Türkiye Gençlik Birliği

Bilimin Devrimlerle Özgürleştirilmesi

Nazen Karasoy — Wed, 08 Apr 2026 13:10:31 +0000

Bilim Nedir?

Bilim, maddenin hareketinin ve toplumsal süreçlerin sistematik olarak açıklanmasıdır. İnsanların var oluşundan itibaren merakla beslenen, araştırma isteğiyle körüklenen ve tüm dünya insanlarının bilgisine sunulması gereken birikimli ve uygulamalı disiplinlerin bütünüdür. Bilimin ortaya çıkışı insanların ‘Nasıl?’ ve ‘Neden?’ sorularını sormasına dayanır. Bilimin en temel izleri olan bilimsel düşünce ve pratiğe; Eski Mısır, Mezopotamya ve Antik Yunan gibi kadim uygarlıkların yanı sıra İslam dünyasında da rastlanır. Her ne kadar bilimsel düşünce ve pratiğin geçmişinin izini insanlığın düşünce sisteminin oluşmaya başladığı zamanlara kadar götürebiliyor olsak da bilimselliğin en büyük sıçramalarını daima devrimlerle güdümlü olarak yaptığını görürüz Devrimin uygulamaları ve önderleri aracılığıyla toplumda gerçekleştirdiği dönüşümler; toplumu bilim, sanat ve kültür alanlarında daima ileriye taşımıştır.

Bilimin Özgür Olma Gerekliliği

Bilim, içinde en basit doğa olayından en zorlu matematik paradokslarına kadar merak taşıyan her bireyin üzerine konuşabileceği, yorumlayabileceği ve araştırabileceği bir disiplinler bütünü olmalıdır. İnsanlığın kaderini ve sorunlarını belirleyen en temel ortak duygu meraktır. Bu meraktan neşet eden bilim ise, insanlığın birikimli mirası olarak her nesle aktarılan devasa bir bütünlüğe dönüşmüştür.

Bilimin en temelinde insanların merak duygusundan tetiklenmesi ve birikimli ilerleyişi bize bilimin en ücra köşelere kadar erişime açık bir olgu olması gerektiğini gösterir. Fakat emperyalizm, bilimin birikimli ilerleyişiyle devletlerin kendi mühendislik, sanayi ve enerji kaynaklarını bağımsızca yaratabilmesinden rahatsızlık duyar. Bu gelişimin önüne geçmek adına, bilimin topluma ulaşmasını ve bir kalkınma aracına dönüşmesini engelleyecek uygulamaları devreye sokar.

Temel bilimler olan Matematik, Fizik, Kimya ve Biyolojiyle ilgilenen ve yeterince bilgiye erişebilen genç nesiller olduğu sürece devletler kendi bilim insanlarının buluşları ve teorileriyle bilimi kendi milli gücü halinde üretebilecek olurlar. Çünkü bu bilimler olmadan mühendislik, sanayi ve enerji alanı yalnızca mevcut teknolojiyi kopyalar; yenisini kuramaz. Bir ülke sadece tüketici değil üretici olmak istiyorsa, temel bilimler taşıyıcı kolon gibidir. Diğer bilim dallarının gelişmesinde sessiz bir işçi olan temel bilimler bu nedenle çok önemlidir.

Kendi bilimini üreten devletler, Emperyalist düzene bağımlı değildir. Çünkü kendi yetiştirdiği bilim insanları, geliştirdikleri yeni teknolojik yöntemlerle milli bir bilim yaratır. Bu yüzden Emperyalist düzen; bilgiyi bir lüks haline getirir. Akademik dergilerin astronomik ücretleri, araştırmanın halka değil sermayeye çalışmasına yol açar. Eğitim sistemindeki öğrenme merakının yerine ezber sistemini dayatır. Öğrenilmesi gereken konuları kavrayarak değil ezberleyerek alınacak bir diploma sistemi yaratır. Ezber çarkında geleceğini belirlemeye çalışan gençler, bilimi öğrenecek ve pratiğe dökecek teoriden yoksun kalırlar. Ancak bilim; kendi doğasında, insanların zihninde özgürce var olması gereken bir disiplindir. Rahatça keşfedilmesi, yorumlanması ve bunu yaparken kısıtlamalara tabi tutulmaması gerekir. Bunun bilincinde olan ve devletlerin ilerlemek için kendisine muhtaç olmasını arzulayan emperyalist sistem, aynı zamanda bilimin bu doğasını yok etmek için toplumların önüne siyasi ve ekonomik sorunlar çıkarır. Devletlerin bilimle uğraşması için ihtiyaç duydukları kaynakların erişimini engeller.

Bilim Nasıl Özgürleşir?

Bilimin özgürleşmesini sağlamak için öncelikle insanların ‘Neden?’ sorusunu sormasına izin verilmelidir çünkü sorgulama olmadan bilginin önü açılamaz. Sorgulama eğilimine insanların rahatça yönelebilmesi için bulundukları koşullarda özgür ve bağımsız bir devlet gereklidir. Herkesin tek tipleştirildiği emperyalist planlar üzerinden şekillenen bir sistemde insanlar sorgulama yetisinden mahrum kalırlar. Bilim insanlarının sorduğu ‘Neden?’ sorusunun cevabına ulaşmaları için ellerinde yeterince kaynak ve pratik yapacak bir ortam gereklidir. Bunu sağlamak içinse kendi kendini kalkındırabilen bir devlet olmak şarttır. Devletler bağımsızlığını koruyup kendi kendini kalkındıramadığı sürece bilim insanına bilgisini ve deneylerini test edebilecek bir ortam sağlanamaz.

Devlet tarafından bilgiyi sorgulamasına izin verilen ve elinde yeterince imkân olan bir bilim insanın sonunda bilim yapabildiğini görürüz. Burada en zor olan kısım ise bilim yapıldıktan sonra başlar. Çünkü bilim, herkesin rahatlıkla erişimine açılmadığı noktada belirli bir topluluk içinde sıkışıp kalır, bir devinim ve özgürlük elde edemez. Bu yüzden bilimin toplumun her kesiminde bir karşılığının olması gerekir.

Bilginin herkese açılması demek, aslında bilimi yalnızca bir akademi uğraşı olmaktan çıkarıp toplumun dokusuna işlemek demektir. Bu, bir ülkenin zihin haritasını yeniden çizmek gibi güçlü bir dönüşüm yaratır. Açık erişimin asıl devrimci tarafı, toplumsal yaratıcılığı tetiklemesidir çünkü yaratıcılığın tetiklenmesi herkesin aynı bilgiye erişebileceği bir ortam yaratır. Toplumdaki bireylerin ‘Bu neden böyle?’ , ‘Bunu nasıl değiştirebilirim?’ ve en önemlisi ‘Ya böyle değilse?’ sorularını sormasını ve bilimin sadece üniversitede değil; hayatın her alanında doğmasını sağlar.

Bilimsel Bağımsızlık

Bilim kendi tarihi boyunca hiçbir zaman yalnız başına ve siyasi hareketlerden ayrı olarak var olmamıştır. Bilim her zaman dönemin şartlarına göre kimi zaman körelmiş kimi zaman da en büyük birikimlerini oluşturmuştur. Bunu tarih biliminden yararlanarak değerlendirmek daha doğru olacaktır. Dünyada bilimin devrimlerle beraber ilerlediğini görürüz. Çünkü bilim hiçbir zaman yalnızca sadece bilgiyi üretme işi olmamıştır; bilim en önemli toplumsal dönüşüm aracı olmuştur.

Toplumun her kesiminden insanlar, kendi dönemlerinde var olan düzenin sınırlarını zorladı ve bilgiyi özgürleştirerek yeni bir toplumsal düzenin kapısını açtı. Bu toplumsal düzende bilimin özgürleştiğini bu yüzden her meslekten insanın bilime katkıda bulunduğunu görüyoruz.

a) Türklerde Bilimin Özgürleşmesi

İbn Sina sadece bir hekim değildi; siyasal otoritelerin her şeyi kontrol ettiği bir çağda, doğayı gözlemlemenin dogmadan üstün olduğunu savundu. El-Kanun fi’t-Tıbb yüzlerce yıl boyunca Avrupa tıbbının temel kitabı oldu. Bu, Asya’dan yükselen özgürlükçü yapıyla bilginin Batı’nın feodal yapısını delip geçmesiydi. Bilimsel akıl, otoritenin değil doğanın yasalarının geçerli olduğunu gösterdikçe devrimci bir etki yarattı.

Anadolu’da ise İbn Rüşd ile bilimsel devrimin başka bir yüzü ortaya çıkar. O, aklın dini otoriteden bağımsız olması gerektiğini savunduğunda aslında Orta Çağ’ın en sert dogmalarına meydan okuyordu. Bu meydan okuma, bilimsel yöntemin kurtuluşu oldu; Avrupa’daki aydınlanma kıvılcımlarının çoğu İbn Rüşd’ün eserlerinden geçti.

2. Mahmut döneminde açılan Harbiye ve Tıbbiye’den yetişen ve bilimle ilgilenen öğrenciler, ileride Türk devriminde büyük rol oynayacaklardır. Örnek vermek gerekirse; Dr. Beşir Fuad, devrimin zihinsel iklimini kuran insanlardan biriydi. Tıbbiye kökenli olan Fuad, batıdan çıkan Biyolojik Materyalizm ve Pozitivizm gibi konuları Osmanlı’nın aydın dünyasına taşıdı. Metafiziğe, kaderciliğe karşı olan Fuad, biyolojik bir organizma olan insanı materyalizmi kullanarak yorumladı. Bıraktığı bu etki Osmanlı aydınının ‘akıl, deney, madde’ eksenine kaymasına sebep oldu, Jön Türklerden Kemalist kadrolara uzanan çizginin felsefi zeminini besledi.

19. Yüzyılın ikinci yarısında batıda ortaya çıkan Pozitivizm, bilginin kaynağı olarak gözlem, deney ve aklı kullandı. Bu Jön Türk kadrolarına tarih ve maddeye karşı bir materyalist bakış açısı kazandırdı. Toplumların da yasalarla işlediğini savunan materyalizm, aydınlarımızın devleti kurtarmak için bilgiye ihtiyaçları olduğunu gösterdi.

İttihat ve Terakki kadrolarının halkın ihtiyacının bağımsız bir meclis olduğunu öngererek 1. Meşrutiyet Devriminin gerçekleşmesinin altında yatan sebep tarihsel materyalist bakış açısıdır. Osmanlı Devleti imparatorluk anlayışıyla ayakta kalamazdı. İmparatorluk anlayışı yönetimi, devletin çöküşünü sağlamlaştırıyordu. Vergi veren, asker olan, üretim yapan halkın ve yükselen bürokratik-aydın sınıfın temsil edeceği bir siyasal mekanizma lazım gerekiyordu. Bu yüzden de bağımsız bir meclise ihtiyaç vardı. Bu meclisi oluşturabilecek en büyük güç İttihat ve Terakki’ydi.

Tarihsel Materyalizm, Türk Devrim Tarihinde en önemli ilerleyişlerin içinde varlığını sürdürmüştür. İttihatçı kadrolar bu bakış açısını kazanarak, Türk bağımsızlığının sömürgeci emperyalizmle çelişkilerini tahlil ettiler. Bu da Osmanlı imparatorluğunun neden çöktüğünü açıklamakta ve devrimi tarihsel bir zorunluluk olarak görmekte etkili oldu. İttihatçılar, yükselmekte olan aydın sınıfından üretim yapan köylüye kadar toplumun temsil edilmesi gerektiğini ve bu yüzden de padişahtan ayrı bir meclis fikrinin zorunlu olduğunu savundular. Bu meclisin içinde bulunan insanların temsil edeceği topluluğa göre belirlenmesi gerektiğini tahlil ettiler.

Tarihsel Materyalizm bakış açısının temele alarak Cumhuriyeti kuran Mustafa Kemal Atatürk, harbiye yıllarındaki not defterine yazmış olduğu bir yazıda maddeyi incelemek için ‘Evvela Sosyalist Olmalı, Maddeyi Tanımalı.’ sözünü söylemiştir. Maddeyi materyalist bakış açısıyla ele alan Mustafa Kemal, Sivas ve Erzurum Kongrelerinde bu bakış açısını göstermiştir. ‘Ulusun bağımsızlığını yine ulusun azim ve kararı kurtaracaktır.’ diyen Atatürk; Türk ulusunun herhangi bir dış güçle değil, halkın kendi öz gücüyle kurtarılacağını ifade eder

Cumhuriyet Devrimiyle de beraber, Osmanlı’nın son döneminde dar alanlara sıkışmış, medrese–mektep ikiliğinde parçalanmış bilgi dünyası; Cumhuriyet’le birlikte üniversite, enstitü ve teknik okullar aracılığıyla yeniden örgütlendi. Temel bilimler, faydasız soyutluklar olmaktan çıktı ve ulusal kalkınmanın zorunlu altyapısı olarak ele alındı. Artık bilim, bir zümrenin tekelinde değil, kamusal bir güç halindeydi.

Özgürleştirme politikası, bilimi yalnızca aktarılan teori değil, üretilen bir pratik kıldı. Devrim Arabaları bu zihniyetin sembolüdür: Mesele birkaç ayda otomobil yapmak değil, “biz yapabiliriz” fikrini kurumsal akla yerleştirmekti. Aynı şekilde Nuri Killigil’in yerli silah üretimi girişimleri, dışa bağımlılığın teknik kader olmadığına dair güçlü bir karşı iddiaydı. Bu atılımlar, bireysel deha hikâyelerinden çok, Cumhuriyet’in bilimsel aklının ürünleriydi.

b) Yükselen Asya’da Bilimin Özgürleşmesi

Modern dönemde Asya’nın devrimci bilim atılımı Sovyetler üzerinden çok belirginleşmişti. Lomonosov’dan Yuri Gagarin’e uzanan çizgi, sosyalist planlamanın bilimi nasıl seferber ettiğini gösterir. Bilgi, elitlerin oyuncağı değil toplumun üretim gücü oldu. Sovyet bilimi, emperyalist dünyanın teknoloji tekellerini doğrudan tehdit etti; uzaya insan gönderilmesi bunun en çarpıcı sembolüydü. Bilim, merkezi planlamayla birleştiğinde toplumsal bir sıçrama yarattı.

Aynı dönemde Çin’de bilimsel ilerleme, kültür devriminin getirdiği eğitim seferberlikleriyle birleşti. Bilim yalnız laboratuvarlara değil, köylere, fabrikalara yayıldı. Bu da bilginin kitleselleşmesinin nasıl devrimci sonuçlar doğurabileceğini gösteren bir başka Asya deneyimi oldu.

Tüm bunların sonucunda gördüğümüz tablo oldukça açıktır. Günümüzde artık bilimin toplumlarda yol açacağı devrimleri engellemek için kendi yarattığı ve adına bilim denilen safsataların egemen olduğu bir Kapitalist Emperyalist sistem görürüz. Kendisinin sonunu getirecek bu atılımı yapan ABD’nin karşısında ise Mao Zedong’un önderlik ettiği büyük Çin devriminden itibaren yaptığı kesintisiz devrimlerde, gelişimini bilimsel temeller üzerine kurmuş bir Çin vardır. Çin’in şu anda dünya ekonomisinde birinci sırada olmasına şaşmamak gerekir.

Emperyalizm ne kadar güçlü prangalarla insanları tutsak etse de aklı sahiplenemeyeceğini görmüştür ve bu durum, siyasal düzeni sarsmıştır. Bu yüzden bu dönemde bilim ilerledikçe devletler de bilimsel düşüncenin gücünü fark etmiştir. Çünkü bağımsızlığın temelinin akılda, aklın ise gelişmesi ve yorumlamasını açısından bilime aç olduğunu görmüşlerdir. Bilim, emperyalist düzene karşı bir tehdit; bağımsızlık düzeninde ise bir ilerleme motorudur. Devrimler tam da bu yüzden bilimin yolunu açan keskin bir bıçak gibi görünür.

Bilimle Savaşmak ve Bilime Karşı Savaşmak

Günümüzde de oldukça net görürüz ki bilim ancak yükselen Avrasya’da gelişerek yükselecektir. Çünkü yıllar boyunca bilimin ilerleyişi ve bağımsızlık devrimleri diyalektiğin genel ilkesi olan karşılıklı etkiden beslenerek birlikte ilerlemiştir. Avrasya coğrafyasının tarihinde bilimin karşılıklı etkileşim içinde doğmuş olduğunu görürüz. Avrasya’da bilim, sadece araştırma değildir; aynı zamanda bağımsızlık mücadelesidir. Bilimi halka indirmeyi amaçlar çünkü bilim halka indiğinde, üretim bağımsızlaşır; bağımsızlık arttığında da bilim daha cesur olur.

Bağımsızlığının elinde olmadığı, Kapitalist emperyalist düzene saplanıp kalmış bir ülkede bilimin ilerlemesi için devrim yapmak şarttır. Çünkü bilimin özgür olması için devrimci bir hükümet ve devlete ihtiyaç vardır. Avrasya toplumlarının tarihi zaten bunu bağırarak anlatıyor. Avrasya devrimlerinde bilimi, aklı, toplumu, emeği tutsak etmek ve sömürmek isteyen kapitalist- emperyalist sisteme karşı galip gelinmiştir. Bunun sebebi ise Avrasya cephesinde bilim, emperyalizme karşı mücadelede önemli bir araç olarak kullanılır.

Bilimsel doğruluktan bağımsız bir devrim düşünülemez. Kapitalist- emperyalist sistem, bilimin devrimlerin oluşumunu sağlayacağını bildiği için kendi sistemi ve sömürgesinin çökmesinden korkar ve bilimle savaşır. Bunu da kendi uydurduğu bilimden uzak, safsatalar aracılığıyla yapar.

Sonuç Olarak;

Bilim, ilerleme ve toplumsal dönüşümün en köklü kaynağını taşıyan Avrasya’dan yeniden yükselecektir. Tarih boyunca büyük devrimlerin ardındaki itici güç, aklın ve bilimin örgütlü birikimi olmuştur. Her devrim kendi deneyimini tamamladığında, bilimin önündeki bir eşik daha aşılmış; insanlığın ufku genişlemiştir. Bugün kapitalist- emperyalist düzen, bilimin ışığından korkan bir karanlığı korumaya çalışıyor. Avrasya ise bilimi toplumsal kalkınmanın merkezine yerleştiren yaklaşımıyla bu karanlığa meydan okuyor. Bilimle çatışan değil, bilimi tarihsel yürüyüşünün rehberi yapan Avrasya güçleri; hem emperyalizmin dayattığı sömürü zincirlerini çökertecek hem de insanlığın önünü açacak yeni bir aydınlanma çağı yaratacaktır.

