsanız dahi beni takip edeceksiniz. Ben bu akşam buraya yalnız bunu size anlatmak için gelmiş bulunuyorum. Dinlenmemek üzere yürümeye karar verenler asla ve asla yorulmazlar. Türk gençliği gayeye, bizim yüksek idealimize durmadan, yorulmadan yürüyecektir. Biz de bunu görmekle bahtiyar olacağız.” ⁽¹⁵⁾

Mustafa Kemal Atatürk, Mahmut Esat Bozkurt’a ihtilalin hukuk tarihini Türk Gençliğine anlatmasını ister. Mahmut Esat Bozkurt bunun üzerine “Yapıp yapamayacağımı düşünmedim bile. Kabul ettim. Hazırlanmaya başladım. Çünkü Şef emredilince, başarılamayacak bir iş olmadığına inanım vardır” der ve o kıymetli eseri “Atatürk İhtilali” kitabını çıkartır. Kitabın çıkış amacı Türk gençliğine, ihtilal mantığını kavratmaktır. Emri, Atatürk vermiştir.

TÜRK GENÇLİĞİ GÖREVİNİN BAŞINDA
Büyük önder Mustafa Kemal Atatürk’ün gençliğe verdiği görevler, 100 yıl öncesinin görevleri değildir. Gençliğe Hitabe 1927 yılında yazılmışsa da sadece o dönemin gençliğine değil, bugünün gençliğine de kılavuzdur. 

• Gençliğe Hitabe, hala canlıdır, görevleri hala geçerlidir. Gençliğe Hitabenin görevleri geçmişin saflaşmasında değil, bugünün mevzisindedir.
• Koronavirüse karşı sağlık çalışanlarımızın ve emekçilerimizin yanında olma mevzisidir.
• Türkiye’nin gelecek refahı ve ekonomik kalkınması için tasarruf ve üretim mevzisidir.
• Kara sınırlarımızda ve Mavi Vatan’da terörle mücadelede Mehmetçiğin yanında olma mevzisidir.
• Terör örgütü PKK’nın Meclis’teki sözcüsü HDP’yi kapatma mevzisidir.
• Diyarbakır annelerinin yanında olma mevzisidir.
• Türk Gençliği 101.yılında da Vatan mevzisinde!

Yıldırım Gençer | TGB Genel Başkanı

DİPNOT
1- Arda Odabaşı, Bilim ve Ütopya Dergisi, Haziran 2005, s.19

2- Vatan ve Hürriyet Cemiyeti hakkında bkz. Tugay Şen, Atatürk ve Teşkilatçılık, Kaynak Yayınları, İstanbul, Haziran 2013, s.26 vd. Ali Fuat Cebesoy, Sınıf Arkadaşım ve Atatürk, c1, s.116

3- Turgut Gürer, Atatürk’ün Yaveri Cevat Abbas Gürer, İş Bankası Kültür Yayınları, İstanbul, Nisan 2018, s.384

4- YENİGÜN 18.11.1918, detaylı bilgi için bkz. Orhan Koloğlu, Aydınlarımızın Bunalım Yılı 1918, Boyut Yayınları, s.216

5- Age, s.215

6- Halide Edip Adıvar, Ateşten Gömlek, Can Yayınları, İstanbul, Haziran 2017, s.15

7- Zeki Sarıhan, Kurtuluş Savaşı Gençliği, Kaynak Yayınları, İstanbul, Ağustos 2004, s.131

8- Zeki Sarıhan, Kurtuluş Savaşı Günlüğü c.1, Türk Tarih Kurumu, s.259

9- Reşit Galip 1912 yılında arkadaşlarıyla birlikte Tıbbiye’de ‘’Türk Ocakları’’nı kurmuştur. Milli Mücadeleye katılmış, Aydın Milletvekilliği, Milli Eğitim Bakanlığı yapmıştır. Hakkında detaylı bilgi için bkz. Özdemir İnce, Cumhuriyet’in Üç Fedaisi, Tekin Yayınevi, İstanbul, Şubat 2017, s.193 vd.

10- Halide Edip Adıvar, Türkün Ateşle İmtihanı, Can Yayınları, Mart 2013, s.39

11- Doğan Avcıoğlu, Milli Kurtuluş Tarihi c.1, s.269

12- Zeki Sarıhan, Kurtuluş Savaşı Gençliği, s.16

13- Sadi Borak, Atatürk Gençlik ve Hürriyet, Kaynak Yayınları, İstanbul, Ağustos 1998, s.93

14- Mustafa Kemal Atatürk, Nutuk, Kaynak Yayınları, İstanbul, Eylül 2016, s.666

15- Turgut Gürer, Atatürk’ün Yaveri Cevat Abbas Gürer, s.143

tgb.gen.tr

19 Mayıs Atatürk’ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramımız kutlu olsun. 19 Mayıs milletimizin kurtuluşunun en büyük adımı, Türkiye Cumhuriyeti’nin de ilk adımıdır. 

19 Mayıs günü, gençlik bayramı olarak kutlanmaktadır. Bizde yazımızda vatan mücadelesine katılan gençleri anlatmaya çalışacağız.

150 yıllık Türk Devrimi genç bir harekettir. Markası da vardır. Hem de dünyaca kabul edilmiş; Jön Türk.(Genç Türk)

1865 yılının Haziran ayında Belgrad Ormanında altı genç tarafından kurulan “Meslek” ⁽¹⁾ örgütünün liderleri gençtir. Kurucularından olan Namık Kemal o dönemde 25 yaşında, Nuri Bey 21 yaşındadır.

1905 yılında Şam’da Vatan ve Hürriyet Cemiyetini kuran Mustafa Kemal 24 yaşında, Ali Fuat Cebesoy, 23 yaşındandır. Bu cemiyeti kısa bir süre sonra İttihat ve Terakki Cemiyetine dahil olmuştur. ⁽²⁾ 

1908 yılında İttihat ve Terakki önderliğinde gerçekleşen Hürriyet Devrimi’nin kadroları da gençtir. Hareketin liderlerinden olan Enver Paşa 27 yaşında, Resneli Niyazi Bey 35 yaşındandır.

1919 yılında Samsun’a ayak basan ve Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk adımını atan Mustafa Kemal Paşa, 38 yaşındandır. O tarihlerde Milli Mücadele önderlerimizden İsmet İnönü 35, Kazım Karabekir 37 yaşındadır.

Sadece Milli Mücadele önderlerimiz değil. Kuvayı Milliye hareketi de gençtir. 1920 yıllarında Antep’te işgale karşı büyük bir yerel direniş başlatan Karayılan (Molla Mehmet) 22 yaşındadır. Aydın Kuşadası bölgesinde mücadele yürüten Mahmut Esat Bozkurt, o tarihlerde 20’li yaşlarının başındadır. 

GENÇLİĞİN ŞARTI YAŞ MI?
Peki, gençlik sadece yaşla mı sınırlıdır? Kimler gençtir? Kimlere genç denebilir? Atatürk’ün yaveri Cevat Abbas Gürer anılarında Atatürk’ün bir konuşmasından “Gençlik Tanımını” şöyle aktarır: “Benim anladığım gençlik, bu inkilabın fikirlerinin ve ideolojilerini benimseyip gelecek nesillere götürecek kimselerdir. Benim nazarımda yirmi yaşında bir yobaz ihtiyardır. Yetmiş yaşında bir idealist de güçlü bir gençtir.” ⁽³⁾

Atatürk bu sözleriyle kendi gençlik tanımını ortaya koymaktadır ve burada açıkça gözükmektedir ki gençliği biyolojik bir tanımdan ziyade ideolojik, siyasi bir tanıma oturtur. O’nun için genç, devrimcidir. Hareket halindedir. 

Atatürk’ün bu tanımı aslında yaşça büyük olanları da harekete davet ediyor. Hareket varsa gençlik vardır. Kim vatanı için mücadele ediyorsa gençtir.

GENÇLİK HER ZAMAN UMUTLU
Türk Milleti ve onun sözcüsü konumunda olan aydınlar zor zamanlarda gençliği bir kurtarıcı olarak görmüş ve gençlikten beklediği umudu kaleme almıştır.

Mondros Mütarekesi’nin imzalanmasından 2 hafta sonra 18 Kasım 1918’de Yenigün gazetesinde Yunus Nadi açık hedef gösterir: “Türk Gençliği Hali kurtarmalı, İstikbali Yaratmalı” der ve ekler: “Kılıcını kınına koyan bir gençlik, fütur bilmez bir azm ve hamiyetle diğer bir savaşmaya geçecektir: Türklüğü kurtarmak ve yükseltmek savaşına. Bu yeni savaşımda dayanacağımız kuvvet gençliğimizdir.” ⁽⁴⁾

Umudunu İngilizlere bağlayan Yeni İstanbul Gazetesinden Said Molla’ya cevap Vakit Gazetesi yazarı Ahmet Emin’den gelir: “İstanbul Gazetesi anlamaya çalışmalıdır ki, bu memlekette yeni bir nesil var.” ⁽⁵⁾

ATEŞTEN GÖMLEK
Halide Edip Adıvar, Milli Mücadelede, Türk gençliğinin sırtında “Ateşten Gömlek” olduğunu belirtir.⁽⁶⁾ Ateşten gömleği sırtında taşıyan Türk gençliği, varlığını milletinin varlığına armağan etmiştir.

İzmir’in işgalinden hemen sonra Halide Edip’in de bizzat konuşmacı olarak katıldığı mitinglerde gençlik en öndedir. Mitingleri bildirilerle örgütlemiş ve sayısı yüz binleri aşan İstanbul halkını ayağa kaldırmıştır. Bu mitinglerde konuşanlar içinde gençler de görülmektedir. Bazı adlar tanınmaktadır. 19 Mayıs günü Fatih’te konuşanlardan Meliha Hanım’ın “Biz işte aranızda bulunan bu gençler” ifadesinden onun gençlerin temsilcisi olarak kürsüye çıktığı anlaşılmaktadır.⁽⁷⁾

20 Mayıs Üsküdar Doğancılar’da 30 bin kişinin katılıdığı bir miting yapılmıştır. Halkı mitinge bir bildiriyle Üniversite gençleri çağırmıştır. ⁽⁸⁾

Bu tarihlerde Halide Edip ile beraber hareket eden Tıbbiyelilerin liderlerinden Dr. Reşit Galip (9), Paris Barış Konferans’ından önce teşkilat adına Padişah’tan seçim yapılmasını istemek için sokaklara ilanlar asıyordu, heyecanı o kadar yüksekti ki bu afişlerden bir tanesini Babıali’nin duvarına asmıştı.⁽¹⁰⁾

GENÇ TIBBİYELİ HİKMET
Yurt çapında mitinglerin örgütlenmesinde öncü görev alan gençlik, Anadolu’da başlayan Milli Mücadele hareketine de katılmıştır. 4 Eylül Sivas’ta toplanan Kongreye Askeri Tıp Öğrencileri Delegesi olarak katılan Hikmet Boran, manda tartışmaları sırasında yüksek sesle haykırır: “Paşam, delegesi bulunduğu Tıbbiyeliler, beni buraya bağımsızlık davamızı başarmak yolundaki çalışmaya katılmak üzere gönderdiler. Mandayı kabul edemem. Eğer kabul edecek olanlar varsa, bunları her kim olursa olsun şiddetle reddeder ve kınarız. Olması mümkün değil ama, manda fikrini siz kabul ederseniz sizi de reddeder, Mustafa Kemal’i ‘vatan kurtarıcısı değil, vatan batırıcısı’ olarak adlandırır ve lanetleriz.”

Atatürk kıvançla cevap verir: “Evlat, gönlünü rahat tut. Gençlikle övünüyorum ve gençliğe güveniyorum. Biz azınlıkta kalsak dahi mandayı kabul etmeyeceğiz. Parolmaız tektir ve değişmez: Ya istiklal ya ölüm.” ⁽¹¹⁾

Tıbbiyeli Hikmet bu konuşmayı yaptığı sırada 18 yaşındadır. Hikmet’in tavrı hem bugünün gençliğine hem de Tıbbiyelilerine örnektir. Emperyalizmle mücadeleye 18 yaşlarında gözünü kırpmadan atılan Hikmet, gençlik hareketinin ve Türk hekimlerinin gurur kaynağıdır. 

KURTULUŞ SAVAŞI GENÇLİĞİNİN ÖZELLİKLERİ
Kurtuluş Savaşı gençliğinde ortaya çıkan en önemli özellik ve fikir; vatansever ve milliyetçi olmasıdır. Fransız İhtilali’yle, dünyayı etkileyen milliyetçilik akımı, emperyalizme karşı mücadelede Türk gençliğin en büyük silahı olmuştur.

