Bir düşünelim. Sabah evinden çıkan, gün boyunca sorumluluklarını yerine getiren, çevresine saygılı davranan, kimseyle kavga etmeyen bir insan. Akşam eve döndüğünde üzerine düşeni yaptığına inanıyor. Oysa yaşadığı toplumda binlerce insan geçim derdiyle boğuşuyor, çocuklar eğitimde fırsat eşitliğinden yoksun büyüyor, gençler geleceğe umutla değil kaygıyla bakıyor. Bu insanın bütün bunlarla bir ilgisi yok mu? Yoksa iyilik, yalnızca kendi küçük dünyamızda kötülük yapmamaktan mı ibaret?

İYİLİĞİN DAR TANIMI
İyiliği çoğunlukla bireysel davranışlar üzerinden tanımlıyoruz. Bu tanım tabii ki kıymetli. Fakat bu tanımın bir sınırı var. Sorunu kişilerin niyetine indirgiyor, düzenin kendisini sorgulanmaz bırakıyor.

İnsan, toplumsal koşullardan soyutlanmış bir varlık değil. Nerede doğduğu, hangi okula gidebildiği, hangi işte, hangi koşullarda çalıştığı, başını sokacak bir eve ulaşıp ulaşamadığı kişisel tercihlerinden çok, içinde yaşadığı düzenin sonucu. Bu yüzden iyiliği yalnızca bireysel ahlaka hapsetmek, insanın toplumsal varlığını görmezden gelmek demektir.

BİREYSEL ÇABA YETMİYOR
Bugün bizlerin karşı karşıya olduğu sorunlara bir bakalım: barınma, eğitim, işsizlik, güvencesizlik, gelecek kaygısı. TÜİK verilerine göre Eylül 2026’da 15 yaş üstü işsizlik oranı yüzde 8,4’e çıktı; temmuz ayında işsizliği gösteren oran ise yüzde 30,6’ya ulaşmıştı. Genç kadınlarda tablo daha ağır: 15-24 yaş grubunda işsizlik oranı erkeklerde yüzde 11,3 iken kadınlarda yüzde 20,3 olarak hesaplandı. TÜİK verilerine dayanan değerlendirme ise 15-24 yaş arasındaki gençlerin yaklaşık beşte birinin ne eğitimde ne de istihdamda yer alan ev genci olduğunu gösteriyor.

Bunlar tek tek insanların tembelliğinin ya da yeteneksizliğinin sonucu değil. Milyonlarca insanı aynı anda etkileyen bir düzenin sonucu. Böyle bir sorunu herkesin tek başına, kendi imkanlarıyla aşmasını beklemek ne kadar gerçekçi? Her öğrencinin kendi başına daha iyi bir eğitim talep etmesiyle öğrencilerin ortak bir talep etrafında birleşmesi aynı sonucu doğurur mu?

Tarih bu soruya çoktan yanıt verdi. Sekiz saatlik iş günü, sendikal haklar, oy hakkı, kamusal eğitim… Bunların hiçbiri iyi niyetli bireylerin lütfu olarak gelmedi. Hepsi, bir araya gelen, bedel ödeyen, örgütlenen insanların mücadelesiyle kazanıldı. Elimizdeki hakların her biri bizden önce “iyi olmakla yetinmeyen” insanların emeğinin ürünüdür.

ÇÖZÜM YAN YANA OLUR
Örgütlenmeyi yalnızca aynı düşünceyi paylaşanların bir araya gelmesine indirgemeyelim. Ortak sorunları tanımak, nedenlerini birlikte çözümlemek, çözüm üretmek ve bu çözümü hayata geçirmek için sorumluluk almaktır. Dağınık öfkemizi ve bireysel çaresizlikleri, ortak akılla sistemli bir mücadele hattına dönüştürmektir.

Üstelik örgütlenmek yalnızca dış dünyayı değiştirmez, insanı da değiştirir. Birlikte çalışmayı, sorumluluk almayı, tartışmayı, eleştirmeyi ve eleştiriye açık olmayı öğretir. Bencilliğin ve yalnızlığın normal sayıldığı bir çağda, “ben”den “biz”e geçebilmeyi öğretir. İnsan başkalarını dinlemeyi, ortak akılla düşünmeyi ve kendinden büyük bir amaç uğruna emek vermeyi örgütlü bir yaşam içinde öğrenir.

Bu yüzdendir ki iyi bir insan olmak elbette önemlidir. Ama iyiliği yalnızca kendi sınırlarımız içinde tutamayız. Bazen bir insanın yapabileceği en iyi şey, başka insanlarla bir araya gelmek ve birlikte değiştirebileceklerine inanmaktır.

4 Kasım 1979’da Tahran’da kendilerini “İmam’ın Çizgisinde Müslüman Öğrenciler” olarak tanımlayan yüzlerce İranlı öğrenci, ABD Büyükelçiliği yerleşkesini ele geçirdi. O gün Tahran’da yaşanan bu olay çeyrek asırdır bağımsızlığı gasbedilen, zenginlikleri yağmalanan, onuru çiğnenen kadim bir milletin devrimci gençliği eliyle emperyalizmin gizli karargâhını basması ve sömürgeciye indirilen en sarsıcı tokatlardan biriydi. ABD Büyükelçiliği yerleşkesini kontrol altına alan öğrencilerin duvara yazdıkları tek bir cümle tüm mazlum milletlerin ortak manifestosuydu: “İran’da artık emperyalizme yer yok!”

İran’da 13 Aban olarak anılan 4 Kasım, bugün ’’Küresel Emperyalizme Karşı Milli Mücadele Günü’’, “Küresel Kibirle Mücadele Günü” ve ’’Öğrenci Günü’’ olarak kutlanıyor. İran halkının hafızasında bu tarih yalnızca büyükelçilik eylemini değil, 1964’te Ruhullah Humeyni’nin sürgüne gönderilmesini ve 1978’de Şah rejiminin devrimci öğrencileri hedef alan kanlı müdahalesini de temsil ediyor. Bu nedenle 4 Kasım’ı anlamak için bir büyükelçiliğin işgal edildiği güne bakmak yeterli değildir. O günün arkasında, İran’ın petrolü, bağımsızlığı ve siyasal geleceği üzerinde söz sahibi olmak isteyen emperyalist güçlerle İran halkının uzun yıllara yayılan hesaplaşması vardır.

Casusluk Yuvasına Giden Yol: İran’ın Bağımsızlık İradesine Vurulan 1953 Darbesi

İran ile ABD arasındaki gerilimin kökleri 1979 Devrimi’nden çok daha eskiye uzanır. Bu gerilimin en önemli dönüm noktalarından biri, 1951’de Başbakan Muhammed Musaddık’ın İran petrol sanayisini millîleştirme kararıydı.

İran’ın petrol kaynakları uzun yıllar boyunca İngilizlerin denetimindeki Anglo-Iranian Oil Company aracılığıyla işletilmişti. Ülkenin en önemli doğal zenginliklerinden biri olan petrolün gelirleri üzerinde İran halkının söz sahibi olamaması, millî egemenlik meselesinin temel başlıklarından birine dönüşmüştü. Musaddık hükümetinin millîleştirme kararı, bu düzene karşı atılmış önemli bir adımdı.

Ancak İngiltere, İran petrolü üzerindeki ayrıcalıklarını kaybetmeyi kabul etmedi. Petrol ambargosu ve ekonomik baskılarla başlayan süreç, kısa süre içinde siyasi müdahaleye dönüştü. ABD ve İngiltere’nin istihbarat servisleri, Ağustos 1953’te Ajax adı verilen operasyonla Musaddık hükümetinin devrilmesinde belirleyici rol oynadı. Darbenin ardından Şah Muhammed Rıza Pehlevi’nin iktidarı yeniden güçlendirildi. 1953 darbesinden sonra Şah rejimi, ABD’nin askerî, ekonomik ve siyasi desteğiyle ayakta kaldı. İran, petrol gelirleri ve stratejik konumu sayesinde Washington açısından vazgeçilmez bir müttefikti. Soğuk Savaş koşullarında Sovyetler Birliği’ne karşı kurulan ’’bölgesel güvenlik düzeninin’’ önemli parçalarından biri hâline getirildi.

Böylece İran halkının kendi petrolü ve ülkesi üzerinde egemenlik kurma girişimi dış müdahaleyle kesintiye uğratıldı. Tam 26 yıl boyunca İran, Pentagon’un Batı Asya’daki jandarması, petrol musluğu ve askeri dinleme istasyonu haline getirildi. Kurulan gizli polis teşkilatı SAVAK, CIA ve MOSSAD eğitimleriyle halkın devrimci, aydın, kamucu ve yurtsever unsurlarını zindanlarda en ağır işkencelerden geçirdi. Tahran’daki İbret Müzesi, SAVAK tarafından işlenen insanlık suçlarını ve İran’ın vatanseverlerine yapılan zulmü en çarpıcı şekilde göstermektedir.

Şah rejimi, ABD’nin desteğiyle güçlenen bu düzeni korumaya çalışırken İran toplumunda biriken öfkeyi ortadan kaldıramadı. İşçilerden öğrencilere, dinî çevrelerden milliyetçi ve sol hareketlere kadar farklı toplumsal kesimler rejime karşı mücadeleye katıldı. 1978’de öğrencilerin hedef alındığı kanlı müdahaleler, bu mücadelenin hafızasında önemli bir yer edindi. 1979 yılının Şubat ayında milyonların sokaklara dökülmesiyle patlak veren halk devrimi, işte bu 26 yıllık kanlı istibdada ve sömürü düzenine karşı kazanılmış bir zaferdi. Ancak tecrübeliydi İran gençliği. Tıpkı 1953’te olduğu gibi, devrimin iç cephesini zaafa uğratıp Şah’ı yeniden tahta çıkaracak bir darbenin tezgâhlandığını görüyordu. 1979 sonbaharında kanser tedavisi bahanesiyle eli kanlı Şah’ın ABD’ye kabul edilmesi bardağı taşıran son damla oldu. Şah’ın ABD’ye kabul edilmesi, devrimden sonra Washington ile ilişkilerin yeniden kurulabileceğini düşünen çevrelerin de konumunu zorlaştırdı. ABD, kuklasını himaye ediyor ve karşı devrim için Tahran’daki büyükelçiliği bir harekât merkezi olarak hazır tutuyordu. Gençlik, 1953’ün tekerrür etmesine izin vermedi ve ilk yumruğu bu defa vatanseverler attı.

Büyükelçilik Dedikleri Darbe ve Fitne Karargâhı: Casusluk Yuvası

4 Kasım sabahı Tahran Üniversitesi, Politeknik ve Şerif Teknoloji Üniversitesi öğrencileri yürüyüşe geçtiğinde amaç sadece birkaç saatlik bir protesto düzenlemekti. Ancak elçilik yerleşkesine girildiğinde karşılaşılan manzara, buranın diplomatik bir temsilcilikle en ufak alakasının bulunmadığını gün gibi açığa çıkardı. Burası İran’ın ve tüm bölgenin altını oymak üzere dizayn edilmiş bir “Casusluk Yuvası” idi.