NATO TÜRKİYE’DEN DEFOL!

Türkiye Gençlik Birliği — Sun, 05 Apr 2026 14:57:17 +0000

Değerli Arkadaşım,

4 Nisan, Dünyanın en büyük terör örgütü NATO’nun kuruluşunun yıl dönümü. Bu tarih; dünya halklarının hafızasına kazınmış katliamların, darbelerin ve suikastların muhasebe günüdür. NATO; emperyalizmin milli devletleri parçalamak, halkları boyunduruk altına almak için kullandığı en büyük savaş aygıtıdır.

Demokrasi adı altında Vietnam’dan Afganistan’a, Yugoslavya’dan Irak’a kadar gittiği her yere ölüm ve yıkım götüren NATO; bugün de İran, Lübnan, Filistin ve Küba’da kaosun ve savaşın ana kaynağı olmaya devam etmektedir.

NATO’nun kanlı sicili, zulüm ve vahşetle doludur. 12 Mart, 12 Eylül ve son olarak 15 Temmuz, NATO merkezlerinden yönetilmiştir. Devletin içine sızan, faili meçhul cinayetlerle aydınlarımızı bizden koparan NATO; Kanlı Pazar’ın, Madımak’ın ve Başbağlar’ın tertipçisidir. Uğur Mumcu’yu bir suikastle şehit eden, Eşref Bitlis Paşamızın uçağını düşüren el; NATO’nun elidir.

Sınırlarımızda Mehmetçiğimize kurşun sıkan PKK/YPG’den, devletimizin kılcal damarlarına sızan FETÖ’ye kadar tüm şer odakları, NATO’nun bölgeyi parçalama planlarının birer aparatıdır.

BAĞRIMIZDAKİ HANÇERİ SÖKÜP ATALIM

NATO; Doğu Akdeniz’den ülkemize namlu doğrultan, dostlarımızla aramıza nifak sokan, Edirne’de sınırında ülkemizi işgal tatbikatları yapan bağrımızdaki hançerin adıdır. Şimdi bu hançeri söküp atmanın vaktidir.

Türkiye’nin güvenliği NATO içinde kalarak değil, NATO’dan ve onun zincirlerinden kurtularak sağlanabilir.

Önümüzde iki yol var: Ya bu çürümüş, kanla beslenen Atlantik sistemine boyun eğeceğiz ya da eli kanlı NATO’ya karşı bayrak göstereceğiz!

Bizler; mandacılığa karşı ayağa kalkan Tıbbiyeli Hikmet’iz, 68’in baharında “NATO’ya Hayır” bayrağını üniversitelerden göndere çekenleriz, ABD 6. Filosu’nu Dolmabahçe’de denize dökenleriz, topraklarımızı kirleten ABD askerlerinin başına vatanımızın 7 ayrı köşesinde çuval geçiren Türk gençliğiyiz. NATO’nun zincirlerini parçalayacak olan güç, işte damarlarımızdaki bu asil kanda saklıdır.

Dünyanın en büyük terör örgütü olan NATO’ya karşı sen de mücadeleye atıl, TGB’YE KATIL

Yaşasın Bağımsız İran, Yaşasın Üreten ve Direnen Kadınlar!

Hazal Günser — Wed, 11 Mar 2026 13:24:32 +0000

Bugün Batı Asya, bir kez daha emperyalizmin kanlı senaryolarının sahnelendiği bir coğrafya haline gelmiş durumda. İsrail’in saldırganlığı ve ABD’nin bölgedeki hegemonya arayışı, İran halkının egemenliğini doğrudan tehdit ediyor. Ancak bu savaş sadece füzelerle değil, aynı zamanda kirli bir propaganda mekanizmasıyla da yürütülüyor. Kendini “özgürlük elçisi” gibi sunan emperyalistler ise iç cepheyi bölmek adına güzel bir yalana sığınıyor. “Bak İran’daki kadınlar bu müdahaleden ne kadar mutlu ve özgürleşiyor.” deniyor. Ancak biz bunun bir yalan olduğunu biliyoruz.

Emperyalizmin tarihi bize defalarca göstermiştir ki dış müdahaleler hiçbir halkı özgürleştirmemiştir. Aksine, her insani müdahale söylemi ardında daha derin bir yıkım daha büyük bir bağımlılık ve daha ağır bir toplumsal enkaz bırakmış. Afganistan’dan Irak’a, Libya’dan Suriye’ye kadar uzanan bu zincir “özgürlük” adı altında yürütülen askeri operasyonların aslında enerji kaynaklarını, ticaret yollarını ve sömürge haline getirme mücadelesi olduğunu açıkça ortaya koymuştur. Bu yüzden bugün İran’a yönelik askeri ve siyasi baskıyı anlamak için de aynı tarihsel perspektife bakmak gerekir. Kadın hakları söyleminin emperyalist propaganda aygıtı içinde araçsallaştırılması ise bu sürecin en çarpıcı yönlerinden biridir. Bugün yapılması gereken şey, emperyalist propaganda makinesinin yarattığı sahte ikilemleri reddetmektir.

İran halkının bugünkü direnişi, kökleri derinlere uzanan güçlü bir anti-emperyalist gelenek üzerine inşa edildi. Bu gelenek yalnızca son birkaç on yılın ürünü değildir; 20. yüzyılın başlarından itibaren İran toplumunda gelişen bağımsızlık arayışının ve dış müdahalelere karşı verilen mücadelelerin bir devamıdır. İran halkının bu devrimci yanını görmemek İran’ın dinamiklerine tarihsel olarak ve günümüzde taşıdığı devasa sorumluluğu küçümsemektir. İran halkı şu anda da o tarihsel mirasla ABD emperyalizmine karşı direnişin ön cephesindedir. Bölgedeki üslere yaptığı saldırılarla emperyalizme hançer saplamakta yenilmez sanılan ABD’nin gücünü derinden sarsmaktadır.

168 Kız Çocuğunun Kanı

Emperyalizmin sözde “kadın hakları” hassasiyetinin ne kadar sahte olduğunu anlamak için çok uzağa bakmaya gerek yok. Bugün yaşanan çatışmalarda, İsrail menşeli füzelerin bir eğitim kurumunu hedef alması sonucu 168 kız çocuğunun katledilmesi, tarihin en acı sahnelerinden biri olarak kayda geçmiştir. Bu çocuklar, emperyalistlerin modernleşme ve özgürleşme vaat ettikleri o kitlenin ta kendisidir.
Bir yanda 168 fidanın cansız bedenleri toprağa verilirken, diğer yanda Batı merkezli sosyal medya hesaplarının “İsrail’in müdahalesi kadınları özgürleştirecek” şeklinde paylaşımlar yapması, kelimenin tam anlamıyla bir çelişkidir. Bu katliam, emperyalizmin demokrasi füzelerinin adres sormadığını, aksine geleceği, yani çocukları ve kadınları hedef aldığını bir kez daha kanıtlamıştır. Katledilen her bir kız çocuğu, emperyalizmin feminizm ve liberalizm yalanların tabutuna çakılan birer çividir. Bizler soruyoruz: Toprağın altındaki 168 kız çocuğu nasıl özgürleşecektir? Onların ellerinden alınan en temel hak olan yaşam hakkı hangi özgürlük söylemiyle telafi edilebilir? Bu trajedi bile başlı başına, emperyalizmin bölgeye sadece ölüm ve yıkım getirdiğinin en somut kanıtıdır. Bizler, 168 kız çocuğunun katledilmesini unutmayacak, onların dökülen kanını emperyalizmin kirli propagandasını yerle bir etmek için akıllarımızla bir meşale haline getireceğiz.

İranlı Kadınların Milli Mücadele ile Özgürleşme Hikayesi

İranlı kadınlar, hiçbir zaman Batı’nın kurguladığı o kurtarılmaya muhtaç, sesi kısılmış, edilgen ve zayıf portrenin içine hapsolmamışlardı. Emperyalist merkezlerin sosyal medya aracılığıyla dünyaya pazarladığı “ezilen doğulu kadın” imajı, aslında bölgeye yapılacak askeri müdahaleleri meşrulaştırmak için kurgulanmış oryantalist bir masaldan ibaret. Oysa gerçek tarih, İranlı kadınların kendi kaderlerini ellerine almak için verdikleri muazzam bir direnişle doludur. Onlar, emperyalist bir modernleşme dayatmasına direnerek kendi özgürlük yollarını inşa etmişlerdi.

İranlı kadının siyasi sahneye çıkışı dün başlamamıştır. 1906 Anayasa Devrimi sırasında, kadınlar gizli cemiyetler kurarak sömürgeci imtiyazlara karşı barikatlarda yer almış, yabancı mallarına karşı boykot örgütlemişlerdir. 1950’lerde Musaddık döneminde petrolün millileştirilmesi kavgası verilirken, kadınlar sadece destekçi değil, sokakları hareketlendiren temel güçlerden biriydi. 1979 Devrimi’ne giden süreçte ise, milyonlarca kadın Şah diktatörlüğünün emperyalizmle kurduğu kirli ittifaka karşı canlarını siper ederek yürümüştür. Bu kadınlar, özgürlüğü Batı’nın moda dergilerinde değil, anti-emperyalist bir halk hareketinin içinde aradılar.
Bugün İran’a uygulanan ve aslında bir halkı topluca cezalandırmayı amaçlayan ağır ambargolar altında dahi, İranlı kadınlar mucizeler yaratmaktadır. Batı medyası bu kadınların giyimiyle uğraşırken; onlar İran üniversitelerindeki öğrencilerin %60’ından fazlasını oluşturmakta, nükleer fizikten biyoteknolojiye, nano-teknolojiden ağır sanayiye kadar ülkenin ayakta kalmasını sağlayan stratejik alanlarda beyin gücü olarak yer almaktadırlar. Bu, yukarıdan aşağıya bahşedilmiş bir hak değil, ambargo ve savaş koşullarında ülkesini terk etmeyerek, üreterek ve direnerek tırnaklarla kazınmış bir kazanımdır.

Kadınların gerçek özgürleşme hikayesi, milli mücadele ile iç içedir ve bu bir zorunluluktur. Vatan savunması sadece cephede değil, cephe gerisinde hayatın her alanında verilir. Savaşın en kızgın anlarında hastanelerde gece gündüz demeden şifa dağıtan doktor ve hemşireler, ambargolara rağmen sanayi çarklarının durmasına izin vermeyen kadın mühendisler ve üretim bandında emeğini vatanın bağımsızlığına katan işçi kadınlar; kendi özgürlüklerini toplumsal bir kurtuluşun parçası olarak görmekteler.

Bir kadının en büyük ve en sarsılmaz özgürlüğü; yabancı bir gücün, işgalci bir ordunun veya küresel bir sermaye grubunun boyunduruğu altına girmeyen, kendi ayakları üzerinde duran bağımsız bir vatanın onurlu, başı dik bir yurttaşı olmaktır. Çünkü biliyoruz ki, vatanı işgal edilmiş bir kadının seçme hakkı sadece işgalcinin ona sunduğu kölelik biçimleri arasında. İranlı kadınların direnişi, bu yüzden sadece kendi hakları için değil tüm Batı Asya ülkelerinin emperyalizme teslim olmayan iradesi içindir. Bugünün gerçekliğindeki füzelere karşı ülkesinin bağımsızlığı için savaşan İranlı kadın da Kurtuluş Savaşında cepheye cephane taşıyan Nene Hatun da aynı mirasın temsilcisidir. Bugün “baş börksüz, Fars Türksüz” olmayacağı gibi Türk kadınının mücadelesi olmadan İranlı kadınların mücadelesi olmaz. İki milletin kadını da aynı kaderin ortakçılarıdır. Onların özgürlüğü, birilerinin onlara lütfedeceği bir hediye değil, bağımsızlık mücadelesinin en asil meyvesidir.

Kadının özgürleşmesi dışarıdan olmaz. Emeğin Özgürleşmesi, Kadının Özgürleşmesidir

Altını çizmemiz gereken en temel gerçek şudur: Kadın özgürleşmesi meselesi, liberal feminizmin dar kalıplarına sığdırılamayacak kadar hayati ve sınıfsal bir meseledir. Batı merkezli liberal yaklaşım, kadın özgürlüğünü sadece kılık-kıyafet serbestliğine, bireysel yaşam tarzı tercihlerine veya tüketim toplumunun sunduğu yüzeysel özgürlüklere indirger. Oysa bir kadının gerçek anlamda özgürleşmesi, onun toplumsal üretim ilişkileri içerisindeki konumuyla doğrudan bağlantılıdır. Maddi ve sınıfsal temeli olmayan bir özgürlük söylemi, koskoca bir yalandan ibarettir.

Bir kadının özgürlüğü, her şeyden önce ekonomik bağımsızlığıyla başlar. Ancak bu bağımsızlık, kapitalist sömürü çarkları arasında bir ücretli köle olmak değil; toplumsal artı-değerin üretilmesinde, yönetilmesinde ve bölüşülmesinde söz sahibi olmak demektir. İranlı kadınların kurtuluşu: fabrikada işçi, tarlada üretici, laboratuvarda bilim insanı olarak kamusal alanda var oldukları bağımsız bir ekonomide mümkün.
Eğer bir ülkede üretim araçları halkın kontrolündeyse ve kadın bu üretim sürecinin merkezindeyse, o kadın toplumsal gericiliğe karşı en güçlü silahı kuşanmış demektir: Bağımsız bir vatanın ağır sanayisinde, yüksek teknolojisinde ve tarımında ter döken kadın, toplumu dönüştürme gücünü bizzat kendi ellerinden alır. Bu yüzden, emperyalistlerin yıktığı her fabrika, bombaladığı her altyapı tesisi, aslında kadının toplumsallaşma imkanlarını yok ederek onu eve ve karanlığa mahkûm etmeyi hedefler. Özgürleşme, bombaların yıkıntıları arasından değil; kadın mühendislerin planladığı şehirlerden, kadın doktorların yönettiği hastanelerden ve kadın işçilerin örgütlendiği sendikalardan yükselecek.

Tekelinizdeki Sosyal Medya Provokasyonları İşe Yaramayacak!

Bugün emperyalizm sadece toprakları değil zihinleri de işgal etmeye çalışıyor. 2026 yılının teknolojik imkanlarıyla birleşen psikolojik harp yöntemleri, sosyal medyayı devasa bir manipülasyon merkezine dönüştürdü. İsrail ve ABD menşeli provokatif hesaplar, her gün binlerce içerikle “İsrail bombalarının İranlı kadınlara bahar getireceği” yalanını pompalıyor. Bu, sadece bir propaganda değil bir halkın acısıyla, hafızasıyla ve onuruyla alay etmektir.

Bu provokasyonların en acımasız boyutu, katledilen 168 kız çocuğunun kanı üzerinden yürütülen algı yönetimidir. Sosyal medya trolleri, bir yandan bu çocukları öldüren füzelerin sahiplerini selamlarken, diğer yandan aynı çocukların özgürleşemeden öldüğüne dair timsah gözyaşları döküyor. Bu dijital işgalcilerin insanların akıllarını kendilerince bulandırmaya çalışıyor. Ancak bu hesapların unuttuğu bir şey var: Hiçbir halk, kendi çocuklarını katledenleri kurtarıcı olarak görmez.

Dijital dünyada yaratılan sahte gerçeklikler, İran sokaklarındaki, fabrikalarındaki ve okullarındaki somut gerçekliğe çarptığında un ufak olmaya mahkumdur. Sosyal medya operasyonları halkın vatan sevgisini, bağımsızlık sevgisini ve anti-emperyalist bilincini hesaba katmıyor. Bot hesaplar istediği kadar tweet atsın, algoritmalar istedikleri kadar manipülasyon yapsın; 168 kız çocuğunun cenazesindeki o derin sessizlik ve öfke her türlü dijital gürültüden daha gerçek.

İranlı kadınların kurtuluşu, emperyalist bir işgalin küllerinden değil; kendi öz güçleriyle, üretimle ve bağımsız bir vatanın onurlu geleceğiyle yükselecektir. Bombalar sadece yıkacak özgürlüğü ise sadece emek ve direnç inşa edecek.

“Yaşasın Bağımsız İran, Yaşasın Üreten ve Direnen Kadınlar!”

İRAN VURUYOR, ABD ÇÖKÜYOR!

Türkiye Gençlik Birliği — Tue, 10 Mar 2026 16:19:48 +0000

ABD – İsrail’in “geçilmez” denilen o savunma sistemlerinin aslında koca bir balon olduğunu, İran tüm dünyaya gösteriyor. İran’ın füzeleri sadece hedefleri değil, yıllardır kurulan o “yenilmezlik” masalını da yerle bir etti. ABD ve İsrail’in askeri zorbalıkla herkesi dize getirdiği o devir, artık geri dönmemek üzere kapandı.

1. ABD’nin Ekonomik İntiharı

ABD’nin bölgedeki en büyük kozu olan Patriot ve THAAD gibi milyar dolarlık hava savunma sistemleri, İran’ın asimetrik taktikleri karşısında stratejik bir felç yaşamaktadır. Sadece 35 bin dolarlık maliyeti olan ucuz droneları düşürmek için 1,4 milyon dolarlık füzelerin fırlatılması, savunma ekonomisini sürdürülemez bir noktaya taşımıştır. Bu durum, ABD’nin müttefiklerine vaat ettiği “güvenlik şemsiyesinin” aslında delik olduğunu gösterdi.

ABD’nin İran ile girdiği bu askeri hesaplaşmanın faturası baş döndürücü bir hızla kabarıyor. Sadece ilk 24 saatlik saldırının maliyeti 779 milyon doları bulurken, ilk haftada harcanan toplam miktar 10 milyar doları aşmış durumda; bu bütçenin 4 milyar doları ise sadece İran füzelerini durdurmak için kullanılan pahalı savunma sistemlerine gitti. Düşen jetler, günlük işletme gideri 11 milyon doları bulan uçak gemileri ve bir saatlik uçuş maliyeti 150-200.000 dolar bandında olan B-2 Spirit uçaklarının masrafı da eklenince, ABD ekonomisi eşi benzeri görülmemiş bir mali yükle karşı karşıya kaldı. ABD savaşa devam edebilmek için günlük asgari bir milyar dolar para harcıyor.

2. Üsler Vuruluyor, Coniler Tabuta Giriyor

Katar’dan Bahreyn’e, Kuveyt’ten Suudi Arabistan’a kadar bölgeyi bir ağ gibi saran ABD askeri varlığı, bugün artık bir güç gösterisi değil, açık birer hedef haline geldi:

El-Udeid (Katar): CENTCOM’un ileri karargâhı olan ve 10 bin askere ev sahipliği yapan bu devasa tesis, İran kaynaklarına göre ağır bir darbe aldı ve 200’den fazla kayıp verdi.
Beşinci Filo (Bahreyn) ve Prens Sultan Üssü (Suudi Arabistan): Bu noktaların harabeye dönmesi, ABD’nin bölgedeki operasyonel kabiliyetini temelinden sarsmış durumda.