Gençlik, yaşanan siyasi ve askeri gelişmelere karşı hep en önde olmuştur. Yapılacak barış anlaşmasının temel özellikleri konusunda fikir beyan etmiştir. İşgallere karşı mitingler, gösteriler örgütlemiş ve bildiriler dağıtmıştır. Gönüllü olarak cepheye koşmuş, düşman kuvveleriyle çarpışmış, yoksul ve yaralı halka yardım etmek için yardım kampanyaları düzenlemiştir. Emperyalistlerle iş ve duygu birliği yapan, Kuvayı Milliyecilere hakaret eden öğretim üyelerini boykot etmiş, derslere almamış, her türlü cephe gerisi görevi yerine getirmiş, kazanılan askeri ve siyasi zaferlerin ardından halkın moralini yükseltmek için gösteriler düzenlemiştir^.(12)

Gençlik hareketindeki canlılık, yeni kurulacak Cumhuriyet’in ayak sesleriydi. Bağımsızlık için “Ateşten Gömleği” üzerine giyen Türk gençliği, Atatürk’ün önderliğinde kurulan devletin genç kadroları olarak görev alacaktı.

ATATÜRK VE GENÇLİK
Türk gençliği, kurtuluş yolunda Atatürk’e ve O’nun ilkelerine sıkı sıya bağlıydı. Atatürk de aynı zamanda bir gençlik lideri olarak, gençlik hareketinin önemini kavramış ve gençliğe her zaman en önde görevler vermiştir. Sadi Borak bu güçlü bağı şöyle açıklamakta: “Tarihte hiçbir devlet reisi, Atatürk’te olduğu kadar ilham ve kuvvetinin gençlikten almamış; tarihte hiçbir gençlik zümresi, herhangi devlet reisinin yolunda, Atatürk’e olduğu kadar canını feda etmemiştir.” ⁽¹³⁾

Mustafa Kemal Atatürk, 15-20 Ekim 1927 tarihinde gerçekleşen Cumhuriyet Halk Fırkasının İkinci Büyük Kurultayı’nda Büyük Nutkunu okumuştur. 

İstiklal Savaşımızın hangi koşullarda hangi şartlarda, kimlerle yapıldığını anlatmış. Türk Milletine büyük bir miras bırakmıştır. Nutkunun sonunu Gençliğe Hitabeyle bitirmiştir. Nutkunda; “Ey Türk gençliği! Birinci vazifen, Türk istiklalini, Türk Cumhuriyeti’ni ilelebet muhafaza ve müdafaa etmektir” ⁽¹⁴⁾ diyerek Türk gençliğinin ölümsüz görevini söylemiştir.

26 Mart 1937 tarihindeki bir başka konuşmasında Bursalı gençlerin halkevinde düzenlediği Uludağ gecesine katılan Atatürk, orada gençlere şöyle seslenmektedir: “Sizler; yani, yeni Türkiye’nin genç evlatları, yorulsanız dahi beni takip edeceksiniz. Ben bu akşam buraya yalnız bunu size anlatmak için gelmiş bulunuyorum. Dinlenmemek üzere yürümeye karar verenler asla ve asla yorulmazlar. Türk gençliği gayeye, bizim yüksek idealimize durmadan, yorulmadan yürüyecektir. Biz de bunu görmekle bahtiyar olacağız.” ⁽¹⁵⁾

Mustafa Kemal Atatürk, Mahmut Esat Bozkurt’a ihtilalin hukuk tarihini Türk Gençliğine anlatmasını ister. Mahmut Esat Bozkurt bunun üzerine “Yapıp yapamayacağımı düşünmedim bile. Kabul ettim. Hazırlanmaya başladım. Çünkü Şef emredilince, başarılamayacak bir iş olmadığına inanım vardır” der ve o kıymetli eseri “Atatürk İhtilali” kitabını çıkartır. Kitabın çıkış amacı Türk gençliğine, ihtilal mantığını kavratmaktır. Emri, Atatürk vermiştir.

TÜRK GENÇLİĞİ GÖREVİNİN BAŞINDA
Büyük önder Mustafa Kemal Atatürk’ün gençliğe verdiği görevler, 100 yıl öncesinin görevleri değildir. Gençliğe Hitabe 1927 yılında yazılmışsa da sadece o dönemin gençliğine değil, bugünün gençliğine de kılavuzdur. 

• Gençliğe Hitabe, hala canlıdır, görevleri hala geçerlidir. Gençliğe Hitabenin görevleri geçmişin saflaşmasında değil, bugünün mevzisindedir.
• Koronavirüse karşı sağlık çalışanlarımızın ve emekçilerimizin yanında olma mevzisidir.
• Türkiye’nin gelecek refahı ve ekonomik kalkınması için tasarruf ve üretim mevzisidir.
• Kara sınırlarımızda ve Mavi Vatan’da terörle mücadelede Mehmetçiğin yanında olma mevzisidir.
• Terör örgütü PKK’nın Meclis’teki sözcüsü HDP’yi kapatma mevzisidir.
• Diyarbakır annelerinin yanında olma mevzisidir.
• Türk Gençliği 101.yılında da Vatan mevzisinde!

Yıldırım Gençer | TGB Genel Başkanı

DİPNOT
1- Arda Odabaşı, Bilim ve Ütopya Dergisi, Haziran 2005, s.19

2- Vatan ve Hürriyet Cemiyeti hakkında bkz. Tugay Şen, Atatürk ve Teşkilatçılık, Kaynak Yayınları, İstanbul, Haziran 2013, s.26 vd. Ali Fuat Cebesoy, Sınıf Arkadaşım ve Atatürk, c1, s.116

3- Turgut Gürer, Atatürk’ün Yaveri Cevat Abbas Gürer, İş Bankası Kültür Yayınları, İstanbul, Nisan 2018, s.384

4- YENİGÜN 18.11.1918, detaylı bilgi için bkz. Orhan Koloğlu, Aydınlarımızın Bunalım Yılı 1918, Boyut Yayınları, s.216

5- Age, s.215

6- Halide Edip Adıvar, Ateşten Gömlek, Can Yayınları, İstanbul, Haziran 2017, s.15

7- Zeki Sarıhan, Kurtuluş Savaşı Gençliği, Kaynak Yayınları, İstanbul, Ağustos 2004, s.131

8- Zeki Sarıhan, Kurtuluş Savaşı Günlüğü c.1, Türk Tarih Kurumu, s.259

9- Reşit Galip 1912 yılında arkadaşlarıyla birlikte Tıbbiye’de ‘’Türk Ocakları’’nı kurmuştur. Milli Mücadeleye katılmış, Aydın Milletvekilliği, Milli Eğitim Bakanlığı yapmıştır. Hakkında detaylı bilgi için bkz. Özdemir İnce, Cumhuriyet’in Üç Fedaisi, Tekin Yayınevi, İstanbul, Şubat 2017, s.193 vd.

10- Halide Edip Adıvar, Türkün Ateşle İmtihanı, Can Yayınları, Mart 2013, s.39

11- Doğan Avcıoğlu, Milli Kurtuluş Tarihi c.1, s.269

12- Zeki Sarıhan, Kurtuluş Savaşı Gençliği, s.16

13- Sadi Borak, Atatürk Gençlik ve Hürriyet, Kaynak Yayınları, İstanbul, Ağustos 1998, s.93

14- Mustafa Kemal Atatürk, Nutuk, Kaynak Yayınları, İstanbul, Eylül 2016, s.666

15- Turgut Gürer, Atatürk’ün Yaveri Cevat Abbas Gürer, s.143

tgb.gen.tr

29 Ekim 1923 tarihinde ilan edilen Cumhuriyetimiz, 23 Nisan 1920 tarihinde kurulmuştur. Ankara’da kurulan meclis, milli mücadeleye önderlik etmiş ve bağımsızlığımız kazanmıştır.

Şevket Süreyya Aydemir’e göre “23 Nisan 1920 Türkiye Milli Kurtuluş Hareketi’nin kendi devletinin kurduğu tarihtir. Bu tarihte Milli Mücadele, artık bir Halk Hareketi olmaktan çıkmış, bir Halk Devletinin ekseni etrafında gelişmeye başlamıştır. Bu eksen Türkiye Büyük Millet Meclisi Hükümeti’dir ve yarınki müstakil Türkiye Cumhuriyeti bu halk devletinin tekamülü olarak tabii temelinde oturacaktır.”¹

Falih Rıfkı Atay’da, kitabında; “Anadolu’da yeni bir Türk devletinin temeli 23 Nisan 1920’de Büyük Millet Meclisi açıldığı gün atılmıştır. Mustafa Kemal bu meclis başkanı seçildiği gün gerçekte, yeni Türk devletinin ilk başkan olmuştur”² diye ifade ederek Devletimizin kuruluşunu 23 Nisan 1920 olarak göstermiştir.

Vatan Partisi Genel Başkanı Dr. Doğu Perinçek de “23 Nisan, saltanatı bertaraf ettiğimiz, Ankara’da Devrimci Meclis ve Devrimci Hükümet kurduğumuz gündür. 23 Nisan, İstiklal Savaşımızın hükümetine devrimle kurduğumuz gündür. Dünyanın her yerinde Türk Devrim tarihi 23 Nisan olarak bilinir. Örneğin Komünist Enternasyonel Programı’nda devrimler sayılırken ‘1920 Türk Devrimi’ denir. Çünkü o tarih, Türkiye’de Devrimci İktidarın kurulduğu tarihtir”³ demektedir.

Dünya devrim tarihine altın harflerle yazılan 23 Nisan, büyük milletimizin övünç kaynağıdır. Hakkıyla kutlamak ve anmak ise biz genç kuşakların görevidir. İlk baskısı 1964 yılında yayınlanan Tek Adam’ın ikinci cildinde Aydemir, 23 Nisan için “biz pek gereği gibi değerlendiremiyoruz sanıyorum”⁴ diyor. Aradan 56 yıl geçmiş olmasına rağmen bu fikre katılıyorum. 23 Nisan, tarihsel değerinden uzak bir şekilde kutlanıyor. Toplumsal hafızamızda ağırlıklı olarak “çocuk bayramı” olarak yer alan 23 Nisan, çok daha büyük anlamlar taşımaktadır.

Kemalist Devrim programa ihtiyacın her geçen gün daha da bu günlerde 23 Nisan’a verilen önem devletçe ve milletçe artmıştır. Bu sevindirici bir gelişmedir. Zorluklar, devrim tarihimizi ve devrimci programımızı tarihin içerisinden çıkıp getirmektedir. Siz istemeseniz de o çözümler çıkıp gelecektir.

19 Mayıs tarihinde Samsun’a ayak basan Mustafa Kemal Atatürk, gözünü devrimci bir hükümete dikmiştir. Anadolu’ya geçişinin nihai hedefi, yeni bir devlet kurmaktır. Ölü sayılan bir milletten; medeni milletlere eşit bir Türkiye, bir Türk Milleti. Mazlum milletlere kurtuluş yolunu gösteren bir rejim…⁵ O rejim, Türkiye Cumhuriyetidir. Büyük Millet Meclisinin açılmasıyla, hakimiyet milletin egemenliğinde toplanmış, Türk Milleti kendi kaderini ellerine almıştır.

Hakimiyet-i Milliye’nin 23 Nisan 1920’de çıkan 24.sayısı: “Tarihi bir olay: Türkiye Büyük Millet Meclisi. BMM ile milletimiz en büyük tehlikelerden kurtulmaya doğru yeni ve tarihi bir safhaya girmiş bulunuyor’’⁶ diye müjdeliyordu.

Fedakar halkımız, meclisin önderliğinde tehlikelerden kurtulmak için adım adım yürüyordu. Peki neydi o tehlikeler?

İstanbul’un İşgali

16 Mart 1920’de İtilaf Devletleri, Kuvayı Milliye’nin saldırılarının arttırdıklarını ileri sürerek İstanbul’u resmen işgal ettiler. Haberleşmeye el konuldu, hükümet daireleri kontrol altına alındı, Şehzadebaşı Karakolu’nda 6 Türk askeri şehit edildi. 13 Kasım 1918 tarihinden itibaren denetim altında bulunan İstanbul, artık tamamen İtilaf Devletlerinin kontrolü altına girdi.

Ali Fuat Cebesoy, Milli Mücadele Hatıralarında “İstanbul’un işgalini memleketin başına gelmiş olan felaketlerin en tehlikelisi telakki etmiştik”⁷ diyor.  İstanbul işgalinin dayattığı mecburiyeti ise şöyle açıklıyor:

İzmir’in işgali hadisesi, milleti, düşmanlarımız aleyhine nasıl harekete geçirmişse, İstanbul’un işgali de, mukadderatını bizzat eline almağa mecbur etmiştir.⁸

Mustafa Kemal Paşa, İstanbul’un işgaliyle birlikte aynı gün Mustafa Kemal, Kolordulara, Valiliklere, Mutasarrıflıklara telgraf çekmiş, İstanbul’da İngiliz, Fransız, İtalyan, Amerikan ve bütün tarafsız devletlerin hariciyelerine protesto çekmiştir.⁹

15. Kolordu Kumandanı Kazım Karabekir Paşa’ya yolladığı telgraf emri şöyle başlıyordu; “Bu telgrafı bir dakika geciktiren vatan hainidir.”¹⁰

İstanbul’un işgaliyle birlikte Mustafa Kemal Paşa’nın daha öncesinde de işaret ettiği gibi Ankara’da bir meclis kurma fikri zorunluluk haline geldi. Paşa, Vilayetlere, Bağımsız Livalara ve Kolordu Kumandanlarına çektiği telgrafta Ankara’da “fevkalade salahiyete sahip bir meclisin”¹¹ toplanılması için talimat göndermiştir.