Öğrenciler içeri girdiğinde Amerikan istihbarat görevlileri, gizli belgeleri evrak imha makinelerinden geçiriyor, mikrofilmleri ve kodlama cihazlarını yakmaya çalışıyordu. Fakat planları yarım kaldı. İranlı devrimci gençler, haftalar ve aylar boyunca geceli gündüzlü bir sabırla o şerit şerit kıyılmış binlerce parça evrakı birer bulmaca gibi bir araya getirdi. Ortaya çıkan devasa arşiv, dünya diplomasi ve istihbarat tarihinin en büyük ifşaatına dönüştü. Onlarca cilt halinde kitaplaştırılan “Casusluk Yuvası Belgeleri” yayımlandı. Bu çalışma, olayın tarihsel önemini daha da artırdı. Çünkü büyükelçilikte ele geçirilenler yalnızca birkaç gizli evrak değildi. ABD’nin İran’daki siyasi gelişmeleri nasıl izlediğini, Şah yönetimiyle ilişkilerini nasıl sürdürdüğünü ve bölgedeki gelişmelere nasıl yaklaştığını yani işin özünde emperyalist planlarını gösteren çok sayıda belge ortaya çıkarılmıştı. Belgelerin içeriği, Amerikan istihbaratının ilgisinin İran sınırlarıyla sınırlı olmadığını da gösteriyordu. Sovyet silahlarının teknik ayrıntıları ve Bahreyn Emiri hakkında hazırlanmış CIA raporları da bulunuyordu. Böylece Tahran’daki büyükelçilikte yürütülen çalışmaların bölgesel bir istihbarat ağıyla ilişkili olduğu daha görünür hâle geldi.

İşte 4 Kasım’ın emperyalizm açısından taşıdığı anlamlardan biri de burada yatıyordu. ABD’nin İran’daki nüfuzunu kaybetmesi, yalnızca bir müttefik hükümetin devrilmesi anlamına gelmiyordu. Aynı zamanda Washington’ın bölgede bilgi toplama, siyasi gelişmeleri izleme ve yerel ilişkiler üzerinden nüfuz kurma imkânlarının da önemli bir darbe alması demekti.

4 Kasım’da İranlı öğrencilerin karşılarında gördükleri şey sadece imha edilmeye çalışılan gizli belgeler değildi. Binada diplomatik personelin çalıştığı bölümlerden ayrı olarak CIA görevlilerinin bulunduğu özel bir bölüm yer alıyordu. Burada kriptografik şifreleme cihazları, teleks makineleri, çelik kasalar ve “Sessiz Oda” olarak anılan özel görüşme odası vardı. Bu oda, elektronik dinlemeyi engellemek amacıyla özel biçimde tasarlanmıştı. Pleksiglas ve çelikten oluşturulan oda, duvarları alüminyum folyoyla kaplanmış başka bir bölümün içine yerleştirilmişti. Dışarıdan gaz girişini engellemeye yönelik havalandırma sistemleri de bulunuyordu. Büyükelçinin ve üst düzey görevlilerin gizli görüşmelerini burada yaptığı belirtiliyordu.

İmha edilmeye çalışılan belgeler ve elçilik binasındaki teknik imkanlar ele geçirilen yerleşkenin “diplomatik” niteliğini anlamak açısından önemlidir.

Çöl Fırtınasına Takılan Operasyon: Kartal Pençesi’nin İflası

Büyükelçilik baskını, ABD ile İran arasındaki ilişkileri geri dönülmesi güç bir kopuşa sürükledi. Washington yönetimi İran’a ekonomik yaptırımlar uyguladı, İran’ın ABD’deki varlıklarını dondurdu ve diplomatik baskıyı artırdı. Nisan 1980’de iki ülke arasındaki diplomatik ilişkiler tamamen kesildi. 444 gün süren bu tarihsel kuşatma, sadece diplomatik bir krize değil, Amerikan askeri doktrininin çöküşüne de sahne oldu.

Dönemin ABD Başkanı Jimmy Carter, ekonomik ambargolar ve diplomatik tecrit hamleleriyle sonuç alamayınca doğrudan askeri müdahaleye başvurdu. 24 Nisan 1980 gecesi başlatılan “Kartal Pençesi Harekâtı” (Operation Eagle Claw), ABD ordusunun en seçkin özel kuvveti olan Delta Force’u sahaya sürüyor, rehineleri Tahran’ın göbeğinden kaçırmayı hedefliyordu.

En ileri teknolojiye sahip helikopterler, C-130 nakliye uçakları, uçak gemileri seferber edilmişti. Ancak emperyalist kibir, bölgenin dinamikleri hesaba katmamıştı. İran’ın Tabas Çölü’nde gizli iniş yapan Amerikan filosu, beklenmedik bir kum fırtınasının ortasında kaldı. Bir RH-53D helikopteri ile C-130 nakliye uçağının havada çarpışması sonucu 8 Amerikan askeri yanarak can verdi. Helikopterler çölde terk edildi, operasyon hezimete uğrayarak iptal edildi. ABD, hiçbir çatışmaya dahi giremeden, çöl fırtınasının ortasında kendi teknolojisinin enkazı altında ezilerek kaçmak zorunda kaldı.

Tabas hezimeti, yalnızca Carter yönetiminin siyasi kariyerini tabuta koymakla kalmadı. Amerikan özel kuvvetlerinin ’’yenilmezlik’’ efsanesini de yerle bir etti. Cezayir’in arabuluculuğunda yürütülen görüşmeler sonucunda 19 Ocak 1981’de Cezayir Anlaşmaları imzalandı. 52 Amerikalı rehine, 20 Ocak 1981’de, Ronald Reagan’ın başkanlık görevini devralmasından kısa süre sonra serbest bırakıldı. Böylece 4 Kasım 1979’da başlayan kriz, tam 444 gün sonra sona erdi.

ATATÜRK GENÇLİĞİ BURADA

Anıtkabir yürüyüşümüz öncesinde Güvenpark’ta “Atatürk gençliği görev başında”, “Fon vurguncuları hesap verecek” sloganlarıyla toplanan üyelerimize hitap eden Genel Başkanımız Mirza Çelik, Mekke Anlaşması’na karşı şu tarihi mesajları verdi:
“Cumhuriyetimizin 103. yılında görevimiz Atatürk devrimini başarıya ulaştırmaktır. Görevlerimizi yerine getirmek için bir araya geldik. Bütün zorluklara rağmen, bütün kuşatmalara, bütün tehditlere rağmen Türk gençliğin devrimci kuvvetini göstermek için buluştuk. Görmeyen görsün, duymayan duysun. Atatürk gençliği işte buradadır. Meydanları doldurmuştur. Türk gençliği Atasına yürüyecektir. Türk gençliği Türk devrimini tamamlayacaktır. Atatürk gençliği görev başındadır.
Hiç kimse unutmasın. Türk gençliği meydanlara devrim yapma iddiasıyla indiyse o devrim muhakkak gerçekleşecektir.”

KEMALİST DEVRİMİ TAMAMLAMAYA YÜRÜYORUZ!

Genel Başkanımız Mirza Çelik konuşmasına şu ifadelerle devam etti:”Biz bu gerçeği kimlerden öğrendik?
Biz bu gerçeği Türkiye’nin her kırılma anında tarih sahnesine çıkan Genç Türklerden öğrendik. 1876’da devrim yapan Namık Kemal’den öğrendik. 1908’de devrim yapan Talat Paşa’dan, Enver Paşa’dan öğrendik. 1920’de Ankara’da meclisi kuran, saltanatı yıkan, emperyalizmi ezen Mustafa Kemal Atatürk’ten öğrendik. Türk gençliği yine tarih sahnesine çıktı. Bütün kuvvetiyle burada. Meydanda. Kemalist Devrim’i tamamlamaya yürüyoruz.”

BU SİSTEM YIKILMAYA YÜZ TUTTU!

“İçinde bulunduğumuz bu bozuk düzen çamura batmıştır. Bu sistem yıkılmaya yüz tutmuştur. Artık her yerde ve belki de Türkiye’nin en önemli kademelerinde bile rüşvet, şiddet, fuhuş, uyuşturucu haberlerleriyle yüz yüze geliyoruz.
Sistem öyle bir çöküntünün içindedir ki: Siyasetçiler takım değiştirir gibi her gün tarafını değiştirmekte.
Haberleri açıyoruz bakıyoruz, karşımıza neler çıkıyor?
Uyuşturucu bataklığının içine batmış siyasetçiler çıkıyor. Şiddete bulaşmış siyasetçiler görüyoruz. Tehditle, şantajla uğraşan; koltuk için her türlü alavereyi dalavereyi çevirenleri görüyoruz. Foncuları görüyoruz. Halkımızın parasını çalan, ülkemizin kaynaklarını çalan fon vurguncularını görüyoruz.”

MECLİSİMİZDE TALAT PAŞALAR OLACAK

“Siyaset millete hizmet makamıdır. Bu insanlar, bu foncu vurguncular, siyaseti hizmet için değil kendi zimmetleri için yapan insanlardır. Buradan Türk gençliği olarak ilan ediyoruz: Güzel Türkiyemizin siyasetini bu canilerin ellerinden kurtaracağız. Atatürk gençliği olarak söz veriyoruz:
Fonculara, vurgunculara geçit yok. Türk siyasetinde tekrardan Talat Paşaları bayrak yapacağız.
Talat Paşa için ne diyordu Mithat Cemal Kuntay:
‘En sonra eğildinse de kurşunla eğildin,
altınlar akarken de züğürt ölmeyi bildin.
Neymiş sana heykel? Ne demekmiş sana türbe?
Arkanda kalan tertemiz ismin yetişir be!’
Türk gençliği kendisine örnek olarak makam aracından makam aracına atlayanları, en fazla maaşı alıp en ucuza en güzel yemekleri yiyenleri değil; Bab-ı Ali’ye sefertası ile gelen, devletin verdiği konakta kalmayı reddedip kirada oturan, yırtık ayakkabısıyla dolaşırken öldürülen Talat Paşa’yı örnek almıştır. Yemin ediyoruz ki önümüzdeki dönemde meclisimizde rüşvetçiler değil Talat Paşalar olacak.”

HAVADAN PARA KAZANMA DÜZENİNE SON

“Talan ekonomisine geçit yok. Havadan para kapma düzenine son. Dünya ekonomisiyle bütünleşme programıyla beraber meydana çıkan dolar borsa vurguncularını, tarikat rantçılarını, sıcak para komisyoncularını, büyük faizcileri ezip geçeceğiz. Halkımızın ekmeğine kan doğrayanlara,
bizler fakirlikle boğuşurken servetine servet katanlara artık tahammülümüz kalmamıştır. Fon vurguncuları bize hesap verecek arkadaşlar.”

İSRAİL İÇİN MEHMETÇİK ATEŞE SÜRÜLEMEZ!

“Bütün bu tehditlerin yanı sıra şu anda neler oluyor biliyor musunuz arkadaşlar:
Türkiye’yi yönetenler şu anda ateşle oynamaktadır. Türkiye’yi yönetenler şu anda meclisimize Mekke İttifakını getirmişlerdir.
Bu ittifak Türkiye’nin önüne neyi koyuyor?
Bu ittifak sırf Suudi Arabistan Krallığının ömrünü uzatmak için ordumuzun cepheye gitmesi anlamına gelmektedir. Bu ittifak Mehmetçiğimizin İsrail için ateşe atılması anlamına gelmektedir.
Buradan ilan ediyoruz:
Cumhuriyet Türkiyesi İsrail için Mehmetçiği ateşe süremez.”

KİMSENİN GÜCÜ YETMEZ

“Bu ittifakı Türkiye’nin önüne getirenler sesimizi duysun ve korksun. Şimdi size soruyorum değerli arkadaşlar:
Mehmetçiğimizin İsrail için ateşe atılması müsaade var mı?
Suud Krallığı için askerimizin şehit edilmesine, Türk çocuklarının yetim kalmasına müsaade var mı?
Şu anda bu ittifakı Türkiye’nin önüne getirenler, Mehmetçiğin canıyla kanıyla, geride bıraktığı ailesiyle ve sevenleriyle, Türkiye’nin güvenliğiyle kumar oynamaktadır. Buradan uyarıyoruz:
Mehmetçiğin canıyla kumar oynayanlar kendi kaderiyle kumar oynamaktadır. Mehmetçiği ateşe atmaya kimsenin gücü yetmez ama deneyenlerin sonu berbat olur.”