Trump yönetimi; tabut görüntülerini ve kesin ölü sayılarını gizleyerek kamuoyu baskısını yönetmeye çalışsa da sahadaki gerçeklik, ABD askerlerinin artık açık hedef olduğunu tescilledi.

3. İran Halkı Ayakta

ABD ve İsrail yıllardır İran’ın içinde Mossad ajanları ve Şahlık rejimini destekleyen gruplar ile iç karışıklık yaratmaya çalışıyordu. Savaşın başladığı andan itibaren meşru hükümeti destekleyen İran halkı caddeleri ve meydanları doldurdu; yer yer isabet eden füzelere rağmen meydanlardan geri kalmıyorlar. Türkiye ve başka ülkelerde yaşayan İranlılar, savaşın ilk gününden itibaren ülkelerine geri dönmeye başladı. Yapılan röportajlarda genç, yaşlı, kadın veya erkek fark etmeksizin toplumun her kesimi; ABD ve İsrail’e karşı hükümetin yanında olduklarını ve mücadelenin sonuna kadar sürmesi gerektiğini vurguluyor.

4. İsrail Tarumar Oldu

İsrail’in Demir Kubbe’si ve ABD’den aldığı savunma sistemleri, savaşın ilk günlerinde kevgire döndü. İsrailliler artık sığınaklarından çıkamıyor; çıkanlar ise ülkeyi terk edip Güney Kıbrıs, ABD ve başka ülkelere sığınıyor. Bazı noktalarda enkazların sığınak giriş çıkışlarını kapattığı ve içerideki İsraillilerin çıkamadığı durumlar oluyor. Binyamin Netanyahu’nun ise 28 Şubat’tan bu yana nerede olduğu bilinmiyor.

5. Hürmüz Boğazı ve Lojistik Felç

İran’ın Hürmüz Boğazı’nu kapatması, dünya enerji arzının %20’sini İran’ın insafına bırakmıştır. Bu durum, ABD’nin lojistik hatlarını koparmış ve ticaret güzergâhlarını işlevsiz kılmıştır. Cebel Ali Limanı gibi devasa lojistik merkezlerin hedef alınması, ABD Donanması’nın ikmal yeteneğini bitirme noktasına getirdi.

Sonuç: Sistem Artık Çalışmıyor

Bir yanda 4 trilyon dolar harcayarak yıkan ve bu süreçte kendi savunma stoklarını tüketen bir ABD; diğer yanda ise düşük maliyetli teknolojilerle rakibini ekonomik bir kara deliğe çeken İran ve bu boşluğu sessizce inşa ederek dolduran Çin bulunmaktadır. ABD’nin kamu borcunun 39 trilyon dolara dayanması ve kendi kamuoyunda savaşa verilen desteğin %30’ların altına inmesi, bu savaşın mali ve insani bedelinin Washington tarafından taşınamayacağını gösteriyor.

Özetle; askeri sistemleri tarumar olan, müttefikleri tarafından terk edilen ve her geçen gün daha fazla askerini kaybeden “Epstein ittifakı” için İran karşısında bir “zafer” ihtimali, artık yerini stratejik bir geri çekilme ve hegemonya kaybına bırakmıştır. Bu noktadan sonra İran’ın attığı tokadın etkisi farklı coğrafyalarda da hissedilecektir.

‘Nihilist penguen’ bize ne anlatıyor?

Kayahan Çetin — Fri, 30 Jan 2026 07:18:00 +0000

Sosyal medyada bir süredir milyonlarca kez paylaşılan bir görüntü var. Su kaynağına doğru ilerleyen penguen sürüsünden ayrılan ve kendisi için hayatın olmadığı dağlara doğru tek başına yürüyen penguenin görüntüsü. Görüntü, 2007 yılında Werner Herzog tarafından çekilen “Encounters at the End of the World” isimli Antarktika’daki yaşamı anlatan belgeselden alınma.

Penguenin yürüyüşü her yerde paylaşıldı; belediyeler, ünlü markalar, siyasi partiler penguen üzerinden espriler yaptı, videolar hazırladı… Bu penguene bazı isimler de takıldı: ‘yalnız penguen’, ‘nihilist penguen’ vb. Bizce penguenin tavrına en uygun isim ‘nihilist penguen’. Çünkü türdeşlerinden uzağa, kendisi için hayat olmayan bir noktaya, bir nevi yok oluşa doğru anlamsız bir yürüyüş yapıyor. Evrende ve yaşamda herhangi bir anlamlı öz aramanın anlamsız bir çaba olduğunu savunan nihilizmin tavrıyla paralel bir tavrı var desek, penguen dostumuza haksızlık etmiş olmayız.

PENGUEN NEREYE YÜRÜYOR?

“Nihilist penguen”in paytak paytak tatlı yürüyüşüyle ya da belgeseli çekenlerin ilgisini çeken tavrıyla bir problemimiz yok elbette. Asıl ilgi çekici olan “nihilist penguen”in ölüm yürüyüşünün sosyal medyada “toplumsallığın zulmüne” karşı “birey olmanın ölümü göze alan asaleti”ne dönüştürülmesi.

Sıkça yapılan bazı yorumlar şöyle: “İşte kendini ait hissedemediği bir yerden yok olmayı göze alarak asilce yürüyen penguen”, “Biz de keşke senin gibi olabilsek”, “Toplumun baskısının onu öğütmesine izin vermeyip onlardan ayrılıyor, hangimiz bu kadar cesur olabiliyoruz” vs vs. Penguenin normalin dışındaki davranışı birdenbire sosyal medyanın bireyci rüzgarında “toplumun öğütücülüğüne karşı” bir simge haline gelebiliyor.

İşte birey olmakla bireycilik arasındaki kalın çizgiyi gösteren bir olay daha. Bireyci ideoloji sürüden ayrılan penguenin yok olmaya ve ölüme yürümesini kutsallaştırabiliyor. Onlar için mutlak şer ve zorbalık kaynağı olan “toplumu” dağıtan ve bireyi un ufak eden her şey mübah. Peki birey olmak böyle bir şey mi? Sağlıklı ve mutlu bir birey olmanın yolu sağlıklı bir kolektifin içinde, yabancılaşmadan arınmış bir toplumsal ilişki ağına sahip olmaktan geçmiyor mu? Tarih ve doğa bize, ait oldukları toplumun ortak kaderi için türlü fedakârlıklar yapan “bireylerin” hikayesini anlatır.

TURNA KATARININ TAVRI VE PENGUEN KOLONİSİNİN YÖNÜ

Madem hayvanlardan başladık onlardan devam edelim

Turna katarlarının örneğini sık sık veririz birbirimize. Turna katarı uçarken bir öncü turna katarın en önüne geçer ve rüzgârı göğüsler. Onun rüzgârı göğüslemesi sayesinde arkadakiler daha rahat ilerler. Bu zor bir görevdir, nefes tüketir. Ve bu öncü turna nefesi tükenene kadar görevini sürdürür. Onun nefesi bitip düştüğünde arkadan yeni bir nöbetçi nöbeti devralır ve katar yoluna böyle devam eder. Turnalar toplulukları için fedakârlık yaparak yolun güvenli geçmesini sağlarlar.

Cemal Süreya’nın dizelerindeki “donmasın diye suya nöbetleşe kanat vuran yaban ördekleri”, yine kolektifin ortak amacı için görev üstlenmenin doğadaki bir ifadesidir. Su kaynağına doğru topluca ilerleyen penguen kolonisi de benzerdir; o zorlu kutup şartlarında avlanmak, hayatta kalmak için kolektif hareket etmek bir tercih değil zorunluluktur. Doğa, türlerin hayatta kalmak için dayanışmasının örnekleriyle doludur.

NAZIM’IN ‘İLK HÜCUMDA DÜŞEN NEFERİ’ FARKLI MI?

“Diyelim ki, dövüşülmeye değer bir şeyler için,

diyelim ki, cephedeyiz.

Daha orda ilk hücumda, daha o gün

yüzükoyun kapaklanıp ölmek de mümkün.

Tuhaf bir hınçla bileceğiz bunu,

fakat yine de çıldırasıya merak edeceğiz

belki yıllarca sürecek olan savaşın sonunu.”

Nazım Hikmet’in “Yaşamaya Dair” başlıklı şiirinde anlattığı bu “ilk hücumda düşen neferin” hikayesi biz insanların dünyasında “dövüşülmeye değer bir şeyler için” yani aynı ülküleri, aynı ekmeği, aynı toprağı, aynı kültürü, aynı dili, aynı mirası paylaştığımız insanlar için, milletimiz için, padişahın/kralın mülkü değil; o milletin üzerinde ekip biçerek emeğiyle yücelttiği “vatan için”, mensubu olduğumuz toplumun hürriyeti, geleceği ve refahı için kendini feda etmenin turna katarından farklı olmayan bir örneği değil mi?

Ya aynı şiirdeki “kocaman gözlükleri ve beyaz önlüğüyle bir laboratuvarda, yüzünü bile görmediği insanlar için ölebilen” bilim insanı? Hem de “en gerçek, en güzel şeyin yaşamak olduğunu bildiği halde”.

Peki bu tavır sadece şiirlerde ve dizelerde mi vardı? O şiirlerin içinden çıktığı bir gerçek “Kuvayı Milliye Destanı” yok muydu?

LGBT İDEOLOJİSİNE KARŞI OLMAK “FAŞİSTLİK” Mİ?

İlyas Yılmaz — Wed, 28 Jan 2026 09:15:00 +0000

Son yıllarda dünyada ve Türkiye’de LGBT ideolojisi özelinde öyle bir iklim yaratıldı ki; bilimsel bir gerçeği dile getirmek, aile kurumunu savunmak ya da çocukların geleceği hakkında endişe duymak adeta bir “suç” haline getirildi. TRT’nin uluslararası platformu Tabii’de yayınlanan “Gökkuşağı Faşizmi” belgeseli, bu konuda kurulan ideolojik hegemonyaya karşı, toplumların geniş kesimlerinin haklı kaygılarını ve bilimsel verileri merkeze alan güçlü bir itiraz olarak karşımıza çıkıyor.
Peki, nedir bu “Gökkuşağı Faşizmi”? LGBT meselesi, iddia edildiği gibi sadece bireylerin hür iradelerindeki tercihleri mi, yoksa toplumun sinir uçlarını hedef alan küresel bir siyasi program mı?

Bugün kendisini “ilerici” veya “özgürlükçü” olarak tanımlayan pek çok kişi, bu ideolojiye karşı durmayı “gericilik” veya “faşistlik” olarak kodluyor. Ancak burada şu soruyu tartışmaya açmak lazım: Bir ideoloji; bilimi reddediyor, aileyi bir “baskı aracı” olarak görüyor ve kendi dogmalarına karşı çıkan herkesi linç ediyorsa, asıl faşizm nerede başlamaktadır?

Bizim meselemiz, tek tek bireylerin yaşam tarzı veya şahsi tercihleri değildir. Bizim meselemiz; insan doğasına, çocukların saf dünyasına ve ulus devletin temel taşı olan aileye karşı açılmış olan o çok renkli olduğu kadar birçok hedefi de olan ideolojik dayatmadır. Bu yazıda, belgeselin de izini sürerek, gökkuşağı bayrağının ardındaki küresel sermayeyi, bilimin nasıl emperyalizmin hizmetinde siyasallaştığını ve bu kuşatmanın neden bir “özgürlük” değil, emperyalist bir “dayatma” olduğunu tek tek inceleyeceğiz.

“Eleştireni ‘İptal Et’, Aykırı Sesi Sustur!”

LGBT ideolojisi, her ne kadar “hoşgörü” ve “kapsayıcılık” sloganlarıyla yola çıksa da belgeselin ilk bölümünde çarpıcı örneklerle gördüğümüz üzere, kendisinden farklı düşünenlere karşı tarihin en modern ve sistematik baskı mekanizmalarından birini işletiyor. Bugün Batı dünyasında, hatta artık ülkemizde de bir akademisyenin, bir yazarın ya da bir hekimin “insan iki cinsiyetli bir canlıdır” demesi, kariyerinin sona ermesi için yeterli bir sebep sayılabiliyor. Ancak bu baskı rejimi, ideolojinin gücünden değil, aksine bilimsel zemindeki zayıflığından kaynaklanmaktadır.

Buna günümüz literatüründe “İptal Kültürü” (Cancel Culture) deniyor. Ancak bu, basit bir sosyal medya dışlaması değildir. Bu, aydınlanmanın ve bilimin temel taşı olan “şüphe duyma” ve “tartışma” hakkına vurulmuş bir prangadır. Belgeselde tanıklık ettiğimiz, üniversitelerden atılan veya toplumsal linçe uğrayan uzmanların ortak bir özelliği var: Hiçbiri bir nefret söyleminde bulunmuyor; sadece bilimsel verileri ve fıtratı savunuyorlar.

Burada gözden kaçırılmaması gereken bir hakikat vardır: Batı üniversitelerindeki “İptal Kültürü” bir sonuç değil, bir kuşatma girişimidir. LGBT ideolojisi hakim bir mutlak güç değil; aksine birçok ülkede devletler ve toplumlar bu yıkıcı akıma karşı şimdiden harekete geçmiş vaziyettedir. Rusya’dan Macaristan’a, Orta Asya’dan Latin Amerika’ya kadar geniş bir coğrafyada devletler, toplumunun geleceğini korumak adına hukuki ve siyasi önlemleri artırmaktadır.

LGBT’yi “özgürlük” olarak görenlere şunu sormalıyız: Farklı bir fikir beyan ettiğinde sizi “yok etmeye” çalışan bir yapı mı özgürlükçüdür, yoksa toplumu korumak adına bilimsel gerçekleri haykıranlar mı? LGBT ideolojisi bir inanç sistemi gibi dokunulmazlık talep ederek eleştiri getireni anında “faşist”, “gerici” veya “homofobik” ilan edip tartışma dışı bırakmak istese de bu dayatma duvara çarpmıştır. Emperyalizm, bu “düşünce terörü” aracılığıyla toplumun direnç odaklarını, özellikle de aydınlarını ve üniversitelerini esir almayı hedeflese de dünyada yükselen milli direnç odakları bu kuşatmayı yarmaktadır. Mesele, bu ideolojinin hakimiyeti değil, ona karşı alınacak önlemlerin kararlılıkla artırılması ve milli devletin koruma kalkanının güçlendirilmesidir.

Fıtrata Savaş Açmak

LGBT ideolojisinin en temel dayanağı, cinsiyetin biyolojik bir gerçeklik değil, bireyin kendi içinde hissettiği bir “toplumsal kurgu” olduğu iddiasıdır. Ancak belgeselin ikinci bölümünde bilim insanlarının da vurguladığı üzere, doğa kendi kanunlarını ideolojik sloganlara göre belirlemez. İnsan türü, her hücresinde taşıdığı XX (kadın) ve XY (erkek) kromozomlarıyla iki cinsiyetli bir canlıdır.

LGBT ideolojisine dair kafasında soru işareti olanlar için bu konuyu netleştirelim: Cinsiyet, sabah uyandığımızda hissettiğimiz bir duygu veya sonradan seçtiğimiz bir “kimlik” değildir. Doğumdan önce belirlenmiş; kemik yapımızdan beyin fonksiyonlarımıza, hormon sistemimizden metabolizmamıza kadar tüm varlığımızı şekillendiren maddi bir temeldir. Bugün bu gerçeği dile getirmek, “bilim karşıtlığı” gibi sunulsa da asıl bilim dışılık, milyarlarca yıllık evrimsel ve biyolojik süreci reddetmektir.

Peki, neden biyolojik gerçekliğe bu denli şiddetli bir savaş açılıyor? Çünkü insanı biyolojik köklerinden koparmak, onu her türlü manipülasyona açık, köksüz bir “tüketici nesne” haline getirmenin ilk adımıdır. Eğer cinsiyet bile akışkan ve belirsiz bir hale getirilirse, toplumun en küçük birimi olan ve biyolojik sürekliliği sağlayan aile kurumu da meşruiyetini yitirir. Burada mesele bireylerin kendilerini nasıl tanımladığından öte, bilimin emperyalist bir ajanda uğruna tahrif edilmesidir.
Maddi gerçeğin olmadığı yerde özgürlük değil, sadece kurgulanmış bir kaos vardır. Biyolojik cinsiyeti inkar etmek, sadece doğaya değil, toplumsal yapının tutarlılığına da indirilmiş bir darbedir.

İnsanı Kendisine ve Toplumuna Yabancılaştıran “Özgürlük”

LGBT ideolojisinin hedef tahtasında sadece aile kurumu veya toplumsal yapının kılcalları bulunmuyor; saldırı doğrudan insanın özüne ve varlığına yöneliktir. Bu projenin esas gayesi, bireyi toplumdan ve kendinden soyutlayarak onu derin bir yabancılaşma sarmalına itmektir.

Bu ideolojik dayatma, bireyi önce biyolojik gerçekliğine yabancılaştırmakta, onu kendi bedeniyle kavgalı hale getirmektedir. Kendi fiziksel varlığıyla barışık olmayan, aynadaki aksine “yanlış beden” gözüyle bakan birey; doğal bir sonuç olarak önce kendine, sonra çevresindeki insanlara ve en nihayetinde yaşadığı topluma yabancılaşmaktadır. İnsanı doğasından koparan bu süreç, sadece bir kimlik karmaşası değil, beraberinde ağır psikolojik faturalar getiren bir yıkım silsilesidir.

Cinsiyetine yabancılaştırılan bireyin yaşadığı bu derin iç kavga; bunalımları, şiddet eğilimini, madde ve alkol bağımlılığını tetikleyen en önemli unsurlardan biridir. “Kendini bulma” vaadiyle çıkılan bu yolun sonunda, birey toplumun dayanışma bağlarından koparılarak yapayalnız bırakılmaktadır. Çünkü köksüzleşen, kendine ve değerlerine yabancılaşan insan; küresel sistemin ve tüketim çarklarının en savunmasız, en kolay yönetilebilir malzemesidir. Dolayısıyla karşımızdaki tablo bir “özgürleşme” hikayesi değil, bireyin kendi varoluşuna karşı kışkırtıldığı sinsi bir soyutlanma operasyonudur.