23 Nisan 1920 Cuma günü dualarla açılan Meclis, Atatürk’ün İstanbul’dan ayrılırken hedef noktasıydı. Kurulan Devrimci Meclis, yeni bir devletin ve Cumhuriyetin en büyük adımıydı. Amasya, Sivas, Erzurum kongrelerinin nihai hedefi Ankara’da açılacak Meclis’ti. Şimdi Milli Mücadele artık devlet niteliği kazanmıştı.

Meclisi açılmasıyla yeni bir safha başlıyordu. 15 Kolordu Komutanı Kazım Karabekir Paşa bunu şu sözleriyle dile getirdi:

“23 Nisan İstiklal mücadelemizin ikinci kitabını açıyordu. Bir senelik, mesaimizin yekunu Türk Milleti için şan-averdir. Muvaffak olacağımıza zerre şüphem yoktur”¹² diyordu.

Meclisin Öncelikli Gündemleri

İstanbul’un işgalinin ardından açılan meclisin çözmesi gereken zorunluluklar vardı. O dönem Atatürk’ü ve milli mücadele önderlerini en çok zorlayan konular; Damat Ferit Paşa Hükümetinin hainliği ve işbirlikçiliği, içeride yükselen ve İstanbul Hükümeti tarafından desteklenen isyanlardı. Aynı zamanda Kuvayı Milliye’nin düzenli orduya geçilmesi de önemli bir gündem başlığını oluşturuyordu.

Şevket Süreyya Aydemir meclisin öncelikli gündemlerini dört maddede sıralıyor:

1- İstanbul’un kışkırtmaları
2- İç isyanlar.
Bu iki madde kadar öncelikli olmasa da; Muntazam ordu ve dış münasebetlerin kurulması ve TBMM’nin dış alem tarafından tanınması.¹³

Sabahattin Selek ise “Anadolu İhtilali” kitabında 3 noktaya dikkat çekiyor:

1- Karşı ihtilal hareketleri
2- Yunanlıların işgal hareketleri
3- Çerkez Ethem kuvvetlerinin tasfiyesi¹⁴

Selek’in aktardıklarının da doğruluk payı olmakla beraber Şevket Süreyya Aydemir’in, İstanbul Hükümetleriyle olan mücadeleye dikkat çekmesi ayrı bir önemdedir. Çünkü İstiklal Savaşı aynı zamanda bir iktidar savaşıdır ve birinci maddeye yazılacak kadar mühimdir.

Ali Fuat Cebesoy’un Milli Mücadele Hatıralarında ise Meclisin kurulmasının hemen ardından isyanlara yer verdiği görülür. Düzce, Hendek isyanları ve Anzavur ayaklanması, Cebesoy’un bu önceliğini doğrular.

İşbirlikçi Dürrizade Abdullah’a Karşı Vatansever Börekçizade Rıfat Efendi

Damat Ferit Paşa’nın 11 Nisan’da Şeyhülislam Dürrizade Abdullah imzasıyla yayınladığı fetvada: “Kuvayı Milliye mensuplarının kafir ve öldürülmelerinin farz olduğu ilan edildi.”¹⁵ Fetva, İngiliz uçakları tarafından Anadolu’nun birçok bölgesine dağıtıldı. Fetvayla iç cepheyi bölmeyi ve milli mücadeleyi itibarsızlaştırmayı amaçlayan bu girişim, Mustafa Kemal Atatürk’ün dahice hamlesiyle, vatansever din adamlarına hazırlattığı fetvayla değişti. 16 Nisan tarihinde başta Ankara Müftüsü Börekçizade Rıfat Efendi’in önderliğinde 153 müftü ve din adamının imzasını taşıyan karşı fetvada, “düşmana karşı elden gelen bütün gayretin gösterilmesini farz, ölenlerin şehit, kalanların gazi olduklarını, direnen halka karşı fitne çıkaran ve silah kullananların en büyük günahı işlemiş olacaklarını” emrediyor.  Yayınlanan fetva, savaşın sadece askeri düzlemde ilerlemediğinin en büyük göstergesiydi. Milli mücadele, propaganda alanında da büyük bir kapışma içerisindeydi.

İçteki Savaş Yunanla Savaştan Daha Önemli

Milli Mücadelede “Türk’ü Türk’e kırdırmayı hedefleyen İngilizler, İngiltere Büyükelçiliğinin Baştercüman Ryan’ın 23 Eylül 1920 tarihli raporunda milliyetçi liderlerle mücadelede 3 yol olduğu belirtmiştir: İlki Müttefik kuvvetlerin doğrudan harekete geçmesi; ikincisi, Yunanlıların kullanılması; üçüncüsü ise Sevr’i kabulden yana Türklerin kullanılması”¹⁶

Nisan ayında Sevr henüz açıklanmamıştı fakat Ryan’ın bahsettiği 3. madde uygulanmaktaydı. Damat Ferit Paşa’ya bağlı isyancılar, Kuvayı İnzibatiye adı altında Milli Mücadeleye karşı ayaklanmışlardı.

Atatürk, 13 Temmuz Yunan yenilgisinden sonra Meclis’te yaptığı konuşmasında; “Dahili isyanları bastırmak, Yunan taarruzunu durdurmakta elbette daha mühimdir.”¹⁷ diyerek, iç cephedeki mücadelenin düşmana karşı mücadeleden daha başat olduğunu belirtmişti.

Damat Ferit Hükümetinin yayınladığı fetvalar, basın kampanyaları, din, mezhep ayrılıklarını körükleme, Halife orduları kullanma vb. çeşitli yöntemlerle, İngiltere, Padişah ve Damat Ferit Hükümeti ile tam işbirliği halinde, Anadolu’da geniş çapta bir karşı devrim hareketini başlatır.¹⁸

Nisan ayında Anzavur hareketi Biga ve Gönen’de etkili olurken, Düzce ve Bolu’da ise isyanlar meydana gelmiş ve Beypazarı’na kadar sıçramıştır. Damat Ferit Paşa’nın bizzat desteklediği Anzavur hareketi başlarda başarılı olur. Ardından Çerkez Ethem kuvvetlerinin sevk edilmesiyle beraber isyan bastırılır. Ankara’nın bunalımlarından biri olan Anzavur ayaklanması bir anlamda düzenli ordu ihtiyacını da yakıcı bir şekilde gündeme getirmiştir. Ethem’in birliklerini istediği gibi yönlendiremeyen Atatürk, meclisin açılışıyla beraber düzenli orduyu hızla gündeme getirecektir.

Düşmanı mağlup etmek için öncelikli mesele iç cephedeki isyanları bastırmak ve o isyanları bastıracak düzenli orduyu yaratmaktı.

Kuvayı Milliye’den Düzenli Ordu’ya

Düzenli ordu dönemine geçmek, milli hareketin bir iktidar merkezi etrafında birleştirilmesini sağlayan devrimci bir adımdı.[19] Bölgesel direniş ve çete liderlerinin savaşlarıyla geçen dönemde bölgesel kazanımlar olmuş fakat düşman kuvvetlerine kesin bir darbe indirilememiştir. Ordunun tek merkezden komuta edilememesi ve her çetenin kendi disiplini altında çalışması milli mücadeleyi zaafa uğratıyordu. Nitekim Anzavur isyanını bastırırken bu disiplinsizlik nedeniyle gereğinden fazla şehit verilmiştir. Devlet olmanın birincil şartı devrimci bir ordunun olmasıydı, üstelik bağımsızlığınızı emperyalizme karşı savaşta kazanmaya çalışıyorsanız bu hayati önemdeydi.

O tarihe kadar Kurtuluş savaşına önemli hizmetleri olmuş Çerkez Ethem, Demirci Mehmet Efe gibi liderler, TBMM’nin emir komutası altına girmeyi kabul etmediler. Batı Cephesine gönderilen İsmet İnönü ve Refet Bele’nin komutanlıklarını tanımadılar. 

Çerkez Ethem ve Demirci Mehmet Efe kuvvetleri 1921 yılında dağıtıldı. Zamanla düşmanla işbirliğine giren Çerkez Ethem, Mehmetçiğe kurşun sıkma noktasına geldi. İsmet İnönü önderliğindeki ordumuz, Ethem kuvvetlerini dağıttı.

Orduya geçiş, köylünün desteğini aldı. Çünkü ordu, köylülerin mücadeleye katılışını kurumlaştırıyor, köylüyü hak ve hukuku belli olan bir vatandaş haline getiriyordu.²⁰

Halkı, devletin bir kurucusu haline getiren Düzenli Ordu, geniş halk kitlelerini örgütlemiş ve onları özgürleştirmiştir. Çete liderlerinin kişisel çıkarları için savaşan yoksul halk, Büyük Millet Meclisi önderliğinde kendi kurduğu devleti için savaşıyordu. Savaşan asker arasına eşitlik ve duygu birliği ordu sayesinde tamamen sağlanmış oldu.

100 Yıl Sonraki Koşullar

Birinci Dünya Savaşının yani Kurtuluş Savaşının koşulları ile bugünküler farklıdır. Her durumu kendi koşulları içinde somut olarak değerlendirmek gerekir. Ancak bugün tıpkı Birinci Dünya Savaşındaki gibi, Türkiye, Suriye, Lübnan, Irak, İran sınırlarının yeniden belirlenmesi gündeme gelmiştir.²¹

Emperyalizm 100 yıl sonra da planlarını uygulamak için hareket halindedir. Mazlum milletler coğrafyası 100 yıldır hedef halindedir. Savaş, karada piyonlarla devam etmektedir. ABD, PKK-YPG-HDP-FETÖ eliyle ülkemizi bölmek istemekte ve toprak bütünlüğümüze saldırmaktadır. 1920’lerde olduğu gibi sadece Türkiye değil, bölge ülkeleri de tehdit halindedir. Türkiye, savaşın bugün de en ön cephesindedir.

Mavi vatanımızda ise piyonlar yok, devletler var. ABD, İsrail, Yunanistan ve GKRY emperyalist bloğu, donanmalarını Doğu Akdeniz’de ülkemize çevirmiştir. Son 2 yılda denizlerimizde büyük adımlar atan Türkiye, bu bloğa Libya ile karşılıklı Münhasır Ekonomik Bölge (MEB) anlaşması ile cevap vermiştir. Fakat yetmez, tıpkı 1920’de olduğu gibi bugünkü savaşta da ittifak birikimimizi değerlendirmeliyiz.

100 yıl sonra koşullar farklı olmakla beraber tehditler benzerdir. Peki, bu tehditleri nasıl aşacağız? Aşmaya başladık bile. Tarihimizin büyük tecrübeleri tozlu sayfalarda saklı kalmıyor. Siz istemeseniz de birileri o tozlu sayfanın kapağını aralayacak ve devrimci çözümleri çıkartacak. Bugün de öyle olmakta. ABD destekli PKK terör örgütüne karşı, 100 yıl önceki gibi mücadele etmiyor muyuz? Ya da koronavirüsün ekonomiye ve toplumsal yaşama dönük etkileri üzerine atılan hamlelerden bir tanesi Cumhurbaşkanımızın ilan ettiği Milli Dayanışma Kampanyası değil mi? Üstelik bu kampanyayı tarihimizdeki büyük fedakarlık örneği olan Tekalif-i Milliye’ye benzetti. Çok da doğru yaptı. Bizim gibi bağımsızlığını emperyalizme karşı devrimle kazanmış milletler, zor zamanları yine o devrimci ruhla aşar ve tarihinin engin birikiminden faydalanır.

Türk Devriminin 100.yılında, devletimizin ve milletimizin Atatürk’e yöneldiğini yaşayarak görüyoruz. Çünkü çözüm O’nun devrimlerinde, yani Altı Ok’ta. Altı Ok’un her biri altın değerinde olan ilkeleri bugünün dünyasının her sorununa yanıt vermektedir. Koronavirüsün çözümü de oradadır. Devletçilik ve halkçılık virüsün, panzehiridir.

Tarih İçinde Savaşmak

Atatürk Devrimlerinin milletçe sahipleniliyor olması Atilla İlhan’ın tabiriyle ‘’hızlı Atatürkçüleri’’ rahatsız etmiş durumda. O kadar ki; Tekalif-i Milliye hatırlatmasına 1921’in itilaf devletleri ve İstanbul Hükümeti gibi pervasızca saldırabiliyor, TBMM Başkanı Mustafa Şentop’un 23 Nisan’da İstiklal Marşı çağrısına burun kıvırıyorlar.²²

Tarih içerisinde savaşabilirsiniz, Çanakkale’de süngü savaşı, Kut’ul Amare’de Halil Paşanın omuzdaşı, Ege’de Yarbay Ali Çetinkaya’nın gözü pek askeri, Sakarya’da taarruza kalkan subay olabilirsiniz. Çünkü o tarihi geri gidemezsiniz. Sorgulamanın tek bir yöntemi var, o da savaşın bugünkü cephesinde neredesiniz?