FİLİSTİN’İN BAĞIMSIZLIK SAVAŞINA İHANET

Genel Başkanımız Mirza Çelik konuşmasının sonunda Milletvekillerine seslendi: “Milletvekillerine sesleniyoruz:
Milletimizin hafızası ve tarih doğruyu ve yanlışı hiçbir zaman unutmaz. Meclisimiz tarihi yanlışa düşmemelidir. Türkiye’miz ABD ve İsrail ile aynı cepheye düşmemelidir. Meclisimizin bu ittifaka evet demesi;
Türkiye’nin güvenliğine ihanettir. Filistin’in bağımsızlık savaşına ihanettir. Mehmetçiğe ihanettir.”

VATAN VE CUMHURİYET ŞEHİTLERİMİZİ ANDIK

Yürüyüşümüz sırasında devrim şehitlerimizin anması yapıldı. Alanda tek bir ağızdan, “Namık Kemal, Mithat Paşa, Hasan Tahsin, Sütçü İmam, Nene Hatun, Kara Fatma, Şerife Bacı, Seyit Onbaşı, Mehmet Akif, Mustafa Necati, Mahmut Esat Bozkurt, Kubilay, Bahriye Üçok, Uğur Mumcu, Ahmet Taner Kışlalı, Necip Hablemitoğlu, bütün Mehmetçikler, Mustafa Kemal burda mı?” çağrısına hep birlikte gür bir sesle “Burada!” yanıtını verdik.

MEYDANLARI İNLETEN SLOGANLARIMIZ

Yürüyüşümüz boyunca atılan ve kararlılığımızı ortaya koyan sloganlarımız:
“Birleşen gençlik tam bağımsız Türkiye”, “Kahrolsun ABD emperyalizmi”, “Şehitler ölmez vatan bölünmez”, “Atatürk gençliği görev başında”, “Üreten Türkiye tam bağımsız Türkiye”, “Cumhuriyet devrimi kazanacak”, “Mustafa Kemal’in askerleriyiz”, “Gençlik vatan savunmasında”, “Ya İstiklal ya ölüm tam bağımsız Türkiye…”
Anıtkabir’e ulaştığımız sırada tüm üyelerimiz hep birlikte Atamızın Gençliğe Hitabesi’ni okuyarak görev başına geçtiğimizi bir kez daha ilan etti.

İsrail’de 27 Ekim’de yapılacak genel seçimlerden üç gün önce, 24 Ekim Cumartesi günü Ankara’da İsrail Büyükelçilik Konutu’nun önünde toplandık. Türk bayraklarının yanı sıra Yemen, İran ve Filistin bayraklarının da dalgalandırarak, “soykırımcıların sandığına” itibar etmediğimizi ilan ettik.

Genel Başkanımız Mirza Çelik’in yaptığı açıklamada, İsrail “mazlumların en büyük düşmanı, zalimlerin en zalimi, çocuk katili” olarak nitelendirildi. Çelik, sonuç için seçimin yapılmasını beklemediklerini vurgulayarak şöyle konuştu: “Bizler sonuç için seçimlerin gerçekleşmesini beklemiyoruz. Çünkü katillerin, soykırımcıların demokrasisine hiç ama hiç itimat etmiyoruz.”

“Zulüm ile abad olanın sonu berbad olur”

Seçim sonucunu tarihten örneklerle anlatan Genel Başkanımız Mirza Çelik, konuşmasına Yunus Emre’nin “Zulüm ile abad olanın sonu berbad olur” sözüyle devam etti. Çelik, tarihte zalim olarak andığı isimlerin sonlarını şöyle sıraladı:

• Firavun’un Kızıldeniz’de boğularak can verdiğini,
• Nemrut’un azap çeke çeke öldüğünü,
• Ebrehe’nin taşlar altında helak olduğunu,
• Hitler’in acı içinde kendisine kıydığını,
• Kongo’yu kendi şahsi mülkiyeti ilan eden Kral 2. Leopold’ün cenazesinde kendi halkı tarafından yuhalandığını

belirtti, “Zalim Netanyahu, sen de zulümle abad oldun. Sen de diğer bütün zalimlerle aynı hazin sonu yaşamak zorundasın” dedi.

Çelik, Firavun’un Kızıldeniz’de boğulduğu gibi İsrail’in de bugün Kızıldeniz’de can verdiğini aktardı. Yemen’in Kızıldeniz’de, İran’ın Hürmüz’de İsrail’i boğduğunu, Filistin’in de Gazze’yi “Siyonist İsrail’in cehennemi” yaptığını söyledi.

“Zalimlere dünyayı dar eden yiğitler”

Çelik, “Dünya tarihinde zalimler bir avuç kadardır ama zalimlere dünyayı dar eden yiğitleri saymaya kimsenin nefesi yetmez” diyerek İsrail’e karşı mücadele eden isimleri, ““Zalim Netanyahu, senin sonunu getiren yiğitleri sana gösterelim” diyerek şöyle andı:

• Topraklarını terk etmeyen, “aslanlar gibi savaşan” Ebu Ubeyde
• Kızıldeniz’de “sizi boğan” Yemen Genelkurmay Başkanı Gamari
• “Lübnan’ın Aslanı, ömrü İsrail’le savaşarak geçmiş” Hasan Nasrallah
• “Şehadete koşarak giden, zalimin zulmünden korkmayan, zalime bomba olup yağan” Ali Hamaney
• Aksa Tufanı Harekatını başlatan “büyük kahraman” Yahya Sinvar
• “Her zaman örnek alacağımız, ezilen halkların kahramanı, cesaret abidesi” İsmail Haniye

Genel Başkanımız Mirza Çelik, “İşte bu büyük kahramanlar İsrail’i bozguna uğratmıştır. İstediğiniz sandığı kurun, istediğiniz oylamayı yapın. Ey İsrail sen kaybettin. Senin abin, senin hamin, senin liderin ABD de kaybetti” dedi.

“Filistinliler kazandı”

İsrail’in yıllarca Filistinlileri topraklarından etmeye çalıştığını söyleyen Çelik, İsrail’e yönelik şu ifadeleri kullandı: “Her türlü ahlaksızlığınıza, utanmadan yaptığınız tüm saldırılara, çocukları katledecek kadar gözünüzün kör olmasına rağmen siz kaybettiniz. Filistinliler kazandı. Bu saatten sonra İsrail’in siyonist politikalarla yaşaması imkansızdır.”

Çelik, bölgede İsrail’e karşı tutumun değiştiğini söyleyerek “Bu coğrafyada soykırımcı, zalim İsrail’e müsamaha gösterecek hiçbir millet kalmamıştır” ifadesini kullandı.

“İsrail, haddini hududunu bileceksin”

Konuşmasında İsrail’e doğrudan çağrıda bulunan Çelik, “Buradan sesleniyoruz: İsrail, haddini hududunu bileceksin. Hududunun, sınırlarının dışına çıkmaya çalıştıkça boğulursun” dedi. Siyonizm ve Netanyahu’nun İsrail’i de “mahvettiğini” söyleyen Çelik, “Şimdi Netanyahu da Siyonizm gibi tarihin tozlu sayfalarına geçecektir. Filistin’de gözü olan İsrail, ayakta duramaz” diye konuştu.

Genel Başkanımız Mirza Çelik  Filistinli direnişçi şair Tevfik El Zeyyad’ın “Gitmeyeceğiz Buradan” şiirini okudu. Şiirde Filistinlilerin topraklarında kalacağı, zeytinin ve incirin gölgesini koruyacakları, susarlarsa taşları sıkacakları, acıkırlarsa çamurla doyacakları ama topraklarını asla terk etmeyecekleri anlatılıyor. Çelik, şiirin ardından “Filistinliler topraklarını terk etmediler ve etmeyecekler ama siz defolup gideceksiniz ve yargılanacaksınız” dedi.

Açıklamada İsrail’in bayrağındaki simgenin içine barış işareti yerleştirildi ve İsrail’in ancak bu şekilde bölgede barınabileceği vurgulandı. 

Netanyahu’nun “suç dosyası”

İsrail’in işlediği suçların yer aldığı uzun bir kağıt, yere doğru açıldık. Yere doğru uzayan “suç dosyası” konut önünde dikkat çeken bir görüntü oluşturdu.

Çelik, “Zalim Netanyahu’nun suç dosyasını açıyoruz: Netanyahu hangi suçlardan yargılanacak?” diyerek suçlamaları tek tek okudu. Her maddede “yargılanacaksın” vurgusu yapıldı:

• 74 binden fazla sivili öldürdüğün için,
• 175 binden fazla insanı yaralı bıraktığın için,
• En az 22 bin çocuğu öldürdüğün için,
• 134 binden fazla binayı tamamen yıktığın için,
• 201 binden fazla binaya hasar verdiğin için,
• 36 hastaneyi bombaladığın için,
• Gazze’deki okulların yüzde 98’ine hasar verdiğin ya da yıktığın için,
• 1000’den fazla camiyi yıktığın, yüzlerce kamu kurumuna zarar verdiğin için,
• 1700’den fazla sağlık çalışanının canına kıydığın için,
• 260’tan fazla gazeteci ve medya çalışanını öldürdüğün için,
• 466 kişinin açlıktan ölmesine sebep olduğun için,
• Minab’da 168 kız çocuğunu öldürdüğün için

“yargılanacaksın Netanyahu” diyen Çelik, “Evet zalim Netanyahu, senin için artık yolun sonu gözüktü” ifadelerini kullandı.

Sandık açıldı

İsrail’in suç dosyasının okunmasının ardından Çelik, sözü İsrail’deki seçime getirdik “Evet zalim Netanyahu, senin için artık yolun sonu gözüktü. Kendinizi kurtarmak için oluşturduğunuz seçim sandığından bakalım ne çıkacak?” diyen Çelik, İsrail’deki seçimi simgeleyen sandığın içinden oy değil, bir yargılama sürecinin araçlarını çıkardı: kelepçe, mahkum tulumu ve günlük.

Çelik, sandıktan çıkardığı bu malzemeleri tek tek basın mensuplarına ve kameralara göstererek Kelepçe ve mahkum tulumu ile “Netanyahu’nun yeri seçim kürsüsü değil, mahkeme salonu ve hapishanedir” mesajını görünür kıldı. Günlük ise Netanyahu’nun önünde hapis günlerinin beklediğini anlatan simgesel bir unsur olarak öne çıktı.

Seçim sonucu  ilan ettik: “Bu seçimlerin sonucunda sana çıkan tek bir şey var Netanyahu: kaybetmek ve yargılanmak.”

Balonlar İsrail konutuna doğru bırakıldı

Açıklamamızın ardından, Netanyahu’nun yüzünün üzerine “X” işareti konmuş görsellerin yapıştırıldığı balonlar, İsrail Büyükelçilik Konutu’na doğru havaya bırakarak eylemimiz kararlılıkla sona erdi.

Bir zamanlar gelecek, bugünden daha farklı bir dünyanın adıydı. İnsanlar yalnızca yarının ne getireceğini merak etmiyor, yarının bugünden başka olabileceğine de inanıyordu. Daha iyi bir toplum, başka türlü bir çalışma hayatı, başka bir şehir, başka ilişkiler ve başka bir kültür hayal edilebiliyordu. O açıdan gelecek, yalnızca ulaşılması gereken bir zaman değil, bugünün sınırlarını aşmanın mümkün olduğuna dair bir inanç olarak karşımıza çıkıyordu. Bugün ise geleceği düşündüğümüzde çoğu zaman karşımıza bir ihtimalden çok bir belirsizlik çıkıyor. İklim krizi, ekonomik güvencesizlik, savaşlar, teknolojik dönüşüm ve giderek ağırlaşan yaşam maliyetleri, geleceği heyecan verici bir ufuk olmaktan çıkarıp yönetilmesi gereken bir risk hâline getiriyor. Belki de bu yüzden geçmişe bu kadar sık dönüyoruz. Peki, neden geleceği hayal etmek yerine geçmişi yeniden yaşamaya çalışıyoruz?