Gökkuşağı Altındaki Kasa

Pek çok kişi LGBT meselesini bir “insan hakları” mücadelesi sanırken, madalyonun diğer yüzünde milyarlarca dolarlık küresel bir endüstri dönüyor. Belgeselde de çarpıcı bir şekilde işlendiği üzere, cinsiyet uyum süreci dediğimiz şey; sadece cerrahi müdahalelerden ibaret değil, bireyi ömrü boyunca ilaç tekellerine (Big Pharma) bağımlı kılan bir sistemdir.

Ergenlik engelleyicilerle başlayan, hormon haplarıyla devam eden ve ağır ameliyatlarla süren bu yolculukta; “özgürlüğüne kavuştuğu” söylenen birey, aslında küresel ilaç şirketleri için “ömür boyu müşteri” haline getirilmektedir. Bir insanın kendi biyolojik doğasına müdahale ettirmesi, tıbbi olarak geri dönüşü çok zor ve maliyeti çok yüksek bir bağımlılık döngüsünü başlatır.

Mesele sadece ilaç sektörüyle de sınırlı değil. Bugün dünyanın en büyük yatırım fonlarının (BlackRock, Vanguard vb.) şirketlere yatırım yaparken “ESG” (Çevresel, Sosyal ve Kurumsal Yönetişim) puanlaması adı altında LGBT ajandasını dayatması bir tesadüf müdür? Küresel sermaye, neden “gökkuşağı” renklerine aşık olmuştur?

Cevap nettir: Emperyalizm, ulus devletlerin direncini kırmak ve toplumun temeline darbe vurmak için kimlik siyasetini kullanırken, aynı zamanda bu süreci yeni bir pazar alanına dönüştürmektedir. Aileden koparılan, kimliği akışkan hale getirilen ve sürekli olarak “kendini bulmak” için tüketime yönlendirilen birey, sistem için en ideal piyasa nesnesidir. Dolayısıyla karşımızdaki yapı sadece kültürel değil, aynı zamanda son derece kâr odaklı, sınıfsal bir dayatmadır.

Emperyalizm Sadece Tank, Top, Tüfekle Saldırmıyor

LGBT ideolojisi, günümüzde milli devletlerin kapısını “demokrasi”, “insan hakları” ve “özgürlük” gibi parlatılmış kavramlarla çalıyor. Ancak bu kavramların ambalajı açıldığında, altından ulus devletin hukuki egemenliğini tasfiye etmeye yönelik sinsi bir operasyon çıkıyor. Belgeselin “Hukuk ve Siyaset” bölümünde de işaret edildiği üzere; Birleşmiş Milletler ve Avrupa Birliği gibi üst yapılar üzerinden dayatılan metinler, birer hukuk reformu değil, milli devletin anayasal zırhında açıklar yaratma girişimidir.

Bunun en somut ve taze örneği, yıllarca tartışılan İstanbul Sözleşmesi ve onun türevi olan muğlak hukuki kavramlardır. “Toplumsal cinsiyet” gibi bilimsel temeli olmayan safsatalarla bir ülkenin aile hukuku ve toplumsal değerleri, küresel merkezlerin denetimine açılmak istenmiştir. Bu durum, bir hak arayışından ziyade, bir ülkenin iç işleyişine, anayasasına ve aile yapısına yapılan doğrudan bir müdahaledir.

Peki, neden Türkiye gibi ülkeler, kendi toplumsal değerleri ve anayasal düzenleri olmasına rağmen uluslararası sözleşmelerdeki “toplumsal cinsiyet” gibi safsatalarla köşeye sıkıştırılmak isteniyor? Cevap, emperyalizmin önündeki en büyük engel olan milli devletleri yıkmak için kullandığı “yumuşak güç” (soft power) stratejisinde gizlidir.

ABD emperyalizmi bir yandan Doğu Akdeniz’den, Ege’den namlularıyla milli devleti hedef alırken bir yandan da milletin hukuk sistemini ve kültürel kodlarını “evrensel normlar” bahanesiyle dönüştürerek içeriden zayıflatmayı hedefler. Bu ideolojik kuşatma, hukuk sistemini bir “baskı aracı” olarak kullanıyor. “Nefret söylemi” kavramının sınırları o kadar genişletiliyor ki; biyolojik gerçekleri savunmak veya aile kurumunu korumak için yasal düzenleme istemek bile “suç” kategorisine sokulmaya çalışılıyor. LGBT lobileri eliyle yürütülen bu faaliyetler, milli devletin aile üzerindeki koruma kalkanını kaldırmayı ve toplumu bir arada tutan bağları koparıp, insanları tek başına, savunmasız ve örgütsüz bırakmayı hedefliyor.

Sahte Özgürlükten Acı Gerçeğe

LGBT ideolojisinin pırıltılı reklamlarında asla göremeyeceğiniz, belgeselin ise en çarpıcı kısmını oluşturan bir gerçek var: Detransition, yani cinsiyet uyum sürecinden pişman olup özüne dönmek isteyenler. Bu insanlar, “kendin ol” sloganlarıyla hormon haplarına ve ameliyat masalarına itilen, ancak yolun sonunda telafisi mümkün olmayan bedensel ve ruhsal hasarlarla baş başa kalan gençlerdir.

Bu süreç iddia edildiği gibi tamamen “bilimsel” ve “özgürleştirici” ise, neden pişman olan gençlerin sesleri sistem tarafından sistematik olarak bastırılıyor? Belgeselde konuşan mağdurların ortak feryadı aynı: “Bana sadece seçenekler sunuldu ama riskler anlatılmadı; ergenlik bunalımlarım bir kimlik meselesi gibi sunuldu.”

Mesele, bir insanın hayatıyla kumar oynamaktır. Geri dönüşü olmayan ameliyatlar, ömür boyu süren ağrılar ve kısırlık… “Özgürlük” adına bir insanın üreme yeteneğini elinden almak, onu tıbbi bir bağımlılığa mahkûm etmek hangi vicdana sığar? Hangi özgürlük masalı bunu açıklar? Bu pişmanlık hikayeleri, LGBT ideolojisinin bir “insan hakları” hareketi değil, insan doğasını tahrip eden yıkıcı bir deney olduğunu kanıtlıyor.
Burada hedefimiz bireyleri yargılamak değil, bu yıkım çarkına girmelerini önlemektir. Küresel sistemin sunduğu “sahte kimlikler” bir çözüm değil, birer tuzaktır.

Senin ve Toplumun Geleceği için LGBT İdeolojisine Karşı Örgütlen

“Gökkuşağı Faşizmi” belgeselinin bizlere gösterdiği en net gerçek şudur: Karşımızda masum bir tercih veya bir kültürel değişim değil; merkezinde emperyalist sistemin, ilaç tekellerinin ve uluslararası lobilerin bulunduğu küresel bir taarruz vardır. Bu taarruzun hedefi, insanı biyolojik hakikatinden koparmak, aileyi dağıtmak ve toplumu savunmasız bırakarak köksüzleştirmektir.

Peki, bu devasa kuşatmaya karşı bireysel kaygılarla veya sadece izleyerek karşı durulabilir mi? Hayır! Emperyalizm örgütlü bir güçse, ona karşı ancak daha güçlü ve disiplinli bir örgütlenmeyle yanıt verilebilir.

Gerçek özgürlük; küresel sistemin sunduğu sahte, bunalımlı ve köksüz kimliklerde değil; üretimde, bilimde, milli kültürde ve vatan savunmasındadır. Arkadaşım; seni tüketim nesnesi haline getirmek, zihnini bulandırmak ve ailene, doğana, vatanına yabancılaştırmak isteyen bu akımlara karşı tek başına değilsin. Bu ideolojik dayatmayı püskürtmek, bilimsel hakikati savunmak ve geleceğini kurtarmak için Türkiye Gençlik Birliği’nde örgütlen!

İlyas Yılmaz
TGB Genel Başkan Yardımcısı

Emperyalizmin Sakıncalı Piyadesi: Uğur Mumcu

Aslı Sezen Sezgin — Sat, 24 Jan 2026 14:10:00 +0000

Uğur Mumcu bir memur çocuğu olarak 1942 yılında Kırşehir’de dünyaya geldi. Çocukluğundan beri her zaman başarılı, disiplinli sorgulayan bir öğrenciydi. Daha lise yıllarında Bahçelievler Deneme Lisesi’nde okurken arkadaşı Doğu Perinçek’in çıkardığı Karınca Kararınca duvar gazetesinde yazı faaliyetlerine başlamıştı bile. Uğur Mumcu’nun o zamanlardan Türk aydınlarının arasında parmakla gösterilecek bir örneği olacağı belliydi.

Bir Cumhuriyet Aydını

Mumcu, günümüzde görmekte zorluk çektiğimiz bir aydın örneğiydi, ayakları bu topraklara basan biriydi. Hayatı Türk devriminin birikimlerini, Atatürkçülüğü, bilimi ve vatanseverliği savunmakla geçti. Türk milletinin menfaatine olmayan her türlü şeyin tam karşısında konumlandı. Amerikancı bütün müdahalelerin farkındaydı. En büyük hedefi ise cesur gazeteciliği ile Türk milletini aydınlığa çıkarmaktı. Vatanı ve milleti için çalışmaktan hiçbir zaman geri durmadı ve tam bağımsız, demokratik Türkiye mücadelesinin en ön saflarında yer aldı.

Uğur Mumcu’nun aydınlığı, teslimiyetin değil Atatürkçülüğün aydınlığıdır. O; susmayı erdem sayanlara karşı konuşmayı, geride durmayı akılcılık sananlara karşı ileri atılmayı, emperyalizme hizmet edenlere karşı halkına hizmet etmeyi seçti. Cumhuriyet’e bir hatıra olarak bakanlara, Altı Ok’u duvarda bir tablo olarak görenlere ve sahte Atatürkçülere karşı yaşayan bir mücadele verdi. Bugün, yazdıklarına yeniden baktığımızda anlıyoruz ki Uğur Mumcu için her şeyin önünde gelen tek mesele, vatanın bölünmez bütünlüğüydü.

Mücadelede İçinde Gazetecilik

Uğur Mumcu bir Türk devrimcisinin yol haritasını çizmek için “Her şeye Atatürk gücüyle ve onuncu yıl umuduyla başlayacağız, başlamalıyız” demişti Cumhuriyet gazetesindeki yazısında. Gazeteciliğinin temelinde ise halkının özgürlükleri için savaşan bir bilinç vardı. Tarikat, Gladyo ve terör ile mücadelesini de bu eksende başlattı. Türkiye’yi ABD hegemonyasına esir etmek isteyen yapılanmaların planlarını tek tek deşifre etmişti Uğur Mumcu. 15 Temmuz Amerikancı darbe girişimini adeta önceden görmüş ve halkını “Tarikatlara ve cemaatlere alınan genç çocuklar, 30 yıl sonra General olacaklar ve Cumhuriyete karşı ayaklanacaklar.” diyerek uyarmıştı. ABD’nin, NATO üzerinden Türkiye’nin somut çıkarlarına aykırı bir güvenlik stratejisi dayattığını sürekli dile getirdi. Buna karşın FETÖ’nün yayın organı Zaman gazetesi ise Uğur Mumcu’yu hedef almıştı. Gazetenin manşetini dev puntolarla “Uğur Mumcu Ajan mı?” yazısı süslüyordu. Araştırdığı onlarca dosya; “faili meçhul” cinayetler, mafya ilişkileri, terör ve tarikat yapılanmaları… Hepsi mafya-gladyo-tarikat üçgeninin Uğur Mumcu’yu hedef tahtasına koyması için bir sebepti. İşte bu sebeple emperyalizmin “sakıncalı piyadesi” haline gelmiştir. ABD tertibinin ardından Mamak Cezaevinde geçirdiği günleri anlattığı kitabına da bu ismi uygun görmüştü Mumcu.

Türkiye’nin bölünmesi için yapılan planlar, vatanı içten çürüten yapılanmalara karşı Türk milletini birleştirmek için mücadele verdi. Bu yüzden de faili meçhul denilen bir NATO cinayetiyle şehit edildi Uğur Mumcu. Türkiye’nin NATO için konumunun Asya devletlerine karşı bir bekçi ve ABD çıkarları için Batı Asya’da bir maşa olarak görüldüğünü biliyordu.

Terörün ülkede kol gezdiği, tarikatların itina ile devlet içerisine yerleştirdiği dönemlerde, örnek bir devrimcilik sergileyen Uğur Mumcu’nun yazıları bu sayede Türk devrimcilerinin yoluna hala ışık tutmaktadır.

Kâhin Değil Devrimci Aydın

Bütün cesaretinin yanı sıra Uğur Mumcu işini hakkıyla yapan bir gazeteciydi, cemaat-ordu-devlet arasındaki ilişkileri açıklarken, NATO planlarını ve PKK-CIA ilişkilerini ifşa ederken her zaman bilime, belgeye ve gerçeklere dayandı. 15 Temmuz gerçeğine dair yıllar öncesinden uyarılar yapması Uğur Mumcu’nun kâhin olduğuna değil Türk milletinin öncüsü, devrimcisi olduğuna kanıttır.

“Derdi millet ile harab oldu ten
Neyleyeyim ikbali istikbali ben”

Mustafa Kemal’in yakın dostu ve silah arkadaşı Ömer Naci’nin bu dizeleri Uğur Mumcu’nun neden devrimci olduğuna yerinde bir açıklama getirir. Devrimcilik ve millet derdi, onu mal, mülk ve makam ile kirlenmiş bir gelecekten uzak tutmuş, satın alınamayan bir aydın ortaya çıkartmıştır. Toprak eğer uğrunda ölecekler varsa satın alınamayacak bir hale bürünür ve vatan olur. Uğur Mumcu toprağı vatan yapan devrimcilerden biri oldu.

24 Ocak 1993 yılında Ankara Karlı Sokak’ta bir bomba sesi duyuldu, patlayan Uğur Mumcu’nun arabasıydı. O andan itibaren bize, Türk gençliğine emperyalizme ve tüm aygıtlarına karşı mücadeleyi miras bıraktı.

Bir Cumhuriyet Aydını

Mücadelede İçinde Gazetecilik

Kâhin Değil Devrimci Aydın

“Derdi millet ile harab oldu ten
Neyleyeyim ikbali istikbali ben”

‘Milliyetçilik’ maskesi takan NATO’culara Suriye dersleri

Kayahan Çetin — Thu, 22 Jan 2026 02:55:00 +0000

Suriye’de tarihi gelişmeler ardı ardına yaşanıyor. Suriye Cumhurbaşkanı Ahmed Şara’nın komutası altındaki Suriye Ordusu, PKK/YPG’nin Halep’te 10 Mart ve 1 Nisan mutabakatlarını çiğneyen kışkırtmalarının ardından “tek hükümet, tek devlet, tek ordu” sloganıyla askeri operasyona başladı ve Fırat’ın doğusuna geçti.

Suriye Ordusu’nun Fırat’ın doğusuna geçişinin ardından Tabka, Deyrezor, Rakka gibi merkezler, Suriye’nin en önemli petrol sahaları ve su kaynakları art arda Suriye Devleti’nin eline geçiyor. PKK/YPG tam bir bozgun halinde kaçıyor ve SDG yapısı içindeki Arap aşiretleri isyan ederek Suriye Ordusu’nun tarafına geçiyor.

PKK/YPG, 10 Mart Mutabakatı’na uymayıp ABD ve İsrail desteğine güvenerek, piyonluğunun vazgeçilmezliğine dayanarak, Kandil’in sabotajcı çizgisine girmenin bedelini ödüyor. Şimdi 18 Ocak tarihinde hazırlanan PKK/ YPG’nin özerklik iddialarını tarihe gömecek yeni bir mutabakat için Suriye Devleti kararlı ve saat başı yeni gelişmeler yaşanıyor.

Biz konuya başka bir pencereden bakmaya çalışacağız; PKK’nın silah bırakması ve bütünleşme süreci başladığından bu yana iç cephede sürekli kuşku yaratan, çarpıtma yapan, kışkırtıcılık peşinde koşan “milliyetçi” maskeli unsurlar Suriye’de PKK’nın darmadağın edilmesinin ardından ciddi bir boşluğa düştüler. Bu unsurlar kimlerdi, hangi kaynaktan besleniyorlardı ve sürecin esas hedeflerini gölgelemek için neler yaptılar?

GLADYO ARTIKLARI VE KANDIRDIKLARI

Bu “kışkırtıcılar” esas iki gruptan oluşuyor:

1) NATO Gladyosu’nun ideolojik gözlüğüyle dünyaya ve Türkiye’ye bakan, Batıcı, Gladyo milliyetçileri (İYİ Parti, Zafer Partisi vb.).

2) Gladyo artıklarının etkilediği, milliyetçi, vatansever hassasiyetlere sahip ama algı operasyonunun kurbanı olan kesimler.

Gladyo/NATO milliyetçileri süreç başladığından bu yana bugün sahadaki sonuçlar alınabilsin diye canlarını feda eden Mehmetçiğimizi, milli hassasiyetlerimizi, şehit ailelerini ucuz hesapları için kullanmaktan çekinmediler. Bunun bir açılım, bölünme, Türk kimliğinin yok edilmesi süreci olduğu tekerlemesini söyleyip durdular.

Sürecin Abdullah Öcalan’ın ağzından 27 Şubat 2025 tarihinde “terör örgütünün bütün unsurlarıyla birlikte feshi ve silah bırakması, silah bırakanların devlet ve toplumla bütünleşmesi” hedefiyle ve “ayrı devlet, özerklik, federasyon, kültüralist çözümlerin iflas ettiği” tespitiyle başladığını anlatmaya çalıştık, anlamadılar.

Süreci provoke etmek isteyenin, PKK unsurlarının silah bırakmamaları için bastıranın terör örgütü içindeki bazı kanatlar ve onların sahibi olan ABD/İsrail olduğunu ve süreci baltalamanın bunların amacına hizmet ettiğini açıkladık, kulak asmadılar.

Bu sürecin başarılı olması ve PKK’nın tüm unsurlarıyla feshinin ve Kürt’le Türk’ün ayrılıkçılığı ve bölücülüğü toprağa gömerek Türk Milleti’nde bütünleşmesinin, Türk Devrimi’nin 200 yıllık milletleşme hedefine ilerlemek anlamına geldiğini söyledik, “Apo TC’ye kendine devlet kurduruyor!” edebiyatı yaptılar. (1)

Şehitlerimizin bu sürecin hedeflediği sonuçlar için canlarını feda ettiğini ve gazilerimizin PKK terör örgütü ve ayrılıkçılık silinsin diye mücadele ettiğini söyledik, onlar şehitlerimizin aziz hatırasını maske olarak kullandılar.