Şanslı Milletler

Bugün maalesef TBMM’de, terör örgütü PKK’nın temsilcisi HDP var. Kürt Teali Cemiyetinin, 1920’de Büyük Millet Meclisinde olduğunu düşünebilir misiniz? Bağımsızlığımıza inanmayan ve İngiliz mandacılığını savunan birinin mecliste işi olabilir mi? Bugün de HDP’nin mecliste işi yoktur. Sadece mecliste değil, halk sağlığı ve kamu güvenliği açısından kapatılması gereken bir partidir.

Bugün, HDP’yi kapatabilecek ve Türkiye’yi İkinci İstiklal Savaşından zaferle çıkaracak bir meclise ihtiyaç vardır. O da milletin vatansever unsurlarının tamamının temsil edildiği bir hükümetle olur. Şu anki mevcut hükümet bu haliyle, ihtiyacı karşılayamamaktadır.

1920’de açılan Büyük Millet Meclisi,zorlukları göğüslemenin meclisidir. Zorluk varsa, BMM ruhuyla çözüme ulaşırız. Bugün de zorluklar içerisindeyiz. Fakat kendimize güvenimiz tam. Zorlukların üstesinden geleceğiz.

Ne mutlu bize ki 23 Nisan gibi devrimci bir tarihimiz var. 23 Nisan’ı olan milletler emperyalizme karşı her zaman öndedir.

Devrimimizin 100.yılında köklü çözümlerin eşiğindeyiz.

Yıldırım Gençer
TGB Genel Başkanı

Dipnot:

1- Şevket Süreyya Aydemir, Tek Adam c. 2 Remzi Kitabevi, İstanbul, Nisan 2018, s. 249.
2- Falih Rıfkı Atay, Çankaya, Pozitif Yayınları, İstanbul, s. 273.
3- Doğu Perinçek, “23 Nisan Devrimi”, Aydınlık Gazetesi 26 Nisan 2019.
4- Şevket Süreyya Aydemir, Tek Adam c. 2 Remzi Kitabevi, İstanbul, Nisan 2018, s. 249.
5- Mahmut Esat Bozkurt, Atatürk İhtilali, Kaynak Yayınları, İstanbul, Ocak 2014, s. 101.
6- Zeki Sarıhan, Kurtuluş Savaşı Günlüğü c. 3, Türk Tarih Kurumu, s. 3.
7- Ali Fuat Cebesoy, Milli Mücadele Hatıraları, Temel Yayınları, İstanbul, Ocak 2017, s. 369.
8- Age, s. 369.
9- Atatürk’ün Bütün Eserleri, c. 7, s. 121.
10- Age, s. 125.
11- Mustafa Kemal Atatürk, Nutuk, Kaynak Yayınları, İstanbul, Eylül 2016, s. 322.
12- Kazım Karabekir, İstiklal Harbi c. 2, Yapı Kredi Yayınları, İstanbul, Şubat 2019, s. 733.
13- Şevket Süreyya Aydemir, Tek Adam c. 2 Remzi Kitabevi, İstanbul, Nisan 2018, s. 270.
14- Sabahattin Selek, Anadolu İhtilali, c. 1, İstanbul, 1965, s. 313.
15- Şehülislam fetvası hakkında bkz. Zeki Sarıhan, Kurtuluş Savaşı Günlüğü c. 2, Türk Tarih Kurumu, s. 475 vd. Sina Akşin, Kısa Türkiye Tarihi, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, İstanbul, Ocak 2016, s. 150.
16- Doğan Avcıoğlu, Milli Kurtuluş Tarihi c. 1, s.1 51-152.
17- Mustafa Kemal Atatürk, Nutuk, Kaynak Yayınları, İstanbul, Eylül 2016, s. 356.
18- Doğan Avcıoğlu, Milli Kurtuluş Tarihi c. 1, s. 147.
19- Osman Bilge Kuruca, Atatürk ve Gerilla Savaşı, Kaynak Yayınları, İstanbul, Kasım 2014, s. 232.
20- Age, s. 231.
21- Doğu Perinçek, Birinci Dünya Savaşı ve Türk Devrim, Kaynak Yayınları, İstanbul, Aralık 2015, s. 175.
22- Bkz. Emin Çölaşan, “Ne Biçim Kutlama”, Sözcü Gazetesi, 9 Nisan 2020.

tgb.gen.tr

29 Ekim 1923 tarihinde ilan edilen Cumhuriyetimiz, 23 Nisan 1920 tarihinde kurulmuştur. Ankara’da kurulan meclis, milli mücadeleye önderlik etmiş ve bağımsızlığımız kazanmıştır.

Şevket Süreyya Aydemir’e göre “23 Nisan 1920 Türkiye Milli Kurtuluş Hareketi’nin kendi devletinin kurduğu tarihtir. Bu tarihte Milli Mücadele, artık bir Halk Hareketi olmaktan çıkmış, bir Halk Devletinin ekseni etrafında gelişmeye başlamıştır. Bu eksen Türkiye Büyük Millet Meclisi Hükümeti’dir ve yarınki müstakil Türkiye Cumhuriyeti bu halk devletinin tekamülü olarak tabii temelinde oturacaktır.”¹

Falih Rıfkı Atay’da, kitabında; “Anadolu’da yeni bir Türk devletinin temeli 23 Nisan 1920’de Büyük Millet Meclisi açıldığı gün atılmıştır. Mustafa Kemal bu meclis başkanı seçildiği gün gerçekte, yeni Türk devletinin ilk başkan olmuştur”² diye ifade ederek Devletimizin kuruluşunu 23 Nisan 1920 olarak göstermiştir.

Vatan Partisi Genel Başkanı Dr. Doğu Perinçek de “23 Nisan, saltanatı bertaraf ettiğimiz, Ankara’da Devrimci Meclis ve Devrimci Hükümet kurduğumuz gündür. 23 Nisan, İstiklal Savaşımızın hükümetine devrimle kurduğumuz gündür. Dünyanın her yerinde Türk Devrim tarihi 23 Nisan olarak bilinir. Örneğin Komünist Enternasyonel Programı’nda devrimler sayılırken ‘1920 Türk Devrimi’ denir. Çünkü o tarih, Türkiye’de Devrimci İktidarın kurulduğu tarihtir”³ demektedir.

Dünya devrim tarihine altın harflerle yazılan 23 Nisan, büyük milletimizin övünç kaynağıdır. Hakkıyla kutlamak ve anmak ise biz genç kuşakların görevidir. İlk baskısı 1964 yılında yayınlanan Tek Adam’ın ikinci cildinde Aydemir, 23 Nisan için “biz pek gereği gibi değerlendiremiyoruz sanıyorum”⁴ diyor. Aradan 56 yıl geçmiş olmasına rağmen bu fikre katılıyorum. 23 Nisan, tarihsel değerinden uzak bir şekilde kutlanıyor. Toplumsal hafızamızda ağırlıklı olarak “çocuk bayramı” olarak yer alan 23 Nisan, çok daha büyük anlamlar taşımaktadır.

Kemalist Devrim programa ihtiyacın her geçen gün daha da bu günlerde 23 Nisan’a verilen önem devletçe ve milletçe artmıştır. Bu sevindirici bir gelişmedir. Zorluklar, devrim tarihimizi ve devrimci programımızı tarihin içerisinden çıkıp getirmektedir. Siz istemeseniz de o çözümler çıkıp gelecektir.

19 Mayıs tarihinde Samsun’a ayak basan Mustafa Kemal Atatürk, gözünü devrimci bir hükümete dikmiştir. Anadolu’ya geçişinin nihai hedefi, yeni bir devlet kurmaktır. Ölü sayılan bir milletten; medeni milletlere eşit bir Türkiye, bir Türk Milleti. Mazlum milletlere kurtuluş yolunu gösteren bir rejim…⁵ O rejim, Türkiye Cumhuriyetidir. Büyük Millet Meclisinin açılmasıyla, hakimiyet milletin egemenliğinde toplanmış, Türk Milleti kendi kaderini ellerine almıştır.

Hakimiyet-i Milliye’nin 23 Nisan 1920’de çıkan 24.sayısı: “Tarihi bir olay: Türkiye Büyük Millet Meclisi. BMM ile milletimiz en büyük tehlikelerden kurtulmaya doğru yeni ve tarihi bir safhaya girmiş bulunuyor’’⁶ diye müjdeliyordu.

Fedakar halkımız, meclisin önderliğinde tehlikelerden kurtulmak için adım adım yürüyordu. Peki neydi o tehlikeler?

İstanbul’un İşgali

16 Mart 1920’de İtilaf Devletleri, Kuvayı Milliye’nin saldırılarının arttırdıklarını ileri sürerek İstanbul’u resmen işgal ettiler. Haberleşmeye el konuldu, hükümet daireleri kontrol altına alındı, Şehzadebaşı Karakolu’nda 6 Türk askeri şehit edildi. 13 Kasım 1918 tarihinden itibaren denetim altında bulunan İstanbul, artık tamamen İtilaf Devletlerinin kontrolü altına girdi.

Ali Fuat Cebesoy, Milli Mücadele Hatıralarında “İstanbul’un işgalini memleketin başına gelmiş olan felaketlerin en tehlikelisi telakki etmiştik”⁷ diyor.  İstanbul işgalinin dayattığı mecburiyeti ise şöyle açıklıyor:

İzmir’in işgali hadisesi, milleti, düşmanlarımız aleyhine nasıl harekete geçirmişse, İstanbul’un işgali de, mukadderatını bizzat eline almağa mecbur etmiştir.⁸

Mustafa Kemal Paşa, İstanbul’un işgaliyle birlikte aynı gün Mustafa Kemal, Kolordulara, Valiliklere, Mutasarrıflıklara telgraf çekmiş, İstanbul’da İngiliz, Fransız, İtalyan, Amerikan ve bütün tarafsız devletlerin hariciyelerine protesto çekmiştir.⁹

15. Kolordu Kumandanı Kazım Karabekir Paşa’ya yolladığı telgraf emri şöyle başlıyordu; “Bu telgrafı bir dakika geciktiren vatan hainidir.”¹⁰

İstanbul’un işgaliyle birlikte Mustafa Kemal Paşa’nın daha öncesinde de işaret ettiği gibi Ankara’da bir meclis kurma fikri zorunluluk haline geldi. Paşa, Vilayetlere, Bağımsız Livalara ve Kolordu Kumandanlarına çektiği telgrafta Ankara’da “fevkalade salahiyete sahip bir meclisin”¹¹ toplanılması için talimat göndermiştir.

23 Nisan 1920 Cuma günü dualarla açılan Meclis, Atatürk’ün İstanbul’dan ayrılırken hedef noktasıydı. Kurulan Devrimci Meclis, yeni bir devletin ve Cumhuriyetin en büyük adımıydı. Amasya, Sivas, Erzurum kongrelerinin nihai hedefi Ankara’da açılacak Meclis’ti. Şimdi Milli Mücadele artık devlet niteliği kazanmıştı.

Meclisi açılmasıyla yeni bir safha başlıyordu. 15 Kolordu Komutanı Kazım Karabekir Paşa bunu şu sözleriyle dile getirdi:

“23 Nisan İstiklal mücadelemizin ikinci kitabını açıyordu. Bir senelik, mesaimizin yekunu Türk Milleti için şan-averdir. Muvaffak olacağımıza zerre şüphem yoktur”¹² diyordu.

Meclisin Öncelikli Gündemleri

İstanbul’un işgalinin ardından açılan meclisin çözmesi gereken zorunluluklar vardı. O dönem Atatürk’ü ve milli mücadele önderlerini en çok zorlayan konular; Damat Ferit Paşa Hükümetinin hainliği ve işbirlikçiliği, içeride yükselen ve İstanbul Hükümeti tarafından desteklenen isyanlardı. Aynı zamanda Kuvayı Milliye’nin düzenli orduya geçilmesi de önemli bir gündem başlığını oluşturuyordu.

Şevket Süreyya Aydemir meclisin öncelikli gündemlerini dört maddede sıralıyor:

1- İstanbul’un kışkırtmaları
2- İç isyanlar.
Bu iki madde kadar öncelikli olmasa da; Muntazam ordu ve dış münasebetlerin kurulması ve TBMM’nin dış alem tarafından tanınması.¹³

Sabahattin Selek ise “Anadolu İhtilali” kitabında 3 noktaya dikkat çekiyor:

1- Karşı ihtilal hareketleri
2- Yunanlıların işgal hareketleri
3- Çerkez Ethem kuvvetlerinin tasfiyesi¹⁴

Selek’in aktardıklarının da doğruluk payı olmakla beraber Şevket Süreyya Aydemir’in, İstanbul Hükümetleriyle olan mücadeleye dikkat çekmesi ayrı bir önemdedir. Çünkü İstiklal Savaşı aynı zamanda bir iktidar savaşıdır ve birinci maddeye yazılacak kadar mühimdir.