Mark Fisher’ın “geleceğin iptali” olarak tarif ettiği düşünce tam da burada anlam kazanıyor. Sorun, geleceğin gerçekten ortadan kalkmış olması değil; geleceğin başka türlü olabileceğine dair kolektif tahayyülümüzün zayıflaması. Fisher’ın  tartıştığı meselelerden biri, mevcut toplumsal düzenin ötesini düşünmenin giderek zorlaşmasıdır. Başka bir dünyanın mümkün olduğunu söylemek kolay görünse de o dünyanın nasıl bir şey olabileceğini tasarlamak, bugünün alışkanlıkları ve sınırları içinde giderek güçleşiyor. Yeni bir şeyin ortaya çıkmasından çok, zaten bildiğimiz şeylerin yeniden üretilmesine alışıyoruz. Müzikte eski dönemlerin sesleri, sinemada yeniden çevrimler ve devam filmleri, modada geçmiş on yılların estetikleri, dijital kültürde sürekli yeniden dolaşıma sokulan eski görüntüler… Geçmiş artık yalnızca hatırladığımız bir zaman değil, içinde yaşadığımız kültürel malzemenin önemli bir bölümünü oluşturan bir arşiv hâline geliyor. Elbette bu durum, bugün hiçbir yenilik üretilmediği anlamına gelmiyor. Yeni müzik türleri, sanat biçimleri, teknolojiler ve topluluklar ortaya çıkıyor. Ancak yeniliklerin ortaya çıkmasıyla toplumsal hayatta yeni bir ufuk açılması aynı şey değil. Bir teknoloji hayatımızı bütünüyle değiştirebilir ama daha adil bir toplumun nasıl kurulacağına dair bir fikir sunmayabilir. Bir müzik türü milyonlarca insana ulaşabilir ama ortak bir kültürel geleceğin parçasına dönüşemeden tüketilebilir. Asıl mesele, yeni olanın yokluğu değil; yeniliklerin mevcut toplumsal düzenin sınırlarını aşan bir gelecek fikri yaratmakta zorlanmasıdır.

Bunun yalnızca kültür endüstrisinin tercihleriyle açıklanması eksik kalır. Çünkü nostaljiye duyduğumuz ihtiyaç, içinde yaşadığımız toplumsal koşullardan bağımsız değil. Geçmiş çoğu zaman bugünden daha güvenli görünür; çünkü yaşanmış olanın belirsizliği yoktur. Ne olacağını bilmesek bile ne olduğunu biliriz. Özellikle sürekli değişim, ekonomik güvencesizlik ve performans baskısı altında yaşayan biri için geçmişin kusurları bile bugünün belirsizliğinden daha katlanılabilir görünebilir. Bu nedenle nostalji yalnızca geçmişi idealize etmek değildir. Bazen insanın bugünde bulamadığı güveni geçmişte aramasıdır.

Bunun yalnızca kültür endüstrisinin tercihi olduğunu söylemek ise eksik kalır. Çünkü nostaljiye duyduğumuz ihtiyaç, içinde yaşadığımız toplumsal koşullardan bağımsız değil. Geçmiş çoğu zaman bugünden daha güvenli görünür; çünkü yaşanmış olanın belirsizliği yoktur. Ne olacağını bilmesek bile ne olduğunu biliriz. Özellikle sürekli değişim, ekonomik güvencesizlik ve performans baskısı altında yaşayan biri için geçmişin kusurları bile bugünün belirsizliğinden daha katlanılabilir görünebilir. Bu nedenle nostalji yalnızca geçmişi idealize etmek değildir. Bazen insanın bugünde bulamadığı güveni geçmişte aramasıdır.

Burada ilginç olan, hiç yaşamadığımız bir geçmişe duyduğumuz özlemdir. Son yıllarda özellikle genç kuşakların 1990’lar ve 2000’lerin başına ait görüntülere, müziklere, teknolojilere, yapay zeka akımları ve gündelik yaşam biçimlerine duyduğu ilgi bunun bir örneği. Eski fotoğraf makineleri, kasetler, CD’ler, tüplü televizyonlar, eski bilgisayarlar ve dönemin modası yalnızca estetik nesneler olarak geri dönmüyor. Bunlarla birlikte daha yavaş, daha sınırlı ve daha “gerçek” olduğu düşünülen bir yaşam biçimine duyulan özlem de geri geliyor. Buna popüler kültürde “anemoia” deniyor: hiç yaşamadığımız bir zamana duyduğumuz nostalji. Kavram akademik psikolojinin yerleşik bir tanımı olmaktan çok kültürel bir ifade olsa da, bugün önemli bir duyguyu anlatıyor: İnsan bazen geçmişte yaşamamış olsa bile geçmişin daha yaşanabilir olduğuna inanabiliyor.

Belki de burada özlenen şey belirli bir dönemden çok, bugünün kaybettirdiği bir deneyimdir. Yavaşlık. Belirsizliğin daha az hissedildiği bir hayat. Her an ulaşılabilir olmak zorunda olmamak. Bir şeyin hemen tüketilmemesi. İnsanların birbirleriyle algoritmalar aracılığıyla değil, fiziksel olarak bir araya gelmesi. Bu yüzden nostaljinin hedefi çoğu zaman geçmişin kendisi değildir; geçmiş üzerinden bugünün eksikliklerini anlatma biçimimizdir.

Fakat tam burada neoliberalizmin yarattığı toplumsal mantık devreye giriyor. Neoliberalizm yalnızca özelleştirme, piyasa ve ekonomik politikalarla ilgili bir kavram olarak düşünülmemeli. Aynı zamanda insanın kendisini nasıl gördüğünü de etkileyen bir yaşam mantığıdır. Birey giderek kendi hayatının yöneticisi, yatırımcısı ve hatta ürünü haline gelir. Kariyerini yönetmeli, kendisini geliştirmeli, sürekli üretken olmalı, risklerini hesaplamalı, değişen piyasaya uyum sağlamalı ve başarısız olduğunda bunun nedenini kendi içinde aramalıdır. Bu mantığı özellikle gençlerin hayatlarında görmek mümkün. Üniversite eğitimi artık tek başına yeterli görülmüyor; yabancı dil, staj, sertifika, kişisel gelişim ve sürekli yeni beceriler edinme zorunluluğu gündelik hayatın parçası hâline geliyor. Kendini geliştirmek elbette değerlidir. Sorun, insanın kendisini geliştirmesinin toplumsal güvencesizliğin çözümü olarak sunulmasıdır. Genç bir insan ne kadar çabalarsa çabalasın, ekonomik koşulların, istihdam olanaklarının ve barınma maliyetlerinin belirlediği sınırlarla karşılaşabilir. Buna rağmen başarı, yalnızca bireysel performansın sonucuymuş gibi anlatılır.

Böyle bir dünyada yapısal sorunlar kolayca kişisel sorunlara dönüşür. İş bulamamak yeterince gelişmemiş olmaya, düşük ücretle çalışmak yeterince çaba göstermemeye, yalnızlık ilişki kurma becerisindeki eksikliğe, gelecek kaygısı ise yeterince iyi plan yapamamaya bağlanabilir. İnsan sürekli kendi hayatından sorumlu tutulurken hayatının koşullarını belirleyen daha büyük ekonomik ve toplumsal süreçler görünmezleşir. Herkese kendi geleceğini kurması söylenir; fakat o geleceğin kurulacağı zeminin nasıl şekillendiği üzerinde bireyin çok sınırlı bir etkisi vardır.

Bu çelişki, geleceksizlik duygusunu daha da derinleştirir. Çünkü gelecek artık ortak bir mesele olmaktan çıkarılıp kişisel bir projeye dönüştürülür. Herkes kendi kariyerini, kendi evini, kendi yatırımını, kendi bedenini, kendi ilişkilerini ve kendi “başarısını” yönetmek zorundadır. Ortak bir geleceğin nasıl olması gerektiğini konuşmak yerine, bireysel olarak bu geleceğin belirsizliklerinden nasıl korunacağımızı düşünürüz. Böylece gelecek, birlikte tasarlanabilecek bir toplumsal ufuk olmaktan çıkıp kişisel bir hayatta kalma planına dönüşür.

Nostaljinin bu kadar güçlü hâle gelmesinin nedenlerinden biri de belki budur. Geçmiş, bireyin tek başına değiştirmek zorunda olmadığı bir zamandır. Yaşanmıştır ve artık ondan bir performans beklenmez. Geçmişte daha iyi bir kariyer yapmak, kendini yeniden keşfetmek, daha üretken olmak veya hayatını optimize etmek zorunda değilsiniz. Geçmiş yalnızca oradadır. Bu yüzden nostalji, neoliberal hayatın sürekli “daha fazlasını yap” çağrısına karşı sessiz bir dinlenme alanı da yaratabilir.

Ama kapitalizmin ilginç yeteneklerinden biri, kendisine karşı gelişen arzuları bile tüketilebilir hale getirmesidir. Yavaşlamak istiyorsak bize vintage ürünler satılır. Analog bir hayat özlüyorsak analog görünümlü dijital ürünler üretilir. Daha sahici ilişkiler arıyorsak bu arzu bile yeni bir yaşam tarzı paketinin parçası haline gelir. Geçmişe duyulan özlem bir noktadan sonra geçmişin kendisini değil, geçmiş hissini satın almaya dönüşür. Böylece sistemden kaçma arzusu bile sistemin içinde tüketilebilen bir ürüne dönüşebilir.

Üstelik hangi geçmişlerin hatırlanabildiği de tarafsız değildir. Küresel kültür endüstrileri, özellikle Batı merkezli medya ve eğlence ekonomisi, belirli dönemlerin imgelerini dünyanın her yerinde dolaşıma sokma konusunda çok güçlüdür. Bugün dünyanın farklı yerlerinde benzer filmleri, müzikleri, moda kodlarını ve estetikleri nostaljik olarak yeniden tüketebilmemiz tesadüf değildir. Fakat burada mesele basitçe “başkasının kültürü bize dayatılıyor” demekten daha karmaşıktır. Asıl soru, hangi geçmişlerin küresel hafızada görünür hale gelebildiği ve hangilerinin görünmez kaldığıdır. Kendi geçmişimizi hatırlamak, yalnızca eskiyi korumak değil; kendi deneyimlerimizin de geleceğin kültürünü üretebilecek malzemeler olduğunu kabul etmektir.

Belki de bugün gerçekten yeni hiçbir şey üretilmiyor değildir. Yeni olanın görünür olmasını sağlayacak ortak bir kültürel zemini kaybediyor olabiliriz. İnternetin ortaya çıkardığı yeni ifade biçimleri, yeni müzik türleri, yeni topluluklar ve yeni estetikler elbette var. Fakat bunların önemli bir bölümü çok hızlı tüketiliyor ve yerini başka bir trende bırakıyor. Yeni olanın kalıcı bir kültürel hafıza yaratmasına fırsat kalmadan algoritmik dolaşım onu eskiyor. Böylece “yenilik” sürekli var olurken, bize geleceğe aitmiş gibi hissettiren büyük bir kültürel kopuş gerçekleşmiyor.

Bu noktada geleceksizlik yalnızca bir kültür meselesi olmaktan çıkıp toplumsal bir atalet meselesine dönüşüyor. İnsan değiştirebileceğine inanmadığı bir şey için mücadele etmeye daha az eğilimli hale geliyor. Belirsizlik kaygıya, kaygı bireyselleşmeye, bireyselleşme yalnızlığa, yalnızlık güçsüzlüğe ve güçsüzlük de zamanla kabullenişe dönüşebiliyor. Üstelik bu kabulleniş her zaman açık bir teslimiyet biçiminde ortaya çıkmıyor. Bazen sadece “zaten böyle” cümlesinde saklanıyor.