Bu sürecin PKK’yı kuran Abdullah Öcalan’ın tek taraflı beyanıyla ve çağrısıyla başladığının, ortada bir pazarlık, müzakere vs. olmadığının, PKK’nın Türk Ordusu tarafından yenilmesinin sonuçlarını yaşadığımızın altını çizdik; her türlü algı operasyonuyla tersini göstermeye çalıştılar.

Öcalan’ın silah bırakma çağrısının uygulanmadığı takdirde “demir yumruk” seçeneğinin hazır olduğunu ve bütünleşmeye kastedenlere karşı Türk Ordusu’nun ve dostlarının hazır olduğunu vurguladık; onlar Türkiye’nin ve komşularının gücünü küçümsediler.

Tüm bunları süreci anlayamadıkları için değil kaderlerini ABD ve NATO’ya bağladıkları, ABD’nin Türkiye’deki hükümet senaryolarında görev üstlendikleri ve İsrail’in istediği kışkırtıcı, ırkçı, komşularımıza düşman sözde milliyetçiliğe hapsoldukları için yaptılar.

‘YPG’YE DEVLET KURDURACAKLAR’ DEYİP DURANLARIN BOZGUNU

Temelsiz iddialarına dayandırdıkları yer de hep aynıydı: “PKK’yı tasfiye edip Suriye’nin kuzeyinde YPG’ye devlet kurduracaklar, plan bu!”

Suriye’nin kuzeyindeki YPG yapısı sürecin en önemli düğümlerinden biriydi. Hem Türk Devleti’nin hem Suriye Devleti’nin yetkililerinin Suriye’nin kuzeyiyle ilgili hiçbir özerklik, federasyon seçeneğinin uygulanmayacağı ve merkezi devletten bağımsız bir yapıya izin verilmeyeceği yönünde onlarca açıklaması ve kararını ortaya dökseniz de nafile. ABD’yi kadir-i mutlak gibi görenlerin zihninde olay netti: “PKK’yı tasfiye eder gibi gözüküp YPG’ye devlet kurduracaklar işte.”

Bu tehdidi görüp sürecin başarısı için siyasetler üretmek yerine bu söyleme saplanıp süreci karalamayı seçtiler.

2014’den beri süregelen, FETÖ kumpaslarını dağıtan, Silivri duvarlarını yıkan, Türk Ordusu’nu özgürleştiren, esas bölücü açılım süreçlerini bitiren, Türk Milleti kavramını Anayasa’dan çıkarmak isteyen girişimleri bozguna uğratan, Suriye’nin kuzeyinde ABD-İsrail koridorunu Mehmetçiğin silahıyla kılıç gibi kesen Vatan Savaşı süreci, onlar için önemli değildi. Ezberleri ve dar çıkarları vardı sadece…

Zaten o mücadelelerin de içinde yoklardı. Hatta Gladyo milliyetçilerinin şefi durumundaki Ümit Özdağ, o dönem Fetullahçı Emre Uslularla sarmaş dolaştı ve kendi dergisinde FETÖ’cülere yazdırıyordu. (2)

ABD ister ve olurdu onların dünyasında. Ne bölge ne dünya gerçeğini anlayabildiler.

“Siz PKK feshediliyor sanın, bakın YPG devlet kuruyor!” derken bir baktılar ki Suriye Ordusu, Türkiye’nin desteğiyle ABD’nin yıllarca “yasaklı bölge” ilan ettiği Fırat’ın doğusuna girmiş, YPG mevzilerini tarumar etmiş, ilerliyor.

Şimdi hayallerinizdeki bölücü açılım nasıl devam edecek, bir fikriniz var mı? “Süreci baltalayacağız!” deyip durduğunuz şeyin, aslında YPG/PKK’nın altındaki sahte “Kürtlerin temsilcisi” halısını çektiğini anladınız mı? Bu süreçten esas rahatsız olanın ABD ve İsrail olduğunu ve onları piyonsuz bırakmak hedefiyle başladığını kavradınız mı? Anlasanız da fark etmez çünkü gönüllü değil görevlisiniz.

‘ARAP DÜŞMANLIĞI’ TERTİBİNİN İFLASI

İsrail istihbarat örgütü Mossad’la birçok kez görüştüğünü gururla söyleyen Ümit Özdağ (3) ve Zafer Partisi’nin başını çektiği en önemli kampanyalardan biri de “Suriyeli düşmanlığı” kampanyasıydı. Suriye’de savaşın başladığı 2011’den bu yana Türkiye’ye kapasitesinin çok üstünde Suriyeli mülteci göçü yaşandığı ve bunun doğurduğu sorunlar ortadaydı ve bunun tek çözümü Suriye’nin Türkiye-Suriye işbirliğiyle terörden temizlenmesi ve bu binlerce insanın vatanlarına dönüşüydü.

Ama Özdağ yaşadığımız deprem koşullarında bile Suriyeliler ve Türkler arasında kışkırtma yapmayı, Suriyelilere karşı provokasyonları tetiklemeyi, havayı germeyi ve Türk-Suriyeli çatışmasını canlı tutmayı seçti. Türkiye sokaklarını Türk-Suriyeli çatışmasıyla ateşe vermek de ABD derin devletinin “Gölge CIA” diye bilinen kurumu RAND Corporation’ın raporlarında Türkiye için gündeme getirilen iç savaş senaryolarına işaret eden önemli bir tertipti. (4)

Hatta bu düşmanlık zamanla Arap düşmanlığına dönüştürüldü ve Türkiye Cumhuriyeti’nin komşuları içinde ciddi bir Arap devleti ağırlığı varken Türkiye’de ABD-İsrail-İngiltere-NATO’ya söyleyecek bir sözü olmayan, “Arap düşmanlığına” kilitlenmiş bir sahte milliyetçilik inşa edilmeye başlandı.

Peki, şimdi ne olmaktadır? O düşmanlaştırılan Arapların devleti Suriye Arap Cumhuriyeti Ordusu, Türkiye’ye dönük en ciddi tehditlerden biri olan PKK/YPG devletçiğini dağıtıyor, Suriye’de toprak bütünlüğünü sağlıyor. Bu olayın daha İstiklal Savaşı’mızın başlarında Suriyelilerin Fransızlara karşı kurtuluş savaşını kendi savaşı olarak gören hatta hem Türkiye hem Suriye bağımsız olduktan sonra iki ülke arasında konfederasyon kurulabileceğini birçok kez işaret eden ve bunun için somut adımlar atan Mustafa Kemal Atatürk’ün ufku doğrultusunda geliştiğini görüyoruz.

Bu sözde “milliyetçiliğin”, ne Atatürk’ün emperyalizme karşı ortak mücadele siyasetinden ne de bugünün gerçeklerinden haberi var. Şimdi onların payına utanç, Türkiye ve Suriye’nin payına ise zafer düşüyor.

İYİ PARTİ’NİN TÜRKİYE-RUSYA-ÇİN-İRAN DÜŞMANLIĞI

Türkiye ve doğal müttefiklerine düşmanlık Özdağ ile sınırlı değil. Gladyo sicili kabarık Müsavat Dervişoğlu’nun liderliğindeki İYİ Parti’nin Genel İdare Kurulu Üyesi, Milliyetçi Kongre Derneği’nin kurucusu ve NATO’nun gençlik örgütlenmesi YATA’nın Türkiye kolunun eski başkanı Bahadırhan Dinçarslan, bu NATO’cu milliyetçiliğin genç önderlerinden biri olarak öne çıkartılıyor. Bakın İran’daki olaylar esnasında Dinçarslan ne diyor:

“Kendine Türk Milliyetçisi diyen bir grup insan çıkıyor ortaya, Kırım konusunda Rusya’nın çıkarlarını savunuyor, Doğu Türkistan konusunda Çin’in çıkarlarını savunuyor, İran konusunda molla rejiminin çıkarlarını savunuyor. Böyle Türkçülük mü olur ya?” (5)

Şimdi Dinçarslan’ın kurduğu cepheleşmede İran’da “molla rejiminin” karşısında ayaklanma çıkarıp, sokakları yakıp yıkanların tarafında olmalıyız. Ona göre Türkçülük böyle yapılıyor. Peki sokakta kim vardı? Mossad koordinatörlüğünde PJAK unsurları. İran’da sabotaj ve şiddet eylemlerinin birçoğunun PKK’nın İran kolu PJAK tarafından yapıldığı biliniyor. Hatta Türkiye’nin paylaştığı istihbaratla Suriye ve Irak’tan İran’a geçen PJAK unsurlarının İran Devletince tespit edilip etkisiz hale getirildiği de biliniyor. Yani burada açık bir Türkiye-İran işbirliği var.

Cepheler şöyle kurulmuş: Bir tarafta Türkiye, İran ve Suriye. Bir tarafta da bizim NATO kafa milliyetçiler, PJAK’lı dostları, ABD-İsrail ve YPG. Türk Milliyetçilerini böyle bir akıl tutulmasına, böyle bir celladına aşık Stockholm Sendromu’na sokmaya çalışıyorlar. Türkiye’de yıllardır savunduğumuz ve bugün hükümet ortakları düzeyinde gündeme getirilen ABD ve NATO’nun sınır tanımaz zorbalığına ve haydutluğuna karşı Türkiye-Rusya-Çin-İran ittifakı seçeneğine karşı onların bu herzeleri ortaya sürmesi elbette boşuna değil.

ANLAYAMADIKLARI ŞEY

Bu NATO milliyetçilerinin sınıfta kaldığı nokta aslında işin esasından başlıyor: Hala ABD’nin muktedir olduğu, küreselleşmeyi dünyaya dayatabildiği, en NATO’cu ve Atlantikçi olanın iktidara yerleştirildiği dönemlerde yaşadığımızı sanıyorlar. Kafalarını NATO’ya kaptırmışlar ve Türkiye’yi böyle okuyorlar. Fakat dünya tam tersine ABD’nin gücünün dengelendiği çok kutuplu dünyaya ve bağımsız milli devletler çağına gidiyor. ABD bile stratejisini bu yeni duruma göre güncelliyor, bknz; ABD’nin 2025 Ulusal Güvenlik Strateji Belgesi.

Aslında YPG/PKK’nın yaşadıkları onlara önemli bir ders. PKK zannetti ki arkama ABD ve İsrail’i alıp, bir elimle İran’da şehirleri Mossad’la kol kola yakar yıkarım, bir elimle de Suriye’nin kuzeyinde terör devleti kurarım ve bunun bir bedeli olmaz. Ama sonunda Türkiye ve Suriye’nin bütünlük iradesine çarpıp darmaduman oldular, İran’da da onları sahaya sürenler yüz üstü bıraktı. Çünkü ABD ve İsrail’in gücü, tüm haydutluklarına ve ciddi tehditlerine rağmen bölge devletlerini parçalamaya ve bir İkinci İsrail kurmaya yetmeyecek.

Dünyayı Washington’dan ve Brüksel’den anlamaya çalışan NATO milliyetçileri, NATO’nun kendi içinde dağılmaya gittiğini de elbette göremiyor. Şimdi Grönland cephesinde ABD dişlerini bilerken, “NATO müttefiki” olduğu Avrupa kara kara canavarı nasıl durduracağını düşünüyor. Sizin hikmetinden sual olunmaz NATO’nuzun Fransa Cumhurbaşkanı’na göre “beyin ölümü” gerçekleşti bile. (6)

ABD’nin eşine az rastlanır bir haydutlukla Venezuela Devlet Başkanı Nicolas Maduro’yu kaçırdıktan sonra Venezuela’da yönetimi değiştirmeye gücünün yetmemesi de ABD’nin burnunun dibinde yaşanan çarpıcı bir gelişme.

Tabii sadece ABD ve NATO değil, onlara bel bağlayarak iktidar hayalleri kuranlar da kaybetti ve kaybetmeye devam edecek. Suriye’den size çıkacak en önemli ders budur. 200 yıldır emperyalist sistemle çarpışan Türk Milliyetçiliği ise ülkemizde ve bölgemizde yeni zaferlere giderken kılavuzumuz ve programımız olmaya devam edecek ve sizin Atlantikçi hezeyanlarınız onun kudretine gölge düşüremeyecek.

KAYNAKÇA:

(1) Erdem Atay-Eray Çelebi, T.C Bize Devlet Kursun- İmralı Tutanaklarıyla İhanetin Kodları, Pankuş Yayınları.ı

(2) https://21yyte.org/21-yuzyil-dergisi/21-yuzyil-dergisinin-mayis-sayisi-cikti/6977

(3) https://www.aydinlik.com.tr/haber/ozdag-ve-ogan-siyasi-destekleri-ve-tartismalariyla-gundemde-ikisi-de-abd-planinda-piyon-390842

(4) https://www.aydinlik.com.tr /haber/rand-corporation-raporu-4-turkiyenin-onundeki-dort-senaryo-211374

(5) https://youtu.be/hb54bglIwmI?si =z0yKnXIxMUGsiYEb

(6) https://www.bbc.com/turkce/haberler-dunya-50342428

GLADYO ARTIKLARI VE KANDIRDIKLARI

Bu “kışkırtıcılar” esas iki gruptan oluşuyor:

1) NATO Gladyosu’nun ideolojik gözlüğüyle dünyaya ve Türkiye’ye bakan, Batıcı, Gladyo milliyetçileri (İYİ Parti, Zafer Partisi vb.).

2) Gladyo artıklarının etkilediği, milliyetçi, vatansever hassasiyetlere sahip ama algı operasyonunun kurbanı olan kesimler.

‘YPG’YE DEVLET KURDURACAKLAR’ DEYİP DURANLARIN BOZGUNU

Temelsiz iddialarına dayandırdıkları yer de hep aynıydı: “PKK’yı tasfiye edip Suriye’nin kuzeyinde YPG’ye devlet kurduracaklar, plan bu!”

Bu tehdidi görüp sürecin başarısı için siyasetler üretmek yerine bu söyleme saplanıp süreci karalamayı seçtiler.

ABD ister ve olurdu onların dünyasında. Ne bölge ne dünya gerçeğini anlayabildiler.

‘ARAP DÜŞMANLIĞI’ TERTİBİNİN İFLASI

İYİ PARTİ’NİN TÜRKİYE-RUSYA-ÇİN-İRAN DÜŞMANLIĞI

ANLAYAMADIKLARI ŞEY

KAYNAKÇA:

(1) Erdem Atay-Eray Çelebi, T.C Bize Devlet Kursun- İmralı Tutanaklarıyla İhanetin Kodları, Pankuş Yayınları.ı

(2) https://21yyte.org/21-yuzyil-dergisi/21-yuzyil-dergisinin-mayis-sayisi-cikti/6977

(3) https://www.aydinlik.com.tr/haber/ozdag-ve-ogan-siyasi-destekleri-ve-tartismalariyla-gundemde-ikisi-de-abd-planinda-piyon-390842

(4) https://www.aydinlik.com.tr /haber/rand-corporation-raporu-4-turkiyenin-onundeki-dort-senaryo-211374

(5) https://youtu.be/hb54bglIwmI?si =z0yKnXIxMUGsiYEb

(6) https://www.bbc.com/turkce/haberler-dunya-50342428

TGB İzmir Yeni Döneme Yeni Görevlendirmelerle Girdi

Türkiye Gençlik Birliği — Thu, 15 Jan 2026 10:04:00 +0000

Genel Sekreterimiz Şaban Can Girgin’in katılımıyla düzenlenen toplantıda, TGB İzmir İl Sekreterliğine Yusuf Genç, TGB İzmir İl Saymanlığına ise Nazen Karasoy seçildi.

Yeni görev arkadaşlarımızı tebrik ediyoruz.

Fotoğraflar

1/4

2/4

3/4

4/4

Genel Sekreterimiz Şaban Can Girgin’in katılımıyla düzenlenen toplantıda, TGB İzmir İl Sekreterliğine Yusuf Genç, TGB İzmir İl Saymanlığına ise Nazen Karasoy seçildi.

Yeni görev arkadaşlarımızı tebrik ediyoruz.

Beş kelime, bir toplum: Sistemin dayattığı özellikler

Hasan Almışlar — Fri, 02 Jan 2026 10:29:00 +0000

Son yıllarda Türk Dil Kurumu (TDK)’nun başlattığı “Yılın Kelimesi” uygulaması, her yeni yıla girerken halka açılıyor; toplumun en çok önerdiği ve öne çıkan kelimeler belirlenerek yılın kelimesi anketine dâhil ediliyor. Bu yıl da toplanan öneriler sonucunda en çok önerilen ve ankete dahil olmaya hak kazanan beş kelime belli oldu. Bu yıl ankete giren beş kelime şöyle: Dijital Vicdan, Vicdani Körlük, Çorak, Eylemsiz Merhamet ve Tek Tipleşme…

Oylama sonucu “Dijital Vicdan” yılın kelimesi seçildi.

DİL AYNASINDA DİKKAT ÇEKEN TOPLUM MODELİ

Türk Dil Kurumu tarafından her yıl düzenlenen “Yılın Kelimesi” anketi, yalnızca kelime popülerliği ölçümü değildir. Bu anketler, toplumun hangi kavramlarla düşündüğünü, hangi duygularla yaşadığını ve hangi sorunlarla boğuştuğunu gösteren önemli bir toplumsal barometre işlevi görür. Çünkü dil, yalnızca iletişimin değil; bilincin, değerlerin ve tarihsel yönelimin de aynasıdır.

O açıdan bunu ele almamızın sebebi, ankete giren beş kelimenin kamuoyunun gündemine girmesinden dolayı değil, kelimelerin sosyo-ekonomik zemininin olması ve sistemin popüler kültür araçlarıyla kültürel hegemonya kurmak istemesidir. Vicdanın içinin boşaltıldığı, merhametin eylemsizleştiği, toplumsal yaratıcılığın çoraklaştığı ve bireylerin birbirine benzer hâle getirilmek istendiği bir düzen. Tam da bu nedenle “Yılın Kelimesi” anketi yalnızca dilsel bir tartışmanın konusu değil; ideolojik bir zeminin, toplumsal yönlendirme çabasının ve sosyo-ekonomik dinamiklerle şekillenen bir toplumsal durum olarak değerlendirilmelidir.