Ali Fuat Cebesoy’un Milli Mücadele Hatıralarında ise Meclisin kurulmasının hemen ardından isyanlara yer verdiği görülür. Düzce, Hendek isyanları ve Anzavur ayaklanması, Cebesoy’un bu önceliğini doğrular.

İşbirlikçi Dürrizade Abdullah’a Karşı Vatansever Börekçizade Rıfat Efendi

Damat Ferit Paşa’nın 11 Nisan’da Şeyhülislam Dürrizade Abdullah imzasıyla yayınladığı fetvada: “Kuvayı Milliye mensuplarının kafir ve öldürülmelerinin farz olduğu ilan edildi.”¹⁵ Fetva, İngiliz uçakları tarafından Anadolu’nun birçok bölgesine dağıtıldı. Fetvayla iç cepheyi bölmeyi ve milli mücadeleyi itibarsızlaştırmayı amaçlayan bu girişim, Mustafa Kemal Atatürk’ün dahice hamlesiyle, vatansever din adamlarına hazırlattığı fetvayla değişti. 16 Nisan tarihinde başta Ankara Müftüsü Börekçizade Rıfat Efendi’in önderliğinde 153 müftü ve din adamının imzasını taşıyan karşı fetvada, “düşmana karşı elden gelen bütün gayretin gösterilmesini farz, ölenlerin şehit, kalanların gazi olduklarını, direnen halka karşı fitne çıkaran ve silah kullananların en büyük günahı işlemiş olacaklarını” emrediyor.  Yayınlanan fetva, savaşın sadece askeri düzlemde ilerlemediğinin en büyük göstergesiydi. Milli mücadele, propaganda alanında da büyük bir kapışma içerisindeydi.

İçteki Savaş Yunanla Savaştan Daha Önemli

Milli Mücadelede “Türk’ü Türk’e kırdırmayı hedefleyen İngilizler, İngiltere Büyükelçiliğinin Baştercüman Ryan’ın 23 Eylül 1920 tarihli raporunda milliyetçi liderlerle mücadelede 3 yol olduğu belirtmiştir: İlki Müttefik kuvvetlerin doğrudan harekete geçmesi; ikincisi, Yunanlıların kullanılması; üçüncüsü ise Sevr’i kabulden yana Türklerin kullanılması”¹⁶

Nisan ayında Sevr henüz açıklanmamıştı fakat Ryan’ın bahsettiği 3. madde uygulanmaktaydı. Damat Ferit Paşa’ya bağlı isyancılar, Kuvayı İnzibatiye adı altında Milli Mücadeleye karşı ayaklanmışlardı.

Atatürk, 13 Temmuz Yunan yenilgisinden sonra Meclis’te yaptığı konuşmasında; “Dahili isyanları bastırmak, Yunan taarruzunu durdurmakta elbette daha mühimdir.”¹⁷ diyerek, iç cephedeki mücadelenin düşmana karşı mücadeleden daha başat olduğunu belirtmişti.

Damat Ferit Hükümetinin yayınladığı fetvalar, basın kampanyaları, din, mezhep ayrılıklarını körükleme, Halife orduları kullanma vb. çeşitli yöntemlerle, İngiltere, Padişah ve Damat Ferit Hükümeti ile tam işbirliği halinde, Anadolu’da geniş çapta bir karşı devrim hareketini başlatır.¹⁸

Nisan ayında Anzavur hareketi Biga ve Gönen’de etkili olurken, Düzce ve Bolu’da ise isyanlar meydana gelmiş ve Beypazarı’na kadar sıçramıştır. Damat Ferit Paşa’nın bizzat desteklediği Anzavur hareketi başlarda başarılı olur. Ardından Çerkez Ethem kuvvetlerinin sevk edilmesiyle beraber isyan bastırılır. Ankara’nın bunalımlarından biri olan Anzavur ayaklanması bir anlamda düzenli ordu ihtiyacını da yakıcı bir şekilde gündeme getirmiştir. Ethem’in birliklerini istediği gibi yönlendiremeyen Atatürk, meclisin açılışıyla beraber düzenli orduyu hızla gündeme getirecektir.

Düşmanı mağlup etmek için öncelikli mesele iç cephedeki isyanları bastırmak ve o isyanları bastıracak düzenli orduyu yaratmaktı.

Kuvayı Milliye’den Düzenli Ordu’ya

Düzenli ordu dönemine geçmek, milli hareketin bir iktidar merkezi etrafında birleştirilmesini sağlayan devrimci bir adımdı.[19] Bölgesel direniş ve çete liderlerinin savaşlarıyla geçen dönemde bölgesel kazanımlar olmuş fakat düşman kuvvetlerine kesin bir darbe indirilememiştir. Ordunun tek merkezden komuta edilememesi ve her çetenin kendi disiplini altında çalışması milli mücadeleyi zaafa uğratıyordu. Nitekim Anzavur isyanını bastırırken bu disiplinsizlik nedeniyle gereğinden fazla şehit verilmiştir. Devlet olmanın birincil şartı devrimci bir ordunun olmasıydı, üstelik bağımsızlığınızı emperyalizme karşı savaşta kazanmaya çalışıyorsanız bu hayati önemdeydi.

O tarihe kadar Kurtuluş savaşına önemli hizmetleri olmuş Çerkez Ethem, Demirci Mehmet Efe gibi liderler, TBMM’nin emir komutası altına girmeyi kabul etmediler. Batı Cephesine gönderilen İsmet İnönü ve Refet Bele’nin komutanlıklarını tanımadılar. 

Çerkez Ethem ve Demirci Mehmet Efe kuvvetleri 1921 yılında dağıtıldı. Zamanla düşmanla işbirliğine giren Çerkez Ethem, Mehmetçiğe kurşun sıkma noktasına geldi. İsmet İnönü önderliğindeki ordumuz, Ethem kuvvetlerini dağıttı.

Orduya geçiş, köylünün desteğini aldı. Çünkü ordu, köylülerin mücadeleye katılışını kurumlaştırıyor, köylüyü hak ve hukuku belli olan bir vatandaş haline getiriyordu.²⁰

Halkı, devletin bir kurucusu haline getiren Düzenli Ordu, geniş halk kitlelerini örgütlemiş ve onları özgürleştirmiştir. Çete liderlerinin kişisel çıkarları için savaşan yoksul halk, Büyük Millet Meclisi önderliğinde kendi kurduğu devleti için savaşıyordu. Savaşan asker arasına eşitlik ve duygu birliği ordu sayesinde tamamen sağlanmış oldu.

100 Yıl Sonraki Koşullar

Birinci Dünya Savaşının yani Kurtuluş Savaşının koşulları ile bugünküler farklıdır. Her durumu kendi koşulları içinde somut olarak değerlendirmek gerekir. Ancak bugün tıpkı Birinci Dünya Savaşındaki gibi, Türkiye, Suriye, Lübnan, Irak, İran sınırlarının yeniden belirlenmesi gündeme gelmiştir.²¹

Emperyalizm 100 yıl sonra da planlarını uygulamak için hareket halindedir. Mazlum milletler coğrafyası 100 yıldır hedef halindedir. Savaş, karada piyonlarla devam etmektedir. ABD, PKK-YPG-HDP-FETÖ eliyle ülkemizi bölmek istemekte ve toprak bütünlüğümüze saldırmaktadır. 1920’lerde olduğu gibi sadece Türkiye değil, bölge ülkeleri de tehdit halindedir. Türkiye, savaşın bugün de en ön cephesindedir.

Mavi vatanımızda ise piyonlar yok, devletler var. ABD, İsrail, Yunanistan ve GKRY emperyalist bloğu, donanmalarını Doğu Akdeniz’de ülkemize çevirmiştir. Son 2 yılda denizlerimizde büyük adımlar atan Türkiye, bu bloğa Libya ile karşılıklı Münhasır Ekonomik Bölge (MEB) anlaşması ile cevap vermiştir. Fakat yetmez, tıpkı 1920’de olduğu gibi bugünkü savaşta da ittifak birikimimizi değerlendirmeliyiz.

100 yıl sonra koşullar farklı olmakla beraber tehditler benzerdir. Peki, bu tehditleri nasıl aşacağız? Aşmaya başladık bile. Tarihimizin büyük tecrübeleri tozlu sayfalarda saklı kalmıyor. Siz istemeseniz de birileri o tozlu sayfanın kapağını aralayacak ve devrimci çözümleri çıkartacak. Bugün de öyle olmakta. ABD destekli PKK terör örgütüne karşı, 100 yıl önceki gibi mücadele etmiyor muyuz? Ya da koronavirüsün ekonomiye ve toplumsal yaşama dönük etkileri üzerine atılan hamlelerden bir tanesi Cumhurbaşkanımızın ilan ettiği Milli Dayanışma Kampanyası değil mi? Üstelik bu kampanyayı tarihimizdeki büyük fedakarlık örneği olan Tekalif-i Milliye’ye benzetti. Çok da doğru yaptı. Bizim gibi bağımsızlığını emperyalizme karşı devrimle kazanmış milletler, zor zamanları yine o devrimci ruhla aşar ve tarihinin engin birikiminden faydalanır.

Türk Devriminin 100.yılında, devletimizin ve milletimizin Atatürk’e yöneldiğini yaşayarak görüyoruz. Çünkü çözüm O’nun devrimlerinde, yani Altı Ok’ta. Altı Ok’un her biri altın değerinde olan ilkeleri bugünün dünyasının her sorununa yanıt vermektedir. Koronavirüsün çözümü de oradadır. Devletçilik ve halkçılık virüsün, panzehiridir.

Tarih İçinde Savaşmak

Atatürk Devrimlerinin milletçe sahipleniliyor olması Atilla İlhan’ın tabiriyle ‘’hızlı Atatürkçüleri’’ rahatsız etmiş durumda. O kadar ki; Tekalif-i Milliye hatırlatmasına 1921’in itilaf devletleri ve İstanbul Hükümeti gibi pervasızca saldırabiliyor, TBMM Başkanı Mustafa Şentop’un 23 Nisan’da İstiklal Marşı çağrısına burun kıvırıyorlar.²²

Tarih içerisinde savaşabilirsiniz, Çanakkale’de süngü savaşı, Kut’ul Amare’de Halil Paşanın omuzdaşı, Ege’de Yarbay Ali Çetinkaya’nın gözü pek askeri, Sakarya’da taarruza kalkan subay olabilirsiniz. Çünkü o tarihi geri gidemezsiniz. Sorgulamanın tek bir yöntemi var, o da savaşın bugünkü cephesinde neredesiniz?

Şanslı Milletler

Bugün maalesef TBMM’de, terör örgütü PKK’nın temsilcisi HDP var. Kürt Teali Cemiyetinin, 1920’de Büyük Millet Meclisinde olduğunu düşünebilir misiniz? Bağımsızlığımıza inanmayan ve İngiliz mandacılığını savunan birinin mecliste işi olabilir mi? Bugün de HDP’nin mecliste işi yoktur. Sadece mecliste değil, halk sağlığı ve kamu güvenliği açısından kapatılması gereken bir partidir.

Bugün, HDP’yi kapatabilecek ve Türkiye’yi İkinci İstiklal Savaşından zaferle çıkaracak bir meclise ihtiyaç vardır. O da milletin vatansever unsurlarının tamamının temsil edildiği bir hükümetle olur. Şu anki mevcut hükümet bu haliyle, ihtiyacı karşılayamamaktadır.

1920’de açılan Büyük Millet Meclisi,zorlukları göğüslemenin meclisidir. Zorluk varsa, BMM ruhuyla çözüme ulaşırız. Bugün de zorluklar içerisindeyiz. Fakat kendimize güvenimiz tam. Zorlukların üstesinden geleceğiz.

Ne mutlu bize ki 23 Nisan gibi devrimci bir tarihimiz var. 23 Nisan’ı olan milletler emperyalizme karşı her zaman öndedir.

Devrimimizin 100.yılında köklü çözümlerin eşiğindeyiz.