Oysa geleceğin belirsiz olması, onun önceden belirlenmiş olduğu anlamına gelmez. Tam tersine, belirsizlik aynı zamanda müdahale edebileceğimiz bir alanın varlığına işaret eder. Geleceğin ne olacağını bilmiyor oluşumuz yalnızca korkutucu değildir; özgürlüğün koşullarından biridir. Eğer gelecek tamamen belirlenmiş olsaydı, onu değiştirmekten de söz edemezdik. 

Bu nedenle umudu yalnızca olumlu düşünmek olarak anlamak yeterli değil. Umut, her şeyin iyi olacağına inanmak zorunda değildir. Bazen hiçbir garantimiz yokken yine de bir şey yapmayı seçmektir. Bir başka insanla yan yana gelmek, ortak bir mesele etrafında konuşmak, yalnız olmadığımızı fark etmek ve kendi hayatımızı belirleyen koşulların yalnızca bize ait olmadığını görmek bile bunun başlangıcı olabilir. Çünkü neoliberal dünyanın en güçlü yanlarından biri, insanları yalnızca ekonomik olarak değil, psikolojik olarak da birbirlerinden ayırabilmesidir. Herkes kendi hayatını çözmeye çalışırken ortak sorunlar kişisel başarısızlıklara dönüşür.

Örgütlenmenin anlamı tam da burada ortaya çıkar. Örgütlenmek yalnızca politik bir araç değil, aynı zamanda insanın kendi yaşadığı deneyimi yeniden anlamlandırma biçimidir. “Bende bir sorun var” cümlesinden “bu yalnızca benim sorunum değil” cümlesine geçmek önemli bir kırılmadır. Çünkü insan kendi yaşadığı sıkıntının ortak olduğunu gördüğünde, yalnızca teselli bulmaz; değiştirme ihtimalini de görmeye başlar. Bireyselliğin karşısına kolektifliği koymak, bireyi yok etmek anlamına gelmez. Tam tersine, insanın kendi hayatı üzerinde daha fazla söz sahibi olabilmesinin yollarından biri, tek başına taşıdığı yüklerin ortaklaştırılabilmesidir.

Belki de geleceği yeniden düşünmek, geçmişi unutmakla başlamayacak. Geçmişe neden bu kadar ihtiyaç duyduğumuzu anlamakla başlayacak. Neyi kaybettiğimizi, bugün neyin eksikliğini hissettiğimizi ve hangi arzularımızın geçmiş görüntülerinin arkasına saklandığını fark etmekle. Nostalji bize yalnızca nereden geldiğimizi söylemez; bazen bugünümüz hakkında da bir şey söyler. Özlediğimiz şeyin gerçekten geçmiş olup olmadığını sorduğumuzda, geleceğe dair bastırılmış bir arzuyla karşılaşabiliriz. Çünkü belki de asıl mesele geçmişte daha güzel bir dünyanın var olmuş olması değildir. Asıl mesele, bir zamanlar başka türlü bir dünyanın mümkün olduğuna daha fazla inanıyor olmamızdır.

Bugün ihtiyacımız olan şey geçmişi küçümsemek ya da nostaljiden tamamen kurtulmak değil. Geçmişin içinde saklanan arzuları bugüne taşıyabilmek. Yavaşlık arzusunu başka bir yaşam biçimine, dayanışma arzusunu gerçek ilişkilere, adalet arzusunu ortak mücadelelere, anlam arzusunu ise birlikte kurabileceğimiz bir geleceğe çevirebilmek. Geçmişin bize sunduğu imgelerle yetinmek yerine, bu imgelerin arkasındaki ihtiyaçları anlayarak onları bugünün koşullarında yeniden karşılamanın yollarını aramak.

Çünkü gelecek kendiliğinden gelmeyecek. Bize hazır bir biçimde sunulmayacak. Onu belirleyecek olan yalnızca teknoloji, piyasa ya da tarihin büyük güçleri olmayacak. İnsanların bugün birbirleriyle kurduğu ilişkiler, verdikleri kararlar, savundukları değerler ve yan yana gelme biçimleri de geleceğin malzemesi olacak.

Belki de geleceği yeniden kazanmak, önce onu yeniden hayal edebilmekle ilgili. Her şeyin mümkün olduğuna inanmak değil, bugünün zorunluluklarının tarihin son sözü olmadığını kabul etmek demek. Geçmiş bize kim olduğumuzu hatırlatabilir. Bugünün koşulları neden sıkıştığımızı gösterebilir. Ama bundan sonrasını belirleyecek olan, yalnızca neyi hatırladığımız değil, birlikte neyi mümkün kılabileceğimize dair kurduğumuz hayal olacaktır.

Çünkü belki de asıl mesele, geçmişte daha güzel bir dünyanın var olmuş olması değil; başka bir dünyanın mümkün olduğuna bir zamanlar daha fazla inanıyor olmamızdır. Yarını yeniden kazanmak istiyorsak, geçmişi özlemekten fazlasını yapmalıyız: Geleceği birlikte kurmaya başlamalıyız.

1. Dünya Savaşı’na girilmeli miydi, girilmemeli miydi? Aslında tarihin akışı içerisinde bütün berraklığıyla ortaya çıkan cevap hala dahi bazı tarihçiler tarafından tartışılmaktadır.
   

Öncelikle şunu anlamak gerekmektedir: 1. Dünya Savaşı’nın değerlendirilmesi sadece tarihsel bir problem olarak değil aynı zamanda da bugünkü vatan savunmamız açısından strateji ve taktik eğitimi bağlamında değerlidir. 

Osmanlı Devleti 1. Dünya Savaşı’na girmeli miydi sorusu geçerli değildir çünkü Osmanlı’nın 1. Dünya Savaşı’na girmeme ihtimali yoktur. Osmanlı Devleti savaşa girmeseydi savaş gelip Osmanlı’nın başında yine de patlayacaktı. Çünkü savaşın açık hedefi Osmanlı topraklarının paylaşılmasıydı. İngiltere, Fransa ve Çarlık Rusyası, Türkiye’yi paylaşmak için aralarında gizli ve açık anlaşmalar yapmışlardı. Lenin gibi Çarlık karşıtı Ruslar, Çarlık’ın Osmanlı’yı yutma hedefini vurgulamışlardı. Hakeza Mustafa Kemal Atatürk de bu savaşa girmenin kaçınılmaz olduğunu 5 farklı yerde saptamıştır.

Osmanlı Devleti için bu savaş vatan savunmasıydı. 1908 Hürriyet Devrimi bu vatan savunmasıyla milli devrim niteliği kazanmıştır. Hatta bu vatan savunması Türkleri millet yapmıştır. 1. Dünya savaşı bizi millet yapmıştır. Kurtuluş Savaşı ve 1. Dünya Savaşı bir bütündür. Sanılanın aksine Kurtuluş Savaşı 1919’da değil 1914’de başlamış ve 1922’de de zaferle ve devrimle noktalanmıştır. 19 Mayıs 1919 ise Ankara’da devrimci hükümeti kurma iradesidir ve onun ilk adımıdır. 23 Nisan 1920’de Ankara’da fiilen kurmuş olduğumuz Cumhuriyet’le milli devrimimizi gerçekleştirdik. Kurtuluş Savaşı, Cumhuriyet’i getirmemiş tam tersine Cumhuriyet, Kurtuluş Savaşı’nı kazanmıştır. 1. Dünya Savaşı’nda ortaya koymuş olduğumuz mucizevi vatan savunması olmasaydı Cumhuriyet de bağımsızlık da gecikirdi. Vatan Savunması özgüvenimizi geliştirmiş ve bizi milletleştirmiştir.

Birinci Cihan Savaşı ile 30 Ağustos zaferi arasındaki bağlantıyı, E. Org. Ergin Saygun, doğru kuruyor: “Türk milletinin kaderini belirleyen ve Türkiye Cumhuriyeti’nin kurulmasında mihenk taşı olan üç nokta vardır: Çanakkale, Sakarya, Kocatepe. (Türk Ordusuna Balyoz, s. 29)

En öz tarifiyle 1. Dünya Savaşı’nda vatan savunması girmeseydik büyük devrimimiz gecikecek ve Osmanlı bu sefer savaşa vatan savunması iddiasıyla değil çaresiz ve plansız bir şekilde girmiş olacaktı. 

Bu koşullarda İttihatçılar durumu tahlil etti, kendilerini savaşa hazırladı. İttihatçılar savaş öncesinde İngiltere-Fransa ve Rusya ile anlaşmak için büyük gayret gösterdi. Talat Paşa, ayaklarına kadar gitti. Ancak onlardan aldığı cevap açıktı. Osmanlı Devleti’ni parçalayacaklarını gizlemiyorlardı. Bu koşullarda Osmanlı Devleti’nin, savaşta Almanya ile ittifak yapması kaçınılmazdı. Bu koşullara en uygun olacak şekilde Osmanlı savaşa girmiştir. 

Burada unutulmaması gerekilen gerçek şudur: Almanya’yla ittifak olmak hata değil gerçekçilikti fakat Hükümet Alman güdümüne bağlanmakla ve zamanlamadaki ciddi yanlışlarıyla hata yapmıştır. 

Türkiye’ye Yönelen Silahlı Tehditler Var

Gelgelelim doğru sözü söyleyelim: Topraklarımıza yönelen silahlı tehditlere göz yummak demek, aman şimdi çok hır gür çıkarmayalım da bu silahlar patlamasın demek savaşı baştan kaybetmek demektir. Çünkü silah doğrultuldu ise muhakkak patlayacaktır. Silah patlamasın diye dua etmek, durmak ve beklemek sadece ölümle sonuçlanır. 

1914’ten bugüne 112 yıl geçti. Büyük tarihimizden büyük tecrübeleri damıtmayıp silahlı tehditlere göz yumma hatasına düşenler hala var. 

Anadolu öyle güzel memlekettir ki bu topraklar o kadar bereketlidir ki bu milletin insan gücü o kadar yetkindir ki tüm emperyalistlerin ağzı Türkiye için sulanmaktadır. Bugünün haydut devletleri ABD ve İsrail’in de gözü bizim topraklarımızdadır. Tarihimizde olduğu gibi bugün de silahlar Türkiye’ye doğrulmuş durumdadır. Doğu Akdeniz’de ABD ve İsrail silahlı tehdidini ağırlaştırmaktadır. Güney Kıbrıs Rum Yönetimi ve Yunanistan tam anlamıyla ABD’nin üsleri haline gelmiş durumdadır. ABD- İsrail’in Doğu Akdeniz’deki silah yığınağı tüm dünyanın geleceği için belirleyici olacaktır. Silahlar Türkiye’ye dönükse bu da demek oluyor ki Türkiye’nin tutumu dünyanın geleceğini, Türkiye’nin direnişi dünyanın geleceğini belirleyecektir.

Dünya’nın dengesi kaymaktadır. Tek kutuplu dünya çökmektedir ve yerine çok kutuplu dünya oluşmaktadır. Türkiye’nin tutumu ise bu çöküş ve oluş sürecini ya geciktirecek ya da hızlandıracaktır.

Büyük savaş dönemleri dünyada büyük altüst oluşlar dönemleridir.

Büyük savaş dönemleri dünyada büyük altüst oluşlar dönemleridir.

Dünya, yine büyük savaş tehlikesiyle karşı karşıyadır. ABD ve İsrail’in Doğu Akdeniz’e silah yığınağı yapması bununla ilgilidir. Doğu Akdeniz’e yerleşmek isteyen ABD, Batı Asya’nın yükselen güçlerini engellemek istemekte ve tek kutuplu saltanatını devam ettirmek istemektedir. İsrail de kuzeyinde canına kıyan İran’dan, Yemen’den, Türkiye’den kurtulmak istemektedir. Bunun için silahlı hazırlık yapmaktadırlar.

Türkiye’yi yönetenler ise bu silahlara karşı gözlerini yummaktadırlar. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, katılmış olduğu Birleşmiş Milletler Toplantısında Filistin’den bahsetmiştir fakat Türkiye’yi hedef alan ABD ve İsrail’den bahsetmemiştir. İsrail’in Türkiye’ye dönük teşebbüsleri gündeme almadan Türkiye nasıl Filistin’in yanında olacaktır?