PAYLAŞ, RAHATLA, UNUT: DİJİTAL VİCDAN

“Dijital Vicdan” kavramı, günümüz insanının vicdanını büyük ölçüde ekranlara devrettiğini anlatır. Artık vicdani duygular; sokakta, okulda, arkadaşlık ilişkilerinde ya da yaşamın doğrudan içinde değil, çoğunlukla telefon ve bilgisayar ekranlarında deneyimlenmektedir. Toplumsal gerçeklik, yerini temsili görüntülere; canlı tanıklık ise kaydırılarak geçilen “reels” içeriklerine bırakılmıştır. İnsan artık izleyici konumundadır. Bu durum, vicdanın maddi gerçeklikle bağını koparmaktadır. Bir “beğeni”, bir “paylaşım”, bir etiket ya da birkaç cümlelik yorum; gerçek sorumluluğun, bedel ödemenin ve eylemin yerini almaktadır. Böylece vicdan, toplumsal bir pratiğin değil; bireysel bir duygusal tepkinin alanına hapsedilmektedir. Kişi üzülerek, öfkelenerek ya da paylaşarak görevini yaptığını düşünmekte; bu da ona geçici bir rahatlama seansı sunmaktadır. Çünkü “gördüm”, “üzüldüm” ve “paylaştım” hissi, eylemin yerini alır o saatten sonra. Vicdan, bu noktada artık dönüştürücü bir güç olmaktan çıkar; bireyin kendi iç dünyasını rahatlatan psikolojik bir konfora indirgenir. Toplumsal sorumluluk, bireysel tatminle yer değiştirir. Böylelikle insan, yalnızca emeğine değil; ahlaki ve vicdani reflekslerine de yabancılaştırılmak istenir. Vicdan, maddi üretim ilişkilerinden ve kolektif mücadeleden koparıldıkça; soyut, etkisiz ve zararsız hâle getirilir. Yani sistemin yarattığı vicdan ortaya çıkmış olur.

Emperyalist kültür endüstrisi tam da bunu hedefler: Tepki veren ama örgütlenmeyen, üzülen ama değiştirmeyen, konuşan ama harekete geçmeyen kitleler. Dijital mecralar, bu anlamda yalnızca iletişim araçları değil; bilinci denetleyen ideolojik aygıtlar olarak işlev görür. Vicdan örgütlü mücadelede değil; ekran başında tüketilir. Böylelikle vicdan, sistemi sarsan değil; sistemi yeniden üreten bir işlev görmeye başlar.

GÖRMEK İSTEMEMEK: VİCDANİ KÖRLÜK

Dijital vicdanın doğal ve kaçınılmaz sonucu vicdani körlüktür. Sürekli maruz kalınan görüntüler, haberler ilk anda bir sarsıntı yaratsa da zamanla duyarsızlaşmayı beraberinde getirir. Tekrar edildikçe olağanlaşır. Olağanlaşan her durum ise görmezden gelinmeye başlar. İnsan, artık yalnızca kendi konfor alanını doğrudan tehdit eden sorunlara karşı tepki verir; bunun dışındaki her şey “uzak”, “başkasının meselesi” ve en nihayetinde “olağan” hâle gelir.

Bu durum, basit bir umursamazlık ya da bireysel ahlaki zayıflık değildir. Aksine, sistem tarafından bilinçli olarak üretilmiş ve öğretilmiş bir bilinçtir. Çünkü sistem, toplumsal gerçekliği parçalayarak sunar; sorunları bütünlüklü bir yapının sonucu olarak değil, tekil ve geçici olaylar gibi gösterir. Böylece birey, yaşanan sorunların nedenlerini sorgulamaz; yalnızca sonuçlarına kısa süreli tepkiler verir. Bu da ona karşı taraf olma ihtiyacı hissetmez. Çünkü taraf olmak bedel ister; bedel ise sistemin en çok kaçınılmasını öğrettiği şeydir insanlara. Vicdani körlük tam da bu noktada işlev kazanır: Görmek ama görmemiş gibi yapmak, bilmek ama sorumluluk almamak. O açıdan sistemin ideolojisi, bizlere yalnızca ne düşüneceğimizi değil; neyi görmezden geleceğimizi de bu şekilde öğretmiş olur.

ÜZÜL AMA ÖRGÜTLENME: EYLEMSİZ MERHAMET

“Eylemsiz Merhamet” bu beş kelime içinde belki de en çarpıcı olanıdır. Çünkü bu kavram, modern toplumun en temel çelişkisini açık biçimde ortaya koyar. Merhamet vardır ancak dağınık, yönsüz ve etkisiz hale getirilmek istenmektedir.

Oysa merhamet, tarihsel olarak eylemle ve örgütlülükle anlam kazanır. Türkiye’nin yakın tarihi, merhametin bireysel bir duygu değil, kolektif bir sorumluluk olarak yaşandığı örneklerle doludur. Kurtuluş Savaşı yıllarında merhamet, acıya üzülmekle sınırlı kalmamış; imece, fedakârlık ve seferberlikle somutlaşmıştır. Cephede savaşanların aileleri sahiplenilmiş, yoksulluk bireysel bir kader değil ortak bir mücadele koşulu olarak görülmüştür. Halk, kendi yokluğuna rağmen cepheye erzak taşımış, giysi dikmiş, yaralıları tedavi etmiş; merhameti pasif bir duygu değil, vatan savunmasının örgütlü ahlâkı hâline getirmiştir. Ya da Cumhuriyetin kuruluş yıllarında da merhamet, örgütlü bir toplumsal inşa sürecinin parçası olarak ele alınmıştır. Yoksul köylünün eğitimi, sahipsiz çocukların korunması, halk sağlığının yaygınlaştırılması gibi alanlarda geliştirilen kolektif çözümler; merhametin bireysel hayırseverlikten çıkarılıp kamusal bir sorumluluk hâline getirildiğini göstermiştir. Toplumun en geride bırakılan kesimleri, kaderine terk edilmemiş; aksine kalkınmanın öznesi hâline getirilmiştir.

Bu tarihsel birikim şunu açıkça ortaya koyar: Türkiye’de merhamet, geleneksel olarak eylemci ve kolektif bir karakter taşır. Bugün “eylemsiz merhamet” olarak tanımlanan durum, bu tarihsel çizginin bir devamı değil; tersine ondan bir kopuştur. Bu kopuş da kendiliğinden değil; örgütlülüğün tasfiye edildiği ve itibarsızlaştırıldığı sistemin dayatmasıyla ortaya çıkmıştır.

Tam da bu nedenle emperyalist sistem, merhameti örgütsüz hâle getirmeyi stratejik bir hedef olarak benimser. Çünkü örgütlü merhamet, kolektif bilinç sistemin kendisi için en büyük tehdittir. Çünkü sorunları tespit eder ve o sorunu yaratan sistemi hedef alır. Emperyalizm açısından tehlikeli olan da tam olarak budur. Bu yüzden sistem, merhameti bilinçli biçimde bireyselleştirir. “Herkes kendi vicdanından sorumludur”, “iyilik bireysel bir tercihtir” gibi söylemlerle merhamet içeriğinden arındırılmış hale getirilir.

ÜRÜTİMDEN KOPUŞ: ÇORAK

“Çorak” kelimesi yalnızca ekonomik ya da ekolojik bir durumu değil; aynı zamanda kültürel, düşünsel ve siyasal bir kuraklığı da ifade eder. En azından bu anketteki “çorak” kelimesinin bunu ifade ettiğini düşünüyorum. O açıdan değerlendirildiğinde bugün toplumda yeni fikirler, özgünlük azalmakta, bunun yerini tekrar, taklit ve yüzeysellik almaktadır. Düşünce, derinleşmek yerine daralmakta; kültür, üretmek yerine dolaşıma sokulan hazır kalıplarla yetinmektedir.

Bu çoraklaşma, bireysel yaratıcılığın azalmasından ibaret değildir. Asıl sorun, toplumun üretimle kurduğu bağın kopmasıdır. Üretmeyen bir toplum yalnızca maddi olarak değil, düşünsel olarak da yoksullaşır. Emek değersizleştirildikçe, emekle birlikte bilgi, sanat ve düşünce de değersizleşir. Yerini hızlı tüketilen içerikler, kısa vadeli başarı ölçütleri ve yüzeysel “görünürlük/popülarite” alır.

Gençlik de bu sistemin çoraklaştırmak istediği kitledendir. Üretmek yerine tüketmeye; sorgulamak yerine uyum sağlamaya yönlendirilir. Kendi yeteneklerini geliştiren, hata yaparak öğrenen, üreterek güçlenen bireyler yerine; sisteme sorunsuz entegre olan, rekabet eden ve sıralamalarda yer kapmaya çalışan bireyler teşvik edilmektedir. Böylece yaratıcılık, risk ve deneysellik; yerini güvenli ama kısır bir uyuma bırakmaktadır.

Eğitim sistemi bu çoraklaşmanın en belirgin taşıyıcılarından biridir. Öğrenciyi yeteneklerine, ilgilerine ve toplumsal ihtiyaçlara göre geliştirmek yerine; onu sınavlara, performans ölçütlerine ve rekabetçi sıralamalara mahkûm eden bir anlayış hâkimdir. Bilgi, üretilecek ve dönüştürülecek bir araç olmaktan çıkar; ezberlenecek ve test edilecek bir nesneye indirgenir. Bu da düşünceyi köreltir, merakı bastırır.

Sonuçta ortaya çıkan şey, yaratıcı bireylerden oluşan canlı bir toplum değil, tekrar eden kalıplar içinde hareket eden bireyler topluluğudur. Bu toplumsal zemin, ne bilimsel ilerlemeye ne de gerçek bir toplumsal dönüşüme elverişlidir. Çoraklık derinleştikçe toplum, kendi potansiyelinden uzaklaşır; üretme yeteneğini değil, uyum sağlama becerisini kutsar. Böylelikle üretimden koparılmış bireyler, sistem açısından daha güvenli hale gelir.

ÖZGÜRLÜK ADI ALTINDA AYNILIK: TEK TİPLEŞME

“Tek Tipleşme”, neoliberal sistemin en büyük hayatta karşılaştığımız yanlarından biri. Herkes “özgür birey” olduğunu düşünürken, gerçekte aynı biçimde giyinen, aynı şeyleri tüketen, aynı kelimelerle konuşan ve benzer tepkiler veren bir kitleye dönüşmektedir. Bireysellik iddiası artmış; fakat gerçek anlamda özgünlük ve farklılık giderek azalmıştır. Bu durum, özgürlüğün değil standartlaşmanın göstergesidir. Tek tipleşme sürecini sistem özendirme, yönlendirme ve normalleştirme yoluyla işletir. Kültür endüstrisi, popüler akımlar ve dijital platformlar bireyi özgünleştirmek yerine belirli kalıplar içine sokar. Ne giyeceğimizden neye güleceğimize, hangi konuda ne kadar tepki vereceğimizden nasıl düşüneceğimize kadar geniş bir farklılık alanı sunar. Böylece birey, kendi tercihini yaptığını sanırken aslında önceden belirlenmiş seçenekler arasında hareket eder. Buna da sistem “al farklılık al özgürlük’ der. Bu farklılıklar da bir vitrin süsüne dönüşür.

O açıdan baktığımızda sistem sadece yüzeysel çeşitliliğe izin verir. İnsanlar saç stilinde, tüketim tercihlerinde ya da dijital kimliklerinde “farklı” olabilir; ancak düzeni sorgulayan, kolektif kimliği hatırlatan ya da tarihsel bir duruş geliştiren farklılıklara tahammül gösterilmez.

ÇÖZÜM: PROGRAMLI, ÖRGÜTLÜ VE ÜRETİCİ BİR TOPLUM

Ortaya çıkan bu tablo kader değildir. Toplumsal çürüme ne insan doğasının ne de çağın kaçınılmaz bir sonucudur. Aksine, belirli ekonomik, siyasal ve kültürel tercihlerle ve hegemonyayla yaratılmıştır. Dolayısıyla bilinçli ve programlı bir toplumsal dönüşümle aşılması mümkündür. Sorunun kaynağı sistemliyse, çözüm de rastlantısal değil; örgütlü ve bütünlüklü olmak zorundadır.

Bu dönüşümün bir ayağı eğitimdir. Eğitim, ezberci bilgi aktarımının ötesine geçmeli; üretici, sorgulayıcı ve toplumsal sorumluluk bilinci kazandıran bir yapıya kavuşturulmalıdır. Öğrenciler yalnızca sınavlara değil, hayata hazırlanmalı, yaşadıkları toplumun sorunlarını kavrayabilen, neden–sonuç ilişkisi kurabilen ve çözüm üretebilen bireyler olarak yetiştirilmelidir. Bu şekilde bir eğitim sistemi bireyi yalnızca meslek sahibi değil toplumun öznesi haline getirir.

İkincisi kolektif yaşam ve dayanışma kültürü yeniden inşa edilmelidir. Bireyciliğin kutsandığı, herkesin kendi kaderine terk edildiği bir toplumsal yapı hiçbir sorunu çözüme kavuşturamaz. O yüzden dayanışma, bir erdem değil toplumsal bir zorunluluktur. İnsanlar ancak yan yana geldiklerinde, ortak sorunlar etrafında örgütlendiklerinde güçlenirler. Kolektif yaşam, bireyi silen değil onu güçlendiren bir zemini de yaratmış olur.

Üçüncüsü ve en önemlisi emperyalist kültürel kuşatmaya karşı milli, halkçı ve kamucu bir kültür politikası hayata geçirilmelidir. Çünkü kültürel bağımsızlık, siyasal ve ekonomik bağımsızlığın ayrılmaz parçalarından biri olarak karşımıza çıkar. Kültür; piyasanın, algoritmaların ve popülerliğin insafına bırakılmamalıdır. Sanat, düşünce ve bilim; toplumun ortak ihtiyaçlarına yanıt veren, tarihsel hafızayı canlı tutan ve geleceği kurmaya dönük alanlar olarak ele alınmalıdır.

Hiçbirimiz bu sistemin yaratmak istediği birey modeline mahkûm değiliz. Bugün ihtiyaç duyulan şey, doğru siyaset ve program çerçevesinde örgütlü bir yaşamdır. Ancak bu yolla vicdanı örgütleyebilir, merhameti mücadeleyle buluşturabilir ve üretimi yeniden merkeze alabiliriz. Sonuç olarak çözüm sosyo-ekonomik yapının değişmesinde ve değişim için toplumsal mücadelededir. Bu bağlamda ele aldığımız “dijital vicdan”, “vicdani körlük”, “çorak”, “eylemsiz merhamet” ve “tek tipleşme” kader değildir.

Oylama sonucu “Dijital Vicdan” yılın kelimesi seçildi.

DİL AYNASINDA DİKKAT ÇEKEN TOPLUM MODELİ

PAYLAŞ, RAHATLA, UNUT: DİJİTAL VİCDAN

GÖRMEK İSTEMEMEK: VİCDANİ KÖRLÜK

ÜZÜL AMA ÖRGÜTLENME: EYLEMSİZ MERHAMET

ÜRÜTİMDEN KOPUŞ: ÇORAK

ÖZGÜRLÜK ADI ALTINDA AYNILIK: TEK TİPLEŞME

ÇÖZÜM: PROGRAMLI, ÖRGÜTLÜ VE ÜRETİCİ BİR TOPLUM

1500 GENCİN KATILIMIYLA TÜRK DEVRİMİ SEMPOZYUMU TAMAMLANDI

Türkiye Gençlik Birliği — Thu, 25 Dec 2025 15:15:00 +0000

İstanbul Beşiktaş Mustafa Kemal Kültür Merkezi, dün tarihi bir buluşmaya ev sahipliği yaptı. Türkiye Gençlik Birliği (TGB), İstanbul, Marmara ve Boğaziçi üniversitelerinin Atatürkçü Düşünce Kulüpleri, Bilim ve Ütopya ile Teori dergilerinin birlikte düzenlediği “Cumhuriyet’in Yeni Yüzyılında Türk Devrimi Sempozyumu”, Türkiye’nin önde gelen bilim insanlarını bir araya getirdi. Vatan Partisi Genel Başkanı Dr. Doğu Perinçek, Prof. Dr. İlber Ortaylı, Prof. Dr. Sabahattin Özel, Prof. Dr. Korkut Boratav, Prof. Dr. Atakan Hatipoğlu ve Doç. Dr. Hilal Ortaç’ın konuşmacı olduğu sempozyumda, salon üniversite öğrencilerinin yoğun ilgisiyle doldu taştı.

Saygı duruşu ve İstiklâl Marşı ile başlayan sempozyumun açılış konuşmasını, Türkiye Gençlik Birliği Genel Başkanı Kayahan Çetin yaptı.

‘TARİH TEŞKİLATLA YAPILIR’

“Türk Devrimi’nin tarihsel pratiğini incelemek ve tahlil etmek, Atatürk’ü ve Kemalist Devrim’i anlamanın en iyi yoludur. Bugün burada bunu yapmak üzere toplandık. Ama sadece bir entelektüel, akademik faaliyet olarak değil, aynı zamanda Türk Devrimi’nin yapıcıları, öncüleri olmak için toplandık.” diyen Çeti

Kürsüde aydınlar, koltuklarda öğrenciler vardı… Ancak bu kez akademik bir faaliyetten çok daha fazlasıydn, özetle şunları vurguladı:

“Bilmek, yapmak içindir. Toplumların tarihsel serüvenini ve toplumsal mücadeleyi anlamak sadece bir düşün faaliyetinin konusu değildir, Atatürk’ün nezdinde bilim öncünün mücadelesinin yol göstericisidir. Yeni Osmanlılardan İttihat Terakki’ye ve onlardan Müdafaa-i Hukuk’a kadar, Türk Devrimi’nin önderlerinin bize en büyük mirası, bilmenin sadece kuru kuru bilmek olmadığını ve teşkilatlı bir şekilde tarih yapmak, devrim yapmak için bilgiyi rehber edinmeyi öğretmeleridir.

“Biz bu salondaki üniversite öğrencileri olarak önümüze şu görevi koymalıyız: Kemalist Devrim’in teorisyeni, büyük aydınımız Yusuf Akçura gibi birikimli, donanımlı olmayı da Sakarya Savaşı’nda milleti savaşın kazanılabileceğine ikna etmek için kendini ateş hattına süren Harbiyeli subaylar gibi fedai olmayı da önümüze görev olarak koyuyoruz.

“Kemalist Devrim’in Türkiye’nin ABD emperyalizminin denetimi altına sokulmasıyla yarım bırakılmış ve karşı devrimle karşılaşmış görevlerini gençlik olarak, üreticiler olarak, emekçiler olarak tamamlamak hedefiyle ve herkesin iş ve ekmek sahibi olduğu, Üretim Devrimi’ni başarmış Tam Bağımsız Türkiye’de yaşayacağımız günlere inançla sempozyumumuza başarılar diliyorum.”

‘KEMALİST DEVRİM TAMAMLANACAK!’

Açılış konuşmasının ardından kürsüye ilk gelen isim Prof. Dr. Atakan Hatipoğlu oldu. “Kemalist Devrim’in Toplumsal Karakteri ve Geri Dönüş” başlıklı sunumunu yapan Hatipoğlu, şöyle konuştu:

“Toplumsal değişimler lineer ilerlemez. Devrimler varsa karşı devrimler de vardır. Türkiye, 12 Eylül’de Kemalist Devrim’in kazanımlarının bir bölümünü yitirmiştir. Ancak dün Sivas Kongresi 33 kişiyle toplanmıştı, biz bugün burada bin kişinin üzerinde toplanıyoruz. Aradığımız bir mucize ya da bir kişi değil, bir programdır.