Yıldırım Gençer
TGB Genel Başkanı

Dipnot:

1- Şevket Süreyya Aydemir, Tek Adam c. 2 Remzi Kitabevi, İstanbul, Nisan 2018, s. 249.
2- Falih Rıfkı Atay, Çankaya, Pozitif Yayınları, İstanbul, s. 273.
3- Doğu Perinçek, “23 Nisan Devrimi”, Aydınlık Gazetesi 26 Nisan 2019.
4- Şevket Süreyya Aydemir, Tek Adam c. 2 Remzi Kitabevi, İstanbul, Nisan 2018, s. 249.
5- Mahmut Esat Bozkurt, Atatürk İhtilali, Kaynak Yayınları, İstanbul, Ocak 2014, s. 101.
6- Zeki Sarıhan, Kurtuluş Savaşı Günlüğü c. 3, Türk Tarih Kurumu, s. 3.
7- Ali Fuat Cebesoy, Milli Mücadele Hatıraları, Temel Yayınları, İstanbul, Ocak 2017, s. 369.
8- Age, s. 369.
9- Atatürk’ün Bütün Eserleri, c. 7, s. 121.
10- Age, s. 125.
11- Mustafa Kemal Atatürk, Nutuk, Kaynak Yayınları, İstanbul, Eylül 2016, s. 322.
12- Kazım Karabekir, İstiklal Harbi c. 2, Yapı Kredi Yayınları, İstanbul, Şubat 2019, s. 733.
13- Şevket Süreyya Aydemir, Tek Adam c. 2 Remzi Kitabevi, İstanbul, Nisan 2018, s. 270.
14- Sabahattin Selek, Anadolu İhtilali, c. 1, İstanbul, 1965, s. 313.
15- Şehülislam fetvası hakkında bkz. Zeki Sarıhan, Kurtuluş Savaşı Günlüğü c. 2, Türk Tarih Kurumu, s. 475 vd. Sina Akşin, Kısa Türkiye Tarihi, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, İstanbul, Ocak 2016, s. 150.
16- Doğan Avcıoğlu, Milli Kurtuluş Tarihi c. 1, s.1 51-152.
17- Mustafa Kemal Atatürk, Nutuk, Kaynak Yayınları, İstanbul, Eylül 2016, s. 356.
18- Doğan Avcıoğlu, Milli Kurtuluş Tarihi c. 1, s. 147.
19- Osman Bilge Kuruca, Atatürk ve Gerilla Savaşı, Kaynak Yayınları, İstanbul, Kasım 2014, s. 232.
20- Age, s. 231.
21- Doğu Perinçek, Birinci Dünya Savaşı ve Türk Devrim, Kaynak Yayınları, İstanbul, Aralık 2015, s. 175.
22- Bkz. Emin Çölaşan, “Ne Biçim Kutlama”, Sözcü Gazetesi, 9 Nisan 2020.

tgb.gen.tr

Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan, 6 Nisan akşamı gerçekleştirdiği basın açıklamasında, 1921 yılında uygulanan Tekâlif-i Milliye emirlerinin 10 başlığını okudu. Ardından, ‘’Görüldüğü gibi ülkemiz bir tehditle karşılaştığında devlet ve millet el ele vererek tüm imkânlarını seferber etmektedir. Bugün de yaptığımız işte budur. Devletimiz milletiyle el ele vererek ülkenin tüm imkânlarını salgın döneminin yol açtığı sıkıntılar ve tehditlerle mücadele için harekete geçirmiştir. Her ne kadar bazı kafalar bu dayanışma kültürünü kavramakta zorlanıyor olsa da hamdolsun milletimiz gerçekleri görmekte, üzerine düşenleri bihakkın yerine getirmektedir” diye ekledi.

Cumhurbaşkanımızın bu devrimci açıklamasından ve Tekâlif-i Milliye hatırlatmasından ötürü kutluyoruz. Tekâlif-i Milliye hatırlatması, tarihi bir gerçekliği ortaya koyuyor. O da Atatürk’ün çözümlerinin hâlâ geçerli olduğudur. Milletimizin tarihinde yatan büyük dayanışma ve fedakarlık örneğini bugün hatırlatmak oldukça yerinde ve isabetlidir. Milletimizin en geniş kesimleri tarafından karşılık bulacağına da eminiz.

Bu dayanışma kültürünün kavramakta zorlananlar elbette oldu. Kimlerdi onlar: Yılmaz Özdil, Fatih Portakal, Muharrem İnce, Kemal Kılıçdaroğlu gibi kendisini Atatürkçü diye tanıtan isimler. Gelecek Partisi Genel Başkanı Ahmet Davutoğlu, HDP kontejyanından milletvekili seçilen Barış Atay ve bazı FETÖ hesapları. Hepsi yek bir ağızdan Tekâlif-i Milliye çağrısına muhalefet yürüttü. Bu isimlerin hemen hemen bütün konularda yan yana geldiğini de unutmamak lazım. 

İSTANBUL İŞGAL ALTINDA MI?
Dillerindeki en büyük söylem, ‘’Tekâlif-i Milliye emirleri savaş zamanında çıkarıldı, İstanbul işgal altındaydı’’ oldu. Bu hatırlatma oldukça yersizdir. Şu an İstanbul’un işgal altında olmadığı yadsınamaz bir gerçek fakat savaşta olmadığımız söylemi büyük bir hata. 

Şu an sadece Türkiye değil, dünya bir savaşın içerisinde. Koronavirüs salgını dünyamızı tehdit ediyor. Bütün devletler salgına karşı önlemler alıyor. Bizim gibi bağımsızlık savaşı vermiş köklü devletler ise tarihinden çıkan devrimci çözümleri gündeme getiriyor.

Tekâlif-i Milliye hatırlatması, devrimci çözüme işarettir.

Tekâlif-i Milliye, Sakarya Meydan Muharebesi’nden hemen önce çıkarıldı.

1921 yılında Sakarya Muharebesi’nde esas tehlikede olan askerler ve subaylar iken şu an bütün Türkiye’de tehdit altında. Muğla’daki esnaf ve Adıyaman’daki terzi belki evlerinde oturuyor fakat şu an ikisi de düşmanın hedefinde. Yani 1921 yılında olduğu gibi savaşın ön cephesi Sakarya değil, bütün Türkiye. 

Milli Dayanışma Kampanyası, Tekâlif-i Milliye emirlerine yaslanarak hazırlanmıştır. Arkasındaki büyük güç buradadır. Milli Dayanışma Kampanyası’na şiddetli bir şekilde muhalefet yürütenler aslında Tekâlif-i Milliye seferberliğine muhalefet yürütmektedir.

1921 yılında gerçekleşen seferberliğine, 2020 yılından katılmak çok kolay. Tarihi geri alamazsınız, 1921 yılına dönüp, iki öküzünüzün birini veremezsiniz. Önemli olan bugünün savaşındaki konumunuz ve tutumunuzdur. Bugün yürüyen kampanyaya şiddetle muhalefet edenlerin 1921 yılındaki seferberliğe nasıl yaklaşacağı da ortadadır.

KARŞILIKSIZ FEDAKARLIK
Şunu da unutmamak lazım; 1914-1922 yılları arasında gerçekleşen Kurtuluş Savaşımızda Tekâlif-i Milliye kısa bir dönemi kapsıyor. Bu kararlar açıklanmadan önce de karşılıksız verilen nice yardımlar ve destekler vardı. Kimse, yaptığı yardımların geri gelmesini bekleyerek yardımda bulunmadı.

O nedenle bugün ‘’Atatürk, aldığı malları savaştan sonra geri verdi’’ hatırlatması da doğru değildir ve tek başına taraflıdır. Milletimizin tarihinde nice karşılıksız fedakarlıklar vardır. 

Tekâlif-i Milliye de bu fedakarlığa yaslanılarak çıkarılmıştır.

ATATÜRK HATIRLATMASINDAN NEDEN RAHATSIZLAR?
Tekalif-i Milliye hatırlatmasına ve Milli Dayanışma Kampanyası’na muhalefet yürütenlerin başında kendisine ‘’Atatürkçü’’ diyenlerin, PKK yandaşlarının ve FETÖcülerin olduğunu görüyoruz. Kampanyaya muhalefet yürüten bazı Atatürkçülerin, sözde Atatürkçü olduğu bir kez daha ortaya çıktı.

Tekâlif-i Milliye hatırlatması bir Atatürkçünün yüreğini kabartması ve gurur duyması gereken bir olaydır. Tabi eğer amacımız Atatürk’ün çözümlerini uygulamaksa. Türkiye, Kemalist Devrimin 100. Yılına girerken devrimci çözümlerin uygulandığı ve daha da uygulanacağı bir döneme giriyor. Koronavirüs salgını, devrimci, kamucu çözümlerin zorunluluğunu bir kez daha ortaya koydu. Tarihimizden aldığımız büyük kuvvetle hareket ediyoruz. Ufkumuz açıktır.

Yıldırım Gençer | TGB Genel Başkanı

tgb.gen.tr

Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan, 6 Nisan akşamı gerçekleştirdiği basın açıklamasında, 1921 yılında uygulanan Tekâlif-i Milliye emirlerinin 10 başlığını okudu. Ardından, ‘’Görüldüğü gibi ülkemiz bir tehditle karşılaştığında devlet ve millet el ele vererek tüm imkânlarını seferber etmektedir. Bugün de yaptığımız işte budur. Devletimiz milletiyle el ele vererek ülkenin tüm imkânlarını salgın döneminin yol açtığı sıkıntılar ve tehditlerle mücadele için harekete geçirmiştir. Her ne kadar bazı kafalar bu dayanışma kültürünü kavramakta zorlanıyor olsa da hamdolsun milletimiz gerçekleri görmekte, üzerine düşenleri bihakkın yerine getirmektedir” diye ekledi.

Cumhurbaşkanımızın bu devrimci açıklamasından ve Tekâlif-i Milliye hatırlatmasından ötürü kutluyoruz. Tekâlif-i Milliye hatırlatması, tarihi bir gerçekliği ortaya koyuyor. O da Atatürk’ün çözümlerinin hâlâ geçerli olduğudur. Milletimizin tarihinde yatan büyük dayanışma ve fedakarlık örneğini bugün hatırlatmak oldukça yerinde ve isabetlidir. Milletimizin en geniş kesimleri tarafından karşılık bulacağına da eminiz.

Bu dayanışma kültürünün kavramakta zorlananlar elbette oldu. Kimlerdi onlar: Yılmaz Özdil, Fatih Portakal, Muharrem İnce, Kemal Kılıçdaroğlu gibi kendisini Atatürkçü diye tanıtan isimler. Gelecek Partisi Genel Başkanı Ahmet Davutoğlu, HDP kontejyanından milletvekili seçilen Barış Atay ve bazı FETÖ hesapları. Hepsi yek bir ağızdan Tekâlif-i Milliye çağrısına muhalefet yürüttü. Bu isimlerin hemen hemen bütün konularda yan yana geldiğini de unutmamak lazım. 

İSTANBUL İŞGAL ALTINDA MI?
Dillerindeki en büyük söylem, ‘’Tekâlif-i Milliye emirleri savaş zamanında çıkarıldı, İstanbul işgal altındaydı’’ oldu. Bu hatırlatma oldukça yersizdir. Şu an İstanbul’un işgal altında olmadığı yadsınamaz bir gerçek fakat savaşta olmadığımız söylemi büyük bir hata. 

Şu an sadece Türkiye değil, dünya bir savaşın içerisinde. Koronavirüs salgını dünyamızı tehdit ediyor. Bütün devletler salgına karşı önlemler alıyor. Bizim gibi bağımsızlık savaşı vermiş köklü devletler ise tarihinden çıkan devrimci çözümleri gündeme getiriyor.

Tekâlif-i Milliye hatırlatması, devrimci çözüme işarettir.

Tekâlif-i Milliye, Sakarya Meydan Muharebesi’nden hemen önce çıkarıldı.

1921 yılında Sakarya Muharebesi’nde esas tehlikede olan askerler ve subaylar iken şu an bütün Türkiye’de tehdit altında. Muğla’daki esnaf ve Adıyaman’daki terzi belki evlerinde oturuyor fakat şu an ikisi de düşmanın hedefinde. Yani 1921 yılında olduğu gibi savaşın ön cephesi Sakarya değil, bütün Türkiye. 

Milli Dayanışma Kampanyası, Tekâlif-i Milliye emirlerine yaslanarak hazırlanmıştır. Arkasındaki büyük güç buradadır. Milli Dayanışma Kampanyası’na şiddetli bir şekilde muhalefet yürütenler aslında Tekâlif-i Milliye seferberliğine muhalefet yürütmektedir.

1921 yılında gerçekleşen seferberliğine, 2020 yılından katılmak çok kolay. Tarihi geri alamazsınız, 1921 yılına dönüp, iki öküzünüzün birini veremezsiniz. Önemli olan bugünün savaşındaki konumunuz ve tutumunuzdur. Bugün yürüyen kampanyaya şiddetle muhalefet edenlerin 1921 yılındaki seferberliğe nasıl yaklaşacağı da ortadadır.

KARŞILIKSIZ FEDAKARLIK
Şunu da unutmamak lazım; 1914-1922 yılları arasında gerçekleşen Kurtuluş Savaşımızda Tekâlif-i Milliye kısa bir dönemi kapsıyor. Bu kararlar açıklanmadan önce de karşılıksız verilen nice yardımlar ve destekler vardı. Kimse, yaptığı yardımların geri gelmesini bekleyerek yardımda bulunmadı.

O nedenle bugün ‘’Atatürk, aldığı malları savaştan sonra geri verdi’’ hatırlatması da doğru değildir ve tek başına taraflıdır. Milletimizin tarihinde nice karşılıksız fedakarlıklar vardır. 

Tekâlif-i Milliye de bu fedakarlığa yaslanılarak çıkarılmıştır.