Türkiyemizin önündeki mesele 114 yıl önce olduğu gibi bugün de vatan savunmasında ısrarcı olmaktır. Ancak hükümet aman ABD’nin ayağına basmayalım da silahlar patlamasın hesabının içindedir. Bu tehditleri görmezden gelmek Türkiye’nin geleceğini ve güvenliğini doğrudan tehlikeye atmak demektir.

Büyük savaş tehlikesinin belirleyici olduğu bu günlerde vatan savunması caydırıcı gücü oluşturabilmekten geçer. ABD, tüm askeri varlığını Irak’tan çekmek durumunda kalmıştır. İran’a karşı rejim değiştirme iddiasıyla savaşa giren ABD Hürmüz’de tokat yemiştir. Filistin İsrail’e karşı aslanlar gibi direnmektedir. Ezcümle ABD her cephede kaybetmektedir. ABD ve İsrail’e karşı direnen milletlerin birleşmesi ve Türkiye- Rusya- Çin- İran ittifakının kurulması demek ABD ve İsrail’in büyük savaşa cüret gösterememesi demektir.

Mekke Savunma Anlaşması’na Hayır Demek Görevdir!

Fakat tüm bu koşulların içindeyken Türkiye, Mekke Anlaşması ile İran’ı, Filistin’i ve Yemen’i karşı tarafa itmektedir. 

Riyad’da Mekke Savunma Anlaşması doğrultusunda yapılan son toplantıda Türkiye askeri kapasitesinin ve kabiliyetlerinin Suudi Arabistan’da konuşlandırılması kararı alınmıştır. 

Bu karar açıkça büyük savaşı önleyecek ittifakı kurmamızın önünde bariyer görevi teşkil etmektedir. Türkiye bu tarihi hatayla Yemen’le, İran’la ve Filistin’le karşı karşıya gelirken ABD ve İsrail cephesine düşmektedir.

Bu 1. Dünya Savaşı’nda Osmanlı’yı parçalamak istediklerini açıkça dillendiren İngiltere- Fransa ve Çarlık Rusya’yla ittifak olmak için ısrarcı olmak türünden büyük bir hatadır. Türkiye’nin bu tarihi hataya düşmesi imkansızdır. Çünkü Türkiye’yi var eden dinamikler vatan savunması olmuştur. Bu sebeple söylüyoruz Mekke Anlaşması’nın meclisten geçmesi imkansızdır. Osmanlı nasıl İngiltere’yle aynı cephede olmamışsa Türkiye de ABD ve İsrail ile aynı cephede olmayacaktır.

Türkiye’nin Doğu Akdeniz’deki silahlı tehditlere göğsünü siper edecek bir milleti vardır. Silahlı tehditleri görmezden gelmek, silahların patlamaması için türlü türlü hesaplar yaparak yanlış cephelere düşmek Türkiye’nin güvenliğini, tam bağımsızlığını ve dünyanın eşitlikçi, paylaşmacı medeniyete geçişini geciktirmektedir.

Türkiyemiz Doğu Akdeniz’deki tehditlere tekmeyi basacak ve yok edecektir. Tüm direnen milletlerle beraber yeni dünyanın kurulmasına önderlik edecektir. 1920’de olduğu gibi devrimimiz için vatan savunmasında ısrar etme zamanıdır. Cesaretle Mekke Savunma Anlaşması’na hayır deme zamanıdır. Gazi Meclisimizin Tüm Milletvekillerine çağrımızdır: Tarihin doğru tarafında duralım, savaşta ABD ve İsrail’in cephesine düşmeyelim. Sizin oylarınız Türkiye’nin ve Mehmetçiğin kaderini etkileyecektir. Hayır deyin, Mehmetçik Yemen’e gönderilmesin.

Eğitim Diplomalardan İbaret

Bugün gençler daha çocuk yaşlardan itibaren büyük bir rekabetin içine giriyor. Aynı sırayı paylaştıkları arkadaşları, bir süre sonra sınavlarda geçmeleri gereken rakiplere dönüşüyor. Başarı bireysel bir kazanım, başarısızlık ise yalnızca kişinin kendi yetersizliği olarak görülüyor. Eğitim, birlikte öğrenmenin ve gelişmenin alanı olmaktan uzaklaşarak giderek bireysel bir kurtuluş yarışına indirgeniyor.

Bu durum yalnızca eğitim sisteminin değil, içinde yaşadığımız ekonomik ve toplumsal düzenin de bir sonucu. Neoliberal anlayış, bireyi toplumsal ilişkilerinden bağımsız ele alırken rekabeti hayatın doğal ve kaçınılmaz bir parçası olarak sunuyor. Emperyalist kültürün yaygınlaştırdığı tüketim alışkanlıkları ve bireyci yaşam anlayışı da gençlerin ortak bir gelecek düşüncesi etrafında buluşmasını zorlaştırıyor. Üstelik gençler yalnızca birbirlerinden değil, üretimden de uzaklaşıyor. Kendi emeğinin sonucunu göremeyen, yaşadığı topluma somut bir katkı sunma imkânı bulamayan genç için eğitim çoğu zaman yalnızca sınavlardan, notlardan ve diplomalardan ibaret kalıyor. Böyle bir ortamda aidiyet duygusunun, ortak sorumluluk bilincinin ve dayanışma ilişkilerinin gelişmesi de tabii epey güçleşiyor.

CUMHURİYET VE EĞİTİM

Burada geçmişe dönüp Cumhuriyet’in eğitim anlayışına bakmakta yarar var. Köy Enstitüleri, eğitimi hayatın ve üretimin içinde örgütleyen önemli bir deneyimdi. Öğrenciler bir yandan bilimsel bilgi edinirken diğer yandan tarımla, sanatla, edebiyatla ve çeşitli üretim faaliyetleriyle ilgileniyordu. Birlikte çalışmak, ortak sorunlara çözüm üretmek ve yaşadığı topluma karşı sorumluluk duymak eğitimin ayrılmaz parçalarıydı. Elbette Köy Enstitülerini bugünün koşullarına olduğu gibi taşımak mümkün değil. Ancak bu deneyimin arkasındaki düşünce bugün de oldukça değerli. Eğitim yalnızca bireyin meslek edinmesini değil, toplumsal yaşamın bilinçli ve üretken bir parçası haline gelmesini de sağlamalıdır.

Bugün ihtiyacımız olan, gençlerin birbirleriyle rekabet etmek dışında da ilişkiler kurabildiği bir eğitim ortamı. Bilimin, sanatın, sporun ve üretimin öğrencilerin gündelik hayatında gerçek bir karşılığının olması gerekiyor. Birlikte bir eser ortaya koymak, bir sorunu çözmek ya da topluma fayda sağlayan bir çalışmada yer almak, gençlerin birbirlerini yalnızca rakip olarak görmelerinin önüne geçebilecek önemli deneyimlerdir.

PSİKOLOJİK DANIŞMANLIK HİZMETLERİ GÜÇLENDİRİLMELİ

 Kuşkusuz bunlar tek başına okul saldırılarını ortadan kaldırmayacaktır. Okullarda psikolojik danışmanlık hizmetlerinin güçlendirilmesi, şiddet risklerinin erken fark edilmesi ve güvenli eğitim ortamlarının oluşturulması da zorunludur. Ancak yalnızca saldırı gerçekleştikten sonra alınacak önlemlere odaklanmak, sorunun ortaya çıktığı koşulları değiştirmeye yetmez. Asıl mesele, nasıl bir gençlik yetiştirmek istediğimizle ilgilidir. Birbirini geçmeye çalışan, kendi geleceğinden başka bir şey düşünmeyen bireyler mi yoksa birlikte üreten ve yaşadığı topluma karşı sorumluluk hisseden gençler mi?

Cumhuriyet’in kamucu, bilimsel ve üretimle bütünleşen eğitim mirası, bu soruya yanıt ararken başvurabileceğimiz en önemli bir birikimdir. Çünkü gençlerin birbirlerine yabancılaşmasını yalnızca bireysel davranışlar üzerinden tartışmak yeterli değil. Onları bir araya getirecek ortak amaçları, üretim ilişkilerini ve toplumsal bağları da yeniden kurmak gerekiyor. Belki de bugün eğitim üzerine düşünürken sormamız gereken en önemli soru şu: Okullar hayata yalnızca kendi geleceğimizi kurtarmamız için mi, yoksa Türkiye’nin yarınlarını birlikte kurabilmemize mi hazırlıyor?

Yemen’de son haftalarda yaşanan gelişmeler, yalnızca Yemen iç savaşının yeni bir safhası olarak değerlendirilemez. Sana merkezli Ensarullah yönetiminin Kızıldeniz kıyısında ilerleyerek Mokha’yı ve Babülmendep çevresindeki stratejik noktaları kontrol altına alması, Hürmüz Boğazı’nda yaşanan krizle birlikte düşünüldüğünde Batı Asya’daki güç dengelerinin dünya ekonomisine doğrudan yansıdığını gösteriyor.

Bugün Yemen’de yaşananları anlayabilmek için önce Yemen’in tarihine ve ülkedeki siyasal bölünmenin gerçek niteliğine bakmak gerekiyor.

Ensarullah: ‘Ulusal Kurtuluşun Hükümeti’

Yemen, 2015 yılından bu yana fiilen iki ayrı siyasi merkez arasında bölünmüş durumda. Başkent Sana’yı ve ülkenin nüfus yoğunluğunun önemli bölümünü kontrol eden Ensarullah öncülüğündeki yönetim ile Aden merkezli, Suudi Arabistan ve diğer bölgesel aktörler tarafından desteklenen güçler arasında uzun yıllardır süren bir mücadele var.

Son dönemde Emperyalizmin dezenformasyon merkezleri, Sana hükümetini yani Devrimci Ensarullah hareketini, ‘İran’ın vekil gücü olmaktan ibaret Husi isyancılar’ yaftasıyla dünya kamuoyu nezdinde marjinalleştirme çabası içine girdiler. Şayet bu hareket ABD’nin bileğini büktüyse ‘Şii Husi ailesinin, Yemen’in yapısal gerçekliğinden kopuk marjinal isyanı’ olarak değerlendirilmelidir(!) 

Bu merkezlerin yarattığı algıların aksine Sana’daki yönetim ülkenin geniş ve yoğun nüfuslu bölgelerinde fiili yönetim mekanizmalarını sürdürüyor. Yemen coğrafyasının çok büyük bir kısmını çöller kaplıyor. Suudi Arabistan destekli Aden yönetimi yüz ölçümü bakımından daha geniş bir coğrafyayı kontrol ediyor ancak bu bölgelerin büyük kısmı nüfus yoğunluğu düşük olan devasa çöllerle kaplı. Ensarullah yönetimi ise Yemen’in nüfusunun yaklaşık yüzde 70 ile yüzde 80’inin yaşadığı bölgeleri kontrol ettiği Batılı merkezler tarafından da kabul edilen bir gerçektir. Bu oran yaklaşık 20-25 milyon insana tekabül ediyor. 

Husi ailesinin Ensarullah’ı kurmasına ve ardından ülkenin büyük bölümünü yöneten geniş bir koalisyon oluşturmalarına zemin hazırlayan siyasi süreç, Yemen’in Baas Partisi (Arap milliyetçileri) ve Sosyalist Parti (Hizb’ul İştiraki) gibi çeşitli gruplarla ittifaklar kurmayı da kapsıyordu. Devrime giden süreçte diğer siyasi kuvvetleri kendine çeken bir ağırlık merkezi haline geldi. Körfez İşbirliği Konseyi(KİK) Yemen’i 6 parçaya bölmeyi hedeflerken, Ensarullah hareketi ülkenin yapısallığına uygun olarak birleştirici bir kuvvet olarak ortaya çıktı. 2014-2015 devrimi ile iktidara gelen bu hareket devamındaki süreçte kendini ‘Husi Arabistan(!)’ olarak değil resmi adıyla ‘Ulusal Kurtuluş Hükümeti’ olarak tanımladı. Ensarullah hareketi, Zeydi toplumsal tabandan doğmuş olsa da yalnızca bir mezhep hareketi olarak açıklanamayacak geniş bir siyasi koalisyon oluşturdu. Bu Tabloyu “İran destekli Şii Husiler meşru Yemen hükümetine isyanı”şeklinde anlatmak, Yemen’deki güç ilişkilerini çarpıtmaktan ibarettir. 