“Türkiye’nin yenileşme hareketlerine baktığınızda, hep emperyalizme karşı Türk Milleti’nin bağımsız ve egemen yaşama ihtiyacını, milletleşme ihtiyacını nasıl karşılayacağız sorusu sorulmuştur. Bu nesnel ihtiyaç bizim de karşımızda duran bir problemdir. Bağımsız yaşamak istiyorsak, egemen yaşamak istiyorsak, ihtiyacımız olan hareket tarzı, bizden öncekilerin açtığı yolu çok daha tutarlı takip etmekten geçiyor. Yani devrim sürecini tamamına erdirmekten geçiyor. Her şey zaman içinde olgunlaşır. Atatürk, Yeni Osmanlılardan çok daha olgun bir iş yapmıştı. Biz, Atatürk’ten çok daha olgun bir iş yapmak zorundayız.

“Atatürk’ten sonra Türk Devrimi, bütün muhafazakarlaşma, kireçlenme eğilimlerine rağmen kendisini 1950’li, 60’lı, 70’li yıllarda belli ölçülerde korumuştu. 12 Eylül Darbesi’nden sonra ise Türkiye’nin iktisadi açıdan üretimden kopmaya başladığını görüyoruz. 1994 bir kırılma. 1994 yılından itibaren Türkiye’nin milli burjuvazisi bile, toplam gelirlerinin yüzde 50’den fazlasını ranttan elde ediyordu. Yani borçlanmaktan, devlete borç vermekten, devlet tahvili almaktan, dolar-borsa spekülasyonlarından kazanıyorlardı. Sermaye sınıfının üretimden kopması ne anlama gelir? Büyük bir ahlaki çöküş anlamına gelir. Üretimden kopan bir ülke, duyguların üretiminden de kopar. Arkadaşlık, dayanışma, aşk… hepsinden kopar. Çocuklar mafya olmaya özenir, çetelere girer. Uyuşturucyla, fuhuşla şöhret olmanın cazibesine kapılmaya başlar. Bu işin şakası yoktur.

“Atatürk 10. Yıl Nutku’nda ‘Türk Milleti zekidir, Türk Milleti çalıkandır!’ dediğinde siyaset bilimi anlamında bir kaynak dağıtımı yapıyordu. Siyaset; ekonomik kaynakları, insan kaynklarını, değerleri dağıtır. Ülkenin lideri, ‘Türk Milleti zekidir!’ diyorsa bu bir modelleme yapmak anlamına gelir. Yani zeki olanlarınız, çalışkan olanlarınız öne çıksın, onlarla gurur duyacağız anlamına gelir. Siz bunun yerine ‘Benim memurum işini biliri koyarsanız!’ çöküş başlar. Dolayısıyla siyaset kaynak dağıtır derken, Türk toplumunun bugün içinde bulunduğu ahlaki çöküşü, üretimden kopmuş olmakla da ilişkilendirmiş oluyoruz.

“Üretimi savunmak sadece 12 Eylül’den sonra uğradığımız bu karşı devrime bir yanıt vermek değil, aynı zamanda onun sosyal programını, kültürel programını ahlaki programını da beraberinde sunmak demektir. Üretimin arkasından ne gelecek? Üreten insanla birlikte gerçek ve samimi sosyal ilişkiler, komşuluk, dayanışma, arkadaşlık, mertlik, dürüstlük yani özlediğimiz toplum gelecek. O yüzden üretim sadece üretim değildir. O yüzden Türk Devrimi’ni savunmak sadece Atatürk’ü sevmek, saymakla ilgili değildir. Türk Devrimi’ni savunmak; biz nasıl bir ülkede yaşayacağız, nasıl çocuklar büyüteceğiz, nasıl bir geleceğimiz olacak sorusuna verdiğimiz somut cevaptır. Bugün burada toplanmamız da bu sorulara verdiğimiz somut cevaptır. Kemalist Devrim tamamlanacak. Ahlaki çürümeye bizler dur diyeceğiz. Muasır medeniyet seviyesinin üzerine çıkacağız!”

KURTULUŞ SAVAŞI’NIN STRATEJİSİ

İkinci konuşma sırası Prof. Dr. Sabahattin Özel’deydi. Özel, “Nutuk’ta İki Çizgi Mücadeleleri ve Kurtuluş Savaşının Stratejisi” başlıklı konuşmasında şunları kaydetti:

“Nutuk’ta ne söylenmişse belgeleriyle gösterilmiştir. Nutuk bir ilkeler manzumesidir. Tam bağımsızlık ve ulusal egemenlik; diyebiliriz ki bunlar Türk Devrimi’nin ilk ilkeleridir. Atatürk, Nutuk’un başlangıç bölümünde ‘Tek bir karar vardır!’ diyerek kurtuluşun topyekûn olabileceğini yansıtan, milli egemenliğe dayanan, kayıtsız şartsız bağımsız yeni bir Türk Devleti kurmanın kaçınılmaz olduğunu vurgulamıştır.

“Tam bağımsız derken kastettiği kapitülasyonsuz bir Türkiye’dir. Kapitülasyonların iyi bir şey olmadığını az çok öğrenmişizdir ama ne kadar kötü olduğu konusunda eksik fikrimiz olabilir. Mesela bir yabancı, bir Amerikalı Osmanlı toprağında suç işlerse, onun yargılaması konsoloslukta yapılırdı. Yani Osmanlı Devleti’nin yabancılar üzerinde yargı yetkisi yoktu. Hele ihtilaf ticari ise, diyelim ki konsolosluk mahkemesi adil davranıp Osmanlı tüccarını haklı dahi bulsa, Amerikalı muhatabın Amerikan mahkemelerinde itiraz hakkı olduğu için, alacaklı da Amerikalara kadar gidip bu işi takip edemeyeceğinden, alacağından vazgeçerdi. Türkiye’nin gümrük vergilerini değiştirme, ticaret yapan yabancılara vergi koyma hakkı yoktu. Osmanlı Devleti dilediği yerde demiryolu yapamazdı. Yeni bir savaş gemisi almaya kalksa, o kadar paranız varsa şu savaş tazminatı borcunuzu ödeyin serzenişlerine muhatap olurdu. Yabancı postaneler yoluyla silah kaçakçılığı yapıldığı halde, devletin bunları denetleme yetkisi yoktu. Bunlar devletin de toplumun da prangalarıydı. Bu prangalarla tam bağımsız ve insanca yaşamak olanaklı değildi.

“Milli egemenlik ise meşruiyetin, yasallığın ana kaynağıydı. Milli egemenliği sağlamadan tam bağımsızlığa erişmek olanaklı değildir. Bu iki ilke milliyetçilik ilkesini de anlatır. Atatürk, milli siyaseti Nutuk’ta şöyle tanımlamıştır: Ulusal sınırlarımız içinde her şeyden önce kendi gücümüze dayanarak varlığımızı korumak, ülkenin ve ulusun mutluluğu ve refahı için çalışmak, milleti boş hayaller, boş emeller peşinde oyalamamak, zarara uğratmamak, uygar dünyadan uygarca insani bir davranış beklemek…

“Yine Türk Devrimi’nin ilk ilkelerinden birisi de halkçılıktır. Atatürk, Meclis’te sunduğu öneri ve programlarda daima halkçılık deyimini kullanmış ve 1920 Eylül’ünde Meclis’e sunduğu Halkçılık Programı, yeni Türkiye’nin ilk anayasası olarak kabul edilen 20 Ocak 1921 tarihli anayasa da Halkçılık Programı’ndan çıkmıştır. Atatürk, Meclis’in açılmasıyla kurulan hükûmeti de Halk Hükûmeti olarak adlandırmıştır. Halkçılık bize Narodnizm adı altında Çarlık Rusyası’ndan Türkiye’ye göç eden Türk bilim insanları tarafından getirilmiştir. Halkçılık demek halka dayanmak, halka danışmak ve halkla beraber yürümektir.

“Türk düşün hayatında cumhuriyetçilik diye bir fikir akımı ise olmamıştır. O nedenle Atatürk bile ancak güvendiği arkadaşlarına cumhuriyet fikrini bir sır olarak vermiştir. Zaten yakın arkadaşlarıyla ihtilafa düşmesi de bundandır.”

TÜRKÇEYİ KAYBEDERSEK BEŞ PARA ETMEYİZ!

Sempozyumun en dikkat çekici konuşmalarından birini gerçekleştiren ünlü tarihçi, Galatasaray Üniversitesi Öğretim Üyesi Prof. Dr. İlber Ortaylı, Türkiye’nin stratejik geleceği ve kültürel bağımsızlığın temel taşı olan dil meselesine dair hayati uyarılarda bulundu.

“Stratejik Ortaklık Kaçınılmaz”

Türkiye’nin jeopolitik konumuna ve tarihsel bağlarına dikkat çeken Ortaylı, bölgesel iş birliklerinin bir tercih değil, zorunluluk olduğunu vurguladı. Ortaylı, “Bizim kendi çizgimizdeki devletlerle en sonunda stratejik olarak bir araya gelmemiz kaçınılmaz. Bu çok açık, bunun başka çaresi yok,” diyerek Türkiye’nin özellikle Türk dünyası ve benzer tarihi mirasa sahip devletlerle kuracağı ortaklığın önemini net bir şekilde ortaya koydu.

“RTÜK Görevini Yapmıyor”

Konuşmasının büyük bir bölümünü Türkçenin korunmasına ayıran İlber Ortaylı, dilin sadece bir iletişim aracı değil, ulusal bir kimlik kalesi olduğunu belirtti. Günümüzdeki dil yozlaşmasına sert eleştiriler getiren Ortaylı, denetleyici kurumları göreve çağırdı:

“Türkçenin fiziksel ve kültürel korunması hayati bir meseledir. Bugün sokakta, televizyonlarda Türkçeyi bozanlara, o ‘tiki’ aksanıyla konuşanlara karşı RTÜK üzerine düşen görevi yapmıyor. Oysa Türkçenin doğru kullanımı konusunda yapılacak bir denetim, toplumdan büyük destek görür. Bu bir siyaset meselesi değildir; sağcı-solcu fark etmeksizin Türkçeye hepimiz sahip çıkmalıyız.”

“Türkçe Bir Bronz Telaffuz Dilidir”

Türkçenin fonetik zenginliğine de değinen Ortaylı, dilimizin dünyadaki en gelişmiş ses yapılarından birine sahip olduğunu vurgulayarak şu ifadeleri kullandı:

“Türkçe, sekiz sesli harfiyle insana ‘bronz bir telaffuz’ yeteneği verir. Bu dili doğru konuşan biri, dünyadaki diğer lisanları da hatasız konuşma potansiyeline sahip olur. Ancak bu zenginliği ancak edebiyatla, şiirle koruyabiliriz. Oktay Sinanoğlu’nun da dediği gibi; dilini kaybeden bir millet, kültürel olarak beş para etmez hale gelir. Türkiye ağır bir gemidir, kolay kolay batmaz; ancak dilimizi unutursak asıl felaket o zaman başlar.”

İlber Ortaylı, konuşmasını gençlere Türk edebiyatını ve klasik metinleri daha fazla okuma çağrısında bulunarak noktaladı.

TÜRKİYE’DE DEVLETÇİLİK

Prof. Dr. Korkut Boratav da sempozyuma bir video göndererek “Türkiye’de Devletçilik” başlıklı sunumunu yaptı. Boratav, şu ifadeleri kullandı:

“Devletçilik kavramı, Türkiye’ye 1929 Buhranı sonrasında girmiştir. Büyük Buhran, Türkiye’yi büyük bir açmazla karşılaştırdı. Devrimlerin sağlam bir ekonomik tabana basmasını tehlikeye sürükledi. Bu tehlikeyi, ilk beş yıllık sanayi planının giriş bölümünde açıklıyorlar. Bu metin büyük ve olağan dışı bir teşhistir. 50 yıl sonrasının olasılığını şimdiden önlenmemiz lazım demişler.

“Kemalist kadrolar, biraz el yordamıyla şunu anladılar; Türkiye kendi ayakları üzerinde durmak zorundadır. Bunun için iki araç keşfettiler. Birincisi korumacılık. Yani Batı’dan gelen sanayi ürünlerinin Türkiye’deki sanayiyi yok etmemesi için korumacılık. Gümrük tarifleriyle veyahut ilave önlemlerle, kotalarla ithalatı sınırlamak. Böylece genç sanayi oluşabilsin, gelişebilsin. Ama bu adım yürümedi. Dolayısıyla ikinci adım atıldı: Devletçilik. Yani sanayiyi devlet eliyle kurmak. Limanların millileştirilmesi, altyapı yatırımları, demiryollarının doğuya taşınması… Yani yatırımcılığı öğrenen bir devlet. İşte Sümerbank ve Etibank gibi kurumlarla devletçilik, bu olağanüstü sentezin mekanizması oldu. Planlamayla birleşti.

“Türkiye’nin birinci sanayi planı, Batı’daki ilk uygulamadır. Yani Japonya’yı saymazsak, Batı toplumları içinde Birinci Cihan Savaşı’ndaki planlamaya benzeyen yöntemler Osmanlı’da da keşfedilmeye başlanmıştı. Fakat bunun gerçek bir planlamaya dönüşmesi, devletçiliğin katılımı ile mümkün olmuştur.”

TÜRKİYE DEVRİME GİDİYOR!

Vatan Partisi Genel Başkanı Dr. Doğu Perinçek, “Türk Devrimi Yeni Bir Kavşakta” başlıklı konuşmasında şunları söyledi:

“Değerli arkadaşlar, Türkiye devrime gidiyor! Bir devrimin eşiğinde bu toplantıyı yapıyoruz. Türkiye, Atlantik Sistemi’nden kopuyor, ayrılıyor ve Asya’daki öncü konumlarına ilerliyor. Bu bir coğrafi tanı değildir. Ekonomik, sosyal, siyasal bir tanımdır ve devrimle ilgilidir.

“Bu süreç 2014’te Silivri duvarlarını yıkmamızla başladı. Silivri duvarları, Türkiye’nin Asya’ya yönelişinin önüne çekilen, toprak bütünlüğünü korumasının önüne çekilen duvarlardı. O duvarların içine Türk Silahlı Kuvvetlerinin komutanlarını, genelkurmay başkanlarını, Vatan Partisi’nin önderlerini, Türkiye’nin önemli aydınlarını tıkmışlardı. İşte o duvarları yıkmamız yeni bir süreci başlattı.

‘Sistem değişiyor’

Türkiye artık sistemin değşitiği bir eşiğe geldi. Atlantik’in dayattığı sistem neydi? Birincisi; borca batacaksın diyordu! Bu süreçte Türkiye çarşılarına filler girdi. İhracat odaklı ekonomi adı altında ithalata battık ve kendi maliyetlerimizi yükselttik. Zonguldak’ın dağının altındaki kömürü çıkaramaz olduk; kendi ovamızı ekemez biçemez duruma geldik. Sanayimiz kırımla karşılaştı. Küçük-orta sanayi kentlerimizde üretim araçları depolara kapatıldı. Millletçe borçlu hale geldik. İkinci dayatma ise Türkiye’nin bölünmesiydi. Milli devletimizin 19. yüzyıldan itibaren inşa ettiği kurumların ağır darbeler yediği bir süreç yaşadık. Ancak şimdi Türkiye, bu sürece isyan etme noktasına gelmiştir!

“Bu süreçte Tayyip Erdoğan Türkiye’yi yönetmiyor, Türkiye Tayyip Erdoğan’ı yönetiyor. Önümüzde bir Üretim Devrimi var. Türkiye, ihracat odaklı diye ilan edilen programdan kurtulacak, üretim odaklı bir ekonomi programına girecek. Ekonomi kararlarını alırken; üretimi büyütür mü, üreticiyi şahlandırır mı, işçiyi özgürleştirir mi, çarşılara şenlik getirir mi diye soracağız.

‘Bütünleşen Türkiye’yi kuracağız.’

“İkincisi Bütünleşen Türkiye’yi kuracağız. Bu, Türk Devrimi’nin programıdır. Anadolu ve Trakya, bütün çeşitli kavimlerin, etnik kökenlerin kaynaştığı bir coğrafya. Burada bir millet oluşturuyoruz. O millet şimdi son büyük atılımına girmiş bulunuyor. O yüzden bu sürece ‘Terörsüz Türkiye’ değil ‘Bütünleşen Türkiye’ diyoruz. PKK kendisini feshedecek, silah bırakacak. Ama esas mesele nedir; biz burada bir Türk Milleti oluşturuyoryuz. Atatürk onu Medeni Bilgiler kitabına da yazmıştı. ‘Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran Türkiye halkına Türk Milleti denir’. Türkiye Cumhuriyeti’nin devrimle kurduk, padişahlığı yıkarak kurduk. Kim kurdu; Türk halkı değil Türkiye halkı kurdu. Peki bunların kaynaşmasının adı ne, kimliğine , ismi ne: Türk Milleti. Biz şimdi millet olmanın da nihai başarısına doğru ilerliyoruz. 1876 Birinci Meşrutiyet, 1908 Hürriyet İhtilali, 1920 Kemalist Devrim… Bunun tamalanacağı bir tarihsel süreç içindeyiz.

‘ABD/AB çöküyor!’

“Bugün MHP Genel Başkanı; Türkiye-Rusya-Çin-İran İttifakı diyor. Bu ittifak, bir dış politika seçeneği değildir, bir devrim habercisidir. Çünkü bu ülkeler, Atlantik Sistemi’nin karşısındaki direncin odak noktaları. Bunlar artık insanlığa önderlik eden ülkelerdir. Türkiye açısından yalnız kendini savunmak amacıyla değil, devrimini tamamlamak bakımından da hayatidir. Bugün karşımızda ABD, İsrail, Yunanistan ittifakı var… ABD’nin nükleer silahları var. Doğu Akdeniz’den, Suriye’nin kuzeyinden ABD/İsrail merkezli tehditler ülkemize yöneliyor. Bizim bir dengeye, caydırıcı müttefike ihtiyacımız var. O müttefikin adı Rusya’dır, İran’dır, Çin’dir. Bu ittifak dünya savaşını önlemek bakımından da hayatidir. Çünkü Doğu Akdeniz’de bir dengesizlik var. Denge olmayan yerde savaş olur. Dengesizlik düşmanı iştahlandırır. Türk Devrimi’nin en temel meselesi budur.