ATATÜRK HATIRLATMASINDAN NEDEN RAHATSIZLAR?
Tekalif-i Milliye hatırlatmasına ve Milli Dayanışma Kampanyası’na muhalefet yürütenlerin başında kendisine ‘’Atatürkçü’’ diyenlerin, PKK yandaşlarının ve FETÖcülerin olduğunu görüyoruz. Kampanyaya muhalefet yürüten bazı Atatürkçülerin, sözde Atatürkçü olduğu bir kez daha ortaya çıktı.

Tekâlif-i Milliye hatırlatması bir Atatürkçünün yüreğini kabartması ve gurur duyması gereken bir olaydır. Tabi eğer amacımız Atatürk’ün çözümlerini uygulamaksa. Türkiye, Kemalist Devrimin 100. Yılına girerken devrimci çözümlerin uygulandığı ve daha da uygulanacağı bir döneme giriyor. Koronavirüs salgını, devrimci, kamucu çözümlerin zorunluluğunu bir kez daha ortaya koydu. Tarihimizden aldığımız büyük kuvvetle hareket ediyoruz. Ufkumuz açıktır.

Yıldırım Gençer | TGB Genel Başkanı

tgb.gen.tr

İşte ellerimiz! Biz ellerimizi veriyoruz.

İşte gözlerimiz! Gözlerimizi de veriyoruz. 

Ayaklarımızın ikisini birden ve tırnaklarımızı da.

Sizden çorap istiyoruz, bir çift çorap.

İstiyoruz sizden çarık ve kara sahtiyan da. 

Biz veriyoruz kemiklerimizi, ayan beyan, 

Süngü istiyoruz sizden, kılınç ve mızrak demiri.

İşte kanımız! Biz kanımızı da veriyoruz.

Sizden gazyağı, benzin, gres yağı, vazelin,

İstiyoruz sizden, fişeklik ve barutun tamamını,

Yüzde kırkını mercimek ve sabunun. 

Sizden kundura çivisi, saraç ipliği, nal demiri,

İstiyoruz sizden solüsyon, sülfirik asit ve tutkal.

Biz gövdelerimizi veriyoruz, hepsi de yürekli.

Sizden gömlek istiyoruz, pazen gömlek, 

Tuz, bez istiyoruz sizden, tuz ve bez. 

Biz kollarımızı veriyoruz, kollarımızın ikisini de.

Sizden istiyoruz iki öküzün birisini.

Biz ciğerlerimizi veriyoruz, kimse istemeden,

Veriyoruz ciğerlerimizin akını karasını,

Körük istiyoruz sizden ve kükürtün yarısını.

Sizden arpa, saman istiyoruz ve kuru fasulye,

İstiyoruz çorbalık un, şeker, vesaire… 

Canlı organlar ve bütün aletler yükümlüdür.

Tornalar da yükümlüdür, frezeler ve bıçkı şeritleri.

Mazlumlar kurtuluş istiyor: Vereceğiz!

Milletimizden aldık ilk büyük siparişi: Acildir!

Dokuz Eylül sabahına yetiştireceğiz.

Şair Hüseyin Haydar’ın Türk edebiyatına kazandırdığı ‘’Vericiler’’ şiiri, şimdi daha da anlamlı değil mi?

Hüseyin Haydar’a bu satırları yazdıran Türk Milletinin, fedakarlığıdır. O fedakarlık, 1921 yılında bir güneş gibi doğdu, Sakarya Muharebesinden hemen önce.

Her şeyini veren komutan, savaşı nasıl kazanacağını biliyordu.

Ve o fedakarlık kazandırdı İstiklal Savaşı’nı.

10 maddelik emir, Türkiye’nin sigortasıydı.

Her biri altın değerindeydi.

Her ev birer kat çamaşır vermeseydi, nasıl ısınacaktı Mehmetçik?

Halk ve tüccar, buğdayının, arpasının, fasulyesinin, bakliyatının %40’ını vermeseydi, ne yerdi cephede vatan nöbeti tutan kahramanlar?
 
Ordunun ihtiyacını, öküz arabasıyla, atıyla, eşeğiyle, devesiyle karşılamasaydı eşraf, hangi süngü ve kurşunla defedecektik düşmanı?

TEKÂLİF-İ MİLLİYE’YE NE GEREK VARDI?
Şanlı tarihimiz, göğsümüzü kabartır, yüreğimizi okşar.

Dinlerken, gözümüzden yaşlar gelir. ‘’Keşke orada olsaydık’’ diye iç geçiririz. Orada olsaydık da ‘’ölmeyi emreden’’ büyük komutanın yanında dövüşseydik.

Zamanı geri alamayız. 1921 yılına gidip, Yunan ordusunu bozguna uğratamayız.

Bozguna uğratan askerlerimizin de bizden istediği bu olmazdı.

Bugün düşmanı nasıl bozguna uğratacağız? Cevap vermemiz gereken soru bu.

1921 yılında çıkan Tekâlif-i Milliye Kanunlarını, bugün bütün milletimiz destekliyor.

Peki, o zaman yaşasaydık yine herkes destekleyecek miydi?

Üzerinden neredeyse 100 yıl geçmiş ve milletimizin bütün kesimlerinin bağrına bastığı kanunları bugün kabul etmek kolay.

Kimse elinizden tutmaz, ‘’ya kardeşim, o kadar malı veremem, her şeyimi verdim zaten’’ diyemez. Tarihe geri dönemeyiz.

Peki o gün herkes Tekâlif-i Milliye’yi kabul ediyor muydu?

Herkes Tekâlif-i Milliye’yi kabul etse, Tekâlif-i Milliye’ye ne gerek vardı?

Mustafa Kemal Atatürk neden 10 maddelik kanunu çıkarma gereği duydu?

Demek ki herkes kabul etmiyordu. Bazı dirençler ve düşmanlıklar vardı.

MİLLİ DAYANIŞMA KAMPANYASI
Bugün de o dirençleri ve düşmanlıkları görüyoruz.

Cumhurbaşkanımız ‘’Milli Dayanışma Kampanyası’nı’’ açıkladı.

Virüsün etkileriyle içerisinde bulunduğumuz durumu aşmanın yollarını anlattı ve milletimizi seferberliğe davet etti. Herkesten destek istedi.

Milletimiz, zor günleri hep birlik ve dayanışma içerisinde aştı.

Tarihimiz bunun güzide örnekleriyle dolu.

Milli Dayanışma Kampanyası, köklerini tarihimizden almaktadır.

Milletimiz, Tekâlif-i Milliye’de olduğu gibi Milli Dayanışma Kampanyasını da bağrına bastı.

Elbette bu durumdan rahatsız olanlar da var. 1921 yılında yok muydu?

Kampanyaya düşmanlık besleyenler, Türk ordusunun PKK’yla mücadelesine de düşmanlık besliyor.

Türk Devletinin, FETÖ’ye karşı mücadelesinde de KHK’lıların sesini yükseltiyor.

Türkiye’nin Çin, İran, Rusya ile yakınlaşmasında da Amerika’nın bayraktarlığını yapıyor.

Düşmanlıktan vazgeçemeyenler Milli Dayanışma Kampanyasında da tutarlılar.

Milletimiz, önündeki sorunları ortaklaşa çözeceği bir döneme girdi.

Bireysel kurtuluşçuluğa yer yok.

Milli Dayanışma Kampanyasına muhalefet edenler, halkımıza çözüm değil, çözümsüzlüğü sunuyorlar.

Milletimizin sefaletini arzuluyorlar.

Onların programlarında, halk yok, toplum yok.

Tekâlif-i Milliye kanunlarıyla, Sakarya Muharebesinden zaferle çıktık.

Koronavirüse karşı da bir savaş veriyoruz.

Ondan da dayanışma içinde, zaferle çıkacağımıza eminiz!

Yıldırım GENÇER

TGB Genel Başkanı

tgb.gen.tr

İşte ellerimiz! Biz ellerimizi veriyoruz.

İşte gözlerimiz! Gözlerimizi de veriyoruz. 

Ayaklarımızın ikisini birden ve tırnaklarımızı da.

Sizden çorap istiyoruz, bir çift çorap.

İstiyoruz sizden çarık ve kara sahtiyan da. 

Biz veriyoruz kemiklerimizi, ayan beyan, 

Süngü istiyoruz sizden, kılınç ve mızrak demiri.

İşte kanımız! Biz kanımızı da veriyoruz.

Sizden gazyağı, benzin, gres yağı, vazelin,

İstiyoruz sizden, fişeklik ve barutun tamamını,

Yüzde kırkını mercimek ve sabunun. 

Sizden kundura çivisi, saraç ipliği, nal demiri,

İstiyoruz sizden solüsyon, sülfirik asit ve tutkal.

Biz gövdelerimizi veriyoruz, hepsi de yürekli.

Sizden gömlek istiyoruz, pazen gömlek, 

Tuz, bez istiyoruz sizden, tuz ve bez. 

Biz kollarımızı veriyoruz, kollarımızın ikisini de.

Sizden istiyoruz iki öküzün birisini.

Biz ciğerlerimizi veriyoruz, kimse istemeden,

Veriyoruz ciğerlerimizin akını karasını,

Körük istiyoruz sizden ve kükürtün yarısını.

Sizden arpa, saman istiyoruz ve kuru fasulye,

İstiyoruz çorbalık un, şeker, vesaire… 

Canlı organlar ve bütün aletler yükümlüdür.

Tornalar da yükümlüdür, frezeler ve bıçkı şeritleri.

Mazlumlar kurtuluş istiyor: Vereceğiz!

Milletimizden aldık ilk büyük siparişi: Acildir!

Dokuz Eylül sabahına yetiştireceğiz.

Şair Hüseyin Haydar’ın Türk edebiyatına kazandırdığı ‘’Vericiler’’ şiiri, şimdi daha da anlamlı değil mi?

Hüseyin Haydar’a bu satırları yazdıran Türk Milletinin, fedakarlığıdır. O fedakarlık, 1921 yılında bir güneş gibi doğdu, Sakarya Muharebesinden hemen önce.

Her şeyini veren komutan, savaşı nasıl kazanacağını biliyordu.

Ve o fedakarlık kazandırdı İstiklal Savaşı’nı.

10 maddelik emir, Türkiye’nin sigortasıydı.

Her biri altın değerindeydi.

Her ev birer kat çamaşır vermeseydi, nasıl ısınacaktı Mehmetçik?

Halk ve tüccar, buğdayının, arpasının, fasulyesinin, bakliyatının %40’ını vermeseydi, ne yerdi cephede vatan nöbeti tutan kahramanlar?
 
Ordunun ihtiyacını, öküz arabasıyla, atıyla, eşeğiyle, devesiyle karşılamasaydı eşraf, hangi süngü ve kurşunla defedecektik düşmanı?

TEKÂLİF-İ MİLLİYE’YE NE GEREK VARDI?
Şanlı tarihimiz, göğsümüzü kabartır, yüreğimizi okşar.

Dinlerken, gözümüzden yaşlar gelir. ‘’Keşke orada olsaydık’’ diye iç geçiririz. Orada olsaydık da ‘’ölmeyi emreden’’ büyük komutanın yanında dövüşseydik.

Zamanı geri alamayız. 1921 yılına gidip, Yunan ordusunu bozguna uğratamayız.

Bozguna uğratan askerlerimizin de bizden istediği bu olmazdı.

Bugün düşmanı nasıl bozguna uğratacağız? Cevap vermemiz gereken soru bu.

1921 yılında çıkan Tekâlif-i Milliye Kanunlarını, bugün bütün milletimiz destekliyor.

Peki, o zaman yaşasaydık yine herkes destekleyecek miydi?

Üzerinden neredeyse 100 yıl geçmiş ve milletimizin bütün kesimlerinin bağrına bastığı kanunları bugün kabul etmek kolay.

Kimse elinizden tutmaz, ‘’ya kardeşim, o kadar malı veremem, her şeyimi verdim zaten’’ diyemez. Tarihe geri dönemeyiz.

Peki o gün herkes Tekâlif-i Milliye’yi kabul ediyor muydu?

Herkes Tekâlif-i Milliye’yi kabul etse, Tekâlif-i Milliye’ye ne gerek vardı?

Mustafa Kemal Atatürk neden 10 maddelik kanunu çıkarma gereği duydu?

Demek ki herkes kabul etmiyordu. Bazı dirençler ve düşmanlıklar vardı.

MİLLİ DAYANIŞMA KAMPANYASI
Bugün de o dirençleri ve düşmanlıkları görüyoruz.

Cumhurbaşkanımız ‘’Milli Dayanışma Kampanyası’nı’’ açıkladı.

Virüsün etkileriyle içerisinde bulunduğumuz durumu aşmanın yollarını anlattı ve milletimizi seferberliğe davet etti. Herkesten destek istedi.

Milletimiz, zor günleri hep birlik ve dayanışma içerisinde aştı.

Tarihimiz bunun güzide örnekleriyle dolu.

Milli Dayanışma Kampanyası, köklerini tarihimizden almaktadır.

Milletimiz, Tekâlif-i Milliye’de olduğu gibi Milli Dayanışma Kampanyasını da bağrına bastı.