Dışişleri Bakanımız Sayın Hakan Fidan’ın açıklamaları ne yazık ki bu bağlamda içler acısıdır. Hükümet yetkilileri ve Türk Ana Akım medya hep bir ağızdan emperyalizmin türküsünü çığırarak bu dezenformasyonun bir parçası oldular. Filistin’de ‘emperyalizme karşıyız’ deyip Yemen’de emperyalizmin bölgesel müttefiklerinin kullandığı dili tekrar etmek, Türkiye’nin bağımsız dış politika iddiasıyla bağdaşmadığını hatırlatırız.     

Mezhebi ABD Olan Kıbleyi Şaşırır

Bugün büyük küresel medya çeteleri Yemen-Suudi Arabistan arasındaki savaşı ‘mezhep çatışması’ olarak da lanse ediyor. Oysa ‘Ulusal Kurtuluş Hükümeti’nin’ Savunma Bakanlığı görevini yürüten Sünni-Şafii bir Müslüman olan Muhammed El-Atıfi’dir. 1962 yılında, Yemen’de cumhuriyetçiler ile Zeydi İmamlar yönetimini savunan güçler arasında başlayan iç savaşta, Suudi krallığı Zeydi İmamları desteklemişti. ‘Biricik müttefiki İran’daki şahlık rejimi’ ile kol kola ‘Zeydi İmamlar Yönetimine’ arka çıkmıştı. Karşılarında ise Demokratlara kol kanat geren ‘Sünni Cemal Abdunnasır’ vardı. Dolayısıyla Yemen meselesini yalnızca “Sünni-Şii çatışması” olarak açıklamak tarihsel gerçeklikle örtüşmüyor. Dün ‘Sünni İslam’a en yakın mezhep’ olarak gördükleri ‘Zeydilik’ bugün Sünni Müslümanlar için çok büyük bir tehdit olarak lanse ediliyor. Yersen.. Hiç kafa karıştırmaya gerek yok. Mezhebi ABD olan kıbleyi şaşırır..  

Buraya kadar yaşanan çatışmayı anlamak için 2 tez ortaya koyduk:

1) Ensarullah hareketi lanse edildiği gibi salt Husi ailesinin önderlik ettiği marjinal bir hareketten ibaret değil Yemenin yapısallığına uygun birleştirici bir harekettir.

2) Yaşanan çatışma Şii-Sünni çatışması değil emperyalizmle-direnen milletlerin çatışmasıdır.

Sana’dan Babülmendep’e Değişen Güç Dengeleri

Emperyalizmin Mağlubiyeti: Yemen Savaşı

2014 senesinden Ensarullah’ın Sana’da ağırlık kazanması ve 2015’de siyasi geçiş sürecinin çökmesi yeni bir döneme gebe oldu. Dönemin Cumhurbaşkanı Abd Rabbuh Mansur Hadi Aden’e kaçtı. Hadi ‘talebi üzerine’ Suudi Arabistan öncülüğündeki koalisyon 26 Mart 2015’te Yemen’ yönelik askeri harekat başlattı. Aslında bu  harekata önderlik eden Amerika Birleşik Devletleriydi. ABD koalisyona istihbarat, lojistik ve silah desteğini bol keseden verdi. Yemendeki iç savaş çok kısa sürede ABD’nib can çekiştiği uluslararası bir savaşa dönüştü.

2015’te başlayan savaşın temel hedefi Sana’daki Ensarullah yönetimini geriletmek Yemen’de ABD ve İsrail’in bölgesel çıkarlarıyla uyumlu bir siyasi düzen oluşturmaktı.

Fakat aradan geçen yıllar savaşın amacına ulaşmasının mümkün olmadığını gösterdi. Sana da devrimci yönetim devrilmedi. Ensarullah ortadan kaldırılamadı. Aksine savaş uzadıkça hareket askeri ve siyasi kapasitesini geliştirdi. 2022 yılında ateşkesin ardından Yemen halkının yegane meşru hükümeti olarak kalıcılığını teyit etmiş oldu.

Aradan geçen yıllarda ise Ensarullah yalnızca başkent Sana’yı elinde tutmakla kalmadı: füze ve İHA kapasitesini geliştirdi, Kızıldeniz’deki deniz trafiğini kontrol edebilecek bir güç haline geldi ve geçtiğimiz hafta Babülmendep çevresinde stratejik mevziler elde etti.

Bundan ötürü Ensarullah öncülüğünde Yemen halkının bugün verdiği bu mücadele 2015’de başlayan savaşın sonuçlarının yeni bir aşamaya geçtiğini gösteriyor. 

Babülmendep neden bu kadar önemli?

Yemen’in dünya siyaseti açısından önemini anlamanın anahtarlarından biri coğrafyasıdır. Öyle ki jeoekonomik konumu dünya ekonomisini yıpratma ve yönledirme kapasitesine sahiptir. Yemen Kızıldeniz’in güney çıkılındaki Babülmendep Boğazı’nın hemen yanında bulunuyor. Babülmendep, Kızıldeniz’i Aden  Körfezi’ne, dolayısıyla Hint Okyanusuna bağlıyor. Bu güzergah üzerinden gemiler Kızıldeniz’e, oradan da Süveyş Kanalı üzerinden Akdenize ulaşıyor.

Hint Okyanusu → Aden Körfezi → Babülmendep → Kızıldeniz → Süveyş Kanalı → Akdeniz

Bu nedenle Babülmendep Asya ile Avrupa arasındaki deniz ticareti açısından stratejik öneme sahiptir. 

Dünya petrol üretiminin yüzde 7’si Babülmendep üzerinden geçiyor. Dolayısıyla Yemen’deki savaş, dünya ticaretinin önemli damarlarından birine dokunuyor. Ensarullah güçleri Yemen’in Kızıldeniz kıyısındaki stratekik Mokha limanını ele geçirdi. Bugün içtiğimiz kahvelere ismini veren bu kent Babülmendep’e yalnızca 80 kilometre uzaklıkta. Ardından Babülmendep yönünde ilerledi ve Perim Adası ile Haniş takımadaları üzerindeki kontrolünü genişletti.

Mokha’nın el değiştirmesi sıradan bir taktik kayıp değildir. Mokha, Babülmendep’in kapısıdır. Babülmendep ise Kızıldeniz’in güney kapısıdır.

Yemen’deki son gelişmeler Suudi Arabistan’ı zor bir konuma soktu. Riyad uzun yıllar boyunca Yemen’de kendi güvenlik çıkarlarını koruyacak bir siyasi ve askeri düzen kurmaya çalıştı. Fakat Ensarullah’ın son saldırıları ve ilerleyişi, Suudi Arabistan’ın Yemen’deki müttefiklerinin askeri kapasitesine ilişkin soru işaretleri oluşturdu. Reuters’ın aktardığına göre Ensarullah’ın son ilerleyişi sırasında Suudi destekli güçler önemli mevzilerden geri çekildi ve bazı bölgelerde ABD ile Suudi Arabistan tarafından sağlanan silahlar Ensarullah’ın eline geçti.

Aydınlık’ın Eylül 2026 tarihli haberinde ise Riyad’ın Ensarullah’a karşı İsrail, İngiltere, ABD ve Mısır dahil farklı aktörlerden destek aradığı aktarılıyor. İngiltere’nin Suudi savaş uçaklarına havada yakıt ikmali desteği sağlama kararı aldığı da bildirildi. Burada dikkat çekici olan yalnızca Suudi Arabistan’ın askeri durumu değil, savaşın dengelerinin değişmiş olmasıdır. 2015’te Suudi Arabistan Yemen’e müdahale etme özgüvenine sahipken bugün Suudi Arabistan’ın kendi güvenliğini sağlayamadığı, enerji altyapısını ve Kızıldeniz üzerinden gerçekleştirdiği taşımacılığı istikrarını koruyamadığı görülmektedir. Babülmendep’te ortaya çıkan her askeri kriz doğrudan petrol fiyatlarına, navlun maliyetlerine, sigorta giderlerine ve Avrupa-Asya arasındaki ticaretin süresine yansıyabiliyor.

Nitekim 2023’ten itibaren Ensarullah’ın Filistin’e destek amacıyla Kızıldeniz’deki ABD-İsrail bağlantılı gemilere yönelik saldırıları, çok sayıda ticari geminin Afrika’nın güneyinden dolaşmasına neden oldu. Gemilerin Ümit Burnu güzergâhına yönelmesi taşıma sürelerini ve maliyetleri artırdı.

Kızıldeniz krizinin dünya ticaretine etkileri OECD’nin Uluslararası Ulaştırma Forumu ve UNCTAD tarafından da raporlandı. Asya-Avrupa güzergâhlarında yolculuk sürelerinin uzaması ve maliyetlerin artması, Yemen’deki gelişmelerin dünya ekonomisine nasıl yansıdığını gösteriyor.

Bir geminin Kızıldeniz’den geçememesi yalnızca rotasını değiştirmiyor:

-Daha fazla yakıt harcanıyor.

-Gemi daha uzun süre denizde kalıyor.

-Sigorta maliyetleri yükseliyor.

-Navlun fiyatları artıyor.

-Ürünlerin teslim süresi uzuyor.

Sonuçta Yemen’deki bir askeri gelişme, Avrupa’daki fabrikadan Asya’daki fabirakaya kadar uzanan küresel ekonomik zincirin bir parçası haline geliyor. Bu nedenle savaşın ekonomik cephesi Yemen sınırlarını aşıyor. 

Hürmüz’den Babülmendep’e: İki boğaz, tek denklem olarak ifade edebiliriz. Şimdi mesele daha da genişliyor. Hürmüz Boğazı Basra Körfezi’nin çıkışıdır. Babülmendep ise Kızıldeniz’in girişidir. Hürmüz, Körfez’deki petrolün dünya pazarlarına çıkışını; Babülmendep ise Asya ile Avrupa arasındaki deniz ticaretinin önemli güzergâhlarından birini etkiliyor. Bir boğazın kapanması, bir limanın el değiştirmesi veya bir enerji güzergâhının devre dışı kalması; petrol fiyatlarından enflasyona, deniz taşımacılığından merkez bankalarının kararlarına kadar uzanan bir zincir oluşturabiliyor. Hürmüz Boğazı’ndaki savaş ve ulaşım sorunlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Babülmendep çevresindeki gelişmeler ABD ve Batılı devletlerin karşı karşıya olduğu stratejik baskıyı artırıyor. 

ABD Batı Asya’da Mağlubiyetle Yüzleşiyor

-Türkiye

-İran

-Hürmüz

-Filistin

-Irak

-Yemen

Bu ülkeleri birlikte değerlendirildiğinde Washington’un karşı karşıya olduğu sorun yalnızca askeri değil, aynı zamanda siyasi ve ekonomik bir kaynak dağılımı sorunu haline geliyor. Bu tabloyu doğrudan Amerikan dünya hegemonyasının sona erdiği bir tablo olarak değerlendirebiliriz. 