“Amerika çöküyor. Bunu Avrupa’nın liderleri söylüyor. ‘Pax-Americana bitti!’ diyor. Trump da bunu ifade ediyor. Avrupa da çöküyor. Bugün AB’ye gireceğiz diyenler, nereye giriyorsun, çürüyen, çöken Avrupa’ya giriyorsun. Almanya’da otomobil fabrikaları kapanıyor, kimya ve makine sanayisi çöküyor. Fransa da öyle. Bu ülkeler patriotlarla küreselciler arasında bölünüyor. Bu iklimde, Namık Kemallerin, Mithat Paşaların, Talat Paşaların, Enver Paşaların, Atatürklerin önümüze koyduğu devrimci programı kesin zafere ulaştırmanın eşiğine gelmiş bulunuyoruz. Yolunuz açık olsun! Kılıcınız keskin olsun! Türkiye’nin Doğu Akdeniz’den, Ege’den, Suriye’nin kuzeyinden kuşatıldığı koşullarda kılıçlarımızı bileyeceğiz. Türk Silahlı Kuvvetlerinin, Türk Polisi’nin, Türk Milleti’nin, Türk Gençliği’nin keskin olsun!”

Saygı duruşu ve İstiklâl Marşı ile başlayan sempozyumun açılış konuşmasını, Türkiye Gençlik Birliği Genel Başkanı Kayahan Çetin yaptı.

‘TARİH TEŞKİLATLA YAPILIR’

Kürsüde aydınlar, koltuklarda öğrenciler vardı… Ancak bu kez akademik bir faaliyetten çok daha fazlasıydn, özetle şunları vurguladı:

‘KEMALİST DEVRİM TAMAMLANACAK!’

KURTULUŞ SAVAŞI’NIN STRATEJİSİ

İkinci konuşma sırası Prof. Dr. Sabahattin Özel’deydi. Özel, “Nutuk’ta İki Çizgi Mücadeleleri ve Kurtuluş Savaşının Stratejisi” başlıklı konuşmasında şunları kaydetti:

TÜRKÇEYİ KAYBEDERSEK BEŞ PARA ETMEYİZ!

“Stratejik Ortaklık Kaçınılmaz”

“RTÜK Görevini Yapmıyor”

“Türkçe Bir Bronz Telaffuz Dilidir”

Türkçenin fonetik zenginliğine de değinen Ortaylı, dilimizin dünyadaki en gelişmiş ses yapılarından birine sahip olduğunu vurgulayarak şu ifadeleri kullandı:

İlber Ortaylı, konuşmasını gençlere Türk edebiyatını ve klasik metinleri daha fazla okuma çağrısında bulunarak noktaladı.

TÜRKİYE’DE DEVLETÇİLİK

Prof. Dr. Korkut Boratav da sempozyuma bir video göndererek “Türkiye’de Devletçilik” başlıklı sunumunu yaptı. Boratav, şu ifadeleri kullandı:

TÜRKİYE DEVRİME GİDİYOR!

Vatan Partisi Genel Başkanı Dr. Doğu Perinçek, “Türk Devrimi Yeni Bir Kavşakta” başlıklı konuşmasında şunları söyledi:

‘Sistem değişiyor’

‘Bütünleşen Türkiye’yi kuracağız.’

‘ABD/AB çöküyor!’

İmamoğlu’nun Peşine Takılanlar İçin Son Durak: Pişmanlık

Mirza Çelik — Thu, 25 Dec 2025 13:07:00 +0000

19 Mart 2025 tarihinde, Ekrem İmamoğlu’nun gözaltına alınmasıyla beraber Türkiye’de bir hareketlenme başladı. O günün belki de en önemli sorusu şuydu: İmamoğlu’nun peşinde devrimcilik mi olur? Peki bu sorunun önemini anlamayanlar veyahut da yanlış cevaplayanlar Türkiye’nin hangi safına düştüler?

Son Pişmanlık Neye Yarar?

Cumhuriyet Halk Partisi, Amerikancılığını zirveye taşımak adına her gün yeni bir siyasetiyle karşımıza çıkıyor. Son 1 ayda gerçekleşen bazı olaylara şöyle bir göz atarsak bu tablo iyice kesinleşecektir.

● Cumhuriyet Halk Partisi yeni bir program oluşturdu ve çöken Avrupa’yla bütünleşme programını kamuoyuna ilan etti. En üzücü kısmı ise, programın kabul edildiği genel kurultayda tek bir itirazın dahi olmamasıydı. Bu programla birlikte CHP kendisini Atlantik zincirleri içerisine tamamen kitlemiştir ve bu kararı oybirliğiyle almıştır.

● Cumhuriyet Halk Partisi Meclis Üyesi Ömer Kaya Türkmen, Fabrika ayarlarına dönmeliyiz dedi. Fakat, Atatürk maskesi takan CHP, burada fabrika ayarları derken Atatürk’e değil AB’yle uyum süreçlerine, AB’nin kapısında bekletildiğimiz döneme vurgu yapıyor. Yine aynı röportajında, KKTC meselesinde, iki devletli çözüme fazla kilitlendiğini, onun yerine federasyon çözümünün öne çıkması gerektiğini dile getiriyor.

● CHP Genel Başkanı Özgür Özel, televizyonda YPG’nin Suriye Ordusuna katılmasını mantıksız olarak tarif ediyor ve Suriye’de etnik unsurların tanındığı yeni bir anayasa işaret ediyor.

● Özgür Özel, Brüksel’e gidiyor ve Batı’dan iktidar dileniyor. Avrupa’ya Erdoğan’ı değil bizi destekleyin mesajı veriyor.

● CHP kuyruğundakilerin duvara tosladığı sansasyonlardan en dikkat çekeni de Ekrem İmamoğlu’nun Foreign Affairs’te yayınlanan makalesi. Sanki diğerleri ve daha fazlası yeterli değilmişçesine, bazı isimler için dizini dövme seansı tam da burada başladı. Bu da tam şöyle bir diz dövme değil, yeter artık!, diyen yok. Ancak keşke böyle olmasaydı diyen var. Çünkü tövbe haşa, İmamoğlu’na karşı olmayı günümüzde şirk gibi nitelendiren zihniyetler var.

İmamoğlu’nun Makalesi neden bu kadar tehlikeli?

İmamoğlu’nun makalesinde tehlikeli olmayan ne var ki?

AK Parti iktidarı, Finlandiya ve İsveç’in NATO üyeliğini geciktiriyor. Burada takınılması gereken devrimci tavır: Ak Parti Finlandiya ve İsveç’in NATO üyesi olmasına sebep olarak NATO’yu doğuya doğru genişletiyor. Türkiye’nin güvenlik stratejisini sarsıyor. Bu böyle olmaz.

İmamoğlu’nun makalesindeki tavır: Siz Türkiye’yi bize yönettirin, biz NATO’nun doğuya genişletmesini yarım saat dahi geciktirmeyiz.

Ak Parti iktidarı, AB seçeneğini henüz aklından tamamen çıkarabilmiş durumda değil, üretim ekonomisine geçerek Türkiye’nin zenginleşmesi için gerekli adımları atmıyor.

Burada takınılması gereken devrimci tavır: Avrupa artık çökmektedir, Türkiye için Avrupa’da çözüm değil sadece Avrupa gemisiyle beraber batmak vardır. Türkiye yükselen Asya’daki lider konumuna yerleşmelidir ve üretim ekonomisine yönelerek Türkiye’yi gerçekten bağımsız ve çarşılarında, pazarlarında şenlik olan bir ülkeye çevirmelidir. İmamoğlu’nun makalesindeki tavır: Siz Türkiye’yi bize yönettirin, biz AB’ye kuşkuyla bakmayız. Doğrudan, tıpkı geçmişte olduğu gibi, biz Türkiye’yi AB’nin kapısına bağlarız, onlar bize bir şart sunarlar, biz de sorgusuz sualsiz onları memnun etmeye çalışırız, bunun için onlardan görev bekleriz. Türkiye’yi üretim ekonomisine yönlendirmek yerine güncellenmiş Gümrük Birliği ile Türkiye’yi Batı’nın avucunun içine bakan bir hale sokarız.

Ak Parti iktidarı, KKTC’yi tüm dünyaya tanıtmak adına gerekli adımları atmıyor. KKTC’nin varlığını bölgede tehdit eden ABD ve İsrail’e karşı doğru bir güvenlik stratejisi inşa etmiyor.

Burada takınılması gereken devrimci tavır: ABD’nin Doğu Akdeniz’de yaptığı silah yığınağına karşı harekete geçilmelidir. Bölgesel İşbirliği yaratılmalıdır. KKTC’nin dünyaya tanıtılması adına Asya ülkeleriyle iyi ilişkiler geliştirilmeli ve komşu ülkelere KKTC’yi tanıma çağrısı yapılmalıdır. KKTC derhal Türk Devletleri Teşkilatı’na üye olmalıdır.

İmamoğlu’nun makalesindeki tavır: Kıbrıs’ta, KKTC’yi yok etmek isteyen Trump’la beraber yeni bir çözüm yaratılmalıdır. İki Devletli çözüm siyasetine çok takılmadan federasyon seçeneği değerlendirmeye açılmalıdır.

Ak Parti iktidarı, yükselen Asya uygarlığı ile olumlu ilişkiler geliştirmekte yavaş kalıyor ve denge politikasıyla müttefik ülkelerle ilişkisine zarar veriyor. Amerikan emperyalizmine karşı direnen Rusya’ya karşı, Ukrayna’ya İHA veriyor. TRT’den Çin’e karşı yapılan kara propagandaya ortak oluyor, İran’la ilişki geliştirmek konusunda adım atamıyor.

Burada takınılması gereken devrimci tavır: Türkiye, yükselen Asya’da lider olma potansiyelindedir. Denge siyasetiyle bu potansiyel eritilmemeli ve NATO’dan çıkmak, Atlantik sisteminin zincirlerini kırmak adına cesaret gösterilmelidir. Ak Parti, ABD’den korkarak bölgede güvenliğimizi tehdit eden ABD ve İsrail’in daha fazla inisiyatif ve kuvvet kazanmasına yol açmaktadır. Bu yanlışlardan derhal dönülmelidir.

İmamoğlu’nun makalesindeki tavır: Biz ABD’den korkan olmayız, düpedüz onunla kardeş ve dost oluruz. Onun bölgedeki bütün planları için maşa oluruz. Türkiye’yi ABD’nin öngörülebilir ortağı yaparız. Türkiye için can suyu olan Asya’ya karşı da ciddi mesafeler koyarız. Batmakta olan ABD’nin batmaması için elimizden geleni yaparız.

Ak Parti iktidarı, Atlantik sistemi içerisinde çözüm arayan, enflasyonu emekçinin sırtına bindiren Mehmet Şimşek’i Hazine ve Maliye Bakanı yapmaktadır. Önünde büyük fırsatlar bulunan Türkiye’yi sıcak para ekonomisinden koparamamaktadır. Ekonomide hala Amerika’yı kurtarıcı olarak görmektedir.

Burada takınılması gereken devrimci tavır: Türkiye’nin önünde tarihi fırsatlar vardır. Çok büyük bir genç nüfus, Türkiye’yle ekonomik alanda işbirliği geliştirmek ve karşılıklı çıkar ilişkisi yaratmak isteyen komşularımız vardır fakat Hükümet, ABD’yle olan bağını kökten koparmaya cesaret edemediği için Asya’dan yükselen ve kazan kazan ilişkisine dayanan ekonomik yükselişte tam olarak yerini alamamaktadır. Türkiye, paylaşarak ve üreterek yükselen dünyada yerini almalı ve buradaki ekonomik yükselişte ortak olmalıdır.

İmamoğlu’nun makalesindeki tavır: Asya’yla ekonomik anlamda cılız manada işbirlikleri geliştirmek yerine tam tersine ABD’nin bölgedeki çıkarlarının zedelenmemesi ve yükselen yeni dünyaya karşı ABD’nin güç kaybetmemesi adına Türkiye, Asya ülkeleriyle bazı mecburiyetler dışında hiçbir ilişki geliştirmemelidir. Transatlanlatik ittifakıyla güvenliğini ve zenginliği Batı’da aramalıdır. Güncellenmiş Gümrük Birliği ile beraber, Türk üreticisi kambur ilan edilmeli ve Batılı sermayeye Türkiye pazarı, Türkiye’nin kaynakları ve Türk işçisini emeği peşkeş çekilmelidir.

Yani sözün özü CHP Yönetimi, Türkiye’deki iktidara gelme iddiasını Amerikancılıkla birleştiriyor. Ak Parti’nin ABD’den korkan, Trump dostluğuyla yalpalayan yaklaşımına karşı ABD’ye tamamen teslimiyet programını öne çıkarıyor.

Cumhuriyet Gazetesi Yazarı M. Ali Güller de bu makale için şu ifadeleri kullanıyor: “İnanılır gibi değil. Şu listeyi kimin önüne koysanız, ABD’nin Ankara büyükelçisinin Türkiye’den talepleri sanar!” (Cumhuriyet, 13 Aralık 2025)

Türkiye’nin Bugünkü Krizinin Bilançosu ve CHP Kuyrukçuluğunun Hazin Sonu

Yukarıda yapmış olduğumuz değerlendirmelerden şu sonuca varmak en doğrusu olacaktır.

Hükümetin ABD’den korkarak hareket etme refleksi, denge siyaseti iflas etmiştir. Ak Parti, ABD’den korkarak attığı her adımda Türkiye’nin önündeki fırsatları tepmeye devam etmektedir. Ak Parti’nin Türkiye’yi tek başına yönetme şansı kalmamıştır. 2014 yılında Silivri duvarlarının yıkılmasıyla beraber, Türkiye’de sistemin sonuna gelmiş bulunmaktayız. Mevcut sistem partileri içerisinde Türkiye adına hiçbir çözüm kalmamıştır. Türkiye artık yeni bir aşamadadır. Türkiye, sorunların sadece devrimle çözebileceği bir aşamadadır.

Ana Muhalefet Partisi CHP’nin krizi ise çok daha vahim bir hal almıştır. Hükümetin ABD’den korkmasına karşın ABD’ye tam teslimiyet programını uygulamaktadır. Tüm uluslararası temaslarında da Batı’dan iktidar dilenmektedir. CHP, eninde sonunda Türkiye’de artık ABD’nin iktidar belirleme kuvveti ve şansının olmadığı gerçekliğine toslayacaktır. CHP, kuyruğuna takılanlar da ABD planlarının dümen suyuna girdikleri gerçekliğine toslayacaktır.

Çünkü, 15 Temmuz darbe girişiminden sonra ABD’nin 1952 yılından 2016’ya kadar Türkiye içerisinde örgütlediği gladyo yapısı temizlendi. ABD’nin Türkiye’yi konsolide edecek silahlı bir kuvveti iç cephede kalmadı. TSK’dan ABD’ye bağlı 24 bin subay, Türk Polis Teşkilatı’ndan 30 bin polis, 14 bin savcı ve yargıç temizlenmiştir. Kamu kurumlarından toplam 140 bin FETÖ/Gladyo mensubu temizlenmiştir. Bu, Türk Devleti’nin NATO’ya karşı kazandığı en büyük zaferdir. Türkiye’nin ABD/NATO zincirlerini kırması adına önemli bir dönüm noktasıdır. İşte bu tarihsel koşullarda, CHP’nin tam teslimiyet içerisinde ABD’ye yamanma stratejisi onlara iktidarı değil ancak ve ancak Amerikan emperyalizmiyle aynı mağlubiyete getirecektir.

Türkiye’yi iki kutba sıkıştıran sistem de böylece bitmiştir. Artık sadece Ak Parti ve CHP’nin varlık gösterdiği seçimler dönemi son bulmuştur. Çünkü AK Parti iflas eden denge siyasetiyle birlikte tek başına Türkiye’yi yönetme şansını, CHP de ABD’ye teslimiyet programı ve siyasetiyle iktidar olma şansını kaybetmiştir.

Burada, İmamoğlu’nun peşine takılanlar için en hazini de İmamoğlu’nun bütün bu teslimiyetçiliğine rağmen İmamoğlu’ndan kopacak cesarete sahip olamamalarıdır. Bütün bu sorunların farkına varan M. Ali Güller, yazısında hala İmamoğlu için çözüm yolu aramakta; HKP Genel Başkanı Nurullah Ankut ise şu vahim sözleri sarfetmekte: “Biz, İmamoğlu’nun tam da bu olduğunu yıllar öncesinden biliyorduk. Buna rağmen Tayyipgiller karşısında onu hep destekledik, oy verdik. Bundan sonra da devam edeceğiz Tayyipgiller’e karşı desteklemeye.”

İşte buradaki can alıcı çelişme: Tayyip Erdoğan düşmanlığıyla birlikte muhakeme kabiliyetinin tamamen yok olması. Recep Tayyip Erdoğan’a karşı, “biz senden daha Amerikancıyız” diyeni desteklemenin devrimcilik ve milliyetçilikle nasıl bir bağı vardır? Ak Parti’ye karşı, CHP’nin kuyruğuna takılma siyaseti sadece ve sadece bu temel çelişki içerisinde pişmanlık hissini sürekli ve sürekli yaşama girdabına sıkışmaktan ibarettir.

Devrimci Çözüm ve Tavır

Hükümet zaaf içerisindedir ve milli devleti de zaafa sürüklemektedir. Suriye’de ABD’ye direnen Esad’ın devrilmesinde rol almıştır. Zengezur koridoruna Trump’ın ve Amerikan askerlerinin yerleşmesine sebep olmuştur. Filistin’de ve Doğu Akdeniz’de Trump dostluğuyla beraber ABD’yle uyum içerisinde çözümlere yönelmiştir. ABD’yle LNG anlaşması yaparak müttefiki Rusya’yla arasına duvar örmüştür. Ve sayabileceğimiz daha fazlasını yapmıştır.

Türkiye’de devleti zaafa uğratanlar var ancak Türk milleti ve Türk devleti onlardan daha güçlüdür. Burada çözüm, devleti zaafa sürükleyenlere karşı ABD’ye tam teslimiyetçi çizgide olanları iktidara taşımak değildir. Bu, Türkiye için geri dönülemez hataların önünü açmak anlamına gelmektedir.

Çözüm, milli devletin zaafa sürüklenmesine karşın milli devletin güçlendirilmesi adına hareket etmektir. 2014’de Silivri duvarlarının yıkılmasıyla başlayan devrimci dalgaya güç vermektir. Türkiye’yi, 2014’den öncesine döndürecek tehlikelerin peşinde sürüklenmek ve yalpalanmak değil. Türkiye’nin önünde zorlu bir süreç vardır fakat Milli Devletin Türk milleti gibi bir sahibi, TSK ve Türk Polisi gibi silahlı bir gücü vardır.