Elbette bu durumdan rahatsız olanlar da var. 1921 yılında yok muydu?

Kampanyaya düşmanlık besleyenler, Türk ordusunun PKK’yla mücadelesine de düşmanlık besliyor.

Türk Devletinin, FETÖ’ye karşı mücadelesinde de KHK’lıların sesini yükseltiyor.

Türkiye’nin Çin, İran, Rusya ile yakınlaşmasında da Amerika’nın bayraktarlığını yapıyor.

Düşmanlıktan vazgeçemeyenler Milli Dayanışma Kampanyasında da tutarlılar.

Milletimiz, önündeki sorunları ortaklaşa çözeceği bir döneme girdi.

Bireysel kurtuluşçuluğa yer yok.

Milli Dayanışma Kampanyasına muhalefet edenler, halkımıza çözüm değil, çözümsüzlüğü sunuyorlar.

Milletimizin sefaletini arzuluyorlar.

Onların programlarında, halk yok, toplum yok.

Tekâlif-i Milliye kanunlarıyla, Sakarya Muharebesinden zaferle çıktık.

Koronavirüse karşı da bir savaş veriyoruz.

Ondan da dayanışma içinde, zaferle çıkacağımıza eminiz!

Yıldırım GENÇER

TGB Genel Başkanı

tgb.gen.tr

Ülkemiz ve dünyamız koronavirüs (Covid-19) salgınına karşı mücadelesini sürdürmekte. Dünyayı etkisine alan bu salgın, şimdiden birçok şeyi değiştireceğe benziyor. Dünya ekonomisi büyük bir krizin içerisinde.

Virüse karşı, yaşlıların ve kronik hastalığı olanların daha fazla etkilendiğini biliyoruz. Fakat virüsün etkisinin genişliği sadece insanlarımızla sınır değil. Virüs aynı zamanda liberal ekonomik sistemi de hedef alıyor ve onu temelinden sarsıyor.

Çin’de salgın boyutuna ulaşan virüsü 3 aylık bir zaman diliminde devletin hızlı müdahalesi ve aldığı birçok önlemle kontrol altına aldı. Wuhan şehrinde artık vaka sayısının gelmediğini dahi görüyoruz. Çin’in başarısı dünyamıza örnek olmuş durumda. Avrupa’da salgını engelleyemeyen ve sağlık hizmetini karşılamakta zorlanan devletlerin ilk başvurduğu ülke Çin oluyor. Çin’in başarısını, doğaüstü bir keramette aramaya gerek yok. Başarı; kamuculukta. Devletin salgına hızlı müdahalesi, sağlık sektöründe aldığı yüksek tedbirler, devlet ve millet uyumu, kontrolü ve başarıyı beraberinde getirdi.

Avrupa’nın salgında başvurduğu ilk ülkelerin başında Çin, Küba hatta Türkiye olması, en çok vakaların bu ülkelerde olmasıyla alakalı bir durum değil. Bu ülkelerin salgındaki başarısı ve dünyaya yaptığı dayanışma çağrısı bu yardımın temel sebebi.

Yaşadığımız süreç Holywood filmleriyle tamamen çelişir durumda. Nasıldı o filmler bir hatırlayalım; dünyanın başına bir musibet, salgın bela olur, bazen dünyanın yarı nüfüsu bazen de birçok ülke yok olmanın eşiğine gelir ve ortaya bir ‘süper kahraman’ çıkar ve tüm dünyayı musibetten kurtarır. O kahraman elbette ki Amerika’dır.

Filmlerde, varlığını dünyanın kurtuluşuna adamış Amerika, öncü rolünü üstlenerek dünyaya huzuru ve refahı tekrar tesis eder. Muhtemelen herkesin kafasında hızlıca birçok film canlanmıştır. Bu senaryolarla büyüyen bir dünyanın, koronavirüs salgınında gözlerinin hemen Amerika’ya dönmesi gerekmez miydi?

Salgına hızlı müdahalede ve kontrol etmekte Çin’in pratiğinden şu an çok uzak olan Amerika, diğer ülkelerin yardım çağrılarına da kulaklarını tıkadı.

Senaryolardaki Kahraman

Filmlerdeki ‘kurtarıcı’ rolünü, gerçek hayatta Asya ülkelerinin eline kaptıran Amerika, Trump önderliğinde çözümü hızlıca buldu. O kadar doğaüstü senaryonun yazıldığı Amerikan diyarında çözüm de senaryoları aratmadı. Trump koronavirüse dair açıklamasında, virüsün adını ‘’Çin virüsü’’ diye değiştirdi. Gazetecinin sorduğu; ‘’bu virüse neden çin virüsü diyorsunuz, etnik köken bu virüse sebep olmuyor’’ demesine ise, muhteşem bir çıkışla ‘’Çünkü Çin’den geliyor’’ diye kısa fakat bir o kadar da kendisine yakışan vakurlukta bir yanıt verdi.

Üstelik, Japon ve Tayvan’lı uzmanların koronavirüsün ilk kez ABD’de ortaya çıkmış ve ABD’li askerler tarafından Wuhan’a getirilmiş olabileceğine dair önemli kanıtlar sundu. 18-27 Ekim 2019’da Wuhan’da düzenlenen Dünya Askeri Oyunları için ABD’den 400 insan gitti. 11 Mart’ta ABD Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezi direktörünün ‘’ABD’de bazı kişiler teoride gripten ölmüş olabilir fakat bunun sebebi Covid-19 virüsü de olabilir’’ demesi, şüpheleri kuvvetlendirdi.

Trump’ın cesurca ‘’Çin virüsü’’ yalanına sarılması, çaresizliklerinin baş göstergesi oldu.

Amerikan fikir mücahitlerini ve müritlerinin yüreğine derin bir su serpen bu açıklama, dünya için ne kadar kabul görür, tartışmalı. Fakat salgın yayıldıkça bir senaryonda ibaret olan Amerika’nın kurtarıcılık balonu patladığı su götürmez bir gerçek.

Trump’ın bulduğu formül, Amerika’nın kaybolan itibarını geri verir mi? Senaryolara hapsolmuş beyinlerin umudu hala Amerikan sisteminde. Fakat sistem derinden sarsıldı, artık başlarını filmlerden kaldırma zamanı geldi.

Virüs, kapitalist sistemin insana verdiği değeri ortaya çıkartırken, toplumsal dayanışmanın da ne kadar ihtiyaç olduğunu gösterdi. Virüse karşı henüz kesin bir ilaç bulunamadı ama, kapitalizmin bireyciliğine karşı insanlık aşısı yeniden keşfedildi.

İnsanlık, büyük tarihinde olduğu gibi bu virüsü de yenecek, teslim olmayacak. Virüsün yarattığı kriz, büyük çözümlerin de habercisi. Virüs salgınına karşı ülkemizin aldığı öncelikli tedbirler sağlık sektöründe oldu. Çünkü önce oradaki krizi çözmemiz gerek. Dünya, hayatını sürdürebilmesi için, insan canını, paradan daha değersiz gören bir sistem içinde yaşayamayacağını gördü. Değişim bugünden başladı ve devamı kuvvetli bir şekilde gelecek.

Yıldırım Gençer
TGB Genel Başkanı

tgb.gen.tr

Ülkemiz ve dünyamız koronavirüs (Covid-19) salgınına karşı mücadelesini sürdürmekte. Dünyayı etkisine alan bu salgın, şimdiden birçok şeyi değiştireceğe benziyor. Dünya ekonomisi büyük bir krizin içerisinde.

Virüse karşı, yaşlıların ve kronik hastalığı olanların daha fazla etkilendiğini biliyoruz. Fakat virüsün etkisinin genişliği sadece insanlarımızla sınır değil. Virüs aynı zamanda liberal ekonomik sistemi de hedef alıyor ve onu temelinden sarsıyor.

Çin’de salgın boyutuna ulaşan virüsü 3 aylık bir zaman diliminde devletin hızlı müdahalesi ve aldığı birçok önlemle kontrol altına aldı. Wuhan şehrinde artık vaka sayısının gelmediğini dahi görüyoruz. Çin’in başarısı dünyamıza örnek olmuş durumda. Avrupa’da salgını engelleyemeyen ve sağlık hizmetini karşılamakta zorlanan devletlerin ilk başvurduğu ülke Çin oluyor. Çin’in başarısını, doğaüstü bir keramette aramaya gerek yok. Başarı; kamuculukta. Devletin salgına hızlı müdahalesi, sağlık sektöründe aldığı yüksek tedbirler, devlet ve millet uyumu, kontrolü ve başarıyı beraberinde getirdi.

Avrupa’nın salgında başvurduğu ilk ülkelerin başında Çin, Küba hatta Türkiye olması, en çok vakaların bu ülkelerde olmasıyla alakalı bir durum değil. Bu ülkelerin salgındaki başarısı ve dünyaya yaptığı dayanışma çağrısı bu yardımın temel sebebi.

Yaşadığımız süreç Holywood filmleriyle tamamen çelişir durumda. Nasıldı o filmler bir hatırlayalım; dünyanın başına bir musibet, salgın bela olur, bazen dünyanın yarı nüfüsu bazen de birçok ülke yok olmanın eşiğine gelir ve ortaya bir ‘süper kahraman’ çıkar ve tüm dünyayı musibetten kurtarır. O kahraman elbette ki Amerika’dır.

Filmlerde, varlığını dünyanın kurtuluşuna adamış Amerika, öncü rolünü üstlenerek dünyaya huzuru ve refahı tekrar tesis eder. Muhtemelen herkesin kafasında hızlıca birçok film canlanmıştır. Bu senaryolarla büyüyen bir dünyanın, koronavirüs salgınında gözlerinin hemen Amerika’ya dönmesi gerekmez miydi?

Salgına hızlı müdahalede ve kontrol etmekte Çin’in pratiğinden şu an çok uzak olan Amerika, diğer ülkelerin yardım çağrılarına da kulaklarını tıkadı.

Senaryolardaki Kahraman

Filmlerdeki ‘kurtarıcı’ rolünü, gerçek hayatta Asya ülkelerinin eline kaptıran Amerika, Trump önderliğinde çözümü hızlıca buldu. O kadar doğaüstü senaryonun yazıldığı Amerikan diyarında çözüm de senaryoları aratmadı. Trump koronavirüse dair açıklamasında, virüsün adını ‘’Çin virüsü’’ diye değiştirdi. Gazetecinin sorduğu; ‘’bu virüse neden çin virüsü diyorsunuz, etnik köken bu virüse sebep olmuyor’’ demesine ise, muhteşem bir çıkışla ‘’Çünkü Çin’den geliyor’’ diye kısa fakat bir o kadar da kendisine yakışan vakurlukta bir yanıt verdi.

Üstelik, Japon ve Tayvan’lı uzmanların koronavirüsün ilk kez ABD’de ortaya çıkmış ve ABD’li askerler tarafından Wuhan’a getirilmiş olabileceğine dair önemli kanıtlar sundu. 18-27 Ekim 2019’da Wuhan’da düzenlenen Dünya Askeri Oyunları için ABD’den 400 insan gitti. 11 Mart’ta ABD Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezi direktörünün ‘’ABD’de bazı kişiler teoride gripten ölmüş olabilir fakat bunun sebebi Covid-19 virüsü de olabilir’’ demesi, şüpheleri kuvvetlendirdi.

Trump’ın cesurca ‘’Çin virüsü’’ yalanına sarılması, çaresizliklerinin baş göstergesi oldu.

Amerikan fikir mücahitlerini ve müritlerinin yüreğine derin bir su serpen bu açıklama, dünya için ne kadar kabul görür, tartışmalı. Fakat salgın yayıldıkça bir senaryonda ibaret olan Amerika’nın kurtarıcılık balonu patladığı su götürmez bir gerçek.

Trump’ın bulduğu formül, Amerika’nın kaybolan itibarını geri verir mi? Senaryolara hapsolmuş beyinlerin umudu hala Amerikan sisteminde. Fakat sistem derinden sarsıldı, artık başlarını filmlerden kaldırma zamanı geldi.

Virüs, kapitalist sistemin insana verdiği değeri ortaya çıkartırken, toplumsal dayanışmanın da ne kadar ihtiyaç olduğunu gösterdi. Virüse karşı henüz kesin bir ilaç bulunamadı ama, kapitalizmin bireyciliğine karşı insanlık aşısı yeniden keşfedildi.

İnsanlık, büyük tarihinde olduğu gibi bu virüsü de yenecek, teslim olmayacak. Virüsün yarattığı kriz, büyük çözümlerin de habercisi. Virüs salgınına karşı ülkemizin aldığı öncelikli tedbirler sağlık sektöründe oldu. Çünkü önce oradaki krizi çözmemiz gerek. Dünya, hayatını sürdürebilmesi için, insan canını, paradan daha değersiz gören bir sistem içinde yaşayamayacağını gördü. Değişim bugünden başladı ve devamı kuvvetli bir şekilde gelecek.

Yıldırım Gençer
TGB Genel Başkanı

tgb.gen.tr