ABD uzun yıllardır Batı Asya’daki askeri varlığı sayesinde enerji yolları üzerinde önemli bir stratejik ağırlık oluşturdu. Ancak bugün İran, Yemen, Irak, Filistin ve diğer cephelerde ortaya çıkan çıkan direniş ve Türkiye’de 15 Temmuz 2016’da gladyonun tasfiyesi Washington’un askeri ve ekonomik açıdan hüsrana uğrattı. Daha insancıl ve paylaşımcı olan yeni dünya düzeninde Amerikan Emperyalizmine yer yok. Yeni, paylaşımcı dünyanın inşasında insanlığın önündeki biricik çözüm  TRÇİ İttifakı (Türkiye-Rusya-Çin-İran) önderliğinde bütün emperyalizme karşı mücadele veren milletlerin birleşmesidir.

YARGI ‘GÖSTERİ HAKKI’ DEDİ
Soruşturmayı yürüten İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı, gençlerin eyleminin gösteri kanununu ihlal etmediğine hükmetti. Yargıtay’ın emsal kararlarına atıfta bulunulan gerekçede; bir eylemin suç sayılması için polisin “dağılın” uyarısına rağmen polisle çatışılması veya fiziki direnç gösterilmesi gerektiği hatırlatıldı. Gençlerin herhangi bir itme, vurma veya zor kullanma gibi eylemde bulunmadığını belirten yargı, protestoyu gösteri hakkı kapsamında değerlendirerek dosyayı kapattı.
Böylece NATO Parlamenter Zirvesi’ni protesto eden TGB’liler hakkında yürütülen soruşturma takipsizlik kararıyla son buldu.

“SUÇ İŞLEMEDİK, VATANIMIZI SAVUNDUK”
Takipsizlik kararını Aydınlık’a değerlendiren TGB Akıl Fikir Kulübü Üyesi Mücahit Mecit Etli, NATO’ya karşı mücadelelerinin süreceğini belirterek şu ifadeleri kullandı:
“TGB olarak Türkiye düşmanı NATO’ya karşı yaptığımız eylemler bir suç değil, vatan savunmasıdır. Türkiye’nin bağımsızlığını tehdit eden NATO’ya karşı sözümüzü söyledik. TGB olarak yıllardır NATO’nun Türkiye’ye ve bölgemize yönelik tehditlerine karşı mücadele ediyoruz. Çünkü biz NATO’nun değil, tam bağımsız Türkiye’nin gençleriyiz. Bugün verilen takipsizlik kararı da bu mücadelenin meşru olduğunu bir kez daha göstermiştir. Vatanseverlik mahkûm edilemez. Türkiye’nin geleceğini Atlantik merkezlerinde değil, Türk milletinin iradesinde görüyoruz. NATO’ya karşı mücadelemiz, Türkiye’nin tam bağımsızlığı sağlanıncaya kadar sürecek. Bizim safımız bellidir: NATO mezara, Tam Bağımsız Türkiye!”.

Türkiye Gençlik Birliği (TGB) olarak, Cumhuriyet’in 103. yılı dolayısıyla 29 Ekim’de Anıtkabir’e yürüyeceğiz. Genel Başkanımız Mirza Çelik, tarihi Ulus Meydanı’ndaki Zafer Anıtı önünde yaptığımız kitlesel açıklamada, yürüyüşün 29 Ekim saat 13.00’te Güvenpark’tan başlayacağını açıkladı.

Açıklamada Türkiye’ye yönelen silahlı tehditlere dikkat çeken Çelik, Türkiye ekonomisinin “dolar, borsa vurguncuları, sıcak para komisyoncuları, tarikat rantçıları, büyük faizcileri eliyle derin bir çıkmazın içine batırıldığını” belirterek, “Talan ekonomisi gençlerin geleceğini çalıyor.” diye vurguladı.

‘DEVRİMİN KARARGAHINI İNŞA EDECEK KURMAYLAR HAZIR’

Çelik, açıklamayı yaptıkları konuma atıf yaparak, “Bugün, Düvel-i Muazzama’yı dize getirmiş, cümle emperyalistleri geldikleri gibi geri göndermiş, her türlü zorluğa göğüs gerip ayağa kalkmış, tarih yazmış ve vatan kurtarmış bir milletin bağımsızlık davasının tecelli ettiği 1. Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin önündeyiz.” dedi.

Atatürk gibi azimli, Atatürk gibi kararlı ve Atatürk gibi cesur olduklarını vurgulayan Çelik, “Çünkü bizler Tıbbiye’nin bodrumlarında örgütlenen, Makedon dağlarına çıkan, tereddüt etmeden milleti örgütlemek için Samsun’a çıkan Mustafa Kemallerin, Talat Paşaların, Enver Paşaların, Türk Devrimi’nin gençliğiyiz.” ifadelerini kullandı.

Çelik, “Memleketimiz tehdit altındaysa, emperyalistler silahlarını vatanımıza doğrulttuysa o silahların önüne atlayıp göğsünü siper edecek kahramanlar, Türk milletini örgütleyerek bir yumruk haline getirecek ve devrimin karargahını inşa edecek kurmaylar her zaman var olacaktır.” diye konuştu.

Türkiye’nin Cumhuriyet’in 103. yılına çeşitli zorluklarla girdiğini söyleyen Çelik, tehditlere dikkat çekti:

“Güvenliğimiz, topraklarımız ve tam bağımsızlığımız silahlı tehdit altındadır. Doğu Akdeniz’de, Ege Adaları’nda, Yunanistan’da ve Güney Kıbrıs Rum Yönetimi’nde Amerika ve İsrail silahları namlularını vatanımıza yöneltmiş durumda. 103 yıl önce olduğu gibi bugün de vatanımıza emperyalistler gözlerini dikmişlerdir.”

“Ve en vahimi de Türkiye’yi yönetenler bu silahlara, bu tehditlere gözlerini yummaktadırlar. Emperyalist tehditleri görmezden gelenler varsa bu milletin emperyalist tehditlere göğsünü siper edecek gençliği de vardır. Atatürk gibi tüm cesaretimizle haykırıyoruz: Geldikleri gibi giderler.”

‘TALAN EKONOMİSİ GENÇLERİN GELECEĞİNİ ÇALIYOR’

Ekonomiye ilişkin değerlendirmelerde bulunan Çelik, Türkiye ekonomisinin “dolar, borsa vurguncuları, sıcak para komisyoncuları, tarikat rantçıları, büyük faizcileri eliyle derin bir çıkmazın içine batırıldığını” söyledi.

“Ekonomimizde, havadan para kapmak, paradan para kazanmak, spekülasyon yapmak artı değer olmuş; alın teri dökmek, emek harcamak, üretmek ise enayilik durumuna gelmiştir. Batıya bağımlı bu talan ekonomisi gençlerin geleceğini çalmakta ve bizleri genç işsizlik dehlizine atmaktadır” diyen Çelik, şöyle devam etti:

“Talan ekonomisi halkımızın boğazına basarken bir avuç insan hala servetine servet katmaya devam etmektedir. Görünen köy kılavuz istemez: Atatürk’ün üretici milletin efendisidir şiarı yıkılmış ve üretici kamburdur zihniyeti ekonomimizi çöküşün eşiğine getirmiştir.”

‘TARİKATLAR VE ÇETELER TÜRK GENÇLİĞİNİ ESİR ALMAYA ÇALIŞIYOR’

Türkiye’nin siyasetini çürüme bataklığına batıranlar olduğunu söyleyen Çelik, sözlerini şöyle sürdürdü:

“Batık sistemin siyasetinde neler var gelin hep beraber bakalım. Uyuşturucu bağımlısı belediye başkanları, foncu, halkımızın ekmeğine kan doğrayan bürokratları, yeğenine torpil çıkartan yöneticileri, rüşvetle imar izni çıkartan belediyeleri, hizmet insanı değil zimmet insanı olmuş siyasetçileri, her an mücadelesini satıp karşı tarafa geçebilecek dava insanları…”

“Sistemin allayıp pullayıp vitrine çıkardığı insanlar işte bunlardır. Türkiye’nin güzel yarınları bu insanların ellerinde kurulmayacaktır. Tarikatlar ve mafya tipi çeteler de Türk gençliğini ve Türk milletini esir almaya çalışıyor.

“Toplumumuz uyuşturucunun ya da gericiliğin pençesine atılmaktadır. Durum öyle vahimdir ki uyuşturucu okullara kadar girmiş, liselerimizde silahlı vahşetler yaşanmaktadır. Çöken bu sistem bize her açıdan koca bir enkaz bırakmıştır.”

‘SAİD NURSİ KONFERANSIYLA TÜRKİYE İÇ CEPHEYİ BİRLEŞTİREMEZ’

Türkiye’de tarikat yapılanmalarına yönelik operasyonlara değinen Çelik, Said Nursi adına düzenlenen konferansa da tepki gösterdi. Süleymancılar ve Furkancılar hakkında gerçekleştirilen operasyonları hatırlatan Çelik, tarikat yapılanmalarının ekonomik ve toplumsal etkilerinin yalnızca operasyonlarla çözülemeyeceğini savundu.

Çelik, Cumhurbaşkanı Yardımcısı ve Diyanet İşleri Başkanı’nın katıldığı Said Nursi Konferansı’na ilişkin, “Türkiye’yi tehdit eden, Türkiye’yi Orta Çağ karanlığına teslim etmek isteyen bu tarikatlara karşı biz iç cepheyi Said Nursi konferansı yaparak mı birleştireceğiz?” diye sordu.

“Türkiye’nin birleştirici değeri, Atatürk’le ve Cumhuriyet’le hesaplaşmak isteyenler olabilir mi?” diyen Çelik, iç cephede birlik çağrısı yapanlara Atatürk’ü işaret ederek şöyle seslendi:

“Gazi Mustafa Kemal Atatürk, Türkiye’de iç cepheyi birleştirecek, iç cepheyi sağlamlaştıracak yegâne figürdür. Said Nursi konferansı yapanlar, Türkiye’de iç cepheyi bozguna uğratmaktadırlar.”

Çelik, konuşmasının devamında Gençliğe Hitabe’deki “Bir gün, istiklal ve cumhuriyeti müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve şeraitini düşünmeyeceksin!” sözünü hatırlattı.

PARTİ VE KİTLE ÖRGÜTLERİNE ÇAĞRI:

‘HEP BERABER ANITKABİR’E YÜRÜYELİM’

Atatürk’ün Gençliğe Hitabesi’ndeki “Bir gün istiklal ve cumhuriyeti müdafaa mecburiyetine düşersen, içinde bulunduğun imkan ve koşulları düşünmeyeceksin.” sözünü hatırlatan Çelik,

“Gazi Mustafa Kemal Atatürk tüm bu felaketlere karşı gençliğe ayağa kalkma çağrısı yapmıştır. Emanet emin ellerde, Atatürk gençliği görev başındadır.” diye konuştu.

TGB olarak umutsuz olmadıklarını kaydeden Çelik, “Çünkü biliyoruz ki ‘umutsuz durumlar yoktur, umutsuz insanlar vardır.’ Bizler umutsuz değiliz. Türk Devrimi’nin her kırılma anında Namık Kemallerle, Talat Paşalarla, Mustafa Kemallerle sahneye çıkan Genç Türk geleneğinin devamcısıyız.” ifadelerine yer verdi.

“Söz veriyoruz! Bize koca bir enkaz bırakan bu sistemi yıkacağız. Türk Devrimi’ni tamamlayacağız.” diye konuşan Çelik, tüm siyasi partilere, derneklere ve sivil toplum kuruluşlarına şu çağrıyı yaptı:

“Gelin Türk Bayrağı altında ve Atatürk’ün 6 okunda birleşelim. Cumhuriyet’in 103. yılında hep beraber Anıtkabir’e yürüyelim, görevimizi Gazi Mustafa Kemal Atatürk’den alalım. Bu bozuk düzeni yıkalım. Tam bağımsız Türkiye’yi, Temiz Siyaseti ve Üreten Türkiye’yi el birliğiyle kuralım.”

❗Otobüsler kaldırılacaktır.
https://forms.gle/oBaj4NisFQbrYwTf6